Die leesdrama word deur die HAT (1979: 644) omskryf as "(d)rama geskik om gelees te word, maar nie of minder geskik om opgevoer te word". Die Ensiklopedie van die wêreld se definisie is soortgelyk, maar ietwat meer eksplisiet: "Leesdra­ma, is ŉ drama wat meer geskik is om gelees as om op die verhoog opgevoer te word weens moeilikhede wat die enscenering kan meebring, bv. die omvang, tyd- en ruimtevoorstelling, abstrahering, ens. Bekende voorbeelde is die tragedies van Seneca en Goethe se Faust II” (Anon., 1974: 507).
Vanselfsprekend sal ŉ drama waarvan die taal die bg. kwaliteite besit terselfdertyd ŉ goeie leesstuk wees. Wanneer die taal op sigself egter nie meer primêr dramatiese handeling is nie, verlaat die stuk die terrein van die speeldrama en betree dit dié van die leesdrama. Die ware leesdrama kan dus omskryf word as ŉ drama waarin die taal eerder liries of epies as dramaties funksioneer. Ten spyte van sy eksterne vorm staan die leesdrama m.a.w. nader aan die LIRIEK of die prosakuns as aan die dramatiese kuns.
(Vgl. DRAMATEKS EN OPVOERING.)