Oor kontak met gode | LitNet
2012-11-24 at 15:13
'n Goeie vriend van my is 'n praktiserende psigiater wat ook op sy dae 'n prof in psigiatrie was. Hy het al telkens in gesprekke oor die irrasionaliteit van godsdiens bevestig dat temporale lobvesteuring aanleiding gee tot intense godsdiens-obsessies.
2012-11-26 at 15:56
Die geesteswêreld, nes byvoorbeeld die vierde dimensie genaamd tyd in die heelal, kan nie met ons gewone verstand begryp word nie.
Toegegee, ons brein is 'n wonderlike bron van vermaak waar dit chemies of andersins gestimuleer word.
En dan, soos daar geskrywe staan: Toe het ek gekyk – en daar het 'n stormwind uit die noorde gekom, 'n groot wolk met onophoudelike vuur; en 'n glans was rondom die wolk, en daaruit, uit die vuur, het iets soos blinkende metaal geskitter. En daaruit het die gestalte van vier wesens gekom, en dit was hulle voorkoms: hulle het die gestalte van 'n mens gehad; en elkeen het vier aangesigte gehad en elkeen van hulle vier vlerke; en hulle bene was reguit bene en hulle voetsole soos die sole van 'n kalfspoot; en hulle het geglinster soos blink geskuurde koper; en mensehande was onder hulle vlerke aan hulle vier kante. Maar aangaande die aangesigte en die vlerke van al vier, hulle vlerke was aanmekaar verbind. Hulle het nie weggedraai as hulle gaan nie; hulle het elkeen maar reguit vorentoe gegaan. En hulle aangesigte het gelyk soos die gesig van 'n mens; en al vier het die gesig van 'n leeu gehad aan die regterkant en al vier het die gesig van 'n bees aan die linkerkant; ook het al vier die gesig van 'n arend gehad. En hulle vlerke het uitgesprei na boontoe; elkeen het twee gehad wat met mekaar verbind was, en twee wat hulle liggame bedek het. En hulle het elkeen reguit vorentoe gegaan; waar die gees ook heen wou gaan, het hulle gegaan; hulle het nie weggedraai as hulle gaan nie. Aangaande die gestalte van die wesens: hulle voorkoms was soos gloeiende vuurkole, soos die voorkoms van fakkels; die vuur het heen en weer beweeg tussen die wesens, en die vuur het 'n helder glans gehad, en uit die vuur het blitse uitgeslaan. En die wesens het heen en weer gesnel, in aansien soos 'n bliksemstraal. Ek het toe die wesens nader bekyk: daar was een wiel op die grond langs die wesens aan elkeen van die vier voorkante. Die voorkoms van die wiele en hulle maaksel was soos dié van 'n chrisoliet; en al vier het dieselfde vorm gehad; daarby was hulle voorkoms en hulle maaksel asof daar 'n wiel binne-in 'n wiel was. Na al vier kante het hulle gegaan as hulle gaan: hulle het nie gedraai as hulle gaan nie. En hulle vellings--dié was hoog en dié was wonderbaar; en hulle vellings was by al vier rondom vol oë. En as die wesens gaan, gaan die wiele naasaan hulle; en as die wesens hulle van die grond af ophef, word die wiele opgehef. Waar die gees ook heen wou gaan, het hulle gegaan in die rigting wat die gees wou gaan; en die wiele is gelyktydig saam met hulle opgehef, want die gees van die wese was in die wiele. As dié gaan, gaan hulle; en as dié bly staan, staan hulle; en as dié hulle van die grond af ophef, word die wiele gelyktydig saam met hulle opgehef, want die gees van die wesens was in die wiele. En oor die hoofde van die wesens was iets in die vorm van 'n uitspansel wat blink soos die wonderbare kristal, bo-oor hulle hoofde uitgesprei. En onder die uitspansel heen was hulle vlerke reguit na mekaar uitgestrek; en elkeen het twee gehad wat duskant en anderkant hul liggame bedek het. En as hulle gaan, het ek die geruis van hulle vlerke gehoor soos die geruis van baie waters, soos die stem van die Almagtige--'n gedruis soos die gedreun van 'n leër. As hulle staan, het hulle hul vlerke laat sak. En daar het 'n stem gekom bo van die uitspansel af wat oor hulle hoof was; as hulle staan, het hulle hul vlerke laat sak. En bokant die uitspansel wat oor hulle hoof was, was iets wat soos saffiersteen gelyk het, in die gestalte van 'n troon; en op die troongestalte 'n gestalte wat soos 'n mens gelyk het. Ek sien toe iets soos blinkende metaal; van wat soos sy lendene gelyk het boontoe soos vuur, rondom in 'n omhulsel gevat; en van wat soos sy lendene gelyk het ondertoe, het ek iets gesien soos vuur met 'n glans daaromheen. Soos die gedaante van die boog wat in die wolk is op 'n reëndag, so het die glans rondom gelyk. So het die verskyning van die heerlikheid van die HERE gelyk. En toe ek dit sien, het ek op my aangesig geval en die stem gehoor van Een wat spreek (uit Esegiël 1).
Pro-dink, daar is heelwat sulke gesigte in Heilige Skrifte oor millennia heen vir ons gelaat.
Heel onlangs het daar ook nog 'n boek van vele sulkes op die rak verskyn getiteld: Proof of Heaven deur Dr. Eben Alexander (kyk hier: http://www.examiner.com/article/proof-of-heaven-by-neurosurgeon-eben-alexander). Ek wag nou reeds geruime tyd op hete kole vir Johannes Comestor se resensie daarop.
Ja, ons is nie alleen nie – en – ons verstand is blind vir enige dimensie buite ons eie sintuie.
Dank God vir ons hart.
2012-11-27 at 10:19
Die boek waarna Cornelius verwys van Alexander, op Alexander as neurochirurg se eie ervaring, bevestig juis dat dit nie breinfunksie is, nie, maar dat spiritualiteit (geestelike aktiwiteit) heeltemal onafhanklik van die brein, buite die mens plaasvind.
Selfs as osn na die Woord kyk, sien ons dat geen 'bymiddels' gebruik word ten einde 'n geestelike ervaring te hê, nie, maar dat dit suiwer spirituele werking is.