Die trane wat ŉ ma net agter ŉ toe deur kan huilArgieffoto (Foto: Pixabay) Die dag as jy ŉ ma word, ontvang jy ook hartchirurgie. Soos wat die babatjie in hierdie lewe inkom, of dit nou natuurlik of met keiser is, gaan jou hart saam met hom/haar. Jou hart kry voete en arms, en begin buite jou liggaam rond hardloop. Dit raak erger wanneer jou hart begin om te vermenigvuldig. Nie net kan mens nie glo dat jy soveel liefde vir meer as een mens kan ervaar nie, dit beteken ook dubbel/trippel die bekommernis. Die grootste uitdaging is egter daardie tye wanneer jy jou hand op jou hart sit en dan moet besef dis nie meer daar nie… Jy kyk na hom in lewende lywe voor jou en jy weet dat jy net kan toekyk en niks doen aan die situasie waardeur hulle moet gaan nie. Die trane wil loop maar jy weet jy moet dit nie stort nie, omdat dit dalk vir hulle die oomblik selfs moeiliker kan maak en hulle moet ongelukkig soms op die harde manier leer, sodat dit hulle toekoms makliker sal maak. Dit begin al vroeg wanneer hulle huil oor die nuwe lewe wat so skrikwekkend en vreemd is en jy vir hulle wil sê: “Dit gaan alles oukei wees.” Jy sal leer om die lewe te hanteer en besef dat elke wind en hik nie die ergste is wat in die lewe kan gebeur nie. Om hulle dop te hou terwyl hulle stoei om die eerste keer op hulle rug te draai. Dis soos om te kyk na ŉ skoenlapper wat probeer om uit sy kokon te kom. Jy wil so desperaat graag help, maar weet jy moenie waag nie, want anders gaan hy nooit leer om sterk genoeg te wees om dit op sy eie te doen nie. Dis trane wat jy so graag wil huil. Om te sien hoe hulle begin sosialiseer op ŉ soms ongemaklike manier. Om hulle toe te laat om weggestamp te word deur ŉ maatjie wat nie besef hulle wil ook deel wees van die speelproses nie, deur eerder die huis wat die maatjie gebou het om te stamp in plaas van om te help bou. Of om te sien hoe die maatjies hulle ignoreer as hulle met ŉ wye glimlag nader staan om ook saam te speel. Dis trane wat ŉ ma moet terughou omdat hulle moet leer daar gaan altyd mense in die lewe wees wat nie noodwendig hulle goedgesind sal wees nie en hierdie situasies sal hulle sterker maak daarvoor. Wanneer hulle dieselfde knie vir die vyfde keer in ŉ ry oopval dat dit bloei en die trane loop, dan moet jy drukkies en soentjies gee, en jou trane sluk, totdat húlle trane opdroog. Om te moet groet wanneer jy werk toe gaan, terwyl hulle trane en “Mamma!” jou agtervolg, dan kom loop die trane maar as jy daardie deur agter jou toetrek. Om by hulle op hulle bed te sit in die middernagtelike ure, en troos omdat hulle nie verstaan wat ŉ keelseer of hoofpyn, as gevolg van ŉ hoë koors is nie, terwyl jy met jou hele hart wil saam huil, maar weet jy mag nie ook nou in trane uitbars nie, want jy moet hulle s’n afdroog. Ek is nog in die vroeë tye van my kinders se lewens. Hoe oorleef mens dit wat kom? Daardie tye wat mens agter ŉ toe deur jou oë wil gaan uit huil? Die dag as hulle nie vir die span gekies word nie. Die dag as hulle maats hulle onsensitief uitskuif omdat hulle opstaan vir iets waarin hulle glo. Die dag as hulle eerste liefde hulle afsê. Die dag as hulle hulle werk verloor of nie die werk kry wat hulle so graag wou hê nie. Die dag as hulle húlle trane gaan moet terughou om agter die toe kamerdeur te gaan huil, oor húlle harte (kinders) se uitdagings in die lewe… Wat moet ŉ ma doen met daardie trane, behalwe om dit te gaan huil agter ŉ toe deur…?