Sweer DE-186 - Inligting
Swearer DE -186 - Geskiedenis
(DE-186: dp. 1,240; 1. 306'0 ~; b. 36'7 "; dr. 11'87; S.
20,9 k. (tl.); kpl. 216; a. 3 3 ", 5 40 mm; kl. Kanon)
Swearer (DE-186) is op 12 Augustus 1943 neergelê deur die Federal Shipbuilding and Dry Dock Co., te Newark, N.J., gelanseer op 31 Oktober 1943, geborg deur mev. Walter F. Swearer; en in opdrag van 24 November 1943, luitenant K. N. Hannan, USNR, in bevel.
Van die ingebruikneming tot middel Januarie 1944 was Swearer verbonde aan die Operational Training Command, Atlantic Fleet, vir afskudingsopleiding en na-afbreekbaarheid. Op 19 Januarie 1944 het sy vanuit New York op die skerm gestapel van 'n konvooi troepetransport wat op pad was na die Panamakanaal. Sy het einde Januarie deur die kanaal gegaan en verder gegaan na Hawaii. Swearer het op 15 Februarie in Pearl Harbor aangekom en tot die 29ste gebly en opleiding ondergaan en herstelwerk ondergaan. Op die 29ste het sy op die skerm van 'n konvooi na Eniwetok Atoll gevaar en na 'n stop by Kwajalein haar bestemming op 8 Maart bereik.
Vir 'n bietjie meer as 10 maande het Swearer bygedra tot Amerika se oorlogspoging in die Stille Oseaan deur die logistieke groepe wat die geveg ondersteun het, te versorg. Gedurende die grootste deel van die tyd het sy vanaf Eniwetok- en Ulithi -atolle opereer en die brandstofgroep van die 3a/5de vloot van en na 'n brandstofbyeenkoms ondersoek. Omdat sy so verloof was, het die verwoester -escort deelgeneem aan die aanvalle op Palau, Yap, Woleui, Truk, Satawan en Ponape in Maart en April 1944. Begin April het sy ook begeleiers van Manus gekyk om weer 'n afspraak met die groter vervoeraars te maak was toe besig met operasies in Wes -Nieu -Guinee. Na 'n maand by Pearl Harbor in herstelwerk, keer sy terug na die sentrale Stille Oseaan en om die diens by die brandstofgroep te ondersoek. Sy het tussen Junie en Augustus deelgeneem aan die vang en besetting van die Mariana -eilande, en het daarna suidwaarts na Manus verhuis om begeleiers te begelei tydens die westelike Carolines- en Leyte -operasies. In November hervat Swearer diens by die brandstofgroep. Gedurende die afgelope drie maande saam met die brandstofgroepe, ondersteun sy die snelvervoerders toe hulle Luzon in die Filippyne tref en hulle vaar na Formosa, die kus van China en die Nansei Shoto.
Na herstelwerk en instandhouding by Ulithi in die westelike Carolines, het Swearer van 21 Januarie tot 6 Februarie 1945 by 'n konvooi vrag en troepeskepe aangesluit vir die inval van Iwo Jima. Die konvooi het 'n week by Guam gestop en op 16 Februarie na Iwo Jima gegaan. Swearer en haar konvooi het op 19 Februarie by Iwo Jima aangekom, die datum van die aanranding. Sy het vyf dae lank die vervoersgebied gepatrolleer en gehelp om die Japannese lugaanvalle af te weer voordat sy op die 23d na Leyte Golf op die Filippyne vertrek het. Die verwoester -begeleier het tot 19 Maart in San Pedrobaai gebly en voorberei op die inval in Okinawa. Tussen 19 en 26 Maart vertoon sy 'n konvooi vrag-, troepe- en amfibiese oorlogskepe na die Okinawa -verhooggebied by Kerama Retto. Swearer het drie maande lank in die omgewing van Okinawa gebly en patrolleer, ondersoek, begelei en bestry kamikaze -aanvalle. Sy is op die dag van die inval deur 'n 'Zeke' aangeval, maar haar kanonniers het hom neergevel voordat hy haar kon neerstort. Op 16 April het 'n "Val" probeer om Swearer te laat duik, maar haar kanonniers het hom weer laat val. Die verwoester -begeleier het tot 5 Julie voortgegaan om Kerama Retto te patrolleer. Sy het gedurende die tyd nog twee lugaanvalle opgedoen, een deur 'n bomwerper op 13 Mei en 'n ander deur 'n torpedo -bomwerper op 27 Junie. In beide gevalle het egter geen vliegtuig of skip die ander een aangerig nie.
Swearer het op 12 Julie na Eniwetok teruggekeer en die volgende dag na die Verenigde State. Na 'n stop by Pearl Harbor, het sy San Diego op 27 Julie binnegekom en begin met opknapping. Drie maande later het sy suidwaarts na die Panamakanaal gegaan, op 4 November oorgegaan en noordwaarts na Norfolk, waar sy op 10 November aangekom het. Op 25 Februarie 1946 word Swearer uit diens geneem en in Green Cove Springs, Florida, geleë. Op 16 September 1950 het sy by die Franse vloot aangesluit as Bambara (F-719), en haar naam is op 20 Oktober 1950 van die vlootlys geskrap.
Swearer het tydens die Tweede Wêreldoorlog nege gevegsterre verdien.
BAIE TROTS EN GELUKKIGE JUNIE!
Juneteenth is die oudste nasionaal gevierde herdenking van die einde van slawerny in die Verenigde State.
Vanaf sy oorsprong in Galveston, Texas in 1865, het die viering van 19 Junie as die Afro -Amerikaanse emansipasiedag oor die Verenigde State en daarna versprei.
Vandag herdenk Juneteenth Afro -Amerikaanse vryheid en beklemtoon opvoeding en prestasie. Dit is 'n dag, 'n week en in sommige gebiede 'n maand met vieringe, gassprekers, pieknieks en gesinsbyeenkomste. Dit is 'n tyd vir besinning en vreugde. Dit is 'n tyd vir assessering, selfverbetering en vir die beplanning van die toekoms. Die toenemende gewildheid daarvan dui op 'n vlak van volwassenheid en waardigheid in Amerika wat lankal verwag word. In stede regoor die land neem mense van alle rasse, nasionaliteite en godsdienste hande om eerlik 'n tydperk in ons geskiedenis te erken wat ons samelewing vandag gevorm en steeds beïnvloed. Sensitief oor die omstandighede en ervarings van ander, kan ons slegs dan beduidende en blywende verbeterings in ons samelewing aanbring.
Sluit aan by die Juneteenth Yard Sign -veldtog
Bisseia, viii sent. Bissheye, xiv. sent.
Die gemeente Bushey, voorheen ook Hartshead (Hertesheved, twaalfde eeu) genoem, is blykbaar geskei van die gemeente Watford, waarvan dit deel uitgemaak het, ongeveer 1166. (vn. 1) Dit lê suid van die graafskap, en word begrens deur die rivier die Colne in die noorde en die Middlesex -grens in die suide. Die stad sluit nou feitlik aan by Watford. Dit is ongeveer 330 voet bo die munisipale datum, met 'n oppervlakte van 3,208 hektaar en 10 hektaar grond wat met water bedek is, en bevat die gehuggies Great Bushey, Little Bushey, Bushey Heath, Bushey Hartsbourne en New Bushey. Die grond is hoofsaaklik van kryt met gruis en klei, en die ondergrond is van klei en kryt. Dit beslaan 505 hektaar bewerkbare grond, 1 939 hektaar weiveld en 84 hektaar bosveld. (vn. 2)
Die gemeente is ingevolge die Wet op Plaaslike Regering, 1894, vir burgerlike doeleindes verdeel, en die stedelike distrik is opgeneem in die Watford Urban District en word nou Oxhey Ward genoem, en Bushey Rural District bestaan ​​uit die res. In 1906 is laasgenoemde 'n stedelike distrik gemaak. Daar was voorheen 'n uitgebreide algemene naam genaamd Bushey Heath en die Warren, wat onder 'n toekenning van 1809 ingesluit was (vn. 3) en nou grootliks oorgebou is. Daar is parke by Bushey Grange en Haydon Hill. Die stad Bushey lê langs die pad wat loop van die Watlingstraat by Edgware na Watford, waar dit na Berkhampstead, Rickmansworth en St. Albans vertrek, waarvandaan ander paaie na Elstree en Aldenham vertak, en daar is talle dwarspaaie. Nuwe paaie is gemaak onder die Bushey Heath -toekenning wat hierbo genoem is, en ou paaie is gestop en herlei. Daar is 'n treinstasie op die hooflyn van Londen en Noordwes-Wes.
Die gemeente Bushey lê meestal op die helling van die heuwel wat uit die oostelike oewer van die rivier die Colne styg, en het 'n pragtige uitsig oor goed aangeplante weide en weiding na die toring van St. Albans in die noorde, die beboste heuwels van Buckinghamshire in die weste, Harrow-spits in die suide, en die rome en torings en skoorstene van Londen in die suidooste. Die dorpie staan ​​langs die pad van Watford na Londen, hier genoem die High Street of London road. Die kerk is pragtig geleë aan die suidekant van die pad anderkant die dorpsdam, maar word gedeeltelik weggesteek deur 'n ry huisies. Die huise in die dorp is meestal van baksteen, die ouer met teëldakke en die latere leisteen. Daar is 'n paar ou vakwerkhuise, veral 'Friedheim' en no. 53, High Street, oorkant die Bell Inn. Die invloed van die Herkomer -skool deurdring die dorp, en is opvallend in die kolonie kunstenaars, die talle ateljees en in die ontwerp van baie huise. Hierdie skool is in 1883 begin as 'n eksperiment deur sir Hubert von Herkomer, CVO, MA, RA en Thomas Eccleston Gibb, FAS, van Bushey, om die woorde van sir Hubert von Herkomer te gebruik 'met die doel om te behou die Engelse gevoel vir die natuur met die toevoeging van 'n beter tegniek as wat in die meeste Engelse kunsskole aangemoedig word, 'en verder' gerig is op die individuele ontwikkeling van elke artistieke aard. ' Vier jaar later is 'n nuwe grondwet aangeneem, maar in 1905 word die skool laat vaar, terwyl die geboue deur die Bushey Art School onder mev. L. Kemp-Welch geneem is. Sir Hubert von Herkomer se huis, 'Lululand', lê agter die skool in Melbourneweg, en is 'n groot gebou van rooi en wit klip met 'n leiklipdak. Die styl is oorspronklik en benader miskien die Bisantynse meer as enige ander. 'N Ent wes van die kerk aan die noordekant van High Street is die herehuis, 'n groot rooi baksteen gebou met 'n dak, die eiendom van generaal Forestier-Walker. Oorkant die kerk is 'Kingsley', waar juffrou Kemp-Welch, RBA, die bekende kunstenaar, woon en verder oos is Bourne Hall in die beroep van mev. Milner en die 'Cloisters', 'n eksentrieke gebou in die besetting van Richard Thomas. Bushey House, 'n groot huis bedek met gips wat wit geverf is met 'n leiklipdak, aan die suidekant van High Street, behoort aan mnr. Thomas Clutterbuck, wat in 1837 oorlede is. (Vn. 4) Hy word opgevolg deur sy seun Thomas, wat gesterf 'n paar maande na sy pa, toe Bushey House na sy broer William, (vn. 5), wat in 1866 gesterf het, oorlede is. (vn. 6) In 1873 was dit die woning van mnr. George Lake, (vn. 7) van wat dit na 1899 oorgedra het aan mnr Edward Hedley Cuthbertson. Nog verder oos is 'Cleveland', 'n baksteenhuis met die boonste verdieping, die woning en eiendom van mev Kynaston Hogarth House, op dieselfde manier gebou, die eiendom van Mr. Barry Pain en 'Claybury', 'n baksteen huis met skuifdak die woning van mnr. Ricardo Palmer, JP Verder staan ​​die distrik bekend as Sparrows Herne, en vanuit hierdie deel van die gemeente is die uitsigte besonder mooi, veral van 'Hill Mead', 'n wit baksteenhuis met 'n leiklip dak, in die beroep van mnr. James Farmiloe. Sparrows Herne House in die High Street is die woning van mnr. A. Frewin, en aan die oorkant van die pad is die uitgebreide terrein van Sparrows Herne Hall. Verby Sparrows Herne is Bushey Heath, wat na die graafskapgrens lei. Voor die inlywing van 1809 was hierdie distrik oop heidegrond en word dit in 1547 beskryf as 'n 'verdagte' plek waar baie rooftogte gepleeg is. (vn. 8) Die grond is nou meestal in strate uitgelê en met klein huise gebou.
Little Bushey lê noord van Clayhill en is 'n klein gehuggie wat bestaan ​​uit 'n paar huise langs die pad na Aldenham. Holly Grove House is die woning van mnr. H. W. Pennington. Die landgoed Little Bushey en ander gronde hier word in boupersele opgesny.
New Bushey is die distrik aangrensend aan die Bushey -stasie en bestaan ​​uit strate van moderne huise wat meestal bewoon word deur diegene wie se werk hulle daagliks na Londen neem. Die landgoed Bushey Grove aan die noordekant van die London Road word nou ontwikkel om te bou, en strate word aangelê en voorstedelike villa's opgerig.
Bushey Grange was in 1837 die woning van Basil Burchell, (vn. 9) seun van John Blount Burchell deur Sarah, sy vrou, suster van sir William Herne. Basil sterf in 1838 en laat 'n seun en erfgenaam Humphrey Harper Burchell agter, wat as oupa en erfgenaam van sir William Herne die bynaam Herne aangeneem het. Hy sterf in 1868 en laat 'n seun, ds Humphrey Frederick Herne Burchell-Herne, nou van Bushey Grange, agter. (vn. 10)
Herne. Sable 'n cheveron hermine tussen drie berns argent.
Burchell. Argent 'n cheveron -swartwitpens tussen drie crosslets fitchy sable met drie fleurs de lis argent op die cheveron.
Haydon Hill, 'n groot huis van wit baksteen en leisteen, lê teen die heuwel in die suide van die kerk en word bewoon deur mnr. R. Attenborough. 'N Entjie in die suidooste is Merryhill House, 'n groot huis wat voorheen aan die Coghills van Aldenham behoort het, en 'n deel van die nedersetting deur Henry Coghill op sy vrou Anne Nicoll was. Dit het gevolg op die afdraande van Aldenham House en is verkoop deur Henry Hucks Gibbs aan mnr. Eley in 1878. Dit is nou die woning van mnr. W. M. Harford. Die Royal Masonic School for Boys en Caledonian Asylum en St. Margaret's Clergy Orphan School for Girls is belangrike instellings in hierdie gemeente.
By Bushey Hall Farm blyk dit 'n vierkantige graaf te wees, met 'n oorloop in die rivier die Colne. Bushey Hall is 'n groot moderne gebou, nou 'n hotel. Die Bushey Hall -gholfklub beslaan die grootste deel van die terrein wat vroeër daaraan behoort het.
In hierdie gemeente, 'n half kilometer suid van Bushey Grange, is die tuiste van 'n onvoltooide huis en 'n reghoekige graaf, wat na bewering dateer uit ongeveer 1700. Die hele gebied wat bedoel was om daardeur ingesluit te word, is naby tien hektaar. Dit word blykbaar deur 'n sloot in die suidooste voorsien.
Richard Ward, 'n bekende goddelike, was die hoof van Bushey van 1647 tot 1684. Hy word deur Oliver Cromwell aan die lewendes voorgelê, by die Restourasie aangepas en is begrawe in die kerk. In 1655 publiseer hy 'N Verhandeling oor die drie teologiese genades, geloof, hoop en liefde, en in 1673 Twee baie bruikbare en uitnemende verhandelinge die eerste wat die aard van wit, wysheid en dwaasheid beskryf, die tweede beskryf die aard, gebruik en misbruik van die tong en spraak. Laasgenoemde bundel is opgedra aan kolonel Titus.
Silius Titus (? 1623–1704), die seun van Silius Titus van Bushey, was 'n kranige politikus. Hy neem eers die wapen in vir die parlement, en hoewel 'n sterk Presbiteriaan, word hy daarna 'n vurige Royalis, toegewy aan Karel I en Karel II. (vn. 11) In 1679 was hy M.P. vir Herts. Alhoewel dit nie welsprekend was nie, illustreer hy dikwels sy toesprake met 'n humor wat dit effektief gemaak het. Op 'n keer dat daar gekla word dat hy 'n sport uit die huis maak, het Titus teruggekap dat dinge nie noodwendig ernstig is nie, want dit is vaal. Toe Charles II, eerder as om sy broer uit die troon uit te sluit, aanbied om 'n Rooms -Katolieke soewerein beperkings op te lê, vergelyk Titus so 'n plan met 'n leeu in die voorportaal en stem dan om onsself te beveilig deur hom in te laat en aan hom te koppel. , eerder as om hom weg te hou. Hy het sy trou oorgedra van Jakobus II na Willem III, en in 1704 sterf hy en word begrawe in Bushey.
Op die kerkhof is die graf van Thomas Hearne (1744–1817), nie die historiese oudheid van die naam nie, maar die skilder wat die tekeninge uitgevoer het Die oudhede van Groot -Brittanje, onderneem in samewerking met Byrne. Hearne is gevier vir sy topografiese waterverf, beide van landskap- en antieke oorblyfsels, waarvan 'n uitstekende versameling in die British Museum te sien is.
'N Ander graf op die kerkhof is vir Henry Edridge, A.R.A., F.S.A., 'n kunstenaar met groot talent wat in 1824 gesterf het.
Dr Thomas Monro, M.D., die bekende beskermheer van jong kunstenaars, het 'n landhuis in Bushey gehad vanaf ongeveer 1805. Sy seun, Henry Monro, die portretskilder, is in 1814 in Bushey oorlede.
William Jerdan, joernalis, stigter van Die Literêre Koerant, wat in 1812 op Bellingham, die moordenaar van Spencer Perceval, in die voorportaal van die Laerhuis beslag gelê het, is op 11 Julie 1869 te Bushey oorlede en begrawe op die kerkhof.
Samuel Weller Singer, die skrywer, woon 'n geruime tyd in Bushey. Hy begin die lewe as boekverkoper in Londen, maar tree in 1815 af by Bushey en wend hom tot literêre aktiwiteite. Sy belangrikste oorspronklike werk is Ondersoek na die geskiedenis van speelkaarte met Illustrasies van die oorsprong van skildery en gravure op hout. Die illustrasies is baie mooi en dra baie by tot die waarde van die werk. Teen die einde van 1815 het Mark Beaufoy, die sterrekundige en fisikus, by Bushey Heath kom woon. Hier het hy die reeks waarnemings gemaak oor die verduisterings van Jupiter se satelliete wat vir hom die Astronomical Society se silwermedalje in 1827 gewen het. Hy sterf in Bushey in daardie jaar, en sy instrumente is aan die Astronomical Society oorhandig. William Falconer, bekend as die vertaler van die Aardrykskunde van Strabo, was rektor van Bushey van 1839 tot sy dood in 1885.
BUSHEY is volgens die kronieke en registers van St. Albans deur koning Offa in die agtste eeu aan daardie klooster toegestaan. (vn. 12) In die tyd van Edward the Confessor is dit gehou deur Lewin, 'n koning van die koning, maar is deur William I toegestaan ​​aan Geoffrey de Mandeville, (vn. 13) in wie se erfgename, die grawe van Essex, die heerskappy voortgesit. (vn. 14) Die gesin Jarpenville, oftewel Jarkeville, het van vroeg af die landgoed van Bushey gehou. Ons vind dat Geoffrey de Jarpenville een ridderfooi gehou het, en waarskynlik die herehuis van Geoffrey de Mandeville, wat in 1166 gesterf het. (Vn. 15) Vanaf Geoffrey de Jarpenville het die herehuis oorgegaan na sy seun David, (vn. 16) en by sy dood aan Geoffrey de Jarpenville, wat in 1235 hier met grond te doen gehad het (vn. 17) en omstreeks 1240 oorlede is, en 'n seun en erfgenaam David agtergelaat het. (vn. 18) Waarskynlik het 'n latere Sir David de Jarpenville, wat omstreeks 1300 gesterf het, 'n enigste dogter Joan, toe onder die ouderdom, agtergelaat, maar dit lyk asof Thomas se broer van Sir David die landgoed gryp en dit aan Hugh le Despenser toegestaan ​​het ouderling. (vn. 19) Joan trou met Geoffrey FitzWarren, en nadat sy beweer het, het Hugh le Despenser haar en haar man so vervolg deur Geoffrey te beskuldig van verskeie misdrywe waarvan hy daarna vrygespreek is, en daarna as 'n regter van die bos wat hom gevange hou vir 'n oortreding, dat hulle, soos hulle gesê het, in 1305 genoodsaak was om die boedel met boete aan hom oor te dra. (vn. 20) Geoffrey en Joan het twee dogters gehad, Margaret wat met Henry de la Marler of atte Marlepitte getroud is, en Margery wat met Henry de Harpesbourne getroud is. Hierdie dames en hul mans het in 1347 sonder sukses 'n versoekskrif aan die parlement versoek om hulle weer in die besit van die herehuis te plaas. (vn. 21)
Mandeville. Kwartaalliks of en gules.
Hugh le Despenser die jongere en Eleanor sy vrou het die landgoed, moontlik met die oog op 'n skikking, in 1321 aan Hugh de Audley en sy vrou Margaret, suster van Eleanor, oorgedra (vn. 22) en na die bewaarder en teregstelling van die twee Despensers, in 1326, verleen Edward II dit aan sy broer Edmund van Woodstock, graaf van Kent. (fn.23) Edmund van Woodstock word in 1329 vir medepligtigheid by 'n plot vir die herstel van Edward II, wat hy nog sou lewe, op die troon beloon.
In 1330 word 'n lewenslange huurkontrak aan Bartholomew de Burgherssh toegestaan. (vn. 24) In dieselfde jaar is hierdie herehuis egter toegewys aan Margaret, weduwee van Edmund van Woodstock, graaf van Kent, in ooreenstemming met 'n versoekskrif van haar. (vn. 25)
By haar dood het dit oorgegaan aan haar dogter Joan, die skoonmeisie van Kent, daarna getroud met sir Thomas Holand, wat saam met sy vrou in 1353 hul titel versterk het deur 'n boodskap van Henry atte Marlepitte en Margaret sy vrou, en William de Harpesbourne en Margery sy vrou, erfgename van Joan FitzWarren voor verwys na. (vn. 26) In 1361 sterf sir Thomas de Holand, graaf van Kent, in beslag van hierdie herehuis wat hy van die graaf van Hereford regs van sy vrou gehou het. (vn. 27) Joan, wat in die tweede huwelik met Edward die Swart Prins getroud is, sterf in 1385, en word opgevolg deur haar seun Thomas Holand, (vn. 28) wat in 1397 oorlede is, (vn. 29) wat op hierdie landgoed beslag gelê het en Thomas agtergelaat het sy seun en erfgenaam. Thomas, derde graaf van Kent, is onthoof en opgetel, maar ten spyte van die bevelvoerder het Edmund, sy broer, die titel en sommige van die boedels in 1400 opgevolg. (vn. 30) Alice sterf in 1416, (vn. 31) toe hierdie herehuis in die deel van Eleanor, die vrou van Thomas graaf van Salisbury, val as een van die susters van die genoemde Thomas en Edmund, grawe van Kent. Thomas, wat in 1428 oorlede is, en Eleanor sy vrou, graaf en gravin van Salisbury, het 'n enigste dogter Alice, (vn. 32), wie se man, Richard Nevill, regs van sy vrou, graaf van Salisbury, geword het. Hy is in 1460 onthoof, toe hy opgevolg is deur Richard graaf van Warwick, die 'King Maker'. Nieteenstaande die verbeuring wat gevolg het na die dood van die graaf van Warwick in die slag van Barnet in 1471, het hierdie landgoed waarskynlik deur nedersetting neergedaal na sy dogter Anne, vrou van Richard hertog van Gloucester, daarna Richard III, (vn. 33) wat by wet van die parlement in 1475 verruil dit met koning Edward IV vir die kasteel van Scarborough. (vn. 34) In dieselfde jaar het die koning hierdie herehuis toegestaan ​​aan Elizabeth, sy koningin, Richard biskop van Salisbury, en William Dudley dekaan van die kapel van die koninklike huishouding, (vn. 35), maar kort daarna is dit weer uitgeruil met die koning vir ander lande. (vn. 36) In 1484 is dit toegestaan ​​aan Francis Lord Lovel, maar in 1486 word dit weer aan die kroon verbeur. In 1486 is die landgoed toegestaan ​​aan John de Vere, graaf van Oxford en die erfgenaam van sy liggaam, (vn. 37) en hy verhuur dit aan Thomas Thrale. (vn. 38) In 1511, by gebreke van sodanige erfgename, is die terugkeer toegestaan ​​aan sir Thomas Boleyn, vader van die ongelukkige koningin Anne Boleyn, en sy manlike erfgename. (vn. 39) John graaf van Oxford is in 1513 sonder probleme oorlede, maar dit is te betwyfel of sir Thomas Boleyn ooit die landgoed in besit geneem het, want in hierdie jaar is Margaret gravin van Salisbury deur parlementswet herstel in bloed, titel en boedels, (vn. 40) en het op hierdie landgoed ingegaan en haar eerste hof daar gehou in Mei 1514. (vn. 41) By haar versorger en teregstelling in 1541 het hierdie herehuis weer tot die kroon gekom, en in 1543 het die demesne lande, visserye, meule, coney warren en ander tantieme wat in die ampstermyn van John Wythe aan William Milward toegestaan ​​is alias Alexander, (vn. 42) en het bekend geword as die Bushey Hall-landgoed, terwyl die huurgeld van assize, voorvereistes van die hof en ander winste van die herehuis die volgende jaar vir een-en-twintig jaar aan hom verhuur is. (vn. 43) In 1554 is die herehuis deur koningin Mary toegestaan ​​aan sir Thomas Hastings (vlg. 44) en vrou Winifred, sy vrou, en die erfgename van die lyk van Lady Winifred, met die res aan Lady Catherine, vrou van Francis, graaf van Huntingdon , as verwanten en erfgename van Margaret, laat gravin van Salisbury, dogters en erfgename van Henry Lord Montagu. (vn. 45) Winifred trou daarna met Thomas Barrington, wat in 1565 'n bevestiging van die landgoed van die kroon verkry het. (vn. 46) In 1566 het Thomas Barrington en sy vrou Winifred hierdie herehuis oorgedra aan Andrew Jenoure, (vn. 47), wat dit in 1573 aan Robert Blackwell verkoop het. (vn 48)
Edmund van Woodstock. Die wapen van Engeland in 'n grensargent.
By die dood van Robert Blackwell in 1580 is die herehuis verdeel tussen sy seuns-George die ouderling wat 'n derde neem, terwyl sy broer Robert twee derdes het, waarskynlik, soos Chauncy sê, as gevolg van 'n regsgeding. (vn. 49) George verkoop sy aandeel in 1583 aan sir Charles Morrison, van wie dit oorgaan na sy dogter en erfgenaam Elizabeth, (vn. 50) wat trou met Arthur Lord Capell, wie se seun Arthur in 1661 die graaf van Essex geskep is, en van wie die herehuis afstam na die huidige graaf van Essex.
Daar het 'n mate van verwarring ontstaan ​​toe die Capells in besit gekom het oor die verskillende belange in die landgoed van Bushey, dit wil sê die belang van Henry Hickman op die perseel van die landgoed Bushey Hall, die Capells in 'n derde deel van die landgoed, en die Blackwells in twee derdes en in 1618 is al hierdie belange, ter bevestiging van die titel, met boete oorgegee aan koning James I, wat op 21 Mei in daardie jaar toegestaan ​​het dat Ellis Wynn en Francis King vir die doeleindes van bevestiging op die herehuis en advonson van die kerk, en gebruik al die vryhede daarin so volledig as wat Margaret gravin van Salisbury hulle gehou het. (vn. 51) Die tweederdes van die Blackwells het in die familie afgestam na Richard Blackwell, wat in 1677 sonder probleme gesterf het, toe hulle oorgedra het na sy neefs, Susan, vrou van Sir William Parkyns, en Anne, die vrou van Rowland Pitts, dogters van Thomas Blackwell. Rowland Pitts en sy vrou Anne verkoop hul porsie vir £ 1,240 aan sir William Parkyns, een van die hoofkantore in Chancery, en Susan sy vrou, op 20 Februarie 1684–5. (vn. 52) Sir William Parkyns wat skuldig bevind is aan medepligtigheid aan die erf van John John Fenwick, is tereggestel in Tyburn in 1696. Ten tyde van sy bevelvoerder is op hom beslag gelê op twee derde dele van die herehuis, (vn. 53), maar hy het dit verpand. aan sy oom, wat die verband as pandhouer aangegaan het (vn. 54), het hulle ontslae geraak van verbeuring en na Blackwell Parkyns gekom, wat hulle in 1715 aan ds William Streng-genoot verkoop het (vn. 55) en hy in 1719 het dit oorgedra aan Richard Capper, wie se seun Francis, saam met sy vrou, Mary en Richard, hul seun en erfgenaam, dit in 1759 belet het. (vn. 56) Robert seun van laasgenoemde Richard het hierdie landgoed in 1814 aan generaal Frederick Nathaniel Walker verkoop, en dit word nou gehou deur sy kleinseun, generaal sir Frederick William Edward Forestier-Walker, KCB, CMG
Morrison. Of 'n hoof gules en daarin drie kranse of.
Capell. Gules 'n leeu tussen drie crosslets fitchy of.
Sommige van die hofrolle van hierdie landgoed is by die Openbare Rekordkantoor, en ons vind daaruit dat daar twee reeves, twee konstabels en twee aalproeërs jaarliks ​​by die hof van die herehuis verkies is. (vn. 57) Die herehuis is verdeel in drie tiendes, naamlik Great Bushey, Little Bushey en Leavesden in die gemeente Watford. (Vn. 58) Die verskillende visserye van die Colne is van tyd tot tyd deur die heer verhuur, en in 1428 vind ons die verskillende water van die heer met die vissery in dieselfde 'van Chalney tot le Wassyngstole langs Watford', behalwe wat was voorbehou aan die meulenaar, is vir sewe jaar verhuur aan John Bereford en Nicholas Segrave van Aldenham teen 'n huur van 20s. en twee snoeke, die huurders moet twee keer per jaar 'les wedes' sny wat in die water groei. (vn. 59) In 1459 word Thomas Lanham aan die hof voorgehou omdat hy vyf swane uit die verskillende water van die heer geneem het en dit vir 10 in Londen verkoop hets. (vn. 60)
Walker. Erminois, 'n azuurblou hoop, het met 'n muurkroon tussen twee caltraps of daarop gesukkel.
By 'n handves van 13 Februarie 1270 ontvang David de Jarpenville 'n toekenning van gratis warren (vn. 61) in sy demesne -lande, en dit wil voorkom asof wild altyd streng bewaar is in die landgoed, veral fisante en konyne, van ongeveer 1426; Die meulenaar Bushey moet hul mielies sonder tol maal. (vn. 63)
Reeds in 1141 het die keiserin Maud Donderdae 'n mark in Bushey aan Geoffrey de Mandeville toegestaan ​​en 'n kermis wat drie dae lank duur en begin op die nagmaal van St. (tov 64) Hierdie toelae is in 1270 aan David de Jarpenville bevestig, (vn. 65) en weer in 1280 by laasgenoemde geleentheid, is die toelae bevestig, ten spyte daarvan dat dit nie ten volle gebruik is nie. (vn. 66)
Die fondament van 'n pragtige huis bekend as BUSHEY SAL of BUSHEY BURY is gelê deur Thomas graaf van Salisbury in 1428. (vn. 67) Hierdie huis het gevolg op die afdaling van die herehuis tot in die tyd van die verbeuring deur Margaret gravin van Salisbury, toe dit in huur was met die demesne lande, meul, coney warren , en die advonson van die kerk vir John Wythe vir dertig jaar. (vn. 68) Hierdie eiendomme, tesame met Bushey Hall Park, Hounslow Grove, Bushey Grove en Bushey Heath, is in 1543 aan William Milward toegestaan alias Alexander, (vn. 69) en in dieselfde jaar is die huur van assize, voorvereistes van die hof en ander winste van die herehuis vir een-en-twintig jaar aan hom verhuur. (vn. 70) Na die verstryking van hierdie huurkontrak blyk dit dat die winste van die herehuis in 1554 aan die eienaars van die herehuis oorgegaan het onder toelae aan sir Thomas Hastings en sy vrou Lady Winifred. (vn. 71) William Milward sterf in 1546 , en word opgevolg deur sy seun William, (vn. 72) wat Bushey Hall in 1579 aan Henry Hickman verkoop het (vn. 73) en in dieselfde jaar het hy die advonson van die kerk, die watermeul, gratis vissery en konys oorgedra gewaarsku aan Anthony Brigham, wat dit onmiddellik aan Henry Hickman verkoop het. (vn. 74) In 1585 het Hickman die eiendom aan Richard Franklyn en Robert Millett, (vn. 75), oorgedra waarskynlik vir die doel van 'n skikking, want ons vind dat hy gesterf het in 1594, en John Scott, seun van sy suster, agtergelaat het Margaret, sy erfgenaam. (vn. 76) John het in 1604 Bushey Hall aan Henry Hickman oorgedra, (vn. 77), wat in 1622 daaraan gesterf het, en Henry, sy seun en erfgenaam, gelaat (vn. 78) aan wie die herenhuis in 1626 gemaak is . (vn. 79) Dit wil voorkom asof Bushey Hall daarna in die besit van Sir George Walker gekom het en van hom oorgegaan het na sir Robert Marsham, bart., wat in 1701 saam met sy vrou Margaret die eiendom aan Thomas Ewer verkoop het. (vn. 80) Dit het daarna in die hande gekom van Edward Marjoribanks, wat in 1839 eiendom in Bushey gehou het (vn. 81) en in 1879 gesterf het. (vn. 82) Bushey Hall is in 1882 omskep in 'n hidropatiese instelling en gelisensieer. hotel, op die terrein waarvan 'n paar bekende gholfskakels is.
Die herehuis van BOURNEHALL was in besit van die graaf van Hereford, waarskynlik van die Mandeville -fooi, en het 'n saak by die hof in Hertford en White Appleton in Londen geskuld. (vn. 83) In 1231 het John de Martham die herehuis onder die beskrywing van 'n vel in Bushey aan Ralph seun van Bernard oorgedra. (vn. 84) Hierdie Ralph sterf in 1306 en laat sy kleinseun Thomas, seun van John, sy erfgenaam agter. (vn. 85) Thomas verleen die landgoed in 1317 aan John de Wengrave en Christiana sy vrou en John hul seun, (vn. 86) en in dieselfde jaar stel een John Blaket alle vordering daarin vry aan genoemde John de Wengrave en Christiana sy vrou en vir John, hul seun, met die res van Thomas, broer van John die jonger. (vn. 87) In 1336 het John de Wengrave en Christiana en John die seun die landgoed toegestaan ​​aan John Hauteyn, in Londen, en sy vrou Isabella, en in 1348 het John Hauteyn dit oorgedra aan Richard, seun van Richard de Eccleshale, klerk en Clementia de Titenhangre van St. Albans, sy vrou. (vlg. 88) Dit wil voorkom asof Clementia 'n dogter van John de Wengrave was, want met haar dood het Thomas FitzJohn beweer dat sy haar erfgenaam was. (vn. 89) Clementia het deur haar testament hierdie herehuis aan die trustees oorgelaat om in die huis vervreem te word ter ondersteuning van 'n ewige gesang van vier kapelane, (vn. 90), maar dit wil voorkom asof dit nie gedoen is nie, maar dat Richard FitzJohn het die herehuis vervreem, waarskynlik aan William de Gresle, wat dit in 1373 aan James Bernes van Londen oorgedra het. 91 van Thomas FitzJohn. (vn. 93) Alice Perrers het dit tot die tyd van haar skuldigbevinding gehandhaaf, en na haar verbeuring in 1377 verleen Richard II in 1379 dit, tesame met die huurhuise Harpesbourne, Marlepitts, Latymers en Halles, aan sir Thomas Peytevyn vir sy lewe, (vn. 94) en in die daaropvolgende jaar het hy die fooi eenvoudig aan sir William de Wyndesore, destyds die man van Alice Perrers, gegee. (vn. 95) Sir William de Wyndesore sterf in beslag van die herehuis in 1384 en laat sy drie susters, Christiana, die vrou van William Morers, Margery, die vrou van John Duket en Isabella, sy erfgename agter. (vn. 96) Dit wil egter voorkom asof John de Wyndesore, neef van sir William, die lande geërf het (vn. 97) en dit waarskynlik verkoop het aan Robert Thorley, by wie se dood hulle oorgedra het aan sy dogter Margaret, vrou van Sir Reginald West, (vn. 98) wat in 1426 gestig is, het Baron De La Warr geskep. (vn. 99) In 1450 sterf Lord De La Warr in beslag geneem deur hierdie herehuis (gehou van die graaf van Salisbury as van die herehuis van Bushey), en van die herehuis van Hartesbourne in hierdie gemeente, (vn. 100) en sy seun Richard agtergelaat en erfgenaam. Richard sterf in beslag van hierdie herehuise in 1476 (vn. 101) en hulle volg die afdraande van die baronie van De La Warr tot 1538, toe sir Thomas West, lord De La Warr, en sir Owen West, sy halfbroer, hulle aan Michael Lyster, Francis Sawtrey, en ander. (vn. 102) In 1556 verleen Richard Lyster dit aan James Pargyter, (vn. 103) wat dit saam met sy vrou Katherine in 1568 aan Henry Hickman verkoop het. (vn. 104) In 1594 sterf Hickman in beslag van die herehuis van Bournehall, en laat sy neef John Scott sy erfgenaam agter (fn. 105), wat dit saam met sy vrou Alice in 1596 aan George Hickman en Ralph Baldwyn oorgedra het. (vn. 106) George Hickman sterf in 1635 in beslag van die herehuis, en laat 'n seun George, (vn. 107) wat hierdie herehuis in 1639 aan James Mayne van Bovingdon verkoop het. (vn. 108) By die dood van James Mayne in 1642 (vn. 109) is die herehuis verdeel deur sy vrou Dorothy tussen sy twee dogters, naamlik Mary, die vrou van Thomas Engham, wat haar vereniging aan Joshua Lomax van Bovingdon verkoop het (vn. 110) in 1656, en Sarah, die vrou van William Glascock, wat in 1667 haar suster se groep by Joshua Lomax gekoop het. (vgl. 111) Sarah Glascock is in 1679 aangekla as 'n poppese recusant en is voor die regters van die vrede ontbied om die eed van trou en oppergesag af te lê en erkennings te aanvaar om die vrede te bewaar. (vn. 112) In 1688 verkoop William en Sarah die hele herehuis aan John Huxley en Walter Overburgh. (vn. 113) Hulle was waarskynlik trustees vir George Hadley van East Barnet, want in 1690 het hulle saam met hom die kapitaalboodskap en 'n paar stukke grond oorgedra aan John Greening en Edward Clerke in trust vir Nathan Southen van Hemel Hempstead. (vn. 114) Nathan het hierdie persele in 1696 aan Thomas Gratwick en Huntley Bigg, trustees van Edward Barradall, oorgedra. (vn. 115) George Hadley se kleinseun, John Hadley, verkoop die herehuis in 1770 aan Richard Capper van Lincoln's Inn, (vn. 116) wie se kleinseun, eerwaarde Daniel Capper, dit in 1865 aan Richard Harrison van die Hansteads, St. Stephen s'n. (vn. 117) Die herehuis is daarna verkoop aan Arthur Hope Rydon, wat dit nou besit.
—Hierdie landgoed onder die beskrywing van 'n boodskap en 200 hektaar grond in Little Bushey en Harteshead blyk te wees in besit van John Gregory, van Sarratt, wat dit in 1330 aan Thomas Wyliot en sy vrou Eleanor oorgedra het. (vn. 118) In 1344 het Edmund Wyliot en sy vrou Ellen dit toegestaan ​​aan William de la Marche (vn. 119) van wie dit die afstammeling van die herehuis van Bournehall tot aan die einde van die sestiende eeu gevolg het, toe in 1594 Henry Hickman gesterf het beslag gelê op die herehuis wat beskryf word as die herehuis van Hartesborne of Hasborne, Marcolles en Slackdeacons, en laat John Scott, 'n neef, sy erfgenaam agter. (vn. 120) John Scott het blykbaar hierdie herehuis verkoop, want ons vind in 1598 dat George Melton en sy vrou Alice dit soos hierbo beskryf, oor hulself en hul saak, en in verstek aan Susan, die vrou van John Andrews, van Broughton (county) Bucks.) Suster van Alice lewenslank, daarna vir Francis Duncombe van Eastcote Hall, in die graafskap Warwick, haar broer en die erfgename van sy liggaam. (vn. 121) Dit lyk asof hierdie herehuis weer in 1602 gevestig is, want ons vind dat George Melton dit dan aan William Stevenson oorgedra het en daarna aan Richard Perrin en Edward Curtis, (vn. 122) waarskynlik vir die doel van 'n trust. George Melton sterf in 1617 onder toesig van die herehuis, heerskappy of sanger van Hartesborne alias Harsborne, Marvells en Slackdeacons, en laat 'n seun en erfgenaam George agter. (vn. 123) George het blykbaar sonder probleme gesterf, en die herehuis het onder die bogenoemde nedersetting by die vrou van John Andrews by Susan gekom. (vn. 124) In 1622 sterf sir Francis Duncombe, nadat die herehuis omgekeer is na die dood van Susan, en sy seun Thomas en erfgenaam, (vn. 125), wat saam met sy vrou Sarah en Susan Andrews, weduwee, James Mayne, agtergelaat het en sy vrou Mary, en Evan Melton, het dit die volgende jaar aan Henry Coghill verkoop. (vn. 126) In 1769 het Sarah Hucks, weduwee, suster en erfgenaam van Henry Coghill, en haar seun, Robert Hucks, die herehuis aan William Hucks oorgedra vir 'n skikking op Sarah vir die res van die lewe aan Robert, (vn. 127) wat verkoop het dit in 1851 aan meneer Travers. Die landgoed het daarna in besit gekom van Joseph Sladen, (vn. 128), die oudste seun van Joseph Sladen van Lee, wat dit in 1873 gehou het en in 1882 gesterf het. (Vn. 129) Sy seun het dit twee jaar later aan Frederick Charsley verkoop, en op 'n sekere datum voor 1899 het die herehuis van Hartsbourne oorgegaan aan die eerw. Copleston Richard George Warwick Bampfylde, wat dit nou besit.
Bampfylde. Of 'n buiggules en daarop drie molete argent.
Die parochiekerk word ingewy ter ere van ST. JAMES, en staan ​​suid van die hoofpad wat deur die dorp gaan, met die val van die grond in die weste. Die mure bestaan ​​uit vuurpuin met Totternhoe -asverband, maar daar is baie min ou eksterne werk oor, en die moderne asker is van badsteen. Die dakke is geteël. Die kerk bestaan ​​uit 'n koor van 35 voet.by 17 voet., suidelike vestings en orrelkamer, skip met noord- en suidgange en noordstoep, en westelike toring. Dit het in 1871 'n deeglike 'herstel' ondergaan deur sir Gilbert Scott, toe die gange en orrelkamer bygevoeg is. Voor die tyd het dit bestaan ​​uit 'n koor en 'n lang smal, ganglose skip, uit die eerste helfte van die dertiende eeu en 'n westelike toring van die vyftiende. Aan die noordekant van die skip was blykbaar 'n gebou met vensters met vierkantige koppe en houtkappers c. 1700, wat as gesinsbank gedien het vir die here van die herehuis.
Die koor het drie lansetvensters in die oostelike muur, wat 'n laat-gotiese venster vervang wat in 1871 verwyder is. Die noordelike en suidelike mure het vlak muurspieëls van drie baaie met spitse boë en eenvoudige etikette, wat uit sirkelvormige kliphoofde met Purbeck-marmerskagte spruit. en gegote klipbasisse. In elke baai aan die noordekant is 'n gewone lansetvenster aan die suidekant, die oostelike baai het 'n soortgelyke venster, alhoewel die boonste gedeelte van 'n lansetvenster met 'n moderne vesting in die middelste baai oopgemaak kan word moderne klipwerk in die westelike baai is 'n venster met drie ligte wat baie herstel is, uit die tweede helfte van die dertiende eeu. Dit maak nou oop na die orrelkamer en sy glas is verwyder. Die dakhout is blykbaar modern, maar die gegote muurplaat is uit die vyftiende eeu. Die toebehore van die koor is modern, en daar is 'n moderne houtskerm in die weste. Daar is geen strukturele koorboog nie, maar bo -oor die skerm is 'n gegolfde en gevormde balk van die vyftiende -eeuse koeval met die dak van die skip, met 'n gepleisterde afskorting waarop die arms van koningin Anne geverf is, met 'n luier van blommotief en 'n blaarrand. 'N Middeleeuse skildery kan hieragter weggesteek word.
Die skip het vyf baaie en het geen antieke kenmerke nie, behalwe die fyn vyftiende-eeuse dak. Dit is hoog met bindbalke en geboë stutte aan die krae, en tussenstutte met hamerbalke is swaar windstutte vir die gordels, en die plaat, bindbalke en hamerbalke word gevorm. Die datum is waarskynlik vroeg in die eeu. Die arcades van die skip is van tweekantige orde met agthoekige kolomme en gevormde hoofletters en voetstukke, gekopieer uit 'n boog wat in 1871 verwoes is, wat gestaan ​​het waar die westelike baai van die noordelike arkade nou is. Die suidelike arcade het vyf baaie en die noorde van drie, die noordelike gang is nie die volle lengte van die skip nie. Die twee oostelike baaie van die noordelike arcade dui op die posisie van die gebou uit die agtiende eeu wat voorheen genoem is.
Die gange, van dieselfde datum as die skipades (1871), het 'n veertiende-eeuse styl-die suidelike gang is aansienlik wyer as die noorde. Daar is 'n moderne noordstoep-die binnedeur het 'n houtkop en sypels van die vyftiende eeu-met 'n viergesentreerde boog en gesnyde spandels. Die westelike toring, van drie fases, is uit die vyftiende eeu en maak oop na die kerk deur 'n baie gerestoureerde boog van twee ordes. Dit het 'n bankschroef in die noordooste, wat sy oorspronklike gewone deur behou. Die westelike deuropening van die toring is smal, met 'n deurlopende gietvorm van twee hol afwerkings. Daaroor is 'n vierkantige venster uit die sestiende eeu, met twee wye ligte, waarby 'n filmpie in badsteen toegevoeg is. Die tweede fase van die toring het klein spitsligte, en die klokvensters bestaan ​​uit twee ligte onder 'n vierkantige kop, waarvan die muurwerk modern is. Daar is 'n omhulde skutskerm en 'n plat looddak, waar die skroefdraad as 'n rewolwer bokant die skutskerm opgevoer word.
Die toebehore van die kerk is, met twee uitsonderings, modern. Die pu'pit is 'n goeie voorbeeld van die datum van die vroeë sewentiende eeu, agthoekig met 'n toetser, uitgesny en met panele, met 'n uitsteeklike boordbord op gesnyde rolhakies. Dit het trappe met gevormde leunings en gedraaide balusters, en staan ​​in die noordoostelike hoek van die skip, nadat dit voor 1871 aan die suidekant was. voorheen in die skip. Die lettertipe, aan die westekant van die skip, is modern, met 'n vierkantige bak op 'n sentrale steel en vier hoekskagte.
In die spens is 'n paar stukke glas uit die sewentiende eeu, met die arms van Gale, gedateer 1638, Altham, 1611 en Egerton.
Daar is agt klokke-die treble en 2de deur Warner, 1889, 5de en 6de deur William Eldridge, 1664, die 7de is 'n vyftiende-eeuse klok met die merk van Roger Landon, 'n stigter van Wokingham, en inskripsie in swart letters en hoofletters smalls sancta TINTITAS UNUS DEUS MISERERD NOBIS, en die 3de, 4de en tenoor is deur Warner, 1887.
Die kerkbord bestaan ​​uit 'n kelk en omslagpatroon van 1633 gegee deur John Gale, 'n salwer van 1671 deur Lady Mary Walker, en 'n flagon van 1634 gegee deur John Gale, laasgenoemde dra op 'n fesse drie leeukoppe tussen drie souters, spoggerige party palewise en per ongeluk 'n bordjie met 'n man se kop gekap en versier. Daar is ook twee patente, twee kelkies, 'n flagon en 'n aalmoes, aangebied deur mnr. En mevrou Edward Marjoribanks in 1871, 'n silwer wynfilter en wafeldoos, en 'n bedekte aalmoes gegee deur dr. Ibbetson, 1754.
Die registers begin in 1684. Boek i bevat doop 1684–1812, begrafnisse 1735–1812 en huwelike 1684–1753. Boek II het huwelike tot 1812.
Biskop se transkripsies van ouer registers bestaan ​​vir die jare 1581, 1590, 1599, 1674, 1676, 1679, 1681 en 1682. (vn. 130)
Die distrikskerk van ST. PETER by Bushey Heath is geopen in 1838. Die woonplek is 'n pastorie, en luitenant-kolonel G. A. Elliot was beskermheer in 1889. Die advowson berus nou by die biskop van St. Albans. Die skip en transepte is gemaak van wit bakstene met klipkwyne, bedek met leiklip, en die koor en rakke is van klip met rooi teëls. Die koor het twee baaie met 'n vesting aan die noordekant, wat 'n koor met dieselfde karakter as die skip vervang. Aan die westekant van die skip is 'n klokkie. Die oostelike venster is deur Kemp en verteenwoordig die kruisiging. Die altaarvoorkant bestaan ​​uit vyf afgedekte panele, elk met 'n figuur in geslaan koper. Daar is 'n klip -reredos met skilderye, en aan die westekant van die skip is 'n galery.
Bushey of 'Hertesheved' was oorspronklik deel van die gemeente Watford. (vn. 131) Die bestaan ​​daarvan as 'n aparte gemeente dateer waarskynlik uit ongeveer 1166, toe 'n ooreenkoms tussen Robert abt van St. Albans en Geoffrey de Jarpenville aangegaan is oor die kerk van Hertesheved, anders genoem Bussheye. Geoffrey en sy erfgename sou as geskenk van die abt die kapel van Hertesheved ontvang met die kerkhof en grond wat daarby behoort, en 'n grondpoort grond wat graaf Geoffrey de Mandeville aan dieselfde kapel gegee het. Die een helfte van die tiendes uit die lande van Geoffrey was om na die kapel van Bushey te gaan, en die ander helfte na die kerk van Watford. (vn. 132)
Die kerk van Bushey was altyd saam met die landgoed gehou (vn. 133) tot 1543, toe dit met Bushey Hall toegestaan ​​is aan William Milward (vn. 134) van wie dit met die meule en vissery na Henry Hickman, (vn. 135) wat in 1622 gesterf het toe die advowson oorgegaan het aan sy seun Henry. (vn. 136) In 1618 is dit met Bushey Hall aan die koning oorgegee ter bevestiging. (vn. 137) Die koning het in 1662 aangebied as gevolg van 'n verval, (vn. 138) en in 1676 verkoop Henry Hickman die advowson aan Richard Smith, (vn. 139) wat in 1684 en 1693 aangebied het. (vn. 140) Hy het dit in 1700 oorgedra aan sy kleinseun William Smith, (vn. 141), wat ongetroud sterf, dit vir sy stiefma, Grace Smith, bedink. (vn. 142) Grace, wat in 1739 aan die pastorie voorgelê het, (vn. 143) het dit in dieselfde jaar, onder die voorwaardes van haar stiefseun, William Smith se testament, aan die rektor en geleerdes van Exeter College oorgedra, onderhewig aan 'n afsterwe vir 'n jaar lank aan Ebenezer Ibbetson. (vn. 144) Catherine Ibbetson en Samuel Ibbetson het in 1748 vir die beurt aangebied, (vn. 145) en die advowson kom by die dood van James Ibbetson in 1781 (vn. 146) aan die Exeter College, wat in 1782–85 aangebied is, 1794 en 1797. (vn. 147) Op 'n sekere tyd tussen 1879 en 1899 het die advowson oorgegaan na mev Kynaston van Danes Road, St. Leonard, en dit is nou gevestig in Sir CF Cory-Wright, bart., DL, JP
Die eerste verskyning van Onafhanklikes in Bushey vind plaas in 1809, toe hulle 'n gebou van Joseph Keene vir godsdiensaanbidding geregistreer het. In ooreenstemming met hierdie registrasie het Joseph Keene van Chesham en William Jennings van Kensington, bygestaan ​​deur Robert Capper, heer van die herehuis, 'n buitekamer of houtkamer op die perseel van Keene op Clayhill ingerig en geopen. Predikers is verskaf deur die London Itinerant Society. Hierdie ontmoetingsplek is in 1812 vergroot, en in 1814 het mnr. Capper 'n kapel en 'n predikantshuis op sy eie erf opgerig. (vn. 148) Daar is gemeentelike en primitiewe metodiste -kapelle en 'n Rooms -Katolieke kapel gewy aan die Heilige Hart en Johannes die Evangelis.
In 1631 sal mevrou Barbara Burnell deur haar aan die Clothworkers 'Company, Londen, nagelaat word om £ 300 te betaal vir die aankoop van grond vir die uitvoering van uiteenlopende liefdadigheidsdoeleindes, en onder hulle om die jaarlikse bedrag van £ 4 6 te betaals. vir die verspreiding van klere onder ses arm vroue van Great Stanmore, Middlesex, een jaar, en in die volgende jaar onder twee arm vroue wat in die gemeente Bushey en dié van Harrow en Edgware in die graafskap Middlesex woon. Elke tweede jaar word twee rokke aan twee arm vroue van hierdie gemeente gegee.
John Gale, wat in 1695 gesterf het, soos in die ou gemeentesregister verskyn, 'gee 'n Haberdine -vis (vat kabeljou, so genoem uit Aberdeen, wat voorheen bekend was vir die genesing van hierdie soort vis), en 'n halwe pik blou ertjies twintig weduwees en weduwees word een keer per jaar 'n halwe pikbrood en twee pond kaas aan elke persoon gegee. ' In 1894 is hierdie heffing terugbetaal deur die oordrag van £ 100 konsole aan die amptelike trustees, en deur 'n skema van 1897 is die trustees gemagtig om die dividende toe te pas deur die inkomste van die liefdadigheidsorganisasie van George Johnson Reveley hieronder aan te vul, of andersins , na goeddunke.
In 1708 vertrek mevrou Elizabeth Fuller van Watford Place (onder andere) '1s. 6d. in twaalf koringbrode aan twaalf arm persone van hierdie gemeente wat elke oggend op elke Sondag deur die kerkwaardiges op haar grafsteen afgelewer sal word. ' 'N Bedrag van £ 4 word jaarliks ​​van die trustees van die liefdadigheidsorganisasie in Watford ontvang en toegepas by die uitdeel van brood.
Die British School is toegerus met 'n bedrag van £ 3,027 2s. Indië 3½ persent. voorraad gegee deur akte, 1857, deur Stewart Marjoribanks, en met £ 2,191 London Brighton en South Coast Railway 4½ persent. skuldbrief wat ontstaan ​​onder die testament van Arthur Ashfield, 1861. Die voorraadbedrae wat deur die amptelike kurators gehou word, lewer ongeveer £ 204 per jaar op.
Die Reveley -aalmoesehuise is gestig deur George Johnson Reveley, wat deur sy testament op 15 Februarie 1877 sy trustees beveel het om £ 1500 te bestee aan die oprigting van tien aalmoesehuise en £ 10.000 te belê en die jaarlikse inkomste toe te pas in die herstel van die dieselfde, en in die instandhouding en ondersteuning van die gevangenes. Die terrein is in 1878 gegee deur George Edward Lake en Reginald John Lake. Die liefdadigheidsorganisasie word gereguleer deur 'n skema van die Court of Chancery, gedateer 4 Julie 1881, en die skenkingsfondse, wat deur die amptelike kurators gehou word, word nou verteenwoordig deur £ 430 Midland Railway Company 2½ persent. skuldbriefvoorraad as 'n herstelfonds, £ 6,459 soos voorraad, en £ 4,966 3 persent. ewigdurende skuldbriefvoorraad van die London and North Western Railway Company, wat 'n jaarlikse inkomste van ongeveer £ 310 lewer.
In 1883 bemark George Clark deur sy testament £ 300 voorraad om ses brode ter waarde van 6½ te voorsiend. elkeen moet elke Sondag na die oggenddiens vanaf die kerkstoep aan die armes van Bushey proper en Clay Hill gegee word, die oorskot moet gegee word aan die persoon wat verantwoordelik is vir die brood. Die nalatenskap word verteenwoordig deur £ 270 -konsole met die amptelike trustees.
In 1894 sal juffrou Mary Smith deur aan die rektor en kerkgenote 100 miljoen gestaak word om belê te word, en inkomste word aangewend vir die aankoop van klere om te versprei onder arm mense wat nie in 'n aalmoesehuis woon nie. Die trustfonds bestaan ​​uit £ 93 os. 6d. troos met die amptelike trustees.
Die Bushey Congregational Chapel Trust was voorheen geadministreer by die Hackney College -skenkings, maar deur 'n skema van die Charity Commissioners, van 5 Januarie 1904, is daarvan geskei, en die Hertfordshire Congregational Union (ingelyf) is as die trustees saamgestel.
Die trustfondse bestaan ​​nou (1906) uit £ 201 10s. 2d. konsole, £ 722 3s. 7d. Kaap die Goeie Hoop 3½ persent. voorraad, en £ 204 17s. 5d. Nieu -Seeland 3½ persent. voorraad, die inkomste van ongeveer £ 37 word aangewend vir die doel van die trust.
Waarom stel Londen 'mesbeheer' op? Omdat geweerbeheer nie gewerk het nie
Daar is wyd berig vroeër hierdie maand dat Londen 'n groter aantal moorde in die eerste drie maande van 2018 beleef het as New York - die eerste keer in die moderne geskiedenis wat plaasgevind het.
Die Verenigde Koninkryk het 'n paar van die mees beperkende wapenbeheerwette ter wêreld, dus die verhoogde moordsyfer in die Britse hoofstad is grootliks die gevolg van 'n skerp styging in mesverwante misdaad.
Die toename in geweld het die Londense burgemeester, Sadiq Khan, aangemoedig om 'n massiewe 'mesbeheer'-veldtog aan te kondig wat herinner aan diegene wat soms in die Verenigde State aangebied word in reaksie op vuurwapenverwante geweld.
Die mesbeheermaatreëls sal die ontplooiing van 300 bykomende polisiebeamptes in Londen insluit om 'stop en ondersoek' te doen na individue wat verdink word van mesdrae, 'n polisietaktiek wat eens deur Khan veroordeel is.
Noodwetgewing blyk ook te voorkom dat messe wat aanlyn gekoop is, na woonadresse gestuur word. Die VK kriminaliseer reeds die aankoop of besit van verskillende soorte messe, en die dra van 'n mes met 'n lem langer as 3 duim in die openbaar is onwettig, tensy dit 'met goeie rede' gedra word. Selfverdediging word nie as 'n goeie rede beskou nie.
Hierdie ineenstorting van messe en die omliggende retoriek wat diegene demonstreer wat dit in die openbaar sou dra, behoort 'n waarskuwing te wees vir Amerikaners wat ontsteld is deur die vokale anti-tweede wysigingsaktiviste in ons eie land. Hulle sal nie tevrede wees deur bloot u eng "aanvalswapens" weg te neem nie.
'N Geskiedenis van burgerlike ontwapening in die Verenigde Koninkryk
In teorie beskerm die Engelse Handves van Regte van 1689 die reg van individuele Britse onderdane om wapens te besit vir selfverdediging. In werklikheid het die moderne Britte hierdie reg heeltemal van hulle ontneem, tot op die punt dat hulle tereggewys kan word omdat hulle kombuismesse teen indringers gebruik het.
Ingevolge die vuurwapenwet van 1920 moet potensiële eienaars van vuurwapens en geweer in die Verenigde Koninkryk 'n sertifikaat van die plaaslike polisiehoof kry om aan te toon dat hy of sy 'goeie rede' het om 'n vuurwapen te besit en nie 'ongeskik' is nie.
Hierdie maatreël is ingestel op grond van die vrees vir kommunistiese en anargistiese opstande, en dit het baie min te doen met kommer oor wapenverwante misdaad, wat destyds amper nie in Engeland bestaan ​​het nie.
In 1936 het die parlement wette goedgekeur wat die burgerlike besit van kortvat-haelgewere en ten volle outomatiese vuurwapens sterk reguleer (en de facto verbied). Die wette het ook die 'veilige berging' van vuurwapens wat wettig besit is, vereis.
Tussen 1964 en 1969 het die instruksies van die binnelandse kantoor aan die plaaslike polisie toenemend die definisie van 'goeie saak' vernou.
In 1964 is die beamptes meegedeel dat 'dit byna nooit nodig sou wees dat iemand 'n vuurwapen moet besit ter beskerming van sy huis of persoon nie' en dat 'hierdie beginsel moet geld, selfs in die geval van banke en ondernemings wat waardevolle items wil beskerm of groot hoeveelhede geld. "
Teen 1969 het die instruksies selfverdediging effektief verwyder van die definisie van 'n goeie rede, en die binnekantoor het gesê dat "dit nooit vir iemand nodig sou wees om 'n vuurwapen te besit ter beskerming van sy huis of persoon nie."
Die aankoop en besit van haelgewere het in 1988 sterk gereguleer, wat registrasie vereis en duur veiligheidsmaatreëls vir "veilige berging" toon.
Op die hakke van 'n tragiese massaskietery in Dunblane, Skotland, in 1996, het die parlement die burgerlike besit van semi-outomatiese vuurwapens en handwapens verbied, wat vereis dat privaat burgers alles behalwe snuitlaaigewere, pistole van historiese belang en seinpistole moet inlewer .
Openbare druk van die slagoffers se gesinne het gelei tot 'n volledige verbod op semi-outomatiese wapens en handwapens, alhoewel slegs 9 persent van die moorde in Engeland destyds met vuurwapens gepleeg is, en slegs 14 persent van die wapens wat verband hou met moord wettig besit van vuurwapens.
In die vyf jaar voor die slagting het Skotland slegs drie moorde beleef met wettige, gelisensieerde vuurwapens - ongeveer 0,4 persent van alle moorde gedurende daardie tyd. Voor Dunblane het die Verenigde Koninkryk in byna 'n dekade nie 'n massa -openbare skietery beleef nie.
Die huidige wapenwette in die Verenigde Koninkryk is so beperkend dat mededingers van die Olimpiese skiet spesiale toestemming nodig gehad het om na die Statebondspele 2002 en die Olimpiese Spele in 2012 te reis, omdat die besit van die nodige vuurwapens vir algemene skietgeleenthede 'n kriminele oortreding was. Engelse, Skotse en Walliese pistoolmededingers moet steeds buite die Verenigde Koninkryk oefen
Ontwapenende wetsgehoorsame burgers het die VK nie veiliger gemaak nie
Die VK het nog nooit 'n ernstige probleem met vuurwapenverwante misdade gehad nie, maar dit is nie omdat dit streng wapenwette het nie. Verder het die ontwapening van Britse burgers die land nie veiliger gemaak nie - dit het dit in sommige gevalle baie minder veilig gemaak.
Eerstens is dit belangrik om daarop te let dat vergelykings van moordsyfer tussen die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk moeilik is, want sedert 1967 was die Verenigde Koninkryk se amptelike definisie van moord op misdaadverslae relatief onbelangrik met die werklike aantal lyke.
In plaas daarvan tel die land slegs as moorde die gevalle waar 'n persoon aan moord skuldig bevind word - wat regverdigbare moorde en sterftes beteken, waar geen verdagte gevang of skuldig bevind word nie.
Dit is baie anders as in die VSA, wat alle opsetlike moorde insluit, ongeag of die moord wettig geregverdig is of dat iemand gevang of skuldig bevind is.
As die Verenigde State eenvoudig uit sy moord verwyder word, tel die gevalle waar geen verdagte gearresteer is nie - nog steeds 'n meer inklusiewe standaard as die van skuldigbevinding wat deur die Verenigde Koninkryk gebruik word - sou die land se algehele moordkoers ongeveer daal tot waar dit tans is.
Die Verenigde Koninkryk sal steeds 'n effens laer algehele moordsyfer hê, maar die gaping sal aansienlik verminder word.
Die Amerikaanse moordsyfer is nie net merkwaardig sodra daar verslag gedoen is oor die verskille nie, maar die moordsyfer het die afgelope drie dekades met 50 persent gedaal, ondanks 'n byna identiese persentasie toename in die aantal vuurwapens in die land.
Met ander woorde, daar is min statistiese verband tussen die verskille in die strengheid van wapenbeheerwette en die verskille in moordsyfer in die twee lande. Dit kan grootliks toegeskryf word aan verskillende verslagdoeningstandaarde en ander faktore wat nie verband hou met die toegang tot vuurwapens nie.
Dit is grootliks die rede waarom 'n stad met 'n de facto -verbod op vuurwapens die moordsyfer kan oorskry as 'n stad waar die besit van vuurwapens redelik gereguleer word, maar ook redelik algemeen is.
Die werklikheid is 'n verdere bewys van 'n tweede feit: Britte is nie veiliger as gevolg van ontwapening nie. Oorweeg die volgende:
Na die inwerkingtreding van die 1997 -wapenverbod, het die geweldsmisdaadsyfer skerp gestyg en in die volgende 15 jaar slegs een keer onder hul 1996 -vlak gedaal. Teen 2009, 12 jaar na die verbod, was die geweldsmisdaadsyfer in Engeland die hoogste in die Europese Unie en byna vyf keer die van die Verenigde State.
Engeland en Wallis, wat saam deur Eurostat (die amptelike statistiese databasis van die Europese Unie) gekategoriseer word, het die hoogste verkragtingsyfer in die hele EU. In 2015 is byna twee keer soveel Britte per 100 000 inwoners verkrag as Amerikaners.
Diefstalpryse in Engeland en Wallis is ook hoër as in die Verenigde State. In 2015 het Engeland en Wallis 'n diefstal van byna 60 persent gehad, en navorsing dui sterk op Britse inbrekers, wat weet dat dit onwaarskynlik is dat hulle 'n gewapende huiseienaar sal konfronteer, spesifiek op besette huise teiken, sodat huiseienaars gedwing kan word om die die mees waardevolle voorwerpe in die huis, selfs al is dit weggesteek.
Om burgers te ontwapen is nie moedig nie, maar absurd
In Engeland is 'n liefdadigheidsorganisasie teen die mes genaamd Only Cowards Carry toegewy aan 'bewustheid van wapens' en plaas asblikke rondom stede vir die verwydering van messe, wat almal die naam van die groep as 'n slagspreuk bevat.
Met alle respek vir die uitvoerende hoof, Caroline Shearer, wat die organisasie begin het nadat haar 17-jarige seun in 2012 doodgesteek is, behoort hierdie veldtog enige persoon wat die natuurlike reg van selfverdediging en die reg op gewapende beskerming verstaan, te benadeel vervat in die 1689 Engelse Handves van Regte en die Amerikaanse Tweede Wysiging.
Die rede vereis dat ware moed gedefinieer word deur die bereidwilligheid van 'n persoon om die lewe en vryheid van homself en die mense om hom te verdedig.
Om wetsgehoorsame burgers te ontwapen, vereis aan die ander kant dat die vertroue van 'n persoon in die polisie gedefinieer word om die regte verdagte in die tronk te sit nadat die persoon reeds dood is.
Dit is nie net absurd nie, maar ook gevaarlik.
Dit is gevaarlik omdat dit misdadigers, wat nooit hul wapens vrywillig sal weggooi nie, belet om gewelddadige aktiwiteite te beoefen.
Dit is gevaarlik, want dit laat wetsgehoorsame burgers weerloos teen misdaad en tirannie.
En dit is gevaarlik, want soos die burgemeester van Londen nou bewys, stop ontwapening nooit met die skrikwekkende gewere nie-omdat die menslike kapasiteit vir die bose ook nie daarmee ophou nie.
Amy Swearer is 'n besoekende regsgenoot by die Meese Sentrum vir Regs- en Geregtelike Studies by The Heritage Foundation.
Redakteursnota: Hierdie stuk is oorspronklik gepubliseer deur The Daily Signal.
Wat Sweer familie rekords sal jy vind?
Daar is 1 000 sensusrekords beskikbaar vir die van Swearer. Net soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die rekords van die Swearer-sensus u vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
Daar is 67 immigrasierekords beskikbaar vir die van Swearer. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die Verenigde Koninkryk aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.
Daar is 282 militêre rekords beskikbaar vir die van Swearer. Vir die veterane onder u Swearer -voorouers, bied militêre versamelings insigte oor waar en wanneer hulle gedien het, en selfs fisiese beskrywings.
Daar is 1 000 sensusrekords beskikbaar vir die van Swearer. Soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die tellings van die Swearer-tellings u vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
'N Stukkie geskiedenis van Windsor: Beaumont Estate Hotel
Van die begin van demokrasie, tot koninklikes, tot onderwys, het die majestueuse Beaumont Estate -hotel 'n ryk en fassinerende geskiedenis. Die pragtige park van 40 hektaar huisves 'n kapel uit die 18de eeu, 'n pragtige uitvoerende vleuel - The White House - saam met 414 stylvolle slaapkamers en 75 konferensie-, opleidings-, trou- en geleentheidsruimtes wat pragtig gerestoureer is.
Dit is geen verrassing dat so 'n weelderige eiendom 'n ewe weelderige verlede het nie. Daar is eintlik baie feite oor die Beaumont -landgoed wat u kan verbaas.
Byvoorbeeld - het jy geweet?
• Die swembad op die Beaumont Estate was die eerste verhitte binnenshuise swembad wat in Engeland gebou is
• Beaumont Estate was eens 'n skool waar Coco Chanel se neef 'n leerling was. Daar word gesê dat die skoolbaadjie die inspirasie was vir die Chanel -pak van 1924
• Die eerste motoris in Engeland was die Hon Evelyn Ellis, wat in 1885 met 'n motor van sy huis na Beaumont gery het
• Daar word gesê dat die kapel inspirasie is vir die kapel in die Engelse skrywer Evelyn Waugh se 'Brideshead Revisited.'
Kom ons ontdek die reis van Beaumont Estate deur die eeue, van die ondertekening van die Magna Carta, een van die beroemdste dokumente ter wêreld, tot koninklike verbindings met die Katolieke Eton, tot die pragtige hotel wat dit vandag is.
Die vroeë jare in Windsor.
Na Hugo de Remenham, was die landgoed (wat destyds meer as 91 hektaar was) dan vir 'n tydperk besit deur die Tyle -gesin, en daarna deur John Morley, Francis Kibblewhite en William Christmas.
Dit is toe verkry deur Henry Frederick Tynne, wat die argitek James Gibbs-een van Brittanje se invloedrykste argitekte-in 1705 die huis herontwerp en dit Bowman's Lodge genoem het.
Teen 1714 het Thomas Tynne, 2de Burggraaf Weymouth, die eiendom geërf en teen die middel van die agtiende eeu is dit deur Sophia, hertogin van Kent, verkry. In 1751 koop die hertog van Roxburghe die landgoed vir sy seun - Markies van Beaumont (toe 'n seuntjie van Eton College) wat dit die naam Beaumont Lodge hernoem het.
In 1786 het Warren Hastings, die eerste govenor-generaal van Indië (die mees gevierde huurder van Beaumont), Beaumont Lodge vir £ 12,000 aangeskaf. In 1789 is die landgoed verkoop aan Henry Griffith (wat toe nog die Bells of Ousley ingesluit het), wat Henry Emlyn die huis in 1790 laat herbou het as 'n herehuis met nege baaie, kompleet met uitgebreide verbeterings.
The 19th Century & amp Beyond: Beaumont as St. Stanislaus College
In 1805 is die eiendom van Beaumont vir ongeveer £ 14 000 gekoop deur Viscount Ashbrook, 'n vriend van George IV.
Na sy dood in 1847, het sy weduwee van The Bells of Ousley ontslae geraak, maar bly daar woon tot 1854, toe sy dit aan die Society of Jesus verkoop as 'n opleidingskollege.
Dit het 7 jaar lank Jesuïet -nuwelinge in die destydse Engelse provinsie gehuisves, en op 10 Oktober 1861 word dit 'n Katolieke kosskool vir seuns met die titel St. Stanislaus College, Beaumont, algemeen bekend as die 'Katolieke Eton'.
Bekende besoekers was koningin Victoria, wat bekend is dat hy Beaumont 3 keer besoek het gedurende die tyd waarin dit 'n skool was.
In 1870 is 'n kapel gebou deur die beroemde argitek Joseph Hansom met 'n vatgewelfde plafon. Dit is in 1902 sorgvuldig geskilder deur William Romaine-Walker wat sy styl beskryf het as 'Die kleinkind van die Pompeiaan'.
Die skool het 'n goeie reputasie geniet - tot 1967 - toe die bevel weer by die fakulteit aangesluit het en na Stoneyhurst in Lancashire verhuis het. In die tuine is aangrypende herinneringe aan die skool, soos 'n gedenkteken wat opgerig is ter herinnering aan die ou seuns wat in die twee wêreldoorloë hul lewens verloor het.
Haar Majesteit die Koningin het op 15 Mei 1961 'n boom naby die gedenkteken geplant ter herdenking van die eeufees van Beaumont College.
Nadat die skool gesluit is, is Beaumont Estate gekoop deur die Britse rekenaarmaatskappy ICL wat dit as hul opleidingsentrum gebruik het. In 2003 het Hayley Conference Centers die lokaal gekoop en tot 'n luukse konferensielokaal ontwikkel. Die oorspronklike en ikoniese Withuis op die terrein en die kapel is onaangeraak en onderbenut gelaat totdat skoolhoof Hayley Hotels Beaumont House in 2007 verkry het.
In Junie 2008 het Beaumont Estate 'n ambisieuse opknappingsprogram begin om die Withuis volledig op te knap en die kapel te herstel. Slegs 5 maande en £ 8,1 miljoen later, het die pragtige en eksklusiewe Withuis geopen en die pragtige kapel onthul.
Die hele landgoed word steeds bedryf as 'n gesogte konferensie- en geleentheidshotel waaroor baie vandag baie hou.
278 DE- en/of APD's het gevegsterre ontvang vir die Tweede Wêreldoorlog se Amerikaanse vlootdiens, 21 vir die Koreaanse Oorlog en 4 vir Viëtnam.
Die Navy and Marine Corp Awards Manual, Department of the Navy, NAVPERS 15,790 (REV 1953) bevat die volgende regulasies rakende gevegsterre. Hierdie regulasies het betrekking op sterre wat slegs vir die Tweede Wêreldoorlog en die Koreaanse Oorlog toegeken is. Die regulasies vir diens in Viëtnam is verander.
Sterre wat gemagtig is vir werklike gevegte in operasies en verlowings, soos goedgekeur deur die Chief of Naval Operations, word op die lintstaaf en die hanglint van die onderskeie veldtogmedaljes gedra en staan ​​bekend as verloofsterre. Vir die doel van hierdie bevel is die volgende definisies van toepassing:
a. 'Operasie' is 'n reeks gekoppelde militêre aksies wat 'n spesifieke gebied en tyd beslaan en kan baie botsings met die vyand behels.
b. 'N & Engagement & quot is 'n aksie met die vyand wat binne 'n beperkte tyd en gebied plaasvind, en van voldoende intensiteit en betekenis om erkenning te regverdig.
c. 'N & quotArea & quot is een van die drie geografiese gebiede, naamlik: Amerikaanse gebied, Europese-Afrika-Midde-Oosterse gebied, Asiatiese-Pasifiese gebied.
Die voorvereiste vir die dra van 'n ster op 'n gebiedsdienslint is eerbare diens in 'n skip, vliegtuigeenheid of wal op die oomblik toe dit aan die werklike geveg met die vyand deelgeneem het. In gevalle waar die plig wat uitgevoer is nie daartoe gelei het dat dit werklik met die vyand geveg word nie, maar as ewe gevaarlik beskou word, kan die hoof van vlootoperasies 'n operasie- of verloofster aan die betrokke eenhede toeken. Nie meer as een ster vir 'n enkele operasie of verlowing nie. Eenhede ondersteun
'n verlowing of operasie, maar slegs onderhewig aan die gewone gevare van oorlog, verdien geen toekenning nie.
(OPMERKING: Enige skip wat 'n presidensiële eenheidsaanwysing of lofpryseenheid ontvang het vir verdienstelike deelname aan 'n aksie of veldtog waarvoor 'n gevegster gemagtig is, is geregtig op die gevegster.)
*dui aan dat ekstra sterre toegeken is in latere oorloë
Nege S teere
Agt S teer
Ses S teere
Vyf sterre - 23 skepe
Vier S teere - 34 skepe
Drie S teere - 43 S heupe
Twee sterre - 45 skepe
One Star - 107 S heupe
PETERSON (DE - 152)
Vyf S teere
WANTUCK (DE-692/APD125) (totaal van ses)
WILLIAM SEIVERLING (DE-441) (totaal van tien)
Vier S teere
MARSH (DE-699) (totaal van vyf)
Drie S teere
SILVERSTEIN (DE-534) (totaal van vyf)
ULVERT M. MOORE (DE-442) (totaal van agt)
WHITEHURST (DE-634) (altesaam nege)
Twee S teere
EDMONDS (DE-406) (altesaam sewe)
Vanaf 1916 word SB-, CS-, Pickoff- en WP-data vir vangers en werpers geneem uit speel-vir-speel-rekeninge in die retrosheet-lêers. Daar is 'n paar honderd speletjies sonder pbp van 1916 tot 1972, en vir ons het ons moontlik geen data nie.
Statistieke (PO, A, G, ens) vir LF-CF-RF posisies (sedert 1901) is verkry uit speel-vir-speel of boks telling data soos beskikbaar.
Statistieke (PO, A, G, ens) vir C, P, 1B, 2B, 3B, SS, OF posisies word geneem uit die amptelike gerapporteerde totale en is moontlik op verskillende tye reggestel sedert hulle gepubliseer is.
Hospitalisering vir totale heupvervanging onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer: Verenigde State, 2000–2010
Monica L. Wolford, M.A. Kathleen Palso, M.A. en Anita Bercovitz, M.P.H., Ph.D.
Data van die National Hospital Discharge Survey
In 2010 is 310,800 totale heupvervangings onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer uitgevoer.
Die aantal en koers van die totale heupvervangings onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer het van 2000 tot 2010 toegeneem: van 138.700 tot 310.800 in getal en van 142.2 tot 257.0 per 100,000 bevolking.
Die ouderdomsverdeling van binnepasiënte van 45 jaar en ouer wat totale heupvervangings ontvang het, het aansienlik verander tussen 2000 en 2010, met 'n toename in die aantal heupvervangings vir jonger ouderdomsgroepe en vir ouer ouderdomsgroepe.
Die gemiddelde duur van die verblyf na totale heupvervanging onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer het van 2000 tot 2010 afgeneem, van byna 5 dae tot net minder as 4 dae.
Totale heupvervanging, waarin beide die kop van die dijbeen en sy voetstuk vervang word, word gedoen om die heupe wat beskadig is deur artrose, laat-stadium degeneratiewe been- en kraakbeensiekte of ander beserings en siektes (1) te herstel. Die aantal heupvervangings sal na verwagting oor die volgende paar dekades toeneem (2). Data van die National Hospital Discharge Survey (NHDS) toon tendense en ramings van die aantal en koers van die totale heupvervangings en die gemiddelde verblyfduur onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer.
Sleutelwoorde: gesamentlike vervanging, hospitaal, National Hospital Discharge Survey
Het die aantal heupvervangings sedert 2000 verander?
In 2010 is 326,100 totale heupvervangings onder binnepasiënte van alle ouderdomme uitgevoer. Binnepasiënte van 45 jaar en ouer was verantwoordelik vir 95% (310,800) van die totale heupvervangings (data word nie getoon nie).
Figuur 1. Aantal totale heupvervangings onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer, volgens ouderdomsgroep en jaar: Verenigde State, 2000 en ndash2010
* Beduidende lineêre neiging tussen 2000 en 2010 onder alle ouderdomsgroepe en totale aantal.
NOTAS: Totale heupvervanging word gedefinieer as kode 81.51 van die Internasionale klassifikasie van siektes, negende hersiening, kliniese wysiging (ICD & ndash9 & ndashCM) vir enige van die vier versamelde prosedures. Alhoewel data oor agt prosedures in 2010 versamel is, is data van slegs vier prosedurekodes in 2000 en ndash2009 versamel. Vir konsekwentheid oor jare is slegs die eerste vier gelyste prosedures in die analise vir hierdie syfer ingesluit.
BRON: CDC/NCHS, National Hospital Discharge Survey, 2000 & ndash2010.
Die jaarlikse aantal heupvervangings onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer het meer as verdubbel tussen 2000 en 2010, van 138.700 in 2000 tot 310.800 in 2010 (Figuur 1).
Net so wissel die persentasie toename in die aantal heupvervangings onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer volgens ouderdom van 92% vir diegene 75 en ouer (van 41 600 in 2000 tot 80 000 in 2010) tot 205% vir 45 en ndash54 (van 17 000 tot 51 900).
Het die ouderdomsverspreiding van totale heupvervanging onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer tussen 2000 en 2010 verander?
In 2000 is 12% van die totale heupvervangings by die pasiënt uitgevoer op 45 en ndash54, en hierdie persentasie het toegeneem tot 17% in 2010. Die persentasie van die totale heupvervangings wat op 55 & ndash64 uitgevoer is, het ook toegeneem (van 24% tot 29%) (Figuur 2 ).
Die persentasie van alle heupvervangings by binnepasiënte het gedaal vir ouderdomsgroepe 65 en ndash74 (van 34% in 2000 tot 28% in 2010) en 75 en ouer (van 30% tot 26%).
In 2000 was die persentasie van die totale heupvervanging onder binnepasiënte van 55 en 64 jaar oud 24%, wat aansienlik laer was as die persentasie in die 75 en ouer groep (30%). Daarteenoor is teen 2010 meer totale heupvervangings by binnepasiënte van 55 en 64 jaar oud (29%) uitgevoer as by binnepasiënte 75 en ouer (26%).
Figuur 2. Persentale verspreiding van totale heupvervangings onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer: Verenigde State, 2000 en 2010
1 Aansienlik anders as ouderdomsgroepe 55 & ndash64 en 65 & ndash74 in 2000 en 2010.
2 Beduidende verskille tussen 2000 en 2010 vir elke ouderdomsgroep.
NOTAS: Totale heupvervanging word gedefinieer as kode 81.51 van die Internasionale klassifikasie van siektes, negende hersiening, kliniese wysiging (ICD & ndash9 & ndashCM) vir enige van die vier versamelde prosedures. Persentasies word slegs vir ouderdomme 45 en ouer bereken. Alhoewel data oor agt prosedures in 2010 versamel is, is data van slegs vier prosedurekodes in 2000 en ndash2009 versamel. Vir konsekwentheid oor jare is slegs die eerste vier gelyste prosedures in die analise vir hierdie syfer ingesluit.
BRON: CDC/NCHS, National Hospital Discharge Survey, 2000 en 2010.
Het die koers van totale heupvervangings in die bevolking van 45 jaar en ouer sedert 2000 verander?
Tussen 2000 en 2010 het die tempo van totale heupvervangings in die bevolking van 45 jaar en ouer vir elke ouderdomsgroep toegeneem (Figuur 3).
Die tempo van totale heupvervanging het meer as verdubbel vir diegene tussen die ouderdomme 45 en ndash54 gedurende die 11 jaar van 2000 tot 2010, van 45 tot 117 totale heupvervangings per 100,000 bevolking. Hierdie koers was egter steeds laer as die tariewe vir ouer ouderdomsgroepe.
Die totale heupvervanging het ook onder ouer ouderdomsgroepe toegeneem van 2000 tot 2010: met 85% vir die ouderdomme van 55 en 64 jaar (van 137 tot 253), met 62% vir die ouderdomme van 65 en ndash74 (van 254 tot 412) en met 68% vir 75 jaar en ouer (van 249 tot 418).
Figuur 3. Hospitalisasietempo vir totale heupvervanging tussen 45 en ouer: Verenigde State, 2000 en ndash2010
* Beduidende lineêre neiging van 2000 tot 2010 vir elke ouderdomsgroep.
NOTAS: Totale heupvervanging word gedefinieer as kode 81.51 van die Internasionale klassifikasie van siektes, negende hersiening, kliniese wysiging (ICD & ndash9 & ndashCM) vir enige van die vier versamelde prosedures. Alhoewel data oor agt prosedures in 2010 versamel is, is data van slegs vier prosedurekodes vir 2000 en ndash2009 ingesamel. Vir konsekwentheid oor jare is slegs die eerste vier gelyste prosedures in die analise vir hierdie syfer ingesluit. Die koers is bereken deur die aantal ontslag te deel met 'n volledige heupvervangingsprosedure vir elke ouderdomsgroep deur die populasie van die groep. Die tariewe per 100,000 bevolking is bereken met behulp van die US Census Bureau 2000-gebaseerde post-censale burgerbevolkingskattings.
Het die gemiddelde verblyfduur na totale heupvervanging onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer verander sedert 2000?
Die gemiddelde duur van die verblyf na totale heupvervanging het ongeveer 1 dag vir binnepasiënte onder alle ouderdomsgroepe 45 en ouer afgeneem van 2000 tot 2010 (figuur 4).
In 2010 het binne -pasiënte van 45 en ndash54 met totale heupvervanging gemiddeld 3 dae gebly, wat laer was as alle ander ouderdomsgroepe.
Binnepasiënte van 75 jaar en ouer met 'n totale heupvervanging het in 2010 gemiddeld 4 dae gebly, wat hoër was as alle ander ouderdomsgroepe.
Figuur 4. Gemiddelde verblyfduur onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer met totale heupvervanging: Verenigde State, 2000 en ndash2010
* Beduidende lineêre neiging van 2000 tot 2010.
NOTAS: Totale heupvervanging word gedefinieer as kode 81.51 van die Internasionale klassifikasie van siektes, negende hersiening, kliniese wysiging (ICD & ndash9 & ndashCM) vir enige van die vier versamelde prosedures. Alhoewel data oor agt prosedures in 2010 versamel is, is data van slegs vier prosedurekodes gedurende 2000 en ndash2009 ingesamel. Vir konsekwentheid oor jare is slegs die eerste vier gelyste prosedures in die analise vir hierdie syfer ingesluit.
Die aantal en koers van totale heupvervangings onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer het beduidend toegeneem van 2000 tot 2010. Die grootste toename in absolute getalle was in die ouderdomsgroep 55 & ndash64, waar die aantal totale heupvervangings byna verdriedubbel het, terwyl die grootste persentasie verandering was in die 45 & ndash54 -ouderdomsgroep, wat 'n toename van 205% beleef het. Die 45 & ndash54 -ouderdomsgroep het ook die grootste toename in koers gehad, wat meer as verdubbel het van 45 tot 117 totale heupvervangings per 100,000 bevolking.
In 2010 was die gemiddelde verblyfduur die kortste vir die jongste ouderdomsgroep en die langste vir die oudste groep. Onder die ouderdomme van 45 en ndash54 was die gemiddelde verblyf 3 dae, laer as vir elk van die ander ouderdomsgroepe, terwyl die gemiddelde onder 75 jaar en ouer 4 dae was, hoër as vir elk van die ander ouderdomsgroepe. Van 2000 tot 2010 het die gemiddelde duur van verblyf vir elke ouderdomsgroep afgeneem.
Die bevindinge in hierdie verslag is soortgelyk aan dié van ander gepubliseerde verslae oor die demografie van totale heupvervangings en veranderings oor tyd (1,3,4). Gegewe die algehele veroudering van die Amerikaanse bevolking en die groeiende persentasie van die totale heupvervangings wat jonger groepe ontvang het, is dit steeds belangrik om veranderinge in die voorkoms van hierdie prosedure te monitor. Boonop kan die jonger ouderdomme waarop totale heupvervangings uitgevoer word, lei tot 'n groter aantal prosedures om kunsmatige heupgewrigte wat mettertyd verslyt is, te vervang.
Totale heupvervanging: Chirurgie vir persone met ernstige heupskade. Tydens 'n totale heupvervangingsoperasie verwyder die chirurg beskadigde kraakbeen en been uit die heupgewrig, en vervang beide die kop van die femur en die sok waarin dit pas met kunsmatige dele. Een of albei heupe kan vervang word, hoewel dubbele heupvervangings skaars is. Gedeeltelike heupvervanging is die prosedure waar slegs die kop van die femur vervang word; dit word uitgesluit van hierdie analise (besoek die eksterne ikoon van MedlinePlus vir meer inligting).
Hospitalisasie vir totale heupvervanging: Sluit diegene in wat toegelaat word met ten minste een prosedurekode vir totale heupvervanging soos aangedui deur Internasionale klassifikasie van siektes, negende hersiening, kliniese wysiging (ICD & ndash9 & ndashCM) kode 81.51 (5).
Koers: Verwys na die aantal hospitalisasies per bevolkingseenheid (dit wil sê per 100,000 bevolking). Deur tariewe te gebruik, word die invloed van verskillende bevolkingsgroottes verwyder (bv. Ouderdomsgroepe met verskillende bevolkingsgroottes oor verskeie jare) sodat data oor hierdie groepe vergelyk kan word. Tariewe is bereken deur gebruik te maak van die Amerikaanse sensusburo, 2000, gebaseer op post-censale burgerbevolkingskattings.
Duur van verblyf: Die totale aantal pasiëntdae wat tydens ontslag opgehoop is deur pasiënte wat gedurende 1 jaar uit hospitale met kort verblyf ontslaan is. 'N Verblyf van minder as 1 dag (opname en ontslag van die pasiënt op dieselfde dag) word in die opsomming van die totale versorgingsdae as 1 dag gereken. Vir pasiënte wat op verskillende dae opgeneem en ontslaan word, word die aantal versorgingsdae bereken deur alle dae vanaf (en insluitend) die datum van opname tot (maar uitgesluit) die ontslagdatum te tel.
Gemiddelde verblyfduur: Die totale aantal versorgingsdae wat tydens ontslag opgehoop is, gedeel deur die aantal ontslag.
Gegee bron en metodes
Gegewens vir hierdie verslag is afkomstig van NHDS, 'n nasionale waarskynlikheidsteekproefopname van ontslag uit nie-federale hospitale vir kort verblyf of algemene hospitale in die Verenigde State, wat van 1965 tot 2010 uitgevoer is deur die Centers for Disease Control and Prevention & rsquos (CDC) National Center for Health Statistics (NCHS), Afdeling Gesondheidsorgstatistieke. Opname data oor hospitaal ontslag is verkry uit hospitale en administratiewe data. Let daarop dat as 'n persoon meer as een keer in die opnamejaar in die hospitaal opgeneem word, die persoon meer as een keer in NHDS getel kan word.
As gevolg van die ingewikkelde multistadige ontwerp van NHDS, moet die opname -data opgeblaas of geweeg word om nasionale ramings te lewer. Die ramings van binnepasiëntsorg wat in hierdie verslag aangebied word, is gebaseer op ontslag van binnepasiënte van 45 jaar en ouer, tensy anders vermeld. Meer besonderhede oor die ontwerp van NHDS is elders gepubliseer (6).
Van 2000 tot 2009 is inligting oor tot vier prosedures in 2010 ingesamel, die aantal prosedures is verhoog tot agt vir die insameling van data. Tendensdata is gebaseer op data van tot vier prosedures, en vir konsekwentheid is data wat vir 2010 gerapporteer is, ook gebaseer op data van vier prosedures. Die data van 2010 is ontleed deur gebruik te maak van beide vier gelyste en agt gelyste prosedures, beide metodes het na raming 310,800 totale heupvervangings opgelewer.
Statistieke is gebaseer op die bevolking van 45 jaar en ouer, en die noemer wat gebruik word om persentasies te bereken, sluit slegs diegene van 45 jaar en ouer in. Binnepasiënte onder die ouderdom van 45 jaar was 5,8% van die totale heupvervangings tussen 2000 en 2010, die persentasies het gewissel van 'n hoogtepunt van 8,5% in 2000 tot 'n laagtepunt van 4,2% in 2008.
Ouderdom en versorgingsdae is toegereken toe hulle vermis is. Een persent of minder van die rekords het ouderdom of dae van sorg toegereken.
Verskille tussen die subgroepe is met tweestert geëvalueer t toetse en chi-kwadraat toetse by alfa = 0.05 as die vlak van betekenis. Terme wat verskille uitdruk, soos hoër, laer, grootste, kleinste, leidende, verhoogde of verlaagde, is slegs gebruik wanneer sulke verskille statisties beduidend was. As 'n vergelyking as soortgelyk beskryf word, beteken dit dat daar geen statisties beduidende verskil gevind is nie. Alle vergelykings wat in die teks gerapporteer is, was statisties betekenisvol, tensy anders aangedui. Data -ontledings is uitgevoer met behulp van die statistiese pakkette SAS weergawe 9.3.2 (SAS Institute, Cary, N.C.) en SUDAAN weergawe 11.0.1 (RTI International, Research Triangle Park, NC).
Monica L. Wolford, Kathleen Palso en Anita Bercovitz is by die CDC & rsquos National Center for Health Statistics, Division of Health Care Statistics.
Blum MA, Ibrahim SA. Ras/etnisiteit en gebruik van elektiewe gewrigsvervanging in die hantering van knie-/heup osteoartritis in die eindstadium: 'n Oorsig van die literatuur. Clin Geriatr Med 28 (3): 521 & ndash32. 2012.
Kurtz S, Ong K, Lau E, Mowat F, Halpern M. Projeksies van primêre en hersiene heup- en knie -artroplastiek in die Verenigde State van 2005 tot 2030. J Bone Joint Surg Am 89 (4): 780 & ndash5. 2007.
Ravi B, Croxford R, Reichmann W, Losina E, Katz JN, Hawker GA. Die veranderende demografie van totale ontvangers van gesamentlike artroplastiek in die Verenigde State en Ontario van 2001 tot 2007. Best Pract Res Res Rheumatol 26 (5): 637 & ndash47. 2012.
Learmonth ID, Young C, Rorabeck C. Die werking van die eeu: totale heupvervanging. Lancet 370 (9597): 1508 & ndash19. 2007.
Sentrums vir Medicare en Medicaid Services. Internasionale klassifikasie van siektes, negende hersiening, kliniese modifikasie, 6de uitg. DHHS Pub No. (PHS) 06 & ndash1260. 2006.
Hall MJ, DeFrances CJ, Williams SN, et al. National Hospital Discharge Survey: opsomming van 2007. Nasionale gesondheidstatistieke verslae, nr 29. 2010.
Wolford ML, Palso K, Bercovitz A. Hospitalisasie vir totale heupvervanging onder binnepasiënte van 45 jaar en ouer: Verenigde State, 2000 & ndash2010. NCHS data brief, no 186. Hyattsville, MD: National Center for Health Statistics. 2015.
Alle materiaal wat in hierdie verslag verskyn, is in die publieke domein en kan gereproduseer of gekopieer word sonder toestemming, maar word waardeer.
Během druhé světové války bylo šest lodí třídy vyčleněno pro svobodné francouzské námořní síly and dalších osm bylo převedeno do brazilského námořnictva.