Onbeskaamd Christelik in die skoolArgieffoto: Don Mcphee/Guardian In die komende dae herdenk miljoene Christene die kruisdood van ons Verlosser, Jesus Christus, en vier sy opstanding uit die dood. Dit was ’n naweek van verstommende gebeure in Jerusalem wat die godsdienstige landskap van die wêreld onherroeplik verander het. Selfs die Romeinse offisier en soldate wat Jesus bewaak en alles van die gebeure beleef het, het by die kruis bely: “Hierdie man is werklik die Seun van God.” Vanjaar vier miljoene Protestantse Christene wêreldwyd die 500 jaar sedert Martin Luther 95 stellinge teen die kerkdeur van Witteberg vasgespyker het. Dit was die begin van die Reformasie wat die kerklike landskap onvermydelik verander het. Luther word veral onthou vir sy dapper woorde in die beskuldigdebank voor die Ryksdag van Worms. Op 18 April 1521 het hy die streep in die sand getrek: “U Keiserlike Hoogheid en ander geëerde here verwag ’n eenvoudige antwoord. Wel, hier is dit, eenvoudig en reguit. My gewete is ’n gevangene van God se Woord. Ek kan en sal niks herroep nie, want om teen my gewete op te tree is nóg veilig, nóg geoorloof. Hier staan ek. Ek kan nie anders nie. God help my. Amen.” Kantelpunte in die geskiedenis, soos bogenoemde gebeure, word voorafgegaan deur konflik. Soms is die konflik langdurig, soms kortstondig. In bogenoemde was die aanloop tot die kantelpunt-gebeure in albei gevalle 36 maande. Die konflik word gekenmerk deur uiteenlopende standpunte, intense debatte, soms geweld, en die uiteindelike opstel van groepe teenoor mekaar. Op ’n bepaalde oomblik word mense gekonfronteer met ’n keuse waarvoor hulle staan en wat hulle getuig. In vele opsigte het Suid-Afrika so ’n historiese kantelpunt bereik. Polities, ekonomies en minder opsigtelik maar net so belangrik, godsdienstig. Die hofsaak waarin die anti-Christelike organisasie Ogod ses Christelik-Afrikaanse skole aankla oor hulle onbeskaamde Christelike etos vind in die tweede kwartaal plaas. Met die hofsaak plaas Ogod openbare skole se reg op ’n Christelike etos op die kantelpunt. Soos alle kantelpunte word hierdie hofsaak voorafgegaan deur ’n lang aanloop, waar veral twee faktore ’n wesenlike rol speel. Eerstens gaan sekulêre state van die standpunt uit dat hulle godsdienstig neutraal moet wees. Voorstanders van ’n sekulêre samelewing plaas druk op die wegdoen van godsdiensbeoefening en die vervanging van geloofsonderrig met ’n neutrale godsdiensonderrig. Voorbeelde hiervan is die stilgebed by openbare geleenthede en die skoolkurrikulum wat reeds vanaf graad 4 voorsiening maak vir agtergrondkennis van alle godsdienste. In weerwil van die ooglopende probleme met die sekulêre staatsbenadering is alles daarvan nie negatief nie. Suid-Afrika is ’n land waar vele godsdienste gehuisves en godsdiensvryheid gekoester word. Die staat was nog altyd ruimteskeppend teenoor eiesoortige godsdiensbeoefening in skole, mits daar geen diskriminasie of uitsluiting op grond van godsdiens is nie. Beheerliggame het ruim geleentheid om die godsdiensbeleid van hulle skool te bepaal met inagneming van hulle gemeenskap en ouers se keuse. Daar is voldoende ruimte vir ’n staatskool en onderwysers om steeds onbeskaamd Christelik te wees en die skoolgemeenskap se Christelike etos te handhaaf en uit te bou. Dieselfde ruimte geld vir Moslem-, Joodse, Hindoe-, Boeddhistiese en selfs neutrale skole. Natuurlik moet enige godsdiensbeleid met wysheid en verantwoordelikheid toegepas word. Om dit anders te doen, is doodgewoon dwaas. Daar is bitter min, indien enige bewyse, dat beheerliggame en skoolbesture godsdiensbeleid enigsins anders as sensitief en verantwoordelik toepas. Christene weet godsdiens is nie ’n saak van geloofsdwang nie maar van innerlike oortuiging. Juis omdat die staat tot dusver steeds inagnemend is en die meerderheid Suid-Afrikaners ook met empatie, respek en sensitiwiteit verskillende godsdienste huisves, het daar nog nooit in Suid-Afrika godsdiensoorloë of ernstige geloofsgeweld uitgebreek nie. Die Christelike godsdiens is inderwaarheid een van die vernaamste gemeenskaplike gronde wat tweederdes van alle Suid-Afrikaners met mekaar deel. Die gemeenskaplike geloofsgrond bied ’n raamwerk vir samewerking en is die rede hoekom Suid-Afrikaners, ten spyte van die politieke spanning, steeds glo aan die helende krag van versoening, verdraagsaamheid, vergifnis, genade, liefde en hoop vir die toekoms. Ogod gaan verder. Die organisasie wil God uit skole verban. Hy plaas elke Christenbeheerliggaam, -skoolhoof, -onderwyser, -ouer en -leerder in die beskuldigdebank. Op die oog af pleit Ogod en sy meelopers vir ’n neutrale niksheid in staatskole, maar inderwaarheid poog hy deur die hofsaak om ’n anti-geloofstandpunt op Christelike skole af te dwing. Indien suksesvol, sal Ogod daarin slaag om die uitlewing van Christelike geloofsoortuiging in openbare skole te kriminaliseer. Sy regsaksie kan kwalik as iets anders gesien word as ’n aanval op die Christelike geloof. Deur regsdwang skep hy nie neutraliteit nie, maar ’n gevaarlike vakuum wat kort voor lank ’n teelaarde vir radikalisme en fundamentele ekstremiste sal word. Dit is insiggewend dat Ogod nie Moslem-, Joodse of Hindoe-skole teiken nie, maar spesifiek Christelik-Afrikaanse skole. Deur Afrikaanse skole te teiken wat grotendeels uit wit kinders bestaan, poog Ogod om van godsdiens ’n rassesaak te maak, terwyl daar veel meer swart Christene in Suid-Afrika is as wat daar wit, bruin en Indiër-Christene saam is. Ongelukkig is daar organisasies wat in die naam van politieke korrektheid Ogod sterk in sy kwaad. Deur ’n naïewe politieke korrektheid misken hulle nie net die Christelike geloofsoortuiging van die meerderheid van hulle lede en Suid-Afrikaners nie, maar loop dié gevaar: As jy alles vir almal wil wees, is jy later niks vir niemand nie. Hulle is blind vir die feit: Wanneer Christene opstaan vir die regte van hulle godsdiens, staan hulle ook op vir die reg op godsdiensvryheid vir alle godsdienste. ’n Tweede simptoom van die sekulêre samelewing is die toenemende privatisering van individue se geloof. Geloof word gereduseer tot ’n private binnekamersaak, terwyl die lewe buite die huis bepaal word deur ’n pragmatiese, selfsugtige en eiegeregtige waardestelsel. Kort voor lank ontstaan ’n kloof tussen geloof en praktyk waar Christene sukkel om Bybelse beginsels konsekwent in hulle daaglikse handel en wandel toe te pas. Of dalk is die groter probleem dat Christene met ’n gelate onverskilligheid skole se Christelike etos as iets vanselfsprekends en onaantasbaars aanvaar het. Privatisering van geloof ondergrawe gesonde samelewingswaardes soos eerlike besigheid, geregtigheid teenoor almal en wedersydse respek. Binnekamergodsdiens lei mettertyd tot die uitrafeling van ’n land se morele vesel. Ons as Christene kan nie kwaad wees vir Ogod as ons deur godsdienstige privatisering ’n klimaat help skep wat die eer van die Here op elke samelewingsterrein ondergrawe nie. Politieke korrektheid is geen verskoning hiervoor nie. Die kloof tussen geloof en praktyk kan slegs oorbrug word deur Christene wat staan en getuig. Elke swart, wit en bruin Christenouer, -onderwyser en -skoolhoof wat ernstig is oor hulle kinders se reg op Christelike skole, sal in hierdie moeilike dae soos Luther dapper in die beskuldigdebank moet staan en soos die Romeinse offisier onbeskaamd moet getuig. Ons kan nie meer anders nie.