In 1970 het ’n bekende psigiater, dr. Karl Menninger, die boek, ‘Whatever Became Of Sin?’, geskryf. Dit was nie ’n Christelike boek nie en hy was self ook nie ’n toegewyde Christen nie. Hy het bloot ’n wêreldwye probleem aangespreek soos hy dit waargeneem het. Die woord ‘sonde’ en dít wat die woord aangespreek en beskryf het, het feitlik uit mense se woordeskat verdwyn en die gevolge daarvan is vernietigend, het Menninger aangevoer. Na aanleiding van sy ervaring met mense en hulle probleme, skryf hy dat hoewel ‘sonde’ uit ons woordeskat verdwyn het, ’n skuldgevoel steeds in ons hart en denke aangetref word. Hy het ’n oproep gedoen op die terugkeer van sondebekenning en die aanvaarding van verantwoordelikheid daarvan. Die Sondagoggenddiens begin met entoesiastiese lofsange en Hank voel die blydskap wat deur sy wese bruis. Alhoewel die stryd wat voorlê, hard en moeilik gaan wees, weet hy nogtans dat God in sy alwysheid ’n wonderlike plan uitgewerk het om weer sy eer in Ashton te bevestig. Baie dinge het die afgelope dae gebeur en dit bemoedig hom, want dis die hand van God wat aan die werk is.
Sy hele gemeente het ’n gedaanteverwisseling ondergaan. Baie van sy ou lidmate het padgegee; diegene wat nie van hom hou nie.
Maar ander het bygekom; almal persone wat heelhartiglik saamwerk. Dis asof die atmosfeer in die kerk heeltemal verander het. Die kritiese gesindheid, die veroordeling ... dis alles weg. Eensgesindheid en onderlinge liefde bind die gemeentelede saam.
Alf Brummel, Gordon Mayer en Sam Turner is nog lidmate, maar hulle is nie vanoggend in die diens teenwoordig nie. Maar daar is baie nuwe gesigte. Die Forsythe’s het baie nuwe vriende gebring, ouma Duster is daar en ook John en Patty Coleman. Maar oor wie Hank seker die dankbaarste is, is Ron Forsythe. Toe die seun saam met ouers en ’n vriendin die kerkgebou binnestap, het Hank na asem gesnak. Hy kon dit byna nie glo nie! Dit was ’n wonderwerk van die Here, die genadige almagtige God. Maar hy besef dat Ron versigtig hanteer moet word.
Eindelik na afloop van die sang, rig Hank ’n woord van verwelkoming tot al die nuwe lede.
“Vriende, ons is vanoggend so ’n klomp vreemdelinge en ek dink ons moet mekaar eers behoorlik ontmoet.” Hy glimlag spontaan. “Julle weet seker almal wie ek is, Hank Busche, julle pastoor, en die dame by die klavier, is my vroutjie, Mary.” Sy staan op en glimlag en Hank vervolg: “Ek dink ons moet elkeen onsself aan die gemeente bekendstel ...”
Een vir een staan die mense op en stel hulleself aan die ander voor. Hulle sien nie dat engele en demone die bekendstelling dophou nie. Maar die onsigbare magte is daar en hulle hou elke gebeurlikheid dop, want hierdie mense is bidders wat in die komende dae ’n hewige stryd gaan deurmaak. Krioni en Triskal staan langs Hank en Mary en Signa en sy afdeling van tien, bewaak die kerkgebou. Lucius wil baie graag die gebou binnegaan, maar hy weet beter as om Signa aan te val. Hank Busche is ’n biddende man, en nou het hy nog ’n hele kerkgebou vol voorbidders wat by hom staan. Dus moet Lucius en sy trawante maar buite bly en die situasie van daar af dophou.
Daar is ’n buitengewone krag in die kerkgebou teenwoordig. Elke persoon wat homself aanmeld, is soos ’n soldaat wat tot die leërmag toegevoeg word. Scion en Seth luister na elke naam. Vir Hank voel dit soos ’n hemelse leermag.
“Ralph Metzer, tweedejaar by Whitmore . . .”
“Judy Kemp, tweedejaar by Whitmore . . .”
“Greg en Eva Smith, vriende van die Forsythe’s . . .”
“Bill en Betty Jones. Ons bestuur die winkel in Agste Laan . . .”
“Mike Stewart. Ek woon by die Jones familie en werk by die houtfabriek ...”
“Cal en Ginger Barton. Ons is nuwe intrekkers ...”
“Cecil en Miriam Cooper. Ons is so bly om julle almal hier te sien ...”
“Ben Squires, die posman . . .”
“Tom Harris en dis my vrou, Mabel. Julle is almal hartlik welkom. Prys die Here . . .!”
“Clint Neal ... ek werk by die motorhawe ...”
“Greg en Nancy Jenning. Ek is ’n onderwyser en sy skryf . . .”
“Andy Forsythe . . .
“June Forsythe ...”
En dan is Ron op die been. Hy druk sy hande in sy broeksakke en lyk baie verbouereerd: “Ek . . . ek is Ron Forsythe en dis Cynthia. Ek . . . ek het die pastoor in die Grot ontmoet . . .” Sy stem breek en hy vervolg aangedaan: “U ken seker almal my omstandighede. Baie . . . baie dankie dat julle vir my gebid het. En dankie dat julle omgee.” Hy swyg en trane wel in sy oë op.
June, sy moeder, staan skielik op en sê namens hom: “Ron wil graag hê dat julle almal moet weet hy en Cynthia het gisteraand hulle harte vir Jesus oopgemaak.”
Almal is aangegryp en woorde van bemoediging klink vanuit alle dele van die kerkgebou. Ron skraap sy moed bymekaar en sê dringend: “Ons het al ons dwelmmiddels tot niet gemaak.”
Lofprysing volg en ’n blye entoesiasme deurdring elke teenwoordige. Die bekendstelling gaan voort. Buitekant luister die demone met toenemende onrus na die name wat een vir een genoem word. Hierdie dinge voorspel niks goeds nie.
“Ons moet Rafar laat weet,” sis een en sy geel oë gloei. Almal kyk Lucius afwagtend aan. Maar Lucius wil niks weet nie. Hy is nie Rafar se dienskneg nie. As Rafar wil weet, moet hy self laat vra.
“Toe, weg is julle,” skel hy die demone wat angstig om hom saamdrom. “Na julle werk toe. Ek, Lucius, sal besluit wanneer Rafar in kennis gestel moet word.”
Verskrik fladder die demone weg en Lucius bly alleen agter. Sy gesig is donker en hy voel bekommerd.
Dis ’n vooraanstaande deel van New York stad en die winkels, boutiques en restourante is eksklusief en baie luuks. Die hotelle is almal vyfster met goedversorgde tuine en lanings.
Voetgangers beweeg krioelend heen en weer op die sypaadjies om hulle laaste inkopies te gaan doen. Tussen die menigtes stap twee lang, goedgeboude mans in ligbruin oorpakke. Hulle is beslis op soek na iets, want hulle oë flits soekend oor die geboue.
Die twee beweeg in ’n wye gang af, verby ’n haarkappersalon, ’n skoonheidsalon, ’n geskenkewinkel en ’n skoenwinkel tot by ’n swaar eikehoutdeur met twee koperhandvatsels. Gladweg beweeg hulle deur tot in die Groot Saal waar talle tafels reeds gedek is vir die funksie van die aand. Op elke tafel staan ’n vaas met ’n enkele roosknop daarin. Die kelners en bediendes is nog besig om die laaste reëlings uit te voer. Servette word netjies gevou en wynglase reggesit. Tal beweeg langs die tafels op tot hy die korrekte een vind. Daar is ’n naamplaatjie aangeheg: ‘Kaseph. Omni Korporasie.’
Hulle glip by die naaste deur uit en af in die gang na die naaste ruskamer. Binnekant is ’n paar vroue besig om te grimeer en gesigte te was. Onsigbaar vir hulle, beweeg die twee manne na die toilet aan die einde van die vertrek wat spesiaal vir gestremdes gereserveer is. Die toilet het ’n venster wat na buite oopmaak. Tal breek die slot van die venster en maak seker dat dit maklik oopgemaak kan word. Guilo gaan deur die muur na die nou gangetjie agter die hotel en plaas ’n groot drom reg onderkant die venster. Daarna plaas hy ’n aantal kratte en vuilgoedhouers teen die drom aan, sodat alles baie normaal lyk. Tal sluit by hom aan en hulle glip in die gangetjie op na ’n telefoonhokkie op die hoek van die volgende straatblok. Tal tel die gehoorbuis op om seker te maak dat die foon in ’n werkende toestand is.
“Hier kom hulle,” waarsku Guilo skielik en hulle spring deur die muur van ’n winkel en hou die gebeure deur die venster dop.
Lang, swart motors kom die een na die ander in die straat afgery in die rigting van die hotel. Die insittendes is hoogwaardigheidsbekleërs van alle nasionaliteite en rasse. Bo-op elke voertuig sit ’n aantal demone — swart, groteske figure met geel oë wat in alle rigtings loer.
Tal en Guilo kyk gefassineerd na die groot getal demone wat in die lug versamel en soos swart swaeltjies na die hotel aangefladder kom. Hulle donker vlerke vorm swart silhoëtte teen die rooi aandskemering.
“Aansienlike skare, Kaptein,” se Guilo.
Tal knik, sy oë op die voertuie en huurmotors gevestig. Mense uit alle wêrelddele is na die ete uitgenooi — mense uit Afrika, Europa en die Ooste.
“Die Bybel sê mos die konings van die aarde word dronkgemaak deur die immoraliteit van die groot hoer,” merk Tal nadenkend op.
“Babilon die Grote,” fluister Guilo. “Ja, die groot hoer is eindelik aan die ontwaak.”
“Universele Bewussyn die wêreldgodsdiens.”
“En daarom ook die terugkeer van Rafar, die prins van Babilon.”
“Ons twee is ingeroep omdat ons laas teen Rafar geveg het,” se Tal. “En ’n geveg teen hom is nie ’n aangename vooruitsig nie.” ’n Geruime tyd hou Guilo en Tal die aankomende gaste dop. ’n Oorweldigende wolk van demoniese magte sak oor die Gibson Hotel toe. Maar hulle wag vir een spesfieke persoon: Susan Jacobson, Alexander Kaseph se Diensmaagd.
Eindelik merk hulle haar in ’n baie luukse Lincoln motor tussen twee mans wat haar geleide doen. Dis waarskynlik Kaseph se private voertuig. Tal en Guilo besef dat sy goed bewaak sal word en dat hulle daarom nader aan haar moet kom om beter toesig te hou. Hulle beweeg geruisloos deur die winkel, onder die straat en tot in die restourant oorkant die hotel. Oral sit mense besig om Franse geregte te geniet. By ’n venster neem hulle stelling in en sien hoedat die Lincoln reg voor die hotel tot stilstand kom.
Iemand in ’n rooi pak spring uit en maak die deur vir Susan oop. Een van haar begeleiers neem haar hand en help haar uit. Die ander sluit ook by haar aan. Die mans is in aandpakke uitgevat en lyk baie intimiderend. Hulle bly baie na aan haar. Susan dra ’n asemrowende aandtabberd wat redelik los sit en in valle na haar voete stort.
“Is jy seker sy beoog wat ons beoog?” vra Guilo eindelik.
“Die Generaal maak nooit ’n fout nie,” is Tal se antwoord. “Kom, ons moet in die gangetjie agter die ruskamer gaan stelling inneem.”
Dis al pikdonker en hulle sluip geruisloos in die gangetjie af. Agter die brandtrap soek hulle skuiling. Onmiddellik word hulle bewus van talle geel oë wat vanuit die donker die area bewaak.
“Omtrent ’n honderd wagte . . .” fluister Tal. “Maar ons eerste prioriteit is die twintig hier naby die venster.”
“Reg.” Guilo neem sy swaard en in daardie oomblik voel hy die krag wat sy liggaam deurstroom. Die gebede van die plaaslike Christene! Tog besef hy dat die gebedsdekking onvoldoende is.
“Dit sal moeilik gaan, Tal,” fluister hy.
“Ons hoef hulle nie te verslaan nie. Sorg net dat jy hulle hier wegkry. Ons moet net hierdie gangetjie beveilig vir die paar oomblikke totdat die taak afgehandel is.”
Guilo knik. In doodse stilte wag hulle. Al wat soms hoorbaar is, is die gemompel van die demone. Hulle is rusteloos en die swawelasem wat uit hulle monde voorkom, is soos ’n geel wolk wat verstikkend in die nou gangetjie hang. Tal en Guilo voel die spanning wat elke oomblik oplaai. Die banket moet al aan die gang wees. Enige oomblik nou sal Susan die tafel verlaat onder die voorwendsel dat sy die ruskamer wil besoek.
Skielik voel Tal en Guilo die influistering van die Gees. Susan is op pad. Hulle hou die venster dop. Die lig skyn helder daardeur. Dan hoor hulle die geklik van hoëhakskoene op die vloer van die ruskamer.
’n Roering onder die demone word sigbaar. Guilo gryp sy swaard vas. Hy haal diep asem en sy groot liggaam bewe soos die krag van die Here hom deurstroom. Hulle sien hoedat die kop van ’n vrou voor die venster verskyn. ’n Hand reik na die venster om dit oop te maak.
Tal gee die teken en Guilo val op die grond neer. ’n Oomblik is dit doodstil en dan weerklink die onderaardse gil uit Guilo se mond — iets angswekkends wat menslike wesens nie kan hoor nie. ’n Verskriklike liggloed vul die nou gangetjie en dan vlieg Guilo, swaard in die hand, tussen die demone in. ’n Desperate geveg vind plaas. Die geluid van swaarde wat teenmekaar kap, klink bokant die geskreeu en geskel uit!
In die volgende paar oomblikke vind 'n dramatiese geveg tussen Guilo en die twintig demone plaas. Maar eindelik vlieg hy weg met die vloekende en gillende demone agter hom aan. Die gangetjie is skielik leeg en stil. Net Tal is daar, sy oë op die venster gevestig.
Die venster gaan oop. Toe Susan in die opening verskyn, gryp Tal haar en tel haar na buite. Sy dra ’n langbroek en ’n bloes en sagte skoene. Die engel lei haar uit die gangetjie na die straat en wys haar dan waar die telefoonhokkie geleë is. Soos die wind snel die jong meisie na die foon toe. Tal bly so na aan haar as moontlik en probeer homself vir die nuuskierige oë van die demone verborge hou. Maar gelukkig het Guilo in sy poging geslaag, want al wat ’n demoon is, is agter hom aan.
Susan bereik die telefoonhokkie en glip na binne. Sy slaan die deur agter haar toe. Sy haal ’n handvol muntstukke uit haar broeksak. En dan skakel sy ’n langafstand oproep.
In sy tweederangse woonstel iewers tussen Ashton en Baker, word Kevin Weed deur die skril gelui van sy telefoon wakker gemaak. Hy is deur die slaap en rol mompelend op sy sy om die foon te beantwoord.
“Ja, wie praat?” vra hy ongeduldig.
“Kevin, is dit jy?” dring ’n desperate stem tot hom deur.
“Ja . . . maar wie is jy?” herhaal Kevin met meer belangstelling. “Dis Susan . . . Susan Jacobson,” verduidelik die meisie terwyl sy angstig in die straat op en af staar.
“Susan!” Kevin sit regop. “Maar wat wil jy hê — hierdie tyd van die nag?”
“Ek het hulp nodig, Kevin. Die tyd is min.”
“Tyd vir wat?” vra hy onseker.
“Luister, skryf neer wat ek nou gaan sê en as jy nie ’n skryfding het nie, luister dan net goed. Asseblief. Dis baie belangrik. Ken jy die Basuin, die koerant in Ashton?”
“Ja. Maar ek verstaan nie."
“Luister net. Bernice Kreuger werk daar. Sy is Patricia se suster. Jy onthou mos my kamermaat wat selfmoord gepleeg het.”
“Wat de duiwel gaan nou aan ...”
“Kevin, jy moet met Bernice Kreuger in aanraking kom. Ek is in die moeilikheid. Ek het jou hulp nodig.”
“En wat dan van jou kêrel? Waarom vra jy hom nie om te help nie?”
“Dis juis vir hom wat ek bang is. Vertel Bernice Kreuger alles wat jy van Alexander Kaseph weet.”
“Maar ek verstaan nie. Wat weet ek van Kaseph af?”
“Vertel haar dat Kaseph die hele Ashton wil oorneem . . . en sê vir haar ek het belangrike inligting oor Pat. Ek wil haar bel, maar ek is bang dat die Basuin se telefoon dalk ’n luisterapparaat aan het.” Sy breek af en haar hande bewe so dat sy skaars die gehoorbuis kan vashou.
“Jy klink redelik deurmekaar, Susan.”
“Vergewe my. Ek het nie tyd nie. Bel net vir Bernice en vertel haar alles van Kaseph. Ek . . . ek sal jou weer kontak. Sê vir haar dit was ek wat sy by die karnaval gesien het.”
“Hoe sal ek al hierdie dinge onthou? Dis so deurmekaar.”
“Asseblief, Kevin. Ek reken op jou. Sal jy haar bel? Sal jy?” “Ja . . . goed . . . ek sal.”
Susan plaas die gehoorbuis neer en gaan haastig na buite. Tal gaan voor haar uit na die nou gangetjie om te kyk of alles veilig is. Dan skrik hy geweldig. Naby die venster het vier ander demone stelling ingeneem. Van Guilo en die oorspronklike twintig is daar egter geen teken nie.
Tal weet hy moet tot aksie oorgaan. Hy dring deur die sypaadjie onder die stad deur en hoe verder hy gaan, hoe groter word die krag wat hom inspireer en motiveer. Hy besef dat mense iewers besig is om te bid. Hy het slegs ’n paar sekondes tyd voordat Susan die gangetjie gaan binnegaan. Dan moet die demone weg wees.
Hy maak ’n wye draai en vlieg dan terug in die rigting van die hotel. Hoe verder hy vlieg, hoe vinniger spoed hy voort. Sy hele lyf begin skitter en blink. Die swaard in sy hand is soos ’n flitsende vlam, sy oë soos vuur. Binne ’n fraksie van ’n sekonde verskyn hy in die nou gangetjie soos ’n verblindende ontploffing. Hy kloof die aarde oop en slinger die vier demone dat hulle deur die lug trek, totaal verblind deur die onaardse gloed. En dan, binne nog ’n breukdeel van ’n sekonde is alles weer donker en stil.
Susan kom om die hoek gehardloop en storm na die venster. Die demone wat verblind is, is besig om hulle gesig te herwin. Tal kyk angstig rond. Maar dan, asof hy gestuur is, swiep Guilo nader, gryp Susan en help haar deur die venster tot in die ruskamer. Hy maak die venster agter haar toe.
Die vier demone het nou herstel en slinger hulle op Tal en Guilo. Die twintig ander het ook weer teruggekeer. Tal en Guilo besef dat hulle moet wegkom. Hulle skiet die lug in met ’n skare vlieënde demone agter hulle aan. Die engele vlieg net vinnig genoeg om voor die demone te bly en die bose magte agter hulle aan te lok. Hulle vlieg weswaarts met ’n verblindende lig agter hulle aan. Vir honderde kilometers spoed hulle voort, maar dan sien hulle dat die demone omdraai en terugkeer New York toe. Tal en Guilo vlieg verder na Ashton.
In die dames-ruskamer rol Susan die pype van haar langbroek haastig op, trek haar aandrok weer bo-oor aan en kam haar hare. Gou- gou het sy haar grimering reggestel en haar kalmte herwin. Sy trek die sagte skoene uit en trek haar aandskoene aan. Dan stap sy uit. ’n Man wag haar in die gang in.
“Hulle wag op jou,” sê hy. Sy neem hom aan die arm en saam stap hulle terug na die Groot Saal waar die ete nog in volle swang is.