Pete Wells gee Andrew Carmellini se Little Park twee sterre - Tradisionele resepte - 2022
Pete Wells gee Andrew Carmellini se Little Park twee sterre
Hierdie week het die restaurantkritikus van die New York Times gesê hersien Andrew Carmellini's Klein Park, en keer terug na wat hy as skrywer die beste doen: om uitstekende kos in indrukwekkende, lewendige detail te beskryf.
Little Park is die vyfde plaaslike kulinêre onderneming van Carmellini, en Wells noem dit sy 'mees kontemporêre restaurant'. Soos die kritikus verduidelik, was die sjef 'n bietjie vasgevang in die konsepte van sy vorige vier eetplekke: Locanda Verde, Die Nederlanders, Lafayette, en Bar Primi (watter Wells het twee sterre gekry terug in September verlede jaar). In Little Park het Wells egter bevind dat "die beste geregte daar meer vars, natuurlik en intuïtief lyk as wat op sy ander spyskaarte verskyn."
Die verslag van die kritikus oor een so 'n gereg open sy resensie, en getroue lesers van Wells se rubriek was waarskynlik tevrede (ten minste hierdie een) om 'n paar van sy kenmerkende lewendige voedselbeskrywings te lees, veral sedert verlede week se resensie van Eleven Madison Park het hierdie soort detail duidelik ontbreek. Van die driekleurige gebraaide blomkoolgereg op Little Park se spyskaart, beskryf Wells hoe 'elke blommetjie 'n bleekgoud vel beslag inpak. Dit is amper onsigbaar, maar jy voel dit terwyl jy byt, sy sagte snap word versterk deur die vol gekapte gekapte pistache. Gestroop voordat dit gebraai word, word die blomkool lekker gesout tot in sy sagte kern, maar dit is nog steeds blomkool, so dit het 'n bietjie ondersteuning nodig. Dit word verskaf deur 'n welige groen tameletjie, pistache en vars kruie -sous wat vinnig in 'n paprika gedruk word voordat dit afteken ... Die gebraaide blomkool blyk een van die geregte te wees wat gebeur wanneer 'n sjef se verbeelding kan rondloop. " Sekerlik, sy lesers kyk na Wells vir leiding oor waar om te eet in New York, maar baie peins ook oor sy weeklikse rubriek om hul drange na iets baie meer oorspronkliks te bevredig: literêre kospornografie.
Wells het die sjef Carmellini duidelik hoog geag, maar hy prys ook die Little Park se chef du cuisine Min Kong (voormalige sous -sjef by Koolbeen). Hy merk op dat 'daar geen tweede klas bestanddele en bykans geen bykosse is nie. Die groente is net so interessant soos die diere op borde, 'voordat hy oor Kong se vermoë spoel en sy lesers meer beskrywende kospornografie gee en skryf:' Dit is 'n gelukkige wortel wat in mev. Kong se kombuis beland; selde word die groente met soveel aandag gevul. Sommige word tot 'n rokerige soetheid gebraai, sommige word versap en in 'n lugtige oranje vla geklits, en nog meer word in linte gesny. Almal word gevlei deur die melasse -note in taai swart knoffel en 'n stuk kakao -knippies en geroosterde krummels. Die kritikus beklemtoon ook subtiel die samewerking tussen die twee sjefs en juig die resultate van hul verbeeldingryke werk toe, soos 'n middagete wat hy bedien het: "Mr. Carmellini en me. Kong stuur 'n pragtige klein toebroodjie langs die aanloopbaan, 'n selderiwortelsnitsel met romerige, skerp mosterd en slaai met appel-spruitjies op 'n sesamsaadbroodjie. Die selderywortel is nie die lekkerste wat ek gehad het nie, maar dit is sag op die regte manier, aangevul met ruim boekies van goue brood. Ek het een geëet en wou nog een hê. "
Wat was dit dan met Little Bird wat die derde ster buite bereik gehou het? In Wells se woorde, "onoplettendheid, soos die olierige mop van volsuikerige spaghetti met kool en rooi wattle varkvleis ... bedieners druk ook op die gewilde hedendaagse nadeel dat klein borde bedoel is om te deel. Soos een van my etegaste opgemerk het: 'Dit is soos om te sê:' Dit is 'n ateljeewoonstel. Dit is perfek vir 'n gesin. '' 'Aan die ander kant was die skrywer onder die indruk van die atmosfeer, wat spog met 'n bietjie meer gesofistikeerdheid as die vorige ondernemings van Carmellini. Soos Wells verduidelik: 'As u aan restaurante van mnr. Carmellini dink, is stilte en gemoedelikheid nie die eerste eienskappe wat u opdink nie. Little Park het hulle ... Enigiemand wat die onwelkome komitee by die deur van Locanda Verde gekonfronteer het, of betyds by Lafayette opgedaag het om net na die kroeg gestuur te word, of op die Bowery gewag het om in Bar Primi te kom, sal die meer gasvrye groet by Little Park waardeer . " En daar is min twyfel dat die lesers van Pete Wells die insluiting van sy lofwaardige beskrywende skrywe in die resensie van hierdie week oor die kos wat hy bedien is, waardeer.
Amerika se beste nuwe sjefs 2000
Beste. Nuut. Sjefs. Drie van ons gunsteling woorde in die Engelse taal. sit dit bymekaar en u het die ding waarvoor ons by Food & amp Wine leef: die kans om een ​​keer per jaar die opwindendste nuwelinge op die kookkuns te vier. Moenie 'n fout maak nie#x2014Dit is 'n massiewe projek. Ons kyk deur honderde benoemings van goed geplaasde voedselprofessionele, reis deur die hele land en eet meer maaltye as wat waarskynlik goed is vir ons. Maar dit is 'n projek waarvan ons hou, want as ons eers ons huiswerk gedoen het, vra ons slegs een ding van die finale kandidate: ons is opgewonde. Hierdie drie vroue en sewe mans het presies dit gedoen. hulle is talentvol, oorspronklik en gedrewe om uit te blink. Dit is ons plesier om hulle voor te stel.
Cafe Boulud, New York Stad
Omdat hy in die Franse styl van die restaurant- en aposs -eienaar, Daniel Boulud, werk, het hy sy eie kookkuns gesmee.
Culinary Institute of America, Hyde Park, NY.
Le Cirque 2000 en Lespinasse in New York.
Eerste ding voorberei
Gooi slaai met groente uit sy gesin en aposs agtertuin.
Hoe hy begin kook het
Ek was 'n baie hiperaktiewe kind. My ma sê kook was die enigste ding wat my sou kalmeer. & Quot
Wat sou hy wees as hy 'n sjef was?
'N Kitaarspeler in 'n rockgroep. "Ek speel kitaar sedert ek ses was."
'N Versoek waarvoor hy nee gesê het
Geroosterde skaats. "Dit is moeilik om skaats te braai."
Vreemdste kos geëet
Baba -loofah ('n kalebas waarvan die veselagtige skelet gereeld as 'n badspons gebruik word) met sampioene en bewaarde seekossies by Ping & aposs Seafood in Queens, in New York.
Ek het baie uitgedrukte naslaanboeke oor plante, blomme en groente. & quot
Hoe hy aan die werk kom
Minste gunsteling kos
Die skielike styging in voedselallergieë. & quot Ek wonder hoekom dit is? & quot
& quotDie monster rooi. Ek het onlangs 'n Ridge Montebello uit 1971 gehad wat so lekker was dat dit amper 'n maaltyd was. & Quot
20 E. 76ste St. 212-772-2600.
Omdat sy bistro -kos 'n element van verrassing gee.
Washington, DC, 1971.
Le Cordon Bleu, Parys.
Chez Henri in Cambridge, MA, en Radius in Boston.
Lydon het somers in Nantucket langs 'n gesin vissermanne deurgebring. Hulle het vroeër ons ekstra vis of sagte dopkrappe aan ons oorhandig. "
Eerste ding gaar
Kreeflyf sop. Ons gebruik die karkasse nadat ons die vleis van die sterte en kloue geëet het. Nou lyk dit idillies, dan was dit 'n soort marteling. & Quot
Gunsteling na-werk ete
Hoenderlewers van Franklin Cafe in Boston. "Totaal giftig, maar heeltemal heerlik."
As ek die woord & aposflight & apos op nog 'n spyskaart sien, gaan ek iets gooi. & quot
'N Roomysmasjien wat uit die Nantucket -stortingsterrein geberg is.
Hoe sy aan die werk kom
M.F.K. Visser. "Sy herinner my daaraan dat kos eenvoudig en wonderlik moet wees, maar ook 'n bietjie vreemd."
'N Krispy Kreme-doughnut na die werk égustation.
560 Tremont St. 617-338-8070.
Omdat sy kookkuns dapper en reguit is, kamp hy vleis en wild, selfversadig.
Daniel J. & aposs in Chicago en Ywerig in Elmhurst, IL.
Dockworker, verspreidingsbestuurder in 'n staalaanleg, missielspesialis in die Marine Corps.
Sy oupa, 'n slagter. Ons het elke aand vleis geëet. Kort -kort het ons hoender, en hy kla, en as ek nog een hoender eet, sal ek begin kraak! & Apos & quot
Hoe hy in die spel gekom het
Op jagtogte, begin op die ouderdom van vyf.
Naam op sy sjef & aposs baadjie
Grootvader. 'n Gal wat vir my gewerk het, het haar arm om my gesit en gesê: 'Hallo, grootvader, kan ek 'n Saterdagaand verlof hê?'
'N Harley-Davidson Electra Glide. & quot 'n Vriend het vir my gesê, & aposYou & aposre die enigste persoon wat ek ooit gesien het, ry op 'n Harley met 'n voorskoot en klompe. & apos & quot
'N Visspatel met gleuwe van W üsthof. Ek gebruik dit vir alles, selfs vir die hou van vleis terwyl ek dit kan sny. "
Alfred Portale & aposs Gotham Bar and Grill kookboek.
Omdat hy streef na eenvoud, skei vreemde elemente van sy Franse geregte.
Elka in San Francisco Le Bernardin en Le Cirque in New York City Up Stairs by die Pudding in Cambridge, MA.
Sy ma. Roberta Leviton het 'n kosher kookboek met 'n lae cholesterol geskryf-en noem die twee dinge wat ek kook nie. Sedert ek die huis verlaat het, het ek die verlore tyd met varkvleis en skulpvis opgemaak
Bestanddeel waarop hy verlief is
Wolffish. Dit het 'n all-skaaldiere, so dit is ongelooflik soet, maar dit is een van die lelikste visse wat u ooit gesien het. Dit het groot tande om garnale mee te vang. & Quot
Rotsklim. Toe ons die lenings op die restaurant onderteken, moes ek belowe om dit nie meer te doen nie. & quot
Tendens wat hy haat
Die woede vir gegeurde skuim. "Die potensiaal vir misbruik is baie vinnig besef."
& quotNip by koekie deeg. En ek hou van 'n goeie sjokolade gemoute. & Quot
1293 Washington St. 617-244-9199.
Aubergine, Newport Beach, Ca
Omdat hy met klassieke Franse tegnieke suksesvol getroud is met eersteklas bestanddele uit Kalifornië.
Die Ritz-Carlton-eetkamer in San Francisco en Pascal & aposs in Newport Beach.
Chili gemaak deur sy ma, wat in Mexiko grootgeword het.
'N Rooi Dodge -bakkie wat hy gebruik om bestanddele mee te dra.
Wat hy sou wees as hy nie 'n sjef was nie
Larousse Gastronomique. "Alhoewel dit oud is, kan ek altyd iets nuuts daarin vind."
Afdraand ski, met sy Ford Mustang uit 1966 ry en kuier saam met sy eenjarige seun en vierjarige dogter.
Ruby & aposs Diner in Newport Beach. "My kinders kan die plek verwoes, en ek hoef nie daaroor bekommerd te wees nie."
Middelmatigheid. Ek is mal daaroor as mense goeie dinge doen. Ek kan dit selfs waardeer as iemand regtig sleg is. Maar om in die middel te wees, is vir my 'n groot probleem. & Quot
508 29ste St. 949-723-4150.
Met Eric Moshier, haar man en mede-sjef, het Falsone Italiaanse huiskos op 'n vindingryke, moderne, Amerikaanse manier herinterpreteer.
East Setauket, NY, 1970.
Johnson & amp; Wales, Providence.
Al Forno, in Providence.
Eerste ding gaar Appeltert. Almal het een hap geneem en dit uitgespoeg. Ek dink ek het 'n koppie sout in plaas van 'n koppie suiker ingegooi. & Quot
Johanne Killeen en George Germon, stigters van Al Forno. (Die twee is ook vennote in Empire.)
'N Verleentheids oomblik
Killeen en Germon het haar gedurende die truffelseisoen na Italië geneem, en sy het nie van die smaak van truffels gehou nie. & quotJohanne was ontsteld. Maar George het gesê: & aposDon & apost worry, skat. Ek het ook aanvanklik nie soos hulle gelyk nie. & Apos & quot
Wat sy sou wees as sy nie 'n sjef was nie
'N Jazz -sanger. & quot
Sjokolade. Ek het 'n droom gehad dat ek in 'n film was en ek moes baie sjokolade eet. Die regisseur het aanhoudend gesê: & apos Gaan vinniger! & Apos ek het wakker geword en gedink: You & aposve got some kwessies, meisie. & quot
Skryf 'n roman saam met haar man in 'n restaurant.
Restaurantbesonderhede 123 Empire St. 401-621-7911.
Joseph & aposs Table, Taos, NM
Omdat hy plaaslike organiese voedsel op verrassende, sensuele maniere gebruik.
Peter Kump & aposs New York Cooking School in Manhattan.
Highlands Garden Cafe en Aubergine Cafe in Denver.
Slakke en 7-up by The Maisonette in Cincinnati, 6 jaar oud.
Waarom hy 'n sjef wou word
Daar was baie restaurante in ons omgewing. Ek onthou hoe ek in die somer in 'n straat gestap het, geluide en borde en silwerware gehoor het, en mense wat praat en lag, en dink: Dit is waar ek wil wees. & Quot
Wat hang buite sy restaurant
Koperpotte wat van sy pa geërf is. Ek luister graag na hulle wat teen die gebou klou. "
Richard Olney & aposs Eenvoudige Franse kos. & quotEk het dit gelees soos jy sou lees & aposThe Love Song of J. Alfred Prufrock. & apos & quot
'N Bekende gereelde
Omdat sy geure skep wat terselfdertyd indrukwekkend vet en mooi gebalanseerd is.
Vero Beach, FL, 1970.
Tribeca Grill in New York City en The Heights in Coral Gables, FL.
Haar ouma. Sy was die toonbeeld van wat Italiaanse oumas moet wees: swaar, soet soos dit kan wees, ruik 'n bietjie na knoffel en 'n wonderlike kok.
Chili. & quot Ek dink ek het alles in die speserykas gesit. & quot
'N Japannese mandoline.
Hoe sy ontspan
Visvanguitstappies saam met haar kêrel op sy boot van 22 voet. "Die boot is my grootste kompetisie."
Gunsteling plaaslike restaurant
Joe Allen. Ek kry elke keer dieselfde: vleisbrood met kapokaartappels. Ek dink altyd dat ek iets nuuts gaan probeer, en dan sê ek: Hoekom pla? & Quot
Kos wat sy haat
Aubergine en ertjies.
Die bestanddeel waarvan sy hou
Kaviaar. "As ek kon, het ek kaviaar op alles gesit."
Bourbon en gemmerbier. "Ek is ook mal oor 'n goeie margarita."
801 Collins Ave. 305-674-9474.
Huldeblyk, Farmington Hills, MI
Omdat sy disse uitstekende en Franse idees kombineer.
Yoshi & aposs Cafe en Ambria in Chicago.
Ek het net 10 kilometer van die see grootgeword, en ons het baie vars seekos gekry. Vis was baie goedkoop, vleis was baie duur, sodat niemand my ooit bees- of skaapvleis gevoer het nie. & Quot
"Westerse kos was baie skaars in my stad, so McDonald & aposs en Kentucky Fried Chicken was van die hoogste gehalte."
'Oké, ek is nie mal oor ketchup nie. Maar ek hou van mayonnaise. & Quot
'N Reël in sy kombuis
Dit is verbied om sy koekies koeldrank te drink terwyl hulle werk. & quot Ek dink dit verwoes hul verhemelte. & quot
'N "Pat Metheny-styl" kitaarspeler.
Savarin en Arun in Chicago.
Wat hy doen as hy nie werk nie
Spandeer tyd saam met sy vrou en drie kinders, agt, vyf en een jaar oud. Ek kook tradisionele Japannese kos waarvan die kinders hou. My seun en my gunsteling is sukiyaki. Hy noem dit bruin vleis. & Apos & quot
31425 W. Twelve Mile Rd. 248-848-9393.
Omdat hy en vrou Loren Falsone, mede-eienaar van Empire, intelligente variasies op die Italiaanse kombuis improviseer.
Muffins, uit 'n resep wat hy op 'n boks Wheaties gevind het.
Moshier het grootgeword op 'n plaas in Pennsylvania. Ons het hoenders grootgemaak, en ons het altyd 'n vark en 'n koei gehad. Ek was baie vleiseter. Ek was 'n groot seun. & Quot
Hoe hy sy vrou ontmoet het
By 'n bushalte op pad na kookskool. Ek was 'n onderwysassistent, 'n werknemer van die skool en Loren was 'n student. Ons dating was baie stout. Dit is glad nie toegelaat nie. & Quot
Wat hulle by hul huweliksontvangs bedien het
"Ons het 'n vark gebraai."
Outlaw Cook deur John Thorne en Heuning uit 'n onkruid deur Patience Gray.
Gunsteling snack stop
Butler & aposs Colonial Donuts in North Kingston, RI.
'N Franse deegroller, 'n geskenk van sy vrou.
Cosentino & aposs The Novelist 1997, 'n wit Meritage. Ek het dit met steak gehad, en dit het baie goed gehou vir 'n witwyn. & quot
Eet saam met Descartes by Le Philosophe Lots of Tongue by Bar Corvo
Ons eie Robert Sietsema struikel oor die nuwe en onder bekendgemaakte Noho -bistro, Le Philosophe, en vind dat dit 'n 'wonderlike plek' is. Hy skryf in sy resensie van Le Philosophe dat 'n effens grysagtige "muurskildery wat dosyne filosowe uitbeeld" agter die eters in die ruimte by kerslig opdoem. Maar hy merk skaars die ander mense terwyl hy smul aan "gebraaide hoender waarop jou ma trots sou wees", "fois gras tourchon" en ander uitstekende Franse standaarde. 'Noem dit haute cuisine lite', stel Sietsema voor.
Ook by Die Stem, Tejal Rao kom in by Bar Corvo, 'n jaar oue slaper in Crown Heights. Sy skryf in haar resensie van Bar Corvo dat die bekoorlike woonbuurt 'geen kloon' van die susterrestaurant Al Di La is nie, maar 'dit is 'n snaakse klein plek' wat spesialiseer in intelligente Italiaanse kos. "Ryk, stewige knuppels beestong wat gehawend en gebraai word ... kom met 'n romerige peperworteldip," skryf Rao en merk op dat die lekker gereg ''n baie tong' is. Sy merk ook op dat dit die moeite werd is om byna 45 minute te wag vir die 'sout, goue [gebraaide hoender] wat op 'n bed gesnyde uie en knoffel lê.
Die tye kritikus, Pete Wells, bevind hom in Kentucky by Gramercy Park in Maysville, die restaurant vernoem na die bourbon van die suidelike staat. Wells geniet 'n "oortuigende" weergawe van geposjeerde eiers oor korrels, sowel as 'n "uitsonderlike" en glad nie bagel-garneringagtige gerookte witvis-smeer nie. Wells skryf dat die kombuis "die nuanses vasgespyker het" - 'n "karige skeer" van fois gras hier, knapperige aartappelskille daar - wat verwag moet word van sjef Kyle Knall, voorheen van Gramercy Tavern. Wells ken die restaurant twee sterre toe.
NY Mag's Adam Platt is verbaas oor die verhoogde uitvoering by Aska, die nuwe "Brooklyn-styl" Skandinawiese restaurant in Kinfolk Studios in Williamsburg. Ambisieuse eeters moet kies vir die seisoenale proe -spyskaart, wat bestanddele bevat soos "roosbottels, koring koringmos en knoppies wortelgroente", wat almal "die sjefs met trots in die kombuis in 'n klein koperpot kweek." Die piepklein eetarea is 'meer gesofistikeerd as wat dit lyk', en die sjef Frederik Bersellius se kos is 'so naby as wat u waarskynlik in hierdie kosmopolitiese stad aan die soort ongekonstrueerde plaaslike kookkuns kan kry wat in die noordelike gebied gevind word die wildernis van Swede. " Die restaurant ontvang twee sterre.
Die Pos se, Steve Cuozzo is geskok om te ontdek dat die Redeye Grill 'n "ingrypende transformasie ondergaan het sonder 'n sweempie publisiteit". Die nuwe voorkoms, noem dit 'klassiek', maak plek vir 'n vaartbelynde spyskaart met skulpvis- en steakhouse -tjops. Cuozzo juig die deurdagte veranderinge van die Midtown -restaurant toe.
Michael Kaminer, by die Daaglikse nuus, kyk na Andrew Carmellini se 'veilige, maar soliede' spyskaart in The Library at The Public. Die kritikus geniet die eenvoud van geregte soos Catskill -forel, maar vind ware skoonheid in die "nederige klinkende", maar uitstaande mengelmoes ingelegde groente.
Bloomberg se Ryan Sutton besoek uber-modieuse West Village-sushi-joint, Chez Sardine, waar "die sjefs inmekaar stop en hande klap as Hall & amp Oats oor die klankstelsel kom." Die restaurant spot met die tradisionele omakase -ooreenstemming en spesialiseer in die eienaar, Gabe Stulman, se handelsmerk van 'n koel kinderstyl in die middestad. Sutton stel voor om die uitstekende en "perfek gesoute" nigiri te bestel, wat "beter is as wat hy by Blue Ribbon gehad het."
Chez Sardine voldoen aan sy naam en pak dit regtig in hierdie week - Time Out's Jay Cheshes besoek ook die restaurant in West 10th Street. Cheshes word oorweldig deur die indrukwekkende, self-geleerde vaardighede van Mehdi Brunet-Benkritly, en merk op dat "die sjef se edgier sushi-skeppings 'n meer belangrike afwyking is van die antieke kunsvorm waarmee hy besig is." Die eetervaring is gevul met 'elektriese elektrisiteit', en die kritikus ondersteun die hele 'looney-risiko' van 'n restaurant.
By die Inwoner van New York, Besoek Shauna Lyon Ngam, die Thaise restaurant van East Village onder leiding van sjef/eienaar Hong Thaimee. Alhoewel baie van die geregte soos Chiang Mai-patat en gesmoorde hangende lae ribbes 'verslawend' is, word dit uitgestraal deur die soet kitschige floreer (soos 'n 'gloeilamp-besaai LOVE-teken') wat die mure versier.
Deel Alle deelopsies vir: Pete Wells Hits the Bar, Plus resensies vir Timna, Ganso Yaki en Babu Ji
Hierdie week gee Robert Sietsema twee sterre aan Bono Trattoria op die hoek van Broadway en West 151st St., en Ryan Sutton ken drie Japannese izakaya Tori Shin toe. Hier is 'n opsomming van wat die res van die kritici sê:
-Pete Wells skyn 'n lig op die "mini-beweging van sjefs in New York wat hul kombuistalente in kroeë gooi in plaas van, of bykomend tot, tradisionele restaurante." Die opsomming van die kritikus bevat aantekeninge oor El Cortez, El Colmado -slaghuis, Fifty Paces, June, The Four Horsemen en Rose's. En hier is Wells op Danny Meyer se Porchlight:
Die sjef is Jean-Paul Bourgeois, wat ook in beheer is van die Blue Smoke-restaurante, en hy was slim genoeg om Blue Smoke se opspraakwekkende gerookte beesvleis na Porchlight te bring. Die tasso-en-Cheddar-koekies wat op bestelling in gietyster gebak word, het 'n sagtheid wat koekies kan verloor as hulle so ver noord van die Mason-Dixon-lyn reis. Maar bowenal sou ek teruggaan vir die vuil-rys krokette, deeglik deurdring deur die smaak van hoenderlewer.
Wells het ook 'n paar harde woorde vir Aldo Sohm Wine Bar:
Die spyskaart was feitlik onveranderd sedert 'n besoek in Oktober, toe geregte soos volgebakte blomkool of warm bokkaas-en-aartappel parfait meer aantreklik was. 'N Gekoelde fakkel met foie gras was pragtig, maar die ys-wynjellie wat daarmee gepaard gegaan het, smaak nie soos gestolde hoender-en-komkommersop nie. Aarbeie in te koue rooiwyn, gekruis met onopgeloste suikerkristalle. En terwyl meneer Sohm net so boeiend soos iemand oor wyn kan praat, het min van sy entoesiasme op die ander bedieners afgedryf.
Wells deel hierdie week geen sterre uit nie, maar hy prys die kos en drank by Wildair, El Cortez, El Colmado, Porchlight, June, Rose's en Mekelburg's.
- Zachary Feldman is beïndruk deur die Israeliese kos wat sjef Nir Mesika by Timna op St. Mark's Place bedien: "Gekonfijte wortels en beet bedek 'n hoop taai antieke korrels wat dadelmelasse, rou tahini en soet vegetariese jus opdroog in warm freekeh-slaai. Shakshuka, 'n Tunisiese tamatie-en-eierbredie, kry 'n nuwe Amerikaanse opdatering, met soetbroodjies wat die meer algemene pittige lamswors vervang. . "
[Babu Ji deur Robert Sietsema]
- Ligaya Mishan hou van die tradisionele geregte by die Indiese nuweling Babu Ji in East Village, maar vind 'n paar swak plekke op die spyskaart. Hier is die kritikus op die geregte wat die merk mis: "By een besoek was die blatjang te soet, 'n vervelende probleem omdat dit in soveel geregte herhaal is. 'N Keralan -moilee van klappermelk, borrie, mosterdsaad en kerrieblare was ryk maar lusteloos ondanks die toevoeging van pragtige blare van rou seeskulp. Soms wou ek hê dat die geure nie meer in die bos sou klop nie. "
- Silvia Killingsworth van Tabelle vir twee vind 'n paar wenners plus 'n klomp klinkers by Ganso Yaki in die middestad van Brooklyn. Hier is Silvia: "Van die warm straatvoedselhappies was gebraaide donker vleis hoender sappig, maar die beslag het nie skerpheid en smaak nie. 'N Kelner het aanbeveel om die ontbeende brokkies tuisgemaak yuzu-chili -olie sou die kombuis reeds die vrymoedigheid geneem het. 'N Ander aand kon 'n groep van drie skaars 'n halfuur klaarmaak okonomiyaki, 'n tradisionele dik eier-en-kool pannekoek, gesny met blokkies varkbuik. "
Dwarsdeur die taamlik groot spyskaart sing duisende Mexikane wat saamgebring het, uit. Meyer, wie se vele reise na Mexiko gereeld op uitnodiging van sy Mexikaanse kollegas was, steun op die gesinsresepte van Angel Andrade, sy chef de cuisine, en die skerpte van Chester Gerl, 'n ander CDC, om die ingewikkelde smaakstyl uit te voer in die pollo en mole poblano, waarvan die sjokolade spesiaal uit Mexiko ingevlieg word.
Hy gee Rosie se vier sterre uit vyf, en die kritikus gee vyf uit vyf aan Cosme toe.
— Daaglikse nuus Die skrywer Paul Shultz gee twee sterre uit vyf aan The Bonnie in Astoria: "Die avokado-eiers is lekker genoeg, veral met die gebraaide jalapeno, maar op die bord lyk dit verlore. 'n Slaai van appelkoosappels spog met 'n uitstekende esdoorn-mosterd-vinaigrette maar alles anders - frisee, beet, pap appelkose en bokkaas - is goed. Die voorgereg om te probeer is die aspersies tempura, bestrooi met matcha -teepoeier. "
The Blogs: Andrew Steinthal gee Tavola 'n 6.7-gradering naby Port Authority, Goodies besoek eers Sake Bar by Zabb in Jackson Heights, Sarah Zorn proe die vinnige Indiese kos by Inday, en Joe DiStefano probeer die Austin Ramen Cho-toebroodjie in Smorgasburg en "The Moose" by Burnside Biscuits.
Stap in die rol van die ringmeester
Die rou kroeg by BLT Fish, wat in 2005 in Chelsea geopen is. Die enjin wat sy aanvanklike sukses veroorsaak het, was die spanning tussen die gesofistikeerde Franse tegniek van Laurent Tourondel en die aantreklike snuisterye wat hy soos Mardi Gras-krale uitgegooi het. Terwyl die digter en outeur afgetrek is, het die formule krakerig geword.
Krediet. Danny Ghitis vir The New York Times
Die eetkamer by BLT Fish. Verlede lente het die eienaars 'n nuwe sjef, Luke Venner, gebring.
'N Bord Cheddar -beskuitjies by BLT Fish.
Mnr. Venner se kammossel -crudo met suurlemoenolie en tiemie.
Die geelvintuna by BLT Fish.
Ham-hock-sous, wit polenta en soet lente-ertjies sorg vir 'n wen-weergawe van garnale en korrels.
Spaghetti in 'n pietersielie-cr ème fra î-sous wat flikker met rooi Thaise chilies, bied 'n helder omgewing vir gesnyde skeermeslemmetjies.
'N Appel -amandeltert gebak in 'n klein gietysterpot met saffraanroomys.
Daar kom 'n glaskruik met snoep terwyl gaste ander nageregte geniet.
Die eetkamer by A Voce Madison. Andrew Carmellini het hierdie restaurant in 2006 op die kaart geplaas. Mnr. Carmellini is opgevolg deur Missy Robbins, wat ook die suster A Voce in die Time Warner -sentrum geopen het. By die oorspronklike, buite Madison Square, is sy verlede somer deur Ben Lee vervang.
Krediet. Brian Harkin vir The New York Times
'N Tafel met gaste by A Voce Madison. Op sy beste plaas die kookkuns hier die restaurant onder die bestendige beoefenaars van die hedendaagse Italiaanse kombuis. Lee is 'n versekerde kok wat sy strepe vir Marc Vetri en Michael White verdien het.
'N Voce Madison het 'n diskrete wending geneem wat steeds 'n lonende interpretasie van die moderne Italiaanse kombuis bied.
'N Elegante voorgereg van 'n eier van vyf minute op roosterbrood, met 'n vloeibare dooier wat oor liggies ingelegde hen-van-die-bos-sampioene drup.
In die hoofgeregte toon meneer Lee meer nuanse met seekos as met vleis. Hier, die Tasmaniese seeforel.
Geel pakkies agnolotti gevul met ricotta met suurlemoengeur.
'N Panna cotta van laventel-heuning met vars perskes en perskesorbet.
Die mokka en mascarpone by A Voce Madison.
As 'n restaurant gestig word deur 'n sjef wie se kombuisakrobatiek ons ​​laat regop sit, kan dit vir almal verwarrend wees as die sjef aangaan. Sal die plaasvervanger 'n opsigterskok wees wat die styl naboots wat die plek opwindend gemaak het? Of sal die opvolger 'n kreatiewe gees wees wat die spyskaart deur 'n nuwe stel hoepels laat spring?
'N Voce Madison en BLT Fish, twee restaurante in Manhattan wat entoesiastiese drie-ster-resensies van Frank Bruni in The New York Times gekry het, staan ​​voor hierdie vraag. Laurent Tourondel het BLT Fish in 2005 opgesweep, maar vier jaar later het hy en sy ander BLT -restaurante in die land weggeloop in 'n morsige breuk met sy sakevennoot. Andrew Carmellini het A Voce, soos dit destyds genoem is, in 2006 op die kaart geplaas, maar hy is ook lankal weg.
Die twee restaurante het nie omgeslaan nadat hul kapteins die skip gespring het nie, maar die wind het uit hul seile gegaan. Die ondernemings wat albei restaurante besit, word nie deur sjefs bestuur nie, wat kan verklaar waarom hulle opvolgers van buite aangestel het, en geen organisasie het die diep bank van opkomende kokke waarop 'n Daniel Boulud of 'n Mario Batali kan baat nie.
A Voce Madison is op sy derde sjef. Carmellini word opgevolg deur Missy Robbins, wat ook die suster A Voce in die Time Warner -sentrum geopen het. By die oorspronklike, buite Madison Square, is sy verlede somer deur Ben Lee vervang. Mnr. Lee is 'n versekerde kok wat sy strepe verdien het vir Marc Vetri en Michael White, en onder sy horlosie het die kombuis by A Voce Madison 'n diskrete draai geneem wat steeds 'n lonende interpretasie van die moderne Italiaanse kombuis bied.
Hy oefen 'n fyn ingestelde kontrole uit oor bruin, rustieke geure, met seekat wat in rooiwyn gestoof is, op 'n hartlike semolina-pannekoek met 'n dik rif gekonsentreerde tamatiesous en bruin krummels vurige 'nduja. Hy het 'n eier van vyf minute op roosterbrood wat klink soos 'n desperate aandete uit 'n leë yskas, maar terwyl die vloeibare dooier liggies ingelegde hen-van-die-bos sampioene onder 'n neutagtige Parmigiano-Reggiano-room bedek, blyk dit 'n baie elegante voorgereg.
Daar was 'n weerklank van meneer White se syagtige manier met pasta in die fettuccine, gegooi met 'n vleis konyn met roosmaryn en swart trompetsampioene, en in die sagte geel pakkies agnolotti gevul met heerlike suurlemoengeurige ricotta.
Ander pasta het nie 'n gevoel van proporsie gehad nie, soos die pizzoccheri van bokwiet wat meer as 'n paar snyblaarblare nodig gehad het om die gladde gladde gesmelte bitto -kaas te balanseer. En die een was net vreemd: die cassoncini, vaalgebraaide ravioli met 'n vulsel mozzarella, ansjovis en songedroogde tamaties wat soos pizza geproe het, loop deur 'n blender.
In die hoofgeregte toon meneer Lee meer nuanse met seekos as met vleis. 'N Gekapte gebraaide skaapboud in die middel van die winter was meer stomp as gefokus, terwyl 'n louwarm varkhak wat waarskynlik nooit van die grond af sou kom nie, nie veel aerodinamiese lig van die pap, olierige massa dennepitte en rosyne bo -op gekry het nie. Hy het meer fynheid na wilde gestreepte bas gebring met venkel gesny in lemoensap, en tot satynige olyfolie gestroopte kabeljou met soet klein nekke.
'N Nuwe gebaksjef, Kristin Menton, maak nageregte wat so sjarmant is soos 'n handgeskrewe dankie-briefie. 'N Panna cotta uit heuning-laventel met vars perskes en perskesorbet het 'n sagte soetigheid gehad en 'n sagte parfuum uit die laventel gehaal sonder om toe te gee aan potpourri-oormaat.
Die diens was wisselvallig - so traag een aand dat dit seker 'n uur by die maaltyd moes wees, byna opdringerig, toe 'n bediener met 'n grappabottel ter grootte van 'n sagtebalvlermuis oor die tafel kom. 'Hulle maak dit vir ons. Dit is baie lekker, "het sy gesê. Ons het geen belangstelling getoon nie, maar steeds: "Wil u probeer?" Hierdie keer het ons nee gesê. "Net 'n klein bietjie?" Sy het darem nie die bottel na ons begin swaai nie.
Toe meneer Carmellini die winkel bestuur, het die kos noodsaaklik gevoel, en amper daarop aangedring dat u moet toegee aan sy verleidings met volle smaak.
Lee se styl het nie dieselfde sterk persoonlike indruk nie, maar hy het A Voce Madison onder die meer aangename beoefenaars van die hedendaagse Italiaanse kombuis gehou.
BLT Fish, in Chelsea, was altyd 'n moeiliker voorstel. Die enjin wat sy aanvanklike sukses veroorsaak het, was die spanning tussen Laurent Tourondel se gesofistikeerde Franse tegniek en die aantreklike snuisterye wat hy soos Mardi Gras-krale uitgegooi het. ('N Maaltyd kan afgeskop word met gebakte rotsgarnale in Buffelsvleissous en bloukaas.) Die restaurant was terselfdertyd ernstig en lekker,' die kookkuns van 'n poëtiese blaaiers of 'n massamarkfilm onder leiding van 'n outeur , "Soos meneer Bruni dit gestel het.
Terwyl die digter en outeur afgetrek is, het die formule krakerig geword. Verlede lente het die eienaars 'n nuwe sjef, Luke Venner, gebring. Onlangs lyk die chef de cuisine by Millwright's in Simsbury, Conn., Venner hier verkeerd. Hy slaan die hoë note nie so moeiteloos soos mnr Tourondel nie, sodat die populistiese aanraking nie meer pittig en selfbewus voel nie. Hulle voel net soos foefies.
Die kombuis is dikwels genoeg op vleiende maniere. Baie soet rou sint -jakobsschelpe is minimaal maar effektief bedek met suurlemoenolie en tiemieblare. Spaghetti in 'n pietersielie-crème fraîche-sous wat flikker met rooi Thaise chilies, bied 'n helder omgewing vir gesnyde skeermeslemmetjies. Ham-hock sous, wit polenta en soet lentertjies gemaak vir 'n wen-weergawe van garnale en korrels. Ligte verkoolde seekat word bedien op 'n bruin, intense swart olyfolie bo 'n aartappelbed, wat saamgevoeg is as 'n gekombineerde spesery en bykos.
Maar daar is ook souse wat nie kliek nie, soos die uitgespoelde mandarynsemulsie met heilbot, of die dashi-sous met sint-jakobsschelpe en nege soorte sampioene, wat bewys het dat meer umami nie altyd die antwoord is nie. Daar is vreemde kombinasies, soos die kerrie -beesstertbredie wat bedien word met gladde garnale wat nie aan die sous wou vasklou nie. Daar is onoplettendheid vir detail, soos die knapperige, korrelige morels in 'n dun, sout aspersiesop, of die branzino wat in die soutkors gebak word totdat dit effens droog en taai was.
Die pryse by BLT Fish, nooit sag nie, is moeilik om te ondersteun noudat die kos ongelyk is. Die branzino, bedoel vir twee, kos $ 68. 'N Skaalbord van $ 70 wat seekos aangebied het, het sagte, nie baie sagte kreefstert nie gaar mossels met die baard ongeskonde en groot, rubberagtige garnale. Dit het ook 'n baie goeie smaak gehad, maar dit het ongeveer $ 35 se plesier opgelewer.
Nageregte is ook gemeng, maar die eerste keuse is die uitstekende taart Tatin, gebak in 'n klein gietysterpot met 'n dik karamel. Terwyl jy dit eet, kom daar 'n glasbottel suikergoed. Aan die begin was hierdie sirkusbloei soos 'n knipoog van 'n sjef met die hart van 'n karnaval -ringmeester. Nou is dit een van die min eise wat BLT Fish meer as 'n ander duur plek is om seekos te eet.
Die top 10 restaurante van 2013
Maar 2013 was 'n wonderlike jaar vir debute. Dit was die jaar toe 'n sous-sjef uit die kombuis van Eleven Madison Park verskyn het met 'n indrukwekkende reeks vaardighede en 'n seker gevoel van wat lekker is. Dit was die jaar toe twee Per Se-kokke wat die moederskip verlaat het, Thaise kos begin maak met helder, lewendige geurmiddels en ultra-vars, ongewone bestanddele soos blaasvissterte. Dit was toe 'n Smorgasburg-verkoper uiteindelik sy lang gerookte bors binnenshuis geneem het en die braaivleis van New York verander het. En bowenal was dit toe die afgetrapte leerling uit die dokumentêr "Jiro Dreams of Sushi" sy eie verhoog kry om sy merkwaardig genuanseerde, onvergeetlike skeppings te bedien.
Almal, die nuwelinge en die veterane in die straat, wou hê dat hul restaurante wonderlik moes wees. Hulle wou dit baie, baie graag gehad het. Hulle angs was ons geluk, want dit het hulle laat streef na die soort uitnemendheid wat u in die eetkamer kan voel en die kos kan proe. En daardie uitnemendheid, gebore uit senuwees en vaardigheid, is wat ek die duidelikste onthou het toe ek terugkyk op 'n jaar vol heerlike maaltye as wat 'n mens redelikerwys kan verwag.
'N Klein voetnoot oor metodologie: Omdat ek restaurante vir twee maande of langer laat instap het voordat ek dit hersien, kom sommige plekke wat aan die einde van hierdie jaar geopen is, nie in aanmerking vir hierdie lys nie, en sommige wat laat in 2012 geopen het, is welkom. Hier is, in volgorde, my gunstelinge onder die nuwe restaurante wat ek hierdie jaar geresenseer het.
In 'n era waarin geld en geleenthede vloei na sjefs wat soos korporasies dink, kom die beste restaurant van die jaar uit 'n gekke droom in die middel van die nag. Alessandro Borgognone kyk na 'Jiro Dreams of Sushi' voor hy gaan slaap en was vasbeslote om die jong leerling van die film, Daisuke Nakazawa, na New York te bring. Dit moes nie gewerk het nie, maar wel. 'N Ete by die toonbank van mnr. Nakazawa is 'n begeleide toer deur die potensiaal van eenvoudige seekos op rys om te verstom. Met subtiele verfyning van temperatuur en geurmiddels, kan hy 'n stuk sushi maak in die soort sinvolle ervaring wat u graag sou wou hou. Die restaurant lyk of lyk nie besonder Japannees nie, maar die kos is so vervoer en die diens so vriendelik dat dit nie saak maak nie. Commerce Street 23 (Bedford Street), West Village, 212-924-2212.
Maak 'n opstaan-ete van die sit-down taco
Om te praat oor die beste taco wat jy ooit in 'n restaurant gehad het, is soos om te praat oor die beste soen wat jy ooit in 'n hospitaal gehad het. Maak nie saak hoe goed dit was nie, dit sou iewers anders beter gewees het.
Tot onlangs hoef New Yorkers nie veel oor hierdie onderwerp te dink nie. Nou is ons in 'n toestand van intense taco -bewussyn. Dit is aan die een kant 'n gevolg van die groot oplewing in tradisionele taco's gemaak deur New Yorkers wat onlangs uit verskeie taco-ryke streke van Mexiko aangekom het, en aan die ander kant die nuwe fassinasie vir Mexikaanse kookkuns wat gebore is deur kokke wat gebore is iewers anders.
Ons eet tradisionele tacos en nuutgaande tacos, barbacoa-backtacos en Marokkaanse lamtacos in San Diego-styl gebakte-vis-taco's en Japannese pittige tuna-tacos cecina-tacos en bulgogi-tacos-tongtacos en hamburger-tacos Tex-Mex chorizo-en-eier-tacos en Tex -Tex-gerookte bors-tacos-taco's gevul met kreef en taco's gevul met Wagyu-taco's op gevoude wafels wat slegs bedien word by 'n brunch en tofu-broccoli-taco's uit die veganistiese diaspora.
Kokke wat Mexikaanse kos voorberei, wil verseker dat ons nie teruggaan in ons primitiewe toestand van taco -onskuld nie. Verlede week het 'n Leviathan met twee verdiepings genaamd La Cenita in die vleisverpakkingsdistrik gestap met 250 sitplekke en 'n taco-swaar spyskaart van die sjef Akhtar Nawab. 'N Bietjie kleiner, maar steeds uiters gewild, het April Bloomfield se Salvation Taco in Midtown ongeveer 1 000 mielietortilla's per dag gebraai sedert dit in Desember verlede jaar oopgemaak is. Die sjef Alex Stupak, wat altyd tacos by Empellón Taqueria bedien het, het hulle onlangs op die spyskaart geplaas by Empellón Cocina, wat hy vroeër gedefinieer het as die restaurant waar hy hulle nie sou bedien nie.
Maar die aantrekkingskrag het baie verder gegaan as die Mexikaanse kombuise. Jean-Georges Vongerichten en Dan Kluger by ABC Cocina, Floyd Cardoz by North End Grill, Bobby Flay by Bar Americain, Andrew Carmellini in die biblioteek by die publiek, Sara Jenkins by Porsena Extra Bar en Marcus Samuelsson by Red Rooster Harlem taco besigheid. Hiervan probeer slegs ABC Cocina 'n Latyns -Amerikaanse tema.
Dit behoort 'n heerlike oomblik te wees, met ander woorde, vir sit-taco's. Maar dit is nie. Al die ergste tacos wat ek geëet het, en slegs 'n handjievol van die beste, kom uit restaurantekombuise in New York.
Dit is nie omdat ek die warm, dribbelige taco romantiseer wat ek met 'n gekantelde kop en 'n handjie by 'n stalletjie in Mexico -stad of 'n parkeerterrein in Chinatown in Los Angeles of 'n sypaadjie in Sunset Park, Brooklyn, geëet het nie. Nee, dit is omdat die taco's, objektief gesproke, 'n beter kans op grootheid het as een wat op 'n bord van 'n kombuis na 'n tafel ry.
Ek praat nie van die tacos wat jy self maak deur 'n paar vurkvol mol of adobo in 'n warm en gewillige tortilla te vou wat jy voor die tyd uit die mandjie langs jou margarita trek nie. Dit is amper altyd fantasties, en as u van taco's hou, moedig ek u sterk aan om dit so gereeld as moontlik te eet.
Die probleem -taco's, die onderpresterende tacos, is die wat op 'n bord bymekaargemaak is deur 'n oorwerkte kok, wat dan deur 'n oorwerkte bediener opgetel word en oor die eetkamer na u tafel gebring word, waar hulle sit en wag totdat u en al die mense u is Hou op met praat en drink en begin eet. Die hele tyd het die tortilla gekrul en bros geword soos 'n herfsblaar en die vulsel het na kamertemperatuur gestroom.
"Dit gaan dood! Dit gaan dood! " Peter Cho, die sjef van Salvation Taco, gesê. Mnr. Cho het drie maande gelede die pos gekry, nie lank nie, nadat ek 'n resensie geskryf het waarin 'n reeks koue, verlate taco's uiteengesit word, en hy het begin om die kombuisprosedures te verander. Tacos kom nou drie op 'n bord in plaas van een sodat "hulle almal knuffel en mekaar warm hou."
Om die samestelling te bespoedig, het hy die aantal versierings verminder en die kokke aangesê om nie meer as twee borde tegelyk te konsentreer nie. Hy het veral probeer om hulle te beïndruk dat die lewensduur van 'n mielietortilla in sekondes gemeet word. 'Ek sê vir die ouens dat die horlosie tik sodra dit uit die stoompot kom,' sê hy.
Op sy twee plekke gebruik mnr Stupak meeltortilla's, wat meer vergewensgesind is. Tog voel dit asof sy ambisies soms in stryd is met die uitleg van sy ruimtes.
Wat om hierdie naweek te kook
Sam Sifton het spyskaartvoorstelle vir die naweek. Daar is duisende idees vir wat om te kook, wat op u wag op die New York Times Cooking.
In hierdie stadige kookresep vir garnale in die vagevuur ontwikkel die pittige rooipeper en tamatiesous sy diep geure oor ure.
Plaas 'n paar groen blatjang in die winkel in hierdie vinnige, stewige groen masala-hoender. kan lekker wees vir aandete, en 'n paar bloubessie -muffins vir ontbyt.
Vir nagereg, waatlemoen granita? Of 'n pondkoek met gebakte aarbeie en slagroom?
En vir Memorial Day self? U weet dat ons baie resepte daarvoor het.
'As ek nog 'n taco-gedrewe ding in New York doen, sou ek dit nie op dieselfde manier bou nie,' het hy gesê. 'Ek hou van gat-in-die-muur-taqueria's en ek is lief vir straatstawe-taquerias om 'n verskeidenheid redes. Ek hou van die fisiese aard. Ek hou daarvan dat daar geen restaurant tussen jou en die taco is nie. " Hy het die persoon wat u taco gemaak het onmiddellik in u hand gesit en gesê: "is beter vir die produk."
Nog 'n voordeel om in 'n gat in die muur te werk, is dat daar nie genoeg ruimte is om iets anders te doen as om tacos te maak nie. Soos Zen -monnike weet, lei herhaling tot verligting. Deur telkens taco te maak, word taco's van meer perfekte grootte gevorm. Sommige van die minste perfekte taco's wat ek gesien het, kom uit 'n restaurantkombuis waar die persoon wat dit gemaak het waarskynlik verantwoordelik was vir 6 of 12 ander items, waarvan die meeste bedoel is om met 'n vurk geëet te word.
Tydens my taco-safari's in die stad, was ek verbaas oor hoeveel keer ek 'n klein bos met gesnyde kool, blaarslaai of selfs vrugte moes sny voordat ek aan die hoofbestanddeel kon werk. Ek sal selfs gebakte vis of geroosterde varkvleis op die bord moet los. Sommige van die tacos was so swaar gelaai dat dit soos 'n bordjie nachos van die Cheesecake Factory gelyk het.
Maar diners moet ook die skuld neem. "In 'n Amerikaanse restaurant moet jy hulle drie taco's gee, en hulle moet 'n bietjie versier word," het die sjef en restaurateur Roberto Santibañez gesê, wat tacos by sy Fonda -restaurante in Park Slope, Brooklyn en in die East Village bedien. . 'As u net steak in blokkies op 'n plat tortilla sit, sal niemand u betaal nie.
Almal wat wel betaal, sal kla oor die prys. New Yorkers glo dat hulle tacos moet bestel op plekke waar ons dit nie moet doen nie, maar ons glo dat dit ook maklik is om te eet, en omdat hulle ook lekker is om te eet, en veral dat hulle goedkoop moet wees, altyd en oral. Dit plaas druk op sjefs om te werk in wat meneer Stupak "die bestanddeel Ghetto" noem.
Soos hy dit sien, "As jy eers iets op 'n tortilla gesit het, waardeer dit dit ongelukkig." In 'n direkte uitdaging vir die denkwyse, het mnr. Stupak 'n taco bygevoeg by Empellón Cocina se spyskaart: 'n tortilla bedek met gekarameliseerde blomkool, seekossies en 'n rosyntjie-kapersemulsie. As dit bekend klink, is dit omdat dieselfde kombinasie, minus die tortilla, sedert 1997 op die spyskaart by Jean Georges is.
Ek hou van meneer Stupak se weergawe, hoewel ek dit nog meer sou geniet sonder die tortilla, was die geure nie bedoel om deur 'n omhulsel van meel te blaas nie. Dit is egter net so 'n elegante stuk intellektuele granaatgooi soos ek nog ooit in 'n restaurant gesien het. As hierdie taco in 'n kunsgalery vertoon word, en miskien moet dit ook wees, sou die kataloguskopie ons vertel dat dit kwessies oor klas, immigrasie en etnisiteit in lekker eetplekke ondervra. Die goedkoopste manier om die oorspronklike smaak van Jean Georges te proe, is as een van twee kursusse in 'n prix fixe -middagete wat u $ 46 sou betaal. Twee kammossel-blomkool-taco's by Empellón Cocina kos $ 18.
Groot kammossels kos natuurlik geld. Maar dit is ook die moeite werd om te betaal vir 'n taco wat met ekstra aandag gemaak is. Sowel mnr. Cho as mnr. Stupak vergelyk taco's met sushi en stel voor dat die ideale hoë-end taco-joint soos 'n sushi-kroeg opgerig sou word. 'N Sjef vul tortilla's in die palm van die hand en gee dit oor die toonbank aan 'n klant wat dit natuurlik onmiddellik sou eet.
By Crown Shy is die enigste vals stap die naam
As u 'n bespreking maak by 'n restaurant wat onafhanklik beoordeel word, verdien ons 'n aangeslote kommissie.
Goeie restaurante reën nie van nêrens af nie, maar Crown Shy het naby gekom. Dit het ongetwyfeld deur dieselfde geboortepyne gegaan as al die ander. Sover ek kan weet, het dit net een oggend in Maart in Pine Street 70 plaasgevind en was die middag oop vir sake teen die tyd dat die hysbakke van die finansiële distrik begin om handelaars, bankiers en ontleders te ontwyk op soek na 5-uur verversing.
Een van die redes waarom dit in die stad lyk, is dat dit 'n groot restaurant met 'n groot kapitaal is, van die soort wat slegs gevestigde groepe deesdae van die grond af kan kom. Tog kom Crown Shy nie van Danny Meyer, Andrew Carmellini of enige van die ander gewone verdagtes nie. Die twee belangrikste spelers is gewerf nadat gesprekke tussen April Bloomfield, Ken Friedman en die ontwikkelaar van die gebou in 2016 uitmekaar geval het, voordat beskuldigings van seksuele teistering die heer Friedman verswelg het.
Die sjef van Crown Shy, James Kent, het die kombuis by die NoMad bestuur, en sy vennoot, Jeff Katz, is die besturende vennoot by Del Posto. Nie een het verlede week presies van die raapvragmotor geval nie. As 'n span is dit egter nie bewys nie, en terwyl hulle konstruksie en aanstellings ondergaan het, was die trompet van publisiteit meer gedemp as wat dit moontlik sou gewees het as markies se name die projek gelei het.
Dan is daar die ligging van Crown Shy, 'n uitgestrekte, stygende ruimte op straatvlak wat, sover iemand onthou, nog nooit 'n restaurant gehad het nie. Baie New Yorkers het die kenmerkende, piramide -silhoeët van die gebou van 1932 op die skyline gesien, maar tot onlangs toe die kantore met sy 67 verhale as duur woonstelle en hotelkamers aangewend is, het nie baie die woeste uitbundigheid van die voorportaal ondervind nie, wat maak gebruik van gepoleerde marmer in ten minste vyf kontrasterende kleure. Dit lyk soos iets wat Bernini sou ontwerp het as hy die Jazz -era sou sien. Afhangende van die ingang wat u gebruik - die draaideure is bekroon met aluminium reliëfs van Art Deco -blomme wat deur langwerpige gestileerde skoenlappers bestuif word - sal u moontlik nog vyf of tien minute wil toelaat voordat u alles eet.
Bowenal is dit die mate waarin Crown Shy alreeds bymekaar is, wat jou laat vra: Waar kom hierdie plek vandaan? Die hele operasie straal vertroue van begin tot einde uit.
Die afwerking bring regte nageregte van 'n regte gebaksjef, Renata Ameni. Sy kom vars by Crown Shy uit Manresa, in Los Gatos, Kalifornië, en voor dit het sy 'n half dekade in Eleven Madison Park ingesit. Haar nageregte by Crown Shy lyk ongekompliseerd, en jy besef nie hoe intelligent dit saamgestel is totdat jy een begin eet nie.
Daar is 'n melkwit jogurt-kaaskoek onder sagte lente-aarbeie, met 'n gladde aarbeisorbet in die middel en 'n pistasiekrummel daaroor gestrooi. Haar sjokoladetert gee haar die kans om 'n halfdosyn verskillende effekte te toon waarmee sy met sjokolade kan werk, begin met 'n knapperige, krummelrige, amper soute sjokoladekors, na 'n sagte, souffléagtige vulsel en eindig met donker krulle sjokolade.
Mevrou Ameni se kant van die kombuis is ook verantwoordelik vir die hartige churros gevul met Gruyère -sous - die spyskaart noem dit frietjies, dit smaak soos gougères en die tekstuur is iets anders. Ook haar werk: die miniatuurbrood van uittrekbare brood wat verskyn nadat u bestel het. Met gedroogde olywe bo -op en olyf tapenade tussen elke dun skyfie, is dit een van die onvergeetlikste dele van die maaltyd.
Selfs die verpligte bolletjies roomys wat restaurante blykbaar moet aanbied, mag haar gebakstasie nie verlaat voordat dit in 'n saamgestelde nagereg verander is nie, en ook nie 'n soort slapdash sundae nie. Satsuma -roomys dra 'n geroosterde tulband marshmallow -meringue en 'n bietjie gebarste heuningkoek -lekkergoed aan die kant. Die effek is pittig en heerlik, en vorder van suiwer soet tot soet tot soet en bitter.
Kent se hartige geregte volg dieselfde strategie. Dit wil sê, hulle lewer gereeld te veel op, begin met die ysige Wellfleet-oesters geklee met komkommergelei, komkommers in blokkies, korrels jalapeño en mikroblare pers shiso. 'N Byna absurde romerige puree van witboontjie -hummus onder 'n vurige rooi stuk gesmelte nduja is waarskynlik veronderstel om gedeel te word, maar sodra ek dit geproe het, het ek ander idees gekry, soos my ete -gaste sal getuig.
Twee tartare wys meneer Kent se talent om helder nuwe idees na hom toe te bring na 'n besochte gebied. In die eerste veters sny hy met die hand gekapte rou beesvleis met geroosterde okkerneute en aardse rog-croutons in die ander, gekapte rou snapper word besprinkel met individuele sapgevulde blasies pomelo, limoen, suurlemoen en lemoen wat tussen jou tande verskyn, 'n soort onmiddellike, interaktiewe ceviche.
Miskien moes een of twee idees langs die pad gelaat gewees het. Die hoenderlewer -ragù wat saam met tuisgemaakte cavatelli gegooi word, hoef nie so soet te wees met sjerrie nie, 'n growwe pesto is 'n goeie gebruik vir vars kekerertjies, maar is daar nie 'n beter maat as geskeer jicama nie?
Alles word vergewe as meneer Kent 'n steunpilaar soos gegrilde hoender in 'n opwindende hoofgereg verander soos die van Crown Shy, wat die helderheid van sy sitrusmarinade behou en bedien word met 'n puree-gesnyde sous van gegiste warm en soetrissies.
Die helder oranje van die warm sous pas amper by die marmer in die voorportaal. Maar Crown Shy se twee groot eetkamers en uitgebreide kroeg is 'n bietjie meer ingehou, gedomineer deur roomkleure, blonde houttafels en stoele met saalbruin leersitplekke en rugleunings. Die enigste weerklank van grootsheid is die enorme vensters en die plafon hoog bo -oor ons.
Die wynlys is een om in te verdwaal. Finansiële towenaars met bonusse om te verwyder, kan dit beslis doen, maar dit is wonderlik om bykans elke bladsy baie bottels onder $ 100 te sien. Almal wat weet wat sommige van hierdie wyne in die groothandel kos, sal 'n aantal goeie aanbiedings kan vind, maar selfs die ongeskoolde sal die waarde streke opmerk. Hulle spring van die bladsy af: Portugal, Griekeland en Nieu -Seeland, byvoorbeeld, saam met groot dele van Duitsland en sakke van Spanje, Frankryk en Italië.
Met soveel sterk punte, moet Crown Shy ten minste een ding verkeerd hê. En ja, dit doen. Die naam is duidelik belaglik. Die wete dat dit verwys na die neiging van baie hoë bome om nie hul boonste verhale in die takke van hul bure te laat groei nie, help ook nie. Maar ons moet waarskynlik daaraan gewoond raak, want ons gaan meer van hierdie restaurant hoor.
Darm Purbach, Purbach
"Hierdie elegante landelike herberg in die ooste van Oostenryk, naby die Hongaarse grens, spesialiseer in Oostenrykse wildgeregte soos sandpiper en rooipootpatrys." Georges Desrues, kosskrywer
'Die mees onvergeetlike gereg is in die heuwels van Istrië: 'n warboel tuisgemaakte tagliolini hoog opgestapel met 'n oorvloed truffels wat langs die tafel geskeer is. " Fiorella Valdesolo, hoofredakteur van Versamel joernaal
"Presiese en heerlike kookkuns op een van die mooiste plekke op die planeet." Matt Duckor, senior redakteur van Epicurious
'' N Mens kan eenvoudig nie sonder die gegiste aartappelbrood van Matt Orlando nie. Lippert gesien, voormalige sjef van Chez Panisse en wêreldreisiger
'Die soort plek waar u 'n middag weg kan wees en natuurlike en biodinamiese wyne drink met eetbare haikoe, soos sprietuie met pistasieroom en vlierblom. Bill Addison, restaurantredakteur by Eater.com
Uit die gekke gees van sjef René Redzepi kom Noma.
'Noem 'n restauranteiging van die afgelope tien jaar, en dit is waarskynlik afkomstig van sjef René Redzepi. Daar is baie navolgers, maar daar is net een meester. " David Prior, bydraende redakteur
'' N Restaurant wat deesdae oopmaak met 'n belowende smaakvolle spyskaart en kreatiewe kookkuns, is waarskynlik 'n groot skuld aan sjef Christian Puglisi. Ses jaar later, en nou onder toesig van die uitvoerende sjef Jonathan Tam, bly Relæ steeds een van die invloedrykste en bedagsaamste ter wêreld. " Gabe Ulla, kosskrywer
'Hierdie plek is 'n openbaring-pretensieloos, lokkig, verwelkomend en persoonlik. Die tuisgemaakte brode is briljant. " Kate Sekules, kos- en reiskenner
Die Clove Club, Londen
'Dit is waar jong Britse sjefs aspekte van fynproewerskroeg en goeie plaaslike bestanddele inneem en dit op 'n heel nuwe, innoverende vlak bring. Ek het heerlik gebraaide hoender met dennesout gehad, wat uitstekend was. " Dominique Ansel, bakker
"Die stad se mees ambisieuse en luukse Indiese restaurant, in die hartjie van die elegante Mayfair." Peter Jon Lindberg, bydraende redakteur
James Knappett van Kitchen Table in Londen is 'n "wonderlike savant."
'James Knappett oes sy eie sampier van die kus van Cornish, versamel verbena uit die agterplaas van sy ma in Cambridgeshire en maak koekies met denne. Hy is 'n freak savant. " Peter Jon Lindberg
Kitty Fisher's, Londen
'' N Duiwels gesellige restaurant wat in Shepherd Market weggesteek is, met mure met houtpanele, stofpienk fluweelbankette en uitbundige, informele diens. Die verouderde Galiciese beesvleis is 'n moet. " Skye McAlpine, kosskrywer en Instagrammer
Die Ledbury, Londen
"Gesofistikeerde pincetkos wat nooit verward is nie, net presies kosbaar genoeg." Peter Jon Lindberg
Die van Lyle, Londen
"Die kos van sjef James Lowe-soos sy veerkragtige slaai van ertjiesprietjies, peulerwortels en Ticklemore-kaas-verteenwoordig 'n evolusie van die Britse kookkuns, van stewige neus tot stert tot 'n elegante viering van die lekkerte van die Engelse seisoene." David Prior
Lyle's verteenwoordig 'n elegante viering van die lekkerte van die Engelse seisoene
'Fantastiese en verrassende gebruik van Mediterreense kruie. Sit aan die gemeenskaplike tafel onder, reg langs die kombuispas, met 'n blik op al die aksies. " Steve Wilson, medestigter/uitvoerende hoof van die 21c Museum Hotels
'Soos om uitgenooi te word na die wonderlikste ete. Ek hou van die blini met haring, die ganskonfyt, gerookte paling slaai, golonka, en steak tartare. " Kate Sekules
Die Quality Chop House, Londen
"Warm, pretensieloos en eenvoudig heerlik - saam met kos en wyn." Danny Meyer, uitvoerende hoof van Union Square Hospitality Group en stigter van Shake Shack
Die River Café, Londen
"Waarskynlik my gunsteling Italiaanse restaurant ter wêreld." Danny Meyer
Rochelle Kantien, Londen
'Alles werk vir my binne die mure van Margot Henderson en Melanie Arnold se middagete in die kunswêreld.' Andrew Tarlow, eienaar van Wythe Hotel, Diner, en Marlow & amp Sons in New York
"Verreweg die mooiste eetkamer in Londen - en die kos is voortreflik." Skye McAlpine
St John, Londen
'Buttery Eccles -koeke met Lancashire -kaas, vleispasteitjies en tong met ingelegde okkerneute - alles tot in die vlees gaar. U sal wonder hoe Brittanje ooit gebuk gegaan het onder 'n swak kookkuns. Skye McAlpine
Ons beplan ontspanning in Parys net om by Au Vieux Comptoir te eet.
Met vergunning van Au Vieux Comptoir
'Frédéric Menager het in 'n paar van die beste kombuise in Parys opgelei voordat hy sy hand na pluimvee gekweek het. Elke naweek kook hy middagete onder sy familiehuis en bedien die beste plaaslike produkte uit die omgewing. " James Henry, sjef by Belon in Hong Kong
'' N Art Deco -juweel wat tradisionele plaaslike kookkuns bedien tablier de sapeur, of gebraaide peper, en heerlike vars seekos. Dit is ook een van die min brasseries wat sy eie bier brou. " Georges Desrues
"Alles op die spyskaart is klassiek en heerlik. Eet alles as jy kan. " Frank Castronovo en Frank Falcinelli, sjefs/mede-eienaars van Frankies Spuntino en Prime Meats in New York
"Die beste bouillabaisse wat ek nog ooit in my lewe gehad het." Daniel Humm, sjef en mede-eienaar van Eleven Madison Park en The NoMad in New York
'Klipvloere en mure, familietafels, pastis en pragtig uitgevoerde resepte wat ouma sou voorberei het. Gaan eet Vrydagmiddagete. " Libby Travers, kosskrywer
42: Die aantal lande waarin ons bronne restaurante benoem het.
Au Vieux Comptoir, Parys
'Dit sal jammer wees om die magret de canard, maar u kan nooit verkeerd gaan met die spesiale aanbiedinge nie. Ek beplan ontspanning in Parys net sodat ek hul hartverskeurende soetkoeke kan verslind. " Dawn Hagin, hoofinspirasiebeampte by Lark Hotels
By die L'Ami Jean, Parys
"Nog steeds 'n uitstekende aanspraakmaker op die beste tradisionele bistro in die stad, al is dit meer baskies as die normale plek." Peter Jon Lindberg
'Ek drink 'n glas wyn en oesters van wonderlike kwaliteit. Dit laat my dink aan hoe die stad was toe ek die eerste keer daar gewoon het. " Alice Waters van Chez Panisse
Clown Bar, Paris "Waar u die beste sjefs op 'n Sondagaand sal vind nadat hul eie restaurante gesluit het. Daar is ongelooflik goeie afvalgeregte en 'n natuurlike wynlys. " Peter Jon Lindberg
'Ek verseker gewoonlik 'n bespreking voordat ons vlugte bespreek word. Die tegniek van sjef Grégory Marchand blaas my weg. " Ford Fry, sjef/eienaar van The Optimist, BeetleCat, en ander in Atlanta
"Alles hier is spesiaal, van die pragtige dekor uit die 18de eeu tot die sjokoladetert, wat absoluut die beste is." Daniel Humm
Sjef Alain Passard van L'Arpège & quotis 'n groente -virtuoos. & Quot
"Sjef Alain Passard is 'n groente -virtuoos." Tim Ryan, president van The Culinary Institute of America
'Die mees gebalanseerde en vreugdevolste proe -spyskaart. Altyd geïnspireer en perfek uitgevoer. " Lippert gesien
Le Baratin, Parys
"Die heerlike kalfsvleisbrein met suurlemoensmeersous, grasuie en sagte baba -aartappels is eenvoudig en perfek." Dominique Ansel
Le Chateaubriand, Parys
'Die proe -spyskaart word op die regte ritme uitgevoer, en die wynpassings is fenomenaal. Bel presies drie weke vooruit vir 'n bespreking. " Deana Saukam, kosskrywer
Le Comptoir du Relais, Parys
'Dit is altyd vol. Gaan eet middagete en bestel die oeufs mayonnaise, terrine van paté, en wat ook al seisoenaal lyk. " Mitchell Davis, uitvoerende vise -president van die James Beard Foundation
Le Servan, Parys
"Die super-talentvolle Levha-susters het die klassieke bistro bygewerk." Peter Jon Lindberg
'Waarskynlik die beste middagete in Parys. Kry die hele gebraaide blomkoolkop, legendaries in die binnekringe van Parys. " Ken Oringer, sjef/mede-eienaar van Uni, Toro en Coppa in Boston
"Deurdagte kos waarmee die produkte sy verhaal kan vertel, saam met 'n heerlike wynlys en 'n atmosfeer wat tuis voel." Libby Travers
'Hierdie plek naby St-Tropez het van die beste eetplekke aan die strand. Crudités met ansjovis-doopsous en heelgeroosterde vis is my voorneme. " Ken Oringer
Shiso Burger, Berlyn
'Ek sou terugvlieg vir die bulgogi kaasburger alleen. " Sarah Khan, kos- en reisskrywer
'Ek het koorsdrome oor die plaaslike wilde sampioen en perskeslaai van Giaccone.' Fiorella Valdesolo
'' N Tradisionele Piemonte -restaurant met geregte soos die mitiese finanziera, 'n stoofvleis van afval en haankuikens. " Georges Desrues
"Ek verlang na die tortino, 'n eenvoudige omelet gemaak met artisjokke of porcini, afhangende van die seisoen. Dit is so lekker dat dit die wetenskap weerstaan. " Mitchell Davis
'U kan probeer om die courgette-knoffel-spaghetti met drie bestanddele weer te gee. Maar selfs met die toevoeging van die geheime bestanddeel - 'n bietjie styselagtige pastawater, wat dit 'n onuitputlike romigheid gee - is die hele ervaring die definisie van gestalt. Pilar Guzmán, hoofredakteur
L'Alchimista op die Piazza, Montefalco
'Dit is Umbrië op 'n bord. Konyn wat die moeite werd is om die wêreld oor te steek. " Julie Gibbs, kookboekuitgewer
"Deurdagte klassieke weergawes" in Cesare al Casaletto.
Met vergunning van Cesare al Casaletto
'Klassiek deurdagte weergawes soos cacio e pepe en pasta alla gricia, en soveel geregte wat feitlik uit die Romeinse spyskaarte verdwyn het: skate en romanesco sop, borsfrikkadelle en gebraaide lewer. " Katie Parla, mede-outeur van Proe Rome
Vertrou ons, Van Laura in San Fruttuoso, Italië, is die trek werd. Dit is waarskynlik dat die kos net so ongelooflik sal smaak, selfs al hoef u nie oor 'n berg te stap of 'n veerboot te neem om daar te kom nie. Maar die eenvoudige kos is die moeite werd om hierheen te kruip: vet velle vars pasta in Liguriese pestospaghetti met gekapte mossels, gebraaide viskant langs die tafel. Almal geniet natuurlik saam met bottels huiswyn. —Christine Muhlke, hoofredakteur van Bon Appétit
'As u van Franse wyn en Italiaanse kos hou, is ons op die regte plek. Frank Castronovo en Frank Falcinelli
'Die kookkuns beklemtoon uitnemendheid en gemak oor foefies: kastaiingbruin gnocchi met bottarga, saffraanrisotto in 'n poel verouderde balsamico, en geroosterde paling uit die Po -rivier. " Alan Sytsma, kosredakteur van NYMag.com/Grub Street
'Diep in die heuwels van Trapani vind u 'n nimmereindigende optog met outydse Siciliaanse treffers wat deur Italiaanse oumas voorberei is-letterlik.' Frank Castronovo en Frank Falcinelli
Da Vittorio, Sicilië
"Die spaghetti met see -egels is die beste ter wêreld." Deana Saukam
Viri Ku Cè, Sicilië
'Seekos wat direk uit die boot bedien word - rou, gemarineer, gebraai, gebraai. Daar is geen spyskaart nie; hulle bring vir u alles wat vars is daardie dag totdat u vir hulle sê om op te hou. " Deana Saukam
Van Celeste, Venesië "'n Restaurant wat deur 'n familie bestuur word op een van die visserseilande van Venesië. U sit op die pier met uitsigte op die strandmeer en nie 'n siel in sig nie. Die hele oondgebakte tarbot is uitstekend. " Skye McAlpine
"Fantastiese mense, wonderlike kos en konsep - ek gaan hierheen om geïnspireer te word." Margot Janse, uitvoerende sjef van Le Quartier Français in Franschhoek, Suid -Afrika
"Sjef Esben Holmboe Bang is dalk Deens, maar hy herdefinieer die Noorse kookkuns op hierdie innoverende plek met agt tafels deur bestanddele soos gesoute skaapvleis en dennebotter te verander in 'n smaaklike spyskaart." Matt Duckor
"Groot platters met meer bestanddele meng die geure van see en land. Opvallers is die kalfsvleis in Madeira -sous, die wonderbaarlike kabeljou en die leite creme vir nagereg. " Dawn Hagin
'Vladimir Mukhin gee 'n futuristiese wending aan obsessief ondersoekde Russiese resepte uit die 16de eeu en argaïese Slawiese bestanddele wat die meeste Russe slegs uit sprokies ken. Gaan na die proe -spyskaart Forward to the Past, wat moontlik elmmelk of die kaviaar van 'n albino -steur insluit. Anya von Bremzen, voedselkritikus en memoiris
White Rabbit in Moskou is 'n reis, op meer as een manier.
'Daar is 'n deurdagte benadering tot elke gereg-huisgesout, huisgemaak, tuisgemaakte-en dan is daar die roomys. Ongelooflik. " Libby Travers
'Wag tou totdat hulle u laat inkom, kies die rou seekos en die manier waarop u dit wil kook, en betaal dit dan en haal dit uit die kombuis. Super-eenvoudige, kantien-styl. & Quot Margot Janse
'' N Lekker tapasbar wat die klassieke reg doen. Bestel inkvisse, gebraaide vis, Iberiese wors en baie wyn. " Matt Rodbard, kosredakteur/skrywer
4 tot 6 maande: Dit is hoe lank vooruit u 'n tafel moet bespreek Asador Etxebarri, in Apatamonasterio, Spanje - volgens ons kenners die restaurant wat die meeste aanbeveel word.
Quimet en Quimet, Barcelona
'' N Altyd verpakte, altyd prettige wynkroeg waar alles uit 'n blik of 'n fles kom, in konserwastyl. ' Ken Oringer
'Die meeste seekos word voorberei op 'n groot buitebraai wat u kan ruik as u die restaurant nader. Daniel Kessler, mede-eienaar van Bergen Hill in New York
"Die eienaars kry alles van die eiland af, selfs van die klei vir die borde." Andrew Tarlow
"Die soetste sien (gansblokkies), pekelvaste ansjovis wat deur die huis genees is, en John Dory op die been bring byna trane in my oë. " Luke Burgess, voormalige sjef by Garagistes in Hobart, Australië
"Die ontbyt is buitengewoon goed: pap bedien met aarbei -kompote, vars wei -kaas en swartbessiesap." Matt Duckor
"Niklas Ekstedt het al die elektrisiteit uit die kombuis gehaal en kook net met lewendige vuur." Peter Jon Lindberg
Ons stel ons voor dat die interessantste man ter wêreld by Matbaren in Stockholm sou eet.
'Die skoonheid, tradisie en vakmanskap van Skandinawiese kos. Die beste sitplek is by die kroeg. " Marcus Samuelsson, sjef, restaurateur en kookboekskrywer
'Die kos is heerlik, die sjampanje- en wynlys uitgebrei, en dit bevat 'n versameling kuns van museumkwaliteit, soos Miró, Chagall, Picasso en Matisse. Daniel Humm
"Chef Semsa Denizsel se ansjovis in die Swartsee met gekruide rys alleen is die moeite werd." Katie Parla
waar c die totale aantal commits van 'n spesifieke span is en Rn is die 247Sports Composite Rating van die nth-beste verbintenistye 100.
Om die mees omvattende spanwerwingsranglys te skep sonder enige vooroordeel, is 247Sports spanwerwingranglys slegs gebaseer op die saamgestelde gradering van 247Sports.
Elke werf word op die ranglys gewig volgens 'n Gauss -verspreidingsformule ('n klokkromme), waar die beste rekrut van 'n span die meeste punte werd is. U kan die puntetelling van 'n span beskou as die som van alle graderings van die span, waar die beste rekrut 100% van sy beoordelingswaarde werd is, die tweede beste rekrut ter waarde van byna 100% van sy beoordelingswaarde werf wat 'n klein fraksie van sy waarderingswaarde werd is. Hierdie formule verseker dat alle verbintenisse ten minste 'n waarde bydra tot die span se telling sonder dat spanne met 'n paar meer verbintenisse swaar beloon word as ander.
Lesers wat vertroud is met die Gauss -verspreidingsformule, sal oplet dat ons 'n wisselende waarde vir & sigma gebruik, gebaseer op die standaardafwyking vir die totale aantal verbintenisse tussen skole vir die gegewe sport. Hierdie standaardafwyking skep 'n klokkromme met 'n buigpunt naby die gemiddelde aantal spelers wat per span gewerf word.
Hieronder is 'n grafiese voorstelling van hoe ons formule werk. U kan sien dat die oppervlakte onder die kromme kleiner word, namate die gradering van 'n verbintenis afneem en namate die aantal totale verbintenisse vir 'n skool toeneem. Die y-as in hierdie grafiek verteenwoordig die persentasie gewig van die telling wat toegepas word op 'n algehele spanranglys.
1 Georgië 242,53
2 Ohio -staat 240.12
3 GVE 237,17
4 Notre Dame 212.86
6 Penn State 186.34
8 Texas A&M 172,69
10 Florida -staat 171,36
39 Michigan State 75.20
Kookpunt ondersoek gevalle van polisie -brutaliteit, onderdrukking van kiesers, skeiding van skole, omgewingsrassisme en massa -opsluiting in die Amerikaanse geskiedenis, en die impak wat hierdie ongeregtighede op gelykheid gehad het.
Ontwrig en ontmantel
Van omgewingsrassisme tot polisiewreedheid tot die skool-tot-tronk-pyplyn, Soledad O 'Brien ondersoek ongelykhede wat swart gemeenskappe in die gesig staar en die aksies wat geneem moet word om 'n blywende verandering in die VSA te bewerkstellig
Beste vriende Andi, Karen, Danni en Sabrina navigeer die ups en downs van hul liefdeslewe, loopbane en vriendskap terwyl hulle elkeen na hul Mr. Right soek.
In hierdie Tyler Perry -drama word 'n oënskynlik perfekte interras -eerste gesin die nuutste inwoners van die Withuis. Maar agter geslote deure ontketen hulle 'n stortvloed leuens, bedrog en korrupsie.