'Arrivederci Roma' | Mossel Bay Advertiser
Cornelle Carstens | 19 March 2020
Ek is nie 'n huilerige mens nie, maar as ek dink aan Italië, moet ek diep asemhaal.
Dis oor Mario en Grazia Ragni en 'n handjievol Italiaanse oues wat geliefde karakters in 'n vorige hoofstuk van my lewe was.
Kyk, ons boeremense is goed bedrewe in die voorsit van smaaklike kos en verstaan dat die gepaardgaande geselligheid, die eintlike sielskos is.
Maar Italianers is onvergeetlik gul van hart. Mario en 'n paar vriende het na die Tweede Wêreldoorlog hulle heil by die myne aan die Wes-Rand van Johannesburg kom soek. Jonk en sosiaal van geaardheid, het die Wes-Randse ducktails op dié mooi manne jag gemaak in wat ons vandag xenofobiese aanvalle sou noem. Mario het graag vertel hoe siek die verlange, veral na pasta hulle gemaak het.
Uitgesproke en bars soos hy was, was Grazia 'n ware dame met 'n onpeilbare glimlag soos die Monalisa. Mario het 'n vaatjie van 'n boeppensie gehad en kon net op twee maniere sit - heeltemal regop of agteroor. Laasgenoemde het hom dikwels laat indommel tydens gesprekke.
Ek sal nooit die eerste ete by die Ragnis vergeet nie. Met aankoms, is antipasto en 'n 'n skeutjie Campari bedien. Reeds goed gehelp aan die prosciutto, kase en brood, neem ek my plek by die tafel in. Die allerheerlikste puttanesca word voorgesit, perfek gepaar met 'n glasie witwyn. Ek eet só dat ek skaars asemskep vir gesels. Mario dring aan dat ek nog 'n skeppie neem toe ek die gasvrou komplimenteer. Reeds versadig, swig ek.
Toe ek my servet opvou soos my ma my geleer het, menende dat die ete nou verby is, verdwyn Grazia kombuis toe en Mario kyk my vraend aan. Minute later kreun die tafel onder die eintlike hoofmaal – veal limone, 'n haasvleispastei, bruschetta, ingelegde eiervrug en 'n slaai, bedien saam met rooiwyn.
My oë rek, want dit was met die pasta-etery reeds te groot vir my maag, maar eet, dié eet ek. Jy sê nie nee dankie vir Mario nie.
Ongesiens skuif ek laer af op my stoel om my broek se band effe te verstel. En toe kom die nagereg, bedien met grappa. Voor my staan tiramisu, gelato en aarbeie wat in brandewyn oornag het. My oë traan, só vol is my maag. Maar eet, dié eet ek, want jy sê nie nee dankie vir Mario nie.
Die groetery die aand word 'n uitgerekte storie want die jongste album van Eros Ramazotti, pas ontvang van uit Italië, moet eers gespeel word. Ek haal die motor net betyds om 'n broeksknoop te laat skiet om vir my oorvol maag plek te maak. Nodeloos om te sê, lyk dit na die ete amper soos Mario s'n.
Dit was die eerste van vele kuiers. Grazia, het my later haar heiligdom in die kombuis laat betree en 'n paar kookgeheimpies gedeel. Niks wat ek maak proe soos hare nie, die meesterklas ten spyt.
Mario is intussen oorlede aan sy hart. Grazia is terug na haar dogter in Milan. Ons het kontak verloor. Toe videos die afgelope week op sosiale media verskyn wat Italiaanse stede se leë strate wys, terwyl Italianers wat in isolasie geforseer is vanweë die Covid-19-virus se singende stemme daardeur weergalm, was my hart so vol soos my maag destyds.
Ek was terug in Mario en Grazia se huis, waar hulle saam met vriende, sommige oud-operasangers die volkslied, Brothers of Italy sing as die verlange na die vaderland brand.
'n Saluut vir Italië, saamgevat in die koor van hul volkslied: Let us unite! We are ready to die; Italy called.