Augustus | 2011 | Maryke van Rensburg
Ja, 'n begrafnis het die manier om ander onbekende dimensies van mense te openbaar.
My tannie is vandag begrawe en alhoewel ek nie haar drempel deurgetrap het nie, kan ek nooit een oomblik onthou wat sy my sleg behandel het nie. Sy was altyd vriendelik en het altyd sag en mooi gepraat. Daarom glo ek dat haar afsterwe 'n lee plekkie in heelparty mense se lewens sal laat.
Haar man was 'n predikant en hy is al jare gelede oorlede. Nie net moes sy in haar leeftyd ook 'n seun begrawe nie, maar sy het ook 'n seun wat doofstom is. Sy het haar lewe aan hom toegewy en hom met baie liefde en geduld versorg.
En dit is juis hier waar ek so 'n wonderlike openbaring beleef het vandag. Ek het vandag gesien hoe my pa hierdie seun van haar onder sy vlerk geneem het en hom met soveel liefde en geduld ondersteun het.
Die twee het langs mekaar voor in die kerk gesit. Hy wat sy ma – die laaste lid van sy gesin – begrawe en my pa met sy welige spierwit kop – wat ook die laaste lid van sy grootwordgesin begrawe. Twee mans saamgesnoer deur 'n hartseer band van verlies.
Ek het vandag besef dat mens nooit iemand anders ten volle ken nie. Hulle beskik oor die vermoe om jou nog te verras. Ek het ook besef dat as ek my oe gesluit gehou het met verwyte en 'hoekoms', ek nie hierdie mooi kant van my pa sou herontdek het nie.
Mag elkeen van ons die ander mense die geleentheid gun om ons aangenaam te verras. Mag die verlede se foute nooit ons harte agter slot en grendel verberg van vergifnis en bevryding nie. Ek is dankbaar dat ek vandag soveel mooi kon ervaar te midde van soveel hartseer!
Sjoe, ek was werklik lanklaas hier op my blokkie om 'n inskrywing te maak. Maar ek was/is baie besig met werk en ek is dankbaar daarvoor. Ek loer darem gereeld in en lees die ander se skrywes, beloer hulle fotos en kry saam hulle seer as die lewe druk.
Die lewe gaan mens partykeer so onopgemerk verby dat jy eendag net skielik besef dat jy op 'n sekere plek in jou lewe staan en dan begin wonder hoe op dese aarde jy daar gekom het.
Die jaar snel na sy einde en partykeer wil ek skree 'Hokaai!', net om vir 'n oomblik asem te haal en te besin. Maar deesdae, met ons dolle gejaag, blyk dit 'n luukse te wees.
Ek het die afgelope tyd ook baie van mense geleer. Ek het geleer dat maak nie saak hoe edel jou intensies, mens tog maar op die einde aan jouself dink. Geen goeie daad is so edel dat daar nie 'n geringe voordeel vir jouself is nie, hetsy dit in 'n tipe van boetedoening is of dalk 'n poging om aanvaar te word. Ek het ook geleer dat 'n goeie daad nie waarborg dat daardie persoon, wanneer jy hom nodig het, daar sal wees vir jou nie. Ek het ook besef dat as jy iets vir iemand doen, moet jy nie iets terug verwag nie, want as jy wel iets terugkry, dit net 'n heerlike onverwagte bonus is.
Ek het ook geleer om verwerping te verwerk. Iets wat ek nog altyd mee gesukkel het en agter 'n 'I don't give a damm' masker weggesteek het. Maar verwerping is huidiglik 'n redelike werklikheid in my lewe. Ek het altyd gedink dat as ek opgewonde is oor nuwe ontdekkings in my lewe, en ek dit wil ondersoek, leer ken en deel van my maak, dat die 'ontdekte' ook so sal voel. Maar helaas dit is nie so nie. Maar mens moet maar net aanvaar dat dit nie jou skuld is nie en weet dat die ander persoon se verlies is as hy/sy jou nie wil ken nie. Per slot van rekening, kan iets nuuts en onbekend wat nuut en onbekend bly, nie jou lewe verander nie.
Ek het ook geleer dat alle hulp wat jy aanbied nie altyd welkom is nie. Al weet jy die hulp en hand wat jy aanbied die ontvanger daarvan 'n beter lewe gaan gee. Dan moet mens dit net sonder voorbehoud aanvaar want jy leef nie daardie persoon se lewe nie.
Soos ek hier in die donker sit en wag vir die sonnetjie, besef ek ook dat ek ryklik geseend is. Ek het my gesondheid, 'n brein wat my selde in die steek laat, 'n man wat my liefhet, kinders, familie, ryding, dak oor my kop, lekker kossies, krag, geloof, hoop en bowenal … ek leef.