Bloedvergiftiging (sepsis): oorsaak, behandeling
Septisemie (sepsis) beskryf 'n inflammatoriese reaksie van die liggaam op 'n infeksie wat deur die bloed na die hele liggaam versprei. Hier word die Duitse woordvergiftiging dikwels verkeerd verstaan, aangesien dit eintlik 'n immuunverdedigingsreaksie is wat nie die besmetting van bloed deur patogene kan uitskakel nie. Lees hier meer oor die ontwikkeling en behandeling van bloedvergiftiging.
Bloedvergiftiging word nie veroorsaak nie, soos dikwels aanvaar word, deur die teenwoordigheid van patogene in die bloed, maar deur die reaksie van die liggaam daarop. Oorsake van bloedvergiftiging is gewoonlik bakterieë. In seldsame gevalle word die bloedvergiftiging veroorsaak deur virusse, protosoë of swamme (Candida). Die immuunstelsel probeer om homself teen die patogene te verdedig, maar hierdie stryd benadeel nie net die indringers nie, maar ook die liggaam self. Sepsis is 'n potensieel lewensgevaarlike siekte en moet so vinnig as moontlik konsekwent behandel word. Die sepsis-definisie verskil afhangende van die erns van die bloedvergiftiging.
Vorme van sepsis
As u bakterieë in die bloed vind (bakteremie), beteken dit nie dat u bloedvergiftiging het nie. So 'n vonds het nie op sigself 'n siektewaarde nie. Klein hoeveelhede bakterieë dring byvoorbeeld die bloedstroom binne tydens tande borsel as gevolg van mikrobeserings in die tandvleis, sonder om 'n inflammatoriese reaksie op die liggaam te veroorsaak. Die immuunstelsel van die gesonde liggaam kan maklik sulke klein hoeveelhede patogene hanteer. Eers as dit nie meer die geval is nie en u siek word deur hierdie stryd, word dit 'n sepsis genoem. Die belangrikste simptome van bloedvergiftiging is die volgende simptome by volwassenes:
'n afwyking van die liggaamstemperatuur opwaarts of afwaarts ( 38 ° C)
verhoogde hartklop (> 90 slae / minuut)
verhoogde asemhalingstempo (> 20 asems / min)
'n afwyking in die aantal witbloedselle in die bloed (leukosiete) ( 12.000 / μL)
As daar aan hierdie punte voldoen word, praat 'n mens van een Menere (Sistemiese inflammatoriese responssindroom), maar nog nie van sepsis nie.
SIRS (Sistemiese inflammatoriese respons sindroom)
Lees meer oor snellers en gebeure in 'n sistemiese inflammatoriese reaksie van die liggaam in die artikel SIRS.
Die kriteria vir a bloedvergiftiging (Sepsis) word ontmoet sodra 'n aansteeklike oorsaak van die liggaamsreaksie opgespoor kan word. As organe in hul funksie benadeel word, praat 'n mens van die sepsis-definisie van een ernstige sepsis, Oorsake vir die mislukking van organe kan bloedklonte, 'n hoë bloeddruk of selfs reaksies op endogene boodskapperstowwe wees, wat eintlik die stryd teen die patogene dien. Die risiko om aan ernstige sepsis te sterf, is ongeveer 47 persent.
As die bloeddruk nie langer op 'n voldoende vlak gehandhaaf kan word nie, word dit 'n 'septiese skok". Hierdie eindfase van bloedvergiftiging hou gevolglik die bloedtoevoer van lewensbelangrike organe in gevaar en lei tot die dood in meer as die helfte van diegene wat geraak word.
In die artikel Septic Shock leer u meer oor die risiko's in die laaste stadiums van bloedvergiftiging.
Die sg. Is 'n spesiale geval van bloedvergiftiging neonatale sepsis, Dit beskryf 'n bloedvergiftiging by babas in die eerste maand van die lewe. Daar is tipies twee soorte, afhangend van hoe vinnig sepsis na die geboorte voorkom. Die sogenaamde vroeë aanvangsepsis, waarin die patogeen waarskynlik tydens die geboorteproses deur die moeder oorgedra is, kom binne die eerste vier dae van die lewe voor. Daarna praat 'n mens van 'n laat sepsis (laat sepsis). Onlangse studies toon egter dat hierdie onderverdeling geen noemenswaardige relevansie vir die behandeling het nie.
Die sepsiskriteria vir neonatale sepsis is moeiliker op te spoor as by volwasse pasiënte. Pasgebore sepsis word gevrees vir sy volslae verloop. By babas kan bloedvergiftiging baie vinniger 'n lewensbedreigende siekte word. In die reël word die moeder voor die geboorte ondersoek na bakterieë in haar vagina, wat die kind moontlik in gevaar kan stel. As gevolg van hierdie ondersoek en streng higiëniese regulasies, is die voorkoms van neonatale sepsisgevalle in die geïndustrialiseerde lande die afgelope dekade drasties verminder.
Alles wat belangrik is vir die tipiese tekens van sepsis kan gelees word in die artikel "Bloedvergiftiging – simptome".
Bloedvergiftiging: oorsake en risikofaktore
In beginsel kan enige infeksie lei tot sepsis (bloedvergiftiging), maar dit hoef nie. Doelgerigte voorkoming van bloedvergiftiging is nie moontlik nie. In beginsel is dit egter raadsaam dat enige infeksie – selfs al is dit aanvanklik onskadelik – vroeg deur 'n dokter behandel word.
Aan die begin van sepsis (bloedvergiftiging) is 'n plaaslik beperkte infeksie, waarvan die oorsake meestal bakterieë is, soms virusse, swamme (Candida sepsis) of sogenaamde protosoë (eensellige organismes). Die immuunstelsel begin verdedigingsreaksies teen die indringers in die vorm van 'n ontsteking: die bloedsomloop van die betrokke weefsel word verhoog, die deurlaatbaarheid van die bloedvate word verhoog. Dus kan groot hoeveelhede witbloedselle (leukosiete) na die infeksieplek kom en die weefsel binnedring, waar dit patogene en vernietigde selle uitskakel.
Die gekonsentreerde immuniteit van die immuunstelsel is egter soms onvoldoende om die infeksie op sy oorsprongpunt te beperk en uit te skakel. Die patogene kry dan die oorhand: dit kom by die ingang van die patogene en hul gifstowwe in die bloedstroom. Volgens die definisie van sepsis praat daar in hierdie geval nie van bloedvergiftiging nie, maar voorlopig van 'n bakteremie (bakterieë in die bloed).
Los hierdie stowwe op as 'n inflammatoriese reaksie op die hele liggaam, dit word die tipiese sepsiskursus genoem. Die simptome van sepsis hou verband met hierdie liggaamlike stryd tussen die immuunstelsel en patogene. Die vate in die hele liggaam brei uit, wat lei tot 'n daling in bloeddruk, tekens van ontsteking in die bloed neem dramaties toe, die hart en die longe probeer vergoed vir die gebrek aan bloedvloei terug en die ophoping daarvan met suurstof deur verhoogde werk, wat die respiratoriese en die hartklop verhoog.
As gevolg van die veranderde bloedvloei en skade aan vate en weefsels deur die patogene en die immuunstelsel, klop die bloed vinniger. Op grond van die sepsis-kriteria praat 'n mens van een ernstige sepsissodra organe hul funksie benadeel deur klein verstopte vate (trombi) of ander skadelike stowwe.
As die pompkrag van die hart nie meer voldoende is om genoeg bloed na die vitale organe te vervoer nie, praat 'n mens boonop een septiese skok.
Oorsake van bloedvergiftiging kan in beginsel enige gelokaliseerde infeksies wees (soos longontsteking of urienweginfeksies). Nie selde is hospitaalinfeksies (nosokomiaal) die oorsaak van sepsis. Die risiko van bloedvergiftiging is veral hoog in:
baie jong (pasgebore) sowel as baie ou mense
'n verswakte immuunstelsel (byvoorbeeld as gevolg van kankerchemoterapie of 'n hoë dosis kortisoonterapie vir rumatiek of asemhalingsiektes)
Wonde of beserings (bv. Groot brandwonde)
Sekere behandelings en ondersoeke (bv. Katheters in bloedvate, blaaskateters, wonddreine)
Verslawing (bv. Alkoholisme, dwelmverslawing)
Genetiese geneigdheid tot sepsis
Bloedvergiftiging: ondersoeke en diagnose
As daar 'n vermoede van bloedvergiftiging is, word die volgende sepsiskriteria nagegaan:
Bestaan ​​van a infeksie, b.v. deur mikrobiologiese opsporing van patogene in 'n pasiëntmonster (bloedmonster, urienmonster, wond depper) of longontsteking met behulp van 'n X-straal
Koors (ten minste 38 grade Celsius) of lae temperatuur (36 grade Celsius of minder), gemeet met 'n termometer in die rektum (rektale), in 'n bloedvat (intravaskulêr), of in die urineblaas (intravesikale)
Hartslag ten minste 90 polsslae per minuut (tagikardie)
sekere veranderinge in die groot bloedtelling: leukosiettelling (witbloedselle) het óf toegeneem (≥ 12.000 / μL) óf afgeneem (≤ 4.000 / μL) of ≥ tien persent onvolwasse neutrofiele (subgroep witbloedselle)
Toename in inflammatoriese parameters CRP (C-reaktiewe proteïen) of pro-kalsitonien
foutiewe orgaanfunksie, byvoorbeeld in die brein (beperkte aandag, disoriëntasie, rusteloosheid, verwarring, delirium, koma, verlies aan sensasie in een deel van die liggaam, beperking van beweging), lewer (lewerensieme en bilirubien verhoog, velkleur verander), nier (verminderde urienuitskeiding, Bloed-pH daal, kreatinienvlak neem toe), long (dalende suurstof en verhoogde koolstofdioksied in, bloed)
Stollingsversteurings, afname in die aantal bloedplaatjies (trombosiete)
Sodra die beperking van die orgaanfunksie opgemerk word, word dit 'n ernstige sepsis genoem. Dit geld ook as die oorsaak van sepsis nog nie uitgeklaar is nie. As 'n kritieke daling in bloeddruk plaasvind, word dit 'n septiese skok genoem.
'N Voorvereiste vir 'n suksesvolle behandeling van sepsis is die behandeling van die onderliggende siekte – dit wil sê die infeksie wat gelei het tot bloedvergiftiging. Dit kan chirurgies of deur medikasie gedoen word. Die behandeling van bloedvergiftiging begin dus altyd met die soeke na die bron van infeksie. 'N Ontsteekte cecum kan byvoorbeeld die sneller of 'n besmette gewrigsprothese wees. Selfs skynbaar triviale dinge soos 'n vaskulêre toegang tot die arm, of 'n urinkateter kan bloedvergiftiging veroorsaak.
Die fokus is gewoonlik op die longe, buik, urienweg, vel, bene en gewrigte, tande of die sentrale senuweestelsel (bv. Breinvliesontsteking, enkefalitis). Vreemde materiaal in die liggaam kan ook die setel van die infeksiesentrum wees, byvoorbeeld skroewe en plate wat in beenoperasies gebruik word, of die 'spiraal' (IUD) vir kontrasepsie.
Indien moontlik, word hierdie beginpunt van sepsis so gou as moontlik uitgeskakel – in die jargon word hierdie prosedure 'rehabilitasie' genoem. By ongeveer 20 persent van sepsispasiënte kan die oorsprong van die infeksie egter nie gevind word nie.
In 'n eenvoudige sepsis is 'n verblyf in die intensiewe sorgeenheid gewoonlik nie nodig nie. Hier is dit voldoende om die bron van infeksie uit te skakel en met antibiotika-behandeling te begin, aangesien die meeste bakterieë verantwoordelik is vir bloedvergiftiging. As dit 'n swam (Candida sepsis), virale of parasitiese infeksie is, moet dit dienooreenkomstig behandel word.
Benewens die eliminasie van die bron van infeksie en antibiotiese terapie en die beperkte orgaanfunksies, moet ernstige bloedvergiftiging oorweeg word. In hierdie gevaarliker sepsiskursus is die toerusting van 'n intensiewe sorgeenheid altyd nodig.
Die patogeen moet beslis benoem en ontleed word om die beste terapie te kan kies. Afhangend van die patogeen, kan u byvoorbeeld 'n antibiotikum of 'n antifungale middel (antimikoties) kies.
Bykomende maatreëls vir sepsisbehandeling in die intensiewe sorgeenheid sluit in:
die vervanging van vloeistof deur infusie en moontlik voedingsoplossings wanneer pasiënte nie meer kan eet nie. Laasgenoemde kan ook gedoen word deur die neus in die maag te ondersoek (maagbuis)
Indien nodig, vervang die bloedselle en plasma deur transfusie
die ondersteuning van die funksie van die geaffekteerde organe, byvoorbeeld deur kunsmatige asemhaling in die geval van (dreigende) asemhalingsversaking of dialise, wat die nier van die taak om bloed te filter verlig.
die geskenk van pynstillers en kalmeermiddels
Indien nodig, die bloedsuikerverlagende insulienterapie, soos by sommige pasiënte met sepsis, styg die bloedsuikervlak
Die voorkoming van 'n sogenaamde stresweer – 'n maagsweer in die maag of duodenum wat bloeding kan veroorsaak as gevolg van liggaamsspanning. In die besonder word protonpompinhibeerders of histamien-2-reseptorblokkeerders gebruik.
die middel teen stollingsmiddels wat gebruik word om bloedklonte (trombose) te voorkom wat dwarsdeur die liggaam kan vorm in die geval van ernstige sepsis
In ernstige gevalle kan nuwer terapieë met kunsmatige teenliggaampies (immunoglobuliene) oorweeg word. Daar is egter nog steeds 'n gebrek aan kennis oor watter teenliggaampies die doeltreffendste is in watter vorm van sepsis. Om hierdie rede word hierdie behandeling van bloedvergiftiging nog nie standaard aanbeveel nie.
Behandeling van septiese skok
Benewens bogenoemde intervensies, is daar die bykomende probleem met septiese skok dat voldoende bloeddruk en die pompfunksie van die hart verseker moet word om aan te hou om voldoende bloedtoevoer aan alle organe te lewer.
Sogenaamde vasopressor (vasokonstriktor) stowwe verhoog die bloeddruk as dit gedaal het as gevolg van 'n septiese skok. (sien sepsis-kriteria in die afdeling "Simptome").
Daarbenewens word pogings aangewend om die vate in 'n gevulde toestand te hou deur hoë vloeistofinfusie deur infusie te hou, omdat daar baie bloed in die periferie (arms, bene, weefsels) en in die weefsel versak, en nie vinnig genoeg na die hart terugvloei nie. Gewoonlik moet die pasiënt op hierdie tydstip ook kunsmatig geventileer word.
Bloedvergiftiging: siekteverloop en prognose
Die verloop van bloedvergiftiging is gewoonlik altyd dieselfde: Bakterieë kom die bloedstroom binne vanaf enige punt van die liggaam en versprei deur die bloedstroom (bakteremie). As die liggaam nie die infeksie kan beperk nie, sal sepsis voorkom. Sonder behandeling word die bestryding van die patogene van bloedvergiftiging al hoe groter, totdat daar uiteindelik skade aan vate en organe voorkom (ernstige sepsis). Die tempo van progressie hang af van die veroorsakende middel, die ouderdom van die pasiënt en die werking van sy immuunstelsel.
Verdere sepsis kan tot hartversaking lei. Dan is die sirkulasie van vitale organe nie meer gewaarborg nie, en 'n mens praat van die septiese skok. Hoe vroeër u met die behandeling begin, hoe groter is die kans dat dit heeltemal genees sal word. Orgaanskade is dikwels lewenslange skade – byvoorbeeld 'n beperkte of mislukte nierfunksie, wat 'n lewenslange dialise (bloedwas) noodsaaklik maak.
By sommige pasiënte kan die bloedvergiftiging nie suksesvol behandel word nie en sepsis lei tot die dood. Daar kan min of meer gesê word dat die risiko van dood van sepsis met ongeveer een persent per uur toeneem, waarin die betrokke persoon nie na behore behandel word nie. Na een dag sonder behandeling is die risiko reeds 24 persent. In ernstige sepsis met orgaanbeskadiging oorleef 47 persent van die pasiënte nie die siekte nie. In 'n septiese skok sterf dit selfs ongeveer 60 persent as gevolg van bloedvergiftiging weens bloedsomloop.
Gevaar van gevolglike skade
Baie pasiënte ly ook aan langdurige gevolge van bloedvergiftiging, soos senuweeskade (poli-neuropatie), spierswakheid of post-traumatiese spanning, asook depressie na ontslag uit die hospitaal. (mikroskopiese senuweeskade)
Die beste manier om die gevolge van bloedvergiftiging te vermy, is as persone wat geraak word, die dokter vroegtydig in kennis stel. Dit geld veral mense wat in hospitale of versorgingsfasiliteite gehuisves word vir pasiënte met 'n immunokompromis en pas. Hierdie groepe pasiënte moet hul dokter onmiddellik in kennis stel van koors, kouekoors, kortasem en / of duiseligheid.
Voorsorgmaatreëls (voorkoming) is 'n belangrike onderwerp, veral in hospitale. As gevolg van higiëniese maatreëls, kan goeie wondversorging en 'n deurlopende beskerming van pasiënte met immuunpromotie in baie gevalle die opkoms van 'n bloedvergiftiging vermy word.