Belydenis is 'n gekompliseerde saak. Dit ontstaan in bepaalde kontekste. Dit wat uiteindelik as belydenis (konfessie) neerslag vind, is gegrond op geloofservaring. Die geloofservaring word deur middel van menslike taal en metafore beskryf (Ricoeur 1974:26, 42-3). 'Taal' is die wyse waarop 'ervaring' uitgedruk word. Taal word die 'voertuig' van die 'saak'; dit is geloof gegrond op ervaring. Religieuse taal ontwikkel met ander woorde nie in 'n vakuum nie (Ricoeur 1974:38). Die belydenisskrifte (Reformatoriese Formuliere van Eenheid) is die taal waarin die geloof van die Reformatoriese kerk geartikuleer is. Wanneer die ontstaanskonteks en -geskiedenis van belydenisskrifte buite rekening gelaat word, is die gevolg 'n verstarring in die verstaan en gebruik van belydenisskrifte wat in 'n onkritiese konfessionalisme of onkritiese liberalisme ten opsigte van die interpretasie en handhawing van belydenis (en die belydenisskrifte) ontaard. Deur 'eksegese' van belydenisskrifte, soos die geval is met Bybelse tekste, kan die saak wat in die teks geartikuleer word, as't ware 'vertaal' word. En hierdie 'vertaling' eindig nie by een van die genoemde terminusse nie, te wete onkritiese aanvaarding (of toepassing) of 'n onkritiese tersydestelling vanweë 'n sogenaamde gebrek aan relevansie. Of anders gestel: die lees en handhawing van belydenisskrifte kom nie neer op 'n keuse vir óf geloof óf kennis (rede) nie. In hierdie artikel word hierdie saak ten opsigte van die Dordtse Leerreëls ondersoek en die relevansie daarvan uiteengesit.
Die rede vir hierdie beskuldiging deur die Calviniste was waarskynlik omdat die Remonstrante se verstaan van uitverkiesing en die mens se aandeel daarin vir die Calviniste na bewering gevaarlik naby aan RKK teologie gekom het. Die RKK beklemtoon óók die mens se aandeel in God se genade en uitverkiesing, maar op 'n totaal ander wyse in die vorm van die sogenaamde 'werkheiligheid'. Vir die Remonstrante het dit om die menslike vryheid om te kies gegaan. Vir die RKK het dit daarom gegaan dat die mens, deur 'die goeie' te doen (die verband tussen geloof en werke), in staat is om God se 'uitverkiesing'/'genade' te bewerkstellig. In die lig van die verbete stryd van die Nederlanders teen die seun van Karel V, Philippus II van Spanje-Habsburg, is eksklusiwisme egter op die spits gedryf en het die uitverkiesingleer in 'n teologiese instrument ten dienste van eksklusiewe nasionalisme ontaard.
Die Nederlandse politikus Johan van Oldenbarnevelt (1547-1619), het aanvanklik steun geniet toe hy met Rooms-Katolieke Spanje 'n handelsverdrag ten opsigte van die 'Oos-Wes Indiese' gebiede in die Karibiese See gesluit het. Maurits, prins van Oranje - ook 'n militaris - het weerstand teen Van Oldenbarnevelt, 'n sterk Remonstrantse ondersteuner, gebied. Dit was Maurits wat die direkte stimulans was vir die Nasionale Sinode van Dordrect wat op 13 November 1618 begin het (Fix 1991:33-34). Een van Maurits se predikante was Uytenbogeart, uit die koninklike familie van Oranje en ook 'n voorstander van die sogenaamde liberale oortuiging dat die mens 'n vrye wil in God se genade-aanbod het. Maurits se weersin teen sy predikant gee aanleiding daartoe dat hy homself met 'n eed aan Calvinisme verbind op grond van sy interpretasie van Calvyn se leer.