Gesinslewe | penpunt
Category Archives: Gesinslewe
Wanneer die elfde van die elfde jaarliks sy draai kom maak, weet ek telkens nie mooi wat ek met daardie dag moet maak nie. Daar is ’n warboel van emosies wat my besoek: hartseer, nostalgie, vreugde …
Die elfde van die elfde is my skoonsus se verjaarsdag, en dit is een van die goeie dinge van hierdie datum. Altyd lekker om iemand ‘n wavrag vol seëninge toe te wens vir ’n nuwe lewensjaar. Dan dink ek altyd met nostalgie aan dié dag in 1979, toe my man die jawoord gevra het, maar ook dat die grootse gebeurtenis aangevuur is deur die afsterwe van my tante, op daardie dag. Dit het ons sterk onder die indruk gelaat van hoe onvoorspelbaar, en soms, kort, die lewe kan wees. Dat ’n mens nie onnodig moet uitstel nie.
Maar helaas, dit was ook op die elfde van die elfde, vier-en-twintig jaar gelede, wat ’n groot beroerte my pappa kom eis het. Pappa, ek mis jou steeds
Vir ’n mooier dag kon ons nie gevra het nie. Die winterkoue het nie erg gebyt nie, die lug was blou en windstil. Die pragtige kapel by die koffiewinkel was ’n intieme bymekaarkomplek vir die familie en naaste vriende van Theuns en Simone. Die geleentheid: ons poppie, Lhente-Mari se doopdag.
Ds Gerhard de Wet, wat die doop behartig het, ken beide ouers al van hulle kinderdae af, wat dit ekstra spesiaal gemaak het. Sy boodskap oor Johannes die Doper, “Wat het geword van die kind?”, het aan ons almal stof tot nadenke gegee.
Nadat die doop bedien is, het ons oorgestap na die gesellige, sonnige koffiewinkel waar keurige pienk en wit-gedekte tafels gewag het, met die allerheerlikste butternut sop, broodjies en ’n pannekoek buffet. Koffie en rooi feetjiekoekies het die smullery afgerond.
Daar is gekuier tot laat, en deurentyd het die kleine dametjie haarself soos ’n prinses gedra en glimlaggies uitgedeel aan almal wat aandag gegee het.
Hoe geseënd kan ’n Ouma en Oupa dan wees?
My hart het nog ’n punt bygekry
Vir ses jaar vandat die Vrystaatse man my hart kom steel het, was hy my alles. Buiten natuurlik my dierbare ouers wat hulle eie spesiale nis in my wese gehad het, waar geen ander kon meeding nie.
Dan was daar ook spoedig ‘n nuwe plekkie gegrawe vir my skoonouers, wat my as nog ‘n dogter aanvaar het. Ek het simpatie met skoondogter vs skoonouers vetes, maar ek het dit genadiglik nooit beleef nie.
Op ‘n laatwintersdag in Augustus 1985, het die nuwe puntjie van my hart, wat vir nege maande gegroei het, haar verskyning gemaak, en drie jaar later was daar nog een. Ek het begin verstaan hoedat ‘n ma se hart kan uitsit van liefde en elke nuwe ene kan akkommodeer.
Later was daar ook plek gemaak vir die manne in hulle lewens, en steeds kon my hart dit hou.
Maar in Maart vanjaar het my gewillige hart ‘n punt bygekry wat nou so vêr moet rek, dat dit baie seer maak. Ek wil haar so graag net ‘n bietjie vashou …