Politieke versplintering na nuwe vlak gevoer in NederlandGeert Wilders, leier van die Partij voor de Vrijheid (PVV). Foto: Twitter. Op 15 Maart, vier weke van nou af, sal sowat 10 miljoen Nederlanders die geleentheid kry om 150 volksverteenwoordigers tot die Tweede Kamer der Staten-Generaal te verkies. Die Tweede Kamer der Staten-Generaal, oftewel die laerhuis van die Nederlandse Parlement, is ŉ magtige politieke instelling waar koalisieregerings ná verkiesings gevorm word en waar die meeste wette geskryf en toesig oor die kabinet uitgevoer word. Tans het 17 politieke partye verteenwoordiging in die Tweede Kamer. Tydens die komende verkiesing sal kiesers vir kandidate van 28 partye kan stem. Nederland word tans regeer deur ’n koalisie van die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie en die sentrumlinkse Partij van de Arbeid. Hoewel hierdie koalisie sedert die vorige verkiesing in 2012 oorleef het, lyk die kanse skraal dat dié twee partye ná vanjaar se verkiesing weer saam sal kan en wil regeer. Die Partij van de Arbeid het oor die afgelope vier jaar bykans in duie gestort wees sy rol in die huidige regering. Mark Rutte, die huidige eerste minister van Nederland en leier van die Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, het die arbeiders op meesterlike wyse gebruik om sy sentrumregse, meer vryemarkgesinde beleid uit te voer. Behalwe dat hierdie twee partye nie meer vreeslik lus is om met mekaar in ’n regering saam te werk nie, is daar byna geen kans dat hulle saam genoeg steun sal kry om ŉ regering te vorm nie. Soos in die meeste Europese lande beleef ook Nederland hoe die gevestigde politieke partye wat meestal sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog regeer het, toenemend ongewild raak en hoe die politieke landskap ’n totale versplintering beleef. ’n Tweede Kamer met 150 parlementslede wat uit soveel as 20 politieke partye saamgestel is, gaan sukkel om ’n werkbare regeringskoalisie te vorm. Die dae waar twee of drie partye kon saamkom om die nodige 76-stemme meerderheid te behaal, is waarskynlik verby. Soveel as vyf of selfs ses politieke partye van regoor die ideologiese spektrum sal in ’n koalisie bymekaar moet kom ten einde ’n nuwe regering te vorm. Die politieke uitdaging in Nederland is nie net die agteruitgang van die ou groot partye nie, maar ook die vestiging van ’n breë front van nispartye wat elkeen deur een of twee kernsake gedryf word. Tans is daar in die parlement ’n party vir diereregte, ’n party wat die belange van bejaardes vooropstel en selfs ’n party wat op die regte van Turkse immigrante fokus. Soos wat daar in België, Spanje en Griekeland deesdae gesukkel word om regeringskoalisies saam te stel, gaan Nederland waarskynlik ook toenemend dieselfde beleef. Burgers se frustrasie met die gevestigde politieke orde en die toenemende ondermyning van demokrasie deur ’n regerende Europese elite gaan tot ’n verdere fragmentering van die Nederlandse politiek aanleiding gee. Intussen gaan die nasionalistiese Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders waarskynlik eerste of tweede eindig. Die uitsluiting van hierdie party uit ’n koalisieregering sal die vertroue in die Nederlandse demokrasie eerder laat afneem. Massa-immigrasie, terrorisme, die burokrasie van die Europese Unie en Nederlandse identiteit in ’n globaliserende wêreld kan oor die volgende vier weke tot ’n baie interessante politieke stryd in Nederland aanleiding gee.