Versindaba » Blog Archive » Karen Kuhn. Kersfees in Kanaalstraat
Karen Kuhn. Kersfees in Kanaalstraat
Amsterdam, Circa 2015 (Foto’s: Cloudette van der Berg)
Die afgelope Kersfees kuier ek in Kanaalstraat, by Cloudette en William. Nege dae in Amsterdam, vanuit Pole. Daar’s ’n fiets vir my en word vertel; volg ons, hou regs, ry net, moenie stop, vloei net langs die gragte, die trap sal jou lig laat brand en kyk rond. Dalk is dit hoe diepsee duik ook is. So by jouself deur en in alles om jou.
Amsterdam, Circa 201
Soos altyd met reis, die geskenk van ontmoetings. Een hiervan was met Mohannad van Latakia in Sirië.
Hy het oorkant my gesit om ’n tafel waar ons geverf het, iewers in die weste van Amsterdam. Mohannad is nou twee maande en vyf dae hier, in ’n ou tronk wat nou ingerig is vir vlugtelinge hoofsaaklik van Irak en Sirië. Hy vertel my van sy stad. Die digter Adonis of Adunis is net suid van Latakia, in Qassabin gebore. Een van die grootste digters van ons tyd en ’n gunsteling vir die Nobelprys vir Letterkunde, met ’n oeuvre van twintig bundels reeds agter sy naam.
Maar toe sit Mohannad sy foon op silent en wys my die bomme, en tik in Arabies, en ek lees op google translate; “I don’t want to fight”.
Wie se oorlog is dit hierdie?
Khaled Mattawa vertaal Adonis se vers:
A coffin that wears the face of a child,
written inside the guts of a crow,
a beast trudging forward holding a flower,
breathing inside the lungs of a madman.
Mohannad wys my foto’s op facebook van sy driejarige dogtertjie; Shahed en seuntjie; Hossam nou twee, terwyl Aerosmith se ‘I don’t want to miss a thing’ nou sag oor sy foon speel en hy verder vertel van pa-wees, wys my sy ontwerpe in sy beroep en sy vrou. Om hierdie tafel sit vrywilligers van regoor die wêreld verteenwoordigend van verskeie organisasies wat omgee, van help kook, na mop, na net saam sit.
Ek vind ’n antwoord in Adonis se digkuns:
A Mirror For A Question
I asked, and they said, the branch
They told me my face
was the waves, the world’s face a pile of mirrors,
a lighthouse, and the sailor’s sorrow.
was ink, each gesture, a phrase.
I did not know that between it and me
there was a bridge named “Brotherhood”
made of steps, prophecy and fire.
Ek glimlag vir ons Afrikaans wat ek hoor in sy Arabies, dis bekend, soos die liefde in Mohannad se glimlag wat hom maak opstaan en teen sy eie trane baklei.
En so fiets ons terug oor Kersfees na Kanaalstraat onder die volmaan. Hou regs, ry net, moenie stop, vloei net langs die gragte, dankbaar vir die wete ons kan nog huis toe gaan, dankbaar om ’n nuwe jaar in te trap. So by jouself deel van alles om jou. Dis liefde wat ons maak aanhou.
Volmaan in Amsterdam
van ons lyn
om alles met mis
en probeer beweeg
val en verloor.
om ons lyn
sweef vir tyd
om jou smile
van bo na onder
vol son te verlig
en onthou stilstaan
plant en kweek
’n view oor alles.
Oor genoeg moet
en oorgenoeg wil
Adonis. 2010. Adonis Selected Poems – Translated from the Arabic by Khaled Mattawa. Yale University Press: New Haven & London.
Tuesday, January 5th, 2016 | Buiteblik.
3 Kommentare op “Karen Kuhn. Kersfees in Kanaalstraat”
January 6th, 2016 at 8:58 am
Ongelooflik kragtig Karen. Prag.
January 6th, 2016 at 4:29 pm
Lieflik! Ménslik. Dis om van te ween.
January 6th, 2016 at 9:49 pm
Dankie vir die terugvoer! Dis tragies.