eens op n tyd deur Jacques Brown | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: eens op n tyd
Datum gepubliseer: 08 Dec 2014
Eens op n tyd in land vêr, vêr weg van hier het daar n jong meisie in n kusdorpie by die see gewoon. Sy het uit n arm vissers-familie gekom, en haar dae het gegaan deur werk rondom die huis te verrig, soos ander meisies van haar ouderdom.
Soms het sy op die rotse onder by die see gaan sit. Hier het sy wonderlike liedere vir die see gesing. Haar sang was so pragtig dat die meerminne soms by haar aangelsuit het om saam te sing op die swart rotse.
Hulle sou vir ure sit en die lofsange van die magtige oseaan sing, salig onbewus van die wêreld van die mense, totdat sy moes terugkeer huistoe. Dag na dag het sy ongesiens af rotse toe gegaan en gesing saammet die meerminne, sonder enige iemand se wete; totdat n jong seun haar eendag gewaar het wat besig was om op die strand te speel
Hy het vining huistoe gehardloop en sy ouers gaan vertel van die wonder wat hy gesien het. Dit was vir die inwoners van die dorpie wonderbaarlik dat een van hulle dogters gekies sou word om saammet hierdie engele van die see te sing. Van toe af is sy in hoë agting gehou, selfs deur haar eie familie. Maar die vissersdorpie het so op hol gegaan met die storie, dat al die ongewenste aandag haar uiteindelik weggedryf het van hulle, en sy in n verlate hut langs die strand gaan woon het.
Sy het nou naby haar susters van die see gewoon, en elke dag voor sonsopkoms, het sy by hulle gaan aansluit op die rotse om die lof van die nuwe dag te sing. Die legende van die jong dame wat gekies is om saammet meerminne te sing het die hele land deurkruis, totdat die Koning self daarvan te hore gekom het.
Die Koning was oorkom met begeerte toe hy die storie van die jong meisie hoor, en het besluit om haar sy bruid en Koningin te maak. Hy het deur die breedte van die land getrek om haar te ontmoet waar sy bly langs die kus. Toe hy haar self sien sing saammet die meerminne op die rotse, het sy begeerte net al groter geword.
Hy het sy bedoelings aan haar duidelik gemaak, en sy het gesê dat sy tyd nodig het om die saak te oordink, en om dit te bespreek met haar susters; die meerminne. Toe die son onder gaan het sy met hulle gepraat op die rotse. Sy het gesing en hulle vertel hoe sy nie die huweliksmaat van die Koning wou wees nie, of van enige ander man. Hoe sy geen ander begeerte gehad het as om saammet hulle op die rotse die lof van die see te sing nie. Maar hulle het gesê sy moet haar trots laat staan, en met die Koning trou, want waarheen hulle gaan kon sy nie volg nie. Haar lewe was in die wêreld van die Koning en die mense.
Soos wat die son ge-sak het, het hulle treur-liedere gesing, en die son toe gevolg tot waar dit sak in die diepte van die oseaan. Die see het onstuimig begin raak waar sy alleen gestaan het op die rotse in die donker nag. Haar hart het ge-roep vir haar susters en die see, en sy het hulle die diepte in gevolg onder die helder, ronde maan. Die see en die duisternis het haar verswelg.
Die Koning en die mense het getreur oor hulle verlies, en sedert daardie dae het baie tyd verloop. Maar n jong seun het my op n dag vir my vertel, dat as jy sou uitgaan op die rotse op n mistige aand, jy haar daar sou sien saammet die meerminne onder die helder maan; al singend.