Familiale Mediterraanse Koors: Oorsake, Diagnose en Behandeling
Skaars inflammatoriese siekte wat in sekere etniese groepe voorkom
Familiale Mediterreense Koors (FMF) is 'n seldsame genetiese afwyking wat hoofsaaklik in sekere etniese bevolkings gesien word. Dit word gekenmerk deur herhalende bouts van koors, appendisitis soos maagpyn, longontsteking en geswelde, pynlike gewrigte.
As 'n kroniese herhalende wanorde kan FMF korttermynongeskiktheid veroorsaak en die lewensgehalte van 'n persoon aansienlik benadeel.
Gelukkig het nuwer, anti-inflammatoriese middels almal baie van die meer ernstige manifestasies van die siekte uitgeskakel.
FMF is 'n resessiewe outosomale versteuring , wat beteken dat dit geërf word van die ouers. Die siekte word geassosieer met mutasies in die Middellandse See-koorts (MEFV) -gen, waarvan daar meer as 30 variasies is. Vir 'n persoon om simptome te ervaar, sal hy of sy kopieë van die mutasie van albei ouers moet beërf. Selfs al het twee kopieë nie altyd siekte nie.
Alhoewel skaars in die algemene bevolking, word FMF vaker gesien in Sephardiese Jode, Mizrahi Jode, Armeniërs, Azerbaijanis, Arabiere, Grieke, Turke en Italianers.
Hoe siekte word veroorsaak
In teenstelling met 'n outo-immuun siekte waarin die immuunstelsel sy eie selle aanval, is FMF 'n motorinflammatoriese siekte waarin die aangebore immuunstelsel (die liggaam se eerste lyn verdediging) eenvoudig nie werk soos dit behoort nie.
Outo-inflammatoriese siektes word gekenmerk deur onproefde inflammasie, hoofsaaklik as gevolg van 'n oorerflike siekte.
Met FMF beïnvloed die MEFV-mutasie byna chromosoom 16 (een van die 23 pare chromosome wat 'n mens se DNA vorm ). Chromosoom 16 is onder meer verantwoordelik vir die skep van 'n proteïen genaamd pirien wat in sekere verdowingswitbloedselle voorkom.
Alhoewel die funksie van pirien nog nie heeltemal duidelik is nie, glo baie dat die proteïen verantwoordelik is vir die tempering van die immuunrespons deur inflammasie in die wiele te hou.
Van die 30-plus variasies van die MEFV mutasie, is daar vier wat nou verband hou met simptomatiese siekte.
FMF veroorsaak hoofsaaklik die inflammasie van die vel, interne organe en gewrigte. Die aanvalle word gekenmerk deur een- tot drie-dae aanvalle van hoofpyn en koors saam met ander inflammatoriese toestande, soos:
Pleurisy , die ontsteking van die longe van die longe wat gekenmerk word deur pynlike respirasie
Peritonitis, die ontsteking van die abdominale wand gekenmerk deur pyn, teerheid, koors, naarheid en braking.
Perikarditis , die inflammasie van die binnekant van die hart wat gekenmerk word deur 'n skerp stampende borspyn
Meningitis , die ontsteking van die membrane wat die brein en rugmurg dek
Artralgie (gewrigspyn) en artritis (gewrigs inflammasie)
'N Wydverspreide, ontsteekte uitslag, tipies onder die knieë
Simptome wissel in erns van ligte tot afwykende. Die frekwensie van die aanvalle kan ook wissel van elke paar dae tot elke paar jaar. Terwyl die tekens van FMF so vroeg as kinders kan ontwikkel, begin dit meer algemeen in die 20's.
Afhangende van die erns en frekwensie van aanvalle, kan FMF langtermyn gesondheidskomplikasies veroorsaak. Selfs as die simptome sag is, kan FMF die oorproduksie van 'n proteïen bekend as serumamyloïed A. veroorsaak. Hierdie onoplosbare proteïene kan geleidelik ophoop en skade aan groot organe veroorsaak, veral oor die niere.
Nierfaling is inderdaad die ernstigste komplikasie van FMF. Voor die aanvang van anti-inflammatoriese geneesmiddelbehandelings, het persone met FMF-verwante niersiekte gemiddeld 'n lewensverwagting van 50 jaar.
Genetika en Erfenis
Soos met enige outosomale resessiewe versteuring vind FMF plaas wanneer twee ouers wat nie die siekte het nie, elk 'n resessiewe geen by hul nageslag byvoeg.
Die ouers word as "draers" beskou omdat hulle elk een dominante (normale) kopie van die geen en een resessiewe (gemuteerde) kopie het. Dit is eers wanneer 'n persoon twee resessiewe gene het wat FMF kan voorkom.
As albei ouers draers is, het 'n kind 'n 25 persent kans om twee resessiewe gene te kry (en om FMF te kry), 'n 50 persent kans om een ​​dominante en een resessiewe geen te kry (en 'n draer te word) en 'n 25 persent kans om twee dominante gene (en bly onaangeraak).
Omdat daar meer as 30 variasies van die MEFV-mutasie is, kan verskillende resessiewe kombinasies betekenisvolle dinge tot gevolg hê. In sommige gevalle kan twee MEFV-mutasies tot ernstige en gereelde botsings van FMF lei. In ander kan 'n mens hoofsaaklik simptoomvry wees en ervaar niks meer as die geleentheid, onverklaarbare hoofpyn of koors nie.
So skaars as FMF in die algemene bevolking is, is daar groepe waarin die risiko FMF aansienlik hoër is. Die risiko is grootliks beperk tot sogenaamde "stigterbevolkings", in watter groepe die wortels van 'n siekte kan terugspoor na 'n gemeenskaplike voorouer. Weens die gebrek aan genetiese diversiteit binne hierdie groepe (dikwels weens intermarriage of kulturele isolasie), is sekere seldsame mutasies makliker geslaag van een generasie na die volgende.
Variasies van die MEFV-mutasie is teruggespoor tot by die Bybelse tye toe antieke Joodse matrose die migrasie vanaf Suider-Europa na Noord-Afrika en die Midde-Ooste begin het. Onder die groepe wat die meeste deur FMF geraak word:
Sephardiese Jode , wie se afstammelinge in die 15de eeu uit Spanje verdryf is, het een in agt kans om die MEFV-geen te dra en een in 250 kans om die siekte te kry.
Armeniërs het een in sewe kans om die MEFV-mutasie te dra en een in 500 om die siekte te ontwikkel.
Turkis en Arabiese mense het ook tussen 'n een in 1000 tot een in 2000 kans om FMF te kry.
Daarenteen het Ashkenazi-Jode een tot vyf kans om die MEFV-mutasie te dra, maar slegs een in 73,000 kans om die siekte te ontwikkel.
Die diagnose van FMF is grootliks gebaseer op die geskiedenis en patroon van die aanvalle. Die sleutel tot die identifikasie van die siekte is die duur van die aanvalle wat selde langer as drie dae is.
Bloedtoetse kan bestel word om die tipe en vlak van ontsteking wat ervaar word, te evalueer. Dit sluit in:
Voltooi bloedtelling (CBC) , wat gebruik word om 'n toename in defensiewe witbloedselle op te spoor
Erythrocyt sedimentation rate (ESR) , wat gebruik word om chroniese of akute inflammasie op te spoor
C-reaktiewe proteïen (CRP) , wat gebruik word om akute inflammasie op te spoor
Serum-haptoglobien het gebruik om te bepaal of rooibloedselle vernietig word soos met autoinflammatoriese siektes voorkom
'N Urinetoets kan ook uitgevoer word om te bepaal of daar oormaat albumine in die urine is, 'n aanduiding van chroniese nierversaking.
Op grond van hierdie resultate kan die dokter 'n genetiese toets bestel om die MEFV-mutasie te bevestig. Daarbenewens kan die dokter 'n provokasie toets aanbeveel waarin 'n geneesmiddel genaamd Metaraminol 'n ligter vorm van FMF kan aanleer, gewoonlik binne 48 uur na 'n inspuiting. 'N positiewe uitslag kan die dokter 'n hoë vlak van vertroue in die maak van die FMF diagnose.
Daar is geen geneesmiddel vir FMF nie. Behandeling is hoofsaaklik gerig op die hantering van akute simptome, meestal met niesteroïdale anti-inflammatoriese middels soos Voltaren (diclofenac) .
Om die erns of frekwensie van aanvalle te verminder, word die anti-jig dwelm Colcrys (kolchisien) algemeen voorgeskryf as 'n vorm van chroniese terapie. Volwassenes word tipies voorgeskryf vir 'n 0,6 milligram tablet wat twee keer per dag geneem word.
So effektief is Colcrys in die behandeling van FMF dat 75 persent van lyers geen verdere herhaling van siekte rapporteer nie, terwyl 90 persent gemerkte verbetering toon. Daarbenewens word die gebruik van Colcrys gesien om die risiko van FMF komplikasies, insluitend nierfaling, aansienlik te verminder.
Colcrys kan ook gebruik word om akute aanvalle te behandel, gewoonlik voorgeskryf as een dosis van 0,6 milligram, elke uur vir vier dosisse, gevolg deur 0,6 milligrams wat elke twee uur vir twee dosisse geneem word en eindig met 0,6 milligram wat elke 12 uur geneem word vir vier dosisse .
Newe-effekte van Colcrys sluit maagontsteldheid, bloedarmoede en perifere neuropatie ('n gevoelloosheid of spier-en-naalde-sensasie van die hande en voete in). Hierdie simptome word grootliks vermy deur kleiner dosisse te neem. Oormatige gebruik van die geneesmiddel kan lei tot ernstige toksisiteit met simptome van naarheid, braking, diarree, en buikpyn.
Colcrys kan nie gebruik word by persone met nier disfunksie nie.
As u 'n positiewe diagnose van Familiale Mediterraanse koors teëkom, is dit belangrik om met 'n siekte spesialis te praat om ten volle te verstaan ​​wat die diagnose beteken en wat u behandelingsopsies is.
As voorgeskrewe Colcrys is, is dit belangrik om die geneesmiddel elke dag soos aangedui te gebruik, nie oor te slaan of die frekwensie van dit te verhoog nie. Persone wat aan terapie bly, kan verwag dat hulle beide 'n normale lewensduur en 'n normale lewenskwaliteit het.
Selfs as behandeling begin nadat niersiekte ontwikkel het, kan die twee keer daaglikse gebruik van Colcrys die lewensverwagting ver bo die 50 jaar wat by persone met onbehandelde siekte voorkom, verhoog.
> Fujikura, H. "Wêreldwye epidemiologie van Familiale Mediterreense koorts mutasies deur gebruik te maak van populasie exome rye." Mol Genet Genomiese Med. 2015; 3 (4): 272-82.
> Padeh, S, en Yakov, B. "Familiale Mediterraanse koors." Curr Opin Rheumatol . 2016; 28 (5): 523-29. DOI: 10.1097 / BOR.0000000000000315.
> Sonmez, H .; Batu, E .; en Ozen, S. "Familiale Mediterraanse koors: huidige perspektief." J Inflamm Res. 2016; 9: 13-20.