Van watter tyd kan hierdie juweliersware dateer? - Inligting
Van watter tyd kan hierdie juweliersware dateer?
Verlede somer het my boetie hierdie juweliersware met sy metaalverklikker in Frankryk (naby Vichy) gegrawe. Dit is ongeveer 5 cm van bo na onder. Dit het geen kenmerke nie.
Van watter tydperk kan hierdie stuk dateer? Dit is gemaak van suiwer silwer en is ongeveer 20 cm diep in die grond begrawe in die middel van 'n stuk bos. Sover ek kon vind, lyk dit soos 'n (Victoriaanse?) Sakhorlosie uit die vroeë twintigste eeu. Is dit moontlik dat hierdie inderdaad so oud is?
Ek dink dat u waarskynlik korrek is met u beoordeling van die doel en ouderdom van die item. Dit lyk asof dit 'n horlosie in die Victoriaanse era is, wat aan 'n ketting gedra is om die sakhorlosie te herwin.
'N Soortgelyke item in Etsy toon die ooreenkoms in die algehele ontwerp en veral die kwaststyl. waar die item beskryf word as
Groot Victoriaanse silwer emalje -kwas -hangertjie
As u na hierdie sleutelwoorde op Google -beelde soek, sal ander soortgelyke items op plekke soos eBay en Pinterest verskyn, waarvan die meeste Victoriaans as ouderdom genoem word (sommige sê egter styl), maar ek het niks identies gesien nie. U kan meer inligting vind uit 'n boek oor juweliersware, 'n plaaslike juwelier, of op soek na horlosieversamelaars wat meer spesifieke inligting het.
Dating vintage juweliersware deur sluiting
Een van die mees algemene vrae wat ek van kliënte ontvang, is dat hierdie juweliersware oud is, soms is die vraag baie maklik om te beantwoord, veral as die juweliersware op enige manier gemerk is. Sekere merke is slegs in spesifieke tydperke gebruik. As daar egter geen merke op 'n stuk is nie, moet ons na ander dateringsmetodes gaan. Die styl van klampe gee ons dikwels 'n relatief goeie idee van hoe oud 'n stuk is. Daar is verskillende tipes hakies wat van vroeg in die begin tot op hedendaagse stukke op borsspelde gebruik is. Sommige algemene style is T -staafpenne, C -klampe, C -klampe met verlengde penne, C -klemme, trombone -klampe.
Die T Bar -sluiting is een van die vroegste style van klampe vir borsspelde en penne. Hulle is regdeur die Victoriaanse era gebruik. Die pen het effens oor die rand gestrek en het geen sluit- of houmeganisme gehad nie.
C -klampe was ook gewild gedurende die Victoriaanse era. Een manier om vas te stel of dit 'n baie vroeë stuk is, is om die pen self te ondersoek. Hierdie ou styl C -sluiting toon die pen wat 'n hele ent verder as die borsspeld strek en deur 'n C -stuk metaal vasgehou word. Die ekstra penpen het gehelp om die borsspeld aan swaar Victoriaanse weefsels vas te maak.
Tromboonklemme is vernoem na die musiekinstrument wat gestoot en getrek moet word om te werk. Hierdie styl van sluiting maak gebruik van hierdie stootmetode om te sluit. Dit is reeds in die laat 1800's gebruik. Die sluiting is hoofsaaklik deur Europese ontwerpers gebruik en kan tot in die middel van die 20ste eeu op meer moderne penne gevind word.
Die vroeë C -omhulsel was steeds baie gewild en is tot in die vroeë 1900's op juweliersware gebruik toe die veiligheidsknip uitgevind is. Vroeër het C -klampe die langer penne gehad, en dié wat nader aan die uitvinding van die C -sluitstukke gebruik is, het korter penne gehad namate die weefsels minder dik geword het.
Omtrent die begin van die 20ste eeu is die slot C -sluiting uitgevind. Hierdie klampe het 'n draai -sluitmeganisme wat die borsspeld stewig vas hou. Vroeë sluiting C -klemme word afwaarts oopgemaak, en meer moderne kan na bo oopmaak. Die sluiting C-sluiting is in 1901 gepatenteer. Dit is in 1910 wyd gebruik vir juweliersware-ontwerpe en is steeds gewild. Vroeë sluitingsklemme het dikwels 'n klein afgeronde meganisme, en later het 'n afsluitstuk wat apart was en oor die houstuk van die sluiting gegly het.
Die meeste moderne juweliersware maak gebruik van die latere styl van sluiting C -sluiting. Dit is moontlik om meer kontemporêre stukke te vind wat steeds ontsluitende C -klemme of trombone -klampe gebruik, maar oor die algemeen is dit in vorige style gebruik.
Dit is 'n tipe pen wat gebruik is om 'n gordel aan die heup van 'n dame aan die einde van die 1800's vas te maak toe die mode om 'n gordel oor die skouer en oor die boesem te dra (om koningin Victoria na te boots) of om die middel gewild raak. Die meeste voorbeelde het baie dik penstingels om verskeie lae stof deur te dring. Baie, maar nie almal nie, lyk soos gespe aan die voorkant (soos die voorbeeld hier getoon).
Dit is gewoonlik taamlik groot borsspelde en word vasgemaak met 'n eenvoudige "C" sluiting (sien hieronder) sonder 'n veiligheidsmeganisme. Algemene voorbeelde word gemaak van koper, geëmailleerde of geverfde onedelmetaal, of versilverde onedelmetaal. Hulle wissel van eenvoudige reghoeke of ovale tot baie versierde ontwerp met vloeiende Art Nouveau -motiewe.
Op 'n stadium verwys die term "boedeljuweliersware" na uitstekende antieke juweliersware. Dit is nie meer waar nie. Deesdae is boedel in wese 'n elegante woord vir 'gebruik'. Dit kan van toepassing wees op alles, van 'n ring uit 1789 wat deur George III besit word, tot 'n sterling silwer Elsa Peretti -armband wat ses maande gelede by Tiffany & amp Co. gekoop is toe dit verkoop is as deel van die likwidasie van boedel. In die illustrasie hier verwys dit na 'n goue ring van 10 karaat met 'n blou topaas uit die 1960's wat gekoop is by iemand wat 'n boedel ontbind.
Net soos 'antiek', kan hierdie term van toepassing wees op fyn juwele en kostuumjuweliersware.
Opmerklike kenmerke van juweliersware uit die romantiese tydperk
Gedurende die vroeë Victoriaanse tydperk het die Industriële Revolusie vooruitgegaan. Fabrieke het teen 'n ongekende tempo oopgemaak, en handel en nywerhede het floreer. Massaproduksie beteken dat juweliersware nie meer streng met die hand gemaak word nie.
Juweliersware uit die romantiese tydperk was baie sentimenteel, wat dikwels die nuwe liefde van 'n jong paartjie weerspieël.
Juweliers gebruik gereeld 18k goud vir hul skeppings. Voordat die California Gold Rush (1848-1855) 'n goudtekort in Brittanje verlig het, was laer karaat en verguld egter algemeen.
Broches wat tydens die Romantiese tydperk vervaardig is, se penne is langs die lyf van die borsspeld gestrek. Die bevestigingsmiddels het eenvoudige "C" ontwerpklemme.
Edelgesteentes is dikwels in klouagtige tande of spantang geplaas, metaal wat die buitenste rand van die edelsteen omring het.
Hierdie borsspeld (met 'n speld wat oor die lyf strek) bevat agaat uit silwer, gebind uit Skotland. Foto deur Cole Bybee. Beeld met vergunning van Lang Antique and Estate Jewelry.
Repoussé was 'n algemene metaalbewerkingstegniek uit die vroeë Victoriaanse tydperk. Dit het behels dat smeebare metaal in ingewikkelde ontwerpe en patrone gehamer word.
Die gewildheid van cannetille duur voort vanaf die laat Georgiër tot in die romantiese tydperk. Dit bevat ingewikkelde draadwerkontwerpe wat op borduurwerk geïnspireerde filigraan lyk.
Juwelemetale wat algemeen gedurende hierdie tydperk gebruik is, sluit die volgende in:
18k tot 22k goud in alle kleure behalwe witgoud (goue velle gesoldeer aan metaalblaaie)
Goue elektroplate (dunner velle goud versmelt tot 'n onedele metaal)
Pinchbeck (83% koper en 17% sink)
Gewilde motiewe sluit die volgende in: oë, hande, harte, ankers, kruise, pyle, klawers, liefdesknope, kousbandjies, gespe, wingerdstokke en blare. Saadpêrels is gereeld in druiwetrosse gerangskik. Emaljering geniet ook gewildheid.
Die romantiese tydperk het 'n hernieude belangstelling in Gotiese en Middeleeuse temas beleef. Argeologiese opgrawings van antieke Griekse, Romeinse en Egiptiese terreine het mense ook gefassineer. As gevolg hiervan weerspieël die juweliersware van die tydperk ontwerpe wat deur hierdie tydperke geïnspireer is.
Frankryk se teenwoordigheid in Algerië het Moorse motiewe, soos knope en tossels, ingebring in juweliersware uit die romantiese periode. Nadat koningin Victoria en prins Albert hul landgoed Balmoral in Skotland gekoop het, het Skotse ontwerpe ook algemeen in juweliersware voorgekom.
Die verloofring van prins Albert met koningin Victoria bevat 'n slang met 'n smarag in sy kop. As simbole van ewige liefde het slange baie gewilde motiewe geword in vroeë Victoriaanse juweliersware.
Gewilde edelstene en snystyle
Juweliers het gedurende hierdie tydperk 'n wye verskeidenheid edelsteenmateriaal gebruik. Onder die gewildste was die volgende: agaat, amber, ametis, chalcedoon, chrysoberyl, diamant, smarag, granaat, malachiet, saadpêrels, kwarts, topaas en turkoois.
Ander materiale wat gereeld in juweliersware uit die Romantiese tydperk voorkom, is ivoor, lavasten en skilpad. Koraal word ook as juweliersware beskou. (Hoe rooier, hoe duurder).
Gutta-percha, 'n sap van Maleisiese bome, kan gevorm word in duursame stukke vir juweliersware. Aangesien hierdie materiaal 'n bruinerige tot swart kleur gehad het, het juweliers dit veral vir roujuweliersware gebruik. Gevulkaniseerde rubber is ook vir soortgelyke juweliersware gebruik.
Met die hand gesnyde eikehout, Iers hout wat herstel is van onderdompeling in moerasse, is tot in die 1850's in juweliersware gebruik.
Opvallende juweel snystyle het die volgende ingesluit:
: ronde vorm met 'n koepelvormige bokant en plat onderkant. : afgeronde vierkantige vorm met baie fasette. Dit lyk baie soos die moderne ronde briljante snit van vandag. : afgeronde bokant en plat onderkant.
Hierdie sierlike 'handontwerp' geelgoudring van 15 k bevat saadpêrels met 'n klein diamant en granate uit die ou myn. Die hande en manchetten toon fyn besonderhede, en aan die agterkant van die ring is 'n afgeslote glasketting. Foto © en met vergunning van The Three Graces.
Wat is Vintage Jewelry Hardware?
Vintage juweliersware -hardeware verwys na die verskillende tipes klampe, penne, oorringe, ringe en ander elemente wat gebruik word om juweliersware te maak. Dit word ook genoem "findings. " Tegnieke en elemente het mettertyd ontwikkel, dus as u die tipe hardeware wat tydens verskillende tydperke gebruik word, ken, kan u u vintage en antieke juweliersware behoorlik dateer. Dit is veral belangrik as die juweliersware geen kenmerke of merktekens het nie.
LET WEL: Dit is die laaste artikel in my reeks van vier dele oor hoe om vintage juweliersware te identifiseer en te dateer. U kan die ander artikels in hierdie reeks hier lees:
Deel 1: Vintage Jewelry Marks: Hulp vir die dating van u Vintage Jewelry
Deel 2: Silwer juweliersware: leer hoe om silwer juweliersware te identifiseer en te dateer
Deel 3: Vintage -juweliersware -patente: vind en gebruik dit om vintage juweliersware te dateer
Laat ons dus begin leer oor vintage juweliersware.
Vintage en antieke borsspeldjies
Die vroegste tipe borsspeld is 'n eenvoudige haak, ook bekend as die C-sluiting, aangesien die haak in die vorm is van die letter "C. " Dit is tot in die 1930's gebruik. Op ouer borsspelde (rondom die begin van die twintigste eeu) sal u sien dat die pen baie verder as die sluiting strek. Met verloop van tyd het die penne korter geword. Alhoewel dit meestal op ouer borsspelde gesien word, word daar vandag nog 'n paar goedkoop borsspelde gemaak met C-klampe.
Die trombonesluiting, wat in 1850 in Europa gepatenteer is, is vernoem na die musiekinstrument omdat dit 'n buis met 'n ronde bokant gehad het. U trek die bokant uit om die pen los te maak. Dit is in die laaste helfte van die 19de eeu tot in die vyftigerjare gebruik, meestal deur Europese juweliers.
Antieke en vintage juweliersborsels
Die veiligheidsknop (ook bekend as die " -veerring en#8221 -sluiting) is in 1921 bekendgestel. Verbeterings en wysigings is gedurende die 20ste eeu aangebring. Dit het uiteindelik ontwikkel tot die moderne sluitingsklemme wat vandag gebruik word. Veiligheidspennetjies was ook gewild en is van die laat 1800's tot die vroeë 1900's gebruik, en word vandag nog steeds op 'n paar handgemaakte stukke gebruik. Hulle word algemeen aangetref op handgemaakte borsspelde uit die middel van die 20ste eeu, soos geverfde houtborsspelde uit Rusland of mikro-mosaïek-borsspelde uit Italië.
Antieke en vintage broches met C-sluiting, veiligheidspennetjie en moderne sluiting
Vintage en antieke armbande
Die omhulsels wat op armbande gebruik word, hang af van die tipe armband. Breë armbande gebruik tipies veilige skarniere met klampe van die tong en groef (ook bekend as boksbande), terwyl meer delikate skakelarmbande ringklemme gebruik het. Armbande met breër skakels wat met klippe versier is, het dikwels luukse versierde bokssluitings. Die kreefklou -sluiting wat vandag gebruik word, is 'n redelik nuwe ontwerp van die laat 1970's, net soos die skakelknop.
Die veerringsluiting, wat vroeg in die 20ste eeu bekendgestel is, is die mees algemene vintage armbandsluiting. Dit het 'n veer in die ring waarmee dit kan oopmaak en sluit. 'N Variasie hiervan is die klap van die sportring, wat op dieselfde manier werk, maar in plaas van 'n puntjie, het dit 'n rifkant wat gebruik word om die ring oop te maak.
Boksluiting, veerringsluiting en sportringarmbande
Opvouklemme is op beide armbande en halssnoere gebruik. Dit kan smal of breed wees, afhangende van die breedte van die stukke. Stukke met klippe het soms omhulsels wat met bypassende klippe versier is.
Die susterhaaksluiting was gewild in die 1930's en 1940's. Dit het twee skêragtige hake wat in die middel oopgemaak het, en dan oorvleuel mekaar toe dit toegemaak is. Vroeë ontwerpe was reghoekig. Monet het 'n gepatenteerde, afgeronde sustersluiting wat in die 1950's en 1960's in sy juweliersware gebruik is.
Vintage smal en wye vou -armbandsluiting en Monet -gepatenteerde sustersluiting
Daarbenewens is daar 'n paar spesiale hakies gebruik, soos klemhouers, unieke penklemme op breë skakel- en armbandarmbande, en unieke haakklemme.
Unieke vintage juweliersarmbande
Vintage en antieke kettings
Soos met armbande, sluit die algemeen gebruikte vintage halssnoerringe sluitringe, vouhakies en boksbande in. Die haak -en -boks -sluiting (ook genoem " fish hook " -sluiting) is algemeen gebruik op pêrelhalssnoere of halssnoere met edelgesteentes. Die lang haak is dikwels ovaalvormig ingesteek en vasgemaak.
Die Hook-omsluiting (ook genoem herderhaak) was baie gewild in die 1950's en 1960's, toe dik, veelstrengige kraalhalssnoere en glinsterende strass-halssnoere baie gewild was. Gewoonlik het die ketting 'n ketting wat die haak toelaat om enige van die kettingskakels te gebruik, wat die lengte van die ketting verstelbaar maak. Die S-haaksluiting is 'n variasie op die haak, met 'n afgeronde S-vorm.
Vatklemme was redelik gewild en word vandag nog steeds gebruik, daarom is dit belangrik om kennis te neem van die ouderdom van die sluiting. By ouer stukke word die metaal donkerder, wat meer soos koper lyk.
Vintage juweliersware -kettinghakies
Vintage en antieke oorbelle
Tot in die laat 1800's het die tipiese styl van die oorbel 'n vishaak of 'n#8220shepherd 's haak " styl oordrade vir deurboorde ore gebruik. In 1898 is die nierdraad ingebring. Dit was 'n stewiger en veiliger bevestiging, aangesien die draad vasgemaak was met 'n haak aan die onderkant van die oorbel. Beide vishoeke en nierdraadringe word vandag nog gebruik. Na -oorbelle (ook bekend as oorbelle) was ook algemeen in hierdie tyd en gewoonlik was die studs vasgemaak sodat die agterkant van die oorbelle met skroewe vasgemaak kon word.
Vintage juweliersware: draad, hefboom en Victoriaanse oorbelle
Skarnierende, of "leverback " oordrade is sedert die 1880's in gebruik, en is nog steeds baie gewild. Tot die 1890's is alle oorbelle gemaak vir deurboorde ore. In 1894 is die terugskroefoorbel uitgevind, waardeur vroue sonder deurboorde ore oorbelle kon dra. Die oorbelknip is in 1934 gepatenteer en het in die veertigerjare die voorkeur -oorbelstyl geword vir vroue sonder deurboorde ore. Die klemmeganisme is mettertyd verbeter en clip -oorbelle is vandag nog steeds baie gewild.
Vintage juweliersware: klemstukke met terugslag, terugskroef en monet
Hulpbronne en finale opmerkings
Ek kon nie 'n enkele webwerf vind met uitgebreide inligting oor vintage juweliersware nie. Ek het eerder stukke inligting van verskeie webwerwe opgetel. Die Morning Glory Antiques Jewel Chat Findings -bladsy bevat 'n paar foto's van basiese antieke en vintage juweliersware -bevindings. U kan dit hier sien: Morning Glory Antiques Jewel Chat Findings Page.
Daar is ook 'n paar vintage juweliersware -naslaanboeke wat ek kan aanbeveel:
Versameling van kostuumjuweliersware 303: aan die ander kant, verken kostuumjuwele van agter, identifikasie- en waardegids
Hierdie wonderlike en deeglike naslaanboek dek die versamelings van juweliersware -ontwerpe van 97 maatskappye met meer as 1,200 foto's. Die gedetailleerde naby-foto's toon hardewareienskappe, konstruksie-elemente, interessante klippe en handtekeninge vir elke stuk.
Opstel van juweliersware: hoe u u juweliersware kan skoonmaak, herstel en herstel
Jewelry Fixups, 'n uitstekende verwysing vir juweliersorg- en hersteltegnieke, bied ook besonderhede oor die konstruksie en materiaal wat gebruik word in die juweliersontwerpe van verskillende tydperke. Met hierdie inligting kan u die ouderdom en samestelling van gewilde juweliersware identifiseer en leer u hoe u dit soos nuut kan laat lyk. 'N noodsaaklike verwysing vir enige juweliersware -eienaar.
Warman se juweliersware: identifikasie en prysgids#038
Hierdie boek bied belangrike historiese inligting en weelderige beelde van pragtige juweliersware. Dit dek beide fyn- en kostuumjuweliersware uit die 18de tot 21ste eeu. Tydperke sluit in laat Georgies en vroeg, middel en laat Victoriaans. Arts & Crafts, Art Nouveau, Art Deco, Beaux-Arts en Edwardiaans. Bevat vervaardigermerke, historiese tydlyn en woordelys.
Daar is ekstra eienskappe wat help om stukke te identifiseer en te dateer. Ander juweliersware onderdele, soos metaal, plating, klippe en kraleienskappe, kan help om die oorsprong en ouderdom van juweliersware te bepaal. Dit is addisionele onderwerpe waaroor ek van plan is om in die toekoms te skryf.
Lewer kommentaar, deel en verbind
Ek hoop dat hierdie artikel u nuttig was. Ek hoor graag u kommentaar of vrae. Klik op die kommentaarskakel onder hierdie artikel om u kommentaar by te voeg. Gebruik die onderstaande knoppies om hierdie artikel te deel. U kan ook die knoppies op die sosiale media in die regterkantste balk gebruik om my bladsye te besoek.
In 'n kenmerkende afwyking van die industriële revolusie in Europa, het die herlewingsbeweging van die gilde, bekend as Arts & amp Crafts, nuwe lewe geblaas in die ontwerp en vervaardiging van juweliersware. Skielik, onder die vaal en gebrekkige tradisie van rou juweliersware, het 'n oproer van geëmailleerde kleur, glinsterende cabochons en kronkelende ontwerp die verbeelding aangegryp van 'n besonder ambisieuse groep artistiek gesinde individue. 'N Terugkeer na die verlede (en na die Verre Ooste) vir inspirasie en tegniek het ambagsmanne en ontwerpers vooruit gedryf in 'n toekoms wat ons gevoel van aangename ontwerp en ware skoonheid vir ewig sou verander.
Die Arts & amp Crafts Movement het ontwikkel deur 'n komplekse reeks historiese gebeure wat almal in die tweede helfte van die negentiende eeu saamgevoeg het. Groot entoesiasme is getoon vir meganisasie in die nywerheid gedurende die laat agtiende en vroeë negentiende eeu. Dit is verbasend dat hierdie oormeganisasie eintlik deur die Royal Society of Arts aangemoedig is deur die toekenning van pryse aan uitvinders en innoveerders, saam met dié wat tradisioneel slegs aan kunstenaars toegeken word. Die Groot Uitstalling van 1851 het 'n kritiek op die feit dat dit niks van artistieke verdienste te toon het nie; dit bevat feitlik alle items wat deur die masjien gemaak is, en bewys dat meganisasie 'n afname in estetika in algemene ontwerp tot gevolg gehad het.
Dit was hierdie uitstalling, saam met die geskrifte van John Ruskin en Owen Jones wat die sade van die Arts & amp Crafts Movement geplant het. Ruskin was 'n aanhanger van die Pre-Raphaelitiese toewyding aan die natuur, en skryf hoofsaaklik oor kuns en publiseer uiteindelik 'n reeks opstelle Tot hierdie laaste aangaande sosiale hervorming en die ontmensliking van werkers deur die verdeling van arbeid.
Die hoofdoel van die Craft Revival was waarskynlik:
... om die plesier van oorspronklike kreatiewe aktiwiteite in die lewens van die manne en vroue van die werkersklasse te bring, en om die eentonigheid wat herhaalde meganiese arbeid verrig, te verlig het hulle die grootste deel van hul wakker ure veroordeel. 1
Die publikasie van 'n ander boek, getiteld Grammatika van versiering deur Owen Jones, met gestileerde blaarontwerpe afkomstig uit Middeleeuse bronne, het ontwerp aan die einde van die negentiende eeu grootliks beïnvloed. Dit alles het inspirasie gegee vir 'n jong William Morris wat, met die finansiële steun van gesinsgeld, sy lewensplan kon verander van een van diens aan die kerk na die studie van argitektuur wat ontwikkel het tot die ontwerp van patrone vir tekstiele, agtergronde en dies meer . Morris het die verpersoonliking geword van die Arts & amp Crafts -ideaal om terug te keer na die natuur en individuele vakmanskap as 'n manier om kuns en skoonheid in elke huis te bied.
Die stigting van Morris and Company in 1861 (soos Morris, Marshall, Faulkner & amp. alleen op hierdie gronde, die oorsprong van die Art Nouveau-beweging in Europa en Amerika), het die voorbeeld gegee wat 'n aantal ander oënskynlik kommersiële ondernemings sou inspireer en die monopolie in die verskaffing van die publiek sou verwyder van die massaprodusente wie se smaak is reeds in twyfel getrek deur 'n toenemend kritiese en invloedryke deel van die verbruikersbevolking. 2
Oorspronklike tekening vir die Grammer of Ornament deur Owen Jones, 1856.
Foto met vergunning van die Victoria & amp Albert Museum -versameling.
The Forest Tapestry deur William Morris c. 1888.
Vokale advokate soos William Morris, wat geglo het dat 'n stuk van begin tot einde deur 'n enkele ambagsman vervaardig moes word, en John Ruskin, ooit 'n advokaat vir die ambagsman, was onverbiddelik in hul strewe na 'n Middeleeuse styl van gildes om met die hand te vervaardig met goeie ontwerpelemente, items wat in die alledaagse lewe gebruik word. Gotiese en Renaissance herlewingsbewegings in juweliersware het die kieskeurige oog op die verlede gerig op aangename vorms en motiewe. Met die leiding van Morris en Ruskin het 'n terugkeer na die natuurstyl wat sterk op blommotiewe en blaarmotiewe gesteun het saam met insekte, skulpe en ander voorwerpe uit die natuur soos 'n vars lug na vore gekom na die oorheersende Victoriaanse roumotiewe.
Na die uitstalling van 1862 het Japannese dekoratiewe voorwerpe uiters wenslik geword. Die Japannese ontwerpinvloed, sowel as hul innoverende gebruik van gemengde metale, het begin deurdring na juweliersware -ontwerp. Hierdie perfekte storm van verandering, herlewing en ontdekking het nie net gelei tot die Arts & amp Crafts Movement nie, maar ook tot die oorvleuelende art nouveau-, Edwardiaanse en Belle Epoque -estetika, nie net toevallig in tyd nie, maar ook in verskillende ontwerpelemente, tegnieke en materiale.
Acanthas Leaf Design deur William Morris.
Die Arts & amp Crafts Movement het sterk staatgemaak op die opvoeding van die gilde-styl en die gebruik van kunsvlytpersone wat patrone van hul ontwerpers kon uitvoer. Ruskin het die eerste in 1871, die Gilde van St George, geopen. Die teorieë van Ruskin was die basis vir organisasie en vir die groeiende herlewing van die gilde en kunsvlyt. Kunsskole en ontwerpskole keer terug na die verlede vir tegniek- en ontwerpidees.
Gilde van handwerk -juweliersware -advertensie.
Saam met Morris en Ruskin is die Beweging gelei deur 'n aantal charismatiese ontwerpers, waarvan baie interessant genoeg hul loopbane as argitekte begin het. Hierdie verband en gemeenskaplikheid van opleiding bied 'n kanaal vir die uitruil van inligting, idees en ontwerpe. C.R. Ashbee was een van die vroeë argitekte/voorstanders van juweliersontwerp van Arts & amp Crafts. Hy vertaal Cellini's Notaboeke en gebruik die tegnieke wat daarin gevind is om die gildes by sy Guild of Handicraft op te lei. Sy model was die standaard wat toegepas is op die opstel van 'n suksesvolle gilde wat handel oor ontwerp en vervaardiging van juweliersware. Ashbee was die belangrikste ontwerper en die lede van die gilde het gewerk om sy ontwerpe te vervaardig met behulp van die tegnieke wat deur die beweging voorgehou word. Die invloed van Ashbee kan gesien word tydens die werk van baie kunstenaars en ambagsmanne. Die Birmingham -gilde, wat ook spesialiseer in juweliersware, die Weense werkswinkels, sowel as Wiener Werkstätte, was almal navolgers van Ashbee's Guild of Handicraft.
Ander gildes, soos die Bromsgrove Guild of Applied Art, het werkers wat nie gildelede was nie, in diens geneem, en werk aan gekwalifiseerde vakmanne versprei. Klein werkswinkels, kunsskole en onafhanklike ontwerpers was ook 'n groot deel van die Arts & amp Crafts Movement. Die Arts and Crafts Exhibition Society, saam met die tradisionele internasionale uitstallings, was 'n forum vir die vertoon en advertering van die werk van die vele gildes en individuele handwerkers. Dit was nie ekonomies haalbaar vir elkeen om 'n gilde of klein werkswinkels te hê om hul eie kommersiële lokaal te hê nie, om met groter korporatiewe belange mee te ding, moes hul werk op uitstallings vertoon word.
Rock Crystal, Chrysoprase, Emaille, Gold and Silver Tiara deur Henry Wilson, c.1908.
Foto met vergunning van die Victoria & amp Albert -versameling.
Arts & amp Crafts Silver en "Peacock " Enamel Longchain, c.1900.
Die verwerping van enige gebruik van tradisionele juweliers en vervaardigers was 'n vereiste van die voorstanders van die gildestelsels. Die teorie was van mening dat hierdie verwerping sou lei tot handgemaakte skoonheidsartikels wat slegs op hul ontwerp staatgemaak het en nie die intrinsieke waarde van hul onderdele vir hul agting nie. Spesialisering deur ambagsmanne was in stryd met die beginsels van die beweging, elke stuk moes van begin tot einde deur een persoon gemaak word. Al hierdie elemente was daarop gemik om die koste vir die middelklas bekostigbaar te hou. Die vakmanne het inderdaad selfs die gebruik van edelgesteentes vermy en silwer (wat in die laat negentiende eeu in oorvloed voorkom), aluminium en koper as basis vir hul skeppings gebruik. Wanneer goud gebruik is, was dit gewoonlik slegs as 'n klein aksent. 'N Hamertekstuur was gewild vir sy sagter glans en sy afwyking van gladde, blink, masjiengemaakte eweknieë. Barokpêrels, pêrelmoer en vreemde varswaterpêrels is gereeld gebruik. Klippe soos maansteen, turkoois, granaat, opaal en ametis is gewoonlik gesny en cabochon (Ruskin het beswaar teen gefasetteerde edelgesteentes gehad) en oor die algemeen spantang.
Handgemaakte emalje as 'n dekoratiewe element was 'n belangrike meganisme om die handgemaakte van die vervaardigde masjien te skei. Die gebruik van blare was 'n kenmerkende ontwerpelement wat gereeld gebruik word. So uniek was die variasie van blare wat deur verskillende vakmanne gebruik is, dat dit soms geïnterpreteer kan word as 'n bewys van die identiteit van die vervaardiger. Middeleeuse en Renaissance -styl was die oorweldigende ontwerpmotief met halssnoere, hangertjies, gespe en gespe, die gewildste en nuttigste items wat geproduseer is.
Sommige voorstanders van die Beweging het die filosofie nie nougeset gehou nie. Henry Wilson, 'n suksesvolle "Arts & amp Crafts " ontwerper, het bekend geword dat hy eerder professionele persone as gildelede gebruik het om sy ware te vervaardig. John Paul Cooper, nog 'n suksesvolle vakman, is opgelei deur juweliers van Wilson en het hierdie vaardighede gebruik om sy eie juwele in die Arts & amp Crafts -styl te vervaardig
Hanger deur John Paul Cooper in 'n Figural Arts & Crafts Style, c.1906
Die gebruik van 'n metode waarmee die vakman alle elemente van 'n stuk van ontwerp tot skepping en uiteindelik bemarking uitgevoer het, was duur en het dikwels swak resultate opgelewer. Die items wat dus vir die massas bedoel was, was slegs deur die elite bekostigbaar, maar esteties was die eksperiment wat alle gebruik van masjinerie verwerp het, misluk. Dit is ook ironies om daarop te let dat die gemiddelde burger absoluut geen belangstelling in die beweging of die produkte daarvan gehad het nie.
Sommige van die suksesvolste ondernemings het eintlik gemeganiseerde stelsels gebruik om juweliersware te vervaardig wat ontwerp is deur die gewildste ambagsmanne van Arts & Crafts, wat tot 'n groot sukses in die mark gelei het. Liberty & amp Co was een van die algemeenste. Deur die estetiese, maar nie die handgemaakte idealisme nie, omhels Arthur Liberty Arts & amp Crafts vir massaproduksie. Hoë produksiestandaarde by Liberty het 'n wye kliëntebasis vir hul juweliersware verseker. Soms as gevolg van die deelname van kliënte aan die keuse van emaljes en edelstene, is Liberty gewaarborg by die juweliersware -aankopers.
Liberty 's was geensins die enigste Engelse firma wat die kuns- en kunsvlytveld betree het nie; dit is die omvang van die operasie in hul geval wat ongewoon is. Min van die ondernemings wat die idee in beginsel nageboots het, het die moeite gedoen om 'n span ontwerpers te stig wat selfs op 'n afstand vergelykbaar is met die wat deur Arthur Liberty en John Llewellyn saamgestel is. 3
Archibald Knox ongewone goue hanger met emalje -aksent, c.1900.
Die gebruik van emalje was 'n belangrike ontwerpelement in die stukke wat deur Liberty geproduseer is, met gewilde resultate. 'N Baie herkenbare Liberty -ontwerp met konkawe blare met deurskynende emaljevuller. Die kommersiële behoefte het uiteindelik begin met 'n ongelooflike gebruik van kleur en ontwerp, en het uiteindelik die talent van vakmanne gewen en die emaljewerk het 'n meer basiese gebruik geword van 'n paar vermengde kleure, veral blou en groen.
Die versmelting van Gotiese en Renaissance Herlewing, Art Nouveau en Edwardiaanse style wat alles gelyktydig gebeur het, het op Liberty nie verlore gegaan nie. Ontwerpe vir meer delikate halssnoere en hangertjies in 'n meer Edwardiaanse styl is ook deur Liberty vervaardig. Hierdie meer eteriese stukke bevat gewoonlik die kenmerkende emalje en 'n mengsel van klein pêrels saam met krulle van fyn kettings.
Murrle, Bennett & amp Company was 'n ander firma wat voordeel trek uit 'n massa -vervaardigde weergawe van die Arts & amp Crafts -styl. Hulle vervaardig baie juweliersware wat baie ooreenstem met dié van Liberty, met wie hulle gereeld sake gedoen het. Wat hulle 'n bietjie onderskei van Liberty, is die Duitse invloed in die onderneming. Die gebruik van 'n fabriek in Pforzheim, wat ook juweliersware vir baie prominente Duitse ondernemings vervaardig het, het 'n oorskakeling van bemarking tot gevolg gehad. Murrle, Bennett & amp Co. vertoon hierdie Duitse ontwerpe saam met dié van Engelse oorsprong.
Murlle, Bennet & amp. Turkoois en silwer hanger, c.1900. (Pforzheim). Murlle, Bennet & amp Co Turkoois en silwer hanger, c.1900.
Charles Horner was 'n ander Engelse firma wat juweliersware in die kunste en kunsvlyt/art nouveau-styl vervaardig, met een verskil-die naam van die firma word met die hele proses verbind. Die vervaardiging is nie na ander fasiliteite uitgebrei nie; Horner het al hul eie produksie, van ontwerp tot voltooide juweliersware, self vervaardig. Hulle was verreweg die produktiefste van al die ondernemings wat in hierdie styl werk.
Charles Horner Arts & amp Crafts Silwer en emalje armband, c.1909.
Silwer en emalje sluiting deur Jessie Marion King, in die Glasgow -styl, vir Liberty's Cymric Line of Jewelry.
'N Ander groep wat die estetiese maar nie noodwendig die filosofie van die Arts & amp Crafts Movement gevolg het nie, was die Glasgow School. C.R. Mackintosh en vrou Margaret saam met J. Herbert MacNair en sy vrou Frances het 'n paar van die mees kenmerkende ontwerpe van die era geskep, gewild in die grootste deel van Europa, maar nie in Engeland nie.
A newly burgeoning affluence, as a result of the Industrial Revolution, allowed women more leisure time and many took advantage of craft classes to learn jewelry making, among other pursuits. According to the author Elyse Zorn Karlin, in her article With a Hammer in her Hand: Women and the British Arts and Crafts Movement in die boek Maker & Muse:
Socially conscious projects were acknowledged as acceptable pursuits for middle- and upper-class women. A number of them organized informal craft classes to benefit men and women who needed to find a way to make a living. The women who established these classes also entered into the world of jewelry making in this way, with some becoming competent jewelry artists in their own right through their exposure to jewelry instruction. 4