Die FAK het sonder twyfel ’n kultuurhistoriese verantwoordelikheid teenoor “Die Stem”. In 1932 het die FAK ’n kompetisie geloods vir sowel die woorde as die musiek van ’n eie Afrikaanse Volkslied. Vyf-en-vyftig gedigte en veertig toonsettings is ontvang. Die gedig van Langenhoven en die toonsetting van Marthinus Lourens de Villiers is in 1936 eenparig deur die keurkomitee van die FAK as Volkslied aanvaar. Deur die FAK se formele samevoeging van Langenhoven se poësie en De Villiers se toonsetting, het daar ’n nuwe Volkslied tot stand gekom wat deur die publisering in die 1937-FAK Sangbundel gekonstitueer is.
Dit gebeur te maklik dat Suid-Afrikaners in die huidige politieke en ekonomiese klimaat klakouse word wat teen alles en almal is. Professor Marius Swart skryf dat sedert die verskyning van die eerste FAK-Sangbundel in 1937, het die FAK vir twee dekades op die voorpunt van die strewe gestaan het om “Die Stem” as die enigste Volkslied vir Suid-Afrika te bevestig. Hierdie strewe was destyds deur me. Sarah Goldblatt, en ek glo ook deur die Langenhoven-familie, ondersteun. Die FAK se dryfkrag was in die woorde van Swart “pro-Afrikaans en ten gunste van Suid-Afrika as enigste vaderland”. Ironies genoeg is die FAK se strewe en standpunt deur die polities-korrektes in die destydse konteks as “antikoloniaal” vertolk.