Selfs in “Beweging”, die slotafdeling van Toe dit nog vroeg was en waarin die sjamaanfiguur in die kollig staan, ontbreek dit nie aan ‘n liefdeskinkel nie. As die “reënman” (“Kxau”, die sjamanistiese reënroeper) te sterwe kom, verneem ons eensklaps van die “alleen-vrou” wat hom nou moet mis: As ek reg is die dag om my bakkie te doen gaan ek by jou kom kers op steek, ou Anker!!! Toe Henriette Grové die Hertzogprys in 1984 verwower het vir Die kêrel van die Pêrel is in akademiese wandelgange gepraat oor persoonlike belange wat die deurslag gegee het. Jare lank het Brink glo nie die Hertzogprys ontvang nie omdat hy polities omstrede was en toe hy dit uiteindelik wél kry (vir Die jogger in 2000, maar veral met Donkermaan in 2001) breek daar ‘n herrie los omdat die letterkundekommissie nou aan ‘n skuldkompleks sou ly (kyk Kapp, 2009: 225). Hierdie stelling is egter effens vergesog, want die sprokie is niks anders as gebeure nie – gebeure in die vorm van die primitiewe etiek. As ons die tipiese struktuur van tragiese begin, ontwikkeling in die rigting van die etiese slot met sy tragiese beletsels sou wegneem, sou daar geen sprokie oorbly nie.