Dit is inderdaad onder al die vlot-verloop-van-sake en baie pienk-en-cute-en-blink ‘n vreeslike harde wereld van beton en plastiek en rekenaars (my skoolbusstop het net gister ‘n rekenaarskerm vir-bustye en -bewegings gekry – op elmbooghoogte!). J.M. Daar is mense wat meen Dante is onvertaalbaar en dat die rede is waarom daar (steeds) soveel vertalings ontstaan. Soos in die geval van Sodom en Gomorra, sal dit deur vuur verteer word (Op. 18:8-10, 18; Jes 13:19; Jer. Maar ons verstaan niks. Anders as Coetzee se “Diary of a Bad Year” het die drie dele niks met mekaar te doen nie, selfs die vertaling is hoogs twyfelagtig. In ’n resensie van Namens de ander skryf Arie van den Berg in die NRC Handelsblad dat jou tweede bundel dikwels oor die beswering van alledaagse demone gaan. In jou gedig “Op wacht” is daar ’n vrou wat snags na aanleiding van haar man se asemhaling dink aan die “gevangen mannen” wat in sy kop rondloop, en is daar selfs die gevaar dat een van hierdie mans (of hul gesprekke) oor “de muur” sal klim om “tussen de lakens door zijn schedel uit” te gly. Is dit korrek om te beweer dat jy deur die verbeelding van ’n soort demonie of besetenheid wat in die gewone skuilgaan ’n kreatiewe aansporing vind vir die skryf van poësie? Of is hier meer op die spel?