Sy gee my kind baie aandag. My dogter het ook nie my vorige meisies goedgekeur nie. Ek is al vier jaar lank ’n enkelouer en moeg vir alleen wees. Moet ek maar elke verhouding beëindig?
Kleingoed is slimmer as wat ’n mens dink en kan gou ’n houvas op jou emosies kry deur jou te manipuleer. ’n Groot uitdaging van enkelouerskap is om ’n nuwe lewe vir jou en jou nuwe gesin te skep, maar ook om met jou eie lewe as enkellopende aan te gaan.
Respekteer jou kind se wense sonder om jouself te na te kom deur aan die begin van ’n verhouding jou nuwe vriendin te sien sonder om jou kind te betrek.
Jy kan die twee dan mettertyd aan mekaar bekendstel en saam op uitstappies neem. Hou vir eers jou huis ’n ruimte vir jou kind waar sy veilig en gekoester kan voel.
Ek was sewe toe my broer en susters van my weggeskeur is. Ons was saam in ’n kinderhuis, maar is toe van mekaar geskei. Ek het hulle ná langer as vier dekades opgespoor. Net my broer aanvaar my. My twee susters wil my nie ken nie, maar ek wil hulle graag weer sien.
Wanneer ’n mens om aanvaarding pleit by mense wat jou verwerp, kan dit ’n uitgerekte proses word wat ál meer hartseer veroorsaak. As jy probeer verstaan waarom hulle jou nie in hul lewe wil verwelkom nie, sal jy miskien makliker afsluiting vind.
Tog moet jy ’n rukkie langer aanhou uitreik op maniere wat vir almal aanvaarbaar is sodat jy kan weet jy het alles probeer om versoen te raak.
Bepaal net ’n sperdatum wanneer jy jou sal onttrek en vrede met die feite probeer maak. Jou broer kan dalk as middelman optree om jou saak by jou susters te stel. Waarom jy in voeling met hulle wil bly, moet duidelik aan hulle oorgedra word.
Wees bereid om vir eers net kennisse van mekaar te wees. Om vrede te maak met die verlies van iets waarna jy lewenslank gehunker het, kan ’n lang pad wees wat jy nie alleen moet stap nie. Kry hulp by ’n berader wat dalk ook mettertyd as bemiddelaar tussen jou en jou susters kan optree.
Ek is besig om van ’n man te skei met wie ek 15 jaar lank getroud was en by wie ek twee kinders (nou tieners) het. Hy het in ons gesin sy eie lewe gelei. Hy is nou nog meer onbetrokke. Ek werk hard en lang ure en het niemand in my familie wat help nie. Ek is permanent sielsmoeg. Ek weet nie hoe om aan te gaan nie.
Emosionele uitbranding wat met geldelike stres en eensaamheid gepaardgaan, is ’n werklikheid vir menige geskeide. Wanneer ’n mens alleen verantwoordelikheid moet aanvaar vir dissipline en die versorging van kinders, kan die daaglikse sleur gou te veel word.
Jy het reeds tydens jou huwelik oorlewingstegnieke aangeleer omdat jou man toe al nie sy gesin gesteun het nie. Maak staat op wat jy reeds geleer het wat tydsbestuur betref.
Verwarde tieners het sterk leiding nodig, maar hulle kan jou beter bystaan as wat jy dalk dink. Dra verantwoordelikhede soos inkopies doen aan hulle oor.
Om jou balans te help vind, moet jy jou eie steunstelsel opbou. Behou kontak met mense by die kerk wat julle as gesin ken en met die onderwysers by jou kinders se skool. Jy sal jou verbaas hoeveel deernis mede-geskeide ouers met jou sal hê en op watter maniere hulle kan help, soos met die vervoer van jou kinders.
Ek het ’n meisie baie aandag en geskenke gegee, maar sy het my nooit vertel daar is iemand anders nie. Toe het hy my gekonfronteer. Kan ek die geskenke terugvra? Hoekom sê meisies dit nie net reguit vir ’n mens en kry klaar nie?
Die liefde is werklik soms blind. Al was die tekens dalk daar, het jy dit nie raakgesien nie. Maar niks regverdig dit om iemand so aan ’n lyntjie te hou omdat dit jou pas en jy dit geniet om bederf te word nie.
Uit hierdie ervaring kan jy heelwat leer, soos om in die toekoms jou huiswerk oor ’n moontlike verhoudingsmaat te doen voor jy jou beursie – en jou hart – oopmaak. Jy sal net die hartseer uitrek as jy nou konflik oor die geskenke veroorsaak.
Skryf dit af as skoolgeld vir die lewe en sien daarna uit om iemand te leer ken wat jou kan waardeer vir jou liefde en nie jou geskenke nie.