Julie 2016 – fotonegatief
Agter hierdie gordyn is dit uitdagend om nie in 'n voorstedelike middelklas gewoonte te verval nie. Dikwels lei diegene wat hou van die fyner dinge in die lewe, die wie se palet aangepas is by forel of salm (NIE BOEREWORS EN TJOPPIES NIE), hieronder. Diegene wat 'n glase Boschendal merlot saam 'n perfek geflaméde stukkie fillet (of beeshaas) geniet of per spesiale geleentheid 'n glasie van die beste Franse sjampanje (nie vonkelwyn nie) soos 'n trapsuutjie proe-proe. Maar wanneer Tafelberg nie deur hierdie digte gordyn loer nie, drink my mede noordelike voorstede inwoners, die biertjie sommer uit die bottel terwyl die kole lieflik in die aandlig glinster. (Ek verkies egter die glinster van die stadsliggies. Of selfs bloot die sterre wat skaarser as hoendertande is – alhoewel stadsjapies is seker meer verantwoordelik vir die hemelruim se beurtkrag as Gerhard en sy boep)
En ten spyte van die feit dat die dieselfde koerante hier en in die stad versprei word (afhangende van jou keuse van taal natuurlik), vermy dié ywerige vuurmakers aardverwarming geheel en al. Om saans met jou natneusie (hond) te gaan stap, is uit soos koekies in 'n weeshuis weens die digte rookmis wat 'n bors, wat reeds na sy asem jaag, in kroniese asma sal laat verval.
Saterdae aande is die strate leeg en die rusbanke gepak met bultende spiere, biltong, droëwors en daardie biertjie waarvan ek julle vertel het – hul oë vasgenaal op die televisieskerm en Bakkies Botha (of die man nog rugby speel, sal ek nie weet nie) en sy ronde kuitspiere. Intussen is daar eintlik 'n wonderlike ballet by die Kunstekaap te sien, 'n teaterproduksie by die Baxter, 'n kunsuitstalling in Kloofstraat en 'n boekbekendstelling by die boekwinkeltje op die hoek van Roelandstraat, maar die geleenthede gaan verby soos die wolke op 'n bewolkte dag, want die voorstedelike televisie-stelle of radio's (vir die desperate persone op pad huistoe), is ingeskakel op die sportkaneel. En ongelukkig, kan die gekultiveerde geleenthede nie opgeneem en herhaal word soos in die geval van die laasgenoemde nie. En gevolglik is die wit swaan in Swan Lake se swanesang nie net vir die liefde wat sy verloor het nie, maar ook vir al die rusbankaartappels wat nie hulself kan help nie.
Hiermee verklaar ek nie dat sportliefhebbers hul stokperdjies moet staak nie, al wat ek sê is dat dit nodig is om van tyd tot tyd hierdie boereworsgordyn oop te trek sodat Tafelberg in al haar glorie, prentjiemooi deur die venster kan pronk. Om nou en dan 'n skildery te ontleed of 'n digbundel van hardeband tot hardeband te lees, gaan beslis nie skade doen nie, en as die skoen jou groottoon platdruk, kan jy hom uittrek, maar moenie ander hinder om dit aan te pas nie. Jy mag dalk nooit weet nie, miskien is jy of die ander persoon, Aspoestertjie en die verlore glasskoentjie mag dalk net jou behoort.
Posted on Julie 7, 2016 April 6, 2019 by fotonegatief Posted in Die'tjie en Datjies	Tagged #boereworsgordyn #uitstappies #kuns #kultuur	Lewer kommentaar