'N pad vind terug na die lewe na pyn en tragedie
Ons kan nie emosionele pyn in die lewe vermy nie, en dit is deur ons ervaring daarvan dat ons verstaan ​​wat dit beteken om mens te wees. Die hele lewe is 'n reeks begin en einde, 'n opeenvolging van kleinsterftes, wat ons moet leer om ons stryd in te neem, of dit nou die verlies van die jeug en ons voorkoms is, of 'n lang verhouding wat klaar is, of aftrede na 'n leeftyd van werk.
Soms staak egter ware tragedie en ons wêreld val uitmekaar. Die skielike dood van jou maat of die verlies van 'n kind in 'n verskriklike ongeluk, 'n vuur wat ons huis vernietig, 'n onverwagse werkloosheid; wanneer sulke gebeure in 'n flits kom, uit die blou, verlaat hulle 'n roete van verdriet en verwoesting.
Soos ons beweeg deur 'n verskeidenheid emosies-woede, wanhoop en hopeloosheid, mag dit onmoontlik wees om dit te hanteer. Wanneer ons harte seer, moet ons die innerlike hulpbronne vind om voort te gaan. Ons moet probeer om te bly met wat ons voel, eerder as om te probeer om die pyn te ontsnap, ongeag wat ons kan.
Die krag om weer te begin?
Maak nie saak wat ons in die lewe verloor het nie, ons het die krag om weer te begin. Die genesing van ons wonde en die herbou van ons lewens kan lank neem. Ons moet dinge anders probeer sien, ons perspektief verskuif van wat ons verloor het om te fokus op wat ons nog in ons lewens het. Daar is geen plek vir wanhoop nie, want die lewe is te kosbaar om te mors om onsself af te sny. Ons moet aanvaar dat die wêreld vol chaos is en dat die lewe onvoorspelbaar is, dat ons in die oë van die storm gevang is, maar dat daar ook kalm kan wees.
Ons het almal die vermoë om weer vreugde te ervaar. Wanneer ons ophou sukkel, wanneer ons sagmoedig is met onsself, en tyd neem om binne te kyk, leer ons ons beter. Ons besef dat die lewe aangaan en dat dit inderdaad die moeite werd is om te lewe.
Maak iets uit jou lyding
Baie het daarin geslaag om iets uit hul lyding te maak. Brooke Ellison het 'n kwadriplegie geword nadat hy deur 'n motor getref is. Dit het haar nie gekeer om 'n meestersgraad in openbare beleid van die Harvard Universiteit te behaal nie, 'n PhD te voltooi en vir die Senaat van die New York-staat te hardloop - met die hulp en liefdevolle ondersteuning van haar ma. Sy het die VSA as motiveringspreker gereis, was betrokke by navorsing op die stamselarea en is 'n fakulteitslid by Stony Brook Universiteit.
Victoria Mulligan was 'n gelukkige getroude vrou met vier kinders, 'n huis in Londen en 'n vakansiehuis in Cornwall. Eers agterna het sy gekom om te sien hoe gelukkig sy en haar familie was. Een somerdag het egter haar familie se lewe vir altyd verander toe 'n tragiese bootongeluk haar man, haar dogter, sowel as haar eie linker, onderbeen weggeneem het.
'N Jaar later het Victoria geleer om met 'n prostetiese been te loop. Sy besef nou dat sy deur hierdie tragiese ervaring veel meer van haarself weet. As oorlewendes het sy en die drie kinders aanvaar dat hulle hul lewens moet leef, nie net vir hulself nie, maar ook vir haar man en die dogter wat nie meer hier is nie.
Ek het al die innerlike hulpbronne wat ek nodig het.
Ek het die mag om begin weer.
Ek weet dat die lewe die moeite werd is om te leef, ongeag my omstandighede.
Transformasie van ons persepsie van dood
Niemand van ons wil te veel oor sterf nie, en tog is dit nie 'n slegte idee om ten minste 'n bietjie gereed te wees vir die dood in die middel van die lewe nie, want ons weet nooit wanneer dit sal kom nie. Die dood is die een onvermydelikheid wat nie een van ons waarskynlik goed voorbereid sal wees nie. Ons maak nie meer samplers soos wat vroue in die sewentiende en agtiende eeu gedoen het om hulle te herinner wat daar sou kom nie. Ons verwag nou almal om op ouderdom te sterf, eerder as om dood te raak wanneer ons jonk is, maar die skedule van die dood is nie van ons keuse nie. Daar is 'n ou Mexikaanse refrein:
Word gewoond aan sterf
voor die dood aankom,
want die dooies kan net lewe
en die lewendes kan net sterf.
Die Meksikane vier die Dag van die Dood, wat ontwikkel het uit antieke tradisies onder die voor-Columbian kulture; Brasiliane besoek begraafplase en kerke; Die Spaans het parades; In Frankryk en sommige ander Europese lande word grafte van geliefdes op All Souls 'Day besoek; In sommige Afrika-kulture word voorouersgrafte besoek; en in China en Japan word voorouers vereer.
In ons kultuur is ons geneig om die dood, die onbekende streek van die digter Walt Whitman, te vrees, en ons word nie oor die dood geleer of hoe om te sterf nie. Dood is geneig om op 'n afstand te plaas, en ons vermy die onderwerp en voel ongemaklik om dit te bespreek.
Onderliggende hierdie ontduiking is vrees vir verandering. Ons dink aan die dood as die einde, maar al die groot geestelike tradisies van die wêreld het ons vertel dat dit nie so is nie. Aangesien alles in die natuur sterf en in 'n nuwe vorm verander, hoekom moet dit vir ons anders wees? As ons net ons perspektief kan verskuif, kan ons die moed vind om die dood te ervaar.
Philip Kapleau, die invloedryke Zen Boeddhistiese onderwyser, het geskryf: "Oorweeg 'n brandende kers: sy lewe is ook sy dood; dood en lewe wissel voortdurend. Net soos 'n mens nie ware vreugde kan ervaar sonder om groot pyn te ly nie, is die lewe onmoontlik sonder die dood, want hulle is 'n enkele proses. Die dood is die lewe in 'n ander vorm. "
Omgaan met die dood van diegene wat ons liefhet
Ons moet ook die moed vind om die dood van diegene wat ons liefhet, te hanteer. Nie een van ons wil 'n miserabele en dodelike dood vir ons geliefdes hê nie. Ons is nou geneig om langer te lewe, maar miskien as die New York Times blogger en skrywer Jane Gross het dit gesê: "Ons lewe te lank en sterf te stadig." Die meeste mense sterf nou in hospitale eerder as by die huis, hoewel palliatiewe sorg in hospices toeneem, sodat die sterwendes die dood kan aanvaar terwyl hulle terselfdertyd gehelp met pynverligting en angs.
Ek het gesien hoe my vier en tagtigjarige ma met die dood sukkel, ná 'n paar jaar swak gesondheid. Alhoewel sy aanvanklik woede, bitterheid ervaar en dinge wil hê soos hulle tevore was, het sy geleidelik aanvaar wat gebeur het.
Teen die tyd dat sy verby was, het sy geweet sy is geliefd en dat sy uiteindelik in vrede sal wees. Dit was 'n tyd wat ryk was aan beide van ons. Ek het haar waardeer vir wat sy haar in die loop van haar lewe gegee het, en sy leef nie net in my geheue nie, maar in die persoon wat ek geword het as gevolg van haar. Haar moed om twee meisies te lewe en na die tragiese vroeë dood van my pa te bly, bly vir my 'n inspirasie.
Ek is nie bang vir verandering nie.
Ek aanvaar dat die dood deel van die lewe is.
Ek is bereid om te glo dat die dood nie die einde is nie.
Dapper om op die geestelike reis te begin
Vir die grootste deel leef ons ons lewens onbewustelik, aangesien net wat ons gekondisioneer is om te sien. Ons word vasgevang in 'n wêreld wat beheer word deur die Newtonse en Darwinian oorsaak en gevolg aannames, wat lei tot 'n kultuur van mededingende individualisme.
Die wenner-neem-alle-benadering tot die lewe gaan eintlik teen die graan. Dieper in ons weet dat iets nie reg is oor die manier waarop ons almal leef nie, want ons fundamentele behoefte is een van verbinding en heelheid, nie skeiding nie.
Elke keer kry ons 'n wekroep in die vorm van 'n gebeurtenis wat ons verwoes en wonder waaroor alles gaan. Soos Dante se held in Die Goddelike Komedie, vind ons skielik verlore:
In die middel van die reis van ons lewe
Ek het myself in 'n donker hout gevind
Want die reguit pad was verlore.
Dante se held onderneem 'n moeilike en ontstellende reis as gevolg daarvan, maar kom uiteindelik terug op die pad van sy lewe. Hierdie "pad minder gereis" is 'n reis wat ons uiteindelik neem, of ons dit besef of nie. Die reis word deur baie name genoem - die Weg, die Geestelike Pad, die Zoeloe - maar in wese is dit 'n reis van ontwaking, en dit is 'n geestelike reis.
Die eksplorasie vind dikwels buite godsdienstige instellings plaas, maar al die wêreld se groot godsdienstige tradisies bied onderrig en leiding aan vir hierdie groeistadium. Praktyke soos gebed, meditasie, chanting en ritueel help ons om meer selfbewus te word.
Soos ons uitvind wie ons werklik is en ons lewens leef met die gevoel van verbinding met die geheel, word ons wyser, sterker en veerkragtiger. As ons moed genoeg is om op die geestelike reis te begin, word vreugde steeds meer vir ons beskikbaar.
Ek het die moed om op die geestelike reis te begin.
Ek word wyser, sterker en veerkragtiger.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > 'N pad vind terug na die lewe na pyn en tragedie