Toe ek 'n onderwyser was, was my aandag gevestig op die student in my klas van dertig wat onderaan die einde van die jaar eksamens gekom het. Ek kon sien dat hy depressief was as gevolg van sy vertoning, so ek het hom opsy geneem.
Ek het vir hom gesê: 'Iemand moet dertig in 'n klas van dertig kom. Hierdie jaar gebeur dit asof jy die heldige opoffering gemaak het, sodat niemand van jou vriende die ondergang van die onderkant van die klas moet ly nie. Jy is so gaaf, so medelydend. Jy verdien 'n medalje. '
Ons het albei geweet dat wat ek gesê het, belaglik was, maar hy het geglimlag. Hy het dit nie meer as 'n eind-van-die-wêreld-gebeurtenis nie.
Hy het die volgende jaar baie beter gedoen toe dit anders was om die heldige opoffering te maak.
Sh * t gebeur
Onaangename dinge, soos die komende van ons klas, gebeur in die lewe. Hulle gebeur met almal. Die enigste verskil tussen 'n gelukkige en een wat depressief word, is hoe hulle op rampe reageer.
Stel jou voor dat jy net 'n wonderlike middag by die strand met 'n vriend gehad het. Wanneer jy terug tuis kom, vind jy 'n groot vragmotor vuilmengsel reg voor jou deur. Daar is drie dinge om te weet oor hierdie vragmotor se mis:
1. Jy het dit nie bestel nie. Dit is nie jou skuld nie.
2. Jy sit vas daarmee. Niemand het gesien wie dit gedump het nie, so jy kan niemand bel om dit weg te neem nie.
3. Dit is vuil en aanstootlik, en sy stank vul jou hele huis. Dit is amper onmoontlik om te verduur.
In hierdie metafoor staan ​​die vragmotor vrag voor die huis vir die traumatiese ervarings wat op ons in die lewe gestort word. Soos met die vragmotor vrag, is daar drie dinge om te weet van die tragedie in ons lewe:
1. Ons het dit nie bestel nie. Ons sê 'Hoekom my?'
2. Ons sit vas daarmee. Niemand, selfs nie ons beste vriende, kan dit wegneem nie (alhoewel hulle mag probeer).
3. Dit is so vreeslik, so 'n vernietiger van ons geluk, en sy pyn vul ons hele lewe. Dit is amper onmoontlik om te verduur.
Daar is twee maniere om te reageer om vas te hou met 'n vragmotor vrag. Die eerste manier is om die mis saam met ons te dra. Ons sit 'n paar in ons sakke, sommige in ons sakke, en sommige van ons hemde. Ons het selfs 'n bietjie ons broek gesit. Ons vind wanneer ons omdraai, ons verloor baie vriende! Selfs die beste vriende lyk nie so dikwels nie.
'Dra om die mis' is 'n metafoor vir sinking in depressie, negatiwiteit of woede. Dit is 'n natuurlike en verstaanbare reaksie op teenspoed. Maar ons verloor baie vriende, want dit is ook natuurlik en verstaanbaar dat ons vriende nie daarvan hou om rondom ons te wees wanneer ons so depressief is nie. Daarbenewens kry die stapel mis nie minder nie, maar die reuk word erger as dit ryp word.
Gelukkig is daar 'n tweede manier. Wanneer ons met 'n vragmotor vrag gestort word, haal ons 'n sug en kom dan werk toe. Out kom die kruiwa, die vurk en die graaf. Ons vurk die mis in die kruiwag, draai dit om die agterkant van die huis en grawe dit in die tuin. Dit is moeisame en moeilike werk, maar ons weet daar is geen ander opsie nie.
Soms is alles wat ons kan bestuur, 'n halwe das per dag. Ons doen iets oor die probleem, eerder as om ons pad na depressie te kla. Dag na dag grawe ons in die mis. Dag na dag word die hoop kleiner. Soms neem dit 'n paar jaar, maar die oggend kom wanneer ons sien dat die mis voor ons huis heeltemal weg is.
Verder het 'n wonderwerk in 'n ander deel van ons huis gebeur. Die blomme in ons tuin bars uit in 'n kleurryk oor die hele plek. Hulle reuk ruik die straat af sodat die bure en selfs verbygangers in vreugde glimlag. Dan val die vrugteboom in die hoek byna, dit is so swaar met vrugte. En die vrugte is so lekker; jy kan niks soos dit koop nie. Daar is soveel daarvan dat ons dit met ons bure kan deel. Selfs verbygangers kry 'n heerlike smaak van die wonderwerk.
Lewe se Kunsmis
'Grawe in die mis' is 'n metafoor vir die verwelkoming van die tragedies as kunsmis vir die lewe. Dit is werk wat ons alleen moet doen: niemand kan ons hier help nie. Maar deur dit in die hart van ons hart te grawe, word die paal van pyn elke dag minder.
Dit kan ons jare neem, maar die oggend kom wanneer ons nie meer pyn in ons lewe sien nie en in ons hart het daar 'n wonder gebeur. Blomme van vriendelikheid breek oor die hele plek uit, en die geur van liefde vloei tot in ons straat, na ons bure, na ons verhoudings en selfs na verbygangers. Dan buig ons wysheidboom in die hoek na ons, met soet insig in die aard van die lewe. Ons deel daardie heerlike vrugte vry, selfs met die verbygangers, sonder om ooit te beplan.
As ons tragiese pyn ervaar het, ons les geleer het en ons tuin gegroei het, dan kan ons ons arms om 'n ander in 'n diep tragedie sit en sê saggies, "Ek weet." Hulle besef ons verstaan. Medelye begin. Ons wys hulle die kruiwa, die vurk en die graaf, en onbeperkte aanmoediging. As ons nog nie ons eie tuin gegroei het nie, kan dit nie gedoen word nie.
Kompos vir die pad
Ek het baie monnike geken wat in meditasie vaardig is, wat vreedsaam, saamgestel en rustig in teëspoed is. Maar net 'n paar het groot onderwysers geword. Ek het dikwels gewonder hoekom.
Dit lyk vir my nou dat die monnike wat 'n betreklik maklike tyd gehad het, en wat min ingewande gehad het om in te grawe, was dié wat nie onderwysers geword het nie. Dit was die monnike wat die geweldige probleme gehad het, het hulle stil gegrawe en het gekom met 'n ryk tuin wat groot onderwysers geword het. Hulle het almal wysheid, kalmte en deernis gehad; maar diegene met meer mis het meer gehad om met die wêreld te deel.
My onderwyser, Ajahn Chah, wat vir my die hoogtepunt was van alle onderwysers, moes in sy vroeë lewe 'n hele vragmotorsmaatskappy gehad het met hul mis by sy deur.
Miskien is die moraal van hierdie storie dat as jy die wêreld van diens wil wees, as jy die pad van medelye wil volg, kom die volgende keer 'n tragedie in jou lewe voor: 'Whoopee! Meer kunsmis vir my tuin! '
Noord-Amerikaanse uitgawe gepubliseer onder die titel:
"Wie het hierdie vragmotorvrag bestel ?:
Inspirerende wysheid vir verwelkomings in die lewe se probleme"
gepubliseer deur Wisdom Publications. © 2004. www.wisdompubs.org
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Lothian Boeke, Australië.
Die opening van die deur van jou hart
Ajahn Brahm is die abbot van Bodhinyana-klooster in Wes-Australië en die geestelike direkteur van die Boeddhistiese Genootskap van Wes-Australië. Hy word wyd beskou as 'n meditasie meester met groot insig en humor, bekend vir sy inspirerende en verhelderende gesprekke. Hy onderrig gereeld in Australië, Maleisië en Singapoer en besoek baie ander lande as gasonderwyser en motiveringspreker. Vir die afgelope twintig jaar het hy die tydlose Boeddhistiese filosofie aan Westerlinge van alle vlakke van die lewe geleer, meditasiegroepe in Australiese gevangenisse gelei en die nood, die siekes en die beroofde berading gegee.