Mest - Breaking Down Tab Online | UG Plus @ Ultimate-Guitar.com
Easiest way to learn “Breaking Down”
“Breaking Down” by Mest
To play “Breaking Down” start Tab Pro Free trial Balkan Wars - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Grense op die Balkan na die Eerste en die Tweede Balkanoorlog.
Die Balkan Oorloë was twee oorloë in Suidoos-Europa in 1912-1913, waartydens die Balkanliga (Koninkryk Bulgarye, Koninkryk Montenegro, Koninkryk Griekeland en Koninkryk Serwië) eers die Ottomaanse Macedonië, Albanië en die meeste verower het van Thrakië in die Eerste Balkanoorlog en val toe uit oor die verdeling van die buit wat in die Tweede Balkanoorlog geveg het. Teen die einde van die oorlog het die Ottomaanse Ryk egter geen Europese gebied buite Turkye self regeer nie. Groot-Brittanje en Frankryk het nie veral die vereniging van die Balkan onder die Bond verkies nie, aangesien dit 'n bedreiging vir hul eie belange was deur 'n geleentheid te skep vir Rusland om die streek te oorheers. Oostenryk-Hongarye het die voortsetting van die Ottomaanse mag in die streek verkies, aangesien haar eie imperiale toekoms selfs in gevaar gestel kan word deur die ineenstorting van 'n soortgelyke entiteit. Duitsland het 'n alliansie met die Ottomane gesluit, en wou dus die ryk nie skade berokken nie. 'N Paar jaar na die einde van die Tweede Balkanoorlog, in 1918, het Slowenië, Kroasië, Bosnië-Herzegovina, Mentenegro en Serwië onder die Koninkryk van die Slowenië, Kroate en Serwiërs verenig, later bekend as Joego-Slawië. 'N Derde oorlog in die Balkan het tussen 1991 en 2001 plaasgevind, na die verbrokkeling van Joego-Slawië. Dit word in die algemeen as 'n aparte en duidelike konflik bespreek, terwyl die Eerste en die Tweede as onderling verwant is. Die oorsake van die Derde Balkanoorlog kan egter nie verstaan ​​word sonder verwysing na die vroeëre konflikte nie.
Die anti-Ottomaanse stryd wat gelei het tot Serwiese onafhanklikheid in 1878, en die heropkoms van 'n Kroaatse staat in 1868, het herinneringe aan vroeë Middeleeuse entiteite, die Koninkryk Kroasië (925-1102) en die Serwiese Ryk ontlok en die begeerte aangesteek om te laat herleef dit in die kontemporêre konteks. Dit het konflik oor die grense aangevuur, aangesien Kroasië jurisdiksie geëis het oor die plek waar Kroasiërs gewoon het en Serwië dieselfde geëis het met verwysing na Serwiërs. Serwië en Kroasië het ook verkies om hul Europese, Christelike en monokulturele erfenisse te benadruk in teenstelling met sommige, veral in Bosnië, wat hul nalatenskap gesien het as in terme van kruiskulturele uitruiling en samewerking. Die traagheid van die internasionale gemeenskap om op die Derde Balkanoorlog te reageer, is destyds verklaar in terme van mense in daardie wêrelddeel wat mekaar gewoonlik doodmaak.
Warren Christopher, wat op 7 Mei 1993 voor die Amerikaanse kongres getuig het, het die geweld verklaar in terme van "antieke antagonismes" (Sells, bladsy 127). Lawrence Eagleburger, voorheen van dieselfde staatskantoor in die Verenigde State, het verklaar dat hulle mekaar al 'n geruime tyd met 'n mate van vreugde in daardie wêrelddeel doodmaak '(Sells, bladsy 124). Sells dui daarop dat die keuse van die term "in daardie deel van die wêreld" 'n doelbewuste wenk vir die binnelandse Amerikaanse gehoor was dat "hierdie mense ons nie bekommer nie." Beide Sells en Glenny verwys na die neiging van buitestaanders om 'n "verbeelde Balkan te sien - 'n wêreld waar mense nie gemotiveer word deur rasionele oorwegings nie, maar deur 'n geheimsinnige aangebore bloeddorstigheid" (Glenny. 2000. bladsy 661; Sells. 1998. bladsye 125- 128). Te dikwels het die magte ingegryp of nie daarin geslaag om in te gryp op grond van die bevordering van hul eie belange nie. As diegene met die vermoë om oorlog te voorkom of om regverdige en vreedsame samelewings te skep, nie dieselfde waarde aan die welstand van alle mense heg nie, sal sommige voortgaan met voorspoed en ander sal vergaan.
Die agtergrond van die oorloë lê in die onvolledige opkoms van nasiestate op die rand van die Ottomaanse Ryk gedurende die negentiende eeu. Serwiërs het gedurende die Russies-Turkse oorlog, 1877-1878, aansienlike grondgebied verwerf, terwyl Griekeland (onafhanklik sedert 1829) in 1881 Thessalië bekom het (hoewel dit 'n klein gebied aan die Ottomaanse Ryk in 1897 verloor het) en Bulgarye ('n outonome prinsdom sedert 1878) die vroeëre onderskeidende provinsie Oos-Rumelia (1885) opgeneem. Al drie, sowel as Montenegro, het bykomende gebiede gesoek in die groot Ottomaanse regerende streek, bekend as Roumelia, wat bestaan ​​uit Oos-Roumelia, Albanië, Macedonië en Thrace.
Beleide van die groot magte
Gedurende die negentiende eeu het die Grootmoondhede verskillende doelstellings gehad oor die 'Oosterse vraag', die integriteit van die Ottomaanse Ryk. Rusland wou toegang hê tot die "warm waters" van die Middellandse See en het 'n pan-Slawiese buitelandse beleid gevolg met die ondersteuning van Bulgarye en Serwië. Groot-Brittanje wou Rusland toegang tot die "warm waters" weier en die integriteit van die Ottomaanse Ryk ondersteun, hoewel dit ook 'n beperkte uitbreiding van Griekeland ondersteun, aangesien 'n rugsteunplan in die geval die integriteit van die ryk nie meer moontlik was nie. Frankryk wou haar posisie in die streek, veral in die Levant, versterk. Oostenryk-Hongarye wou 'n voortsetting van die bestaan ​​van die Ottomaanse Ryk hê, aangesien albei multinasionale entiteite was wat deur 'n klein elite regeer is, en die ineenstorting van die een ook die ander sou beïnvloed. Ook in die oë van die Habsburg (of Hapsburg) ryk, met sy groot Serwiese en Kroaties bevolking, was die versterking van Serwië uiters ongewens. Alhoewel daar geargumenteer is dat Italië van daardie tyd af reeds die Romeinse ryk wou herskep, blyk dit dat haar hoofdoel destyds hoofsaaklik die ontkenning van toegang tot die Adriatiese See van 'n ander groot seermag was. Duitsland het op sy beurt onder die beleid "Drang nach Osten" daarna gestreef om die ryk in 'n eie de-facto-kolonie te omskep en sodoende die integriteit daarvan te ondersteun.
Die lande van die Balkan self (behalwe Serwië) het in die laat negentiende en vroeë twintigste eeu gewapende groepe binne die Ryk (in Macedonië en Thrakië) gestuur om hul eie onderdane te beskerm en die terroriste van ander nasionaliteite te terroriseer. Na 1904, die sogenaamde Macedoniese stryd, het daar 'n oorlogsoorlog in Macedonië uitgebreek tussen Griekse en Bulgaarse orkeste en die Ottomaanse leër. Na die Young Turk Revolution van Julie 1908 het die situasie ietwat drasties verander.
Die Jong Turk-rewolusie
Dit is geen verrassing dat die "Jong Turk" -revolusie in die ontstoke Europese provinsies van die Ryk plaasgevind het nie. Daar was die bedreiging vir die integriteit daarvan die belangrikste, en die behoefte aan hervormings was die duidelikste. Toe die opstand uitgebreek het, is dit ondersteun deur intellektuele, die leër en byna al die etniese minderhede van die Ryk, en het die sultan Abdul Hamid II gedwing om die lang ontbinde Ottomaanse grondwet van 1877 weer in te neem, met die sogenaamde Tweede Grondwet era. Daar is hoop op hervormings en outonomie onder die Balkan-etnisiteite gebring, en verkiesings is gehou om 'n verteenwoordigende, multi-etniese Ottomaanse parlement te vorm. Na die poging van die Sultan om teen-staatsgreep te bewerkstellig, is die liberale element van die Jong Turke egter van kant gemaak en het die nasionalistiese element oorheersend geword.
Terselfdertyd, in Oktober 1908, het Oostenryk-Hongarye die geleentheid van die Ottomaanse politieke omwenteling aangegryp om die de jure Ottomaanse provinsie Bosnië-Herzegovina, wat dit sedert 1878 bewoon het (sien Bosniese krisis), en Bulgarye verklaar homself tot 'n ten volle onafhanklike koninkryk. Die Grieke van die outonome Kretaanse staat het eenwording met Griekeland aangekondig, hoewel die opposisie van die Grootmoondhede die laasgenoemde optrede verhoed het om praktiese werking te kry.
Reaksie in die Balkanstate
Verspreiding van etniese groepe op die Skiereiland van die Balkan en Klein-Asië in 1923, Historical Atlas deur William R. Shepherd, New York (Die kaart weerspieël nie die resultate van die bevolking oordrag van 1923 tussen Griekeland en Turkye nie).
Gefrustreerd in die noorde van die inlywing van Oostenryk-Hongarye van Bosnië met sy 975,000 Ortodokse Serwiërs (en baie meer Serwiërs en Serwiërs-simpatiseerders van ander gelowe), en gedwing (Maart 1909) om die anneksasie te aanvaar en anti-Habsburgse agitasie onder Serwiese nasionalistiese groepe te weerhou , het die Serwiese regering na vroeëre Serwiese gebiede in die suide gekyk, veral "Ou Serwië" (die Sanjak van Novi Pazar en die provinsie Kosovo) waar min Serwiërs woon, maar wat as die geestelike hoofstad van Serwië beskou word.
Op 15 Augustus 1909 het 'n groep Griekse offisiere teen die regering opgetree om die land se nasionale regering te hervorm en die leër te herorganiseer. Die liga kon nie 'n nuwe politieke stelsel skep nie, totdat die liga die Kretaanse politikus Eleutherios Venizelos na Athene opgeroep het as sy politieke adviseur. Venizelos het die koning oorreed om die grondwet te hersien en die liga gevra om te ontbind ten gunste van 'n Nasionale Vergadering. In Maart 1910 ontbind die Militêre Liga homself.1
Bulgarye, wat in April 1909 die Ottomaanse erkenning van haar onafhanklikheid verseker het en die vriendskap van Rusland geniet het,2 ook na distrikte Ottomaanse Thrace en Macedonië gekyk. In Maart 1910 breek 'n Albanese opstand in Kosovo uit wat geheime steun deur die jong Turke was. In Augustus 1910 het Montenegro die presedent van Bulgarye gevolg deur 'n koninkryk te word.
Bulgaarse magte wat wag om hul aanval op Adrianople te begin
Na die oorwinning van Italië in die Italo-Turkse Oorlog van 1911-1912, val die Jong Turke uit die mag na 'n staatsgreep. Die lande van die Balkan het dit gesien as 'n geleentheid om hul verlange na uitbreiding aan te val en te vervul.
Met die aanvanklike aanmoediging van Russiese agente, is 'n reeks ooreenkomste in Maart 1912 tussen Serwië en Bulgarye gesluit. Militêre oorwinning teen die Ottomaanse ryk sou nie moontlik wees nie, terwyl dit versterkings uit Asië kon bring. Die toestand van die Ottomaanse spoorweë van destyds was primitief, dus moes die meeste versterking per see deur die Egeïese Eilande kom. Griekeland was die enigste land op die Balkan met 'n vloot wat sterk genoeg was om die gebruik van die Egeïes aan die Turke te ontken; dus is 'n verdrag onderteken tussen Griekeland en Bulgarye in Mei 1912. Montenegro het later daardie jaar ooreenkomste tussen Serwië en Bulgarye gesluit. Serwië en Bulgarye het verdrae onderteken om die gebied van Noord-Macedonië tussen hulle te verdeel, maar Griekeland het nie so 'n konkrete ooreenkoms onderteken nie.
Die gevolglike alliansie tussen Griekeland, Serwië, Bulgarye en Montenegro het bekend geword as die Balkanliga; die bestaan ​​daarvan was ongewens vir al die groot magte. Die liga was op sy beste los, hoewel 'n geheime skakelbeampte na die begin van die oorlog tussen die Griekse en die Serwiese leër omgeruil is. Griekeland het die begin van die oorlog in die somer van 1912 verskeie kere vertraag om haar vloot beter voor te berei, maar Montenegro het op 8 Oktober (25 September O. oorlog) oorlog verklaar. Na 'n ultimatum aan die Ottomane, het die oorblywende lede van die alliansie op 17 Oktober die konflik betree.
Die Eerste Balkanoorlog
Territoriale veranderinge as gevolg van die Eerste Balkan-oorlog, vanaf April 1913
Daar was geen formele plan tussen die bondgenote van die Balkan oor hoe om die oorlog te voer nie, behalwe vir 'n mate van samewerking tussen Serwië en Montenegro oor Novi Pazar. Die oorlog was feitlik vier verskillende oorloë wat terselfdertyd en in dieselfde streek teen dieselfde vyand geveg is. Die Ottomaanse planne het gevra dat die gebruik van 'n leër uit Sirië in die Balkan oorgedra moet word as deel van die verdediging. As gevolg van Griekse maritieme bedrywighede was dit onmoontlik. Die Turke het hul normale kragte opgewek en om die tekort te vergoed, het hulle die Army of Axios, wat blyk te wees van 'n lae gehalte, opgewek.
Voor die ultimatum het Montenegro die eerste keer op 5 Oktober oorlog verklaar. Die hoofstryd was na Shkodra, met sekondêre bedrywighede in die Novi Pazar-gebied. Bulgarye val in die rigting van Oostelike Thrakië aan, en word net aan die buitewyke van Konstantinopel in die Chataldja-linie gestop. Serwië het suidwaarts aangeval na Skopje en Monastir. Hulle ontmoet later die Griekse leër en draai weswaarts in die rigting van die Adriatiese See. Griekeland het kragte in die Halkidiki-skiereiland geland terwyl die hoofmag van die leër vanaf Thessalië na Macedonië deur die Sarantaporo-reguit aangeval het. Na die bevryding van Thessaloniki (op 26 Oktober 1912, O.S.), verbind die Griekse leër hom met die Serwiese leër noord en draai hulle weswaarts. 'N Ander Griekse leër het op Epirus aangeval en magte is na daardie front ontplooi.3 Intussen het die Griekse vloot vinnig die Egeïese eilande beset wat steeds onder die Ottomaanse bewind was.4
Na die oorlogsverklaring waag die Ottomaanse vloot nie die veiligheid van die Dardanelle uit nie en het hy die grootste deel van sy tyd in Nagaras deurgebring. Die Griekse vloot was vry om die eilande van die Egeïese Eilande te bevry, beginnend met Lemnos, wat as basis gebruik is om die Dardanelle te monitor. Na 'n wapenstilstand in Desember tussen die Ottomaanse Ryk en Bulgarye, Serwië en Montenegro, het die Turkse vloot twee keer die Dardanelle verlaat, maar is twee keer verslaan in die gevegte van Elli en Lemnos. In Januarie, ná 'n staatsgreep, het Turkye besluit om die oorlog voort te sit. Bulgaarse magte het daarin geslaag om Adrianople te verower, terwyl Griekse magte Ioannina bevry het. Die oorlog is beëindig met die Verdrag van Londen op 17 Mei 1913.
Cholera was algemeen onder die soldate
Alhoewel die bondgenote van die Balkan teen die gemeenskaplike vyand geveg het, was dit nie genoeg om hul wedersydse wedywerings te oorkom nie. Die Tweede Balkan-oorlog het begin toe Serwië, Griekeland en Roemenië met Bulgarye getwis het oor die verdeling van hul gesamentlike verowerings in Macedonië.3 Toe die Griekse leër slegs 'n dag Thessaloniki binnekom in die Eerste Balkan-oorlog voor die Bulgaarse 7de afdeling, is hulle gevra om toe te laat dat 'n Bulgaarse bataljon die stad binnekom. Griekeland aanvaar in ruil daarvoor dat 'n Griekse eenheid die stad Serres kon binnegaan. Die Bulgaarse eenheid wat Thessaloniki binnegekom het, was 'n brigade in plaas van 'n bataljon en het kommer onder die Grieke veroorsaak, wat dit beskou het as 'n poging om 'n kondomein oor die stad te vestig. Dit is deur onderlinge verdrag (saam met die Griekse eenheid uit Serres) verwyder en na Dedeağaç (moderne Alexandroupolis) vervoer, wat slegs 'n klein mag agtergelaat het. Griekeland het die Bulgare ook toegelaat om die strek van die Thessaloniki-Konstantinopel-spoorlyn wat in die Grieks besette gebied geleë was, te beheer, aangesien Bulgarye in elk geval die grootste deel van hierdie spoorweg beheer het. Bulgarye was egter nie tevrede met die gebied wat dit in Macedonië beheer het nie en het Griekeland gevra om afstand te doen van die land wes van Thessaloniki, in Pieria. Thessaloniki was destyds 'n belangrike en strategiese hawe in die omgewing. Hierdie Bulgaarse versoek het Griekeland ontstel, wat besluit het om 'n hoë vlak van waarskuwing op sy leër te handhaaf. Die spanning tussen Serwië en Bulgarye het verder toegeneem.
Verspreiding van etniese groepe op die Balkan-skiereiland en Klein-Asië in 1922, Racial Map Of Europe deur Hammond & Co.
Na 'n reeks onderhandelinge het Griekeland en Serwië 'n verdrag van onderlinge verdediging onderteken teen 'n aanval op enige deel, nie net Bulgaars nie, maar ook Oostenryk-Hongaars op 19 Mei / 1, 1913. Met hierdie verdrag is 'n onderlinge grens tussen die twee en 'n ooreenkoms vir onderlinge diplomatieke steun. Albei lande het besluit om op die verdediging te bly en nie Bulgarye aan te val nie. Tog het die Serwiërs die hele Vardar Macedonië behou. Die Serwiërs het nie die grensverdrag wat hulle onderteken het, erken nie. Op 16 Junie 1913 verklaar tsaar Ferdinand I van Bulgarye en generaal Savov, sonder om die Bulgaarse regering te raadpleeg, oorlog teen Griekeland en Serwië.5 Op 17 Junie 1913 val hulle die Serwiese leër in Gevgelija aan en daarna die Griekse leër in Nigrita.
Terwyl die Serwiese leër beter as Bulgaarse magte te kampe gehad het en probleme ondervind het, was die Griekse leër meer suksesvol. Die Griekse leër het twee dae lank volgens plan beplan terwyl Thessaloniki van die oorblywende Bulgaarse loslating ontslae geraak het en die Bulgare by Kilkis-Lahanas verslaan en verslaan. Die Griekse leër het egter nie betyds die stad Serres binnegekom om te keer dat dit deur onreëlmatige Bulgaarse eenhede verwoes word nie. Die Griekse leër het toe hul magte verdeel en in twee rigtings gevorder. 'N Deel het oos gevorder en die hele land wes van die Mesta-rivier beset. Die res van die Griekse leër het in die Struma-riviervallei gevorder en die Bulgaarse leër verslaan in die gevegte van Doiran en Mt. Gele wat voor hulself verslaan is by die Kresna-seestraat en totale vernietiging ondervind. Die Grieke het 'n wapenstilstand aangebied en die Bulgare het aanvaar weens die gevaar wat die Roemeense leër in die noorde inhou.
Aangesien die militêre posisie van die Bulgaarse leër, het Roemenië en die Ottomaanse Ryk besluit om in te gryp. Roemenië het 'n leër opgerig en op 27 Junie oorlog teen Bulgarye verklaar. Hulle het weinig weerstand teen die Bulgare teëgekom en was teen die tyd van die wapenstilstand slegs 30 kilometer van Sofia af.
Die Ottomane het daarin geslaag om Adrianople (Edirne), wat 'n historiese belang vir die Turke gehad het, terug te neem, aangesien hulle 'n voormalige Ottomaanse hoofstad was (sien Adrianople). Die Ottomane het ook daarin geslaag om die oostelike Thrakië, wat grotendeels verlore gegaan het in die Eerste Balkanoorlog, te herwin en sodoende 'n landmassa in Europa herwin wat net effens groter was as die huidige Europese gebied van die Republiek van Turkye.
Die oorloë was 'n belangrike voorloper tot die Eerste Wêreldoorlog, in die mate dat Oostenryk-Hongarye alarm gemaak het oor die groot toename in Serwië se gebied en status. Hierdie kommer is gedeel deur Duitsland, wat Serwië as 'n satelliet van Rusland beskou het. Serwië se magtoename het dus daartoe bygedra dat die twee sentrale magte gewillig was om oorlog te voer na die moord op Sarajevo van die aartshertog Francis Ferdinand van Oostenryk in Junie 1914. Na die Eerste Wêreldoorlog het Serwië die leiding geneem met die vorming, met haar eie koning as sy monarg, die Koninkryk van die Slowene, die Kroate en die Serwiërs, wat Joego-Slawië geword het. Dit was Serwië se begeerte om na die ineenstorting van Joego-Slawië voort te gaan om die gebied te oorheers, wat die Derde Bosniese oorlog aanleiding gegee het; Serwië was gekant teen die onafhanklikheid van die voormalige Joego-Slawiese republieke, terwyl elkeen weggebreek het om soewereine nasies te vorm. Die Moslem-bevolking van Bosnië-Herzegowina het die teiken geword van 'n etniese suiwering ', aangesien sommige Serwiërs probeer ontken het dat daar ooit 'n multikultureel-harmonieuse samelewing bestaan ​​het en beweer dat Bosnië deel van hul herleefde Middeleeuse entiteite was. Serwië se poging om die meerderheid nie-Serwiërs (Albaniërs) uit Kosovo te verwyder, was ook 'n belangrike faktor in die brandstof van konflik.
Gallagher argumenteer egter dat die probleme van die streek net soveel te make het met die manier waarop eksterne magte ingegryp het of nie daarin geslaag het om in te gryp nie, afhangende van hul belange. Tydens die Eerste en Tweede Balkanoorlog het die groot moondhede verskillende agendas gehad; Rusland het keiserlike ontwerpe gehad, Oostenryk-Hongarye en Duitsland het die Ottomane bevoordeel, terwyl Brittanje die streek meer as 'n vesting teen die Ottomane beskou het as 'n lokaal waarin moderne nasiestate kon ontstaan. Selfs nadat die gebied tegnies binne die Sowjet-invloedsfeer gedurende die Koue Oorlog was, was die Sowjets nooit so geïnteresseerd in die Balkan soos in Oos-Duitsland of in Pole nie. Wes-Europeërs het die geleentheid misgeloop om demokrasie in die streek te koester, wat hulle selfs voor die ineenstorting van Joego-Slawië kon probeer het. Sommige mense suggereer dat die "ander" van die Balkan, omdat hulle op die een of ander manier nie regtig Europees is nie, ingedoen het, hetsy roof of patroniserend of albei. In plaas daarvan om die belange van die Balkan-bevolking in die middelpunt te plaas, het die magte hul eie besorgdheid in die middelpunt geplaas en het die streek histories 'n speelgrond vir hul eie wedywerings gebruik. Die Balkan, word gesê, is 'gesien as 'n permanent versteurde streek op die rand van Europa.6
↑ Encyclopedia Britannica Online, Military League. 4 Augustus 2008 herwin.
↑ Amerikaanse Library of Congress, die Balkanoorloë, landstudies. 4 Augustus 2008 herwin.
↑ 3.0 3.1 Encyclopedia Britannica, Balkan Wars: European History. 4 Augustus 2008 herwin.
↑ Encyclopedia Britannica, History of Greece: Bisantine to Modern. 4 Augustus 2008 herwin.
↑ George Phillipov, die Macedoniese enigma, Australië en wêreldsake. 4 Augustus 2008 herwin.
Allcock, John B. Verduidelik Joego-Slawië. New York: Columbia University Press, 2000. ISBN 0231120540.
Gallagher, Tom. Europa wat uitgesaai is: die Balkan, 1789-1989, van die Ottomane na Milošević. London: Rutledge, 2001. ISBN 978-0415270892.
Glenny, Misha. Die Balkan: nasionalisme, oorlog en die groot moondhede, 1804-1999. New York: Viking, 2000. ISBN 978-0670853380.
Jelavich, Charles, en Barbara Jelavich. Die stigting van die nasionale state van die Balkan, 1804-1920. Seattle: University of Washington Press, 1977. ISBN 978-0295954448.
Kaplan, Robert. Ghost van die Balkan: 'n reis deur die geskiedenis. New York: Picador, 2005.
Verkoop, Michael. Die brug verraai: Godsdiens en volksmoord in Bosnië. Berkeley, CA: University of California Press, 1998. ISBN 978-0585130279.
Vŭchkov, Aleksandŭr. Die Balkanoorlog 1912-1913. Sofia, BG: Angela, 2005.
Alle skakels is op 10 Mei 2016 opgespoor.
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Balkan Oorloë