Wat is meniscus prolapse? - Kleintjies - 2020
Ek was op soek na WAT IS DIE MEGANISM MEDIESE MEMBRANE VOLTOOIING. Gevind! Vandag het ek na my kniegewrigte gekyk met die geboë toestand in laterale afdelings, en ek het hul prolaps tot 2/3 gekyk, maar. Meniscus medial, ek het 'n protokol gevind. Ek het in 2000 gestudeer (daar was 'n eenvoudiger indeling) en c.
Liewe Eugene. Prolapse van die mediale meniskus buite die rand van die gesamentlike ruimte is meestal een van die tekens. Pyn in die kniegewrig Pyn in die skouergewrig Siklus Becker Crunch en klik in die gewrigte.
Die verlenging van die binneste meniskus binne die gewrig is 'n indirekte teken van die subchondrale breuk van die meniskus. Gegee dat die mediale meniskus aan die mediale laterale ligament geheg is.
Oorsake van skade aan die mediale meniskus van die kniegewrig. Ten spyte van die feit dat die mediale meniskus van die kniegewrig minder mobiel is as die laterale een, word dit baie meer beseer.
In die algemeen is skade aan die meniscus van die kniegewrig, veral skade aan die mediale meniskus, 'n redelik algemene verskynsel, wat die meeste mans affekteer.
Jy het waarskynlik gehoor hoe die motor vergelyk word met 'n liggaam van die persoon. Die motor word geroep met die hart, die brandstoftenk met die maag, die enjin met die brein. Ware, die anatomie van "organismes" is soortgelyk. Is daar 'n homosapient analoog van skokbrekers?
Is dit moontlik om sport te speel na die breuk van die liggaam van die mediale meniskus van die kniegewrig? Konserwatiewe behandeling van die meniskus van die kniegewrig is eintlik. Enkelligamentbreuk - oorsake, simptome.
Leer oor die kenmerke van die mediale meniskusbreuk van die anterior horing. Wat is die prolaps van die mediale meniskus van die kniegewrig? PROBLEME NOG MEER!
Konserwatiewe en chirurgiese behandeling van skade aan die anterior horing van die interne meniskus van die kniegewrig.
Behandeling en herstel van die mediale meniskus van die kniegewrig. Die mediale meniskus is die interne meniskus van die kniegewrig, wat 'n halfrondvormige kraakbeenpaneel is.
Knieë. Trauma aan die meniskus van die knie - simptome en behandeling. Die struktuur van die kniegewrigte sluit twee tipes meniskus in:
eksterne (laterale) en interne (mediale).
Kraakbeenskyfies tussen die tibiale en femur word knie menisci genoem. mediale (of interne) - het die vorm van 'n gereelde halfsirkel.
Mediale meniskus van die kniegewrig:
simptome en behandeling van skade. Die mediale (interne) meniskus is 'n kraakbeenlaag.
Oorsake en simptome van skade aan die meniskus van die kniegewrig. Tradisionele terapie en resepte. Dikwels diagnoseer dokters nie 'n steek nie, maar 'n ruptuur van die mediale meniskus.
Die breuk van die posterior horing van die mediale meniskus van die kniegewrig word vergesel deur sekere simptome, wat afhanklik is van die vorm van die besering en die volgende eienskappe het.
Skade aan die posterior horing van die mediale meniskus van die kniegewrig kom relatief gereeld voor en lei hoofsaaklik tot volgehoue ​​beserings van die onderste ledemaat in die knie.
Ruptuur van die interne meniskus van die kniegewrig. Kniepyn dui die meeste aan dat die meniskus beskadig is. Die interne meniskus, wat ook die mediale meniskus genoem word, is minder mobiel as die eksterne een, maar word meer dikwels beseer.
post-traumatiese hemartrose van die regter kniegewrig 1 eetlepels. interne trane van die mediale meniskus, sy fragmentasie, prolaps onder die ligament.
Ligte skade aan die mediale meniskus van die kniegewrig.
Wat is die prolaps van die mediale meniskus van die knie - 100%!
Vir nie-gevaarlike beserings van die kraakbeenlaag is. Skeur of skeur van die mediale meniskus van die kniegewrig.
Skade aan die meniscus van die knie. 23 Mei 2015. Die posisie van die menisci met die knie gebuig en die mediale roteer van die tibia. Die mediale meniskus word verminder, agteruit beweeg.
Wigvormige kraakbeenagtige "hoefskoene" is dikker as intern. Die mediale meniskus van die kniegewrig is groter. Verbind met die mediale ligament, want geneig tot besering.
Die menisci van die kniegewrig is kraakbeenformasies van die lunaatvorm, wat die kongruensie van die artikulêre oppervlaktes verhoog, as skokbrekers in die gewrig optree, is betrokke by die aanvoer van hyalien kraakbeen, asook om die kniegewrig te stabiliseer. As jy in die kniegewrig beweeg, beweeg die menisci in verskillende rigtings, gly langs die tibiale plato, hulle vorm en spanning kan verander. Meniskus van die kniegewrig twee:
- interne (mediale) meniskus- eksterne (laterale) meniskus
Menisci is saamgestel uit fibreuse kraakbeen. As 'n reël, menisci het 'n semi-maan vorm, alhoewel daar variante van discoid menisci (meer dikwels eksterne). Op die dwarssnit is die vorm van die meniskus naby die driehoek, wat die basis van die gewrigskapsule uitsteek.
skei meniscus liggaam, voor en agter meniskus horing. Die mediale meniskus vorm 'n groter halfsirkel as die laterale een. Die smal anterior horing heg aan die mediale deel van die interspierlike verheffing voor die ACL (anterior kruisligament) en die wye posterior horing is aan die laterale deel van die interspierhoogte voor die PCS (posterior kruisligament) en posterior aan die laterale meniskus geheg. Die mediale meniskus is stewig vasgemaak aan die gesamentlike kapsule oral en dus minder beweegbaar, wat 'n groter frekwensie van skade veroorsaak. Die laterale meniskus is wyer as die mediale, het 'n byna ringvormige vorm. Die laterale meniskus is ook meer mobiel, wat die frekwensie van sy breuk verminder.
Bloedvoorsiening meniskus Uit die slagare van die gesamentlike kapsule uitgevoer. Volgens die graad van bloedtoevoer uitstoot 3 sones. Die meeste bloedtoevoerarea van die meniskus is nader aan die gesamentlike kapsule (rooi sone). Die interne dele van die meniskus het nie hul eie bloedtoevoer (wit sone) nie; hierdie deel word aangedryf deur die sirkulasie van die intraartikulêre vloeistof. Daarom is skade aan die meniskus langs die gesamentlike kapsule (parakapsulêre trane) meer geneig om te bind, en trane van die binneste deel van die meniskus, as gevolg, groei nie saam nie. Hierdie kenmerke bepaal grootliks die taktiek van die behandeling van meniscusskade, en die vermoë om 'n meniskus hechting te verrig.
Lokalisering van skade veroorsaak verskeie tipes meniscus skade: skade aan die liggaam van die meniskus (breuk van die tipe "handvatsels van die waterkruik", longitudinale breuk, dwarsbreking, horisontale breuk, pleisterwerkbreuk, ens.), skade aan die anterior of posterior horing van die meniskus, parakapsulêre beserings.
Daar is beide geïsoleerde beserings van die interne of eksterne meniskus, en hul gekombineerde skade. Soms is skade aan die meniskus deel van meer komplekse skade aan die strukture van die kniegewrig.
Meniscus skade behoort aan die mees algemene patologie van die kniegewrig.
Die tipiese meganisme van meniscus skade is besering wat veroorsaak word deur die rotasie van 'n geboë of half geboë been, ten tye van sy funksionele lading, met 'n vaste voet (sokker, hokkie, ander sport, botsings, 'n val tydens ski).
Minder algemeen vind meniskiese trane plaas wanneer hulle pluk, spring, ongekoördineerde beweging. Teen die agtergrond van degeneratiewe veranderinge kan die besering wat skade aan die meniskus veroorsaak, klein wees.
In die kliniese beeld van meniscusskade is dit gebruikelijk om tussen 'n akute en 'n chroniese tydperk te onderskei. Akute tydperk kom onmiddellik na die primêre besering. Die pasiënt lyk sterk die pyn in die kniegewrig, beperking van bewegings weens pyn, soms word die onderbeen in die buigposisie vasgemaak (gesamentlike blok). In die akute geval word meniscusbreuk dikwels gepaard met bloeding in die holte van die kniegewrig (hemarthrosis). Daar is swelling van die gesamentlike area.
Dikwels word skade aan die meniskus in vars gevalle nie gediagnoseer nie, en word dikwels 'n diagnose van gewrigsbesering of verstukking gemaak. As gevolg van konserwatiewe behandeling, hoofsaaklik as gevolg van die fiksasie van die bene en die skepping van vrede, begin die toestand van verbetering geleidelik. Maar met ernstige skade aan die meniskus - bly die probleem.
Na 'n rukkie, wanneer die laste hervat word, of wanneer 'n minderjarige besering herhaal word, en dikwels met 'n ongemaklike beweging, word die pyn teruggedoen, 'n gewrigtelike gewrigsfunksie en sinkoviale vloeistof word in die gewrig opgevang (post-traumatiese sinovitis), of herhaalde blokkade van die gewrig. Dit is die sogenaamde - chroniese tydperk siekte. In hierdie geval kan jy praat oor ouer of ou meniskus skade.
Tipiese simptome: Die pasiënt kla oor pyn in die projeksie van die meniskus tydens bewegings, en kan gewoonlik 'n pynpunt duidelik toon. Beperking van bewegingsreeks (onmoontlikheid van volle verlenging van die been, of vol pluk). bewegingsversteuring in die kniegewrig. 'N Simptoom van blokkade van die gewrig, wanneer die afgesnyde deel van die meniskus in die gewrigskas beweeg en periodiek aangetas word tussen die artikulêre oppervlaktes van die femorale en tibiale bene. Die pasiënt kan in sommige gevalle die voortkomende blokkie van die gewrig of oorde tot die hulp van buitestaanders uitskakel. Na die verwydering van die blokkade van die gesamentlike beweging in dit word weer moontlik ten volle. Periodiek is daar 'n reaktiewe ontsteking van die binneste voering van die gewrig, synoviale vloeistof akkumuleer in die gesamentlike post-traumatiese sinovitis. Geleidelik ontwikkel die verswakking en verswakte spierkoördinasie - spierverlies, gangversteuring.
'N Bykomende gevaar vir chroniese skade aan die meniskus is geleidelike skade aan die gewrigskraakbeen, en die ontwikkeling van post-traumatiese artrose.
Diagnose van meniscus skade sluit in geskiedenisneming, kliniese ondersoek deur 'n spesialis, en instrumentele ondersoekmetodes. Om skade aan die beenstrukture uit te sluit en die verwantskap van die komponente van die gewrig te verduidelik, voer hulle gewoonlik 'n X-straal ondersoek uit. (Skade aan die meniskusse is nie sigbaar in die prente nie, omdat die menisci deursigtig is vir X-strale). Vir die visualisering van meniscusse en ander intraartikulêre strukture, is die mees insiggewende nie-indringende metode tans magnetiese resonansiebeeldvorming (MRI). Berekende tomografie (CT) en ultraklankdiagnostiek (ultraklank) word ook gebruik.
1 ongeskonde meniskus.
2 Skade aan die posterior horing van die meniskus.
Traumatiese beserings van meniski word dikwels gekombineer met skade aan ander strukture van die kniegewrig: die kruisligamente, laterale ligamente, kraakbeen, kapsule van die kniegewrig.
Die mees akkurate en volledige diagnose word uitgevoer wanneer die aanvanklike stadium van artroskopiese chirurgie uitgevoer word tydens die ondersoek en hersiening van alle dele van die gewrig.
Konserwatiewe behandeling: Narkose, lekkasie van die gewrig, verwydering van bloed wat in die gewrig opgehoop word, word gewoonlik as noodhulp uitgevoer, en indien nodig word blokkasie van die gewrig verwyder. Om vrede te skep, word 'n vasbindband toegepas, of 'n spalk. Die term van immobilisasie 3-4 weke. Aangestelde beskermende modus, koud plaaslik, waarneming van die dinamika, niesteroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAIDs). Na 'n geruime tyd word terapeutiese fisiese opleiding, doseerlading, fisioterapie bygevoeg. Met 'n gunstige kursus word die herstel van funksie en terugkeer na sportvragte in 6-8 weke bereik.
As dit nie moontlik is om die blokkade van die gewrig uit te skakel nie, met die herhaling van blokkade van die gewrig, aanhoudende pyn in die gewrig, pyn wanneer u loop, wat die moontlikheid van fisiese inspanning beperk, word chirurgiese behandeling getoon.
Vandag is die mees effektiewe behandeling artroskopiese chirurgie.
Die operasie is "gesluit", na 2 punte (0,5 cm elk). 'N Artroskop en die nodige instrumente word in die gesamentlike holte ingevoeg. 'N Inspeksie van alle dele van die gewrig word uitgevoer, die aard en omvang van skade aan die meniskus word gespesifiseer. Afhangende van die aard en lokalisering van die skade, is die probleem van die noodsaaklikheid om die beskadigde deel van die meniskus te verwyder, of die moontlikheid van 'n meniskus hechting, opgelos.
/ 'N Bietjie geskiedenis: In 1962 het professor Watanabe M. die tegniek beskryf en die eerste endoskopiese operasie uitgevoer - gedeeltelike reseksie van die meniskus. In 1971 het O`Connor R.L. maak kennis met die nuwe meniscus reseksietegniek en begin dit in sy kliniek toepas. In 1975 het O`Connor R.L. publikasie van die eerste resultate van artroskopiese operasies, en beskryf die tegniek van endoskopiese reseksie van die beskadigde fragment van die meniskus, gevolg deur die belyning van die oorblywende deel. Die eerste werke op die artroskopiese hechting van die meniskus met 'n beskrywing van die toerusting en gereedskap is gepubliseer deur Wirth C.R., 1981, Stone R.G., Miller G., 1982. Hierdie werke het 'n nuwe stadium in meniskuschirurgie gemerk, soos voorheen hierdie operasies slegs op 'n oop manier uitgevoer is. In N-tyd word die meeste operasies vir meniscusbesering artroskopies uitgevoer.
Die artroskopiese tegniek van die operasie laat die gesamentlike weefsel met maksimum sorg toe. As 'n reël word slegs die beskadigde deel van die meniskus verwyder, en die rande van die gebrek is in lyn. Die grootste deel van die intakte meniskus kan gered word, hoe minder waarskynlik die progressie van posttraumatiese veranderinge in die gewrig. Volledige verwydering van die meniskus lei tot die ontwikkeling van uitgesproke artrosse.
Met 'n nuwe besering, en die lokalisering van skade nader aan die parakapsulêre sone, maak dit sin om die operasie uit te voer - artroskopiese meniscus hechting.
Die besluit oor die taktiek van die behandeling, die operasionele chirurg neem die operasie in, gebaseer op die studie van die beskadigde meniskus en tegniese vermoëns.
As gevolg van die lae invasiwiteit van die operasie, neem die binnepatiënt stadium van behandeling gewoonlik 1-2 dae. In die postoperatiewe periode word oefenlimiet toegeken aan 2-4 weke. In sommige gevalle word aanbeveel om op krukke te loop en 'n kniebeen te dra. Vanaf die eerste week kan u rehabilitasie behandeling begin. Volle herstel en terugkeer na sportvragte vind gewoonlik 4-6 weke plaas.
Met tydige diagnose en gekwalifiseerde chirurgie, bied die behandeling uitstekende funksionele resultate en kan jy die fisiese aktiwiteit ten volle herstel.
Hallo, my knie maak baie seer. Het 'n MRI: Die bene wat die linkerkniegewrig vorm, het die gewone konfigurasie en word korrek geposisioneer. Die artikulêre spleet is oneweredig en matig vernou. Die gewrigskraakbeen in die middel van die mediale kondiele is oneweredig en matig dun, met 'n dikte van tot 2 mm. Die buitenste kontoer van die intermika verhogings is gewys. Op die agtergrond van subchondrale sklerose in die mediale kondilie van die tibiale been, word 'n matige verhoogde MR-sein in die FS-modus bespeur weens die beenmurg swelling. In die laterale meniskus word 'n matig verhoogde MR sein van 'n lineêre vorm gesigitaliseer sonder kommunikasie met die gewrigsholte. Mediale meniskus vermeerder ietwat uitwaarts. In die posterior horing van die mediale meniskus word 'n patologiese MR sein van 'n lineêre vorm gevisualiseer, met voortplanting na die onderste artikulêre oppervlak. Die anterior en posterior kruisligamente van die kniegewrig het normale dikte en sein eienskappe. Laterale kollaterale ligament het 'n normale kursus, nie verander nie. Vloeistof word opgespoor om die mediale kollaterale ligament. In die holte van die gewrig, in die suprapatellêre sakkie, word vloeistof in die mediale en laterale torsies opgespoor. Op die buitenste rand van die mediale kop van die gastrocnemius spier word 'n multi-kamer Baker se siste opgespoor, met afmetings: 13 * 14 * 43mm. Die sagte weefsel rondom die kniegewrig en bloedvate wat naby is, is vry van patologiese veranderinge. Gevolgtrekking: Meneerstekens van gonoartrose aan die linkerkant. Matige beenmurg-oedeem in die projeksie van die tibiale kondisie. MRI tekens van skade aan die posterior horing van die mediale meniskus langs Stoller Graad 3a. Degeneratiewe veranderinge in die laterale meniskus volgens Stoller 1ste. Periligamentitis mediale kollaterale ligament. Sinovitis. Baker se siste. Vrvch aangebied om in te sit inspuitings Diprospan, argumenteer dat die kraak in die meniskus zarubtsuetsya. Sê my asseblief, die inspuitings is so duur, maar is daar enige waarborg dat hulle sal help? Kan daar enige ander behandeling wees?
'N mitrale klep prolaps is 'n klep defek gekenmerk deur die uitsteeksel van een of albei kleppe van die linker atrioventrikulêre klep in die atriale holte tydens systole. In kardiologie word mitrale klepverloop met behulp van verskillende metodes (auskultasie, ekkokardiografie, fonokardiografie) in 2-16% van kinders waargeneem, dikwels 7-15 jaar, opgespoor. Die voorkoms van mitrale klepverlies in verskeie letsels van die hart is aansienlik hoër as by gesonde individue: met aangebore hartafwykings - 37%, met rumatiek - 30-47%, en met oorerflike hartsiektes - 60-100%. In die volwasse bevolking is die frekwensie van mitrale klep prolaps 5-10%, die klepafwyking word hoofsaaklik by vroue 35-40 jaar gediagnoseer.
Oorsake van mitrale klep prolaps
Строго говоря, пролапс митрального клапана является не самостоятельной болезнью, а клинико-анатомическим синдромом, встречающимся при различных нозологических формах. Met inagneming van die etiologie, word primêre (idiopatiese, aangebore) en sekondêre mitrale klep prolaps onderskei.
Idiopatiese prolaps van die mitrale klep word veroorsaak deur aangebore dysplasie van die bindweefsel, teen die agtergrond waarvan ook ander afwykings van die klepapparaat aangetref word (verlenging of verkorting van die akkoorde, hul onbehoorlike gehegtheid, die teenwoordigheid van bykomende akkoorde, ens.). 'N Kongenitale defek van die bindweefsel word vergesel van strukturele myksomatiese degenerasie van die mitrale kleppe en hul verhoogde buigbaarheid. Displasie van die bindweefsel word veroorsaak deur verskeie patologiese faktore wat op die fetus optree - SARS van 'n swanger vrou, gestose, beroepsgevare, ongunstige omgewingstoestande, ens. In 10-20% van die gevalle word kongenitale mitrale klep prolaps geërf deur die moeder se lyn.
Prolapse van die mitrale klep is ingesluit in die struktuur van sommige oorerflike sindrome (Ehlers-Danlos sindroom, Marfan sindroom, aangebore kontraktuele araknodaktie, osteogenese imperfecta en elastiese pseudoksantomie).
Die oorsprong van die sekondêre mitrale klep prolaps kan wees as gevolg van isgemiese hartsiekte, miokardiale infarksie, rumatiek, sistemiese lupus eritematose, miokarditis, hipertrofiese kardiomiopatie, miokardiale distrofie, outonome distonie, endokriene afwykings (hipertireose), bors trauma. In hierdie gevalle is mitral klep prolaps die gevolg van verworwe skade aan die klepstrukture, papillêre spiere, miokardiale disfunksie. Op sy beurt kan die teenwoordigheid van mitrale klep prolaps die ontwikkeling van mitrale insuffisiënt veroorsaak.
In die patogenese van mitrale klep prolaps word 'n belangrike rol gespeel deur die disfunksie van die outonome senuweestelsel, metaboliese afwykings en 'n tekort aan magnesiumione.
Kenmerke van hemodinamika in mitrale klep prolapse
Die mitrale klep is 'n dubbelblaar verdeelholte van die linkeratrium en ventrikel. Met die hulp van die akkoorde word die kleppe aan die papillêre spiere verbonde wat van die onderkant van die linkerventrikel uitsteek. Normaalweg val die mitrale kleppe in die diastool fase af, wat die vrye bloedvloei van die linkeratrium na die linkerventrikel bied. Tydens systool styg die venster onder druk van die bloed en sluit die linker atriale ventrikulêre opening.
Wanneer die mitrale klep verval as gevolg van die strukturele en funksionele minderwaardigheid van die valvulêre apparaat in die fase van systool, buig die mitrale klepvoue in die holte van die linkeratrium. In hierdie geval kan die atrioventrikulêre opening oor die geheel of gedeeltelik oorvleuel - met die vorming van 'n defek, waardeur 'n omgekeerde bloedvloei vanaf die linker ventrikel na die linkeratrium plaasvind, dit wil sê mitral-regurgitasie ontwikkel.
Gedurende die vorming van mitrale insufficiëntie verminder die kontraktiliteit van die miokardium, wat vooraf die ontwikkeling van bloedsomloopbepaling bepaal. In 70% van gevalle word primêre mitrale klep prolaps vergesel deur borderline pulmonale hipertensie. Van sistemiese hemodinamika word hipotensie opgemerk.
Klassifikasie van mitrale klep prolaps
Uit die oogpunt van die etiologiese benadering word die primêre en sekondêre mitrale klep prolapse onderskei. Volgens die lokalisering van die prolaps word die proliferasie van die anterior, posterior en albei sintuie van die mitrale klep geïsoleer. Gegewe die teenwoordigheid of afwesigheid van hoorbare klankverskynsels, praat hulle van 'n "stille" en auskultatoriese vorm van die sindroom.
Gebaseer op die EchoCG data, is daar 3 grade van mitrale klep prolapse erns:
Graad I - mitrale klepblaaie vermeerder deur 3-6 mm,
Graad II - mitrale klepblaaie vermeerder tot 6-9 mm,
Graad III - mitrale klep verloop oor 9 mm.
Met inagneming van die tyd van die voorkoms van mitrale klepverloop ten opsigte van systole, word 'n vroeë, later holosistoliese prolaps onderskei. Die mate van mitrale regurgitasie stem nie altyd ooreen met die erns van mitrale klep prolaps nie, daarom word dit afsonderlik geklassifiseer volgens die Doppler-ekkokardiografie:
Graad I - mitrale regurgitasie vind plaas op die blaarvlak,
II graad - die golf van regurgitasie bereik die middel van die linker atrium,
Graad III - die golf van regurgitasie bereik die teenoorgestelde punt van die atrium.
Simptome van mitrale klep prolaps
Die erns van kliniese simptome van mitrale klep prolapse wissel van minimaal tot betekenisvol en word bepaal deur die mate van bindweefsel displasie, die teenwoordigheid van opwarming en outonome abnormaliteite. By sommige pasiënte is daar geen klagtes nie, en mitrale klep prolaps is 'n toevallige bevinding tydens ekkokardiografie.
By kinders met primêre mitrale klep prolaps, nael- en inguinale breuk, heupdysplasie, hipermobiliteit van gewrigte, skoliose, platvoet, borsformaliteit, miopie, strabismus, nefroptose, varikocele, wat 'n skending van die ontwikkeling van bindweefselstrukture aandui, word dikwels opgespoor. Baie kinders is geneig tot gereelde verkoues, seer keel, verergering van chroniese tonsillitis.
Mitralklep prolaps word dikwels gepaard met simptome van neurosirkulatoriese dystonie: kardialgie, tagikardie en hartversaking, duiseligheid en beswyking, vegetatiewe krisisse, oormatige sweet, naarheid, 'n klont in die keel en gebrek aan lug, migraineagtige hoofpyn. Met beduidende hemodinamiese versteurings, kortasem, moegheid. Die verloop van mitrale klep prolaps word gekenmerk deur affektiewe afwykings: depressiewe toestande, sisthopathy, astheniese simptoom kompleks (astenie).
Kliniese manifestasies van sekondêre mitrale klep prolaps word gekombineer met simptome van die onderliggende siekte (rumatiese hartsiekte, aangebore hartafwykings, Marfan sindroom, ens.). Onder die moontlike komplikasies van mitrale klepverloop, lewensgevaarlike aritmieë, infektiewe endokarditis, trombo-emboliese sindroom (insluitend beroerte, PE) en skielike dood vind plaas.
Diagnose van mitrale klep prolaps
In die "stille" vorm van mitrale klepverloop is auskultiewe tekens afwesig. Die akademiese variant van mitrale klep prolaps word gekenmerk deur geïsoleerde klieke, laat sistoliese murmurs, en voco-sistoliese murmurs. Fonokardiografie dokumente klank verskynsels om gehoor te word.
Die mees effektiewe metode vir die opsporing van mitrale klep prolaps is 'n ultraklank van die hart, wat die mate van blaarverloop en die volume van opwarming bepaal. Met wydverspreide bindweefseldysplasie, dilatasie van die aorta en die pulmonêre arterie, trisuspidale prolaps, kan 'n oop ovaal venster opgespoor word.
Radiografies, as 'n reël, verminderde of normale groottes van die hart, word buiging van die pulmonêre arterie gevind. EKG en 24-uur-EKG-moniteringsregister aanhoudende of oorgangsafwykings van ventrikulêre miokardiale repolarisasie, ritmestoornisse (sinus tikykardie, ekstrasystool, paroksysmale takykardie, sinus bradikardie, WPW sindroom, atriale fibrillasie en atriale fladder). Met mitral-herhaling II-III-graad word hartritmestoornisse, tekens van hartversaking, 'n elektrofisiologiese studie van die hart, fiets ergometrie uitgevoer.
Mitralklep prolaps moet onderskei word van aangebore en verworwe hartdefekte, interatriale septum aneurisme, miokarditis, bakteriële endokarditis, kardiomyopatie. Dit is raadsaam om verskeie spesialiste in die diagnose en behandeling van mitrale klep prolaps te betrek: 'n kardioloog, 'n neuroloog, 'n rumatoloog.
Behandeling van mitrale klep prolaps
Die taktiek van die hantering van mitrale klep prolaps neem in ag die erns van kliniese simptome van die vegetatiewe en kardiovaskulêre spektrum, veral die verloop van die onderliggende siekte. Verpligte toestande is die normalisering van die daaglikse roetine, werk en rus, voldoende slaap, gemeet fisiese aktiwiteit. Nie-dwelm-aktiwiteite sluit in motoropleiding, psigoterapie, fisioterapie (elektroforese met broom, magnesium op die nekboordjie), akupunktuur, waterprosedures en rugmassering.
Dwelmterapie vir mitrale klep prolaps poog om vegetatiewe manifestasies uit te skakel, die ontwikkeling van miokardiale degenerasie te voorkom en infektiewe endokarditis te voorkom. Pasiënte met ernstige simptomatiese mitrale klep prolaps word voorgeskryf aan sedatiewe, kardiotrowe (inosien, kalium en magnesiumasparaginaat, vitamiene, karnitien), beta-blokkers (propranolol, atenolol) en antistolmiddels. By die beplanning van geringe chirurgiese ingrepe (tandontrekking, tonsillektomie, ens.) Word kursusse van voorkomende antibiotiese terapie getoon.
Met die ontwikkeling van hemodinamiese beduidende mitrale herhaling, die progressie van hartversaking, is daar 'n behoefte aan mitrale klepvervanging.
Prognose en voorkoming van mitrale klep prolaps
Asimptomatiese mitrale klep prolaps word gekenmerk deur 'n gunstige voorspelling. Sulke pasiënte het elke 2-3 jaar kliniese opvolg en dinamiese ekkokardiografie. Swangerskap is nie kontraindikasie nie, maar die hantering van swangerskap by vroue met mitrale klep prolaps word uitgevoer deur 'n verloskundige-ginekoloog saam met 'n kardioloog. Die voorspelling van sekondêre mitrale klep prolaps hang grootliks af van die verloop van die onderliggende siekte.
Voorkoming van mitrale klep prolaps behels die uitskakeling van nadelige effekte op die ontwikkelende fetus, die tydige erkenning van siektes wat skade aan die valvulêre apparaat van die hart veroorsaak.
Kyk wat "prolapse" is in ander woordeboeke:
Servikale ontoereikendheid - Isthmico servikale insufficiëntie (onvoldoende isthmicocervicalis, anat. Isthmus [uteri] ertsmus van die baarmoeder + serviks [uteri] serviks) onvoldoende wortel van die ertsmuskel en serviks wat lei tot spontane miskraam in die II of III trimester ... Mediese ensiklopedie
Leë Turkse saal - Leë Turkse saal ... Wikipedia
osteochondrosis - I Osteochondrose (osteochondrose: Grieks. Osteonbeen + Chondros-kraakbeen + ōsis) Dystrofiese skade aan die gewrigskraakbeen en onderliggende beenweefsel. Die term "osteochondrose" is voorheen gebruik om te verwys na 'n groot groep osteoartikulêre siektes ... Mediese ensiklopedie
Estekor - Aktiewe bestanddeel >> Atenolol * (Atenolol *) Latynse naam Estecor АТХ: >> C07AB11 Atenolol (regter rotator) Farmakologiese groep: Beta adrenoblokers Nosologiese klassifikasie (ICD 10) >> E05.9 Thirotoksikose, ongespesifiseerde >> F10.3 ... ... Woordeboek van Medies dwelms
Turkse saal - Sphenoid bot, boaansig ... Wikipedia
Onvolwassenheid van die MITRALE VALVE RHEMATIESE - skat Rumatiese mitrale insufficiëntie, die onvermoë van die linker atriale ventrikulêre klep om die terugwaartse beweging van bloed vanaf die linker ventrikel (LV) effektief te voorkom in die linkeratrium (LP) tydens ventrikulêre stelsel, ... ... Siektes Gids
PERICARDITIS CONSTRUCTIVE - skat Konspirasiewe perikarditis, volledige of gedeeltelike uitwissing van die holte van die hartsakkie met littekenweefsel tydens die kroniese verloop van die inflammatoriese proses. Die vorming van 'n verdikte, onoplosbare veselagtige weefselkapsel beperk die diastoliese ... ... Siektegids
PROLAPS MITRAL VALVE - skat Prolapse van die mitrale klep (PMK) g buiging van die mitrale klep (MK) in die holte van die linkeratrium tydens systool van die linker ventrikel, wat dikwels by 7 20 jaar bespeur word, na 10 jaar by meisies, 2 keer meer dikwels. Frekwensie 5 10% van die bevolking ... Siektegids
Mitralklep prolaps is 'n patologie waarin die funksie van die klep tussen die linker ventrikel van die hart en die linkeratrium aangetas is. As prolaps teenwoordig is tydens die samentrekking van die linker ventrikel, steek een of albei klepblare uit en 'n omgekeerde bloedvloei vind plaas (die erns van die patologie hang af van die grootte van hierdie omgekeerde vloei).
Die mitrale klep is twee bindweefselplate tussen die atrium en die ventrikel van die linkerkant van die hart. Hierdie klep:
inmeng met die terugvloei van bloed (opwarming) in die linkeratrium wat voorkom tydens ventrikulêre inkrimping,
verskillende ovaalvorm, grootte in deursnee wissel van 17 tot 33 mm, en die lengte is 23 - 37 mm,
beskik oor anterior en posterior cusps, terwyl die anterior beter ontwikkel is (met 'n samentrekking van die ventrikelboë na die linker veneuse ring en sluit die ring saam met die posterior cusp, en wanneer dit ontspan, sluit die ventrikel die aorta-opening, langs die intervensie-septum).
Die posterior kus van die mitrale klep is wyer as die anterior. Variasies in die aantal en breedte van dele van die posterior cusp is algemeen - hulle kan verdeel word in laterale, middel- en mediale voue (die langste is die middelste deel).
Daar is variasies in die plek en aantal akkoorde.
Met die samentrekking van die atrium is die klep oop en bloed vloei in die ventrikel op hierdie punt. Wanneer die ventrikel gevul is met bloed, sluit die klep, die ventrikel kontrakteer en druk bloed in die aorta.
Wanneer die hartspier verander of in sommige patologieë van die bindweefsel, word die struktuur van die mitrale klep ontwrig, waardeur die klepblaadjies in die holte van die linkeratrium beweeg, sodat 'n gedeelte van die bloed terug in die ventrikel kan vloei.
Patologie is eers in 1887 deur Cuffer en Borbillon beskryf as 'n auskultatoriese verskynsel (opgespoor tydens die luister na die hart), wat hom manifesteer in die vorm van medium sistoliese druk (druk) wat nie verband hou met bloeduitstoting nie.
In 1892 het Griffith 'n verband geïdentifiseer tussen apikale laat sistoliese murmur en mitrale herhaling.
In 1961 het J. Reid 'n koerant gepubliseer waarin hy oortuigend die verband van mediumsistoliese druk tot die spanning van ontspanne akkoorde getoon het.
Dit was moontlik om die oorsaak van laat geraas en sistoliese kliek slegs tydens 'n angiografiese ondersoek van pasiënte met die aangeduide klank simptome te identifiseer (uitgevoer in 1963-1968, J. Barlow en kollegas). Die eksaminatore het bevind dat met hierdie simptoom, tydens die sileer van die linker ventrikel, 'n eienaardige afsakking van die mitrale klepvatsels in die holte van die linkeratrium is. Die geïdentifiseerde kombinasie van ballonvormige vervorming van die mitrale klepvatsels met sistoliese murmuur en druk, wat gepaard gaan met kenmerkende elektrokardiografiese manifestasies, die outeurs geïdentifiseer as auskultatoriese-elektrokardiografiese sindroom. In die loop van verdere navorsing is hierdie sindroom die kliek sindroom, slam-klep sindroom, kliek en geraas sindroom, Barlow sindroom, Angle sindroom, en ander.
Die mees algemene term "mitral klep prolapse" is die eerste keer gebruik deur J Criley.
Alhoewel algemeen aanvaar word dat mitralklep prolaps meestal by jongmense voorkom, toon die data uit die Framingham-studie (die langste epidemiologiese studie in die geskiedenis van medisyne wat 65 jaar duur), dat daar geen betekenisvolle verskil in die voorkoms van hierdie wanorde is in mense van verskillende ouderdomsgroepe en geslag . Volgens hierdie studie vind hierdie patologie plaas in 2,4% van die mense.
Die frekwensie van prolaps by kinders is 2-16% (afhangende van die metode van opsporing). Dit word selde waargeneem in pasgeborenes, wat meestal in 7-15 jaar voorkom. Tot 10 jaar word patologie ewe dikwels by kinders van beide geslagte waargeneem, maar na 10 jaar word dit dikwels by meisies (2: 1) bespeur.
In die teenwoordigheid van hartpatologie by kinders word prolaps aangetref in 10-23% van gevalle (hoë waardes word waargeneem in oorerflike siektes van die bindweefsel).
Daar is vasgestel dat die mees algemene valvulêre patologie van die hart met 'n klein terugkeer van bloed (herhaling) nie sigbaar is nie, dit het 'n goeie voorspelling en benodig geen behandeling nie. Met 'n aansienlike hoeveelheid terugvloeibloei kan prolaps gevaarlik wees en chirurgiese ingryping vereis, aangesien sommige pasiënte komplikasies ontwikkel (hartversaking, akkoordbreuk, infektiewe endokarditis, trombo-embolisme met mitoksomatiese mitrale klepblaaie).
Mitralklep prolaps kan wees:
Laerskool. Dit word geassosieer met swakheid van die bindweefsel, wat voorkom in aangebore siektes van die bindweefsel en word dikwels geneties oorgedra. In hierdie vorm van patologie word die mitrale klepblaaie gestrek, en die akkoordbeheerde deure word verleng. As gevolg van hierdie onreëlmatighede, wanneer die klep sluit, buig die flaps en kan nie styf toe nie. Kongenitale prolaps in die meeste gevalle beïnvloed nie die werk van die hart nie, maar word dikwels gekombineer met vegetatiewe vaskulasie - die oorsaak van die simptome wat pasiënte met hartsiektes verbind (funksionele pyn en hartritmestoornisse wat gereeld agter die baarmoeder voorkom).
Вторичным (приобретенным). Развивается при различных сердечных заболеваниях, вызывающих нарушение структуры створок клапана или хорд. In baie gevalle word prolaps veroorsaak deur rumatiek hartsiekte (inflammatoriese bindweefsel siekte van 'n aansteeklike allergiese aard), ongedifferensieerde bindweefsel displasie, Ehlers-Danlos en Marfan siektes (genetiese siektes), ens. In die sekondêre vorm van mitrale klep prolaps, pyn verby onderbrekings in die werk van die hart, kortasem na oefening en ander simptome. Wanneer die kardiale koord breek as gevolg van 'n borsbesering, word nood mediese sorg benodig (die gaping word vergesel deur 'n hoes, waartydens die skuimagtige sputum skei).
Primêre prolaps, afhangende van die teenwoordigheid / afwesigheid van geraas tydens auskultasie, word verdeel in:
Die "mute" -vorm, waarin simptome afwesig of skaars is, is tipies van prolaps geluide en "druk" word nie gehoor nie. Ontdek slegs deur ekkokardiografie.
Die auskultatoriese vorm, wat, wanneer dit gehoor word, manifesteer deur kenmerkende auskultatoriese en fonokardiografiese "druk" en geluide.
Afhangende van die erns van die afbuiging van die kleppe, word die mitrale klep prolaps vrygestel:
Ek graad - sash buig 3-6 mm,
II graad - daar is 'n afbuiging tot 9 mm,
Graad III - voue buig meer as 9 mm.
Die teenwoordigheid van regurgitasie en die erns daarvan word afsonderlik in ag geneem:
Ek graad - regurgitasie word effens uitgedruk,
Graad II - matig ernstige opwarming word waargeneem,
Graad III - ernstige opwarming is teenwoordig,
IV graad - regurgitasie uitgedruk in ernstige vorm.
Die rede vir die uitsteeksel (mitaps) van mitrale klep cusps is myksomatiese degenerasie van klepstrukture en intrakardiale senuweefibre.
Die presiese oorsaak van myksomatiese veranderinge in klepvatsels word gewoonlik nie herken nie, maar aangesien hierdie patologie dikwels gekombineer word met oorerflike bindweefsel-displasie (waargeneem in Marfan-, Ehlers-Danlos-sindrome, borsmisvormings, ens.) Word die genetiese oorsaak daarvan aanvaar.
Myksomatiese veranderinge word gemanifesteer deur diffuse letsels van die veselagtige laag, vernietiging en fragmentering van kollageen en elastiese vesels, versterk deur die ophoping van glikosaminoglikane (polisakkariede) in die ekstrasellulêre matriks. Daarbenewens, in die kleppe van die klep met prolaps, word tipe III kollageen in oormaat opgespoor. In die teenwoordigheid van hierdie faktore verminder die digtheid van bindweefsel en die sash tydens die kompressie van die ventrikelbuiging.
Met ouderdom styg myksomatiese degenerasie, dus verhoog die risiko van perforasie van die splete van die mitrale klep en koordbreuk by mense ouer as 40 jaar.
Prolapse van mitrale klepblaaie kan voorkom met funksionele verskynsels:
streeks skending van kontraktiliteit en verslapping van die myokardium van die linker ventrikel (laer basale hipokinesie, wat 'n gedwonge afname in die bewegingsreeks is)
abnormale sametrekking (onvoldoende inkrimping van die langas van die linker ventrikel),
voortydige verslapping van die anterior muur van die linker ventrikel, ens.
Funksionele afwykings is die gevolg van inflammatoriese en degeneratiewe veranderinge (ontwikkel met miokarditis, asynchronisme, opwinding en geleiding van impulse, hartritmeversteuring, ens.), Afwykings van die outonome innervering van subvalvulêre strukture en psigo-emosionele abnormaliteite.
By adolessente kan disfunksie van die linker ventrikel veroorsaak word deur verswakte bloedvloei, wat veroorsaak word deur fibromuskulêre displasie van die klein kransslagare en topografiese anomalieë van die linker-omtrekslagaar.
Prolapse kan op die agtergrond van elektrolytafwykings voorkom, wat gepaard gaan met interstitiale magnesiumtekort (beïnvloed die produksie van defekte kollageenfibroblaste in die klepblare en word gekenmerk deur ernstige kliniese manifestasies).
In die meeste gevalle word die oorsaak van die prolaps van die kleppe oorweeg:
aangebore bindweefsel insufficiëntie van die mitrale klep strukture,
geringe anatomiese anomalieë van die klepapparaat,
verswakte neurovegatiewe regulering van mitrale klepfunksie.
Primêre prolaps is 'n onafhanklike oorerflike sindroom wat ontwikkel is as gevolg van aangebore afwykings van fibrillogenese (die proses van produksie van kollageenvesels). Dit behoort aan die groep geïsoleerde anomalieë wat ontwikkel teen die agtergrond van aangebore bindweefselafwykings.
Sekondêre mitrale klep prolaps is skaars, kom voor wanneer:
Rumatiese mitrale klep siekte, wat ontwikkel as gevolg van bakteriële infeksies (vir masels, skarlakenkoors, angina van verskillende soorte, ens.).
Ebstein se afwykings, wat 'n seldsame aangebore hartfout is (1% van alle gevalle).
Oortreding van die bloedtoevoer na die papillêre spiere (voorkom in skok, aterosklerose van die kransslagare, ernstige bloedarmoede, abnormaliteite van die linker kroonslagaar, koronêre).
Elastiese pseudokoksom, wat 'n seldsame sistemiese siekte is wat verband hou met skade aan elastiese weefsel.
Marfansindroom - 'n outosomale dominante siekte wat deel uitmaak van die groep oorerflike patologieë van bindweefsel. Veroorsaak deur 'n geenmutasie wat die sintese van fibrillien-1-glikoproteïen koder. Verskil in verskillende grade van simptome.
Ehlers-Danlow sindroom is 'n oorerflike sistemiese siekte van die bindweefsel, wat geassosieer word met 'n defek in die sintese van tipe III kollageen. Afhangende van die spesifieke mutasie wissel die erns van die sindroom van matig tot lewensbedreigend.
Effekte van gifstowwe op die fetus in die laaste trimester van fetale ontwikkeling.
Ischemiese hartsiekte, wat gekenmerk word deur absolute of relatiewe miokardiale bloedtoevoerversteuring, wat voortspruit uit kransslagader siekte.
Hipertrofiese obstruktiewe kardiomyopatie is 'n outosomale dominante siekte wat gekenmerk word deur verdikking van die muur van die linker- en soms regterventrikel. Meestal is daar asimmetriese hipertrofie, vergesel van 'n letsel van die intervensiele septum. 'N kenmerkende kenmerk van die siekte is die chaotiese (verkeerde) ligging van die spiervesels van die miokardium. In die helfte van die gevalle word 'n verandering in sistoliese druk in die uitvloeisel van die linker ventrikel (in sommige gevalle van die regter ventrikel) opgespoor.
Atriale septal defek. Dit is die tweede mees algemene aangebore hartsiekte. Aangewys deur die teenwoordigheid van 'n gat in die septum, wat die regter- en linkeratrium skei, wat lei tot bloedontlading van links na regs ('n anomale verskynsel waarin die normale sirkelsirkel versteur word).
Vegetatiewe dystonie (somatoform outonome disfunksie of neurokirkulêre distosie). Hierdie kompleks van simptome is 'n gevolg van die vegetatiewe disfunksie van die kardiovaskulêre stelsel, vind plaas in siektes van die endokriene stelsel of die sentrale senuweestelsel, in stryd met bloedsirkulasie, hartskade, stres en geestesversteurings. Die eerste manifestasies word gewoonlik in adolessensie waargeneem as gevolg van hormonale veranderinge in die liggaam. Kan voortdurend teenwoordig wees of slegs in stresvolle situasies voorkom.
Die mitrale klepvoue is drie-ledige bindweefselformasies wat aan die fibromuskulêre ring geheg is en bestaan ​​uit:
veselagtige laag (bestaan ​​uit digte kollageen en strek voortdurend in die tendense akkoord),
sponsagtige laag (bestaan ​​uit 'n klein hoeveelheid kollageenvezels en 'n groot aantal proteoglikane, elastien- en bindweefsel-selle (vorm die voorrande van die bande)),
Normaalweg is die kleppe van die mitrale klep dun, soepele strukture wat vryelik beweeg onder die invloed van bloed wat deur die opening van die mitrale klep vloei gedurende die diastool of onder die invloed van die samentrekking van die mitrale klepring en die papillêre spiere tydens systole.
Tydens diastol word die linker atrioventrikulêre klep oopgemaak en die aorta-kegel oorvleuel (bloedinjectie in die aorta word voorkom), en tydens systool sluit die mitrale klepblaaie langs die verdikte deel van die atrioventrikulêre kleppunt.
Daar is individuele eienskappe van die struktuur van die mitrale klep, wat geassosieer word met die diversiteit van die hele hartstruktuur en is variante van die norm. (Vir nou en lang harte, is die eenvoudige konstruksie van die mitrale klep tipies en vir kort en wyd is dit kompleks).
Met 'n eenvoudige ontwerp is die veselring dun, met 'n klein omtrek (6-9 cm), daar is 2-3 kleppe en 2-3 papillêre spiere, waarvan tot 10 peilakkoorde na die kleppe strek. Akkoorde is byna nooit tak nie en word hoofsaaklik aan die kante van die kleppe geheg.
'N Komplekse konstruksie word gekenmerk deur 'n groot omtrek van die veselrige ring (ongeveer 15 cm), 4-5 kleppe, en van 4 tot 6 multiheaded papillêre spiere. Tendon akkoorde (van 20 tot 30) vertak uit in 'n menigte van drade wat aan die rand en die liggaam van die snuit, sowel as die veselring gekoppel is.
Morfologiese veranderinge in mitrale klep prolaps word geopenbaar deur die groei van die mukosale laag van die klepblaar. Die vesels van die mukosale laag penetreer in die veselagtige laag en skend die integriteit daarvan (dit raak die segmente van die kleppe tussen die akkoorde). Gevolglik val die klepblaadjies en, tydens systool van die linker ventrikel, koepelvormig, buig na die linkeratrium.
Baie minder gereeld kom koepelvormige buiging van die kleppe voor wanneer akkoorde verleng word of met 'n swak akkoordapparaat.
In sekondêre prolaps is die plaaslike fibroelastiese verdikking van die onderste oppervlak van die boogklep en die histologiese bewaring van sy binneste lae die mees kenmerkende.
Prolapse van die anterior mitrale klep in beide die primêre en sekondêre vorms van patologie is minder algemeen as skade aan die posterior cusp.
Morfologiese veranderinge in primêre prolaps is 'n proses van myksomatiese degenerasie van mitrale cusps. Myksomatiese degenerasie het geen tekens van ontsteking nie en is 'n geneties bepaalde proses van vernietiging en verlies van die normale argitektoniese werking van die fibrillêre kollageen en elastiese strukture van die bindweefsel, wat gepaard gaan met die ophoping van suurmukopolisakkariede. Die basis vir die ontwikkeling van hierdie degenerasie is 'n oorerflike biochemiese defek in die sintese van tipe III kollageen, wat lei tot 'n afname in die molekulêre organisasie van kollageenvesels.
Die veselagtige laag word hoofsaaklik geraak - die dunner en diskontinuïteit, die gelyktydige verdikking van die losvlieslaag en die afname in die meganiese sterkte van die kleppe word waargeneem.
In sommige gevalle word myksomatiese degenerasie gepaard met strek en breek van die tendon akkoorde, uitbreiding van die mitrale ring en aorta wortel, skade aan die aorta en tricuspidale kleppe.
Die kontraksiele funksie van die linker ventrikel in die afwesigheid van mitrale insufficiëntie verander nie, maar as gevolg van vegetatiewe steurnisse kan hiperkinetiese hartsindroom voorkom (hartklanke word versterk, sistoliese uitwerpings geraas waargeneem, 'n duidelike pulsering van die karotis arteries, matige sistoliese hipertensie word waargeneem).
In teenwoordigheid van mitrale insufficiëntie word die kontraktiwiteit van die miokardium verminder.
Primêre mitrale klepverlies in 70% word vergesel deur borderline pulmonale hipertensie, wat vermoed word in die teenwoordigheid van pyn in die regte hipochondrium tydens langdurige hardloop en sport. Ontstaan ​​weens:
hoë vaskulêre reaktiwiteit van die klein sirkel,
hiperkinetiese hartsindroom (veroorsaak relatiewe hipervolemia van die klein sirkel en verswakte veneuse uitvloei van die longvate).
Daar is ook 'n neiging tot fisiologiese hipotensie.
Die voorspelling van die grens van pulmonale hipertensie is gunstig, maar in die teenwoordigheid van mitrale insuffisiënt kan grenslonge hipertensie verander in hoë pulmonale hipertensie.
Simptome van mitrale klep prolaps wissel van minimale (in 20-40% van gevalle is heeltemal afwesig) tot betekenisvol. Die erns van simptome hang af van die mate van bindweefselhartsdysplasie, die teenwoordigheid van outonome en neuropsigiatriese abnormaliteite.
Merkers van bindweefsel displasie sluit in:
verhoogde buigsaamheid van klein gewrigte,
oortreding van postuur.
Klinies kan mitral klep prolaps by kinders manifesteer:
Identifiseer op 'n vroeë ouderdom tekens van dysplastiese ontwikkeling van bindweefselstrukture van die ligamentiese en muskuloskeletale stelsel (sluit heupdysplasie, naelstring en inguinale breuk) in.
Voorbeskikking aan verkoues (gereelde seer keel, chroniese mangelontsteking).
In die afwesigheid van enige subjektiewe simptome by 20-60% van die pasiënte in 82-100% van die gevalle, word nonspesifieke simptome van neurosirkulatoriese dystonie opgespoor.
Die belangrikste kliniese manifestasies van mitrale klep prolaps is:
Hartsindroom, gepaardgaande met vegetatiewe manifestasies (periodes van pyn in die hart van die hart wat nie geassosieer word met veranderinge in die werk van die hart wat tydens emosionele stres, fisiese inspanning, hipotermie en karakter voorkom nie, lyk soos angina).
Hartkloppings en onderbrekings in die werk van die hart (waargeneem in 16-79% van die gevalle). Subjectief gevoel tagikardie (vinnige hartklop), "onderbrekings", "vervaag." Ekstrasystole en tagikardieë is labiel en word veroorsaak deur angs, fisiese inspanning, tee en koffie. Dikwels word sinus-takykardie, paroksysmale en nie-paroksysmale supraventrikulêre takykardie, supraventrikulêre en ventrikulêre ekstrasystole aangetref, meer selde sinus bradikardie, parasystol, atriale fibrillasie en atriale fladder, WPW-sindroom word opgespoor. Ventrikulêre aritmieë vorm in die meeste gevalle nie 'n bedreiging vir die lewe nie.
Hiperventilasie sindroom ('n skending in die stelsel van respirasie regulasie).
Vegetatiewe krisisse (paniekaanvalle), wat paroksysmale toestande van nie-epileptiese aard is en word onderskei deur polimorfiese vegetatiewe afwykings. Spontaan of situasioneel voorkom, word nie geassosieer met 'n bedreiging vir die lewe of sterk fisiese inspanning nie.
Sinkopale toestande (skielike korttermynverlies van bewussyn, vergesel van verlies van spiertonus).
In 32-98% van die pasiënte word pyn in die linkerkant van die bors (kardialgie) nie geassosieer met skade aan die arteries van die hart nie. Dit kom spontaan voor, kan geassosieer word met oorwerk en stres, word gestop deur valokordien, Corvalol, validol of selfstandig te slaag. Vermoedelik veroorsaak deur disfunksie van die outonome senuweestelsel.
Kliniese simptome van mitrale klep prolaps (naarheid, gevoel van 'n koma in die keel, oormatige sweet, sinkopale toestande en krisisse) is meer algemeen by vroue.
In 51-76% van pasiënte word periodiek herhalende hoofpyn, wat op spanningshoofpyn voorkom, bespeur. Beide helfte van die kop word aangetas, die pyn word veroorsaak deur veranderinge in die weer en psigiese faktore. In 11-51% word migraine pyn waargeneem.
In die meeste gevalle is daar geen verband tussen die waargenome dyspnoe, moegheid en swakheid en erns van hemodinamiese steurnisse en oefenverdraagsaamheid nie. Hierdie simptome word nie geassosieer met skeletafwykings (van psigoneurotiese oorsprong) nie.
Kortasem kan iatrogene van aard wees of kan met hiperventilasie sindroom geassosieer word (daar is geen verandering in die longe nie).
By 20-28% word 'n verlenging van die QT-interval waargeneem. Gewoonlik is dit asimptomaties, maar as mitralklep prolaps by kinders vergesel word van 'n sindroom van langdurige QT-intervalle en beswyking, is dit nodig om die waarskynlikheid van lewensgevaarlike aritmieë te bepaal.
Auskultiewe tekens van mitrale klep prolaps is:
geïsoleerde kliek (druk) wat nie geassosieer word met die verwydering van bloed deur die linker ventrikel nie en tydens die tydperk van mesosistol of laat-susters opgespoor word,
kombinasie van druk met laat sistoliese geraas,
geïsoleerde laat sistoliese murmurs,
Die oorsprong van geïsoleerde sistoliese kliek word geassosieer met 'n overstretching van die akkoorde met die maksimum afbuiging van die mitrale klepvatsels in die linker atriale holte en die skielike uitsteek van die atrioventrikulêre slyp.
wees enkel en veelvoudig,
luister voortdurend of verby,
verander sy intensiteit wanneer jy die posisie van die liggaam verander (toename in die vertikale posisie en verswak of verdwyn in die benoudste posisie).
Klieke word gewoonlik by die punt van die hart of by die V-punt gehoor, in die meeste gevalle word hulle nie buite die hart van die hart gehou nie. Hulle oorskry nie die toon van die hart in volume II nie.
Dikwels is daar depressies, lastopathies, hipochondrië-ervarings, asteniese simptoom kompleks (onverdraagsaamheid van helder lig, harde geluide, verhoogde afleibaarheid).
Wenke en resepte
Die verloop van die intervertebrale skyf is die eerste fase van die ontstaan ​​van 'n intervertebrale breuk, wanneer slegs die eerste versteurings en veranderinge in die struktuur van die skyf voorkom, sonder om die integriteit van die veselring te benadeel. Hierdie veranderinge is heeltemal omkeerbaar indien behandeling dadelik begin word. Die grootte van die prolaps kan wissel van 1 tot 3 mm. Dikwels is hierdie toestand gevind in vroue 30-35 jaar. In 49% van die gevalle word die lumbale werwels aangetas. In 46-47% hiervan is die borskaswervels, en die nek word waarskynlik nie beïnvloed nie. In geval van vertraagde behandeling vir mediese hulp, word prolaps chroniese en progressiewe verloop van intervertebrale breuk.
Die eerste veranderinge in die struktuur van die intervertebrale skyf kan ontwikkel in die teenwoordigheid van 'n aantal oorsaaklike faktore:
Metaboliese afwykings, Die teenwoordigheid van chroniese siektes van die werwelkolom (reumatoïede artritis, ankyloserende spondilitis, osteochondrose, kromming van die ruggraat, ens.), Langdurige skending van behoorlike voedingstegnologie (gebrek aan voedingstowwe, vitamiene, minerale) .), Gereelde vragte op die ruggraat (werk by die dacha, beroepsgevare - laaiers, ens.), Vetsug en oorgewig, ouderdomverwante veranderinge.
Die risiko van ontwikkeling van intervertebrale skyf prolaps neem toe met blootstelling aan die mens van sommige predisponerende faktore:
Vroulike geslag, Suiwer vegetarisme (Voltooi verwerping van dierevoedsel), Ouderdom vanaf 30-40 jaar, Diabetes, Rook- en alkoholmisbruik, Vermindering van tiroïedfunksie, Sedentêre lewenstyl, Uniforme bewegings in die ruggraat vir 'n lang tyd.
Onder die invloed van al die predisponerende en oorsaaklike faktore begin die intervertebrale skyf sy elastisiteit, digtheid en sterkte te verloor. Dit laat die nodige vir die normale werking van die vloeistof, spoorelemente en voedingstowwe. Gevolglik begin die muur van die intervertebrale skyf uitbuig (van die Latynse "Prolapse" - prolapse) en gaan verder as die grense van die werwel. Die veselrige ring behou steeds sy integriteit en bly ongeskonde.
Simptome van intervertebrale skyf prolaps
Kliniese tekens van intervertebrale skyf prolaps is taamlik swak en dikwels gee die pasiënt geen aandag aan hulle nie. Ongeag van die aangetaste ruggraat, voel die pasiënt dieselfde simptome:
Verhoogde moegheid van gewone inspanning, kort- en ligte pyn in die rugarea, intermitterende gevoelloosheid van die vel en kruip, ongemak na slaap op 'n bekende bed.
Chondroprotectors: Mukosat, Teraflex, Hondroksid. Elimineer die hoofoorsaak van die siekte, herstel beskadigde kraakbeen en skakel die prosesse van die vernietiging uit. Die verloop van behandeling is individueel en hang af van die ouderdom van die pasiënt, die effek van predisponerende faktore daarop en die spoed van die herstelprosesse. Biogene stimulante: Aloe, PhybS, Plazmol, ens. Versnel metaboliese en regeneratiewe prosesse, veroorsaak die natuurlike meganismes van weefselherstel. Vitamiene: Multi-tabs, Neyrobion, ens. Verbeter die beskermende eienskappe van die liggaam, normaliseer metabolisme, senuweestransmissie en verbeter bloedsomloop.
Fisioterapie is die hoofbehandeling vir hierdie stadium van die vorming van 'n intervertebrale breuk. Elk van hierdie maatreëls help om metaboliese prosesse te normaliseer, bloedvloei deur die vate te versnel, die oordrag van senuwee-impulse te herstel, spiervesels te ontspan, die afstand tussen die geaffekteerde werwels te verhoog. Die belangrikste metodes van fisioterapie behandeling van intervertebrale skyf prolaps:
Akupunktuur, Massering, oefeningsterapie, Modderbad, Waterstofbad, Spinale traksie.
Verlengde membrane. klassifikasie
Fetale blaas is die natuurlike biologiese omgewing van 'n baba, 'n plek vir die ontwikkeling daarvan, wat gevul is met vrugwater (of met ander woorde vrugwater). Fetale blaas speel 'n belangrike rol in die metabolisme van die fetus, beskerm dit teen kieme wat die liggaam binnedring deur middel van 'n vagina. Dit is 'n baie belangrike funksie, want infeksies behels verskillende patologieë.
Blaar prolaps is 'n ernstige diagnose, want die risiko van aborsie is baie hoog. Daarom is korrekte en tydige diagnose van patologie veral belangrik.
Hoe bly die fetale blaas in die baarmoeder? Hoofsaaklik, dit word deur die serviks gehou - een van die dele van die vroulike seksuele orgaan, wat die vorm van 'n silinder het. Van beide kante is dit beperk deur 'n keelholte: van die kant van die baarmoeder - intern, van die kant van die vagina - ekstern. Daarom word die lengte van die baarmoederhuid gedurende die swangerskap altyd streng deur die dokter beheer. As iets verkeerd gegaan het, stop die serviks sy funksie normaalweg en begin dit uit te brei en te verkort. As gevolg hiervan word hierdie diagnose gemaak. Weens die feit dat die serviks nie behoorlik kan funksioneer nie, is die fetale blaas en val. Terselfdertyd is daar baie risiko's vir die fetus: dit word nie meer beskerm teen vaginale infeksies nie, en die risiko van ruptuur van die blaasmembrane neem ook toe. Dit sal op sy beurt die dood van die fetus behels.
In mediese taal word verkorting en dilatasie van die serviks genoem ismiese-servikale insuffisiënt (ICN) - skade aan die spierring van die serviks.
Daar is twee soorte ICN:
Dit moet onthou word dat dringende hospitalisasie met verpligte volledige rus in die geval van ismaties-servikale insuffisiënt met verdere prolaps van die membrane van fetus nodig is.
Diagnose en behandeling van prolaps van die fetale blaas
Ongelukkig is dit onmoontlik om hierdie patologie op te spoor. Dikwels verskyn dit op die tweede ultraklankstudie, of selfs later. Dit is immers vanaf hierdie tyd dat die fetus vinnig groei, wat beteken dat die druk op die serviks toeneem.
Hoe gouer die dokter die prolaps van die fetale blaas kan opspoor, hoe hoër is die kans om die baba te red.
As 'n behandeling word hormonale medikasie voorgeskryf (met 'n gebrek aan enige hormoon) of 'n spesiale pessarium word vir verloskunde gebruik. Dit is 'n plastiese of silikoon voorwerp wat in die vagina van 'n vrou geplaas word. Gemaak in die vorm van 'n ring, dit verlig druk van die serviks, en ondersteun ook die res van die organe van onnodige spanning.
As dit vir een of ander rede nie moontlik is om 'n verloskundige pessarium te gebruik nie, gebruik dokters so 'n metode om die serviks vas te maak. Dit is 'n redelik eenvoudige en veilige prosedure wat help om die prolaps te stop. Natuurlik, ongeag die metode van behandeling, vereis 'n vrou vanaf hierdie stadium konstante mediese monitering en ondersoek in die voorgeboortekliniek.
Beide maniere is goed op hul eie manier. By die 38ste week van swangerskap, wanneer die kind reeds die ontwikkeling bereik het wat nodig is vir die geboorte, word die steke en ring verwyder.
Voorkoming van prolaps van die fetale blaas is dieselfde as met enige risiko vir swangerskap. Meer rus, geen fisiese inspanning en gewig opheffing. Dit is ook nodig om vooraf te skerm vir hormone. In geval van gebrek aan enige van hulle, word konstante terapie deur die swangerskap benodig.
Proliferasie van die mitrale klep
Voordat hierdie konsep gedefinieer word, is dit nodig om te verstaan ​​wat die mitrale ineenstorting van bestaan ​​(dit word ook genoem).
Die linkerventrikel van die atrium het spiere waarna die mitrale klepblare, die sogenaamde plate, met behulp van drade vasgemaak word. Hulle bestaan ​​uit bindweefsel.
Wanneer die ontspanningsfase in die hart se werk begin (wetenskaplik diastool), laat hierdie kleppe bloed toe om na die linker ventrikel te beweeg.
In die sistoliese fase, die linker ventrikel, kontrasteer kontrakte, en intussen sluit die kleppe toe, sodat bloed nie daarin kan ingaan nie.
Dus, ons kan 'n definisie gee. So, prolapse is die verlies van een van die kleppe in die linkeratrium. As gevolg hiervan kan die ingang na die linker ventrikel heeltemal of gedeeltelik geblokkeer word. So het die konsep van opwekking verskyn (aktiewe beweging van bloed in die verkeerde rigting). Streng gesproke is klepverlies nie 'n siekte nie.
Mitral klep prolaps is van twee tipes:
Anatomiese kenmerk. Dit is 'n genetiese anomalie, dit wil sê, 'n persoon is reeds saam met haar gebore, en dit word van iemand van nabye familielede oorgedra.
'N eienaardige patologie wat verband hou met onbehoorlike werking van die endokriene of senuweestelsel.
Simptome van sulke oortredings is:
kortasem en swakheid
hartritmeversteuring (tagikardie), waarin die hartklop 200 slae per minuut kan bereik,
pyn of pyn op die bors.
Dit is interessant om daarop te let dat die simptome by baie pasiënte nie met borspyn geassosieer word nie. Dit kan pyn in die spysverteringskanaal en spierpyn wees.
Prolapse van die kleppe kan belas word deur bloedklonte en ander vorme van formasies wat 'n mikrostrok (oorgangs-ischemiese aanval) kan veroorsaak.
Om die ineenstorting van die mitrale klep te diagnoseer, is dit die beste om echokardiografie (luister na die hart) te gebruik, wat u toelaat om die vlak van bloeduitvloei te bepaal. Met ander woorde, die mate van oortreding (riggasie).
Hierdie patologie word meestal by toevallige mense aangetref, aangesien dit baie simptome het wat nie met pyn in die hart geassosieer word nie.
Vir die behandeling voorgeskrewe medisyne wat magnesium bevat, en kalmeermiddels.
Ten spyte van die verskillende bedreigings en risiko's vir die mens se gesondheid, is die algehele prentjie van die pasiënt se behandeling dikwels optimisties. Patologie mag nie vir 'n lang tyd vorder nie. In sommige gevalle kan die tekens van prolaps selfs verdwyn.
Voorbeelde van die gebruik van die woord prolapse in die literatuur.
Bloeding kan veroorsaak word deur trauma, papillomatose, angiomatose, klippe, inflammasie, meisies mag hê prolaps slymvlies van die uretra.
Bron: Maxim Moshkov Biblioteek
Terug na die voorkant lees dit soos: bemarking
Prolapse bestaan ​​uit 14 letters
Intervertebrale skyf prolaps
Die verloop van die skyf wat na die rug kyk, is die eerste stap na die intervertebrale breuk.
Tipes skyf prolabirovaniya ingedeel volgens plek:
laterale (buiging is buite die ruggraat),
anterolaterale (uitsteeksel vind plaas in die anterior deel van die ruggraat),
sentraal (in die rigting van die middel van die werwels)
posterolaterale (laterale spinale kanaal).
Intervertebrale skyf prolaps kan in die torakale, servikale en lumbale ruggraat gelokaliseer word.
moegheid na slaap,
swak rugpyne wat 'n kort tyd duur
gereelde gevoelloosheid van velareas.
Diagnose van hierdie tipe prolaps is nie maklik nie, aangesien dit ingewikkeld is met ligte simptome. Sowel as die vorige siekte word dit meestal deur toeval gediagnoseer. Maar as daar enige vermoedens is, kan jy aanmeld vir magnetiese resonansiebeeldvorming (MRI), wat jou beslis sal vertel of hierdie siekte voorkom.
Die verloop van terapie sluit in:
fisioterapie (massering, terapeutiese oefeninge, akupunktuur),
die gebruik van terapeutiese salf,
ontvangs van verskeie voedingsaanvullings (biologies aktiewe stowwe).
Die behandeling is daarop gemik om die aktiewe ontwikkeling van patologie te stop.
Versterking van die spierstelsel en aktiewe lewenstyl word as profilakse beoefen.
Verloop - 'n diagnose of 'n sin?
Ten spyte van die feit dat prolaps 'n algemene term vir alle siektes is, wat beteken "prolapse", "protrusion", wissel die graad van kompleksiteit van die patologie afhangende van die orgaan.
Maar watter siekte ook al mag voorkom, is eers nodig om nie selfmedikasie te maak nie, maar om 'n dokter te sien.
Die profylaxis is gesonde voeding, 'n aktiewe lewenstyl, jaarlikse mediese ondersoeke. Onthou dat tydige diagnose en behandeling sal help om enige kwaal te hanteer.
Ten einde die voorkoms van intervertebrale skyfverlies te voorkom en die verdere ontwikkeling daarvan in 'n hernieuse skyf, is dit nodig om 'n aantal voorwaardes en reëls te volg:
As u enige klagtes in die werwelkolom het, moenie selfmedikaat maak nie. Bestry hipodinamie (As u sitkrag werk, reël mobiele breek, gaan werk te voet, ens.), Versterk die spierraam van die rug (gimnastiek, oefening, oefen toerusting). Kyk na u postuur van 'n kind. ouderdom, eet op voedingstegnologie, gebruik al die nodige minerale, proteïene en vette.
Proliferasie van die mitrale klep is die afbuiging (buiging) van die klepvate in die atriale holte gedurende die sestool van die linker ventrikel.
Kongenitale en verworwe vorme daarvan word onderskei, primêre (idiopatiese) en sekondêre, wat ontstaan ​​as komplikasie van rumatiek, gepaardgaande aangebore hartafwykings, oorerflike siektes van die bindweefsel (Morfan se siekte), inflammatoriese siektes van die miokardium, verswakte outonome innervering, ens.
Daar is twee tipes mitrale klep prolaps:
Die eerste tipe is meer algemeen by meisies van astheniese liggaam, lank, met swak spierontwikkeling, verhoogde mobiliteit van klein gewrigte.
"Wat is mitrale klep prolaps" en ander artikels uit die Heart Vices afdeling
Kyk na die video: Mitral Valve Prolapse and Mitral Regurgitation by Dr. Cal Shipley, . (November 2020).