Egpaar word verbied om groente op die voorste grasperk te verbou - Ander - 2022
Egpaar word verbied om groente op die voorste grasperk te verbou
Blomme, vrugte en pienk flaminke is egter goed
'N Paartjie is gevra om hul groentetuin uit te roei.
Wel, dit is net belaglik. Blykbaar het die dorpie Miami Shores in Miami 'n paartjie gevra om hul groentetuin van 17 jaar op te grawe omdat dit 'n soneringsverordening oortree, berig die Miami Herald. Wat net te sê is, groente op die voorste grasperke is "in stryd met die stad se estetiese karakter."
Volgens die Miami Herald verbou Hermine Ricketts al 17 jaar okra, boerenkool, blaarslaai, uie en Asiatiese kool in die voortuin. Onlangs het die dorpsleiers in Miami Shores egter besluit om haar te vra om dit uit te skeur, of 'n boete van $ 50 per dag opgelê.
'Die dorpskode het dekades lank groentetuine in die agterplase van ons inwoners toegelaat, maar vir estetiese doeleindes en andersins is groentetuine nie toelaatbaar in die voortuine nie,' lui 'n verklaring van die dorp. Alhoewel groente in die verordening verbied word, is blomme, vrugte en pienk flaminke dit nie.
So, wat is die volgende stap vir Ricketts en haar man Tom Carroll? Dagvaar die dorp ... vir $ 1. En natuurlik die reg om 'n groentetuin te laat groei.
Die advokaat van die egpaar, Ari Bargil, by die Institute for Justice, voer aan dat "die reg om u eie voedsel op u eie eiendom te kweek en te oes, beslis deel is van die reg om eiendom te bekom, te besit en te beskerm", wat onvervreembaar is reg. Kyk hieronder na 'n oulike geanimeerde video wat dit uiteensit.
Florida verhef verbod op groentetuine in die voorplaas
'N Egpaar in Miami Shores, Florida, het al 17 jaar lank 'n groentetuin in die voortuin bewerk toe hulle skielik meegedeel is dat dit onwettig is. Blykbaar is groentetuine nou slegs in die agterplase toegelaat, maar dit sou nie vir hierdie egpaar werk nie, want hulle was noordwaarts en het nie genoeg son gekry nie.
Hermine Ricketts en Tom Carroll, verontwaardig oor die feit dat groente meer aanstootlik beskou word as bote, kampeerders, jetski's, standbeelde, fonteine, kabouters, pienk flaminke of 'n kersvader in 'n Speedo in die voortuin, het die saak na die Florida Supreme geneem. Court, wat ten gunste van die Miami Shores se reg om ontwerp- en landskapstandaarde te beheer, beslis het. Met ander woorde, dit was 'n verlies vir Ricketts en Carroll.
Persoonlike tuinmaak en boerdery word onwettig
Daar was eens 'n tyd toe groentetuin en agterplaas nie in gevaar was nie; hierdie aktiwiteite was 'n lewenswyse. Met die groeiende groot landbouonderneming kom die behoefte aan geld- en werksekerheid, wat beteken dat die bedreiging van die produktiwiteit van groot landbou nie geduld sal word nie. Met die onlangse verbod van Michigan op die boer in die agterplaas, saam met baie state wat die hoeveelheid tuinruimte wat individue in hul tuin kan hê, reguleer, is die vermoë van Amerikaners om hul eie voedsel te kweek en self te voed, iets van die verlede. Die toekoms van persoonlike tuinmaak en boerdery is in gevaar en kan heeltemal onwettig word.
Michigan het onlangs aangekondig dat dit sy Wet op die Reg op Plaas verander, wat huiseienaars in staat gestel het om 'n klein hoeveelheid vee op hul eiendom te hou sonder om as 'n oorlas beskou te word, solank die reëls van die wet nagekom word. Hoenders, byekorwe en bokke sal amptelik nie meer geduld word op die eiendomme van stedelike en voorstedelike boere nie, weens die beskerming van die Wet op die Reg op Plaas van kleinboere. Sommige Michigan -boere glo dat hierdie nuwe uitspraak in werking is omdat groot produsente nie wil hê dat individue vir hulself of hul gesinne moet sorg nie. Die doel is om te verseker dat almal afhanklik is van kruideniers en massaprodusente.
Individue vind dikwels vertroosting in die besoek van plaaslike boere se markte om vars eiers van menslik grootgemaakte, gesonde hoenders en vleis van organiese, plaaslik grootgemaakte diere op te tel. Baie plase wat hierdie verbod geld, is om plaaslike koöperasies van vleis en eiers van hoë gehalte te voorsien, wat die boere op hierdie onderneming vertrou om hul gesinne en lewensstyl te onderhou. Net omdat Michigan hierdie verbod aanvaar het, beteken dit nie dat elke regering verplig voel om plaaslike boere te ontken nie. Trouens, Indiana het pas 'n wetsontwerp, wetsontwerp 179 van die Senaat, goedgekeur wat finansiering aan kleinboerdery -navorsing sal toeken om plaaslike ekonomieë op te bou.
Die alternatief vir aankope by plaaslike produsente en veeboere is om by groot produsente te koop, of om persoonlik diere te kweek of groot te maak. Omdat hierdie verbod in Michigan van toepassing is op klein agterplaasboere en diegene op 'n effens groter skaal wat koöperasies en markte verskaf, is die enigste opsie om by groot produsente te koop. 'N Ernstige probleem met die aankoop by groot produsente is die verwaarlosing van dierewelsyn en kwaliteit van die produk wat algemeen in die groot landboubedryf voorkom. Fabriekboerdery, of massiewe boerdery en intense produksie van diere en diereprodukte besoedel waterweë en is jaarliks ​​verantwoordelik vir miljoene siektes wat deur voedsel oorgedra word. Hierdie operasies besoedel die wêreld se oseane, besoedel vis en ander seelewe. Baie kritici van fabrieksplase voer aan dat hierdie bedrywighede onwettig moet wees, nie persoonlike boerdery en tuinmaak nie.
Tuinmaak in die voortuin het ook baie jare teruggeslaan. Iowa, Florida en Louisiana is een van die state wie se regering van mening is dat 'n groen, versorgde grasperk baie aantrekliker is as om groente of vrugte te verbou. Des Moines, Iowa, het herhalende gesprekke gevoer oor die moontlikheid om tuinmaak in die tuin toe te laat. Die probleem is die estetiese kwaliteite van voedsel verbouing teenoor 'n groen grasperk. In Florida is 'n tuinmaakpaartjie in die voortuin aangesê om hul tuin uit te haal of 'n groot boete opgelê word. Die stryd om voedsel te kweek en diere groot te maak, word 'n oorlog, al lyk dit asof die vordering agteruitgaan.
Die reg vir mense om slegs vir hul gesinne te sorg, is 'n probleem wat nie binnekort opgelos sal word nie. Terwyl groot landbou baklei om aan elke Amerikaner diereprodukte van dikwels lae gehalte te voorsien, veg individue om gesonder alternatiewe te bied en probeer hulle om onmenslike dierebedrywighede te ondersteun. Diegene wat glo in hul reg om hul eie voedsel te kweek en hul eie diere groot te maak, sal nie die stryd prysgee nie. Intussen is die ondersteuning van plaaslike produsente deur boere en markte en koöperasies gereeld te besoek 'n uitstekende manier om te verseker dat hierdie kleinboere 'n kans op oorlewing het. Baie individue wil nie sien dat persoonlike tuinmaak en boerdery onwettig word met die hulp van gemeenskappe nie.
Mening deur Courtney Heitter
Persoonlike tuinmaak en boerdery word onwettig bygevoeg deur Courtney Heitter op 5 Mei 2014
Bekyk alle plasings deur Courtney Heitter & rarr
Glo dit of nie, dit kan onwettig wees om jou eie kos te verbou
Die stads- en dorpsname kan verander, maar die verhale is opvallend dieselfde. Elke jaar borrel nuwe verhale van stedelike tuiniers wat aangehaal word omdat hulle 'onwettig' voedsel in hul erf of op 'n leë perseel verbou het.
'N Onlangse opspraakwekkende saak behels Hermine Ricketts en Tom Carroll, 'n egpaar in Miami Shores Village, Florida, wat meegedeel is dat die groentetuin wat hulle vir 17 jaar lank onderneem het, volgens 'n nuwe soneringskode verbied is wat die groente in die voortuin verbied tuine. Hulle moes hul plante, wat die helfte van die voedsel wat hulle geëet het, opgrawe, of boetes van $ 50 per dag opgelê word.
Dit het in 2013 gebeur, en sedertdien veg hulle vir die reg om hul tuin te herplant. Verlede jaar wou die hooggeregshof in Florida nie die saak aanhoor nie. 'N Wetsontwerp wat deur hul verhaal geïnspireer is, waarin plaaslike regerings verbied word om residensiële groentetuine te reguleer, is vanjaar in die senaat van Florida ingedien, maar dit is in Maart in die huis dood. Die egpaar het steeds 'n aktiewe petisie van change.org aan die gang.
Beperkte groentetuine is nie die enigste voedselproduserende aktiwiteite waarmee huiseienaars te kampe gehad het nie. Diegene wat hoenders, ander vee of bye in die agterplaas wil aanhou, kan struikelblokke ondervind. Dinge kan nog taaier word as jy besluit dat jy van die kos wat jy verbou, wil verkoop.
Alhoewel daar min navorsing is oor die voorkoms van tuinverbod in die voortuin, gaan geskille oor tuine nie weg nie, volgens Baylen Linnekin, skrywer van Hande wat ons voed: hoe minder, slimmer wette ons voedselstelsel meer volhoubaar sal maak. 'Hierdie konflikte kom met 'n verrassende frekwensie regoor die land voor,' het hy gesê. 'Plaaslike soneringswette - wat dikwels estetiese kommer veroorsaak oor die regte van huiseienaars en huurders om hul eie kos te maak - is byna altyd die skuldige. Namate meer mense hul eie voedsel wil verbou, sal hierdie konflikte waarskynlik net toeneem. "
Maar die voordele van stedelike landbou -aktiwiteite word moeiliker vir stede en dorpe om te ontken. Tuine verhoog nie net toegang tot gesonde kos nie, dit bespaar ook energie, verminder afloop van stormwater, koel temperature en verminder stikstof in die stad. Hulle kan ook help om 'n gevoel van gemeenskap te kweek. En om vir mense te sê dat hulle nie kos op hul eie eiendom kan verbou nie, pas net nie by baie mense nie.
BEWEER OM KOS
Vir elke kopkrap-verhaal van oorregulering is daar voorbeelde van wetgewers wat hul stem verander wanneer hulle deur passievolle burgers uitgedaag word. Kansas City, Missouri, het byvoorbeeld 'n verbod op "rygewasse" in die voortuine opgehef in 2010. Na 'n geskil verlede jaar in Toledo, Ohio, oor hope deklaag wat 'n stedelike boer gebruik het om grond, ander stedelike boere in die stad het die Urban Agriculture Alliance geskep om saam met die stad meer duidelike riglyne op te stel. Die twee partye het onlangs oor verskeie aangeleenthede ooreengekom. Voortaan mag tuintuiniers produkte van klein tafeltjies aan bure verkoop. Tuinstrukture soos hoepelhuise en kweekhuise van minder as 400 vierkante voet word toegelaat sonder 'n permit.
Soms is 'n voortuin die enigste opsie vir tuintuiniers wat nie 'n agterplaas het nie of een het wat nie genoeg son kry nie. Of mense verkies om voedsel eerder as gras te verbou. Daar is ongeveer 40 miljoen hektaar grasperk in die Verenigde State. As intensiewe boerderymetodes 'n merkwaardige hoeveelheid voedsel op 'n fraksie van 'n hektaar kan produseer, is die potensiaal vir tuintuiniers om die plaaslike voedselproduksie te verhoog, indrukwekkend.
Voordat u met u eie tuin in die voortuin begin, is dit goed om u stadsvoorskrifte na te gaan, sê Linnekin. Sommige stede wat tuine toelaat, het reëls daarvoor, soos hoe ver 'n tuin van 'n sypaadjie moet wees. 'Onthou dat selfs as u stad of stad tuine toelaat, u onder meer ook onderhewig is aan staats- en plaaslike oorlaswette,' het hy gesê.
'As u 'n oortreding van enige wet - tuinmaakverordening of andersins - oortree, raadpleeg onmiddellik 'n plaaslike prokureur om meer oor u regte te wete te kom,' het Linnekin gesê. 'U kan moontlik terugveg.' Daar is ook nie -winsgewende organisasies, soos Institute for Justice, wat ook bereid is om u saak aan te pak.
As u toevallig glad nie 'n erf het nie en u eie kos wil begin verbou, besoek Shared Earth, ons webwerf wat mense met grond verbind met mense wat wil tuinmaak of boer. Soek lyste en boodskappe met nabygeleë tuiniers of grondeienaars om aan die gang te kom met u volgende tuin!
Die Battlefront in die voortuin
JASON HELVENSTON was besig met sy tweede gewas en het kompos gestrooi om die wortels, bok choy, boerenkool en tientalle ander groente wat hy organies verbou op sy erf in Orlando, Florida, te bemes toe die moeilikheid begin.
Mnr. Helvenston het die afgelope Super Bowl -Sondag die tuin buite sy kothuis uit die veertigerjare geplant, in 'n omgewing van beskeie huise naby die middestad. Orlando se groeiseisoen is amper die hele jaar deur, en mnr. Helvenston, 'n selfstandige volhoubaarheidskonsultant vir die boubedryf, het gesê dat hy die tuin as 'n "begroting" beskou-'n geldbesparende aanvulling vir die hoenderhok wat hy en sy vrou , Jennifer, 'n paar maande later agter hul huis geïnstalleer.
Aangesien sy agterplaas nie veel son kry nie, het meneer Helvenston die grasperk in sy voortuin uitgeruk en die mikrobesproeide erf van 25 by 25 voet daar neergesit. Die onortodokse landskap was maande lank grootliks ongemerk, miskien omdat hy in 'n doodloopstraat langs Interstate 4 woon.
Toe, in September, het Pedro Padin, wat in Puerto Rico woon, maar die huureiendom langsaan besit, saam met sy vrou gekuier en 'n ontevrede oog op die buurman van die buurman gewerp. 'Al die huise is redelik netjies gehou,' het mnr. Padin gesê, 'maar sy huis lyk soos 'n plaas.'
Mnr. Padin het die stad, wat die Helvenstons genoem het, gekontak vir die oortreding van artikel 60.207 van Orlando se landontwikkelingskode (versuim om grondbedekking op eiendom te handhaaf) en 'n sperdatum van 7 November vasgestel.
In plaas daarvan het mnr. Helvenston tydens die laaste verkiesing buite sy stembus gestaan ​​en 'n versoekskrif versprei om die huidige kode te verander, en daarna op 'n plaaslike TV -nuusstasie verskyn en vir die verslaggewer en die stadsamptenare wat toevallig gekyk het, gesê: "Jy sal neem my huis voordat jy my groentetuin neem. "
Tuiniers is nie algemeen bekend vir hul burgerlike ongehoorsaamheid nie, maar die afgelope paar jaar het verskeie plaaslike amptenare teëgestaan ​​omdat hulle groente in hul voortuine versorg het. In Ferguson, Mo, is 'n tuisvader beveel om sy 55 variëteite eetbare plante op te grawe. In Tulsa, Okla., Het 'n tuinier wat haar groente en medisinale kruie nie wou verwyder nie, dit grotendeels deur die stad gesien. In Oak Park, Mich., Kan 'n ma van ses, Julie Bass, 93 dae tronkstraf opgelê omdat sy geweier het om die beddings voor haar huis uit te haal en te plant wat die stad as 'geskikte' grondbedekking beskou het.
Hierdie en ander gevalle het nasionale aandag getrek, sowel as verontwaardiging van tuiniers, waarvan sommige na die geïsoleerde skermutselings begin verwys het as 'n breër 'oorlog teen tuine'.
Roger Doiron, die stigter en direkteur van Kitchen Gardeners International, 'n groep wat voedseltuine bevorder, het ondersteuning vir mev. Bass en ander ondersteun. 'As u 'n oorlog definieer as 'n stryd tussen opponerende magte, pas dit by die rekening', het hy gesê. Die opponerende magte, volgens mnr. Doiron, is progressiewe tuiniers en agterlik denkende munisipaliteite. Tuiniers, het hy gesê, 'moet terugstoot. Dit gaan nie oor 'n enkele tuin nie, dit gaan oor die reg op tuin. "
Alhoewel hierdie geskille gewortel is in iets so onskuldig soos groente, raak hierdie geskille verdelende kwessies soos huiseienaarsregte, eiendomswaardes, volhoubaarheid, voedselintegriteit en die estetika van die tradisionele Amerikaanse grasperk. Ekoloë en libertariërs het die debat aangepak, laasgenoemde beweer dat die kodifisering van tuine nog 'n manier is waarop die regering mense vertel hoe hulle moet leef.
Jeff Rowes, 'n prokureur van die Institute for Justice, 'n advokaatfirma in Arlington, Va, wat mnr. Helvenston adviseer, is vasberade. 'Dit is die mikrobestuur van grond wat u vryheid op duisend klein maniere binnedring,' het hy gesê.
Mnr. Rowes het 'n beroep op die landbouverlede van die land gedoen en gesê: "Washington, Jefferson en Madison was almal boere."
Vir Padin gaan die kwessie minder oor die onvervreembare reg om tuis ertjies te verbou as oor die voorreg om nie stil te bly terwyl u eiendomswaarde daal nie. Mnr. Helvenston se tuin is "deurmekaar", het mnr. Padin gesê, en sal rotte lok en die waarde van sy huurhuis verlaag. Mnr. Padin bevraagteken ook die verbintenis van Helvenston tot die instandhouding van die dekbedekking.
Helvenston, wat 40 is en sy hare in dieselfde terugtrekstert dra as die vechtkunstenaar Steven Seagal, het gesê dat sy groen duim nie 'n gril is nie, maar 'n finansiële noodsaaklikheid. Almal wat sy gesin se tuin gaan verwyder, het hy telefonies aan 'n verslaggewer gesê: 'kan net sowel ons deur afskop, kos van ons tafel steel en opstyg.'
Helvenston het die telefoon van haar man geneem. 'Ons wil volhoubaar wees,' het sy gesê.
Mnr. Helvenston, wat na sy erf begin verwys het as 'n "patriotuin", 'n openlike verwysing na die Victory Gardens wat tydens die Tweede Wêreldoorlog aangelê is, het weer op die spel gekom en het ongeloof uitgespreek oor die reaksie van mnr. Padin en die stad Orlando: 'Wie hou nie van 'n tuin nie? Dit is soos om 'n baba te slaan. "
DIE netjies versorgde grasperk is uit Engeland ingevoer en was sedert die vroeë 20ste eeu soos 'n burgerlike godsdiens in die Verenigde State. Die begeerte om jou buurman se erf te laat pas, gaan blykbaar nog verder terug. In haar boek "The Lawn: A History of an American Obsession", haal Virginia Scott Jenkins die tuinbouskrywer Peter Henderson aan, wat in 1875 hul huiseienaars geringskat wat hul gras laat toeneem en belowe dat "die meerderheid hulle binnekort tot ordentlikheid sal skaam." As mnr. Henderson vandag gelewe het, sou hy met graagte kon ontdek dat Amerikaners jaarliks ​​'n beraamde $ 30 miljard aan grasversorging bestee en riviere aflei, sodat diegene in dorre plekke soos Phoenix ook hul Saterdae agter 'n maaier kan deurbring.
Maar in die afgelope jaar het watertekorte en toenemende belangstelling in volhoubaarheid tot 'n alternatiewe uitsig op die grasperk gelei. Food Not Lawns, 'n omgewingsgroep, pleit vir die afskaffing van siergrasse ten gunste van eetbare tuine, terwyl die National Wildlife Federation 'n program borg vir huiseienaars wat belangstel om wildlewe in hul tuin te skep. Die transformasie kan begin met iets so minimaal as die toevoeging van blomme wat trekkende skoenlappers lok of net so ambisieus wees as om 'n wilde landskap van Dr. Dolittle -omvang te kweek, sê David Mizejewski, 'n woordvoerder van die National Wildlife Federation.
"Daar is 'n beweging om konvensionele voorstedelike erwe in meer produktiewe ruimtes te verander," het mnr. Mizejewski gesê. Sy organisasie het sedert 2000 ongeveer 131,000 wildlewe -habitats gesertifiseer, byna sewe keer die getal wat gedurende die vorige 27 jaar van die program geregistreer is.
Soos Amy Stewart van die blog Garden Rant dit stel: "Mense kom inheems."
As dit waar is, moet iemand die plaaslike munisipaliteite in kennis stel, waarvan baie die afgelope 50 jaar al hoe meer beperkende kodes opgestel het wat hul inwoners se landskapskeuses bepaal. Orlando se kode spesifiseer byvoorbeeld dat aangeplante struike "minstens 24 sentimeter hoog moet wees" en "nie meer as 36 sentimeter van mekaar af nie" moet wees, terwyl berms "nie 'n helling van 3: 1 mag oorskry nie." Die kode bevat nie minder nie as 295 goedgekeurde en verbode spesies.
Teenstanders soos mnr. Rowes voer aan dat sulke streng reëls goed is as dit deur huiseienaarsverenigings ingestel word, waar inwoners 'met groot oë ingaan', maar kodifisering van 'n huiseienaar se landskap deur plaaslike regerings kan 'onderdrukkend' wees.
Jon Ippel, volhoubaarheidsdirekteur van die stad Orlando, het gesê die lys van goedgekeurde en verbode aanplantings is bedoel om permanente landskap te skep wat die klimaat van Florida oorleef en indringersoorte uit die weg ruim. Wat die afgedwonge homogeniteit betref, het mnr. Ippel gesê, die kode is in 1991 geskryf en weerspieël 'n era waarin 'die estetiese meer 'n geformaliseerde ding was. Organiese, natuurlike plant was uit die mode. " Die tuindelingsprogram wat deur die stad Santa Monica, Kalifornië, bestuur word, waar inwoners toegelaat word-selfs aangemoedig-om tuine in die tuin te plant, blyk die uitsondering te wees, nie die reël nie.
Stadsamptenare noem openbare gesondheid en veiligheid gereeld die belangrikste redes vir soneringskodes, maar die onderliggende bestuurder is dikwels vaste eiendom. John Shaw, die stadsbestuurder in Ferguson, Mo., 'n voorstad van St. Louis, het oor soneringskodes gesê: "Uiteindelik is hulle daar om huiseienaars te beskerm en hul eiendomswaarde te beskerm.
Verlede somer, nadat Karl Tricamo, die tuisvader in Ferguson, meegedeel is dat sy voortuin in stryd was, het hy die stad uitgedaag en 'n uitspraak van die Board of Adjustment gekry wat hom in staat gestel het om sy groente te hou.
Shaw noem die stad se "Live Well Ferguson" -program as 'n voorbeeld van sy progressiewe houding teenoor gesonde praktyke soos tuinmaak. Dit is die inwoners, het hy bygevoeg, wat dikwels ten gunste van beperkende landskapsvoorskrifte is. 'Van die grootste aantal oproepe wat ons kry, is klagtes oor eiendomsvoorwaardes,' het hy gesê.
In baie gemeenskappe waar tuiniers boetes opgelê word, insluitend Orlando en Ferguson, het amptenare van kodebeamptes aanvanklik nie agterna gegaan na die persoon wat groente in die voortuin plant nie. Eers nadat een of meer bure gekla het, reageer die stad deur die wet te volg soos tans uiteengesit. Net soos die hoenderhokke wat 'n paar jaar gelede in die voorstedelike agterplase opgeduik het, was tuine in die voortuin nie 'n probleem voordat dit skielik een geword het nie.
Te midde van inwoners wat aanpas by wat hulle as nuwe ekonomiese en omgewingsrealiteite beskou, op 'n manier wat nie altyd by die huidige wette of estetiese norme pas nie, is baie gemeenskappe onkant betrap. Shaw sê reguit: 'Ons was nie gereed hiervoor nie.'
Mnr. Doiron, die tuinbou -aktivis, meen dat die tradisionele grasperk stadig sal verander, en met weerstand van plaaslike amptenare. 'Ons gaan hulle skop en skree in die 21ste eeu as ons moet,' het hy gesê.
AS daar 'n Norma Rae in die oorlog teen tuine is, is dit 'n openbare gesig waar die beweging byeengekom het, dit is Julie Bass, die 43-jarige Michigan-ma wat tronkstraf opgelê het omdat sy 'n tuin in die tuin versorg het. Maar soos mev Bass dit vertel, was sy 'n toevallige spotter.
Toe die wortels van 'n boom wat deur die stad Oak Park geplant is, twee somers gelede haar rioollyn gebars het, moes me. Bass haar voorste grasperk opgrawe. Sy was nie gekant teen gras of baie omgewingsbewus nie, maar om 'n groen tapyt van niks te herplant ', het sy gesê, lyk na 'n vermorsing van geld. In plaas daarvan het sy en haar man 'n timmerman gehuur om vyf groot verhoogde tuinbeddens te bou en te installeer wat die erf voor hul klein baksteenhuis in die voorstad van Detroit bedek het.
Eers het sy egter met amptenare in Oak Park gekontak en gevind dat die kode vaag is met betrekking tot tuine in die voortuin. Sy het in elk geval voortgegaan. Gou ontvang sy waarskuwings en dan 'n brief van die stad waarin sy haar onder die verwoestingsverordening noem omdat sy nie 'gras, struikgewas of ander geskikte lewende plantmateriaal' in haar voortuin gehad het nie.
Bass besluit om haar tuin te behou en raadpleeg 'n prokureur wat haar vertel dat sy 93 dae tronkstraf opgelê kan word as sy skuldig bevind word, 'n wonderlike moontlikheid wat sy op haar nuwe blog, oakparkhatesveggies, opgemerk het. 'Toe het alles virale gegaan,' het sy gesê.
Eugene Lumberg, die prokureur van die stad in die saak, het gesê dat die kans dat me. Bass in die tronk gaan, 'nul is. Tog, volgens die stadswette, was die oortreding van die soneringsverordening 'n kriminele oortreding, om nie eens te praat van 'n onaantreklike toevoeging tot die straatbeeld nie. "Ons is 'n stad met netjiese, versorgde grasperke," het mnr. Lumberg gesê, wat die afkeuring uitgespreek het oor die verwarrende warboel tamatiewingerde en bygevoeg het dat "niks 'n woonbuurt vinniger vernietig nie" as 'n armoedige huis.
Bass het gesê dat sy haarself as 'n kampvegter vir tuiniersregte beskou, veral nadat haar saak wêreldwyd media -aandag en -ondersteuning getrek het. 'Ek het gevoel dat ek nie teen hierdie klein tirannie kan opstaan ​​nie,' het sy gesê, 'dit gee die stad carte blanche om oor almal te loop.'
Maar die stad het ook 'n belangrike beginsel op die spel gesien: die handhawing van die fyn balans van gemeenheid tussen bure. Individuele eiendomsreg is nie absoluut nie, het mnr. Lumberg aangevoer. 'Wat as ek besluit om my vullis 'n week voor die ophaaldag weg te laat?' hy het gesê. 'Mense sê:' Dit is Amerika. Dit is my vullis en my eiendom. 'Waar stop dit?"
Mnr. Rowes, die prokureur wat mnr. Helvenston adviseer, stem tot dusver saam met die argument. 'Die regering kan lyne trek' vir die openbare belang, het hy gesê en erken dat kommer oor eiendomswaardes wettig is en noem dit 'n voorbeeld van aanstootlike gedrag van 'n huiseienaar se brandende skadelike stowwe. Maar met betrekking tot 'n tuin in die voortuin, het hy gesê: 'ons hoef nie 'n estetiese oordeel te neem nie.'
Wat om te doen met groenteafvoer wat u nie kan gebruik om weer te groei nie
Voedselafval is vandag 'n groot probleem in die wêreld. Maar as u tuinmaak, kan u maklik al u groentestrokies gebruik en seker maak dat niks gemors word nie.
Die mees voor die hand liggende manier om groenteafval te gebruik, is om dit te kompos.
Groente -stukkies komposeer is 'n uitstekende manier om hul goed en voedingstowwe terug te keer na die stelsel. Maar voordat u al die stukkies na u komposhoop stuur of dit in u wurm- of komposbak plaas, is dit die moeite werd om na te dink oor ander maniere waarop u dit kan gebruik.
U kan byvoorbeeld groenteafval gebruik:
Om groente -aftreksel te maak wat in verskillende resepte gebruik kan word.
Om natuurlike, tuisgemaakte kleurstowwe te maak.
As aanvullende voer vir vee op u opstal.
Die idees hierbo kan u help om die manier waarop u oor groente -afval dink, te heroorweeg.
U moet maklik meer kos kan verbou, geld kan bespaar en 'n leefstyl sonder afval kan bereik.
So dink eers weer voordat u die groentestrokies op die komposhoop gooi en dink. Dink aan al die ekstra opbrengste wat u moontlik kan misloop.
Speld dit vas om later te stoor
As sy nie tuinmaak nie, spandeer Elizabeth baie tyd om op afstand te werk aan permakultuur -tuinprojekte regoor die wêreld. Sy het onder meer privaat tuine ontwerp in streke so uiteenlopend soos Kanada, Minnesota, Texas, die woestyn van Arizona/Kalifornië en die Dominikaanse Republiek, kommersiële aquaponics -skemas, voedselbosse en gemeenskapstuine op 'n wye verskeidenheid wêreldwye plekke.
Benewens die ontwerp van tuine, werk Elizabeth ook as konsultant, en bied deurlopende ondersteuning en opleiding aan tuiniers en kwekers regoor die wêreld. Sy het boekies geskep en gehelp met die ontwerp van Food Kits om tuiniers te help om koel en warm klimaat te kry om byvoorbeeld hul eie kos te kweek. Sy werk voortdurend vir NGO Somalia Dryland Solutions en 'n aantal ander nie -regeringsorganisasies, en werk as 'n omgewingskonsultant vir verskeie volhoubare ondernemings.
Geagte moderne boer: Kan ek wettig voedsel in my voortuin verbou?
My agterplaas is nie goed om kos te verbou nie. Dit het 'n vreeslike sonblootstelling, die grond is swak en dit is 'n klein ruimte om mee te begin. My voortuin is egter suidwaarts en pragtig. Ek dink ek kan 'n goeie oes kry, maar kan ek wettig voedsel in my voortuin verbou?
Die antwoord is natuurlik dit hang af. Ek wil graag vir jou 'n probleem vertel! " – en persoonlik, ek dink dit moet so wees, maar daar was meer as 'n paar gevalle waar tuiniers in die tuin in warm kompostee was.
Byvoorbeeld, daar is nou die berugte weergawe van die misdryf wat in 2011 aan 'n eienaar van Oak Park, Michigan, uitgereik is omdat hy groente verbou het in 'n groot bed in haar voortuin. Die stad beweer dat groente nie in die voortuin verbou kan word nie, en die huiseienaar het dus 93 dae tronkstraf opgelê weens haar optrede. Uiteindelik het die stad die aanklagte teen haar laat vaar. Verlede jaar, in Newton, Massachusetts, het sommige tuiniers in die voortuin probleme ondervind met inspeksiedienste weens hul 13 voet hoë houtstruktuur met dertig tamatieplante daaraan. Die eienaars is beveel om die struktuur en aanlegte te verwyder omdat hulle nie oor die nodige soneringspermitte beskik nie (u kan meer lees oor hul toestand op hul blog). Vroeër hierdie jaar was daar berigte dat 'n inwoner van West Des Moines, Iowa, die stadsamptenare versoek het om 'n verordening op te stel wat groente en vrugtebome in die voortuin verbied, maar die maatreël is uiteindelik deur die inwoner laat vaar en nie deur die stad nagestreef nie.
Daar is soortgelyke berigte oor stede en dorpe wat uitvoeringsbevele uitreik teen huiseienaars en huurders wat tuine in die voortuin groei, soos in DeKalb County, Georgia Tulsa, Oklahoma Orlando, Florida (die huiseienaars in Orlando het ook 'n blog van die gebeure) en Ferguson, Missouri (die huurders het ook 'n blog gehou), om maar net 'n paar te noem. Trouens, dit is ietwat sprekend dat die webwerf Mother Earth News 'n bladsy bevat met 'n volledige lys van hierdie soort onwettige tuine "wat die afgelope paar jaar in die media verskyn het.
So, kan jy groente in die voortuin groei? Hier is wat u moet nagaan voordat u die eerste tamatiesaad plant:
Jou plaaslike soneringskode. Die meeste munisipaliteite spesifiseer in 'n mate wat verbou kan word (of kan nie) of as grondbedekking in voortuine gebruik word nie. In sommige soneringskodes word byvoorbeeld uitdruklik aangedui watter soort plante op voorplase gebruik kan word (struike, grasse, eenjariges, spesies, ens.), Die toelaatbare spasiëring en/of hoogte van plantegroei, die minimum persentasie wat nodig is vir plantegroei in die voortuin , of of vrystaande arbors en tralies toegelaat word. In Sacramento, Kalifornië, is groentetuine in die voortuin uitdruklik gemagtig onder sonering, op voorwaarde dat dit behoorlik aangelê, besproei en onderhou word "en voldoen aan sekere hoogtebeperkings in sekere gedeeltes van die erf, soos opritte en hoeke. Ander soneringskodes kan baie onduidelik wees, ongedefinieerde terme gebruik of staatmaak op tradisionele definisies en interpretasies van 'n voortuin, indien nie gedateer nie. Dit is dikwels wanneer probleme ontstaan. Byvoorbeeld, as 'n soneringskode dit toelaat " jaarlikse ", tegnies dit sal tamaties en courgette insluit, maar was dit werklik die bedoeling van die kodeontwerpers, of het dit dinge soos zinnias en malvas bedoel? Indeed, undefined language was the issue in the Oak Park, Michigan, matter where the code's allowance for "suitable live plant material" in front yards apparently did not include vegetables, thereby leading to the misdemeanor citation.