Leser: Die seer wanneer die liefde jou verlaat | Huisgenoot
Ek sit op 'n skurwe klip met my voete in Lambertsbaai se ysige Weskuswater.
Op die horison spartel die son teen die watervloed. Iewers in die veld skree honger jakkalse, skril en pleitend soos mense. En dan kom die dassies grootoog uit hul grotte; spel jou naam teen die hemeltrans en teken jou presies soos ek jou onthou.
Agter die Suiderkruis op die strand, jou gesig agter 'n sluier verberg, jou voete vol sand en my hart in jou hand. My witkopnooi; vir altyd in die kamers van my hart. In die plooiinge van my brein gegraveer.
Ek wil tyd terugdraai, maar dit beur vorentoe. Dis die onthou wat agter lê. Onthou is herinneringe, en herinneringe maak seer. Jou hare lank en glansend oor die skouers, mooi gelyk gesny. Die punte maak 'n horisontale lyn agter jou rug. Jou oë mistig blou en weerloos. Jou lippe ligrooi.
"Net vir jou," het jy gesê, jou asem warm in my nek.
Ek mis jou! Ons alles. Ons koffiebekers, ons wynglase, ons sagte seep, ons winterlakens waar Kupido en sy pyle vir ons die romantiek gevange hou.
En vanaand op hierdie rots is als bloot 'n illusie asof jy nooit bestaan het nie. Die virus het jou kom haal. Helderoordag jou liggaam besmet. In die middel van die nag vir jou kom vat in 'n plastieksak met die goewerment se tjap.
Nou is dit net ek. Ek en die eggo's van my roepe van die klippe af. Soos Bette Milder sing: "Love is like a razor, it leaves your soul to bleed."
Soms voel ek jou hand op my been. Dan gaan haal ek jou, monteer jou stukkie vir stukkie uit die skerwe van nostalgie en sit jou langs my neer as verweer teen die seer van liefde my verlaat.
FRANS CALITZ, LAMBERTSBAAI
Kom skryf aan ons
E-pos hgnbrief@huisgenoot.com. Briewe moenie langer as 300 woorde wees nie.
Menings wat hier gelug word, is nie noodwendig dié van die redaksie nie. Die skrywer van die wenbrief kry R300.