Afrikaans: Digkuns bestryk ’n al hoe kleiner plek in die hedendaagse kultuur en hierdie situasie het aanleiding gegee tot spekulasie oor die einde daarvan soos in die geval van baie geestesskeppings van die mensheid. Maar die essensie van digkuns het sy grond in die voordurende poging van digters in die hele wêreld om die oorspong van menslike spraak te herskep. Digkuns beantwoord aan die behoefte van die mens om die kloof wat die moderne wetenskap tussen mens en wêreld geopen het, te oorbrug. Maar die mens self is verdeel tussen liggaam en gees. Die soeke na eenheid is dus ook ’n soeke na die identiteit van die mens wat sy uitdrukking en bevestiging vind in sy stemgewing. In digkuns bied die prosodie die moontlikheid om die stem weer te laat hoor in sy misterieuse krag om met geartikuleerde klanke sin te maak.