Klaskameraktiwiteit oor sokker aan die Westelike Front - Inligting
Klaskameraktiwiteit oor sokker aan die Westelike Front
Aan die Wesfront in Desember 1914 was daar 'n spontane uitbarsting van vyandigheid teenoor die moord. Op 24 Desember is reëlings getref tussen die twee kante om na No Mans Land te gaan om die dooies te gaan haal. Onderhandelinge het ook begin om 'n skietstilstand vir Kersdag te reël. Edward Hulse, 'n luitenant in die Skotswagte, het 'n boodskap van die Duitsers ontvang wat dui op 'n tydperk van vyf dae sonder oorlog.
Op ander dele van die voorste linie het Duitse soldate 'n skietstilstand begin deur middel van liedere. Op Kersdag was die gewere stil en daar was verskeie voorbeelde van soldate wat hul loopgrawe verlaat en geskenke in No Mans Land verruil het. Die manne het selfs sokker gespeel. Volgens Die voog koerant, het die "Duitse en Britse soldate wat op Kersdag 1914 beroemd met mekaar in niemandsland saam met mekaar voetbal gespeel het, nie altyd 'n bal gehad nie. In plaas daarvan het hulle geïmproviseer. Op sekere dele van die voorkant het soldate 'n stuk strooi geskop. vasgemaak met 'n tou, of selfs 'n leë konfytkas. " Ondanks hierdie skietstilstand aan die Wesfront het 149 Britse soldate op Kersdag 1914 gesterf.
Sir John French, die bevelvoerder van die British Expeditionary Force, het berig dat, toe hy van die broederskap hoor, 'ek onmiddellik bevele uitreik om te voorkom dat sulke gedrag herhaal word, en ek roep die plaaslike bevelvoerders streng toe, wat tot baie moeilikheid. "
(Bron 2) Luitenant Edward Hulse, bataljon -oorlogsdagboek (Desember 1914)
'N Verkenner met die naam Murker het uitgegaan en 'n Duitse patrollie ontmoet en 'n glas whisky en 'n paar sigare gegee, en 'n boodskap is gestuur dat ons nie op hulle sou vuur nie.
(Bron 3) Tweede luitenant Dougan Chater, brief aan sy ma (25 Desember 1914)
Ek dink ek het vandag een van die buitengewoonste besienswaardighede gesien wat iemand nog ooit gesien het. Ongeveer 10 uur vanoggend loer ek oor die borstwering toe ek 'n Duitser sien wat met sy arms waai, en tans het twee van hulle uit hul loopgrawe geklim en sommige het na ons toe gekom. Ons het net op hulle geskiet toe ons sien dat hulle geen gewere het nie, en een van ons manne het hulle tegemoetgegaan en binne ongeveer twee minute het die grond tussen die twee loopgrawe gewemel van manne en beamptes van albei kante, en hand geskud en wens mekaar 'n gelukkige Kersfees toe.
(Bron 4) Luitenant J. A. Liddell, brief aan sy ouers (29 Desember 1914)
Op Kersdag het almal spontaan hul loopgrawe verlaat en halfpad tussen die loopgrawe vergader. Duitsers het ons sigare gegee, en ons het vir hulle sjokolade en tabak gegee. Dit lyk asof hulle baie bly was om ons te sien! Sommige het jare lank in Engeland gewoon, en was baie opgewonde daaroor om hul Engels weer uit te saai.
(Bron 6) Kaptein P. Mortimer, dagboekinskrywing (26 Desember 1914)
Die vyand het gister (op Kersdag) gelyktydig uit hul loopgrawe gekom, tesame met ons genote - wat die Duitsers op neutrale grond ontmoet het tussen die twee loopgrawe en die komplimente van die seisoen uitgeruil het - geskenke, rook en drankies - sommige van ons genote gaan in die Duitse linies en 'n paar van die Duitsers wat by ons inloop - die hele aangeleentheid was besonder vriendelik en daar is nie 'n skoot in ons brigade deur die loop van die dag nie. Die vyand het blykbaar die stap begin deur na ons genote te skree en dan hul koppe uit hul loopgrawe te slaan en uiteindelik heeltemal daaruit te kom.
(Bron 7) Tweede luitenant Drummond was een van die betrokkenes by die Kersfeesstilstand in 1914.
Die Duitser klim uit sy loopgraaf en kom na ons toe. Ek en my vriend stap na hom toe uit. Ons het mekaar ontmoet en baie ernstig gegroet. Meer Duitsers het by hom aangesluit, en 'n paar Dublin Fusiliers uit ons eie loopgrawe het by ons aangesluit. Geen Duitse offisier het uitgekom nie; dit was slegs die gewone soldate. Ons het veral in Frans gepraat, want my Duits was nie baie goed nie, en nie een van die Duitsers kon goed Engels praat nie, maar ons kon regkom. Een van hulle het gesê: "Ons wil u nie doodmaak nie, en u wil ons nie doodmaak nie. Waarom dan skiet?"
(Bron 8) Luitenant Kurt Zehmisch, dagboekinskrywing, (Desember 1914)
Möckel van my onderneming, wat jare lank in Engeland gewoon het, het die Britte in Engels gebel, en spoedig het 'n lewendige gesprek tussen ons ontstaan ​​...
Daarna het ons selfs meer kerse as voorheen op ons kilometerlange sloot, asook kersbome geplaas. Dit was die suiwerste beligting - die Britte het hul vreugde uitgespreek deur te fluit en klap. Soos die meeste mense het ek die hele nag wakker deurgebring. Dit was 'n wonderlike, indien ietwat koue nag.
(Bron 10) Luitenant Gustav Riebensahm, 2de Westfaalse regiment, dagboekinskrywing, (Desember 1914)
Die Engelse is buitengewoon dankbaar vir die skietstilstand, sodat hulle weer kan sokker speel. Maar die hele ding het stadig belaglik geword en moet gestop word. Ek sal vir die manne sê dat dit vanaand verby is.
(Bron 12) Andrew Ward, Die vreemdste wedstryde van sokker (2002)
Die Royal Engineers het 'n ryk voetbalerfenis, en dit is dus nie verbasend om hul deelname aan gasmaskervoetbal tydens die Eerste Wêreldoorlog te ontdek nie ... Die gasmasker-speletjies het gereeld deel geword van hul opleiding ... Toe die fluitjie gaan vir die afskop moes elke speler sy gasmasker uithaal en dit behoorlik pas. Hy mag nie aan die bal raak nie totdat sy masker behoorlik vasgemaak is.
Vraag 1: Lees bronne 2, 3, 4, 6, 7 en 8. Verduidelik wat op Kersdag 1914 gebeur het.
Vraag 2: Bestudeer bronne 1, 5 en 9. Vergelyk die bruikbaarheid van hierdie bronne met die geskiedskrywer wat oor die Kersfeesstilstand skryf.
Vraag 3: Sir John French, die bevelvoerder van die Britse ekspedisiemag, het berig dat, toe hy van die Kersfeesstilstand verneem het, "ek onmiddellike bevele uitgereik het om te voorkom dat sulke optrede herhaal word, en ek het die plaaslike bevelvoerders streng geroep, wat gelei het tot baie moeilikheid. " Waarom het hy dit gedoen? Kan u 'n ander bron in hierdie eenheid vind wat daarop dui dat die Duitse weermag op soortgelyke wyse opgetree het?
Vraag 4: Lees bron 12 en verduidelik bron 11.
U kan hier kommentaar op hierdie vrae kry
U kan hierdie aktiwiteit in 'n word -dokument hier aflaai
U kan die antwoorde in 'n word -dokument hier aflaai
Klaskameraktiwiteit oor sokker aan die Westelike Front - Geskiedenis
Leerreis wat die belangrikste dele van die spesifikasie vir die medisyne in Brittanje en die Britse sektor van die Westelike Front -eenheid uiteensit.
Geneeskunde 4 punt Verduidelik praktiese vrae op een manier
'N Reeks oefenvrae van vier punte vir afdeling B, Geneeskunde in Brittanje om u hersiening te ondersteun.
Geneeskunde 12 punt Verduidelik hoekom oefenvrae
'N Reeks oefenvrae van 12 punte vir afdeling B, Geneeskunde in Brittanje om u hersiening te ondersteun.
Geneeskunde 16 punt How Far Practice Questions
'N Reeks oefenvrae van 16 punte vir afdeling B, Geneeskunde in Brittanje om u hersiening te ondersteun.
99 antwoorde en loopgrawe is nie een nie.
Beantwoord elk van die vrae op die rooster en probeer dan identifiseer na watter sleutelonderwerp die vraag betrekking het. Die antwoorde is op die tweede skyfie, dus moenie bedrieg nie!
'N Hersieningsaktiwiteit om u te ondersteun in die hersiening van die sleutelterme vir die afdeling Historiese omgewing van die Geneeskunde -vraestel.
'N Hersieningsaktiwiteit vir twee mense. Maak beurte om 'n doel in die opposisienet te maak en die inhoud vir die afdeling Historiese omgewing van die medisyne -vraestel te hersien.
Gebruik die leidrade om uit te vind watter belangrikste kenmerk van Medicine on the Western Front beskryf word.
Geneeskunde - Westelike Front Het dit vasgesteek
Kan u al die vrae op die post-it note beantwoord? Gebruik hierdie hulpbron om u kennis en begrip van die historiese omgewing te toets.
Bespreek hierdie gevegte en besluit watter punt u in u oordeel sal kies en waarom. Moenie vergeet om gebeurtenisse, sleutelwoorde en datums te gee om u argument te ondersteun nie!
Omkring die vreemde een en verduidelik dan u antwoord.
Kies en meng hersieningsblaaie: Historiese omgewing
3 velle en meng velle met 'n verskeidenheid aktiwiteite wat die belangrikste aspekte van die afdeling Historiese omgewing van die medisyne -vraestel dek.
'N Verskeidenheid hersieningsaktiwiteite om uit te kies en punte te verdien.
Werk in pare. Kies 'n sleutelterm en praat 30 sekondes lank oor die onderwerp sonder om te stop.
Identifiseer vyf feite oor elk van die onderwerpe op die blad. Dit sal u help om gebiede te identifiseer waarop u op u hersiening kan fokus.
Probeer 'n spel Geskiedenis houbaar!
Maak seker dat u weet wat al hierdie woorde beteken. As daar iets is wat u nie herken nie, skryf 'n kort definisie op die blad.
Kleur 'n hoek van elke vierkant in om aan te dui by watter probleem dit aansluit. Onthou dat sommige van toepassing is op twee of meer kategorieë.
Twee spelers spel. Probeer om binne 60 sekondes soveel moontlik inligting uit die blad te onthou. En speel dan teen mekaar om te sien wie die meeste onthou het.
Werkboek met die belangrikste inhoud van Afdeling A - Historiese Omgewing. Bevat 'n verskeidenheid aktiwiteite wat u kan voltooi om u hersiening te ondersteun.
'N Hersieningsaktiwiteit om u te ondersteun in die hersiening van die sleutelvoorwaardes vir afdeling B van die medisyneverslag.
Ontwerp 'n sitplekplan vir die gaste en probeer om 'n skakel tussen die individue te maak.
Spelers vir twee spelers: Kies 'n individu van die buitekant van die bord en probeer om die rooi, amber of groen vrae te beantwoord.
'N Hersieningsaktiwiteit vir twee mense. Om die beurt, probeer om 'n doel in die opposisienet aan te teken en die inhoud vir afdeling B van die medisyne -vraestel te hersien.
Twee spelers spel: Kies 'n persoon uit die rooster. Maak afwisselend vrae om die individu van die ander persoon uit te werk.
Probeer vir elke stel leidrade uitvind watter sleutelpersoon beskryf word.
Druk hierdie stel top troefkaarte uit om te speel. Dit sal u hersiening van die persone in die kursus Geneeskunde in Brittanje ondersteun.
Kyk en meng velle met 'n verskeidenheid aktiwiteite wat die belangrikste aspekte van die afdeling Geneeskunde in Brittanje in die Geneeskunde -vraestel dek.
Regeringsintervensie Speel u kaarte reg
Probeer om die regering se ingrypings in die korrekte chronologiese volgorde te plaas.
Medisyne 1700-1900 Speel u kaarte reg
Probeer om die gebeure van 1700 - 1900 in die korrekte chronologiese volgorde te plaas.
Geneeskunde Wetenskap en Tegnologie Speel jou kaarte reg
Probeer om die gebeure wat verband hou met wetenskap en tegnologie in die korrekte chronologiese volgorde te plaas.
Geneeskunde sedert 1900 Speel jou kaarte reg
Probeer om die gebeure van 1900 tot hede in die korrekte chronologiese volgorde te plaas.
Renaissance -medisyne Speel u kaarte reg
Probeer om die gebeure van die renaissance in die korrekte chronologiese volgorde te plaas.
Gaan na die toevoeging van Pointless tot die medisyne in Brittanje. Ideaal gespeel met verskeie spelers.
Beantwoord die vrae oor medisyne om die opsommingsblad te voltooi.
Kies die 11 mense wat u dink die belangrikste bydrae tot hierdie onderwerp gelewer het.
Skryf hul naam op hul hemp, kleur dit in die korrekte uitgawe, skryf die belangrikste datum agterop hul hemp en 'n sleutelwoord om u te herinner hoekom dit belangrik is. Verduidelik dan wat hulle gedoen het, wat hulle so belangrik maak.
'N Goeie hersieningsaktiwiteit om u chronologiese begrip van medisyne te toets.
Hersieningsaktiwiteit wat u sal laat oorweeg watter individu/faktor die belangrikste was. Wat maak die eindstryd van die Wêreldbeker -toernooi?
Kus Bellingham en die omliggende Whatcom -distrik bring meer as net 'n wonderlike uitsig
Met 'n noordelike grens wat eindig in die grens tussen Kanada en die VSA en 'n ryk geskiedenis van menslike bewoning wat minstens 12 millennia lank teruggaan, het Whatcom County deur die jare baie gesien en gegroei. Vandag lê sy landstreek en die mees bevolkte stad, die kus Bellingham, ongeveer 52 kilometer suidoos van Vancouver en 90 kilometer noord van Seattle. Die stad lê in die skadu van Mount Baker en is die gevolg van 'n samesmelting tussen die dorpe Bellingham, Whatcom, Sehome en Fairhaven, wat almal langs Bellinghambaai gevestig het.
Met 'n wonderlike agtergrond altyd rondom u, is Whatcom County meer as net 'n skilderagtige wonder aan die rand van die land, dit is ook 'n toevlugsoord vir sportaktiwiteite en toernooie deur die jaar. Die Ski to Sea-wedloop vind jaarliks ​​plaas tydens Memorial Day Weekend, waar deelnemers tydens hierdie kenmerkende geleentheid 93 myl aflê in 'n afloswedren wat langlauf, afdraande ski en snowboarden, hardloop, padfietsry, kanovaart, fietsry en kajak insluit. In die 2019 -uitgawe van die wedloop was daar byna 4 000 deelnemers in 15 verskillende afdelings.
As u toevallig of 'n geleentheid in die stad is, oorweeg dit om by enige van die beste verblyfopsies in die streek te bly, insluitend Vier punte deur Sheraton Bellingham Hotel en konferensiesentrum, Oxford Suites of die SpringHill Suites by Marriott.
As die kroonjuweel van Bellingham se fasiliteitstoneel, bestaan ​​die Civic Athletic Complex uit 'n Sportsplex, Civic Stadium, Joe Martin Field, die Arne Hanna Aquatic Center, Bellingham Skate Park en Frank Geri Softball Fields. Die Sportsplex is die tuiste van die semi-pro-sokkerklub Bellingham United en bestaan ​​uit twee binnenshuise grasvelde, sowel as 'n laag ys in NHL-grootte. Civic Stadium het sitplek vir tot 4 000 persone en beskik oor 'n veeldoelige grasveld en baan, ideaal vir die aanbied van konserte soos die 2019 Major Major, waarin Death Cab For Cutie en ODESZA die verhoog voor meer as 12,000 aanhangers op die verhoog sien staan ​​het.
Joe Martin Field was die plek waar Kenny Griffy Jr. sy professionele loopbaan in 1987 begin het. Vandag het die stadion permanente sitplek vir 1600 ondersteuners en is daar plek vir meer op die omliggende grasperke. Die Arne Hanna Aquatic Centre beskik oor 'n swembad met agt bane, kompleet met 'n duiktenk met springplank, 'n onderrigpoel en 'n waterglijbaan van 135 voet.
Sport: Hokkie, sokker, lacrosse, kunstskaats, baan en veld, bofbal, swem, duik, skaatsplankry, BMX. Sagtebal
Met 'n skouspelagtige uitsig op Mount Baker op die agtergrond, is hierdie sokkerkompleks 'n moet-skedule vir toernooi beplanners. Met 11 regulerende voetbalvelde, waaronder nege grasvelde en twee grasvelde met ligte.
Sport: Sokker, lacrosse, uiteindelike Frisbee, vlagvoetbal
Wes -Washington Universiteit
Krediet: Western Washington University
Die Carver Gym -kompleks van die universiteit beskik oor vyf reguleringsbane, waaronder 'n kampioenskapbaan vir vlugbal met 'n videobord -telbord en sitplek vir 2500. Carver was die gasheer van die GNAC basketbalkampioenskappe vir mans en vroue in 2019 in Maart. Die vlugbalwedstryde word op 'n omskepbare SportCourt gespeel. Harrington Field is 'n verligte veeldoelige AstroTurf -opsie met sitplek vir 500, terwyl Viking Field sagtebalwedstryde bied vir 300 sitplekke.
Sport: Basketbal, landloop, gholf, roei, sokker, sagtebal, baan en veld, vlugbal, gejuig, rugby, lacrosse
Beeld met vergunning van Whatcom Community College
Whatcom Community College beskik oor 'n paviljoen met 'n NCAA -reguleringshof met 'n bleikplek vir 1200, terwyl Orca Field 'n veeldoelige grasveld is met 'n bleikplek vir 400, perfek vir die aanbied van Whatcom CC -byeenkomste en plaaslike ligas.
Sport: Basketbal, sokker, vlugbal, roller derby
Galbraith- en Chuckanutberge
Met 'n enorme netwerk van meer as 110 myl enkelspoor-bergfiets-, hardloop-, stap- en perdrypaadjies wat versprei is oor ou- en tweede-groeiende woude, is die Galbraith- en Chukanut-gebergte 'n uitstekende buitelug-ontsnapping vir aktiewe en ekstreme sport. In die finale Cascadia Dirt Cup-seisoen in 2019, Chukanut Enduro, het honderde bergfietsryers van junior tot pro-afdelings die Chuckanut-bergpaadjies aangepak in 'n wedloop teen die klok om toppryse. Plaaslike gidse, huur- en pendelritte is beskikbaar vir ruiters wat nuut in die omgewing is.
Sport: Ruiter, bergfietsry, hardloop
Met agt grasveldvelde, 12 bofbal- en sagtebalvelde en selfs 'n krieketveld, is Bender Fields 'n uitstekende plek om toernooie deur die jaar aan te bied.
Sport: Bofbal, krieket, sagtebal, sokker, ultieme frisbee, vlagvoetbal, lacrosse, quidditch
Ontspanningsgebied van Lake Padden
Met meer as 50 hektaar varswatertoegang, sal hengelaars en swemmers na die Lake Padden -ontspanningsgebied trek. Maar met 'n oorvloed roetes, insluitend 'n lusroete van 2,3 myl om die meer en meer as 5 myl veeldoelige paaie suid en oos van die meer, is dit 'n toevlugsoord vir langlauf-, driekamp- en multisportatlete. Dit bied jaarliks ​​geleenthede aan soos die Padden-driekamp, ​​en hoërskool- en kollegiale landloopbyeenkomste.
Sport: Hengel, gholf, veeldoelige buitelug, tennis, SUP, swem, driekamp en hardloop
Wat is daar te doen in Bellingham?
Bellingham word bedien deur tientalle beboste, voorstedelike en waterkant parke, insluitend honderde kilometers se maklik toeganklike stap- en fietsroetes. Stap, fietsry of roei langs die soutwaterkuslyn, varswatermere of naby die hele jaar deur watervalle in hierdie paradys vir avontuurliefhebbers.
Die SPARK Museum vir Elektriese Uitvinding is 'n wetenskap- en geskiedenismuseum vol praktiese interaktiewe uitstallings. Kyk na die telefoon van 1915 wat Henry L. Higginson gebruik het om die eerste transkontinentale telefoonoproep te maak, 'n weergawe van die radiokamer aan boord van die Titantic of kyk na 'n werkende CT-100-televisie.
Gaan walviskyk aan boord van die San Juan Cruises, wat baie verskillende opsies bied, soos walviskyk -toere, vaarte met krap -aandete op Chuckanutbaai, bier- en wynproe -ervarings en privaat charters as u vaart deur die skilderagtige San Juan -eilande en deur Bellinghambaai.
Gesinsvriendelik en koel die hele somer, die Birch Bay waterglybane is 'n plaaslike gunsteling, met speelse skyfies sonder die gedoe met lang rye, insluitend een met 'n val van 60 voet.Hierdie lewendige waterpark is oop van Mei tot Oktober.
As u nog steeds wil vermaak nadat u die golwe geslaan het of om die baai vaar, kyk gerus na die trampolienparke, rolbalbane en gokarts by Sumas International Motorsport Academy, een van die beste kart -fasiliteite in Noord -Amerika.
Hoe om na Bellingham te kom?
Interstate 5 loop regdeur die sentrale Bellingham op die pad suid na Seattle. As u na die streek vlieg, is die Bellingham Internasionale Lughawe (BLI) die derde grootste kommersiële lughawe in Washington en bied dit vlugte deur Alaska Airlines, American Airlines en Allegiant Air na groot bestemmings aan die Weskus.
Maatskappynaam: Bellingham Toerisme in Whatcom County
Sport verkoopsbestuurder: Eric Rainaud-Hinds
Telefoon: 360-671-3990 x211
Voetbal in Barcaldine gaan terug tot 28 April 1892 met die stigting van die Artesian Football Club. Op 2 Julie 1892 het die eerste sokkeruitstappietrein tussen Barcaldine en Longreach geloop. Die inwoners het die geleentheid gebruik om die nuwe stad op die Thomson te sien. Die Artesian Football Club het T. J. Ryan as hul beskermheer gehad. Kort daarna het Ryan die eerste man ooit geword wat die parlement uit die westelike deel van Queensland binnegekom het. George Page Shakspeare van die Shakspeare Hotel was die president van die klub, en E. Savage die sekretaris. 'N Tweede klub, die Barcoo Rangers, is twee weke daarna in Mei 1892 gestig, ses dae nadat Longreach met hul klubs, die Blues en Stripes, begin het. Die eerste botsing tussen Barcaldine en Longreach is op 'n Saterdagmiddag, die 12 Junie 1892, op die woonstel aan die linkerkant van die huidige Aramac -kruising aan die noordekant gespeel.
Die besoekers het per spesiale trein aangekom. Langtruie was blou en wit, die tuisspan was swart en god. Die wedstryd het om 15:30 begin, met Longreach wat twee-nul gewen het (twee punte vir 'n drie). Die span is daarna deur die Barcaldine Band terug na die stad begelei. Die terugwedstryd is op 3 Julie 1892 in Longreach gespeel. 'N Drie is aan Longreach toegeken deur die skeidsregter wat Barcaldine betwis het, wat gelei het tot 'n middelveldkonferensie. Die Longreach -kaptein, Gavin, het gevoel dat die middelman 'n bietjie hard op Barcaldine was, en het die skeidsregter gevra om die drie toe te laat. Die ref sou 't, en verlaat die veld, 'n lynman neem oor. Terwyl hy verder stap, stap die spelers weg. So het die terugkeerwedstryd in die eerste jaar van die sokker in die sentrale weste skielik tot 'n einde gekom, terwyl Longreach destyds met 15-2 voor was.
Die organisering van die wedstryde was in daardie dae nie die beste nie. Op 5 Junie 1902 arriveer Longreach per trein vir 'n wedstryd, en verras die tuisspan omdat hulle niks van die uitdaging weet nie. Barcaldine het daarin geslaag om 'n span bymekaar te kry om te speel en die telling was gelykop. Kort daarna, in Longreach, het die spelers van Barcaldine en Longreach hul name deur die polisie laat opneem. Hulle misdaad was om op 'n Sondag voetbal te speel. Dit blyk dat daar uiteindelik nie opgetree is nie.
Die rugbyliga -sokkerkode is na die eerste wêreldoorlog in Barcaldine ingevoer, die eerste wedstryd wat in 1919 gespeel is. Rugbyunie is gespeel tot 1915 toe die oorlog die kompetisie vier jaar lank beëindig het.
Die eerste rugbyliga -wedstryd in Barcaldine is op 4 Mei 1919 gespeel toe Shamrocks Natives gespeel het. Barcaldine en Longreach het mekaar ontmoet vir hul eerste wedstryd op 23 Augustus 1919 op Barcaldine, waar die tuisdorp met 8-7 gewen het, met Bill Mornet wat die eerste punte aangeteken het, terwyl Jack McQuaid die eerste doel geskop het. Longreach het die dag aangekom met die volle inhoud, en die spelers word verwelkom by Hawthorns Cafe, wat in daardie dae die gewoonte was. Die terugwedstryd is vier weke later in Longreach gespeel, en Longreach wen met 15-11. Darby Devery, heelagter, het twee drieë gedruk en kaptein Mick O 'Hanlon het een aangeteken en McQuaid het 'n doel geskop wat die besoekers behaal het en#8217 11 punte.
Barcaldine was die eerste wat 'n grasveld gehad het, en die eerste met 'n tydklok op die terrein. Die klok is geskenk deur A&K Jackson en Pat en Clare Ogden vir $ 800, geïnstalleer op 20 Maart 1975.
Einde November 1914 is die verpletterende Duitse opmars wat die Lae Lande ingesluk het en Frankryk bedreig het, deur die bondgenote nagegaan voordat dit Parys kon bereik. Die opponerende leërs staar na mekaar uit 'n reeks haastig geboude verdedigingsgrawe wat aan die rand van die Engelse Kanaal begin en tot by die grens van Switserland voortduur. Doringdraad en borstwering het die loopgrawe verdedig en tussen hulle het 'n "No-Mans-Land" gestrek wat in sommige gebiede nie meer as 30 meter breed was nie.
Britse troepe in die loopgrawe
Die lewe in die loopgrawe was afskuwelik. Voortdurende sluipery, vuurwapen van vuurwapens en artillerie -afskietery het dodelike tol geëis. Die ellende is verhoog deur die verwoesting van Moeder Natuur, insluitend reën, sneeu en koue. Baie van die loopgrawe, veral dié in die laagliggende Britse sektor in die weste, is voortdurend oorstroom, wat die troepe blootgestel het aan rypbyt en 'loopgraafvoet'.
Hierdie verraderlike eentonigheid is kortliks onderbreek tydens 'n nie -amptelike en spontane "Christmas Truce" wat op Oukersaand begin het. Beide kante het kerspakkies met kos en geskenke ontvang. Die helder lug wat die reën beëindig het, het die gemoed aan weerskante van die niemandsland verder verhef.
Dit lyk asof die Duitsers die eerste stap gemaak het. Gedurende die aand van 24 Desember het hulle 'n sjokoladekoek by die Britse lyn afgelewer, vergesel van 'n nota wat 'n skietstilstand voorgestel het sodat die Duitsers 'n konsert kon hou. Die Britte aanvaar die voorstel en bied tabak as geskenk aan die Duitsers. Die goed sal binnekort oor die lengte van 27 kilometer van die Britse lyn versprei word. Vyandse soldate skree uit die loopgrawe vir mekaar, sing liedjies en ontmoet mekaar gou in die middel van 'n niemandsland om te gesels, geskenke uit te ruil en in sommige gebiede deel te neem aan geïmproviseerde sokkerwedstryde.
Die hoë bevel van beide kante het 'n dowwe beskouing van die aktiwiteite gehad en bevele is uitgevoer om die broederskap met verskillende resultate te stop. In sommige gebiede eindig die wapenstilstand Kersdag in ander die volgende dag, en in ander streke duur dit tot Januarie. Een ding is seker - dit het nooit weer gebeur nie.
"Ons en die Duitsers het mekaar in die middel van die niemandsland ontmoet."
Frank Richards was 'n Britse soldaat wat die 'Christmas Truce' beleef het. Ons sluit aan by sy verhaal op Kersoggend 1914:
Buffalo Bill [die Kompanjiebevelvoerder] het die sloot binnegestorm en probeer om dit te voorkom, maar hy was te laat: die hele Kompanjie was nou uit, en die Duitsers ook. Hy moes die situasie aanvaar, so gou het hy en die ander kompanjiebeamptes ook uitgeklim. Ons en die Duitsers het mekaar in die middel van die niemandsland ontmoet. Hulle beamptes was ook nou uit. Ons beamptes het met hulle groete uitgeruil. Een van die Duitse offisiere het gesê dat hy wou hê dat hy 'n kamera het om 'n foto te neem, maar hulle mag nie kameras dra nie. Ons beamptes ook nie.
Ons het die hele dag met mekaar ingepak. Hulle was Sakse en sommige van hulle kon Engels praat. Deur hulle voorkoms was hul loopgrawe in 'n net so slegte toestand as ons eie. Een van hul manne, wat in Engels praat, het genoem dat hy 'n paar jaar in Brighton gewerk het en dat hy tot die nek keelvol was vir hierdie verdoemende oorlog en dat hy bly sal wees as dit alles verby is. Ons het vir hom gesê dat hy nie die enigste een is wat keelvol is daarvoor nie. Ons het hulle nie in ons loopgraaf toegelaat nie en hulle het ons nie in hulle s'n toegelaat nie.
Die Duitse Kompanjie-bevelvoerder het Buffalo Bill gevra of hy 'n paar vate bier sou aanvaar en hom verseker dat hulle nie sy manne dronk sou maak nie. Hulle het baie daarvan in die brouery gehad. Hy aanvaar die aanbod met dank en 'n paar van hul manne rol die vate om en ons neem dit in ons sloot. Die Duitse offisier stuur een van sy mans terug na die loopgraaf, wat verskyn het kort nadat hy 'n skinkbord met bottels en glase daarop gedra het. Beamptes van beide kante het 'n glasie geknip en mekaar se gesondheid gedrink. Buffalo Bill het hulle net tevore 'n pruimpoeding gegee. Die beamptes het besef dat die nie -amptelike wapenstilstand om middernag sou eindig. Teen skemer is ons terug na ons onderskeie loopgrawe.
Britse en Duitse troepe
meng in No Mans Land
. Die twee vate bier is gedrink, en die Duitse offisier was reg: as dit moontlik was dat 'n man die twee vate self sou gedrink het, sou hy gebars het voordat hy dronk geword het. Franse bier was vrot goed.
Net voor middernag het ons almal besluit om nie eers met vuur te begin nie. In die nag was daar altyd genoeg skietery aan beide kante as daar geen werkgroepe of patrollies was nie. Mnr. Richardson, 'n jong offisier wat pas by die bataljon aangesluit het en nou 'n pelotonoffisier in my geselskap was, het gedurende die nag 'n gedig geskryf oor die Brit en die Bosche-ontmoeting in die niemandsland op Kersdag, wat hy aan ons voorgelees het . 'N Paar dae later is dit gepubliseer in Die tye of Morning Post, Ek glo.
Gedurende die hele Tweede Kersdag [die dag na Kersfees] het ons nooit 'n skoot afgevuur nie, en dit was dieselfde, dit lyk asof elke kant vir die ander een wag om die bal aan die rol te sit. Een van hul mans skree in Engels en vra hoe ons die bier geniet het. Ons het teruggeskreeu en vir hom gesê dit is baie swak, maar dat ons baie dankbaar is daarvoor. Ons het die hele dag deur en deur gesels.
Ons is die aand in die skemer verlig deur 'n bataljon van 'n ander brigade. Ons was baie verbaas omdat ons gedurende die dag geen fluistering van verligting gehoor het nie. Ons het die manne wat ons verlig het, vertel hoe ons die afgelope paar dae saam met die vyand deurgebring het, en hulle het ons vertel dat deur die hele Britse troepe in die lyn, met een of twee uitsonderings, ingeduik het met die vyand. Hulle was eers agt-en-veertig uur buite aksie nadat hulle agt-en-twintig dae in die loopgrawe was. Hulle het ons ook vertel dat die Franse mense gehoor het hoe ons Kersdag deurgebring het en allerhande nare dinge oor die Britse leër gesê het. "
Hierdie ooggetuieverslag verskyn in Richards, Frank, Old Soldiers Never Die (1933) Keegan, John, The First World War (1999) Simkins, Peter, World War I, the Western Front (1991).
Sokker en die eerste wêreldoorlog
Die verhaal van die wapenstilstand op Kersdag in 1914 aan die westelike front, toe Duitse en geallieerde troepe uit hul loopgrawe kom om die broederskap te verenig en voetbal te skop, voordat hulle die volgende oggend weer begin skiet en op mekaar skiet, is een van die bekendste verhale van die Eerste Wêreldoorlog. Dit verander die voetbalwedstryd in 'n simbool van eenheid en menslikheid onder dodelike vyande, en staan ​​in skrille kontras met die wrede geveg en kolossale dodetal wat in die komende vier jaar sou volg en ongeveer 8,5 miljoen militêre personeel wêreldwyd het omgekom tussen 1914 en 1918.
Die sterkte en treffendheid van die voorval was lankal nie net die onderwerp van historiese navorsing nie, maar ook van gewilde mites, soos Paul McCartney en Kersfees-enkelsnit en video "Pipes of Peace ", en die Oscar-genomineerde Franse film Joyeux No ël (2005). In hierdie eeufees van die oorlog word dit herdenk deur talle voetbalwedstryde en die onthulling van 'n gedenkteken by Britain's National Memorial Arboretum in Staffordshire.
Die aantrekkingskrag van die legendariese wapenstilstand het egter die volledige verhaal van voetbal wat deur Britse troepe gespeel is gedurende die Groot Oorlog, oorskadu. Toe die oorlog begin, is die spel deur sowel pers as politici beledig as 'n onpatriotiese afleiding wat die vyand gehelp het. Dit is ook deur militêre bevelvoerders afgekeur toe dit deur troepe agter die lyne gespeel word.
'N November 1914 -brief aan The Times lui: " Ons beskou verontwaardig en ontsteld die volharding van Association Football Clubs om hul bes vir die vyand te doen. " Die koerant het dit opgevolg met 'n ewe verdoemende hoofartikel. Tog word voetbal, gevolg deur ander sportsoorte, binne twee jaar beskou as 'n noodsaaklike deel van die oorlogspoging, 'n geheime wapen wat moraal bevorder in 'n oorlog waar die geestelike en fisieke fiksheid van troepe deurslaggewend was in die eindelose dooiepunt van loopgraafoorlogvoering. Teen September 1919 het The Times 'n artikel gepubliseer waarin die voetbal se bydrae tot die oorwinning geprys word en gesê dat dit vir die weermag meer as enigiets anders gedoen het om moeë ledemate en vermoeide gemoedere te laat herleef.
Die geskiedenis van die verhouding tussen sokker en die weermag in die aanloop tot en tydens die eerste wêreldoorlog is iets wat ek teëgekom het toe ek my oupa se tyd in die loopgrawe van Frankryk begin ondersoek het, van Julie 1916 tot September 1918. Voor Harry Morris was op 23 -jarige ouderdom as privaat in die 6de bataljon van die North Staffordshire -regiment 'n kranige amateurvoetballer in sy tuisdorp Crewe. Dit is van hom dat ek 'n lewenslange passie vir ons plaaslike sokkerspan, Crewe Alexandra, geërf het. Ek was geïntrigeerd deur die twee mees traumatiese jare van sy lewe, wat hy selde aan die familie genoem het, en ek wend my eers tot die National Archives, die tuiste van Britse openbare rekords en dokumente in Kew, Londen, en die 6de Bataljon se oorlogsdagboek. Op sy bladsye 'n daaglikse verslag van die bataljon se aktiwiteite wat deur sy bevelvoerder geskryf is, het ek baie ontdek van wat my oupa tydens sy jare aan die front deurgemaak het, ervarings wat hom fisies en geestelik aangetas het. Ek het ook geleer dat hy tydens die rus- en oefenperiodes weg van die loopgrawe baie sokker gespeel en gekyk het. As ek hierdie geskiedenis toepas op my kennis van my oupa, weet ek dat sokker hom deur die jare sou gehelp het, soos vir duisende ander troepe.
Eerste Wereldoorlog werwingsplakkaat
Toe Brittanje op 4 Augustus 1914 oorlog verklaar teen Duitsland, was die professionele doelwit deur die regering vir militêre werwing, want duisende jong mans, die land se vegmateriaal, was op die terrassen. Mans met toebroodjieborde met werwingsplakkate wat op die terrein gestaan ​​het, pandkaarte om by die weermag aan te sluit, is aan ondersteuners uitgedeel, en prominente openbare persone het die skare halftyd toegespreek en hulle aangemoedig om aan te sluit. Die voetbalspelers self, die sterkste en atletiesste mans, is ook aangemoedig om in te skryf.
Alhoewel 478,893 mans tussen 4 Augustus en 12 September by die weermag aangesluit het, was die politici teleurgesteld oor hierdie reaksie en het hulle, saam met openbare persone en die pers, die openbare mening teen die professionele spel gedraai en geëis dat klubs ophou speel en hul spelers vrystel vir gewapende diens. Sir Arthur Conan Doyle het geskryf: " As 'n sokkerspeler sterk was, laat hom toe om te dien en te marsjeer in die veld. tot 9 980, vergeleke met 16 359 die vorige seisoen. Die Footballers ' Bataljon vir professionele spelers is in Desember 1914 gestig as deel van die Middlesex Regiment, en in April 1915 het die Football League sy nasionale kompetisies vir die duur van die oorlog gekanselleer.
Die troepe het egter een keer in Frankryk en België 'n heel ander siening gehad en het geïmproviseerde speletjies agter die lyne begin speel met balle wat sommige in hul tassies gegly het voordat hulle die kanaal oorgesteek het. Hierdie informele speletjies het toenemend gewild geraak, en gou het soldate huis toe gegaan en gevra om meer balle en toerusting uit te stuur.
Daar was tyd vir sport omdat soldate nie voortdurend in die loopgrawe was nie. Vir Harry en ander infanteriste was 'n bekende patroon ongeveer 'n week aan die voorkant afgewissel met 'n week se rus en opleiding, met soms langer periodes van laasgenoemde. Soos JG Fuller, skrywer van Troepmoraal en populêre kultuur in die Britse en Dominion-leërs 1914-1918 (1991), na raming, is ongeveer drie-vyfdes van 'n gemiddelde diens by die infanteriste aan die westelike front agter die lyne bestee.
The Times het gesê dat voetbal meer as enigiets anders gedoen het om moeë ledemate en vermoeide gemoedere te laat herleef.
Die manne het baie van hierdie tyd gevul met sokker en boks, maar het ook rugby- en krieketwedstryde gehou en perdewedrenne gehou. Aanvanklik het hierdie entoesiasme leërbevelvoerders bekommerd gemaak. Generaal Douglas Haig, bevelvoerder van die 1st Army Corps en later die opperbevelhebber van die Britse weermag aan die westelike front, het in Julie 1915 by generaal James Jack gekla dat mans aan die slaap geraak het in die nagwag omdat hulle rondhardloop en speel bedags voetbal ".
Maar dit was nie lank nie, voordat beamptes die militêre voordele van die spel in die verbetering van fiksheid begin waardeer het, verveling verlig, afleiding van die gruwels van die oorlog bied, en die bou van moraal, verhoudinge tussen offisiere en esprit de corps, soos Tony Mason en Eliza Riedi skryf in hul studie van 2010 Sport en die weermag: die Britse weermag 1880-1960. In 1914 was sport soos voetbal nie amptelik deel van die militêre lewe nie, maar met die oorlog het verandering gekom, en sport, met die belangrikste voetbal, en het formeel in die militêre stelsel geïntegreer, sowel as ontspanningsoefeninge en#x2019 amptelik goedgekeurde vorm van ontspanning vir ander geledere ".
Aanvanklik is daar op ruwe stukkies grond gespeel om balette en afdelingsreserwes, die kampe agter die lyne. Maar toe die weermagbevel die fisiese en geestelike voordele van die spel begin raaksien, het hulle veldtogte van huiwerige Franse boere aangestel. Dit het min vir die entente cordiale. Mason en Riedi vertel van een Britse offisier wat rapporteer: "We are . . . . pas aan om geweldige rye by hulle te hê oor die kwessie van voetbalvelde. Een ou man het eerlik gesê vir my dat hy eintlik eerder die Duitsers hier as ons wou hê. "
'N Ander Britse militêre span, Frankryk, 1917
Vroeg in 1915 aan die westelike front het die informele afskop na georganiseerde liga- en bekerkompetisies gevorder, van peloton tot afdelingsvlak. Voorspelbaar het die Footballers ' Bataljon geskitter, vroeg in 1916 deur die 2de afdelingsbeker gejaag om die 34ste Brigade RFA met 11-0 in die eindstryd te verslaan. In As die fluitjie blaas (2011), 'n geskiedenis van die Footballers ' Battalion deur Andrew Riddoch en John Kemp, word die bevelvoerende offisier van die bataljon, kolonel Henry Fenwick, oor sy manne in die geveg aangehaal: hulle esprit de corps was ongelooflik. Hierdie gevoel was hoofsaaklik te wyte aan voetbal, die skakel van gemeenskap wat hulle verbind het. Voetbal het 'n wonderlike greep op hierdie manne en oor die weermag in die algemeen. "
Om vir een peloton, geselskap of bataljonspan te speel of te ondersteun, het gehelp om die manne en hul offisiere te bind vir die werklike gevegte wat voorlê. Die wedstryde was ook 'n verligting van periodes van verveling, en 'n afleiding van die nagmerrie van geveg vir diegene wat aan die voorkant veg. Dit was iets waarin 'n soldaat homself kon verloor en 'n tyd lank kon vergeet van die moontlikheid van dood en vreeslike besering in die loopgrawe wat deur rotte en luise besmet is.
Generaal Charles Harington, 'n leidende leërbevelvoerder in die oorlog, het in die 1931 -handboek geskryf Speletjies en sport in die weermag: ȁHoeveel keer het 'n mens 'n bataljon gesien wat in die Ieper Salient en elders uit die lyn gekom het, stukkend geslaan en hartseer van hart oor die verlies van soveel offisiere en manne, weer sy kop opgehou en herstel het in 'n 'n paar uur deur 'n voetbal te skop of met die handskoen te slaan? Dit het 'n magiese uitwerking op die moreel gehad. "
Hoeveel keer het 'n mens 'n bataljon sien herstel deur 'n voetbal te skop? Dit het 'n magiese uitwerking op die moraal gehad
Die algemene siening word versterk deur my oupa se bataljon -oorlogsdagboek, met sy andersins onophoudelike rekord van gevegte, beserings en dood te midde van artillerie, mortier en sluipskuttervuur, gifgasaanvalle en af ​​en toe massakoste �k die top ", dikwels in die gesig van vuurwapen. Die bataljon het gewoonlik ongeveer 900 manskappe getel, en vanaf Julie 1916, toe Harry aansluit, tot die einde van die oorlog, het hy 1 359 slagoffers gely, waaronder 178 gedood, 1 125 gewondes en 56 vermiste.
Dit is sokker, tesame met die vreemde konsertpartytjie, wat te midde van die somberheid 'n sprankie van verligting bied. Neem byvoorbeeld die inskrywing vir 25 Februarie 1917, toe die 6de Bataljon by Pommier was. Luitenant -kolonel John Douglas, bevelvoerder oor die bataljon, het slegs 'n kort inskrywing geskryf, maar die laaste twee woorde, in klassieke Engelse understatement, vertel baie oor die effek van sokker op sy manne: "In the Divisional Reserve. Bad en liggaamsoefening. Sokkerwedstryde tussen maatskappye. Raserige nag. "
Voetbal was ook 'n skakel vir die soldate en die lewens wat hulle voor die ontsaglike omwenteling geken het. Die byname wat hulle aan hul spanne gegee het, het dikwels by die Britse klubs tuis geleen of weerspieël. Die 6de Bataljon -span was byvoorbeeld bekend as die 𠇋rewers ", waarskynlik as 'n verwysing na die Staffordshire -brouery -stad Burton upon Trent, en op 5 Oktober 1917 het die bataljon ' se dagboekrekords dat hulle hul eerste wedstryd gespeel het & #x2013 teen die "Springboks " – in die 46ste afdeling 's sokkerliga, by Verquin, met die bataljon met 4-2 verloor. Later die maand speel hulle 'n plaaslike derby op 'n buitelandse veld, toe hulle die "Potters ", die naam wat die span van die 5de bataljon van die North Staffordshires aangeneem het, aanvat. Die "Potters " is die bynaam van Stoke City, Staffordshire se voorste klub, wat die gebied se pottebakkery weerspieël. Die Potters het hul mededingers met 2-1 geklop.
Die oupa van die skrywer, Harry Morris, met sy vrou Annie in 1950
Voetbal is ook geskeduleer wanneer die bataljon 'n seldsame kans vir 'n vorm van viering het. Kersdag daardie jaar was 'n ellendige dag vir my oupa en sy kamerade, en het na die voorkant marsjeer om die sesde South Staffordshires in die loopgrawe by Hulluch te verlig. Maar hulle het betyds teruggekeer na die afdelingsreservaat by Noeux-les-Mines vir die oujaarsaand en 'n paar laat seisoenale feeste. Daar is 'n Kersmiddagete bedien, gevolg deur sokkerwedstryde van ses teen mekaar tussen die bataljon en vier kompanjies. Die plesier sou egter ingeperk word. Die span van die D Company het skaars tyd gehad om sy oorwinning in die toernooi te vier toe Duitse vliegtuie omgevlieg het en bomme op Noeux-les-Mines laat val het, en die troepe na dekking geskarrel het.
Onder die vele nalatenskappe het die Groot Oorlog 'n blywende invloed op die Britse militêre sport gehad, volgens Mason en Riedi. Tot vandag toe bly sport 'n integrale deel van die lewe van die gewapende magte, en die leiding is gevolg deur die geallieerde Franse, Amerikaanse en Britse rykmagte. Gedurende die tussenoorlogse jare het die Britse sport baie uitgebrei, en in die tweede wêreldoorlog het hulle dieselfde voordele as die bevordering van fiksheid, die bevordering van die moraal en die koppeling van vegmanne.
Wat my oupa Harry betref, het sy oorlog geëindig toe 'n dop naby hom in Saint-Quentin, Picardië, in September 1918 ontplof het. 'N Stukkie granaatsels was in sy onderrug ingebed, wat daartoe gelei het dat hy vir die res 'n mediese korset moes dra van sy lewe. Die oorlog het ook 'n geestelike merk gelaat. In die daaropvolgende jare het dit gelyk asof hy die slegte herinneringe weghou deur sy lewe vol te maak met werk – as rekenmeester en winkeleienaar – 'n volledige sosiale lewe, en deur sy gehegtheid aan sokker te versterk.
In die vroeë 1920's, benewens sy rekeningkundige werk, aanvaar hy 'n deeltydse pos as assistent-sekretaris by Crewe Alexandra, wat hoofsaaklik behels het dat die insameling van hekgeld by tuiswedstryde gereël word. Harry kon net weer sy klub ondersteun het, maar ek dink hy moes nog nader daaraan kom. Sokker was 'n vreugde in sy jeug, en 'n troos tydens die oorlogstrauma. Nou was dit nog 'n gelukkige afleiding van sy demone, en hy het daaraan vasgehou en vir byna 20 jaar as assistent -sekretaris gebly, en 'n Crewe -fan tot sy dood in 1972.
Charles Morris is 'n FT -joernalis en skryf 'n boek oor sy gesin en sokker
Gedurende die eerste agt maande van die Eerste Wêreldoorlog is die Duitse aanval deur België en Frankryk buite die Parys tydens die Eerste Slag van die Marne vroeg in September 1914 deur die Duitse aanval deur België na Frankryk gestop. Die Duitsers het teruggeval na die Aisne -vallei, waar hulle ingegrawe. In die Eerste Slag van die Aisne is die Frans -Britse aanvalle afgeweer en het beide kante loopgrawe begin grawe om geld te spaar op mannekrag en die oorskot te gebruik om hul teenstanders na die noorde te omring. In die Race to the Sea het die twee kante wederkerige manoeuvre uitgevoer en na 'n paar weke waartydens die Britse magte uit die Aisne teruggetrek en noord na Vlaandere gestuur is, het albei kante uit die kamer gehardloop. Teen November het weermagte deurlopende loopgrawe gebou wat van die Noordsee tot by die Switserse grens geloop het. 
Voor Kersfees 1914 was daar verskeie vredesinisiatiewe. Die Open Christmas Letter was 'n openbare boodskap vir vrede gerig aan "Aan die vroue van Duitsland en Oostenryk", onderteken deur 'n groep van 101 Britse vrouensuffragette aan die einde van 1914.   Pous Benedict XV, op 7 Desember 1914 , gesmeek het om 'n amptelike wapenstilstand tussen die strydende regerings.  Hy het gevra "dat die gewere ten minste stil kan word op die nag wat die engele sing", wat deur beide kante geweier is.  
Fraternisering - vreedsame en soms vriendelike interaksies tussen opponerende magte - was 'n gereelde kenmerk in stil sektore van die Westelike Front. In sommige gebiede sou beide partye hulle van aggressiewe gedrag weerhou, terwyl dit in ander gevalle strek tot gereelde gesprekke of selfs besoeke van een loopgraaf na 'n ander.  Op die Oosfront meld Fritz Kreisler voorvalle van spontane wapenstilstand en broederskap tussen die Oostenryk-Hongare en Russe in die eerste paar weke van die oorlog. 
Wapenstilstand tussen Britse en Duitse eenhede kan gedateer word tot vroeg in November 1914, ongeveer die tyd wat die maneuveroorlog geëindig het. Rantsoene is na skemer na die voorste linie gebring en soldate aan beide kante het 'n tydperk van vrede opgemerk terwyl hulle hul kos afgehaal het.  Teen 1 Desember kon 'n Britse soldaat een oggend 'n vriendelike besoek van 'n Duitse sersant opneem "om te sien hoe dit met ons gaan".  Verhoudings tussen Franse en Duitse eenhede was oor die algemeen meer gespanne, maar dieselfde verskynsel het ontstaan. Vroeg in Desember het 'n Duitse chirurg elke aand 'n gereelde halfuur-wapenstilstand aangeteken om dooie soldate terug te kry vir die begrafnis, waartydens Franse en Duitse soldate koerante uitgeruil het.  Hierdie gedrag word dikwels uitgedaag deur offisiere Charles de Gaulle het op 7 Desember geskryf oor die 'treurige' begeerte van Franse infanteriste om die vyand in vrede te laat, terwyl die bevelvoerder van die 10de leër, Victor d'Urbal, geskryf het oor die 'ongelukkige' gevolge "wanneer mans" vertroud raak met hul bure teenoor hulle ".  Ander wapenstilstande kan aan beide kante gedwing word deur slegte weer, veral as slootlyne oorstroom en dit duur dikwels nadat die weer opgeklaar het.  
Die nabyheid van loopgrawe het dit vir soldate maklik gemaak om vir mekaar groete te skree. Dit was moontlik die mees algemene metode om informele wapenstilstand in 1914 te reël.  Mans het gereeld nuus of groete uitgeruil, gehelp deur 'n algemene taal wat baie Duitse soldate in Engeland gewoon het, veral Londen, en was vertroud met die taal en die samelewing. Verskeie Britse soldate het gevalle aangeteken van Duitsers wat vra oor nuus uit die sokkerligas, terwyl ander gesprekke net so banaal kan wees as besprekings oor die weer of so klaend kan wees as boodskappe vir 'n geliefde.  Een ongewone verskynsel wat in intensiteit toegeneem het, was musiek in vreedsame sektore; dit was nie ongewoon dat eenhede saans sing nie, soms doelbewus met die oog daarop om hul teenoorgestelde nommers te vermaak of saggies te bespot. Sir Edward Hulse van die Scots Guards, wat vroeg in Desember versadig is vir meer feestelike aktiwiteite, het geskryf dat hy van plan was om 'n konsertpartytjie vir Kersdag te organiseer, wat 'die vyand elke denkbare vorm van lied in harmonie' sou gee in reaksie op gereelde refreine van Deutschland Über Alles. 
Ongeveer 100 000 Britse en Duitse troepe was betrokke by die informele beëindiging van vyandigheid langs die Wesfront.  Die Duitsers het kerse op hul loopgrawe en op kersbome geplaas, en daarna die fees gevier deur kersliedere te sing. Die Britte reageer deur hul eie liedere te sing. Die twee kante het voortgegaan deur Kersgroete vir mekaar te skree. Kort daarna was daar uitstappies deur die Niemandsland, waar klein geskenke uitgeruil is, soos kos, tabak, alkohol en aandenkings, soos knope en hoede. Die artillerie in die streek raak stil. Die wapenstilstand het ook 'n asemhalingstydperk moontlik gemaak waar soldate wat onlangs vermoor is, deur begrafnispartye agter hul linies teruggebring kan word. Gesamentlike dienste is gehou. In baie sektore het die wapenstilstand tot en met Kersnag geduur en in ander gevalle tot op Nuwejaarsdag. 
Op Kersdag het brigadier-generaal Walter Congreve, bevelvoerder van die 18de Infanteriebrigade, gestasioneer naby Neuve Chapelle, 'n brief geskryf waarin daaraan herinner word dat die Duitsers 'n wapenstilstand vir die dag verklaar het. Een van sy mans het sy kop dapper bo die borsterskerm gelig en ander van beide kante het op 'n niemandsland geloop. Beamptes en mans het hand geskud en sigarette en sigare uitgeruil, een van sy kapteins het ''n sigaar gerook met die beste skoot in die Duitse weermag', laasgenoemde nie meer as 18 jaar oud nie. Congreve het erken dat hy huiwerig was om die skietstilstand te aanskou uit vrees vir Duitse skerpskutters. 
Bruce Bairnsfather, wat gedurende die hele oorlog geveg het, het geskryf:
Ek sou daardie unieke en vreemde Kersdag vir niks gemis het nie. Ek het 'n Duitse offisier opgemerk, 'n soort luitenant wat ek sou dink, en omdat ek 'n versamelaar was, het ek aan hom gesê dat ek 'n paar van sy knoppies se neiging gehad het. Ek het my draadknipsels uitgehaal en met 'n paar knipsels 'n paar van sy knoppies verwyder en in my sak gesteek. Ek gee hom toe twee van my in ruil. Die laaste wat ek gesien het, was een van my masjienskutters, wat 'n bietjie amateur -haarkapper was in die burgerlike lewe, wat die onnatuurlik lang hare sny van 'n gemaklike Boche, wat geduldig op die grond gekniel het terwyl die outomatiese knippers agterop sy lyf kruip. nek.  
Henry Williamson, 'n negentienjarige privaat in die London Rifle Brigade, het op Boxing Day aan sy ma geskryf:
Liewe Moeder, ek skryf uit die loopgrawe. Dit is 11 uur die oggend. Langs my is 'n coke fire, oorkant my 'n 'uitgegrawe' (nat) met strooi daarin. Die grond is slordig in die werklike loopgraaf, maar elders bevrore. In my mond is 'n pyp wat deur die prinses Mary aangebied word. In die pyp is tabak. Natuurlik, sê jy. Maar wag. In die pyp is Duitse tabak. Haha, sê jy, van 'n gevangene of gevind in 'n gevange sloot. Ag skat, nee! Van 'n Duitse soldaat. Ja 'n lewende Duitse soldaat uit sy eie loopgraaf. Gister ontmoet die Britte en Duitsers en skud hande in die grond tussen die loopgrawe, en verruil aandenkings, en amp skud hande. Ja, die hele Kersdag, en amp terwyl ek skryf. Wonderlik, is dit nie? 
Kaptein sir Edward Hulse het berig hoe die eerste tolk wat hy uit die Duitse linies ontmoet het, uit Suffolk was en sy vriendin en 'n motor van 3,5 pk agtergelaat het. Hulse beskryf 'n sing-liedjie wat 'eindig met' Auld lang syne 'wat ons almal, Engels, Skotte, Iere, Pruise, Württenbergers, ens. Bygevoeg het. Ek moes gesweer het dat dit vervals is! " 
Kaptein Robert Miles, King's Shropshire Light Infantry, wat verbonde was aan die Royal Irish Rifles, word herroep in 'n geredigeerde brief wat in die Daaglikse pos en die Wellington Journal en Shrewsbury News in Januarie 1915, na sy dood in aksie op 30 Desember 1914:
Vrydag (Kersdag). Ons beleef die wonderlikste Kersdag wat ons kan dink. Daar bestaan ​​'n soort ongeordende en taamlik ongemagtigde, maar volkome verstaande en noukeurig waargeneem wapenstilstand tussen ons en ons vriende voor. Die snaakse ding is dat dit blykbaar net in hierdie deel van die geveg bestaan ​​- regs en links kan ons almal hoor hoe hulle vrolik wegskiet. Die ding het gisteraand begin - 'n bitter koue nag, met wit ryp - kort ná skemer toe die Duitsers vir ons 'Merry Christmas, Engelsmanne' begin skree. Natuurlik skreeu ons genote terug en tans het groot getalle van beide kante hul loopgrawe ongewapen gelaat en ontmoet in die debatteerbare, geskiette, niemandsland tussen die lyne. Hier is die ooreenkoms - alles op hul eie - gemaak dat ons nie na middernag vanaand op mekaar moet vuur nie. Die manne was almal besig om in die middel te verenig (ons het hulle natuurlik nie te naby aan ons lyn toegelaat nie) en ruil sigarette en leuens uit in die grootste goeie gemeenskap. Die hele nag is nie 'n skoot afgevuur nie.
Oor die Duitsers het hy geskryf: "Hulle is duidelik verveeld met die oorlog. Eintlik wou een van hulle weet wat op aarde ons hier doen om hulle te beveg." Die wapenstilstand in daardie sektor het tot op Boxing Day voortgegaan en hy het oor die Duitsers gesê: "Die bedelaars verontagsaam eenvoudig al ons waarskuwings om van hul borsteling af te kom, so dinge is op 'n dooie punt. Ons kan hulle nie koelbloedig skiet nie. Ek kan nie kyk hoe ons hulle kan laat terugkeer na die besigheid. " 
Op Oukersaand en Kersdag (24 en 25 Desember) 1914 is Alfred Anderson se eenheid van die 1ste/5de bataljon van die Black Watch in 'n plaashuis weg van die voorste linie afgesit. In 'n latere onderhoud (2003) het Anderson, die laaste bekende Skotse veteraan uit die oorlog, Kersdag lewendig herroep en gesê:
Ek onthou die stilte, die onheilspellende geluid van stilte. Net die wagte was aan diens. Ons het almal buite die plaasgeboue gegaan en net gestaan ​​en luister. En, natuurlik, aan mense tuis dink. Al wat ek twee maande lank in die loopgrawe gehoor het, was die gesis, gekraak en gekerm van koeëls tydens die vlug, vuurwapen van vuurwapens en verre Duitse stemme. Maar daar was 'n doodse stilte daardie oggend, oorkant die land so ver as wat jy kon sien. Ons het 'Geseënde Kersfees' geskree, alhoewel niemand vrolik gevoel het nie. Die stilte het vroegmiddag geëindig en die moord het weer begin. Dit was 'n kort vrede in 'n vreeslike oorlog. 
'N Duitse luitenant, Johannes Niemann, het geskryf "gryp my verkyker en kyk versigtig oor die parapet en sien die ongelooflike gesig van ons soldate wat sigarette, snaps en sjokolade met die vyand ruil". 
Generaal Sir Horace Smith-Dorrien, bevelvoerder van die II Korps, het bevele uitgevaardig wat vriendelike kommunikasie met die opponerende Duitse troepe verbied.  Adolf Hitler, 'n korporaal van die 16de Beierse Reserve -infanterie, was ook 'n teenstander van die wapenstilstand. 
In die Comines -sektor aan die voorkant was daar 'n vroeë broederskap tussen Duitse en Franse soldate in Desember 1914, tydens 'n kort wapenstilstand en daar is ten minste twee ander getuienisse van Franse soldate, van soortgelyke gedrag in sektore waar Duitse en Franse kompanies mekaar teëgestaan ​​het .  Gervais Morillon skryf aan sy ouers "Die Boches het 'n wit vlag gewaai en 'Kamarades, Kamarades, rendez-vous' geskree. Toe ons nie beweeg nie, kom hulle ongewapend na ons toe, onder leiding van 'n offisier. Hoewel ons nie skoon is nie hulle is walglik vuil. Ek vertel jou dit, maar moet dit met niemand uitspreek nie. Ons moet dit nie eers aan ander soldate noem nie ". Gustave Berthier het geskryf "Op Kersdag het die Boches 'n bordjie gemaak wat wys dat hulle met ons wil praat. Hulle het gesê dat hulle nie wil skiet nie.. Hulle was moeg om oorlog te voer, hulle was getroud soos ek, hulle het nie verskille met die Franse, maar met die Engelse ".  
Aan die Yser-front, waar Duitse en Belgiese troepe mekaar in Desember 1914 konfronteer, is 'n wapenstilstand gereël op versoek van Belgiese soldate wat briewe aan hul families wou terugstuur oor die deur Duitsland besette dele van België. 
Richard Schirrmann, wat in 'n Duitse regiment 'n posisie op die Bernhardstein, een van die Vosges -berge gehad het, het 'n verslag oor gebeure in Desember 1915 geskryf: 'Toe die kersklokke in die dorpe van die Vogezen agter die lyne klink. Duitse en Franse troepe het spontaan vrede gemaak en vyandelikhede beëindig; hulle het mekaar besoek deur onbemande sloottunnels, en wyn, konjak en sigarette verruil vir Pumpernickel (Westfaalse swartbrood), koekies en ham. Dit pas hulle so goed dat hulle goeie vriende gebly het selfs nadat Kersfees verby was ". Hy is van die Franse troepe geskei deur 'n smal Niemand se land en beskryf die landskap "Besaai met gebreekte bome, die grond wat deur skulpvure geploeg word, 'n wildernis van die aarde, boomwortels en versplinterde uniforms". Militêre dissipline is spoedig herstel, maar Schirrmann het besin oor die voorval en of 'bedagsame jongmense van alle lande van geskikte vergaderplekke voorsien kan word waar hulle mekaar kan leer ken'. Hy stig die Duitse Jeugkoshuisvereniging in 1919. 
Baie berigte oor die wapenstilstand behels een of meer voetbalwedstryde wat in niemandsland gespeel word. Dit is genoem in sommige van die vroegste verslae, met 'n brief wat deur 'n dokter by die Rifle Brigade geskryf is, gepubliseer in Die tye op 1 Januarie 1915, berig "'n voetbalwedstryd. gespeel tussen hulle en ons voor die loopgraaf". Soortgelyke verhale is deur die jare heen vertel, wat dikwels eenhede of die telling noem. Sommige weergawes van die spel bring elemente van fiksie in deur Robert Graves, 'n Britse digter en skrywer (en destyds 'n beampte aan die voorkant)  wat die ontmoeting gerekonstrueer het in 'n verhaal wat in 1962 in Graves se weergawe gepubliseer is. 2–1 vir die Duitsers. 
Sommige historici betwis die waarheid van die verslae. In 1984 het Malcolm Brown en Shirley Seaton tot die gevolgtrekking gekom dat daar waarskynlik pogings was om georganiseerde wedstryde te speel wat weens die toestand op die grond misluk het, maar dat die hedendaagse verslae óf hoorsê was, óf verwys na 'kick-about' wedstryde met 'make-up' voetbal ", soos 'n bully-beef blik.  Chris Baker, voormalige voorsitter van The Western Front Association en skrywer van The Truce: Die dag toe die oorlog opgehou het, was ook skepties, maar sê dat hoewel daar min bewyse is, die waarskynlikste plek dat 'n georganiseerde wedstryd kon plaasvind naby die dorp Messines: 'Daar is twee verwysings na 'n wedstryd wat aan die Britse kant gespeel word, maar niks van die Duitsers af. As iemand eendag 'n brief kry van 'n Duitse soldaat wat in daardie gebied was, dan het ons iets geloofwaardigs ".   Luitenant Kurt Zehmisch van die 134ste Saksiese Infanterieregiment het gesê dat die Engelse "'n sokkerbal uit hul loopgrawe gebring het, en spoedig het 'n lewendige wedstryd ontstaan. Hoe wonderlik wonderlik, maar hoe vreemd dit was".  In 2011 het Mike Dash tot die gevolgtrekking gekom dat "daar baie bewyse is dat daar op Kersdag voetbal gespeel is - meestal deur mans van dieselfde nasionaliteit, maar op ten minste drie of vier plekke tussen troepe van die opponerende leërs". 
Daar is berig dat baie eenhede aan kontemporêre rekeninge deelgeneem het aan speletjies: Dash noem die 133de Royal Saxon Regiment wat teen "Skotse troepe" teen Argyll en Sutherland Highlanders teen ongeïdentifiseerde Duitsers (met die Skotte 4-1 gewen het) die Royal Field Artillerie teen "Pruisen en Hanovers" naby Ieper en die Lancashire Fusiliers naby Le Touquet, met die detail van 'n boelie -rantsoenblik as die "bal".  Een onlangse skrywer het 29 verslae oor voetbal geïdentifiseer, maar gee nie inhoudelike besonderhede nie.  Kolonel J. E. B. Seely het op Kersdag in sy dagboek opgeteken dat hy 'uitgenooi is na 'n voetbalwedstryd tussen Saksers en Engelse op Nuwejaarsdag', maar dit lyk nie asof dit plaasgevind het nie. 
Aan die oostelike front was die eerste stap van Oostenryk-Hongaarse bevelvoerders, op 'n sekere onseker vlak van die militêre hiërargie. Die Russe het positief gereageer en soldate het uiteindelik in geenmansland ontmoet nie. 
Die wapenstilstand is 'n week lank nie aangemeld nie, 'n nie -amptelike persverbod Die New York Times, gepubliseer in die neutrale Verenigde State, op 31 Desember.    Die Britse koerante volg vinnig en druk talle eerstehandse verslae van soldate in die veld, neem briewe huis toe aan hul gesinne en hoofartikels oor "een van die grootste verrassings van 'n verrassende oorlog". Teen 8 Januarie het foto's na die pers gekom en die Spieël en Skets gedrukte voorbladfoto's van Britse en Duitse troepe wat tussen die lyne meng en sing. Die toon van die verslaggewing was sterk positief, met die Tye onderskryf die 'gebrek aan kwaadwilligheid' wat beide kante voel en die Spieël betreur dat die 'absurditeit en die tragedie' weer sou begin.  Skrywer Denis Winter voer aan dat "die sensor tussenbeide getree het" om te verhoed dat inligting oor die spontane skietstilstand die publiek bereik en dat die werklike dimensie van die wapenstilstand eers eers na vore gekom het toe kaptein Chudleigh in die Telegraaf na die oorlog geskryf het. "
Die dekking in Duitsland was meer gedemp, en sommige koerante het sterk kritiek gelewer op diegene wat deelgeneem het en geen foto's is gepubliseer nie. [ aanhaling nodig ] In Frankryk het perscensuur verseker dat die enigste woord wat die wapenstilstand versprei het, van soldate aan die voorkant was of uit eerstehandse rekeninge wat deur gewonde mans in hospitale vertel is.  Die pers is uiteindelik gedwing om op die groeiende gerugte te reageer deur 'n herkennis van die regering te herdruk dat broederskap met die vyand verraad was. Begin Januarie is 'n amptelike verklaring oor die wapenstilstand gepubliseer waarin beweer word dat dit beperk is tot die Britse front, maar nie meer as 'n uitruil van liedjies wat vinnig in skietery ontaard nie. 
Die pers van neutrale Italië het 'n paar artikels gepubliseer oor die gebeure van die wapenstilstand, gewoonlik met berigte oor die artikels van die buitelandse pers.  Op 30 Desember 1914 het Corriere della Sera 'n verslag gedruk oor 'n broederskap tussen die opponerende loopgrawe.  ​​Die Florentynse koerant La Nazione 'n eerstehandse verslag gepubliseer oor 'n sokkerwedstryd wat in die niemandsland gespeel word.  In Italië was die gebrek aan belangstelling in die wapenstilstand waarskynlik afhanklik van die voorkoms van ander gebeurtenisse, soos die Italiaanse besetting van Vlorë, die debuut van die Garibaldi -legioen aan die voorkant van die Argonne en die aardbewing in Avezzano.
Na 1914 is daar sporadiese pogings aangewend om seisoenale wapenstilstand, 'n Duitse eenheid het op Paasondag 1915 probeer om hul loopgrawe onder 'n vlag van wapenstilstand te laat, maar die Britte het teen hulle gewaarsku. In November het 'n Saksiese eenheid kortliks met 'n Liverpool -bataljon verbroed. In Desember 1915 was daar opdragte van die Geallieerde bevelvoerders om die herhaling van die vorige Kersfeesstilstand te voorkom. Eenhede is aangemoedig om aanvalle te onderneem en die opponerende lyn te teister, terwyl kommunikasie met die vyand deur die artillerie langs die voorste linie deur die dag ontmoedig is, ondanks die verbod.  
In 'n verslag deur Llewelyn Wyn Griffith, is opgeteken dat die dagbreek op Kersdag 'n "stormloop van manne van beide kante na 'n nag van gesangewisseling [en] 'n koorsagtige uitruil van aandenkings" voordat die mans vinnig deur hul offisiere teruggeroep word, met aanbiedings om 'n skietstilstand vir die dag te hou en om 'n sokkerwedstryd te speel. Dit het op niks uitgeloop nie, want die brigade -bevelvoerder het gevolge weens gebrek aan dissipline gedreig en aangedring op die hervatting van die vuur in die namiddag.  'n Ander lid van Griffith se bataljon, Bertie Felstead, onthou later dat een man 'n voetbal vervaardig het, wat gelei het tot '' free-for-all that there could have been 50 on each side ', voordat hulle terug beveel is.   'n Ander naamlose deelnemer berig in 'n brief huis toe: "Dit lyk asof die Duitsers baie gaaf was en gesê dat hulle baie siek was vir die oorlog."  In die aand, volgens Robert Keating, "Die Duitsers stuur sterligte en sing - hulle stop, so ons juig hulle en ons begin Land van Hoop en Glorie sing - Manne van Harlech ensovoorts - ons stop en hulle juig ons. So het ons aangegaan tot in die vroeë oggendure ". 
In 'n aangrensende sektor het 'n kort wapenstilstand om die dooies tussen die lyne te begrawe, gevolge gehad vir 'n bevelvoerder van die geselskap, sir Iain Colquhoun van die Skotswagte, omdat hy 'n permanente bevel teen die teendeel trotseer het. Terwyl hy skuldig bevind en tereggewys is, is die straf nietig verklaar deur generaal Douglas Haig, en Colquhoun het in sy posisie gebly, die amptelike toegeeflikheid was moontlik omdat die oom van sy vrou, H.H. Asquith, die premier was.  
In Desember 1916 en 1917 is Duitse oortredings vir die Britte aangeteken sonder enige sukses.  In sommige Franse sektore is daar soms af en toe opgetree sing en 'n uitruil van geskenke, alhoewel dit bloot 'n seisoenale uitbreiding van die live-and-let-live-benadering in die loopgrawe weerspieël het.  Met Paasfees 1915 was daar wapenstilstand tussen Ortodokse troepe van opponerende partye aan die Oosfront. Die Bulgaarse skrywer Yordan Yovkov, wat as offisier naby die Griekse grens by die Mesta -rivier gedien het, was getuie daarvan. Dit het sy kortverhaal "Holy Night" geïnspireer, in 2013 in Engels vertaal deur Krastu Banaev. 
Op 24 Mei 1915 het die Australiese en Nieu-Seelandse weermagkorps (ANZAC) en troepe van die Ottomaanse Ryk in Gallipoli ooreengekom op 'n wapenstilstand van 9 uur om hul dooies op te haal en te begrawe, waartydens opponerende troepe "ruil (red) glimlagte en sigarette". 
Alhoewel die gewilde neiging was om die Kersfeeswapens van Desember 1914 as uniek en romanties eerder as polities te beskou, is dit ook geïnterpreteer as deel van die wydverspreide gees van nie-samewerking met die oorlog.  In sy boek oor loopgraafoorlogvoering beskryf Tony Ashworth die 'live and let live system'. Gedurende die oorlog is onderhandel deur mans langs die front oor ingewikkelde plaaslike wapenstilstand en ooreenkomste om nie op mekaar te vuur nie. Dit het dikwels begin met 'n ooreenkoms om mekaar nie aan te val tydens tee, ete of was tye nie. Op sommige plekke het stilswyende ooreenkomste so algemeen geword dat dele van die front vir 'n lang tydperk min ongevalle sou beleef. Volgens Ashworth het hierdie stelsel 'soldate 'n mate van beheer oor die lewensomstandighede gegee'.  Die Kersvrywapens van Desember 1914 kan dan nie as uniek beskou word nie, maar as die mees dramatiese voorbeeld van 'n gees van nie-samewerking met die oorlog, wat weier om te veg, nie-amptelike wapenstilstand, muiterye, stakings en vredesbetogings.
In die toneelstuk van 1933 Petermann schließt Frieden oder Das Gleichnis vom deutschen Opfer (Petermann maak vrede: of, die gelykenis van Duitse offer), geskryf deur die Nazi -skrywer en veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog, Heinz Steguweit [de], 'n Duitse soldaat, vergesel van kersliedere wat deur sy kamerade gesing word, rig 'n verligte Kersboom tussen die loopgrawe op, maar word doodgeskiet. Later, wanneer die mede -soldate sy lyk vind, sien hulle verskrik dat skerpskutters elke Kerslig van die boom afgeskiet het. 
Die 1967 -liedjie "Snoopy's Christmas" deur die Royal Guardsmen was gebaseer op die Kerstyd. Manfred von Richthofen (die Rooi Baron), die aasvlieënier en oorlogsheld van Duitsland, begin die skietstilstand met die fiktiewe Snoopy.
Die film van 1969 O! Wat 'n heerlike oorlog bevat 'n toneel van 'n Kersfeesstilstand met Britse en Duitse soldate wat grappe, alkohol en liedjies deel.
Die video vir die 1983 -liedjie "Pipes of Peace" deur Paul McCartney beeld 'n fiktiewe weergawe van die Kersfeesstilstand uit.  se liedjie van 1984, "Christmas in the Trenches", vertel die verhaal van die wapenstilstand in 1914 deur die oë van 'n fiktiewe soldaat.  Met die uitvoering van die lied ontmoet hy Duitse veterane van die wapenstilstand. 
Die "Goodbyeee" die laaste episode van die BBC -televisiereeks Blackadder gaan vorentoe let op die Kersfeesstilstand, met die hoofkarakter Edmund Blackadder wat in 'n sokkerwedstryd gespeel het. Hy is nog steeds geïrriteerd omdat hy 'n doel vir buitenspel nie toegelaat het nie. 
Die liedjie "All Together Now" van die Liverpool-groep The Farm, is geïnspireer op die Christmas Day Truce van 1914. Die liedjie is heropgeneem deur The Peace Collective vir vrystelling in Desember 2014 ter viering van die honderdjarige bestaan ​​van die geleentheid. 
Die 1996 -liedjie "It Could Happen Again" deur die countrykunstenaar Collin Raye, wat die verhaal van die Kersfeesstilstand vertel, is op sy Kersalbum ingesluit, Kersfees: die geskenk, met 'n gesproke inleiding deur Johnny Cash wat die geskiedenis agter die gebeurtenis gee.
Die 1997 -liedjie "Belleau Wood" deur die Amerikaanse country -musiekkunstenaar Garth Brooks, is 'n fiktiewe verslag wat gebaseer is op die Kerstyd.
Die wapenstilstand word gedramatiseer in die Franse film van 2005 Joyeux Noël (Engels: Merry Christmas), uitgebeeld deur die oë van Franse, Britse en Duitse soldate.  Die film, geskryf en geregisseer deur Christian Carion, is tydens die Cannes -rolprentfees in 2005 uit die kompetisie vertoon, maar is genomineer vir die Oscar -toekenning vir beste rolprent in die vreemde taal.  
In 2008 is die wapenstilstand op die verhoog uitgebeeld in die Pantages Theatre in Minneapolis, in die radiomusikale drama All Is Calm: The Christmas Truce van 1914. Dit is geskep en geregisseer deur Peter Rothstein en saam vervaardig deur Theatre Latté Da en die vokale ensemble Cantus, organisasies in Minneapolis. Sedert sy première het dit steeds in Desember in die Pantages -teater gespeel.
Op 12 November 2011 het die opera "Silent Night", in opdrag van die Minnesota Opera, sy wêreldpremière in die Ordway Center for the Performing Arts in St. Paul, Minnesota. Met libretto van Mark Campbell, gebaseer op die draaiboek van die film Joyeux Noel en met musiek deur Kevin Puts, het dit die Pulitzer -prys vir musiek in 2012 gewen en is dit opgevoer of geskeduleer vir meer as 20 produksies regoor die wêreld vanaf die 100ste verjaardag van die wapenstilstand in 2018.
Voor die eeufees van die wapenstilstand het die Engelse komponis Chris Eaton en die sanger Abby Scott die liedjie "1914 - The Carol of Christmas" vervaardig ten bate van die Britse weermag se liefdadigheidsorganisasies. Op 5 Desember 2014 was dit boaan die iTunes -kerskaart. 
In 2014 het die Martin Luther King Peace Committee van die Northumbria en Newcastle Universities materiaal vir skole en kerke vervaardig om die wapenstilstand te merk. Dit sluit lesplanne, uitdeelstukke, werkblaaie, PowerPoint-skyfievertonings, volledige planne vir byeenkomste en liedere/kersproduksies in. Die skrywers het verduidelik dat hulle doel beide was om onderwysers in staat te stel om kinders te help om te leer oor die merkwaardige gebeure van Desember 1914, en om die tema van Kersfees te gebruik om 'n kontrapunt te gee vir die verheerliking van die Britse regering van die Eerste Wêreldoorlog as heldhaftig. Soos die Vredeskomitee aanvoer, "Hierdie spontane dade van feestelike welwillendheid weerspreek bevele van hoë bevel direk en bied 'n stimulerende en hoopvolle - alhoewel kort - erkenning van gedeelde menslikheid" en gee daardeur 'n herlees van die tradisionele Kersboodskap van "vrede op aarde" , 'n goeie wil teenoor mense ".   het 'n kort film vir die Kersseisoen 2014 vervaardig as 'n advertensie wat die gebeurtenisse van die Kersstilstand weergee, hoofsaaklik na 'n jong Engelse soldaat in die loopgrawe.  
In die Dokter wie 2017 Kersspesiaal "Tweemaal op 'n tyd", die eerste en twaalfde dokters raak onbewustelik betrokke by die lot van 'n Britse kaptein, wat skynbaar bestem is om in Niemandsland te sterf voordat hy uit die tyd geneem word, slegs vir die twaalfde dokter om buig die reëls en bring die kaptein terug-wat aan die lig gebring is as 'n voorouer van sy vriend en bondgenoot brigadier Lethbridge-Stewart-'n paar uur nadat hy uit die tyd geneem is. Hierdie effense buiging van die reëls lei daartoe dat die kaptein aan die begin van die wapenstilstand in die geskiedenis terugkeer, wat die kaptein in staat stel om te lewe en hulp aan sy toekomstige moordenaar te vra. Die twaalfde dokter dink dat so 'n wapenstilstand die enigste keer was dat so iets in die geskiedenis gebeur het, maar dit maak nooit skade om te verseker dat daar 'n paar minder dooie mense op 'n slagveld sal wees nie.
'N Gedenkmaal vir Kersfees is op 11 November 2008 in Frelinghien, Frankryk, onthul. Op die plek waar hul regimentvoorouers op Kersdag 1914 uit die loopgrawe gekom het om voetbal te speel, het mans van die 1ste Bataljon, The Royal Welch Fusiliers 'n voetbalwedstryd gespeel met die Duitse Bataljon 371. Die Duitsers wen 2–1.  Op 12 Desember 2014 is 'n gedenkteken onthul by die National Memorial Arboretum in Staffordshire, Engeland deur prins William, hertog van Cambridge en die bestuurder van die Engelse nasionale sokkerspan, Roy Hodgson.  Die Sokker onthou die gedenkteken is ontwerp deur 'n tienjarige skoolseun, Spencer Turner, na 'n Britse kompetisie. 
Jaarlikse herverordenings Redigeer
Die Midway Village in Rockford, Illinois, het heropnames van die Christmas Truce aangebied. 
Bulhonde wat NFL -drome gejaag het
Die National Football League is gereserveer vir die beste van die beste. Die realiteit is dat baie van die name wat hierdie naweek (23-25 ​​April) as NFL Draft-keuses in 2020 genoem word, dié van sterre sal wees wat gekoppel is aan die groot naam & ldquopower five & rdquo-konferensieskole. Maar almal hou van 'n goeie underdog -verhaal. In die geskiedenis van die voetbal van die Concordia -universiteit het meer as 'n handjievol uitblinkers ten minste 'n koppie koffie by die NFL -geledere geniet.
Die onderstaande vertellings beskryf Bulldog -voetbalspelers wat bekend is dat hulle kontrakte met NFL -spanne gesluit het of na NFL -oefenkampe genooi is (daar is nog nooit 'n speler in die programgeskiedenis opgestel nie). Hierdie uittreksels is uit die boek geneem, Kweek mans van geloof en karakter: Die geskiedenis van Concordia Nebraska Football. Voormalige Concordia -uitblinkers wat met NFL -franchises geteken het, sluit in Lloyd Holsten (Detroit Lions), Dave Kjergaard (Houston Oilers), Bob Oetting (Los Angeles Rams), Larry Oetting (Minnesota Vikings), Cleve Wester (Detroit Lions) en Clarence Woods (New Orleans) Heiliges).
Woods is die mees onlangse voormalige Bulldog wat met 'n NFL -span onderteken het. Hy doen dit in 1989 en verskyn in drie wedstryde daardie seisoen, volgens 'n koerantberig in 2005 wat in die New Britain Herald (Connecticut) gepubliseer is. Holsten was vermoedelik die eerste Concordia -speler wat met die NFL gesels het.
Wat in sy eerste speeltyd as 'n Bulldog gebeur het, is eintlik 'n legende. Lloyd Holsten (1961 -gegradueerde) het regoor die sentrum gestaan ​​en die opponerende lynman in 'n botsing met die kwartspeler geboelie. Die bal het losgekom en Holsten het daarop geval. Afrigter Ken Schroeder het in Holsten geglo en nou het Holsten in homself geglo. Hy hardloop van die veld af tot die brul van wilde goedkeuring van die skare. 'N Ster is gebore. Hy het Schroeder geskryf, en hy was nie meer so 'n skaam, ingewikkelde, oorgewig en onbesonge persoon wat tussen sy oefeninge in sy motor sou sit nie weens sy gevoelens van ontoereikendheid. Hy was 'n gewilde man op die kampus. & Rsquo & rdquo Holsten & rsquos se persoonlikheid het begin styg. Hy het bekend geword as iemand wat vriendelik en snaaks is.
Holsten het twee seisoene vir Schroeder gespeel en nog twee vir Concordia & rsquos se volgende hoofafrigter, Ralph Starenko, terwyl hy 'n loopbaan saamgestel het wat eens heeltemal onpeilbaar gelyk het. Holsten, 'n toekomstige Lutherse hoërskoolonderwyser, is na die gradeplegtigheid na die Detroit Lions -oefenkamp genooi nadat hy ook belangstelling van die Baltimore Colts en Chicago Bears ontvang het. Hy was die eerste bekende voetbalspeler van Concordia wat 'n professionele kontrak gesluit het. Die skokkende verbetering van Holsten & rsquos het Schroeder geraak tot die mate dat die voormalige hoofafrigter die storie van die grootste deel van 'n handgeskrewe brief van sewe bladsye beskryf het van sy beste herinneringe aan sy vierjarige wedloop by Concordia.
Dave Kjergaard, 'n verdedigende lid en lid van die sokkerspan van die konferensiekampioenskap in 1981, het ook 'n blik van die NFL gekry as lid van die Houston Oilers. Die kontrakte was toe nie naastenby so winsgewend soos nou nie. Kjergaard het 'n tekenbonus van ongeveer $ 2,000 ontvang. Maar die boorling van Covington, Oklahoma, het nie die pro -atmosfeer na sy smaak gevind nie.Kjergaard, die seun van 'n predikant, het nie veel omgegee met die taal wat gereeld onder NFL-afrigters en spelers voorkom nie. Hy is beskryf as 'n briljante en nederige man.
Met aanbiedings van 'n aantal NFL -spanne, Bob Oetting (Gegradueerde 1964) het die Los Angeles Rams gekies op soek na 'n avontuur wat ook vir hom en sy vrou Carol 'n wonderlike wittebroodbestemming gebied het. Ek het nie te veel geweet wat om te verwag nie, maar ek kon nie wag om daar uit te kom nie, en Bob het gesê. 'N Lang somerkamp voor die seisoen is beklemtoon deur 'n uitstallingswedstryd in die Coliseum wat meer as 100,000 aanhangers gelok het, wat 'n unieke ervaring vir die seuntjie in die stad bied. Bob het speeltyd gekry as reserwe vir die & ldquoFearsome Foursome & rdquo -verdedigingslinie van Rosey Grier, Lamar Lundy, Merlin Olsen en Deacon Jones. Tog glo Bob vol vertroue dat hy 'n aanvangsrol sou verdien het as hy nie vir 'n reeks beserings was nie. Hy spot met die idee dat hy moontlik deur die kompetisie geïntimideer en oorweldig is. Sokker is sokker, sou hy sê.
Volgens sy herinneringe het Bob ten minste ses knieoperasies, twee skoueroperasies en 'n spinale samesmeltingsoperasie ondergaan, benewens talle harsingskudding. Hierdie beserings het Bob uit die prentjie in Los Angeles gedwing. Elke keer as hy oënskynlik heeltemal herstel het, het die beserings opgeduik. Na twee jaar as 'n Ram, was Bob nie gereed om op te hou met sokker nie. Hy het oorgegaan na die Canadian Football League en 'n aanvallende aanvalswedstryd geword vir 'n span in Vancouver. Natuurlik het nog 'n kniebesering gevolg. Voetbal het hom na Toronto geneem en daarna na Montreal. Selfs na twee ernstige kniebeserings, wou Bob nog 'n skoot by die NFL kry. Die St. Louis Cardinals ('n lid van die NFL van 1960-1987 voordat hy na Arizona verhuis het) het 'n winsgewende aanbod gebel. Ongelukkig het Bob sy fisieke misluk. Ek het nie daarvan gehou nie. Ek het gedink ek sou kon speel, maar die operasies vertraag jou. Ek het heelwat spoed verloor. Dit was waarskynlik 'n wonderlike seën. & Rdquo
Volgende in die ry was Larry Oetting, wat die geleentheid gekry het om met die Denver Broncos of Minnesota Vikings uit te probeer en op die Vikings besluit het. Alhoewel hy 'n goeie toets gehad het, het Larry nie die Viking -lys gehaal nie. Voordat hy aan die Concordia Teachers College gespeel het, het Larry die Concordia High School na 'n 1957 Nebraska Class C staatstitel gelei. In die kampioenskapswedstryd verslaan die Blue Raiders David City St. Mary & rsquos, 32-13, in 'n wedstryd wat op 7 November in Seward gespeel word. Boll het die volgende oor Larry geskryf: & ldquoLittle het ek geweet dat Larry Oetting sou groei tot 'n uitstekende pak in 'n wonderlike reeks van vier Oettings in die Concordia Hall of Fame. Hy sou die beste man in ons troue gewees het, behalwe dat hy die dag in die Minnesota Vikings & rsquo -oefenkamp was. My nuwe bruid was nie te opgewonde dat ons die dag na ons troue moes stop om hom te sien nie, maar ek het haar daaraan herinner dat ek en Larry ses jaar kamermaats was. manier waarop hy homself gedra het. Afrigter Wilbert het geskryf dat Larry & ldquonot slegs die hele seisoen opvallende aanvallende en verdedigende bal gespeel het, maar een van die seniors was wat ons span sterk leierskap gegee het. spel.
Terwyl hy by Concordia was, verdiep Larry hom sterk in die weefsel van die skool. Hy was besig met 'n totaal van 11 kampusaktiwiteite. Hy was president van beide die letterman & rsquos -klub en die senior klas en lid van die studente -senaat. Hy handhaaf 'n B+ -gemiddeld ondanks sy intense skedule. Die pak van 6-2 kg van 240 pond verdien twee eerbewyse vir die hele konferensie en word aangewys as 'n Little All-American van 1961. En hy kan soos 'n vragmotor slaan. Larry Noack en rsquos se eerste ontmoeting met Larry Oetting het in pyn geëindig tydens 'n oefening genaamd & ldquobull in die ring. & Rdquo Deur die deel van die bul te speel, omring deur spanmaats, draai Larry Oetting twee keer om en draai dan na Noack, wat sê dat hy letterlik sterre sien nadat hy ontvang het die slag. Sê afrigter Ralph Starenko in 1961, en ldquoOetting is die beste lynman wat ek ooit afgerig het. Hy is groot, taai, buitengewoon vinnig vir sy grootte, en 'n skerp, harde blokker, tackler en 'n geweldige leier op en buite die kampus. & Rdquo
Die voormalige hoofafrigter, Larry Oetting, het toesig gehou oor twee van die beste agterspelers in die geskiedenis van Concordia in Jeff Towns (St. Louis, Missouri) en Cleve Wester (Boynton, Florida). Dorpe het gedurende sy twee seisoene as 'n Bulldog in 1978-79 1,930 meter opgestapel voordat hy na die Kansas-staat oorgeplaas is. Aan die ander kant het Wester al vier jaar by Concordia gebly en staan ​​hy vandag as die produktiefste baldraer in die programgeskiedenis met 3 658 loopbane. Wester het in 2004 die toelating tot die Concordia Athletic Hall of Fame gekry. Courtney Meyer het die eerste werwingskontak gemaak met Wester, wat veelsydig genoeg was om punte terug te gee en dan verdediging in die hardloopwedstryd te kry, ondanks die gebrek aan 'n dominante aanvallende lyn. Wester was bekend vir sy uitstekende houding en vasberadenheid. & ldquo Hy was nie groot nie, en rdquo sê die aanvallende lineman Dan Oetting, wat vir 'n paar van die produktiefste seisoene van Wester as rsquos gedien het. Ek is seker dat dit die rede is waarom hy miskien nie by 'n DI -skool oorweeg is nie. Hy was ongelooflik vinnig en 'n prettige ou. Hy het baie kwaad geword vir my omdat ek voor my tweede jaar gewig verloor het. Hy het vir my gesê hy is kwaad omdat hy sy linies so groot as wat hulle wil hê. & Rdquo
Wester het in 1987 in die National Football League verskyn toe die spelersvereniging gestaak het. Op 23-jarige ouderdom het die Wester-8-Wester die leemte vir die Detroit Lions gevul. Oor drie wedstryde het Wester die bal 33 keer vir 114 meter gedra. Sy NFL -loopbaan het vinnig tot 'n einde gekom toe die staking na week ses van die gewone seisoen geëindig het.
Daar was baie atlete in die geskiedenis van Concordia en dit was in staat om op te staan Clarence Woods. Hy het net soos 'n NFL -ontvanger gelyk, en die spanmaat Scott Seevers het gesê. Ons het in daardie dae nie baie wapens gehad nie, maar dit was twee goeie wapens (Woods en quarterback Phil Seevers). na NCAA Afdeling I Universiteit van Arkansas, en keer dan terug na Concordia. Woods was verplig om te bly sit by sy heropkoms by Concordia, en het in die span gespeel en die sekondêre Bulldog uitmekaar geskeur.
Woods, wat grootgeword het met voetbal speel in die strate van die voorstad St. Louis, Normandië, was 'n quarterback & rsquos -droom, veral vir die NAIA -vlak. Nadat hy voortdurend teenstander se verdedigende agtervelde verbrand het, het Woods selfs 'n ongetekende vrye agentskontrak met die NFL & rsquos New Orleans Saints onderteken. Hy sien aksie in vier voorseisoen en drie wedstryde in die gewone seisoen in 1989 (volgens 'n nuusberig), en gaan dan oor na ligas in Kanada en Europa voordat hy met die Western Massachusetts Blitzing Bears speel. Hy het sy sokkerloopbaan tot 2005 vasgehou voordat hy by die New Britain Board of Education in Connecticut aangesluit het. Hy het nooit sy tyd by Concordia vergeet nie. In 'n nuusberig van 2005 uit die New Britain Herald word Woods aangehaal, wat gesê het: 'Almal om my groet. Ek was nie gewoond daaraan nie. Almal was so vriendelik. Ek bedoel, ek het in 'n voorstad buite St Louis gewoon. Dit was in Nebraska. Dit was 'n ander plek met 'n atmosfeer in 'n klein stad. & Rdquo Dit was in Concordia waar Woods as 'n atleet blom. Hy het net 5-1 gestaan ​​en slegs 100 pond geweeg toe hy by die Lutheran North High School ingaan. Hy het gegroei tot 6-2, 215 teen die tyd dat hy Bulldog blou gedra het. Sodra hy by Concordia was, het Woods die Concordia -afrigters oortuig om hom by die ontvanger te speel in plaas van die verdedigende rug. Sê Leo McKillip, hoofafrigter van Dana, in 1988, en ldquoClarence Woods is waarskynlik die beste individu op die konferensie. Hy kan jou doodmaak as 'n pasontvanger, hardloper, puntterugvoerder en skopterugvoerder. Hy & rsquos gaan 'n probleem wees. & Rdquo
Wisconsin kanselleer 1906 voetbalwedstryd met Minnesota, nie Roosevelt nie
Die wedywering tussen Minnesota en Wisconsin is sedert 1907 onbelemmerd, maar die twee skole speel sedert 1890 teen mekaar. Wat het dan gebeur?
Die grensgeveg van 1906 is gekanselleer weens die gewelddadige voetbalwedstryd en die vuil geld wat dit reeds binnedring, agter die skerms.
Algemene kennis sê dat president Teddy Roosevelt die onderbreking van een jaar gevra het, maar na 'n bietjie navorsing het ek gevind dat die geskiedenis 'n ander storie vertel
UW -skare marsjeer om sokker op die kampus te red
Dit is net na 21:30 op 27 Maart 1906. 'n Klein groepie studente, wat haelgewere en rewolwers merk, groei vinnig in die Mendota Court aan die Universiteit van Wisconsin. Hulle sing "Dood na fakulteit! ".
Die woedende skare maak gereed vir 'n optog wat hulle hoop om sokker te red op die kampus, wat tans in die hele land beleër word, maar veral by UW.
Amerikaanse voetbal in 1905 op 'n kruispad
Die Amerikaanse voetbalwedstryd was in 1905 baie anders as wat ons vandag sien, of selfs wat dit oor die volgende dekade geword het. Voetbal het destyds baie meer na Rugby gelyk. Spanne het slegs 5-yards (in plaas van 10) nodig gehad om 'n 𔄙st-down " te behaal en slegs 3-downs (in plaas van 4) toegelaat om die 5-yards te kry. O, en geen voorwaartse passe is toegelaat nie …
Oortredings het die bal gewoonlik beweeg deur 10 blokkers om een ​​baldraer in 'n V-tipe formasie te stamp, terwyl hulle probeer het om hul weg te slaan (sonder pads) vir 5-yards in 3-downs. Dit was 'n bloedige ramp en het vinnig gevaarliker geword as sy Engelse neef (rugby).
Net in 1905 is 19 sterftes op universiteitsvoetbalvelde in die Verenigde State aangeteken. Sommige universiteite het reeds die wrede sport laat vaar of oorgeskakel na rugby, waaronder Duke, Stanford, Cal, Northwestern en Columbia. Toe die president van Harvard, Charles Eliot, dreig om die volgende domino te wees, was selfs die grootste voorstanders van voetbal bekommerd oor die toekoms van die sport.
Gewild, maar polariserend …
Al hierdie onsekerheid rondom voetbal het gebots met 'n massiewe BOOM in die gewildheid van die sport. Teen 1905 gebruik universiteite reeds die geld wat hulle uit sokker gemaak het, om ander kollegiale sportsoorte op die kampus te ondersteun. Skole het groot geld begin bestee aan sokkerafrigters en (soms) spelers. Die sport was egter so gevaarlik (en vuil agter die skerms) dat staatswetgewers begin betrokke raak.
Nuut vs oud
Die oproepe tot hervorming of kansellasie van Amerikaanse voetbal het daartoe gelei dat dit die belangrikste ondersteuner, president Teddy Roosevelt, was om betrokke te raak. Roosevelt was 'n graad in Harvard en was mal oor die relatief nuwe spel Amerikaanse voetbal. Die laaste ding wat hy wou sien, was die einde van sy gunsteling sport voordat dit eers van die grond af was. Alles wat u op die punt staan ​​om te lees wat Harvard behels, het Teddy (agter die skerms) 'n hand in gehad.
Namate die kalender van 1905 na 1906 verander het. Daar is 'n streep in die sand getrek tussen diegene in voetbal wat bereid was om radikale veranderinge aan te bring en diegene in die sport wat nie#8217t was nie. Die skole wat bereid was om radikale veranderinge aan te bring, het hul eie reëlskomitee geskep, apart van wat reeds ingestel is. Daar was dus twee komitees vir reëls vir universiteitsvoetbal.
Die ou komitee vir sokkerreëls was nie lus vir die soort radikale veranderinge wat die spel die meeste nodig gevind het as dit sou voortbestaan ​​nie. Onder die ou komitee het Walter Camp (bekend as die vader van Amerikaanse voetbal) die uiteindelike mag oor enige veranderinge en hy het nie van verandering gehou nie.
Hardkoppigheid van die kamp was besig om 'n belangrike konflikpunt te word, en dit het alle betrokkenes gefrustreer.
Ou vs nuwe CFB -reëlskomitees - Inligting via die New York Times (Jan, 1906)
Ou CFB Komitee Rep Nuwe CFB Komitee Rep
Yale Walter Kamp Haverford Dr. James A. Babbitt
Vloot Dr. Paul J. Dashiel Oberlin Prof. C.W. Savage
Penn John C. Bell Weermag Lieut. Charles D. Daly
Cornell Prof. L.M. Dennis Dartmouth F.K. Hall
Princeton Prof. J.B. Fine Texas F. Homer Curtis
Harvard Dr. William T. Reid
Chicago Dr Alonzo A. Stagg
(Nie hier nie) Minnesota Dr Harry L. Williams
(Nie hier nie)
Nebraska Prof. James T. Lees
New York Times (Jan – 1906)
Probeer om bymekaar te kom ..
Roosevelt het gehelp om 'n vergadering tussen die twee komitees te bemiddel, en die datum was vasgestel vir die aand van 12 Januarie in die Hotel Netherland in New York. Die toekoms van Amerikaanse voetbal sou op die spel wees.
Maar die dag voordat die vergadering plaasgevind het, het dr William T Reid (Harvard) geruilde kante gestuur (danksy hulp van Roosevelt agter die skerms), wat alles verander het. Walter Camp moes noodgedwonge neig na baie wense van die nuwe komitee of verloor om enigsins iets te sê.
Die geboorte van die "NCAA " … soort.
Die nuwe instansie het die voordeel gekry deur die oorval van Harvard van die ou komitee. Dr William T. Reid Jr., wat Harvard verteenwoordig, telegrafeer elke lid van die ou komitee Donderdag en kondig die voorneme van Harvard aan om terug te trek.
Hy het ook vir dr Babbitt (waarnemende voorsitter van die nuwe komitee) getelegrafeer dat hy opdrag gekry het om Harvard in die nuwe komitee te verteenwoordig. Na aanleiding van hierdie doel het hy in die Murray Hill Hotel verskyn en sy kaart na die komitee gestuur, maar hy het in die gang van die hotel gebly totdat die nuwe komitee die uitnodiging van die ou komitee ontvang het.
New York Times (1/13/1906 — Bl 7)
Toe die [nuwe] konferensiekomitee op die toneel verskyn, het dr. Reid saam met hulle gegaan, het die lede onmiddellik na die komiteekamer gegaan, vir vyftien minute lank gesluit en daarna teruggetrek, elkeen om die voorgestelde uitruil te oorweeg.
Boodskappers is van tyd tot tyd van die een na die ander komiteekamers gestuur met navrae. John C. Bell wat die ou komitee in sulke meningswisselinge verteenwoordig en prof. Savage die nuwe. Om middernag is daar uiteindelik 'n ooreenkoms bereik en die nuwe komitee het by die ou aangesluit en die verkiesing van amptenare het gevolg.
Een verenigde kollegiale beheerliggaam
Teen die oggend van 13 Januarie het EEN nuwe reëlskomitee "American Intercollegiate Football Rules Committee " (wat uiteindelik die NCAA sou word, soos hierbo genoem) gevorm.
Die nuwe verenigde reëls -komitee het dadelik ingegryp en begin met veranderinge wat die spel van Amerikaanse voetbal sou verander soos ons dit ken.
Ons het die " lyn van scrimmage " (neutrale sone)
Die wedstryde is verminder van 70 minute tot 60 (twee helftes van 30 minute).
In plaas daarvan om 5 yards nodig te hê om ekstra afslag te behaal, het 10 yards die standaard geword.
"Hurdling " is gestraf.
Die voorwaartse pas is ook gewettig (alhoewel onvolledighede gestraf is).
Die algemene mediawêreld erken Teddy Roosevelt vir die redding van sokker in 1906 en sy bydraes tot die skepping van die NCAA kan beslis nie onderskat word nie.
Om voetbal te spaar, word nie net vir Roosevelt erken nie, vanaf 1906. Volgens die legende het Roosevelt ook beveel dat Minnesota en Wisconsin daardie seisoen gekanselleer moet word, in 'n ander poging om die geweld te stuit wat destyds teen wedrenne in universiteitsvoetbal omring is. Maar dit lyk asof hierdie deel van die legende van Roosevelt 'n fabel is.
Sedert die reeks in 1890 verskyn het, is die wedywering tussen Wisconsin en Minnesota net twee keer gekanselleer. 1906 was die enigste tyd vir meer as 110 jaar, tot 2020 (dankie COVID). Maar as Roosevelt dit nie gedoen het nie, soos die legende sê, hoe is die wedstryd in 1906 dan gekanselleer?
27 Maart 1906: Terug na die UW -skare …
500 studente het nou by die woedende menigte betogers op die UW -kampus aangesluit. Hulle is op pad af in Francisstraat, in die rigting van die Mendota Lake -huis van die beroemde historikus en inwoner van Wisconsin, Frederick Jackson Turner, wat die fakulteitsbevel lei om die kampus van sokker te verwyder. Die skare sing steeds, "DATH TO FACULTY! ", terwyl hulle marsjeer.
Die nuwe reëlskomitee wat drie maande tevore in New York gestig is, tesame met die ingrypende reëlveranderinge wat in die 1906 -seisoen ingestel is, was nie genoeg om Turner en ander professore op die UW -kampus te oortuig dat voetbal veiliger sou wees nie vorentoe.
Die fakulteit in Wisconsin was deeglik bewus van die probleme wat met voetbal op die veld voortspruit, maar hul grootste bekommernisse het verder gegaan as ernstige beserings. Die vuil geld van hierdie nuwe sport het baie fakulteitslede senuweeagtig gemaak, veral as dit gebruik is om ander sportsoorte te dryf.
Hier is hoe die voorblad van die Wisconsin State Journal op 28 Maart 1906 gelees het.
Voetbal sal by die Universiteit van Wisconsin afgeskaf word as die aanbeveling van die fakulteitskomitee Donderdag voor 'n gesamentlike vergadering van die fakulteit en studente goedgekeur word deur die algemene fakulteitsvergadering oor die terugkeer van president Van Hise van die Stille Oseaan op 1 April.
Baanatletiek, bemanningswerk en bofbal word nie afgeskaf nie, maar hulle moet selfonderhoudend wees. Die bemanning moet ondersteun word deur 'n inskrywing
Twee duidelike aanbevelings is deur Dean Birge gelees. Die eerste was dat die westerse konferensiereëls aanvaar word en die tweede was dat geen voetbalwedstryde vir die volgende herfs beplan word nie. Daar word gesê dat Dean Birge en ander lede van die fakulteit wat tot dusver die stryd teen die voetbal beywer het, deur ander lede van die fakulteit op 'n dwaalspoor gebring is wat besluit het dat die wedstryd moet gaan.
Hierdie aksie oor sokker is nie finaal nie, maar die fakulteit aanvaar die resolusies van die komitee.
Wisconsin State Journal (28/03/1906 – Bl. 1)
Rand van uitskakeling
Einde Maart 1906 was voetbal duidelik op die randjie van uitskakeling aan die Universiteit van Wisconsin, maar baie studente en fakulteite op die kampus was nie gelukkig daaroor nie.
Op 4 April 1906 het byna elke UW-student en die meeste fakulteitslede op die kampus 'n petisie onderteken in 'n laaste poging om voetbal te red, en dit het gewerk. Op 6 April 1906 het die Universiteit van Wisconsin 'n besluit geneem.
Die skool werk saam met sy mededingers om al sy kampioenskappe (wedywering) vir die seisoen 1906 te kanselleer. Dit het wedstryde teen Michigan, Chicago en Minnesota ingesluit. As hierdie kontrakte nie vernietig kon word nie, was die Universiteit van Wisconsin gereed om alle sokkeraktiwiteite te staak.As Michigan, Chicago en Minnesota daaraan voldoen, sou die voetbalseisoen van Wisconsin gered word, maar sou dit nie wedyweringswedstryde insluit nie.
Hier is die "bulletin" deur die Universiteit van Wisconsin aan alle groot koerante in die Midde -Weste gegee toe hy planne aangekondig het om sy voetbalwedstryde in 1906 te laat vaar.
Ek het die bulletin gevind wat in die 7 April 1906 -uitgawe van die Minneapolis Star Tribune en die 6 April 1906 -uitgawes van die Minneapolis Journal en Wisconsin State Journal verskyn het.
Die fakulteit van die Universiteit van Wisconsin het besluit om met die universiteite van Chicago, Michigan en Minnesota te onderhandel met die oog op die skorsing vir volgende jaar van interkollegiale sokker tussen die Universiteit van Wisconsin en drie instellings.
As so 'n skorsing nie bewerkstellig kan word nie, is besluit dat die Universiteit van Wisconsin volgende jaar geen interkollegiale sokker speel nie.
Hierdie optrede van die fakulteit is geneem om die euwels uit die weg te ruim weens die onproportionele klem op atletiek, en veral op sokker, as 'n element in die universiteitslewe om atletiek te bevry van die korrupsie wat in sokker verskyn het.
Aangesien die mees uitgesproke oordrewe en die grootste versoekings tot professionaliteit in atletiek aan die Universiteit van Wisconsin verskyn het in verband met die omstrede kampioenskapswedstryde, was dit vasbeslote om die effek van so 'n gedeeltelike skorsing vir een jaar
Hierdie plan sal die afskaffing van sekere bestaande kontrakte met Minnesota en Michigan noodsaak, maar daar word ongetwyfeld vermaak dat hierdie universiteite graag met die Universiteit van Wisconsin sal saamwerk in die eksperiment.
Die fakulteit stem ook dat alle afrigtingsvoetbal-, bofbal- en baanatletiek slegs deur die lede van die fakulteit vir die hele jaar gedoen sal word. "
Bulletin van die Universiteit van Wisconsin (5 April 1906)
Dus was dit die universiteite van Michigan en Minnesota wat ingestem het om Wisconsin in 1906 uit sy voetbalwedstryde te laat bly, maar al drie spanne het nog steeds 5 wedstryde gespeel daardie seisoen.
Minnesota en Michigan eindig albei met 4-1. Minnesota het teen Carlisle College verloor en die Wolverines het hul laaste wedstryd van daardie seisoen teen Penn verloor. Wisconsin het met 5-0 geseëvier en die ander drie Western Conference-spanne op hul skedule (Iowa, Illinois, Purdue) geklop, benewens twee nie-groot teenstanders (Lawrence, Noord-Dakota).
Football Abolitionist Movement van 1909
Die sokkerafskaffers het in 1909 'n laaste poging aangewend om die spel uit die Amerikaanse gewete te verwyder, nadat 'n reeks ernstige beserings die gemiddelde Amerikaner weer laat krimp het. 'N Navy Quarterback met die naam Edwin Wilson is verlam in 'n wedstryd teen Villanova. Hy sou uiteindelik sterf. Later daardie seisoen sterf 'n weermagstryd met die naam Eugene Byrd aan beserings wat hy tydens 'n wedstryd teen Harvard opgedoen het. Toe sterf 'n halfrugby van die Universiteit van Virginia (Archer Christian) aan 'n breinbloeding wat hy 'n maand later opgedoen het teenoor Georgetown.
Maar die afskaffingsbeweging het weer misluk. In plaas daarvan is 'n nuwe reeks veiligheidsreëls aanvaar, en in die volgende dekade het die spel ontwikkel tot iets wat baie meer lyk soos die spel wat ons vandag sien.
Van 1909 tot 1918 het ons die volgende reëls gesien:
Slegs 1 man mag in beweging kom voordat die bal geslaan word.
Geen stoot of trek word toegelaat aan die baldraer deur spanmaats nie.
Oprigting van 𔄜th down " (1912)
Implementering van "Roughing the Passer " (1914)
Uiteindelik is die reëls rondom voorwaartse passe verslap (1918)
6 punte vir 'n afslag (in plaas van 5) en 3 punte vir velddoele (in plaas van 4)
Die veld het tot 100 meter gekrimp (van 110 af).
"Eindsones " is aan die einde van elke kant van die veld gevoeg (in plaas van net doellyne).
Dus, die volgende keer dat iemand Teddy Roosevelt die skuld gee dat hy een van die twee sokkerwedstryde teen Wisconsin en Minnesota in die afgelope 150 jaar gekanselleer het, herinner u hulle daaraan dat die Badgers eintlik in 1906 uitgebars het en dat hulle 'n dooie president nie hul eie verlede moes blameer nie vrese.
Ashe, Arthur R., Jr. A Hard Road to Glory: A History of the African-American Athlete, 1619 – 1987. 3 vols. New York: Warner, 1988.
Carroll, John M. "Fritz Pollard and the Brown Bombers." Die doodskishoek 12 (1990): 14 – 17.
Kryt, Ocania. Pioniers van Black Sport. New York: Dodd, Mead, 1975.
Kryt, Ocania. Black College Sport. New York: Dodd, Mead, 1976.
Edwards, Harry. "Swart atlete en sport in Amerika." Die Western Journal of Black Studies 6 (1982): 138 – 144.
Henderson, Edwin B. Die neger in sport. Washington, DC: Associated Publishers, 1949.
Henderson, Edwin B. Die swart atleet: opkoms en aankoms. New York: Publishers Co., 1968.
Johnson, William Oscar. "Hoe ver het ons gekom?" Sport geïllustreer 75 (5 Augustus 1991): 39 – 46.
Pennington, Richard. Breaking the Ice: The Racial Integration of Southwest Conference Football. Jefferson, NC: McFarland, 1987.
Rathert, Mike en Don R. Smith. Die Pro Football Hall of Fame bied aan: hul dade en volgehoue ​​geloof. New York: Balsam Press, 1984.
Roberts, Milton. "Black College All-Time, All-Star Football Team." Swart sport (Junie 1976): 47 – 50.
Smith, Thomas G. "Civil Rights on the Gridiron: The Kennedy Administration and the Desegregation of the Washington Redskins." Journal of Sport History 14 (1987): 189 – 208.
Smith, Thomas G. "Buite die bleek: die uitsluiting van swartes uit die National Football League." Journal of Sport History 15 (1988): 255 – 281.
Spivey, Donald. "The Black Athlete in Big-Time Intercollegiate Sports, 1941 – 1968." Phylon 44 (1983): 116 – 125.