Januarie | 2017 | Tannie Frannie
Oor water en meerminne
Sy was skaars twee jaartjies oud, toe kon sy al onderwater swem, so vinnig en glad soos 'n robbetjie. Sy het nie geweet hoe om tydens die swemmery asem te haal nie, maar dit het haar nie gestuit nie, alhoewel dit haar ma angstig laat waak het.
Haar sterreteken is die Visse – vloeibaar en intuïtief; haar element is water; en al glo haar ma nie daarin nie, bly dit 'n aangename speletjie. Een van haar geliefde tannie se interessante vriende het die dogtertjie een kyk gegee en tot die slotsom gekom: "A very old soul."
Tot vervelens toe het mamma en dogtertjie gesit, toe sy so sewe, agt jaar oud was, aan't teken: die een meermin na die ander. Ma het maar min tekentalent gehad, maar vir haar kind was die lang hare en die onmiskenbare stert genoeg. Hoe sou daardie ou dogtertjie tog nie vandag se wonderlike meerminpoppe en -speelgoed geniet het nie!
Ure het haar ma langs die skoolswembad deurgebring terwyl sy swemles kry; uiteindelik, bibberend en blou, soos 'n amper-verdrinkte diertjie, na haar handdoek kom soek. Sy het die Kaapse kus leer ken, vreesloos van kranse afgespring en geleer hoe om die see se strome te trotseer.
Jare lank het sy die oseaan in groot toeristeskepe bevaar terwyl sy kinders oppas, haar verlustig in die turkoois Karibiese see en die donkerder golwe om 'n Australiese eiland, saam met dolfyne en ander seegediertes gaan swem.
Uiteindelik het die liefde haar gevind, het sy en haar Amerikaanse verloofde van die skip afgeklim en hulle op vaste aarde gaan vestig om saam 'n lewe te bou. Sy gaan nog duik wanneer sy die kans kry – een van die kersgeskenke waarmee haar man haar toegegooi het, was 'n duikpak met pers detail.
Nog 'n present was 'n legkaart: aan die een kant 'n onderwatertoneel met Ariel en haar prins wat aan die ander kant op die strand sit teen die agtergrond van 'n sprokiespaleis. Hierdie geskenk het handig te pas gekom, want sy en haar ma kon dit sit en bou in die hospitaal, terwyl haar man herstel van 'n noodoperasie en die dokters hom met bewondering bejeën vanweë die besonder slegte toestand waarin sy (nou verwyderde) galblaas was. Haar broer het droogweg gevra wat mens moes doen om vir so 'n operasie in aanmerking te kom, want nou kon niemand meer op haar man se gal werk nie.
Haar huis het nou vir haar ma 'n toevlug geword, soos haar ma se ouerhuis in haar jongdae. Haar dogter se sagte liefde en rustige samesyn help om die ouderdom te besweer.
In die sitkamer lê twee opgevoude kniekombersies: die een gehekel, die ander van sagte materiaal. Wanneer mens dit oopvou, sien jy verras dat albei soos meerminsterte lyk…
Dink julle my dogter se vriende in die VSA probeer haar ma iets vertel deur hulle keuse van geskenke?
Oor sneeu en geloofwaardigheid
Die vorige keer toe ek by my kinders in Pennsylvania gekuier het, was daar sneeu in oorvloed. Dié keer was daar net twee ligte sneeuvalle. Die eerste een het ek rustig by my laat verbygaan – daar gaan mos nog baie kans wees om die sneeuman te bou wat ek aan my Suid-Afrikaanse kleindogtertjie Gabby belowe het. Toe skyn die son en dit reën net so af en toe en dis nie koud genoeg vir sneeu nie, al lê die vorige hopies weggeskraapte, vasgeyste sneeu sonder om te smelt; iets wat hierdie Suid-Afrikaner met haar kennis van die hittige Afrika-son glad nie kan kleinkry nie.
Die dae stap aan, die tyd word min en toe dit weer ligweg sneeu, storm ouma vol goeie voornemens by die deur uit, sneeugraaf in die hand en mus oor die ore. Eers skraap ek die "deck" skoon, want die gewig van die sneeu is nie goed vir die houtkonstruksie nie. (So 'n mooi houtstoep, op twee vlakke, met die groot ronde swembad daaronder, nou met 'n seil toegemaak met 'n ronde poel ys in die middel.) My dierbare skoonseun lê in die bed, besig om te herstel van 'n noodoperasie (galblaasverwydering, twee dae voor Kersfees). My dogter is by die fisioterapeut met 'n verstuite knie-ligament, maar toemaar, ma sal vandag in hierdie huishouding haar sout verdien en die sneeu wegwerk voordat dit kan vasvries. Ek het my kind se "snow pants" aan, 'n dubbeldikke sneeubaadjie, dik handskoene – beweging is stadig en moeisaam. Agter my het die deur toegeklap en ek is uitgesluit, maar ek's nie benoud nie: as dit moet, sal ek my seun gaan opklop; so nie, wag ek vir my dogter om tuis te kom.
Hoe lekker lig is die plastiekgraaf…mens stoot hom so voor jou oor die oprit uit en met 'n swierige draai gaan hoop jy die sneeu aan die kant van die pad op. Vars sneeu is 'n wonderlike medium, pletbaar en sag van tekstuur. Ek vorder fluks…maar die oprit is heelwat groter as wat dit lyk. Die dekselse sneeubroek is te groot vir my en ek moet elke dan en wan die ding ophys – hoop nie die bure hou my manewales dop nie. Die sneeu raak al hoe swaarder in die graaf – dalk is dit omdat dit begin smelt, of vries, of wat ook al… O toggie, nou moet ek nog my seun se motor skoonvee – die sneeuskraper is weg, ek moet 'n besem gebruik. Waar's my verstand? Ek moes dit mos gedoen het voordat ek die sneeu weggewerk het! Nou's dit dubbele werk…
Oukei, soja, wat nou nie gedoen is nie, bly ongedaan – daar's 'n sneeuman wat gebou moet word! In die tuinpaadjie versamel ek genoeg sneeu vir die onderste deel en wens my skoonseun kon kom help het, hy kan 'n meesterlike sneeubal rol, al hoe groter en groter, totdat dit 'n pragtige ronde voetstuk vir die sneeuman vorm. Hierdie amateur kry darem so 'n skewe hopie bymekaar – en sien dan tot haar innige verligting dat skoonseun in die sitkamer kom sit het om ietsie te eet. Die uitputting sak op my toe en ek gaan klop aan om binnegelaat te word, newwermaaind die sneeuman.
Ek strompel kamer toe, stroop die sneeuklere af en gaan lê op die bed – om eers 24 uur later weer soos 'n mens te voel en op te staan. Intussen dra my arme dogter hinkepink tee en roosterbroodjies aan – nou het sy twee invalides in die huis.
'n Dag later val dit my by van die sneeuman. Die hopie ys is genadiglik op so 'n manier deur die klimaat bewimpel dat dit nou duidelike arms en 'n vae kop het! Ek het nog nie die foto vir Gabby gewys nie, maar met haar kinderlike vertroue en ryk verbeelding skat ek dat sy dit wel as sneeuman sal aanvaar. Ouma se geloofwaardigheid is behoue.