Home Meerdaagse en langere reizen Special: 11-daagse reis door Italië: Rome, Florence, Venetië en Sorrento
SKU: dd9508bd5436 Categorieën: Meerdaagse en langere reizen, Meerdaagse reizen, Specials Tag: specials A Pretty Author - Miekie: July 2017
This poem was written for a friend who died unexpectedly of a heart attack in her early 20's without anyone suspecting that she had problems with her heart.
Hierdie gedig is geskryf vir 'n vriendin wat onverwags dood is aan 'n hartaanval in haar vroeë 20's, sonder dat enige iemand besef het dat sy hartprobleme het.
(A letter to Mariet)
What can be said to a friend who is dead?
How can time lost be rerun?
How do you silence the voice in your head
or make up for the things left undone?
The years since we spoke became many and long.
I kept putting off calling 'till later,
but later has come and now you are gone
and it's a feeling of regret that I cater.
Only after your death did I learn how I failed you,
did I learn how you needed my time.
I never knew all the troubles you went through,
but I wish I could have made some of them mine.
When you got married I was too busy to attend.
When you were buried I didn't even know.
My congratulations through the mail I could send,
but my condolences, to whom will I show?
"Too late! Too late!" the voice keeps repeating
and the tears in my heart I can't cry,
but inside me my heart is weeping.
I'll now have to wait 'till I die.
The two of you a unity
a proof to every person
that laughter lingers ever
on the faces of God's children.
In spite of hardship, pain and turmoil,
during your growing years,
you came through victorious
where others would sow tears.
This is an ode to show respect
for your uncanny toughness.
You kept your smiles all the while,
despite life's heavy roughness.
Jou praat gaan sit in my kop,
hy maak nuwe paadjies oop
en my vorige dink lyk verstop
langs die nuwe dink se loop.
My weet word nuut geskep
my ken word ongedaan.
Waarom was ek dan so behep
met gister se verstaan?
Met my nuwe logika in plek
rig ek my werk en huis nuut in
net om van vooraf te ontdek
hoe ek gedink het, maak tog sin.
Today's poem was written in response to a number of prophecies I've received from God. Even though the poem claims that I've met the man, this was not the case when I wrote the poem. I was looking toward the future when I wrote the poem.
Dad, today I met the man who will take me from your house.
I know this is a thought that you have dreaded all these years,
but I was praying that he'd be a friend to you, this spouse
and God had answered true to relinquish all your fears.
Dad, he is a man of character, who knows how to be kind,
he has a firm believe in peace and family and is a friend of God.
He is funny, hard-working, patient and a challenge to my mind.
He is the only man, besides you, to whom I'll trust my heart.
Krukke, krokke, krone,
my bene soek verskone
om my nie te dra nie,
sodat jy my nie pla nie.
Ienie, mienie, maainie,
die werk is nie so taai nie
en as jy nie wil saai nie
sal jy ook nie maai nie.
Tikke, tokke, takke,
dan sal jy maar moet pakke;
hier kan jy nie woon nie,
want ek is nie beloon nie.
Oggie, soggie, joggie,
dan moet ek op ‘n toggie
want hierdie lekker blyplek,
was toe nooit ‘n vry plek!
Vanaand jaag my kop op verwarde paaie
en loop met my onrustige, seerkry draaie
wanneer ek dink oor jou en my en die ander ding;
die ding wat hom weerbarstig in my slaap indring.
Hoeveel seerkry en terugslae kan ‘n mens verdra,
voordat hy breek, of knak, of sommer net verslae
bly sit met al die pyn van al die dae se hoor en kla?
Met my arms om jou, wil ek jou nader trek
en jou kop help om hierdie sake te verwerk.
Jou hart wil ek in my woorde-troos toevou,
en ek wil jou wegkeer van hierdie koue grou,
wat dreig om als en almal met hom saam te sleur,
rondgekolk en omgewoel en uitmekaar geskeur,
magteloos teen die ondenkbare wat hier gebeur.
Hoe help ek jou, wat altyd ander help in hulle pyn,
om hierdie aanslag uit die eie te maak verdwyn?
Moet ek luister, moet ek praat, of is dit slegs gebed
wat in hierdie donker uur, jou uit die nood kan red?
“Vader, laat hierdie beker dan verbygaan, as U wil,”
roep ek my frustrasie na bo, sonder enige benul
dat Hy wat elke pyn verstaan, ook hierdie een kan stil.
In Sy palms met bloed bevlek, staan jou eie naam
langs die van jou geliefdes gegraveer, onbeskaam
erken deur Hom wat ons wat soek nooit weg sal stuur
maar krag voorsien dat ons ook hierdie kan verduur.
“Waar sal ons hulp vandaan kom?” wil ons weet
terwyl ons Hom in die oë kyk en tydelik vergeet
wat Hy reeds betaal het – ook vir hierdie uur se leed.
Vanaand sit alleenwees akkuut in my lyf vas
en dit druk teen my hart se kamers vir uitkom,
maar enkel-mens bly ek vreemd onaangetas,
dog steeds belas, deur elke mens ver-stom.
My woorde reik nie uit, maar soek na binne
ewig tastend na gevoelens wat mense raak,
na gedagtes wat waarde sal gee aan sinne,
maar ek tas verniet want emosies lê braak.
Today I share two poems inspired by young love.
My heart aches with the pain of longing
for something I don't understand.
Maybe a fear I have of losing
the guidance of your loving hand.
Today I had to leave my love behind
... and how my heart aches with pain!
I toss and turn and cannot sleep,
I count the days till our reunion
and find them way too many.
I long for your touch, I pine for your words,
I want to see the beauty of your face.
How can a day filled with your fullness
become so desolate and bleak?
And empty of your presence.
Today my body had to leave,
but my soul stayed behind.
Waarom is dit dat diefstal en inbraak verligte uitdrukkings ontlok?
Waarom word gelukkig gekoppel aan darem nie dood of verkrag nie?
Weet jy nie dat jy nie net my goed gevat het nie, maar ook my lewe,
toe jy ongenooid in my huis ingestap het, dit gevat het waaraan ek waarde heg,
my in die skuld gedompel het deur my kaarte en identiteit te steel,
my rondgestamp het, gedreig het met geweld, en my sekuriteit geroof het?
Finansieël, het jy my tyd gesteel, maar emosioneel het jy my vryheid gesteel,
sodat ek vandag agter grendels leef in my huis en in my kop,
terwyl jy vry rondloop en my, my familie en my vriende gedienstig in pas sweepslag.
En wanneer ons teen die pas rebelleer, herinner ons verkose regering,
met die mees liberale en demokratiese grondwet in die wêreld,
ons daaraan dat jou regte en vryhede respek geniet,
en dat my belastingsent daarvoor sal betaal indien jy my rykdom verkwis het.
Maar diefstal is ‘n ‘victimless crime’ in ‘n land wat tooiwoorde skep,
waarmee versekeringsmaatskappye verryk en multipliseer, en daar vergeet word
dat monetêre waarde nie die maat is waarmee ons menswees bepaal word nie.
Ek wil vandag namens jou slagoffers opstaan en jou inlig dat jou dade ‘n impak het op
my, my familie, my vriende, die ekonomie en die samelewing.
Ons is nie tevrede met jou nie, en is van plan om ons land terug te eis,
eienaarskap daaroor uit te spreek, en stelselmatig van jou en jou gepeupel ontslae te raak.
Dan gaan ons tooiwoorde skep waarmee ons Suid-Afrika ‘victimless’ verklaar
en ons gaan agter ons sesvoet mure uitkruip en ons vervreemde bure leer ken,
en verlig wees in ons denke en ons regte, terwyl gelukkig weer regmatig gebruik word.
Dave once overheard a rumour
that to score a girl you had to have humour.
He thought about it for quite a while,
before he made it his new style.
He visited Nella on a neighbouring farm
where he first tested his newfound charm.
He arrived there covered from head to foot
in the burnt-out ashes of a chimney's soot.
Despite the fact that he was riding a bull
that snorted and grunted, he retained his cool.
He said he would have arrived there faster,
only the bull proved to be his own master.
"On the way over I made a bet
with a tiny little man whom I've never met.
He said if I could ride his bull,
that I could have it plus some wool.
"I instantly accepted his proposition
and that's how I came to this condition.
I clambered upon this here bull's back
and started it off with a great big whack.
"The strangest things you've ever heard,
are the events that followed when that occurred.
The bull gave a jolt and we were off
leaving completely behind us the little dwarf.
"Well, I rode this bull for a full hour
when suddenly it stopped at a beautiful flower.
I plucked a petal from this rose,
my truelove over here to shows.
"But as I stooped, a blinding light
momentarily robbed me of my sight.
This here bull must have had a fright,
'cause it ran away in a terrible flight.
"We came to stop in a burned out shed,
which would explain the colour of my head.
In this shed I found a thing
most suitable my love to bring.
"This here bull is for your Paw
and this here wool is for your Maw.
But the thing that I for my love bring,
is this here beautiful wedding ring.
(In reaksie op ‘n SAUK uitsending rakende die onderwerp)
Jy het die reg om stil te bly,
jy het die reg tot lewe,
jy het die reg tot jou liggaam.
Jy het die reg tot vreugde?
Jy het stilte geforseer,
jy het die reg tot lewe ontneem,
jy het die liggaam uitgevee.
Jy het vreugde in ‘n waste emmer laat sit en in die grond verseël.
Hoe proe stilte?
Hoe smaak lewe?
Hoe geniet jy jou liggaam?
Beoefen jy die reg tot vreugde?
Is jy al oud genoeg om te weet dat probleme opgelos kan word?
Is jy al oud genoeg om te weet dat hierdie oomblik nie die res van jou lewe is nie?
Is jy al oud genoeg om te weet waar en hoe om alternatiewe oplossings te vind?
Is jy al oud genoeg om oor lewe en dood te beslis, in ‘n land waar regters nie mag nie?
Is jy al oud genoeg om eienaar te wees van die konsekwensies van jou besluite?
Is jy al oud genoeg om ma te staan vir vandag se dooie babas?
Is jy al oud genoeg om te leef met die intieme kennis van kindermoord?
Jy het die reg om stil te bly.
Jy het die reg tot lewe.
Jy hét die reg tot vreugde.
(Vir julle wat te vroeg vertrek het)
Jou lyf was in nou,
jou hoop was op eendag.
Jou verblyf was in nou,
jou geloof was op eendag.
Jou werk was in nou,
jou drome op eendag.
Toe sterf jy ...
En toe jou trein by eendag se stasie verbyflits,
toe trek ek die noodrem op myne
en maak my eendag
What shall we say and leave unsaid,
about the lateness of regret,
about the right to speak the truth,
about the foolishness of youth.
I should have spoken what I know
about the thing that hurt you so.
I linger here a moment still
attempting thus to pay my bill.
A too young man in leadership,
an ignorant hand that holds a whip,
a sect that springs up into life,
composed of criticism, fear and strife.
You doubt the ways of God today,
because he pushed you all away.
I should have spoken what I knew
to try and save you crippled few.
Ek, wit Suid-Afrikaan, staan vandag hier om ekskuus te sê;
ekskuus vir die verlede wat ons van mekaar vervreem het,
ekskuus vir die meerderwaardigheid waarop ek ingekoop het,
ekskuus vir die haatspraak en vernedering wat my taal geword het,
ekskuus dat ek dit gering geag het om jou van nader te leer ken.
Ek, wit Suid-Afrikaan, wat twintig was in die eerste tien,
vra nie verskoning vir die eleksies waar ek nie my stem gewerp het nie,
vra nie verskoning vir die leuens van netnou se politici nie,
vra nie verskoning vir die tirannie en hatige optrede van ander nie,
vra nie verskoning vir dié wat my en jou weerhou het van ken nie.
Ek, wit Suid-Afrikaan, erken vandag ek’s skuldig aan rassisme en onkunde,
maar ek staan in my eie vel, met my eie skuld en nie dié van ‘n ander.
This, my poem, I write for you,
Ek dink elke familie het seker maar taboe-onderwerpe wat niemand die moed het om aan te spreek nie? Party se geheime is erger as ander s'n, maar almal het iets. Vandag se gedig is in respons hierop geskryf.
Gryp om die nek,
klap op die rug,
soen op die bek.
“Hoe gaan dit met Trieksie se spene?”
en ander plaasvervangende beuselagtighede..
Sak swaar af in stoele,
kla oor die weer,
die veranderende leerplan,
die toename in misdaad
die gebrek aan respek by die jeug.
Bekers, teelepels, melk, suiker,
Prys die gebak,
waardeer die breekware,
let op die mooi huis,
grap oor wie dik en dun geword het.
En as daar stilte kom, word oogkontak vermy,
iemand kug, sê “ja, swaar,” uhm” en “eish,”
maar ons praat nie die ding raak wat in die middel van die gesprek sit nie.
Rugby, die sokker-bod,
die Gautrein, Zuma.
“Maak weer so.”
lewer kommentaar oor die en daai se dit en dat,
verlig dat die ding in die middel toegepraat gebly het.
It is gnawing at my flesh.
I can feel it creeping along my insides.
"Come, come!" I beckon it hither
But it stays away
Hysteria loosens itself from my insides.
It floats up, settles in my throat.
Strangling, I shout without words
to no-ones ears
and only hear myself saying nothing
responding to emptiness.
And I keep wait ...
Dink jy dis so eenvoudig?
Ek tel die pen op om te dig,
maar om my siel te ontbloot
voor die swaardpunt van my lood
is om siels-naak voor die mens te staan
en te smeek dat jy my sal verstaan.
Maar jy is anderdag en –mens se kind
en my nie noodwendig goedgesind
Daarom voel ek die’s te groot ‘n kans,
wil my woorde met ‘n wisser verskans.