Aansteeklike siektes Meer aansteeklike siektes
Oorsake en Risikofaktore van Lyme-siekte
Lyme-siekte word veroorsaak deur 'n infeksie van die Borrelia burgdorferi- bakterie. Mense kan die siekte ontwikkel nadat hulle deur 'n besmette bosluis gebyt is. Volgens die Sentrum vir Siektebeheersing en -voorkoming (CDC) kan Lyme-siekte nie seksueel oorgedra word nie, of deur soen of drink uit dieselfde glas as iemand met Lyme-siekte. Daar is geen gevalle van oordrag van persoon tot persoon of dier na persoon nie; dit word slegs deur bosluise oorgedra.
Jy mag nie dink dat jy 'n risiko vir Lyme-siekte het as gevolg van waar jy woon nie. Terwyl die meeste gevalle uit 'n bepaalde stel lande kom, raak die siekte elke deel van die Verenigde State. En onthou: Alhoewel u risiko van 'n bosluisbyt relatief laag kan wees wanneer u u agterplaas betree, kan dit beslis optrek wanneer u reis of in ontspanningsaktiwiteite gaan.
Daar is sekere lewenstyl risikofaktore wat verband hou met die blootstelling aan bosluise en dus tot die potensiaal om Lyme-siekte te kontrakteer. Dit sluit in:
Om 'n jagter te wees
Woon in 'n landelike gebied
Woon in, werk in, of reis na een van die bosluis-hotspots in die Verenigde State (Noordoos-, Mid-Atlantiese of Noord-Sentraal-state)
Spandeer tyd in bosagtige of grasagtige gebiede
Met 'n buitelewe beroep
Terwyl Lyme-siekte nie geneties is nie, kan jy gene genereer wat dit meer geneig maak dat jy simptome ervaar wat erger is as jy Lyme-siekte opdoen.
Die grootste genetiese assosiasie vir Lyme-siekte word vermoedelik in sekere variante van klasse II groot histokompatibiliteitskompleks (MHC) gene. MHC is op die kort arm van chromosoom 6 geleë. Dit sluit klasse I-, II- en III MHC-gene in, wat elk die immuunstelsel beïnvloed. Klas II-gene speel 'n rol in die opwekking van antigeen-spesifieke T-selresponse.
Daar is spesifieke klasse II HLA geenvariante (genotipes) -HLA-DR4 en HLA-DR2-wat gekoppel is aan betrokkenheid by Lyme artritis. Dit is teoretiseer dat wanneer die mikro-organisme van 'n Lyme-infeksie na die gewrigte beweeg, die immuunrespons daaroor kruisreageer met 'n eie gewrigsweefsel in mense wat HLA-DR4 en HLA-DR2 het, wat lei tot 'n outo-immuunreaksie en meer te skep erge artritis.
Mense wat Lyme-siekte ernstiger ervaar en nie goed reageer op antibiotiese behandeling, word dikwels gevind dat die DRB1 * 0101 en 0401-klas II-genotipes, wat ook 'n outo-immuunreaksie aandui. Voortgesette navorsing word gedoen oor die verband tussen gene en Lyme-siekte.
Na behandeling, sal 'n klein aantal mense volgehoue ​​simptome ontwikkel, wat sommige na verwys as "chroniese" Lyme-siekte . Dit is 'n omstrede diagnose. Terwyl die CDC erken dat sekere simptome kan voortduur nadat die behandeling afgehandel is (soos gewrigspyn en neuropatie), sal die simptome binne ses maande of amper universeel oplos. Daarbenewens is daar min bewyse dat die aanhoudende simptome - spesifiek chroniese moegheid - direk verband hou met aanhoudende infeksie met Borrelia burgdorferi .
Vir hierdie individue het die CDC die siekte geklassifiseer as Lyme-sindroom (PTLDS) na behandeling. Die CDC waarsku teen langdurige antibiotika terapie vir die behandeling van PTLDS.
> Brewer JH, Thrasher JD, Hooper D. Chroniese Siektes Geassosieer Met Mould En Mykotoksiene: Is Naso-Sinus Fungal Biofilm die Sondaar? Gifstowwe. 2014; 6 (1): 66-80. doi: 10,3390 / toxins6010066.
> Brewer JH, Thrasher JD, Straus DC, Madison RA, Hooper D. Deteksie van Mykotoksiene by Pasiënte met Chroniese Moegheidsindroom. Toksiene . 2013; 5 (4): 605-617. doi: 10,3390 / toxins5040605.
> Kalish RA, Leong JM, Steere AC. Vereniging van Behandeling-Resistant Chroniese Lyme Artritis Met HLA-DR4 en Antistof Reaktiwiteit aan OspA en OspB van Borrelia Burgdorferi. Infeksie en immuniteit . 1993; 61 (7): 2774-2779.
> Strel K, Shin JJ, Glickstein LJ, Steere AC. 'N Toll-like Receptor 1 Polymorphism Is Geassosieer Met Verhoogde T-Helper 1 Inflammatoriese Responses En Antibiotiese-Refraktêre Lyme Artritis. Artritis en Rumatiek . 2012; 64 (5): 1497-1507. doi: 10,1002 / art.34383.