Maar ons klim af. En kort agter ons die verliefde paartjie. En daar staan ons vier in die nouste straatjie waar slegs ’n pokkeltjiebus en ’n bromponie bymekaar kan verby skuur. Ons besluit: Hier is ’n dorpie wat vra om geskilder te word. Blou-blou see op die agtergrond met ’n boot wat ’n wit sperstreep deur die water verf, ’n pragtige koepelkerk en hier en daar toeristewinkels.
Al waarin die oorspronklike inwoners belanggestel het, was die uitsig op die Amalfi-baai, die klein strandjie hieronder, die sybedryf, wat die mooiste syklere gemaak het (dit is deesdae slegs ’n vissersdorpie wat die room van die toeristelagie afskep), en die piepklein strandjie, wat met klippies besaai is.
Daardie klippies is terloops so skerp en folter jou voetsole dwars­deur jou tekkies. Dis nie so maklik of romanties om daar te loop nie. Vergeet van die romantiese tonele wat jy in rolprente sien waar twee verliefdes in stadige beweging na mekaar toe hardloop oor ’n strand. Hier sal jy hinkepink, en bewaar jou as jy liddorings het! Van die verliefde paartjie is daar terloops op die oomblik nie ’n teken nie.
Ons besigtig die uitsig vanaf die kerk op die geteëlde Piazza San Gennaro. Van daar af strek die see en uitsig soos ’n koel waaier voor jou oop, en doer gunter lê Positano, met meer toeriste as plaaslike inwoners.
Ek hoor ’n man verduidelik aan ’n vrou dat daar deesdae net visgevang word in Praiano. Die kerk is in 1589 gebou, sê hy, maar Praiano se hoofkerk is eintlik die San Luca Evangelista, maar dis hoër op.
Ons stap deur die kerk en daarna met die nou straatjie af in die rigting waarin die bus verdwyn het. So kom ons ’n horde trappies teë – toeriste-onvriendelike trappies noem die plaaslike inwoners dit, want toeriste, behalwe die deurwinterdes, begewe hulle nie maklik op 400 tot 500 trappe af na strande soos Marina di Praia of die grot van La Gavitella nie.
En dit is net hier waar ons op ’n restaurant besluit wat so naby die pad is, as jy buite sit, kan jy aan die bus raak as hy verby ry. Ons gaan sit liewer neffens die honderde trappies wat teen die berg oplei op pad na die hoogste kerk in die dorp. En wat anders eet jy daar as ’n pizza met ’n eksotiese naam wat soos ’n liedjie klink, en drink Limoncello, die suidweste se gunsteling-likeur?
Dwaal jy verder met die hoofpad af, kom jy ’n tonnel teë op pad na Amalfi. Hier staan soveel motors langs die pad geparkeer jy kan beswaarlik daar loop.
Daarom terug na die Sita-bushalte, waar daar nou skielik meer toeriste en plaaslike mense op die bus wag. ’n Mens al sien hoe jy aan die buitekant van die bus moet hang op pad Amalfi toe.
Die bus arriveer vyf minute later en ons bondel holderstebolder in. Voor my loop die paartjie van tevore, maar dié slag het sy ’n blink ring aan haar vinger. Hulle kyk nie verder na die uitsigte op pad Amalfi en Ravello toe nie. Hulle kyk net vir mekaar.
Wees net gewaarsku: As jy dink dat jy vinnig deur Amalfi gaan woerts, sal jy agterkom dié plek laat hom nie binne ’n uur of wat verken nie. Die mooiste uitsigte en geboue word noukeurig weggesteek. Hier moet jy werk om die oudste geboue en stegies te vind weg van die bekende toeriste-aantreklikhede. Dwaal net weg van die massas en jy sal vind.
Maar soos jy nie Rome kan aandoen en nie die Colosseum sien nie, kan jy nie deur Amalfi loop en nie by sy beroemde Duomo di Sant’Andrea met die trappe opstap nie. Gaan sit net eers by een van die talle restaurante op die piazza en verkyk jou aan die kwilt van mense wat verbyloop.
Maar moenie net vir die menigte plek maak nie; daar is ook ’n drawwer wat die trappe uithyg met sweterige boomstompbene.
Hier kry jy beswaarlik tyd om jou aan die uitsig te verwonder. Daar is bloot te veel mense, en dwaal jy verder af, wag ywerige winkeliers jou in wat jou omtrent in hul winkeltjies indra waar keramiekwerk, teëls en ander aandenkings die oë verblind.
Ons hoor van die Via Lorenzo D’Amalfi-staptoer – een van die dinge wat jy daar kan doen as jy Amalfi behoorlik wil ervaar. Of die Valle delle Ferriere-staptoer wat jou na ’n waterval neem met uitsigte wat geen kamera kan vasvang nie.
Ons is gelukkig genoeg om laat op ’n Woensdag in Amalfi te wees waar die Amalfi Musical aangebied word. Dit speel in die 9de eeu af en gaan oor die opkoms van die Republiek van Amalfi wanneer die sterke held Antonio op die beeldskone (altyd beeldskone!) heldin Giovanna verlief raak, maar vlug voor die wrede Sicardo. Dit is in Italiaans met Engelse onderskrifte, dus kan ’n mens die dialoog en sang volg. Die vertoning word Woensdag- en Saterdagaande om 21:00 in ’n Middeleeuse gebou gehou waar die gehoor aan die kante sit met die aksie in die middel.
Met die uitstap uit die teater verneem ons dat Amalfi se naam kom van ’n beeldskoon dame (daar is daardie woord alweer!) wat die uitgesoekte geliefde van die magtige Hercules was.
Maar my gidsboekie is nie so romanties nie. ’n Groep Romeinse families het die vissersdorpie in 839 glo gevestig en dit die Amelphes genoem. Hierna het dit Amalfi geword wat weggebreek het van die heerskappy van Napels voordat ’n tsoenami ’n groot deel van die dorp in 1343 vernietig het.