Tussen dwaasheid en wraaksugArgieffoto Meneer so seker as die Here leef en u self leef, dit is die Here wat gekeer het dat u bloed vergiet en die reg in u eie hande neem. – I Samuel 25:26 Ferdinand Deist het op ’n stadium opgemerk hoe mense op ’n slinkse manier woorde kan gebruik om die waarheid te versag of te verdraai: Ons samelewing het die vermoë ontwikkel om harde dade agter slim woorde weg te steek. Die feit bly dat woorde wat mense soms gebruik om hulle eie aksies te regverdig, te versag en goed te praat ander mense geweld aandoen. Soms is woorde selfs dodelik gevaarlik soos in I Samuel 25 verhaal word. Israel is vasgevang in die burgeroorlog tussen koning Saul en sy voormalige hoof van die leër, generaal Dawid. Soos wat die mag stadig maar seker uit die hand van koning Saul glip, gebruik hy geweld as ’n politieke instrument om staatsmag af te dwing. So vermoor hy die priesters van Nob. Die afwesigheid van sterk morele leierskap skep in ŉ reeds verdeelde land ŉ morele vakuum wat gevul word met magswellus, onredelikheid, onverdraagsaamheid en bloedvergieting omdat elkeen maak wat hy wil. Dit is teen die konteks waarin Nabal en Dawid se woordetwis afspeel. Toe Abigajil een oggend by ’n bang veewagter hoor dat haar wêreld as gevolg van Nabal se dwaasheid en Dawid se wraaksug op die punt van vernietiging staan, het Abigajil besef sy sal moet optree. Op die kantlyn staan is nie ŉ opsie nie. Daar gaan nie een of ander politieke verlosser op die horison verskyn om dit wat vir haar kosbaar is te red nie. Sy het geen waarborg op sukses gehad nie. In die oë van ou-Israel was ’n vrou ondergeskik, magteloos, onbeduidend, ’n persoon sonder aansien met geen inspraak in landsake nie. Abigajil gaan staan vrou-alleen tussen die dwaasheid van Nabal en die wraaksug van Dawid. In die hitte van die oomblik bly sy koelkop. Sy tree met wyse woorde en dapper dade op: Haar sagte woorde en nederige optrede bring Dawid se blinde woede tot bedaring. Vrou-alleen op ’n donkie stuit sy 400 bloeddorstige mans en weer nóg ’n tragiese bloedbad in ’n bloeddorstige land af. Dit is ’n heldedaad. Te midde van die morele vakuum is Abigajil se getuienis ook ’n harde protes: Abigajil se sagte woorde is ’n harde protes wat oor duisende jare eggo tot in ons eie land. Dit is ’n protes teen: Ten spyte van klippe wat vlieg, vure wat aangesteek word, haatspraak op sosiale media en opportunistiese politieke leiers wat geweld aanblaas, is daar steeds in hierdie land wit, swart en bruin Christene wat glo in die lewende God en mekaar lewe wil gun. Miljoene mense in hierdie land begeer om in vrede te lewe: vrede by die werk; vrede by die huis; vrede in my gemeenskap. Vrede in Modimolle en Sabie se strate. Vrede op my kampus. Vrede bly ons egter ontwyk as gevolg van dwaasheid en wraaksug wat lewe en lewenskwaliteit vernietig. Wat Suid-Afrika nou nodig het, is koelkop Christene wat nie op die kantlyn staan nie, maar tussen dwaasheid en wraaksug opstaan om te beskerm wat vir hulle kosbaar is. Eers wanneer ons Abigajil se geloofswoorde oor die lewende God teenoor mekaar bely en leef, sal Suid-Afrika ’n land van lewensruimte vir almal word.