Versindaba Marmite Archives : Versindaba
Bibi Slippers. O, werklik? Ja, werklik!
Ander mense het al genoeg slim goed geskryf oor kuns en die werklikheid en die ingewikkelde verhouding tussen die twee. Ek gaan dus nie probeer slim wees nie – eerder net real. Ek het nog altyd gehou van gedigte en kuns wat op 'n baie eenvoudige en direkte manier met die werklikheid omgaan. Op universiteit was Cees Buddingh' se gedig "Pluk de dag" vir 'n lang ruk my gunsteling:
"En jawel hoor: het paste eveneens" !!!!!!!!!!! Ek het dit oor en oor gelees en elke keer ewe opgewonde geraak oor Buddingh' se ontdekking, Ek raak nogsteeds opgewonde. My ekstase oor die gewone ken geen einde nie. Verwondering oor dit wat elke dag onsigbaar voor jou oë lê en skielik geopenbaar word is so lekker soos min ander dinge.
Minder lekker is die openbaring wat jy nie noodwendig wou hê nie, maar in jou eie skryfsels voor jou opduik. So besef ek mos Maandag tydens 'n skryfkunde klas dat die kommentaar oor my verse eintlik maar kommentaar oor my lewe is… Die clutter in die sinne lyk meer as vaagweg op die clutter rondom my rekenaar, die verwarrende beelde weerspieël my eie verwarring. Ek probeer te veel in een gedig/dag doen, ek skryf/vat alles te persoonlik op. Daar is heeltemal te veel liefdesgedigte (en hulle is moeilik om te skryf). Terwyl ek besluit of ek moet lag/huil (of beide gelyk doen) oor die duidelike beeld van die chaos warin ek verkeer, deel ek my gedagtes met een van die subjekte van my oormaat liefdesgedigte. Hy dink 'n rukkie na en knik sy kop in alle erns as inleiding tot sy pseudo-filosofiese uitlating: "Poems are lessons in life," vertel hy my. Ek lag. Lekker hard. Want dis pret om te leer om te lewe.