" Ek sien nie-filosowe op verskillende maniere. Ek sien hulle onvermydelik as onderwerpe van die universiteit, soos vereis deur die wêreldse lewe, maar veral met betrekking tot drie fundamentele menslike tipes. Hulle is verwant aan psigoanalise en Marxisme - dit transformeer die onderwerp deur gevalle van filosofie te verander. Maar hulle is ook verwant aan wat ek die 'geestelike' tipe sou noem - dit is noodsaaklik om nie met die 'spiritualistiese' te verwar nie. Die geestelike is nie spiritualiste nie. Hulle is die groot verwoesters van die stand van die filosofie en die staat, wat saamspan in die naam van orde en ooreenstemming. Die spiritualistisme spook op die grense van die filosofie, Gnostisisme, die mistieke, en selfs van institusionele godsdiens en politiek. Die geestelike is nie net abstrakte, stilistiese mistici nie; hulle is vir die wêreld. Daarom is 'n stil dissipline nie voldoende nie, want die mens word geimpliseer in die wêreld as die veronderstelde wat dit bepaal. Dus, nie-filosofie is ook verwant aan Gnostisisme en wetenskapsfiksie; dit beantwoord hul fundamentele vraag - wat glad nie die primêre bekommernis van die filosofie is nie - 'Moet die mensdom gered word? En hoe? "En dit is ook naby aan geestelike revolusionêre soos Müntzer en sekere mistisie wat dwaalleer vermy. Wanneer alles gesê en gedoen is, is nie-filosofie enigiets anders as 'n kans op 'n effektiewe utopie nie?"
Hy het dit gedefinieer as 'n soort van mistieke verligting, waardeur 'n geloof in God verkry is wat nie net deur intellektuele moeite bereik kon word nie. Hy het hierdie neiging tot die mistieke in sy fisiese ondersoeke oorgedra, en is gelei deur 'n groot belangstelling in die verskynsels van dieremagnetisme. Hy het uiteindelik begin glo in demoniese en spirituele besitneeming; en sy latere geskrifte word sterk met die bonatuurlikheid beȉnvloed.
Laruelle beskou Eschenmayer se leer as 'n "breek met filosofie en sy sistematiese aspek in die naam van passie, geloof en gevoel".