Die turksvydief van Kastrolstraat | George Herald
Die turksvydief van Kastrolstraat
Volgens oorlewering het jy vanmelewe se dae nie skoor gesoek met die inwoners van Kastrolstraat nie.
Eintlik het Gys Smalbergerstraat dié bynaam daaraan ontleen dat relletjies tussen strydende partye hier glo dikwels met behulp van 'n kastrol oor die kop beslis is.
Kastrolstraat is nie op een van Mosselbaai se hoofroetes deur die middedorp nie.
Ten beste kom jy per abuis daar omdat jy verdwaal het of jy gaan met intensie soontoe. In my geval verlede Vrydag, was ek bloot op die regte tyd op die regte plek om 'n sonderlinge gesig te sien.
Op soek na 'n koffiedrinkplek van keuse, waarvan die meeste Vrydagmiddae blykbaar vroeër toemaak as wat ek tyd het vir kuier, beland ek in Kastrolstraat. Met die haastige indraai, sien ek die swart hond in die middel van die pad amper te laat.
Die dier kyk my beskuldigend aan waar dit in die middel van die straat by die buit van die dag staan.
Ek toet. Die hond kyk heen en weer na my en dan na iets op die padoppervlak, maar versit nie 'n poot nie.
Ek toet weer. Die hond lyk of hy besef hy moet nou 'n plan maak. Met die geluid van my derde getoeter duik hy vorentoe, tel die ding in die straat versigtig op en vlug op 'n drafstappie.
Ek is nou bitter nuuskiering om te sien wat in sy bek is. Die hond, duidelik bewus van sy kosbare vonds, draf omkyk-omkyk in die straat af, haastig om die afstand tussen ons te vergroot.
Ek kruie nader. Skreef my oë om die voorwerp te kan uitmaak. Dit lyk soos 'n groengeel lel – kan dit 'n reptiel wees? Die hond kyk steeds benoud terug na my oor sy blad, sy drafstappie tel spoed op. Ek versnel ook.
As ek daardie hond was, sou ek dalk ook viervoet vassteek en seker maak ek kom weg met dié gesogte buit. Die hond het op 'n halfgeskilde turksvy afgekom. Die groengeel lel wat uit sy bek hang, is die stuk skil wat nog nie heel losgesny is nie. Hy moes duidelik die vrug aan die binnekant baie versigtig optel om nie die veraderlike dorinkies in sy bek te kry nie.
Toe ek en die hond mekaar die laaste keer in die oë kyk sê ek "mooi so, oubaas" en die hond se bek kwyl van lus vir die lekkernytjie wat hy nou gaan geniet.
Die beeld het my so aan partypolitiek en die opkomende verkiesing laat dink. Dis 'n gevaarlik stekelrige besigheid, maar die beloning wat daarbinne skuil, is so onweerstaanbaar. Hoe deugdelik is die arbeid van die een wat die voorbereiding en skilwerk doen.
Maar wat sou hulle besiel om die goeie werk so argeloos te laat lê dat 'n ander die soete oorwinning kan smaak om die vrug onverdiend te kom opeis?
Wees maar net bedag - twee honde veg om een been, die derde loop daarmee heen. Dalk moet jy seker maak dat jou politiek nie in Kastrolstraat beland nie. Dís nou voorwaar vir jou 'n turksvy.