Elizabeth I's Rocky Road to the Crown - Geskiedenis Podcasts - 2021
Elizabeth I in haar kroningsklere. Beeldkrediet: NPG / CC.
Een van die magtigste vroue in die geskiedenis, Elizabeth I, het die Spaanse Armada verslaan, die protestantisme herstel, die godsdienstige twis wat gedreig het om die land te breek, onderdruk en 'n Engeland gevorm wat 'n sterk, onafhanklike nasie was.
Maar van haar heel eerste asem tot die dag dat sy haar laaste asem uitgeblaas het, was Elizabeth omring deur vyande wat haar kroon en haar lewe bedreig het.
'N Seymour -plot
Gedurende haar kinderjare en tienerjare is Elizabeth daarvan beskuldig dat sy betrokke was by 'n reeks gevaarlike bewerings wat tot haar gevangenisstraf of selfs teregstelling kon lei.
Toe haar 9-jarige halfbroer Edward op die troon klim, het Elizabeth by die huishouding van Chelsea van haar stiefma Katherine Parr en Katherine se nuwe man, Thomas Seymour, aangesluit.
Terwyl sy daar was, was Seymour-naderend veertig, maar mooi en sjarmant-besig met kuiertjies en perdespel met die 14-jarige Elizabeth. Dit sluit in dat sy in sy slaapklere in haar slaapkamer ingaan en haar op die onderkant geslaan het. In plaas daarvan om haar man te konfronteer, het Parr aangesluit.
Maar uiteindelik ontdek Parr Elizabeth en Thomas in 'n omhelsing. Elizabeth het die volgende dag die Seymour -huis verlaat.
In 1548 sterf Katherine tydens die bevalling. Seymour is daarna tereggestel omdat hy beplan het om met Elizabeth te trou sonder die toestemming van die raad, Edward VI te ontvoer en de facto koning te word.
Elizabeth is ondervra om uit te vind of sy by die verraderlike komplot betrokke was, maar ontken alle aanklagte. Haar hardkoppigheid het haar ondervraer, sir Robert Tyrwhitt, kwaad gemaak, wat berig: "Ek sien in haar gesig dat sy skuldig is".
Die Wyatt -plot
Elizabeth se lewe tydens Maria se bewind het goed begin, maar daar was onversoenbare verskille tussen hulle, veral die verskillende gelowe.
Toe, in 1554, net 4 kort jare voordat sy op die troon kom, word 'n verskrikte Elizabeth deur die Traitors 'Gate by die Tower of London gesmokkel, geïmpliseer in 'n onsuksesvolle opstand teen haar pas gekroonde halfsuster Mary I.
Mary se plan om met prins Phillip van Spanje te trou, het die onsuksesvolle Wyatt -rebellie veroorsaak en Elizabeth is weer ondervra oor haar begeerte na die kroon. Toe die rebelle vir ondervraging gevange geneem word, het dit bekend geword dat een van hul planne was om Elizabeth te laat trou met Edward Courtenay, graaf van Devon, om 'n Engelse troonopvolging te verseker.
Sy protesteer vurig op haar onskuld, en Wyatt self het selfs onder marteling volgehou dat Elizabeth onberispelik was. Maar Simon Renard, die adviseur van die koningin, het haar nie geglo nie en het Mary aangeraai om haar voor die hof te bring. Elizabeth is nie tereggestel nie, maar op 18 Maart is sy in die Tower of London opgesluit.
Elizabeth was gemaklik maar onder ernstige sielkundige spanning in haar ma se voormalige woonstelle. Uiteindelik het gebrek aan bewyse beteken dat sy op 19 Mei in huisarres in Woodstock, Oxfordshire, vrygelaat is - die herdenking van die teregstelling van Anne Boleyn.
Mary se laaste jare
In September 1554 het Maria opgehou menstrueer, gewig aangeneem en soggens naar geword. Byna die hele hof, insluitend haar dokters, het geglo dat sy swanger was. Elizabeth word nie meer as 'n beduidende bedreiging beskou toe Mary swanger geword het nie.
Dan gesels met Helen Castor oor haar boek oor Elizabeth I en die manier waarop sy regeer het.
In die laaste week van April 1555 is Elizabeth uit huisarres vrygelaat en na die hof geroep as 'n getuie van die geboorte, wat onmiddellik verwag is. Ten spyte daarvan dat die swangerskap as vals onthul is, het Elizabeth tot Oktober in die hof gebly, blykbaar in gunstigheid herstel.
Maar Mary se bewind het verbrokkel na nog 'n valse swangerskap. Elizabeth het geweier om te trou met die Katolieke Hertog van Savoye, wat 'n Katolieke opvolging sou verseker het en die Habsburgse belangstelling in Engeland sou behou. Namate die spanning oor Maria se opvolging weer ontstaan ​​het, het Elizabeth hierdie jare deurgebring om haar veiligheid te vrees terwyl sy haar onafhanklikheid ernstig wou behou.
Teen 1558 het 'n swak en verswakte Maria geweet dat Elizabeth haar binnekort op die troon sou opvolg. Na Elizabeth was die magtigste aanspraak op die troon in die naam van Maria, Koningin van Skotte, wat nie lank tevore met Francois, die Franse troonopvolger en vyand van Spanje, getrou het nie. Alhoewel Elizabeth dus nie Katoliek was nie, was dit in Spanje se beste belang om haar troonbestyging te verseker om te verhoed dat die Franse dit kon verkry.
Teen Oktober was Elizabeth reeds besig om planne te maak vir haar regering terwyl sy in Hatfield was, en in November erken Mary Elizabeth as haar erfgenaam.
Einde van die klipperige pad
Mary I is op 17 November 1558 oorlede en die kroon was uiteindelik Elizabeth s'n. Sy het oorleef en was uiteindelik koningin van Engeland, gekroon op 14 Januarie 1559.
Elizabeth I is gekroon deur Owen Oglethorpe, biskop van Carlisle, omdat die meer senior prelate haar nie as die Soewereine erken het nie, en, afgesien van die aartsbiskop van Canterbury, was daar nie minder nie as 8 sienings leeg.
Van die res was biskop White van Winchester op koninklike bevel tot sy huis beperk vir sy preek by die begrafnis van kardinaal; en die koningin het 'n besondere vyandskap teenoor Edmund Bonner, biskop van Londen, gehad. Met 'n tikkie ironie het sy Bonner beveel om sy rykste klere aan Oglethorpe te leen vir die kroning.
Die eks-man van prinses Margaret het selfs na hul egskeiding naby die koninklike familie gebly
Soos Die kroon gaan oor na Seisoen 2 en gaan voort met die lewe van koningin Elizabeth, een van die mees tragiese, ingewikkelde subplotte wat die liefdeslewe van haar suster, prinses Margaret, was. Dit lyk asof Elizabeth se suster op die harde manier leer dat prinses-wees nie outomaties van al u verhoudings 'n sprokiesverhaal maak nie. Seisoen 1 het die verbrokkeling van haar verhouding met Peter Townsend getoon, en seisoen 2 stel haar uiteindelike eksman, Antony Armstrong-Jones, bekend. Die reeks dui moontlik op die rotsagtige pad vir hierdie twee, maar die besonderhede van wat in Antony Armstrong-Jones se lewe gebeur het, is meer dramaties as enige fan van Die kroon kan verwag.
In 'n uittreksel van Snowden: Die biografie deur Anne de Courcey, gepubliseer in Vanity Fair, verduidelik de Courcey dat hy en Margaret mekaar ontmoet het tydens 'n fotosessie in 1958, waar hy prinses Margaret en kwotas behandel het as sy 'n ander [foto] oppasser was. weggesels met sy mengsel van grappies, skinder oor gemeenskaplike vriende en verhale van die teaterligte wat hy afgeneem het. & quot Armstrong-Jones se voorliefde vir die heup en artistieke het 'n indruk gelaat op Margaret en die twee het vinnig baie tyd begin spandeer saam. Seisoen 2 van Die kroon dek die begin van hul verhouding - en hul verhouding sal waarskynlik 'n ingewikkelde teenwoordigheid op die program wees, wat lei tot hul egskeiding in 1978 - die eerste in die koninklike familie sedert prinses Victoria van Edinburgh in 1901, volgens Mense tydskrif.
Antony Armstrong-Jones, 'n bekende fotograaf wat geskiet het Vogue onder verskeie kleiner Britse publikasies, sou hy na sy huwelik met prinses Margaret bekend staan ​​as Lord Snowden. Om 'n koninklike te word, het egter min gedoen om afstand te doen van sy opstandige gees. Terwyl koningin Elizabeth die gewig van die koninklike nalatenskap op haar skouers gehad het, het Armstong-Jones en prinses Margaret 'n meer vrysinnige lewe geleef en het hulle met meer kunstenaars en bekendes omgegaan as wat lede van die koninklike familie destyds sou verwag. Soos Die Telegraaf het hul louche geskryf en soms 'n roekelose leefstyl van dwelm- en alkoholgedrewe sake. het beteken dat die egpaar die 'Swinging Sixties' 'moet toon. & quot
Die sestigerjare het egter tot 'n einde gekom-en so ook Armstrong-Jones se huwelik met prinses Margaret. De Courcey se biografie het 'n paar moontlike redes vir die egskeiding verduidelik, spesifiek dat terwyl prinses Margaret besig was om 'n ma te wees, Armstrong-Jones nog steeds alles in sy fotografie werk gedoen het. Die biografie het egter ook opgemerk dat Armstrong-Jones se vele beweerde sake met ander mans en vroue na bewering bygedra het tot die agteruitgang van hul huwelik. Gerugte het dikwels gewerp oor Armstrong-Jones se bespiegelde biseksualiteit, volgens Die Telegraaf. The outlet berig dat hy aan sy biograaf gesê het: "Ek het nie op seuns verlief geraak nie - maar 'n paar mans was verlief op my."
Na die egskeiding het die man in die volksmond, Lord Snowdon, voortgegaan om in koninklike kringe te meng, Die Los Angeles Times. Hy het ook nog gefotografeer en 'n gesonde professionele verhouding met die koninklike familie gehad, soos in die kroniek beskryf Die Daily Mail. 'N Paar jaar na sy egskeiding neem Lord Snowdon foto's van Lady Diana en selfs portrette van sy eksvrou. Lord Snowdon het selfs onlangs in 2010 amptelike portrette van die koningin geneem, volgens Die Daily Mail.
Alhoewel Armstrong-Jones se verhouding met die koninklike familie moontlik nie konsekwent was nie, was hy nog steeds 'n relevante figuur ver na die egskeiding tot met sy afsterwe in 2017. Soos sy doodsberig in Die Onafhanklike berig, was Lord Snowdon die eerste gewone burger wat 450 jaar lank met 'n koning se dogter getroud was, maar dit is moeilik om aan te voer dat daar iets gemeen aan hom was.
Elizabeth II moes wag vir haar kroning
Elizabeth II se pa en voorganger, George VI, is op 6 Februarie 1952 in sy slaap op die familiegoed Sandringham oorlede. BBC History Extra berig dat die oorsaak later 'n bloedklont was. Elizabeth was in Kenia op die amptelike erfgenaam van die troon. Soos die gewoonte was, het sy en die res van die Britse koninklike familie 'n tydperk van drie maande lank getreur. In Junie 1952 het die voorbereidings vir haar kroning begin, met die eerste vergadering van die kroningskomitee (onder voorsitterskap van die hertog van Edinburgh) op 16 Junie. Die datum van die kroning was net minder as 'n jaar later, op 2 Junie, vasgestel. 1953.
Dit het beteken dat Elizabeth 16 maande voor haar kroning amptelik koningin was. Die amptelike rouperiode het in die somer van 1952 geëindig, en sy het haar nuwe koninginpligte begin uitvoer. Daarteenoor het George VI slegs ses maande (van Desember 1936 tot Mei 1937) gewag tussen die toegang tot die troon en sy kroning.
Sommige het die eerste minister Winston Churchill die skuld gegee dat hy Elizabeth II se kroning uitgestel het, maar histories was George VI die uitsondering. Koningin Victoria, Edward VII en George V het almal ten minste 'n jaar gewag tussen die monarg en die kroning. Die rede hoekom George VI nie so lank hoef te wag nie, is omdat daar reeds kroningplanne aan die gang was vir sy broer, Edward VIII, wat afgedank het vir die twee keer geskeide Amerikaner Wallis Simpson, wat sy skaam jonger broer laat stap het.
'N Paar items van voor Henry VIII oorleef. Die belangrikste toevoegings is gemaak deur Charles I, 'n passievolle versamelaar van Italiaanse skilderye en 'n groot beskermheer van Van Dyck en ander Vlaamse kunstenaars. Hy koop die grootste deel van die Gonzaga -versameling van die hertogdom Mantua. Die hele Royal Collection, wat 1500 skilderye en 500 standbeelde bevat,  is verkoop na Charles se teregstelling in 1649. Die 'Sale of the Late King's Goods' by Somerset House het £ 185 000 vir die Engelse Republiek ingesamel. Ander items is in plaas van betaling weggegee om die koning se skuld te vereffen.  'n Aantal stukke is herwin deur Charles II na die herstel van die monargie in 1660, en dit vorm die basis vir die versameling vandag. Die Nederlandse Republiek het Charles ook die Nederlandse geskenk van 28 skilderye, 12 beeldhouwerke en 'n verskeidenheid meubels gegee. Hy het baie skilderye en ander werke gekoop.
George III was hoofsaaklik verantwoordelik vir die vorming van die uitstaande besittings van die ou meestertekeninge, en baie Venesiaanse skilderye, waaronder meer as 40 Canalettos, het by die versameling aangesluit toe hy die versameling van Joseph "Consul Smith" koop, wat ook 'n groot aantal ingesluit het van boeke.  Baie ander tekeninge is gekoop by Alessandro Albani, kardinaal en kunshandelaar in Rome. 
George IV het Charles I se entoesiasme vir die versameling, aankoop van groot getalle Nederlandse Goue Eeu -skilderye en hul Vlaamse tydgenote gedeel. Net soos ander Engelse versamelaars, het hy voordeel getrek uit die groot hoeveelhede Franse dekoratiewe kuns op die Londense mark na die Franse Revolusie, en is hy meestal verantwoordelik vir die uitstaande besittings van die Franse meubels en porselein uit die 18de eeu, veral Sèvres. Hy het ook baie kontemporêre Engelse silwer en baie onlangse en kontemporêre Engelse skilderye gekoop.  Koningin Victoria en haar man Albert was kranige versamelaars van kontemporêre en ou meesterskilderye.
Baie voorwerpe is uit die versameling aan museums gegee, veral deur George III en Victoria en Albert. In die besonder is die King's Library wat deur George III gevorm is met die hulp van sy bibliotekaris Frederick Augusta Barnard, bestaande uit 65 000 gedrukte boeke, aan die British Museum, nou die British Library, gegee, waar dit as 'n aparte versameling bly.  Hy skenk ook die 'Ou Koninklike Biblioteek' van ongeveer 2 000 manuskripte, wat steeds as die koninklike manuskripte geskei word.  Die kern van hierdie versameling was die aankoop deur James I van die verwante versamelings van Humphrey Llwyd, Lord Lumley en die graaf van Arundel.  Prins Albert se testament het die skenking van 'n aantal meestal vroeë skilderye aangevra aan die National Gallery, Londen, wat koningin Victoria vervul het. 
Gedurende die bewind van Elizabeth II (1952 - hede) was daar aansienlike toevoegings tot die versameling deur oordeelkundige aankope, erflatings en geskenke van nasiestate en amptelike liggame.  Sedert 1952 is ongeveer 2 500 werke by die Royal Collection gevoeg.  Die Gemenebest word op hierdie manier sterk verteenwoordig: 'n voorbeeld is 75 kontemporêre Kanadese waterverf wat tussen 1985 en 2001 in die versameling gekom het as 'n geskenk van die Canadian Society of Painters in Water Color.  Moderne kuns wat deur Elizabeth II verwerf is, bevat stukke van Sir Anish Kapoor, Lucian Freud en Andy Warhol.  In 2002 is onthul dat 20 skilderye (uitgesluit werke op papier) in die eerste 50 jaar van haar bewind deur die koningin verkry is, meestal portrette van vorige monarge of hul naaste familielede. Agt is op 'n veiling gekoop, ses is by handelaars gekoop, drie in opdrag, twee het geskenk of nagelaat, en een was 'n aankoop by die katedraal van Winchester.  
In 1987 is 'n nuwe afdeling van die Royal Household gestig om toesig te hou oor die Royal Collection, en dit is gefinansier deur die kommersiële aktiwiteite van Royal Collection Enterprises, 'n beperkte maatskappy. Voordat is dit gehandhaaf met behulp van die amptelike inkomste van die monarg wat deur die Civil List betaal is. Sedert 1993 word die versameling befonds deur toegangsgeld tot Windsor Castle en Buckingham Palace. 
'N Gerekenariseerde inventaris van die versameling is vroeg in 1991 begin  en dit is in Desember 1997 voltooi.  Die volledige inventaris is nie vir die publiek beskikbaar nie, alhoewel katalogusse van dele van die versameling - veral skilderye - gepubliseer is , en 'n soekbare databasis op die Royal Collection -webwerf word toenemend omvattend,  met "271,697 items gevind" teen einde 2020. 
Ongeveer 'n derde van die 7 000 skilderye in die versameling is te sien of gestoor in geboue in Londen wat onder die taak van die Historic Royal Palaces -agentskap val: die Tower of London, Hampton Court Palace, Kensington Palace, Banqueting House (Whitehall) en Kew -paleis.  Die Jewel House en Martin Tower by die Tower of London huisves ook die Crown Jewels. 'N Roterende verskeidenheid kuns, meubels, juweliersware en ander items wat van die hoogste gehalte beskou word, word in die Queen's Gallery, 'n doelgeboude uitstallingsentrum naby Buckingham-paleis, vertoon.  Baie voorwerpe word in die paleis self vertoon, waarvan die staatskamers die grootste deel van die jaar oop is vir besoekers, sowel as in Windsor -kasteel, Holyrood -paleis in Edinburgh, die Royal Pavilion in Brighton en Osborne House on the Isle of Wight. Sommige werke word op lang termyn of permanent aan museums geleen en op ander plekke is die bekendste hiervan die Raphael Cartoons, in die Victoria and Albert Museum in Londen sedert 1865. 
Skilderye, afdrukke en tekeninge Redigeer
Die versameling se besit van Westerse beeldende kuns is een van die grootste en belangrikste versamelings wat bestaan, met werke van die hoogste gehalte, en in baie gevalle kunstenaars wie se werke nie volledig verstaan ​​kan word sonder 'n studie van die besittings in die Royal Collection nie. Daar is meer as 7 000 skilderye versprei oor die koninklike wonings en paleise. Die versameling gee nie 'n omvattende, chronologiese oorsig van Westerse beeldende kuns nie, maar dit is gevorm deur die individuele smaak van konings, koninginne en hul gesinne gedurende die afgelope 500 jaar.
Die versameling afdrukke en tekeninge is gevestig in die drukkamer, Windsor, en is buitengewoon sterk, met beroemde tekeninge van Leonardo da Vinci (550), Raphael, Michelangelo en Hans Holbein the Younger (85). 'N Groot deel van die Ou Meester -tekeninge is deur George III verkry.  Begin 2019 is 144 van Leonardo da Vinci se tekeninge uit die versameling op 12 plekke in die Verenigde Koninkryk vertoon.  Van Mei tot Oktober daardie jaar was 200 van die tekeninge in die Queen's Gallery in Buckingham -paleis te sien. 
- ten minste 1 skildery - ten minste 2 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 7 skilderye - ten minste 4 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 2 skilderye - ten minste 2 skilderye - ten minste 2 skilderye - ten minste 4 skilderye - ten minste 6 skilderye - ten minste 3 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 9 skilderye - ten minste 5 skilderye - ten minste 6 skilderye - ten minste 1 skildery - minstens 1 skildery - ten minste 7 skilderye - ten minste 4 skilderye - ten minste 7 skilderye - ten minste 1 skildery (sien prent) - ten minste 1 skildery: - ten minste 1 skildery - ten minste 5 skilderye
- ten minste 17 skilderye - ten minste 33 skilderye, insluitend 'n seldsame mitologiese werk, Diana en Actaeon - ten minste 3 skilderye - ten minste 7 skilderye - ten minste 2 skilderye - ten minste 15 skilderye - ten minste 100 skilderye en tekeninge - ten minste 50 skilderye - ten minste 20 skilderye - ten minste 20+ skilderye - ten minste 18 skilderye
- ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 4 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 26 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 2 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 13 skilderye, 5 tekeninge (sien prent) - ten minste 27 skilderye
- ten minste 3 skilderye - ten minste 1 skildery, 1 miniatuur - ten minste 3 skilderye - ten minste 3 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 16 skilderye - ten minste 5 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - by ten minste 4 skilderye - ten minste 'n Groot versameling van sy tekeninge in Windsor, net die tweede in die Musée du Louvre - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery
- ten minste 1 skildery - ten minste 7 skilderye, 80 tekeninge en 5 miniature - ten minste 5 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 120 skilderye, 20 tekeninge en waterverf - ten minste 17 skilderye
- ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - minstens 6 skilderye - ten minste 3 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 50 tekeninge - ten minste 100 tekeninge (Agnolo di Cosimo) - ten minste 1 skildery (Giovanni Antonio Canal) - ten minste 50 skilderye en 140 tekeninge (Michelangelo Merisi da Caravaggio) - ten minste 2 skilderye - ten minste 9 skilderye - ten minste 2 skilderye - ten minste 4 skilderye, Annibale en Ludovico Carracci - ten minste 5 skilderye, meer as 350 tekeninge - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 2 skilderye - ten minste 260 tekeninge - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery (Domenico Zampieri) - ten minste 1 skildery, asook 1700 tekeninge in 34 albums, die grootste besit van die Royal Collection deur 'n enkele kunstenaar [aanhaling nodig] - ten minste 2 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 14 skilderye - ten minste 8 skilderye (Il Garofalo) - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 2 skilderye - ten minste 12 skilderye (Giovanni Francesco Barbieri) - ten minste 1 skildery, en die grootste groep Guercino -tekeninge ter wêreld, ongeveer 400 velle, asook 200 deur sy assistente en 200 ander werke  - ten minste 600 tekeninge, die beste versameling Leonardo -tekeninge ter wêreld  - ten minste 4 skilderye - ten minste 2 skilderye - ten minste 3 skilderye - ten minste Portret van Andrea Odoni - ten minste 9 doeke bekend as Die triomf van Caesar - ten minste 1 skildery - ten minste 20 tekeninge (Francesco Mazzola) - ten minste 2 skilderye en 30 tekeninge - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery (Jacopo da Pontormo) - ten minste 1 skildery - ten minste 8 skilderye, asook as 'n uitgebreide versameling tekeninge. Daar is sewe volgrootte tekenprente vir die tapisserieë wat ontwerp is om in die Sixtynse Kapel te hang. Gedurende die agtiende en vroeë negentiende eeu bereik Raphael die hoogtepunt van sy reputasie. Gevolglik het die Raphael Cartoons van die bekendste en wyd nageboots skilderye ter wêreld geword. Sedert 1865 is hulle geleen van die Royal Collection aan die V & ampA.  - ten minste 1 skildery - ten minste 14 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 6 skilderye - ten minste 130 tekeninge - ten minste 1 skildery - ten minste 2 skilderye - ten minste 2 skilderye - ten minste 2 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 1 skildery - ten minste 5 skilderye (Tiziano Vecelli) - ten minste 4 skilderye - ten minste 4 skilderye - ten minste 2 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 2 skilderye - ten minste 3 skilderye - ten minste 1 skildery - ten minste 27 skilderye, saam met 8 werke saam met Antonio Visentini - ten minste 1 skildery
Die Royal Collection bevat meer as 300 items en bevat een van die grootste en belangrikste versamelings Franse meubels wat ooit saamgestel is. Die versameling is bekend vir sy ensiklopediese reeks sowel as die grootste kabinetsmakers van die Ancien Régime.
- Bas d'armoire, c. 1765–70 - ten minste 13 items, insluitend:
Deux paire de Pedestals, ingesit met porseleinplate, c. 1820
Paire de pier tafel, c. 1823–1824 (The Blue Drawing Room, Buckingham Palace)
Paire de petit pier tafel, c. 1823–24 (The Blue Drawing Room, Buckingham Palace)
Byzettafel, c. 1820
Paire de cabinets, (sien pietra dura gedeelte), c. 1820 - ten minste 13 items, insluitend:
Kabinet (en première-partie), c. 1700 (The Grand Corridor, Windsor Castle)
Kabinet (en kontrepartie), c. 1700 (The Grand Corridor, Windsor Castle)
Kabinet, (sonder stand, soortgelyk aan dié in die State Hermitage Museum en die versamelings van die hertog van Buccleuch)
Skryftafel, moontlik afgelewer by Louis, die Grand Dauphin (1661–1711), c. 1680
Klein winste, toegeskryf aan., Vroeg in die 18de eeu - ten minste 2 items:
Kabinet (commode à vantaux), (sien pietra dura gedeelte), c. 1778
Kabinet, gemonteer met Sèvres -plate, c. 1783 - ten minste 1 item:
Jacob Frères - ten minste 1 item:
Skryftafel, c. 1805
Gérard-Jean Galle-ten minste 1 item:
Kandelaar x2, vroeg in die 19de eeu
Pierre Garnier - ten minste 2 items:
Paire de kabinette, c. 1770 - ten minste 30 items, insluitend:
Klein bank, c. 1790
Klein leunstoele en bankies, suite van 20, c. 1786
Leunstoele x4, c. 1786 - ten minste 2 items:
Paar voetstukke, afgelewer vir die slaapkamer van Louis XV in Versailles, c. 1762
Pierre Langlois - ten minste 5 items, insluitend:
Kommode, c. 1765 Deux paire de commode, c. 1763
Étienne Levasseur - ten minste 7 items:
By-tafel, toegeskryf aan, c. 1770 Deux paire de gaines, toegeskryf aan, c. 1770 Deux secretaire, aangepas uit 'n Andre-Charles Boulle tafel en buro, c. 1770 - ten minste 2 items:
Paire de cabinets, (sien pietra dura gedeelte), c. 1803 - ten minste 3 items:
Kommode, c. 1780
Paire de secretaires, c. 1815 - ten minste 2 items:
Middeltafel, c. 1775
Kommode, c. 1745 - ten minste 6 items:
Kommode, afgelewer by Louis XVI se "Chambre du Roi" in Versailles, c. 1774
Paire de Enchanture, afgelewer by Louis XVI se "Chambre du Roi" in Versailles, c. 1774
Juweelkas, afgelewer by die Comtesse de Provence, c. 1787
Skryftafel, c. 1785
Bureau à cylindre, c. 1775 - ten minste 1 item:
Middeltafel, 'The Table of the Grand Commanders', c. 1806–12 (The Blue Drawing Room, Buckingham Palace) - ten minste 15 items, insluitend:
Voetstuk, c. 1813
Voetstuk vir die ruiterstandbeeld van Lodewyk XIV, c. 1826
Paire de kandelaar, 8 ligte, c. 1828
Klok, houers toegeskryf aan., 1803
Candelabra x2, vroeë 19de eeu en Benjamin Lewis Vulliamy - ten minste 4 items:
Torchere x4, 1814 - ten minste 3 items:
Kandelaar x2, 1811
Mantelhorlosie, c. 1780 - ten minste 13 items:
Kabinet, ingebou met 'n Sèvres -gedenkplaat, laat 18de eeu
Kabinet, (sien pietra dura gedeelte), 1780
Byzettafel, (sien pietra dura gedeelte), c. 1780
Byzettafel, (sien pietra dura gedeelte), c. 1785 (The Green Drawing Room, Buckingham Palace)
Paire de pier-tafel, in chinoiserie-styl, c. 1787–1790
Kommode, c. 1785
Konsole-tafel x4, c. 1785
Paire de petit bas d'armoire, manier van. boulle, laat 18de eeu
Robert Hume (Engels) - ten minste 1 item:
Kaste, (sien pietra dura gedeelte), c. 1820
Onbekend (Vlaams) - ten minste 2 items:
Kabinet-op-staander, c. 1660
Kabinet-op-staander, 17de eeu
Johann Daniel Sommer (Duits) - ten minste 2 items:
Paar kaste-op-staander, toegeskryf aan. (staan ​​Engels), laat 17de eeu
Melchior Baumgartner (Duits) - ten minste 2 items:
Kabinet, (sien Pietra Dura gedeelte), c. 1660
Onbekend (Nederlands) - ten minste 1 item:
Sekretaris-kabinet, in boulle marquetry, c. 1700
Pietra Dura - ten minste 11 items:
Kabinet, Augsburg, toegeskryf aan Melchior Baumgartner, c. 1660
Kabinet, Italiaans, c. 1680
Kabinet, Adam Weisweiler - ten minste ingebou met pietra dura -panele, 1780 (The Green Drawing Room, Buckingham Palace)
Bijtafel, Adam Weisweiler - ten minste ingebou met pietra dura -panele, c. 1780 (The Silk Tapestry Room, Buckingham Palace)
Kabinet (commode à vantaux), Martin Carlin-ten minste ingebou met pietra dura-panele wat hergebruik word uit Louis XIV se groot Florentynse kaste, c. 1778 (The Silk Tapestry Room, Buckingham Palace)
Kis, Italiaans: Florentyn, c. 1720
Paire de cabinets, Martin-Eloy Lignereux-ten minste ingelê met Florentynse plate, c. 1803
Paire de cabinets, Pierre-Antoine Bellangé-ten minste ingebou met edelgesteentes gebaseer op 'n Florentynse ontwerp deur Baccio del Bianco, c. 1820
Beeldhouwerk en dekoratiewe kunste Redigeer
- ten minste 4 items:
Mantelhorlosie, c. 1710 (The Green Drawing Room, Windsor Castle)
Voetklok, (Soortgelyk aan dié in Blenheim -paleis, Chateau de Versailles, The Metropolitan Museum of Art, The Frick Collection en die Cleveland Museum of Art)
Voetklok, laat 17de eeu
Sokkelhorlosie, c. 1720 - ten minste 1 item:
Empire regulator klok, 1825
De La Croix - ten minste 1 item:
Groot horlosie, opgehef op 'n brons plaquette, c. 1775 (The East Gallery, Buckingham -paleis)
Horlosie, figure en fries wat die eed van die Horaatii, vroeg in die 19de eeu, voorstel - ten minste 2 items:
Voetklok, (bekend van die Chateau de Versailles), c. 1735–40
Barometer en voetstuk, c. 1735 - ten minste 1 item:
Klok, in die vorm van 'n Afrikaanse Diana, die godin van die jag, 1790 (The Blue Drawing Room, Buckingham Palace)
Sterrekundige klok, c. 1790 (The Blue Drawing Room, Buckingham Palace)
Martin-Eloy Lignereux-ten minste 1 item:
Klok, 1803 - ten minste 1 item:
Klok, in die vorm van Apollo se wa, c. 1805 (The State Dining Room, Buckingham Palace) - ten minste 1 item:
Klok, in die vorm van 'n bul, c. 1755–1760 - ten minste 1 item:
Klok met drie porseleinfigure, c. 1788 (The State Dining Room, Buckingham Palace)
Twee paar vase, c. laat 18de eeu (The Marble Hall, Buckingham Palace) - ten minste 3 keiserlike eiers en 1 paaseier
Gérard-Jean Galle-ten minste 2 items:
Kandelaar x2, in die vorm van horings, c. vroeë 19de eeu - ten minste 12 items:
Kandelaar x8, 4 pare, c. 1787 (The Blue Drawing Room en The Music Room, Buckingham Palace)
Candelabra x4, afgelewer by die comte d'Artois vir die kabinet de Turc in Versailles, 1783 (The State Dining Room, Buckingham Palace) - ten minste 3 items:
Vaas, c. vroeë 19de eeu (The Music Room, Windsor Castle)
Kandelaar x2, malachiet en brons, vroeg in die 19de eeu (The White Drawing Room, Buckingham Palace)
Kandelaar x2, malachiet en brons, c. 1828 (The State Dining Room, Buckingham Palace)
Kandelaar x4, figure van gepatineerde brons, c. 1810 (The East Gallery, Buckingham -paleis)
- ten minste 3 items:
Mars en Venus, c. 1815–1817 (The Ministers 'Trap, Buckingham Palace)
Fontein nimf, 1819 (The Marble Hall, Buckingham Palace)
François Girardon - ten minste 1 item:
Brons ruiterstandbeeld van Lodewyk XIV, na Girardon, c. 1700
Louis-Claude Vassé-ten minste 1 item:
Ruiterstandbeeld van Louis XV, 'n klein kopie na die oorspronklike deur Edmé Bouchardon, c. 1764
Oudhede - ten minste 2 items:
Britse Bronstydperk - die Rillaton Gold Cup, op lang termyn lening aan die British Museum. 
Lely Venus, 'n Hellenistiese standbeeld van die "hurkende Venus" -tipe, gekoop deur Charles I, op lang termyn lening aan die British Museum.
, stel van 10, geweef in Brussel in die 1540's vir Henry VIII - ten minste 36 items:
Tapisserie, vier (uit 'n reeks van agt en twintig ontwerpe) uit die 'History of Don Quichote' wat deur Louis XVI aan Richard Cosway gegee is, deur wie dit aan George IV, c. 1788
Tapisserie, agt uit die reeks 'Les Portières des Dieux', c. 18de eeu
Tapisserie, vier uit die reeks 'Les Amours des Dieux', c. laat 18de eeu
Tapisserie, agt uit die reeks 'Jason and the Golden Fleece', 1776-1779
Tapisserie, sewe uit die reeks 'History of Esther', 1783
Tapisserie, drie uit die reeks 'Story of Daphnis and Chloë', 1754
Tapisserie, twee uit die reeks 'Story of Meleager and Atalanta', 1844
Die versameling bevat 'n aantal kledingstukke, waaronder die wat deur lede van die koninklike familie gedra word, veral vroulike lede, sommige terug na die vroeë 19de eeu. Dit sluit seremoniële rokke en verskeie trourokke in, insluitend dié van koningin Victoria (1840).  Daar is ook uniforme van die bediende en 'n aantal eksotiese stukke wat deur die jare heen aangebied is, terug na 'n 'oorlogsjas' van Tipu Sultan († 1799).  In onlangse jare het hierdie meer prominent verskyn in uitstallings en uitstallings, en is dit gewild onder die publiek.
Juwele en juwele wysig
'N Versameling van 277 kamee, intaglio's, kentekens met kentekens, snuffeldose en juweliersware, bekend as die juwele en juwele, word in die Windsor -kasteel gehou. Afgesien van die juwele van Elizabeth II en die kroonjuwele, was 24 voor die Renaissance en die res in die 16de tot 19de eeu. In 1862 is dit die eerste keer in die openbaar vertoon in die South Kensington Museum, nou die Victoria en Albert Museum. Verskeie voorwerpe is verwyder en ander is in die tweede helfte van die Victoriaanse tydperk bygevoeg. In 1872 is 'n inventaris van die versameling gemaak en 'n katalogus, Antieke en moderne juwele en juwele in die versameling van haar majesteit die koningin, is in 2008 deur die Royal Collection Trust gepubliseer. 
Die Royal Collection is in privaat besit, hoewel sommige van die werke in paleise en ander koninklike wonings vertoon word wat besoekers kan besoek.  'n Deel van die versameling is persoonlik in besit van die monarg,  en al die ander word beskryf as in vertroue gehou deur die monarg regs van die kroon. Na verneem word, is kunswerke wat deur monarge verkry is tot en met die dood van koningin Victoria in 1901 erfstukke wat in laasgenoemde kategorie val. Artikels wat die Britse koninklike familie later bekom het, insluitend amptelike geskenke,  kan na sy of haar keuse deur 'n monarg by die deel van die versameling gevoeg word. Onduidelikheid omring die status van voorwerpe wat tydens haar bewind in die besit van Elizabeth II gekom het.  Die Royal Collection Trust het bevestig dat alle stukke wat die koninginmoeder aan die koningin oorgelaat het, insluitend werke van Monet, Nash en Fabergé, persoonlik aan haar behoort.  Dit is ook bevestig dat sy die private seëlversameling, wat van haar vader George VI geërf is, as 'n privaat persoon besit. 
Daar word gesê dat nie-persoonlike items onvervreembaar is, aangesien dit slegs aan die opvolger van die monarg kan voldoen. Die regs akkuraatheid van hierdie eis is nog nooit in die hof bewys nie.  ​​Volgens Cameron Cobbold, destydse Lord Chamberlain, wat in 1971 gepraat het, is af en toe klein items verkoop om geld in te samel vir verkrygings, en dubbele items word as geskenke in die Statebond weggegee. In 1995 het Iain Sproat, destydse minister van buitelandse sake, gesê dat die verkoop van voorwerpe 'die koningin' is.  In 'n televisie -onderhoud van 2000 het die hertog van Edinburgh gesê dat die koningin "tegnies heeltemal vry is om dit te verkoop". 
Hipotetiese vrae is in die parlement gestel oor wat met die versameling moet gebeur as die Verenigde Koninkryk ooit 'n republiek word.  In ander Europese lande is die kunsversamelings van afgesette monargieë gewoonlik in staatsbesit geneem of deel geword van ander nasionale versamelings wat in vertroue gehou is ter wille van die publiek.  Ingevolge die Europese Konvensie vir Menseregte, wat in 1998 in die Britse wet ingelyf is, moet die monarg moontlik vergoed word vir die verlies van bates wat in die regte van die kroon gehou word, tensy hy of sy ingestem het om dit vrywillig oor te gee. 
'N Geregistreerde liefdadigheidsorganisasie, die Royal Collection Trust is in 1993 opgerig ná die brand in Windsor Castle met die mandaat om die werke te bewaar en die publiek se waardering en begrip van kuns te verbeter.  Dit het ongeveer 500 werknemers in diens en is een van die vyf departemente van die koninklike huishouding.  Geboue val nie onder sy taak nie. In 2012 was die span kuratoriale personeel 29, en daar was 32 natuurbewaarders.  Inkomste word verhoog deur toegangsgelde te hef om die versameling op verskillende plekke te sien en boeke en goedere aan die publiek te verkoop. Die Trust is finansieel onafhanklik en ontvang geen staatsfinansiering of openbare subsidie ​​nie.  'n Ateljee by Marlborough House is verantwoordelik vir die bewaring van meubels en dekoratiewe voorwerpe. 
As gevolg van die COVID-19-pandemie het die Trust gedurende 2020 £ 64 miljoen verloor en 130 afdankings aangekondig, waaronder die rolle van Surveyor of the Queen's Pictures en Surveyor of the Queen's Art Works. 
Die Royal Collection Trust is 'n beperkte waarborgmaatskappy, geregistreer in Engeland en Wallis, nr. 2713536. Dit is 'n geregistreerde liefdadigheidsorganisasie nr. 1016972 geregistreerde kantoor: York House, St James's Palace, SW1A 1BQ, Londen.
Op sy webwerf beskryf die Trust sy doel as toesig oor die "instandhouding en bewaring van die koninklike versameling, onderhewig aan behoorlike toesigbeheer in diens van die koningin en die nasie." Dit handel ook oor verkrygings vir die Royal Collection en die vertoning van die Royal Collection aan die publiek.
Die Raad van Trustees bevat die volgende beamptes van die koninklike huishouding: die Lord Chamberlain, die privaat sekretaris van die Soewereine en die Bewaarder van die Privy Purse. Ander trustees word aangestel vir hul kennis en kundigheid op gebiede wat relevant is vir die liefdadigheidsaktiwiteite. Tans is die trustees:
London History: 'n blik op Queen Elizabeth I 's Hunting Lodge in Epping Forest
Soos ek in die onlangse Copped Hall -artikel genoem het, het ek dit geniet om Epping Forest te verken tydens die beperkings op die inperking. Hierdie keer kyk ons ​​na 'n vroeë en skaars voorbeeld van 'n jaglodge in Chingford.
Queen Elizabeth 's Hunting Lodge is 'n graad II* -gebou wat as 'n museum gered is. Hierdie ou houtraamwerk en bepleisterde gebou is 'n unieke voorbeeld van 'n Tudor 'grand stand'. Die sportliefde soewerein en medewerkers kan na die boonste verdieping klim om 'n verby die Bosbok te sien.
Alhoewel dit nie 'n Tudor-paleis is nie, soos Hampton Court Palace in die weste van Londen of die verlore paleis van Placentia in Greenwich, is dit 'n merkwaardige en seldsame oorlewing van 'n ongeskonde houtjag wat steeds omring is deur die middeleeuse koninklike koninklike jagbos.
Bron: Ethan Doyle White, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons
Epping Forest is 'n ou bos van 2400 hektaar wat ongeveer 20 kilometer van Manor Park in die ooste van Londen tot net noord van Epping in Essex strek. Dit is geleë in die M25 -snelweg en is nooit meer as twee en 'n half kilometer breed nie. (Hier is 'n Epping Forest -kaart.)
Dit is in die twaalfde eeu deur Henry II vir die eerste keer aangewys as 'n koninklike jagbos en word nou bestuur deur die City of London Corporation.
Die Bos is nasionaal en internasionaal belangrik vir bewaring, en twee derdes daarvan word aangewys as 'n terrein van spesiale wetenskaplike belang en 'n spesiale bewaringsgebied.
Chingford is in die stad Waltham Forest, en dit was die oorspronklike naam vir Epping Forest. Die naam Waltham is geskep uit 'n afleiding van 'wald, ' wat bos beteken, en 'ham ' wat 'n omheining beteken. Die stad het eers in 1965 deel geword van Groot -Londen. Voor dit was Waltham Forest 'n instelling wat takbokke in die suidweste van Essex bestuur het.
Bron: Diliff, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons
Dit was tydens Tudor -tye dat Waltham Forest werklik tot sy reg gekom het as 'n koninklike jagbos. Henry VIII het besluit om 'n hertpark in Chingford te maak, waar hy baie van die herenlande gehad het. Dit was waarskynlik op sy bevel dat Chingford Plain van bome verwyder is, na Fairmead. Hy sou dan tribunes nodig gehad het vir die uitsig op die jag.
Chingford Plain. Beeld: Matthew Black (CC BY-SA 2.0)
Henry het reeds 'n lodge, bekend as die Little Standing, aan die oorkant van Fairmead in Loughton gebruik. Ongeveer 'n kilometer van Chingford af is Little Standing sedert 1378 gebruik om die jaagtog te sien.
In 1542 het Henry VIII die gebou, toe bekend as Great Standing, in opdrag gegee wat ons nou ken as Queen Elizabeth's Hunting Lodge. Die jag is opgebou uit massiewe eikehout, wat die vaardighede van die koninklike vakmanne illustreer.
Tipies van Henry, was dit ontwerp om groter te wees as enigiets wat voorheen gekom het. Toe dit gebou is, was dit die enigste drie verdieping in Engeland.
Dit is in 1543 voltooi, sodat hy die hertjag by Chingford kon sien. Die hele gebied is omhein om die gewone diere uit die weg te hou en die hertpark te sluit.
Geen vensters nie
Daar was geen vensters met glas nie, behalwe op die grondvloer. Oorspronklik was die eerste en tweede verdieping 'n oop galery wat 'n ideale uitkykpunt bied vir toeskouers oor die vlakte en die bos in. Die vloere is spesiaal gemaak om teen die kant te skuins sodat enige reën wat binnekom, kan wegvloei. Daar sou kleurvolle baniere en vlae om die gebou gehang het.
Uitsig vanaf die boonste verhaal met uitsig op Chingford Plain. (c) Stephen McKay
Sir Richard Rich is aangestel as Bewaarder van die hertpark, maar Henry sterf in 1547, en in 1553 word die gebied weer na die Bos oopgegooi.
Nadat die koning gesterf het, het die gebou deur die koninklike familie gegaan.
Daar word gesê dat koningin Elizabeth I die nuus ontvang het van die nederlaag van die Spaanse Armada in 1588 toe hy in die bos op jag was. Sy het vermoedelik fees gevier deur met haar perd die trappe op te ry!
Hierdie portret is gemaak ter herdenking van die nederlaag van die Spaanse Armada (op die agtergrond uitgebeeld). Deur George Gower, omstreeks 1588.
Die vroegste bekende vermelding van die lodge is in 'n verslag van 23 Junie 1589 oor twee van die huise van koningin Elizabeth in Waltham Forest (Epping Forest). Een hiervan word die 'Greate Standinge' of 'lodg' genoem op 'Dannet ' of 'Dannetts ' Hill.
In daardie jaar het die koningin groot herstelwerk beveel, en die gebou het bekend geword as Queen Elizabeth's Hunting Lodge. Alhoewel daar geen bewyse is dat Elizabeth ooit besoek het nie, weet ons wel dat tydelike toegang tot die lodge as 'n geskenk vir edeles en besoekende buitelandse hooggeplaastes gebruik is.
Die oop galery was 'n goeie plek om die spel te sien. Van hier af het die koningin en haar hof 'n uitgebreide uitsig oor die hele omliggende land gehad. Van die boonste verdiepings af kon die koningin op die takbokke skiet terwyl hulle deur die jaggeselskap na haar toe gedryf word.
Daar is in 1602 (die jaar voor haar dood) berig dat die koningin gereeld te perd gejag het, selfs op 69 -jarige ouderdom. dae.
Die opvolger van Elizabeth, James I, was ook gretig om te jag, en in 1612 het hy 'n paar donker hertjies in die woud gebring, met vergunning van sy skoonpa, die koning van Denemarke. Deur te kruis met die reeds aanwesige takbokke, het die donker stam oorheers, en selfs vandag is die wildehertjies op die landgoed wat aan die bos grens, meestal donker.
Bron: martin_vmorris (CC BY-SA 2.0)
Die lodge is in die 17de eeu tot en met 1851 gebruik as die herenhuishof. Dit was die laagste geregshof in Engeland en het die gebiede beheer waaroor die heer van die herehuis jurisdiksie gehad het.
Chingford was 'n stil en afgesonderde gemeente sonder openbare vervoer totdat die spoorlyn vanaf Londen in 1873 hier uitgebrei is.
Oorspronklik was die eindpunt by die dorp groen, maar dit is 'n half kilometer verleng tot sy huidige posisie aan die rand van die stad in 1878. Dit het die grandiose nuwe stasie vir die meeste inwoners van die dorp baie minder gerieflik gemaak, maar dit was nie die primêre bekommernis.
Daar was planne om die lyn verder uit te brei na High Beech in die middel van Epping Forest. Die nuwe Chingford-stasie is gebou as 'n deurstasie met platforms en spore wat uitloop op 'n wal wat gereed is om die pas genoemde Stasieweg oor te steek en die bos binne te gaan. Dit sou groot hoeveelhede toeriste lok en voorstedelike groei in die omliggende gebied stimuleer. Die grondwerk vir die verlenging van die spoor na die bos is uiteindelik verwyder om plek te maak vir die busstasie.
Die aankoms van die spoorlyn het saamgeval met die Epping Forest Act van 1878. Epping Forest was die afgelope 300 jaar voor die Epping Forest Acts van 1871,1878 en 1880 in privaat besit, maar was tussen 1217 en 1878 onderhewig aan die vereistes van Royal Forest Law. Die verkoop van Forest Law -regte om fondse in te samel vir die kroon uit die 1850's, het skade berokken by die Royal Forest of Epping en het die afkap van 'n groot deel van die naburige Hainault Forest aangemoedig. Die City Corporation ondersteun 'n belangrike saak in 1874, wat omhulsels stopgesit het voor die aankoop van 'n groot deel van die bos voor 1878 en die vestiging van die grense van die bos in 1882.
Die 1878 -wet het alle regte van die kroon en die mag van die boshowe afgeskaf en die City of London Corporation bemagtig om Epping Forest as konservators te administreer, met die plig om dit ongesluit te hou as 'n oop ruimte vir die ontspanning en plesier van die publiek . Die volgende dekades het duisende dagryers per trein en bus gekom.
Die damherten in die Bos het tot een bok gedaal, en elf in 1870. Gelukkig kon hulle suksesvol broei, en hul getalle het vinnig toegeneem na 1878.
Deur die Epping Forest Act van 1878 (afdeling 8) is die lodge na die Corporation of London oorgeplaas as Conservators of the Forest met die bepaling dat dit dan behoue ​​en onderhou moet word as 'n voorwerp van publiek en antiquariese belang. "Queen Elizabeth's Hunting Lodge is ook ingesluit in die Bylae ingevolge die Wet op Ou Monumente van 1913 vir verdere beskerming.
Butler 's Retreat
Om voorsiening te maak vir die menigte dagreisigers, is 'n aantal ondernemings rondom Epping Forest gestig om verversings te verskaf. Baie van hierdie 'terugtogte' is geassosieer met die Temperance Movement, wat matigheid of onthouding aangemoedig het om alkohol te gebruik.
Butler 's Retreat is langs Queen Elizabeth's Hunting Lodge en is die enigste voorbeeld van 'n Epping Forest -toevlugsoord wat vandag oorleef. Dit is gebou as 'n skuur om die oes vir die heer van Chingford in die middel van die 19de eeu op te slaan.
Dit is vernoem na John Butler, wat in 1891 hier verversings begin verskaf het. Danksy Heritage Lottery Funding is die gebou wat in Graad II gelys is, gerestoureer en daar is 'n nuwe kafee wat gewild is vir tee en koeke.
Butler 's Retreat. Bron: Northmetpit, via Wikimedia Commons
Moenie mislei word deur die skelm Tudor -dekor nie. Die Forest Hotel is langs die Queen Elizabeth Hunting Lodge in 1879 gebou as 'n koshuis om die hordes mense wat die bos besoek, te akkommodeer. Dit is in 1882 herdoop na die Royal Forest Hotel na die besoek van koningin Victoria aan Epping Forest (sien hieronder). Destyds was dit verreweg die grootste herberg in die distrik. Dit het sy eie koetshuis met stal en 60 slaapkamers, sommige met en suite-sitkamers.
In 1912 het 'n groot brand deur die gebou getrek en baie dele van die hotel verwoes. Die eienaar se brouers Fayre sê dat die vuur twee dae lank gebrand en twee gaste en 'n brandweerman op die boonste verdieping vasgekeer en doodgemaak het. Toe die gebou gerestoureer is, is die boonste verdieping van die voorheen vierverdieping-struktuur nie vervang nie.
Die Royal Forest -hotel. (c) Stephen McKay
Koningin Victoria se besoek
Op 6 Mei 1882 het koningin Victoria Epping Forest amptelik geopen. Sy het by die treinstasie van Chingford aangekom om 'n boog te sien wat The Forest Welcome The Queen aankondig, wat sy later in haar dagboek as baie mooi beskryf het. (Sien ook hierdie illustrasie van die gebeurtenis in The Illustrated London News.)
'N Optog is gevorm vanaf die treinstasie, en 'n geskatte 500 000 mense het hul koningin kom juig toe sy verbystap.
Koningin Elizabeth se Hunting Lodge is opgeknap, en dit is verwag dat haar majesteit die gebou sou besoek, hoewel die optog in werklikheid nie daar gestop het nie. Die onlangs geboude Royal Forest -hotel is smaakvol versier vir die geleentheid, en die heinings wat dele van Chingford Plain omring het, is vinnig gesloop. Die aand, nadat die koningin die gebied verlaat het, het die feeste voortgegaan en was daar 'n groot vuurwerkvertoning agter die Royal Forest Hotel.
Bron: Edwardx, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons
By High Beech, het sy gesê: "Dit gee my groot bevrediging om hierdie pragtige woud vir altyd en altyd te geniet vir my mense. " Sommiges glo vandag dat koningin Victoria 'n 'geskenk' van Epping Forest aan publiek, en die bos word soms 'die People's Forest' genoem.
Terwyl die kroon alle regte in die bos prysgegee het, was die monarg geregtig om 'n veldwagter aan te stel wat beheer oor belangrike beleidsake sou hê. Koningin Victoria het haar derde en gunsteling seun, Arthur, Hertog van Connaught, gekies om hierdie pos te beklee, aangesien hy 'n groot belangstelling in bome gehad het. Toe die moeras naby Chingford Plain uitdroog deur middel van 'n groot meer wat sowel vir dreinering as 'n gerief gemaak is, het dit Connaught Water na die Ranger genoem, net soos die nuutgeboude Rangers Road.
The Royal Forest Hotel en Queen Elizabeth 's Hunting Lodge Museum, 1928. (c) Brittanje van bo
Tweede Wêreldoorlog bombardement
Om 12:00 op Vrydag 22 Oktober 1944 val die eerste langafstand-vuurpyl in die Waltham-woud. Gelukkig val dit op bosgrond, ongeveer 150 meter oos van die Royal Forest Hotel en 30 meter noord van Rangersweg. Alhoewel dit 'n goeie oggend was, was daar blykbaar niemand op die oomblik nie, en behalwe twee geringe ongevalle wat deur vlieënde glas veroorsaak is, was die burgerlike verdedigingsdienste nie nodig nie.
Sekere skade is aan eiendom aangerig - Butler 's Retreat is waarskynlik die ergste geraak, alhoewel daar baie geringe skade aangerig is aan die Queen Elizabeth Hunting Lodge en die Forest Keeper's Lodge of Rangers Road. Skade is ook aangerig aan die Royal Forest Hotel en een of twee busse wat destyds buite die hotel gestaan ​​het, het vensters beskadig.
Hierdie vuurpyl het 'n baie groot krater van ongeveer 60 voet breed en ongeveer 20 voet diep gemaak, en verskeie groot takke is van die eikebome daar naby gewaai.
The Royal Forest Hotel en Queen Elizabeth 's Hunting Lodge, 1928. (c) Brittanje van bo
Die gebou is in 1899-1900 omskep in die Epping Forest Museum. Die uitgebreide wysigings is teen meer as £ 1000 deur die City Corporation uitgevoer. Op die drie verdiepings van die museum kan u die Tudor -geskiedenis van Epping Forest verken. Die Lodge word sedert 1960 deur die City of London Corporation bestuur.
Die oorspronklike ingang na die boonste galerye was by 'n deur in die oostelike muur aan die voet van die trap, maar dit is nou weg. Die sentrale eike trap was waar Elizabeth volgens die gewilde, maar nie gesteunde tradisie, op haar perd gery het.
Binne die lodge is daar voorbeelde van die konstruksiemetodes wat in die gebou gebruik is en uitstallings wat die geskiedenis daarvan verduidelik. Op die grondvloer kan u die besienswaardighede en geluide van 'n Tudor -kombuis plus die bediendekwartier ontdek.
Klim dan die trappe wat doelbewus vlak gebou is, sodat die Tudor -adel op 'n waardige manier kan klim. Op die eerste verdieping kan u die wêreld van Tudor-mode verken, en daar is tydelike aantrekklere beskikbaar. Die deure na elke kamer is hoër as die onderkant om die verhoogde status aan te dui van diegene wat dit gebruik. En terwyl u deur die vensters op die eerste verdieping na die bos hieronder kyk, kyk uit vir die simbole wat in die houtwerk ingeëts is om die kwaad af te weer.
Vanuit die vensters op die tweede verdieping kan u die skouspelagtigste uitsig oor die bos bewonder en u dit voorstel op 'n Tudor-jagdag. Die uitsigte vanaf die boonste verdiepings beslaan groot dele van die bosveld en is baie wat Tudor -besoekers sou gesien het terwyl hulle die vordering van jagtogte bekyk het.
Bron: Gebruiker: Ethan Doyle White, CC BY 4.0, via Wikimedia Commons
Die groot kenmerk van die binnekant is die massiewe oop houtdak na die boonste kamer. Dit bestaan ​​uit drie baaie wat gedeel word deur twee gewaagde geboë en gevormde dakkappe en met afgeronde gordyne en geboë draadjies en vet gemonteerde muurplaat (vertel ek). Die dak oor die vierkantige nuwe trap is van soortgelyke konstruksie. Die balke in die vorm van 'n geweier is suiwer dekoratief vir die oorspronklike doel van die gebou.
Die twee klip kaggelstukke is 'moderne. ' Die een in die boonste kamer is uit 1879 gedateer en dra skilde in die spandrils, die arms van die City of London en die verweefde voorletters JTB ter herdenking van JT Bedford. Hy was die energieke lid van die Court of Common Council aan wie se pogings die redding van die Bos grootliks te wyte was.
Die aangename beglazing van lood met diamant-omhulsel in die vensters in die Tudor-kopopeninge is ook 'n latere toevoeging.
Die skilderagtige vakwerk-buitekant met sy uitgebreide deurboorde bargeboard is ongelukkig slegs 'n skyn fineer wat tydens Victoriaanse verbeterings aangebring is.
Renovasie van die negentigerjare
Die laaste volledige herstel is uitgevoer na uitgebreide opnames in die vroeë 1990's. Teen hierdie tyd het die gebou 'n aantal Victoriaanse veranderings en 'verbeterings' ondergaan. Maar in 1993 is dit herstel tot die meer outentieke Tudor -voorkoms wat u vandag sien.
Queen Elizabeth's Hunting Lodge is tien minute se stap van die treinstasie van Chingford af.
Adres: Rangersweg 6, Chingford, Londen E4 7QH
Parkeerarea: Terwyl daar 'n parkeerterrein daarteen is, moet u daarop let dat The City of London Corporation onlangs op hul parkeerterreine begin laai het, wat 'n omstrede stap was. Die regverdiging was dat die bestuur van Epping Forest vir openbare toegang, erfenis, grond en natuurbewaring 'n duur onderneming is. Die Stadskorporasie het hierdie koste gedra sonder ondersteuning van nasionale of plaaslike belasting.
Die Epping Forest Acts 1878 en 1880 dateer uit na die uitvinding van die motor in 1886. Erken die noodsaaklikheid om die groei van motorbesit na die 1950's en die daaropvolgende parkeerdruk by Epping Forest, die City of London (Various Powers) Act te bestuur 1977 verleen ekstra bevoegdhede aan Epping Forest om parkeerplekke te voorsien en om parkeerarea te hef.
Die uitsig: Die View -besoekersentrum is tussen die Queen Elizabeth's Hunting Lodge en The Royal Forest Hotel. Dit toon 'n paar van die hooftemas, verhale en habitatte van die woud.
Die rampspoedige skaduwee kom voor Die kroon Seisoen 2
Daar was meer as genoeg interpersoonlike, romantiese en familiedrama in die eerste seisoen van Die kroon om te gee Van Peter Morgan intellektuele verkenning van Die van koningin Elizabeth eerste jaar op die troon 'n mooi, seperige glans. Die susterlike konflik oor prinses Margaret se aangeleentheid, die insinuasies oor Philip se ronddwaalende oog en Elizabeth se sterk emosionele verbintenis met Lord Carnarvon was alles waarop dinastiese gesinsdramas gebou word. En hoewel ons weet dat daar geen gebrek aan koninklike spanning sal wees nie - seisoen 1 het baie slim die grondslag gelê vir die onstuimige huwelik van Charles en Diana, dekades later, maar dit is waarskynlik dat seisoen 2 baie meer polities sal wees. Elizabeth en haar land is op pad na een van die grootste toetse wat hulle ooit sou ondergaan. En ongelukkig sal hulle dit misluk.
Die kroon skepper Peter Morgan is geen vreemdeling in die lewe van koningin Elizabeth nie. En soos sy vorige werke oor die monarg - die film van 2006 Die koningin en die toneelstuk van 2013 Die gehoor- onthul, hy is baie gefassineer deur haar verhouding met haar verskillende eerste ministers. Die ingewikkelde handelinge van Tony Blair en die koningin is die middelpunt van eersgenoemde, terwyl Elizabeth se interaksie met elkeen van haar PM's, van Winston Churchill tot David Cameron, bestaan ​​uit die plot van laasgenoemde. Seisoen 1 van Die kroon het baie ruimte gegee vir Elizabeth se magstryd John Lithgow's oorheersende Winston Churchill, maar dit is die katastrofies kort bewind van Van Jeremy Northam Anthony Eden wat seisoen 2. sal aandryf. Die voorlaaste toneel van die eerste seisoen van die reeks toon 'n slegte Eden wat uit 'n dwelminspuiting verdwyn het as nuusbeeldmateriaal van die destydse kolonel Gamal Abdel Nasser van Egipte (Amir Boutrous) brand onheilspellend op die agtergrond. Dit is nie presies 'n subtiele wenk van die ramp wat kom nie.
Aan die begin van sy baie kort ampstermyn as P.M., was Eden eintlik baie gewild. Sy Konserwatiewe Party het 49.7 persent van die stemme gewen, die hoogste persentasie van enige party in die naoorlogse tyd. Maar 18 maande later bedank Eden in skande, en sy mislukking in die amp word beskou as die einde van 'n era vir die Britse politiek op die wêreldwye verhoog. Sy doodsberig uit 1977 in Die tye lees dat Eden "die laaste premier was wat glo dat Brittanje 'n groot moondheid was en die eerste wat 'n krisis kon trotseer wat bewys het dat sy dit nie was nie." En sy rampe weerspieël natuurlik die koningin swak.
Die vinnige val van die premier het alles met Nasser te doen en die 'damprojek' Eden sê vir Elizabeth dat hy 'agteroor buig' om te help finansier in seisoen 1. Die voltooiing van die Aswan -dam het 'n simbool geword van Nasser se opkoms in Egipte ( dink 'n 1950's weergawe van Donald Trump se muur), en toe beide die VSA en die Britte geld onttrek het vanweë Nasser se verhouding met beide die Sowjetunie en die Volksrepubliek China, het die pasgemaakte president Nasser beheer oor die Suezkanaal oorgeneem - 'n noodsaaklike deurgang vir die Britse handel.
Eden, gedeeltelik uit vrees dat Egipte die land se vermoë om wêreldwyd te handel, sal versmoor, het saamgespan met die Franse en Israeliete om die Suez -kanaal terug te neem. Maar die sogenaamde Suez-krisis was 'n groot verleentheid vir Groot-Brittanje toe, danksy president Eisenhower se onwilligheid om Eden te ondersteun, die hele poging in 'n rekordtyd ineengestort het. Brittanje het op 5 November 1956 die politieke en ekonomiese druk binnegeval, 'n vernederde Eden moes binne 24 uur 'n skietstilstand vra. Die hele debakel word beskou as 'n dodelike slag vir Brittanje se reputasie. Die era van Amerikaanse oppergesag het amptelik begin, soos Die kroon openlik laat blyk dat dit in seisoen 1 sou gebeur.
Om te sien hoe Eden se vernietiging op die skerm afspeel, sal ongetwyfeld fassinerend wees vir aanhangers van die akteur Jeremy Northam, sy aantreklike Eden-snor en militêre geskiedenis in die algemeen. Maar is dit sappig genoeg om dit te betrek? kroon aanhangers aanvanklik verslaaf aan die koninklike skandaal? Daar is 'n paar ander dinge wat u moet oorweeg. In die eerste plek het ons moontlik nie die laaste van Lithgow se Churchill gesien nie. Die voormalige P.M. het sy ou vriend Eden in die openbaar gedraai en gesê oor die Suez -voorval: 'Ek kan nie verstaan ​​waarom ons troepe gestop is nie. Om so ver te gaan en nie aan te gaan nie, was waansin. " En net soos in 2003, protesteer 'n aansienlike deel van die Britse bevolking in die openbaar dat hul land in die Midde -Ooste gaan oorlog maak.
Maar die lekkerste van alles is die implikasies dat die eens vreedsame Eden in die eerste plek met Egipte oorlog gemaak het as gevolg van 'n amfetamien-aangevuurde persoonlike vendetta teen Nasser. (Waarom dink jy anders, slaap die arme man vir ewig?) In sy boek Sir Anthony Eden en die Suez -krisis: huiwerige waagstuk, Jonathan Pearson skryf oor die hoë dosisse medisyne wat Eden in die vyftigerjare voorgeskryf het: "Die aanvanklike euforie wat hulle veroorsaak het, het Eden 'n vals gevoel van sy eie toestand gegee, terwyl hul newe-effekte sy persoonlikheidstrekke oordryf het, wat sy onveiligheid en ydelheid verhoog het." Die verhaal van Eden is dus 'n tragiese verhaal - 'n vreedsame, gewilde politikus wat deur dwelms verniel is en die slegte oordeel van dokters wat volgens moderne kenners sy gesondheidsprobleme verswak het.
Maar wat het dit alles met Elizabeth te doen? Benewens die slag wat die Suez -krisis vir die reputasie van Engeland toegedien het, dui die bloedige staatsgreep in Egipte tesame met die opkoms van die Verenigde State op 'n spesifieke bedreiging vir die monargie self. Soos Die van Matt Smith Philip getuig tydens een van sy middagete -klubs (dit is nie net vir bottels sjampanje en mooi meisies!) in episode 6, was die revolusie van Nasser spesifiek gekoppel aan anti-koninklike belange. Een van Philip se vriende, "vars uit die strate van Kaïro", sê oor Nasser: "Hy het die charisma om nie net sy eie land nie, maar die hele Arabiese wêreld te verenig. Die opwekking van anti-Westerse, anti-monargiese sentiment. "
Eden se skande sal nie alles in beslag neem nie Die kroon Seisoen 2. Praat met Vanity Fair, reeks ster Claire Foy het gesê: 'Ons neem letterlik op waar ons opgehou het - in 1956. Ek dink Peter neem ons tot 63 of 64. Ons kom in die 60's, en dit gebeur 'n heel ander wêreld.' Maar voordat ons daar kom, val Eden se tuimel saam met 'n persoonlike drama vir Elizabeth. Minder as 'n maand nadat hy in Januarie 1957 bedank het, het die fluistering oor probleme in die koninklike huwelik van Elizabeth hard genoeg geword dat die paleis gedwing is om 'n amptelike ontkenning aan te bied. ("Heeltemal onwaar!") Die Chicago Tribune destyds geskryf:
In 1862 arriveer Anna Leonowens, 'n weduwee goewerneur uit Indië van Walliese en Eurasiese erfenis, in die koninkryk Siam (nou Thailand) om die vroue, byvroue en kinders van koning Mongkut te leer. Sy sou in 1867 vertrek en haar jare daar in twee boeke omskep: Die Engelse goewerneur by die Siamese hof, gepubliseer in 1870 en 1873's Die romanse van die Harem. Hierdie memoires sou die basis van Rodgers en Hammerstein se musiekblyspel wees Die King en ek en die roman Anna en die koning van Siam, deur Margaret Landon.
Volgens haar biograaf, in haar boeke, Leonowens, "tot op die been bedrieglik" Alfred Habegger, sou haarself as 'n imperialistiese Engelse heldin beskryf, wat gehelp het om Siam en die koning te moderniseer met moeilike Christelike oorreding (hoewel baie in Thailand twyfel dat sy ooit die koning ontmoet het). Sy skryf in Die Engelse goewernant:
As 'n kiem van liefde en waarheid uit my hart val in die hart van selfs die gemeenste van die vrouens en byvroue en kinders van 'n koning, as die minste van hulle deur 'n woord van my gewen sou word om op te kyk, uit die dieptes van hulle ellendige lewe, na 'n hoër, duideliker, helderder lig as wat hul Boeddha op hul pad werp, dan het ek inderdaad nie tevergeefs onder hulle gewerk nie.
Leonowens verhuis later na Kanada en word toegeskryf aan die invloed daarvan op haar voormalige leerling, die seun van Mongkut, koning Chulalongkorn, 'n hervormer wat slawerny in Siam afgeskaf het. Hy het gesmeek om te verskil. Toe hy op soek was na 'n Engelse onderwyser vir sy dogters, het die koning gevra vir iemand wat hom sou weerhou van 'die verspreiding van paleisskinderies soos mev Leonowens gedoen het'.
Wie het Elizabeth I opgevolg?
Koning James VI van Skotland.
Teen die vroeë 1600's het die gesondheid van Elizabeth 'n geruime tyd misluk. Vag en weemoedig oor die dood van baie van haar goeie vriende en raadgewers, sou sy ure lank staan ​​en weier om te rus. Sy was kaal, het slegte asem gehad as gevolg van haar verrottende tande eww! En het baie van haar tyd spyt uitgespreek oor besluite wat sy tydens haar bewind geneem het, veral die teregstelling van Mary, Queen of Scots.
Aan 24 Maart 1603 Elizabeth I sterf nadat sy 44 jaar as 'n baie gewilde koningin regeer het. Aangesien sy geen kinders gehad het nie en dus geen direkte troonopvolger was nie, was sy die laaste Tudor -monarg. Na haar dood is Mary, Queen of Scots ' seun – James VI van Skotland – vernoem Koning James I van Engeland.
Die oorsaak van haar dood is nooit vasgestel nie. Alhoewel geen teorie bewys is nie, dink baie mense dat Elizabeth moontlik bloedvergiftiging gehad het as gevolg van die make-up wat sy gedra het. Grimering in die Tudor-era was vol giftige bestanddele, soos lood, en Elizabeth het baie daarvan gedra!
Toe Mary Anning net 'n jaar oud was, het 'n reisende sirkus deur Lyme Regis gegaan waar sy gewoon het, en almal het na die buitestroom gestroom om dit te sien. 'N Erge donderstorm het begin, so die verhaal gaan, en die vrou wat Anning vasgehou het, is deur weerlig getref en vermoor, maar klein Mary Anning het oorleef. Volgens haar familie het die sieklike babadogter gevolglik baie slimmer en lewendiger geword. Haar intelligensie het haar gesin goed gedien. Sy het die meeste gebruik gemaak van Sondagskoollesse waar sy waarskynlik geleer het om te lees en skryf, en sy het nog fossiele begin versamel en verkoop (in daardie dae met verskillende bynaam vertiberries, slangstene, damesvingers en duiwels toonnaels) terwyl sy nog 'n kind was.
Lyme Regis was 'n uitstekende plek om fossiele te jag. Ongeveer 200 miljoen jaar gelede lê die gebied naby die ewenaar, aan die onderkant van 'n tropiese see. Modder op die seebodem begrawe dikwels seediere en bewaar dit vir eeue. In die 8ste eeu het sommige skurwe mense dit reggekry om 'n dorpie naby die gereeld hewige seegolwe te vestig. In die dae van Anning was die stad 'n gewilde kusoord vir mense met geld, en dit is waarskynlik hoekom Jane Austen genoeg van Lyme Regis geweet het om te verklaar dat 'n hoofstraat 'amper in die water inloop'. Die stad was nie so bekoorlik vir sy armste inwoners nie, maar slegte storms kon die helfte van die dorp wegskrap. Die Anning -gesin het so naby die see gewoon dat seewater gereeld op hul vensters stamp en soms die klein huisie oorstroom het.
Maar dieselfde golwe wat die lewe gereeld verraderlik gemaak het vir die plaaslike bevolking, het ou diere blootgestel. Vandag vul Lyme Regis nog steeds 'n dun stuk grond omring deur kranse wat gereeld fossiele oorgee, en nou mag amateurs fossiele van los rotse langs die strand versamel. Amateurs mag ook langs die kranse grawe, maar slegs met 'n permit.
Mary Anning het waarskynlik haar liefde vir fossielversameling verwerf, hoofsaaklik van haar pa, Richard. Hy neem al hoe meer tyd weg van sy timmerbedryf om te soek na fossiele langs die rotsagtige, glibberige kus, en hy neem dikwels Mary en haar broer Joseph saam. Verswak deur 'n val van 'n krans, het Richard aan tuberkulose beswyk en gesterf toe Mary net 10 of 11 was. Sonder haar pa het Mary die strand weer gaan fynkry vir fossiele. In 'n verhaal wat so apokrief klink soos die weerlig, op haar eerste fossieluitstappie alleen, kom Anning 'n toeris teë wat 'n halwe kroon betaal het vir 'n mooi ammoniet wat sy so pas gevind het. Sommige berigte beweer ook dat Mary se vroeë sukses gekom het toe haar eie ma so bedroef was dat sy amper nalatig was, maar mev Anning (ook Mary genoem en met die bynaam Molly) het in eie reg fossiele gejag en verkoop, 'n feit wat die wetenskaphistorikus Hugh Torrens duidelik gedokumenteer het. Molly het gehelp om die gesin kop bo water te hou ná haar man se dood. Elke sent het getel omdat die gesin baie skuld gehad het en Molly swanger was. Toe sy 27 was, het Anning haar eie fossielwinkel geopen: Anning's Fossil Depot in Lyme Regis. Soos voorheen het die winkel vir toeriste voorsiening gemaak en dikwels ammoniete verkoop.
Net soos haar ma, was die jonger Mary Anning 'n kommersiële versamelaar, maar destyds was die kommersiële mark vir fossiele nie wat dit vandag is nie. (Niemand sou dan meer as 'n paar miljoen dollar vir 'n T. rex -skelet vurk nie.) Sy verkoop af en toe fossiele vir 'n netjiese wins, en miskien 100 of 200 pond, wat vandag $ 200,000 tot $ 400,000 kan beteken. Tog val sy dikwels op moeilike tye, soms omdat sy nie fossiele kon vind nie, en soms omdat die publiek nie belangstel in wat sy wel gevind het nie. Manne se geoloë het af en toe haar te hulp gekom. Anning se vrygewigste kennis was moontlik luitenant -kolonel Thomas James Birch (later Bosvile), wat, toe die Annings desperaat meubels verkoop het om huur te huur, die fossiele wat hy voorheen by hulle gekoop het, opgeveil het en die opbrengs aan die Annings gegee het. Hy het 'n vriend geskryf oor sy spyt dat hy met sy fossielversameling geskei het, maar hy het geweet dat die geld 'goed aangewend' sou word. Jare later het die geoloog en amateurkunstenaar Henry De la Beche so ver gegaan om ''n meer antieke Dorset' te skilder, 'n vrolike uitbeelding van die seelewe, wat baie van die fossiele wat Anning versamel het, verteenwoordig om die openbare belangstelling in haar fossiele te wek. (Af en toe gerugte het De la Beche en Anning romanties verbind, maar dit kan spruit uit die eenvoudige feit dat De la Beche, anders as sommige van sy tydgenote en selfs goeie vriende, bereid was om Anning se rol in die wetenskap te erken.) Na De la Beche se ingryping , het sy weer swaar gekry en haar lewensbesparing verloor ná 'n slegte belegging. Lede van die British Association for the Advancement of Science het die Britse regering oortuig om 'n pensioen van 25 pond per jaar aan haar toe te ken.
Alhoewel ryk fossielversamelaars dikwels fossiele na hulle vernoem het, is geen Britse fossiel tydens haar leeftyd deur Anning deur 'n ander Brit genoem nie. Louis Agassiz het twee fossiel visspesies na haar vernoem: Acrodus anningiae in 1841 en Belenostomus anningiae in 1844. In 1995 het Torrens en Michael Taylor berig dat Anning nog in die naam van 'n Britse fossiel reptiel herdenk moet word.
Anning word dikwels erken dat hy die eerste ichthyosaur ter wêreld gevind het, maar ander eksemplare is reeds gevind. Boonop was dit eintlik haar broer wat dit gevind het. Omdat Joseph Anning toegewyd was aan 'n bekleedselleerling, het hy blykbaar voorgestel dat sy suster die res van die fossiel vind. Sy het die opgrawing na bewering self op 12 -jarige ouderdom uitgevoer, of andersins werkmanne gehuur om dit op te grawe. Die wetenskapskrywer Brenda Maddox vertel dat 'die hele stad' van die groot fossiel geweet het, so Anning het waarskynlik nie hulp ontbreek nie.
Anning se ichthyosaur was die eerste wat die aandag getrek het van die geoloë van die here in Londen. Henry Hoste Henley verneem van haar vondste uit plaaslike verslae, koop dit vir 'n aantreklike bedrag en gee dit aan 'n ander geoloog vir sy eie natuurhistoriese museum. Binne 'n paar jaar het die British Museum dit gekoop.
En Anning het moontlik die wêreld se eerste erkende ichthyosaur -koproliete gevind. Wat sy aanvanklik gedink het dat dit besoars (maagstene) was, was nog meer onthullend toe sy dit oopbreek en fossiele skubbe en tande binne vind. Sy was gelukkig om koproliete in hul vervaardigers te vind.
Die fossielvondsel van Anning se ichthyosaur het die basis geword vir ses koerante en almal bedompig en foutief deur Everard Home. Meer vaardige anatomiste het die fossiel Ichthyosaurus omstreeks 1820 begin noem. Omtrent daardie tyd het Anning die eerste byna volledige plesiosaurus van die wêreld gevind, beskryf deur William Conybeare en De la Beche. Met sy klein skedel aan die einde van 'n lang nek, was die plesiosaur aansienlik vreemder as die ichthyosaur, wat ten minste 'n krokodil lyk. William Buckland, professor in die geologie, beskryf die plesiosaur as ''n slang wat deur die dop van 'n skilpad getrek is'. In 1829 vind Anning 'n tweede volledige plesiosaur wat in die Natural History Museum in Londen te sien is. Dieselfde jaar vind sy ook 'n fossielvis, Squaloraja, wat later as 'n oorgangspesie tussen haaie en strale geïnterpreteer word.Sy ontleed 'n moderne straal om haarself 'n basis vir vergelyking te gee.
In 1834 verkoop die diep eksentrieke fossielversamelaar Thomas Hawkins aan die British Museum 'n versameling fossiele mariene reptiele. Die grootste en beste dier van sy versameling was sy 'groot seedraak' (Temnodontosaurus platyodon). Maar Hawkins het nie self die fossiel versamel nie, dit is deur Anning versamel. Toe die Natural History Museum van Londen van die British Museum afbreek, verhuis die Hawkins -fossielversameling na sy nuwe huis in Kensington. Die jaar nadat Hawkins sy versameling aan die British Museum verkoop het, verkoop Anning nog 'n ichthyosaur -fossiel aan Adam Sedgwick, destyds professor aan Cambridge met die ambisie om 'n groot museum aan die universiteit te stig. Anning se ichthyosaur in Cambridge deel 'n vertoonkas met 'n ander ichthyosaur wat deur Thomas Hawkins gevind is. En soos die Natural History Museum in Londen, vertoon die Sedgwick Museum Anning se portret langs plesiosaur fossiele. (In teenstelling met wat sommige boeke vir jong lesers impliseer, het Anning eintlik geen dinosourus -geraamtes gevind nie.)
Behalwe ichthyosaurs en plesiosaurs, het Anning ook die eerste erkende pterosaur -fossiel in Engeland gevind (Mantell het pterosaur -oorskot voor Anning gevind, maar dit aan 'n voël toegeskryf). Anning het ook fossiele inktvis gevind wat die oorspronklike sepia behou het (ink wat uitgewerp is om roofdiere te stuit). Elizabeth Philpot, 'n welgestelde versamelaar en vriend van Anning, het die sepia in illustrasies gebruik, en Buckland vertel hoe 'n 'gevierde skilder' die fossielink beskryf as 'van uitstekende gehalte'.
Latere berigte oor die opgrawing van Anning se ichthyosaur fokus op haar jong ouderdom en uitbeeldings van haar en 'n wonderlike kind in 'n pinafore. Miskien het haar tydgenote die gedagte van 'n volwasse vrou "in die handel" onaantreklik gevind. Laat in haar lewe het sommige wat haar ontmoet het, haar as sterk en energiek beskryf, maar ander berigte bevat terme soos dun, skerpsinnig en geneig tot 'gewelddadige voorkeure en afkeure'. Lady Harriet Silvester het bewondering met neerbuigendheid gemeng en in 1824 geskryf:
Toe Anning volwasse word en haar eie bydraes tot die wetenskap begin waardeer het, het sy gegrief geraak oor die wetenskaplikes wat haar werk nie erken het nie. Daar word gerugte dat sy Buckland se interpretasies van fossiele verafsku, maar daar kan geen bewyse gevind word in haar korrespondensie met hom nie, wat gewoonlik vriendelik was. Net soos De la Beche, was Gideon Mantell geneig om haar bydraes te erken, en noem haar selfs 'n 'geologiese leeuwyfie' (hoewel hy haar ook beskryf as 'n 'prima, pedantiese asyn wat 'n wyfie lyk') William Conybeare was minder so. Roderick Impey Murchison moes vriendeliker teenoor Anning gewees het as die meeste, toe sy hom in 'n grillerige gedig prys wat Adam Sedgwick en William Buckland 'n bietjie plesier geplaas het. Anning was trouens goeie vriende met die vrou van Murchison, Charlotte, en het by die egpaar gebly op wat moontlik haar enigste besoek aan Londen was. Anning het sleg begin met Georges Cuvier, wat aanvanklik gedink het die plesiosaur wat sy gevind het, bestaan ​​uit verskillende diere. Hy is uiteindelik deur Buckland en Conybeare gerusgestel oor die egtheid daarvan, en het uiteindelik een van haar plesiosourusse bekom. Volgens historikus Hugh Torrens, het die suksesvolle adres van Cuvier se kommer die reputasie van die Anning -gesin as betroubare versamelaars verseker. Fossiele wat deur Mary Anning versamel is, word steeds in die natuurhistoriese museum in Parys vertoon.
Die reputasie van Anning het ook 'n gemengde behandeling van moderne wetenskaplikes gekry. In sy 708 bladsye Bursting the Limits of Time gee Martin Rudwick 'n vonnis aan haar:
Rudwick herhaal sy bewering in Earth's Deep History, waar hy die vermoë om fossiele te vind en die vermoë om dit wetenskaplik te interpreteer, selde saam voorkom, en blameer 'n beweerde oorbeoordeling van Anning se vermoëns op 'moderne heroïese miteskepping'. Torrens betwis hierdie interpretasie kragtig en merk op die jaarlikse vergadering van die Geological Society of America in 2016 dat Anning die wetenskap "baie beter verstaan ​​het as wat mense soos Rudwick beweer." In The Dragon Seekers het Christopher McGowan eweneens groot lof vir Anning se interpretasievermoëns:
Anning het 'n kort en dikwels moeilike lewe gehad. Die gesin was nog altyd arm. Uit ten minste nege kinders was Anning en haar broer die enigste wat tot volwassenheid oorleef het, en sy is eintlik vernoem na 'n suster wat maande gesterf het voordat die jonger Mary gebore is. Haar vader was 'n dissident (van 'n ander geloof as Anglikaan), wat vroeg in die 19de-eeuse Engeland 'n groot belemmering vir wêreldse sukses kon wees. Anning het uiteindelik tot die Church of England oorgegaan en 'n praktiese besluit geneem omdat baie van haar kliënte Anglikaan was, maar die stap was waarskynlik ook gemotiveer deur ware geloof. (Haar broer het ook tot bekering gekom.) Na haar dood is 'n loodglasvenster onthul in die Lyme Regis-kerk van Saint Michael ter herdenking van haar toewyding aan die plaaslike armes.
'N Paar van dieselfde faktore wat Anning se lewe bemoeilik het, het ook dokumentasie van haar lewe vir latere historici bemoeilik. In sy presidensiële toespraak aan die British Society for the History of Science het Hugh Torrens 'n paar van die faktore beskryf en opgemerk dat sy werkersklas, vroulik, ongetroud, eensaam en, ''n dader, nie 'n skrywer nie. Anning het niks onder haar eie gepubliseer nie naam. " Larry Davis van die St. John's University wys daarop dat sy eintlik een gepubliseerde item op haar naam kon tel The Magazine of Natural History publiseer 'n gedeelte van haar brief aan die redakteur oor haar ontdekking van die kakebeen van die uitgestorwe haai Hybodus delabecheii.
Anning het die geluk gehad om te lewe waar fossiele uit die kuslyn geërodeer het, en sy het die intelligensie om die betekenis daarvan te erken. Tog was die werk gevaarlik dat rotsstortings te eniger tyd kon gebeur. Sy het skaars ontsnap aan 'n grondverskuiwing wat haar hond doodgemaak het, en het skaars gemis dat sy deur 'n wegholkar verpletter is. 'N Kennis het opgemerk dat Anning die Bybel meer gereeld gelees het na so 'n kwessie met die dood. Uiteindelik sterf sy in haar veertigerjare aan borskanker, en het waarskynlik 'n groot deel van die laaste maande van haar lewe bedlêend deurgebring. Volgens sommige plaaslike inwoners is haar dood 'n afname in besoekers aan Lyme Regis.
Ondanks die swaarkry wat sy verduur het, het Anning 'n beroemde persoon geword. Teen haar dood het sy so bekend geword dat sy selfs 'n besoek van die koning van Sakse ontvang het. Na haar dood het Charles Dickens se joernaal All the Year Round berig "die dogter van die timmerman het 'n naam gekry en verdien dit om te wen." Trouens, 'n stuk van 1865 die hele jaar op Anning may is swaar geplagieer uit 'n artikel uit 1859 oor haar deur Henry Rowland Brown in The Beauties of Lyme Regis. Oor die plesiosaurus was die stuk uit 1859 verbaas:
Verdere erkenning vir Anning het meer as 'n eeu na haar dood gekom. Die Royal Society of London het eers in 1945 vroue toegelaat, maar in 2010, toe die Genootskap sy 350ste bestaansjaar gevier het, het hy 'n paneel vroulike genote en historici gevra om die tien invloedrykste Britse vroue in die geskiedenis van die wetenskap te noem, en hulle het Anning ingesluit. Vier jaar daarna, op 21 Mei 2014, herdenk Google Anning se 215ste verjaardag met 'n spesiale doodle.
Verhalende teks en grafiese ontwerp en kopie deur Michon Scott - Opgedateer 11 Julie 2020
Laura Elizabeth Ingalls is gebore aan Charles Phillip en Caroline Lake (née Quiner) Ingalls op 7 Februarie 1867. Ten tyde van die geboorte van Ingalls het die gesin sewe kilometer noord van die dorp Pepin, Wisconsin, in die Big Woods -streek van Wisconsin gewoon. . Ingalls se huis in Pepyn het die toonsetting geword vir haar eerste boek, Klein huisie in die groot bos (1932).  Sy was die tweede van vyf kinders, na die ouer suster, Mary Amelia.     Nog drie kinders sou volg, Caroline Celestia (Carrie), Charles Frederick, wat as kind oorlede is, en Grace Pearl. Ingalls Wilder se geboorteplek word herdenk deur 'n replika houthut in die Little House Wayside in Pepin. 
Ingalls was 'n afstammeling van die Delano -familie, die voorgeslag van die Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt.   Een vaderlike voorouer, Edmund Ingalls, van Skirbeck, Lincolnshire, Engeland, emigreer na Amerika en vestig hom in Lynn, Massachusetts. 
Laura is die sewende agterkleindogter van die Mayflower -passasier Richard Warren.  Sy was 'n derde neef, een keer verwyder, van president Ulysses S. Grant. 
Toe sy twee jaar oud was, verhuis Ingalls Wilder met haar gesin uit Wisconsin in 1869. Nadat hulle in Rothville, Missouri, gestop het, vestig hulle hulle in die Indiese land Kansas, naby die huidige Independence, Kansas. Haar jonger suster, Carrie, is in Augustus 1870 in Independence gebore, nie lank voordat hulle weer verhuis het nie. Volgens Ingalls Wilder is haar pa Charles Ingalls meegedeel dat die plek oop sou wees vir blanke setlaars, maar toe hulle daar aankom, was dit nie die geval nie. Die Ingalls -gesin het geen wettige reg gehad om hul opstal te bewoon nie, want dit was in die Osage -reservaat. Hulle het pas begin boer toe hulle gerugte hoor dat setlaars uitgesit sal word, en hulle vertrek in die lente van 1871. Hoewel sy in haar roman Klein huisie op die Prairie, en Pioniermeisie Ingalls Wilder het sy vertrek uitgebeeld as gevolg van gerugte van uitsetting, en het ook opgemerk dat haar ouers hul grond in Wisconsin moes verhaal omdat die koper nie die verband betaal het nie. 
Die Ingalls -gesin is terug na Wisconsin waar hulle die volgende drie jaar gewoon het. Hierdie ervarings vorm die basis vir Wilder se romans Klein huisie in die groot bos (1932) en Klein huisie op die Prairie (1935).
Op die oewer van Plum Creek (1939), die derde deel van haar gefiksionaliseerde geskiedenis wat omstreeks 1874 afspeel, verhuis die Ingalls -gesin van Kansas na 'n gebied naby Walnut Grove, Minnesota, en vestig hulle in 'n uitgrawing aan die oewer van Plum Creek. 
Hulle verhuis uit Wisconsin toe Ingalls ongeveer sewe jaar oud was, nadat hulle kortliks by die familie van haar oom, Peter Ingalls, eers in Wisconsin en daarna op gehuurde grond naby Lake City, Minnesota, gewoon het. In Walnut Grove het die gesin die eerste keer in 'n uitgrawingshuis op 'n voorlopige eis gewoon, nadat hulle daarin oorwinter het; hulle verhuis na 'n nuwe huis wat op dieselfde grond gebou is. Twee somers van verwoeste gewasse het hulle na Iowa laat trek. Onderweg het hulle weer by Charles Ingalls se broer, Peter Ingalls, gebly, hierdie keer op sy plaas naby South Troy, Minnesota. Haar broer, Charles Frederick Ingalls ("Freddie"), is op 1 November 1875 daar gebore en sterf nege maande later in Augustus 1876. In Burr Oak, Iowa, het die gesin gehelp om 'n hotel te bestuur. Die jongste van die Ingalls -kinders, Grace, is op 23 Mei 1877 daar gebore.
Die gesin verhuis van Burr Oak terug na Walnut Grove, waar Charles Ingalls as slagter en vrederegter dien. Hy aanvaar 'n spoorwegwerk in die lente van 1879, wat hom na die oostelike Dakota -gebied neem, waar hulle die herfs by hom aansluit. Ingalls Wilder het die tydperk in 1876–1877 weggelaat toe hulle naby Burr Oak gewoon het, na die Dakota -gebied oorgeslaan, uitgebeeld in By die oewers van Silver Lake (1939).
De Smet Edit
Wilder se pa het gedurende die winter van 1879–1880 om 'n formele opstal aansoek gedoen.  De Smet, Suid -Dakota, het haar ouers en suster Mary se huis geword vir die res van hul lewens. Nadat hulle die sagte winter van 1879–1880 in die landmeter se huis deurgebring het, het hulle die stad De Smet in 1880 sien opstaan ​​uit die prairie. beskryf deur Ingalls Wilder in haar roman, Die lang winter (1940). Nadat die gesin in De Smet gevestig was, het Ingalls skoolgegaan, verskeie deeltydse werk gedoen en vriende gemaak. Onder hulle was die bachelor homesteader Almanzo Wilder. Hierdie keer in haar lewe word in die boeke gedokumenteer Klein dorpie op die Prairie (1941) en Hierdie gelukkige goue jare (1943).
Jong onderwyser Edit
Op 10 Desember 1882, twee maande voor haar 16de verjaardag, aanvaar Ingalls haar eerste onderwyspos.  Sy het drie terme in eenkamerskole geleer toe sy nie in De Smet skoolgegaan het nie. (In Klein dorpie op die Prairie sy ontvang haar eerste onderwyssertifikaat op 24 Desember 1882, maar dit was 'n verbetering vir die dramatiese effek. [ aanhaling nodig ]) Haar oorspronklike "Derde Graad" -onderwyssertifikaat kan op bladsy 25 van William Anderson se boek gesien word Laura se album (1998).  Sy het later erken dat sy dit nie besonder geniet nie, maar het van jongs af 'n verantwoordelikheid gevoel om haar gesin finansieel te help, en die loonverdieningsgeleenthede vir vroue was beperk. Tussen 1883 en 1885 het sy drie skoolterreine geleer, by die plaaslike kleremaker gewerk en hoërskool bygewoon, hoewel sy nie gegradueer het nie.
Vroeë huweliksjare Redigeer
Ingalls se onderwysloopbaan en studie eindig toe die 18-jarige Laura op 25 Augustus 1885 in De Smet, Suid-Dakota, met die 28-jarige Almanzo Wilder trou.   Vanaf die begin van hul verhouding het die paar byname vir mekaar gehad: sy noem hom 'Manly' en hy, omdat hy 'n suster met die naam Laura gehad het, noem haar 'Bess', uit haar middelnaam, Elizabeth .  Almanzo het 'n mate van voorspoed behaal op sy opstal  die pasgetroude paartjie het hul lewe saam begin in 'n nuwe huis, noord van De Smet. 
Op 5 Desember 1886 het Wilder geboorte geskenk aan haar dogter, Rose. In 1889 het sy die lewe geskenk aan 'n seun wat op 12 dae oorlede is voordat sy 'n naam gekry het. Hy is begrawe in De Smet, Kingsbury County, Suid -Dakota.   Op die grafmerk word hy onthou as "Babaseun van A. J. Wilder". 
Hulle eerste huweliksjare was moeilik. Komplikasies van 'n lewensgevaarlike aanval van difterie het Almanzo gedeeltelik verlam gelaat. Alhoewel hy uiteindelik sy bene amper weer gebruik het, het hy 'n kierie nodig gehad om die res van sy lewe te loop. Hierdie terugslag, onder vele ander, het begin met 'n reeks ongelukkige gebeure wat die dood van hul pasgebore seun insluit, die vernietiging van hul skuur, sy hooi en graan deur 'n geheimsinnige vuur,  die totale verlies van hul huis as gevolg van 'n brand per ongeluk deur Rose,  en etlike jare van erge droogte wat hulle in die skuld gebring het, liggaamlik siek, en nie in staat was om 'n bestaan ​​te verdien uit hul 320 hektaar (129,5 hektaar) weiveld nie. Hierdie proewe is in Wilder se boek gedokumenteer Die eerste vier jaar (gepubliseer in 1971). Rondom 1890 het hulle De Smet verlaat en 'n jaar lank in die huis van Almanzo se ouers op hul plaas Spring Valley, Minnesota, gerus voordat hulle kortliks na Westville, Florida, verhuis het op soek na 'n klimaat om Almanzo se gesondheid te verbeter. Hulle het egter gevind dat die droë vlaktes waaraan hulle gewoond was, baie verskil van die humiditeit wat hulle in Westville teëgekom het. Die weer, tesame met die ongemak onder die plaaslike bevolking, het aangemoedig om terug te keer na De Smet in 1892, waar hulle 'n klein huis gekoop het.  
In 1894 verhuis die Wilders na Mansfield, Missouri, en gebruik hul spaargeld om die afbetaling op 'n onontwikkelde eiendom net buite die stad te maak. Hulle noem die plek Rocky Ridge Farm  en trek in 'n deurmekaar blokhut in. Aanvanklik het hulle slegs inkomste verdien uit waens vragte vuurhout wat hulle in die stad vir 50 sent sou verkoop. Finansiële sekuriteit het stadig gekom. Appelbome wat hulle geplant het, het sewe jaar lank nie vrugte afgewerp nie. Almanzo se ouers het ongeveer daardie tyd besoek afgelê en aan hulle die akte gegee aan die huis wat hulle in Mansfield gehuur het, wat die ekonomiese hupstoot was wat Wilder se gesin nodig gehad het. Hulle het toe die eiendom buite die stad bygevoeg en uiteindelik 80,9 hektaar opgebou. Omstreeks 1910 verkoop hulle die huis in die stad, trek terug na die plaas en voltooi die plaashuis met die opbrengs. Wat begin het met ongeveer 16 hektaar dik beboste, met klippe bedekte heuwel met 'n vensterlose houthut, het in 20 jaar 'n relatief welvarende pluimvee-, suiwel- en vrugteplaas geword, en 'n plaashuis met 10 kamers. 
Die Wilders het geleer uit die verbouing van koring as hul enigste oes in De Smet. Hulle het Rocky Ridge Farm gediversifiseer met pluimvee, 'n melkplaas en 'n groot appelboord. Wilder het aktief geword in verskillende klubs en was advokaat vir verskeie plaaslike plaasverenigings. Sy is erken as 'n gesag in pluimveeboerdery en op die platteland, wat gelei het tot uitnodigings om met groepe in die streek te praat. 
'N Uitnodiging om 'n artikel by die Missouri Ruralist in 1911 het Wilder se permanente pos as rubriekskrywer en redakteur gelei met die publikasie wat sy tot die middel van die twintigerjare beklee het. Sy het ook 'n betaalde posisie by die plaaslike plaasleningsvereniging ingeneem en klein lenings aan plaaslike boere uitgedeel.
Wilder se kolom in die Landelike, "As a Farm Woman Think", stel haar voor aan 'n getroue gehoor van plattelandse Ozarkiërs, wat haar gereelde rubrieke geniet het. Haar onderwerpe wissel van huis en familie, insluitend haar reis in 1915 na San Francisco, Kalifornië, om Rose Lane en die Pan-Pacific-uitstalling te besoek, tot die Eerste Wêreldoorlog en ander wêreldgebeure en tot die fassinerende wêreldreise van Lane sowel as haar eie gedagtes oor die toenemende opsies wat tydens hierdie era aan vroue gebied word. Terwyl die egpaar nooit ryk was totdat die boeke van die "Little House" gewild geword het nie, het die boerdery en Wilder se inkomste uit skryf en die Farm Loan Association hulle 'n stabiele bestaan ​​gebied.
"[Teen] 1924", volgens professor John E. Miller, "[meer as 'n dekade lank geskryf vir plaasblaaie, het Wilder 'n gedissiplineerde skrywer geword wat 'n deurdagte, leesbare prosa vir 'n algemene gehoor kon produseer. " Op die oomblik het haar nou getroude dogter, Rose Wilder Lane, haar gehelp om twee artikels te publiseer wat die binnekant van die plaashuis beskryf, in Country -heer tydskrif. 
Omtrent hierdie tyd het Lane Wilder intensief begin aanmoedig om haar skryfvaardighede te verbeter met die oog op groter sukses as skrywer as wat Lane reeds behaal het.  Volgens Miller het The Wilders '[afhanklik] geword van jaarlikse inkomstesubsidies van hul toenemend bekende en suksesvolle dogter.' Hulle het albei tot die gevolgtrekking gekom dat Wilder self 'n suksesvolle skrywer sou word om hul aftree -inkomste te verbeter. Die "projek het egter nooit ver gevorder nie." 
In 1928 huur Lane die bou van 'n kliphuis in Engelse styl vir haar ouers op 'n perseel langs die plaashuis wat hulle self gebou en nog bewoon het. Sy het opgeknap en dit oorgeneem. 
Klein huisie boeke Redigeer
Die aandelebeursongeluk van 1929 het die Wilders uitgewis en Lane se beleggings was ook verwoes.Hulle het nog steeds die plaas van 81 hektaar besit, maar hulle het die meeste van hul spaargeld by Lane se makelaar belê. In 1930 het Wilder Lane se mening aangevra oor 'n outobiografiese manuskrip wat sy oor haar baanbrekende kinderjare geskryf het. Die Groot Depressie, tesame met die dood van Wilder se ma in 1924 en haar ouer suster in 1928, het haar blykbaar aangespoor om haar herinneringe te bewaar in 'n lewensverhaal genaamd Pioniermeisie. Sy het ook gehoop dat haar skryfwerk ekstra inkomste sou genereer. Die oorspronklike titel van die eerste van die boeke was Toe ouma 'n klein dogtertjie was.  Op advies van Lane se uitgewer het sy die verhaal baie uitgebrei. As gevolg van Lane se publikasieverbindings as 'n suksesvolle skrywer en na redaksie deur haar, publiseer Harper & amp Brothers Wilder se boek in 1932 as Klein huisie in die groot bos. Na die sukses daarvan het sy aanhou skryf. Die noue en dikwels rotsagtige samewerking tussen haar en Lane het persoonlik voortgegaan tot 1935, toe Lane Rocky Ridge Farm permanent verlaat en daarna per briefwisseling.
Die samewerking het op twee maniere gewerk: twee van Lane se suksesvolste romans, Laat die orkaan brul (1932) en Vry land (1938), is gelyktydig met die "Little House" -reeks geskryf en het basies die verhaal van Ingalls en Wilder in 'n volwasse formaat vertel. 
Sommige, waaronder Lane se biograaf, William Holtz, het beweer dat Wilder se dogter haar spookskrywer was.  Bestaande bewyse bevat voortdurende korrespondensie tussen die vroue oor die ontwikkeling van die boeke, Lane se uitgebreide dagboeke en Wilder se handgeskrewe manuskripte met wysigingsnotas toon 'n voortgesette samewerking tussen die twee vroue. 
Miller, wat hierdie rekord gebruik, beskryf verskillende vlakke van betrokkenheid deur Lane. Klein huisie in die groot bos (1932) en Hierdie gelukkige goue jare (1943), merk hy op, het die minste redigering ontvang. "Die eerste bladsye. En ander groot dele van [Big Woods] ", merk hy op," staan ​​grotendeels ongeskonde en dui aan. Van die begin af . [Laura se] talent vir narratiewe beskrywing. " Sommige volumes het swaarder deelgeneem deur Lane,  terwyl Die eerste vier jaar (1971) blyk uitsluitlik 'n Wilder -werk te wees.  Miller sluit af: "Uiteindelik bly die blywende literêre nalatenskap dié van die moeder meer as dié van die dogter. Lane het styl wat Wilder besit het." 
Die kontroversie oor outeurskap is dikwels gekoppel aan die beweging om die Little House -reeks deur 'n ideologiese lens te lees. Lane het in die 1930's na vore getree as 'n toegewyde konserwatiewe polemikus en kritikus van die Franklin D. Roosevelt -administrasie en sy New Deal -programme. Volgens 'n 2012 -artikel in die Inwoner van New York, "Toe Roosevelt verkies is, merk sy in haar dagboek op: 'Amerika het 'n diktator'. Sy het vir sy moord gebid en dit oorweeg om self die werk te doen. "  Wat ook al die politiek van Lane is, "die aanvalle op [Wilder se] outeurskap lyk daarop gemik om haar boeke met ideologiese passies te besweer wat hulle net nie het nie." 
Volgehoue ​​appèl Redigeer
Die oorspronklike Little House-boeke, geskryf vir kinders op laerskool-ouderdom, het laat in die 19de eeu 'n blywende rekord van die baanbrekerslewe van agt volumes geword, gebaseer op die ervarings van die familie Ingalls aan die Amerikaanse grens. Die eerste vier jaar, oor die vroeë dae van die Wilder -huwelik, is ontdek deur haar literêre eksekuteur Roger MacBride na Lane se dood in 1968 en gepubliseer in 1971, onbewerk deur Lane of MacBride. Dit word nou as die negende volume bemark. 
Sedert die publikasie van Klein huisie in die groot bos (1932), was die boeke deurlopend in druk en vertaal in 40 ander tale. Wilder se eerste-en kleinste-tantième-tjek van Harper, in 1932, was $ 500, gelykstaande aan $ 9,480 in 2020. Teen die middel van die dertigerjare was die tantieme van die Klein huisie boeke het vir die eerste keer in hul 50 huweliksjare 'n bestendige en toenemend groot inkomste aan die Wilders gebring. Die samewerking het ook die twee skrywers by Rocky Ridge Farm die geld gebring wat hulle nodig gehad het om die verlies van hul beleggings in die aandelemark te verhaal. Verskeie eerbewyse, groot hoeveelhede waaierpos en ander toekennings is aan Wilder toegeken. [ aanhaling nodig ]
Outobiografie: Pioniermeisie Redigeer
In 1929–1930, reeds in haar vroeë 60's, het Wilder haar outobiografie met die titel begin skryf Pioniermeisie. Dit is deur uitgewers verwerp. Op aandrang van Lane herskryf sy die meeste van haar verhale vir kinders. Die gevolg was die Klein huisie reeks boeke. In 2014 publiseer die South Dakota State Historical Society 'n geannoteerde weergawe van Wilder se outobiografie, getiteld Pioneer Girl: The Annotated Autobiography.  
Pioniermeisie Dit bevat verhale wat Wilder van mening was dat dit nie geskik was vir kinders nie, byvoorbeeld: 'n man wat homself per ongeluk doodgemaak het terwyl hy dronk was, en 'n voorval van uiterste geweld van 'n plaaslike winkelier teen sy vrou, wat geëindig het toe hy hul huis aan die brand gesteek het. Sy beskryf ook voorheen onbekende fasette van haar pa se karakter. Volgens die uitgewer daarvan is "Wilder se fiksie, haar outobiografie en haar werklike kinderjare almal verskillende dinge, maar dit is nou verweef." Die doel van die boek was om die verskille te ondersoek, insluitend voorvalle met botsende of nie-bestaande rekeninge in een of ander van die bronne. 
Sommige het na Wilder verwys as een van Amerika se eerste libertariërs.  Sy was oorspronklik 'n lewenslange demokraat, maar was ontsteld oor Roosevelt se New Deal en wat sy en haar dogter, Rose Wilder Lane, gesien het as 'n toenemende afhanklikheid van Amerikaners van die federale regering. Wilder het ontnugter geraak oor haar party en was mal oor regeringsagente wat op plase soos sy gekom het en boere gebraai het oor die aantal hektaar wat hulle aanplant.  ​​Haar dogter was 'n sterk liberale vrou.   
Wilder ondersteun vroueregte (alhoewel sy bekommerd was dat vroue sou stem volgens wat hul mans wou hê, en nie soos hulle wou nie)  en hervorming van die onderwys.  Sy het ook vir 'n kort tydjie berug geraak omdat sy die hand van 'n Afro -Amerikaanse man geskud het, wat vir die geskeide Missouri omstrede was.  Inderdaad, 'n deel van die plot van Little House on the Prairie behels dat 'n Afro -Amerikaanse dokter die lewe van die gesin Ingalls red. 
By die vertrek van Lane van Rocky Ridge Farm, verhuis Laura en Almanzo terug na die plaashuis wat hulle gebou het, wat onlangs deur vriende bewoon is.  Vanaf 1935 was hulle alleen op Rocky Ridge Farm. Die grootste deel van die omliggende gebied (insluitend die eiendom met die kliphuis wat Lane vir hulle gebou het) is verkoop, maar hulle het steeds 'n paar plaasdiere aangehou en hul blombeddings en groentetuine opgepas. Byna daagliks kom daar vragte waaiers langs, gretig om die 'Laura' van die Klein huisie boeke.
Die Wilders het onafhanklik en sonder finansiële kommer geleef tot Almanzo se dood op die plaas in 1949 op 92 -jarige ouderdom. Wilder het op die plaas gebly. Vir die volgende agt jaar het sy alleen gewoon, omgee deur 'n kring van bure en vriende. Sy het gedurende hierdie jare 'n aktiewe korrespondensie met haar redakteurs, aanhangers en vriende voortgesit.
In die herfs van 1956 word die 89-jarige Wilder ernstig siek weens ongediagnoseerde diabetes en hartprobleme. Sy is in die hospitaal opgeneem deur Lane, wat vir Thanksgiving aangekom het. Sy kon die dag na Kersfees terugkeer huis toe. Haar gesondheid het egter agteruitgegaan nadat sy uit die hospitaal ontslaan is, en sy is op 10 Februarie 1957, drie dae na haar 90ste verjaardag, in haar slaap dood.  Sy is begrawe langs Almanzo by Mansfield Cemetery in Mansfield. Lane is langs hulle begrawe by haar dood in 1968. 
 Na Wilder se dood het die besit van Rocky Ridge Farm oorgegaan aan die boer wat die eiendom vroeër onder 'n lewenshuurooreenkoms gekoop het.  Die plaaslike bevolking het 'n korporasie sonder winsbejag saamgestel om die huis en die gronde daarvan vir gebruik as museum te koop.  Na 'n mate van kommer oor die idee dat die huis eerder as die boeke 'n heiligdom vir Wilder was, het Lane geglo dat 'n museum daarvan 'n langdurige aandag op die boeke sou vestig. Sy het die geld geskenk wat nodig was om die huis te koop en daarvan 'n museum te maak, het ingestem om elke jaar aansienlike bydraes te lewer vir die instandhouding daarvan, en baie van haar ouers se besittings geskenk. 
In ooreenstemming met Wilder se testament, erf Lane die eienaarskap van die Little House -literêre landgoed, met die voorwaarde dat dit slegs vir haar leeftyd sou wees, en dat alle regte na haar dood na die Mansfield -biblioteek terugkeer. Na haar afsterwe in 1968 het haar gekose erfgenaam, Roger MacBride, egter beheer oor die kopiereg van die boeke verkry.  asook haar sake -agent en prokureur. Die outeursreg op elk van Wilder se "Little House" -boeke, sowel as die van Lane se eie literêre werke, is in sy naam hernu nadat die oorspronklike outeursreg verstryk het.  
Omstredenheid het ontstaan ​​ná MacBride se dood in 1995, toe die Laura Ingalls Wilder -tak van die Wright County Library in Mansfield - die biblioteek wat deels deur Wilder gestig is - probeer het om die regte op die reeks terug te kry. Die daaropvolgende hofsaak is op 'n onbekende manier afgehandel, met MacBride se erfgename wat die regte op Wilder se boeke behou het. Uit die nedersetting het die biblioteek genoeg gekry om aan 'n nuwe gebou te begin werk.  
Die gewildheid van die Little House-boeke het oor die jare gegroei na die dood van Wilder, wat 'n franchise van miljoene dollars aan massahandel onder MacBride se dryfveer laat ontstaan ​​het.  Die resultate van die franchise het bykomende reeks boeke ingesluit [ aanhaling nodig ]-sommige geskryf deur MacBride en sy dogter, Abigail-en die lang TV-reeks, met Melissa Gilbert as Wilder en Michael Landon as haar pa.
Omdat sy in 1957 oorlede is, is Wilder se werke nou in die openbare domein in lande waar die outeursreg 50 jaar na die dood van die outeur duur, of minder algemeen sluit dit nie werke in wat eers postuum gepubliseer is nie. Werke wat die eerste keer voor 1924 gepubliseer is of waar kopiereg nie hernu is nie, veral haar koerantrubrieke, is ook in die Verenigde State van die publiek. [ aanhaling nodig ]
Little House boeke Edit
Die agt "oorspronklike" Little House -boeke is deur Harper & amp Brothers gepubliseer met illustrasies deur Helen Sewell (die eerste drie) of deur Sewell en Mildred Boyle.
Klein huisie in die groot bos (1932) - in 1958 vernoem na die eerste Lewis Carroll Shelf Award -lys
Boerseun (1933) - oor Almanzo Wilder wat in New York grootgeword het
Klein huisie op die Prairie (1935)
Op die oewer van Plum Creek (1937) [a]
By die oewers van Silver Lake (1939) [a]
Die lang winter (1940) [a]
Klein dorpie op die Prairie (1941) [a]
Hierdie gelukkige goue jare (1943) [a]
Op pad huis toe (1962, postuum gepubliseer) - dagboek van die verskuiwing van Wilders van De Smet, South Dakota, na Mansfield, Missouri, geredigeer en aangevul deur Rose Wilder Lane 
Die eerste vier jaar (1971, postuum gepubliseer deur Harper & amp Row), geïllustreer deur Garth Williams - algemeen beskou as die negende boek Little House
Wes van die huis af (1974, postuum gepubliseer), red. Roger Lea MacBride-Wilder se briewe aan Almanzo terwyl sy haar dogter Rose Wilder-Lane in 1915 in San Francisco besoek 
Klein huisie in die Ozarks: die herontdekte geskrifte (1991)  LCCN91-10820-versameling artikels voor 1932 
Die pad terug huis toe, deel drie (die enigste deel wat voorheen ongepubliseer is) van A Little House Traveler: Geskrifte van Laura Ingalls Wilder's Journeys Across America (2006, Harper) LCCN2005-14975)-Wilder se rekord van 'n reis met Almanzo in 1931 na De Smet, Suid-Dakota en die Black Hills
'N Klein huismonster (1988 of 1989, U. van Nebraska), met Rose Wilder Lane, red. William Anderson, OCLC16578355 
Geskrifte aan jong vroue - Deel een: Oor wysheid en deugde, Deel twee: Oor die lewe as 'n pioniervrou, Deel drie: Soos vertel deur haar familie, vriende en bure
A Little House Reader: 'n Versameling geskrifte (1998, Harper), red. William Anderson 
Laura Ingalls Wilder & Rose Wilder Lane, 1937–1939 (1992, Herbert Hoover Presidensiële Biblioteek), red. Timothy Walch - keuses uit briewe wat deur Wilder en Lane uitgeruil is, met familiefoto's, 31440538
Laura's Album: A Remembrance Scrapbook of Laura Ingalls Wilder (1998, Harper), red. William Anderson, 865396917
Pioneer Girl: The Annotated Autobiography (South Dakota Historical Society Press, 2014) 
Before the Prairie Books: The Writings of Laura Ingalls Wilder 1911–1916: The Small Farm [aanhaling nodig]
Before the Prairie Books: The Writings of Laura Ingalls Wilder 1917–1918: The War Years [aanhaling nodig]
Before the Prairie Books: The Writings of Laura Ingalls Wilder 1919–1920: The Farm Home [aanhaling nodig]
Before the Prairie Books: The Writings of Laura Ingalls Wilder 1921–1924: A Farm Woman [aanhaling nodig]
Laura Ingalls Wilder se mees inspirerende geskrifte [aanhaling nodig]
Laura Ingalls Wilder: 'n Pioniermeisie se wêreldbeskouing: geselekteerde koerantrubrieke (Little House Prairie Series) [aanhaling nodig]
Die geselekteerde briewe van Laura Ingalls Wilder, geredigeer deur William Anderson 
Laura Ingalls Wilder Farm Journalist: Geskrifte uit die Ozarks, geredigeer deur Stephen W. Hines 
Laura Ingalls Wilder's Fairy Poems, Voorgestel en saamgestel deur Stephen W. Hines 
Little House on the Prairie: The Legacy of Laura Ingalls Wilder (Februarie 2015) is 'n dokumentêre film van een uur wat kyk na die lewe van Wilder. Wilder se verhaal as skrywer, vrou en ma word ondersoek deur onderhoude met geleerdes en historici, argieffotografie, skilderye deur grenskunstenaars en dramatiese herontwikkelinge.
Historiese terreine en museums Redigeer
Laura Ingalls Wilder Museum, Pepin, Wisconsin 
Laura Ingalls Wilder Museum, Walnut Grove, Minnesota 
Laura Ingalls Wilder Memorial Society -museum en historiese huise, De Smet, Suid -Dakota jaarlikse toernooi wat hier opgevoer word   
Laura Ingalls Wilder Park and Museum, Burr Oak, Iowa 
Little House on the Prairie Museum, Independence, Kansas 
Wilder Homestead, Malone, NY  in Kingsbury County, Suid -Dakota, waar baie Klein huisie Ingalls -familielede word begrawe
Uitbeeldings op die skerm en op die verhoog Edit
Verskeie aanpassings van Wilder's Klein huisie op die Prairie boekreekse is vervaardig vir skerm en verhoog. In hulle het die volgende aktrises Wilder uitgebeeld:
in die televisiereeks Klein huisie op die Prairie en sy filmvervolgverhale (1974–1984) (stem) in die Japannese anime -reeks Laura, The Prairie Girl (1975–1976), Tess Harper (ouer weergawe), Alandra Bingham (jonger weergawe, deel 1), Michelle Bevan (jonger weergawe, deel 2) in deel 1 en deel 2 van die Beyond the Prairie: The True Story of Laura Ingalls Wilder televisiefilms (2000 en 2002) in die TV -miniserie Klein huisie op die Prairie (2005) in die Klein huisie op die Prairieboekmusiek (2008–2010)
Wilder medalje wysig
Wilder was vyf keer 'n naaswenner vir die jaarlikse Newbery-medalje, die voorste toekenning van die Amerikaanse biblioteekvereniging (ALA) vir kinderliteratuur. [a] In 1954 het die ALA 'n lewenslange toekenning ingewy vir kinderskrywers en illustreerders, vernoem na Wilder, waarvan sy die eerste ontvanger was. Die Laura Ingalls Wilder -medalje erken 'n lewende skrywer of illustreerder wie se boeke, gepubliseer in die Verenigde State, ''n wesenlike en blywende bydrae tot die letterkunde vir kinders gelewer het'. Sedert 2013 is dit negentien keer toegeken, tweejaarliks ​​in 2001.  In 2018 is die toekenning herdoop tot die Children's Literature Legacy -toekenning in die lig van taal in Wilder se werke wat die Vereniging as bevooroordeeld beskou het teen inheemse Amerikaners en Afro -Amerikaners .