Die dae toe evangelisasie net beteken het om siele vir die Koninkryk te wen, is met ander woorde verby ... evangelisasie beteken dus eerder 'n holistiese benadering tot die mens wat buite die gemeente staan. Sy geestelike sowel as fisiese behoeftes moet raakgesien en aangespreek word.
Hy noem dat meeste lidmate nog nooit geleer is om die fisiese nood van ander raak te sien nie. Mense dink dat dit in die Kerk net om die geestelike nood van mense gaan. In elke gemeente sal 'n sensitiwiteit vir mense in nood gekweek moet word en die diakens sal die gemeente voortdurend vir barmhartigheidsdiens moet toerus. Daarby moet daar ook 'n klemverskuiwing van hoe die gemeente betrek kan word, plaasvind. Dit mag nie gesien word as 'n blote bereidwilligheid om 'n bepaalde finansiële bydrae te lewer of om bepaalde middele by die kerk te kom aflaai nie. Elke lidmaat moet tot aktiewe deelname aangemoedig word.
Armstrong (1979:47) spesifiseer ook hierdie dienskneggestalte van die kerk deur te wys dat die kerk 'n instrument van versoening moet wees waar konflik is; die kerk moet die instrument vir hervorming wees waar daar onreg is en waar daar lyding is moet die kerk 'n gemeenskap wees wat medelye betoon terwyl die behoeftes van mense in nood aangespreek word. Ook ander skrywers sluit aan by hierdie saak van die kerk se 'dienskneggestalte'. Volgens Callahan (1983:1) is Spesifieke, Konkrete Missionêre doelwitte die eerste kenmerk van 'n suksesvolle gemeente. Daarby bedoel hy 'n gemeente wat fokus op spesifieke 'human hurt and hope' soos deur byvoorbeeld hulp aan alkoholiste en hulle families te verleen. Die gedagte is dat 'n gemeente met sodanige doelwitte werklike diens aan 'n gemeenskap sal lewer en in daardie diens ook 'n missionale gerigtheid sal hê. Daar moet egter in so 'n benadering gewaak word om nie alles vir almal te wees nie. Dit is veral 'n vermaning aan die pastor wat soms neig om alles vir almal te wees en gevolglik uitbrand. En verder: 'The church that does that, ends up helping no one with anything' (Sjogren 1993:17) definieer dit wat hy 'Servant Evangelism' noem, soos volg: 'Demonstrating the kindness of God by offering to do some act of humble service with no strings attached' (Sjogren 1993:18).
Die werk van Moffitt (2006) werp goeie lig op die hele saak van diensevangelisasie en fisiese, sosiale bediening. Die kerk van die negentiende en twintigste eeu het 'n tragiese verlies ervaar. Ten spyte van 'n groeiende getal kerke en Christene wêreldwyd, het die kerk haar vermoë om 'n impak op die wêreld te maak, verloor. Hy (Moffitt 2006:114)verwys ook na die kerk in die Apostolies era wat met 'n skrale 9.9% die Romeinse wêreld van daardie tyd totaal beïnvloed het. Moffitt (2006:102) verwys ook deur woordspeling na die 'Greek' Commission (i.p.v. die Great Commission) omdat die vroeë kerk gekonfronteer was met die Gnostisisme, waarvolgens alles in die geestelike wêreld goed was, maar die fisiese wêreld boos was. Die kerk het 'n onbybelse onderskeid tussen fisiese en geestelike werklikhede ontwikkel - 'n onbybelse afstand tussen 'Woord' en 'dade'. Die internasionale kongres vir Wêreld Evangelisasie, wat in 1974 in Lausanne, Switserland gehou is, het 'n keerpunt gebring omdat dit beide evangelisasie en sosiale betrokkenheid as sleutelkwessies uitgewys het (Moffitt 2006:115).
Hy identifiseer ses redes waarom die plaaslike gemeente die gemeenskap kan beïnvloed (Moffitt 2006:179-181):
Die plaaslike gemeente verteenwoordig 'n breë spektrum van die gemeenskap. As gemeenskap van gelowiges verteenwoordig die plaaslike gemeente alle sosio-ekonomiese klasse, etniese groepe, opvoedkundige vlakke en beroepe. Hierdie mense kan weer oral in hulle onderskeie leefwêrelde 'n verskil maak.