Doop van die Keiserlike Prins - Interessant
Doop van die Keiserlike Prins
Titel: Die doop van die keiserlike prins.
Skrywer: COUTURE Thomas (1815 - 1879)
Datum getoon: 14 Junie 1856
Afmetings: Hoogte 480 - Breedte 790
Prentverwysing: 89-000566 EE / C.71001
Die doop van die keiserlike prins.
Toe Eugène Louis Jean Joseph Napoléon, die langverwagte seun van Napoleon III en keiserin Eugenie, op 16 Maart 1856 in die Tuileries in die Tuileries gebore is, lyk die ryk, wat langer as drie jaar herstel is, gekonsolideer op sy fondamente en die toekoms. van die dinastie lyk verseker. Frankryk skitter met die aansien van sy militêre suksesse: sy leër het homself pas met glorie bedek in Sebastopol, en die Kongres van Parys is vir Napoleon III 'n dawerende wraak op die Weense Kongres van 1815, wat die Bonapartes uit die mag verwyder het. . In 1856 het Frankryk na vore getree as die onbetwiste arbiter van Europa.
Drie jaar tevore het die keiser uit liefde met 'n pragtige Spaanse vrou, Eugenie de Montijo, getrou, die koninklike huise van Europa wat geweier het om hom die hand van 'n prinses te gee. Die keiserin het die lewe geskenk aan 'n stewige, robuuste en goed geboude seun, wat prins Jerome Napoleon, die neef van die keiser, woedend gemaak het, wat sy regte op die kroon ontneem het.
Vanaf sy geboorte het die Prince Imperial sy eie huis gehad. Dit bestaan ​​uit drie dames, al drie weduwees van offisiere wat op die Krim vermoor is: die huishoudster, admiraal Bruat, en die adjunk-huishoudsters, Mesdames Bizot en de Brancion. Uiteindelik was 'n ordelike beampte, Xavier Uhlmann, aan hom verbonde; hy sou hom nie tot sy dood verlaat nie en sal hom altyd met totale toewyding merk.
Twee dae na sy geboorte is die Prince Imperial in die Tuileries-kapel gewaai. 'N Weelderige seremonie wat Napoleon III laat sê het: "Hierdie doop is die kroning werd", 'n direkte toespeling op die doek van Dawid wat die kroning van Napoleon voorstel.
Die opdrag vir die skildery om die doop van die Prince Imperial te verewig, is aan Thomas Couture, 'n mondelinge opdrag, voordat dit op 29 Mei 1861 amptelik bevestig is.
Die skilder het baie vinnig die vorm en die gees bepaal wat hy van plan was om aan hierdie monumentale werk te gee, soos blyk uit hierdie artikel in Die kunstenaar van 6 Julie 1856: "M. Couture [...] stel voor om in sy skildery die werklikhede van die geskiedenis en die fiksies van allegorie te kombineer. Sy skildery bevat net meer as vier portrette, die van die keiser, die keiserin, die jong prins en kardinaal Patrizzi. In die boonste gedeelte van die skildery sien ons die hemel half oop en Napoleon I, gelei deur die genie van Frankryk, sak af na die jong verteenwoordiger van sy dinastie. 'Nietemin, as hierdie algemene uiteensetting gerespekteer is - in die besonder die opposisie, dierbaar vir Couture, tussen allegoriese figure en werklike karakters, akteurs en getuies van die gebeurtenis - het die aantal portrette aansienlik toegeneem. Die skilder was inderdaad van plan om die getrouste beeld te gee van die persoonlikhede wat tydens die seremonie aanwesig was, sodat die lede van die keiserlike familie en die geestelikes volkome geïdentifiseer kan word. Die figuur van godsdienstige seremonies het hierdie kommer vir akkuraatheid nie ontgaan nie. Aan die ander kant het Couture die dekor wat deur Viollet-le-Duc voorgestel is, doelbewus uitgeskakel, dekor bestaande uit blou panele met sterre vir die kluise en pers behangsels vir die mure. Sy hoofdoel was, soos hy self in verduidelik Werkswinkelmetodes en onderhoude, om die toneel 'n simboliese betekenis te gee: 'Hierdie seremonie wat die kind in die boesem van die Kerk ontvang, sal slegs die aangrypende kante van die groot Christelike eenheid hê as dit op 'n werklike manier voorgestel word; maar u sal agterkom dat dit in hierdie omstandigheid 'n prins is wat 'n dinastie moet voortsit, dit is 'n nasionale hoop. [...] Die nasie sien 'n direkte erfgenaam van 'n dinastie wat hy geprys het, en hy sien in hierdie kind waarborge van orde, versterk deur groot herinneringe. Die teenwoordigheid van allegorieë in die boonste deel van die skildery bevestig die skilder se begeerte om die filiëring van die kind en die dinastiese kontinuïteit wat hy beliggaam te beklemtoon, 'n kontinuïteit wat die Ryk nie kon vasstel nie en wat bly een van die hoofdoelstellings van Napoleon III.
In dieselfde gees het hy die oorspronklike en protokolreëling van die persoonlikhede wat die seremonie bygewoon het, nagelaat. Hy het verkies om die keiserin 'n bevoorregte en simboliese plek te gee. Hy het die soewerein in 'n stralende lig geïsoleer, amper in die middel van die doek, en die elegansie van die silhoeët en die suiwer lyn van die nek en skouers beklemtoon. Weereens het hy hierdie vooroordeel geregverdig Werkswinkelmetodes en onderhoude : "Die keiserin bid vir haar kind ... Alles word voor hierdie kraam uitgewis ... Die klein nietighede verdwyn; Wel, laat ons hulle uithaal om hierdie moeder in 'n non-stralekrans toe te draai. Die keiser word intussen links op die voorgrond getoon. Die kop word nie gewys nie; miskien is dit uitgewis; verskeie voorlopige studies toon duidelik dat die kunstenaar die kenmerke van die soewereine se gesig wou vasvang en sy persoonlikheid openbaar, maar die versuim van die uitvoering van die werk het hom nie in staat gestel om hierdie doel te bereik nie.
Soos gewoonlik het Thomas Couture baie sketse en voorbereidende studies gemaak vir die skepping van hierdie monumentale skildery. Die Château de Compiègne behou nie minder nie as dertien geskilderde studies - wat op sigself ware meesterstukke is - en veertig voorbereidende tekeninge, wat jou in staat stel om jou voor te stel wat hierdie ambisieuse werk eens voltooi kon wees.
Aan die begin van die Tweede Ryk het Achille Fould, minister van staat en minister van die keiser se huishouding, die skepping van 'n museum in die vooruitsig gestel "wat veral gewy is aan die glorie van die Nuwe Ryk". Kunstenaars wat gekies is vir hul "verdiende reputasie" of vir hul besondere bekwaamheid in die hantering van historiese onderwerpe, moes 'n aantal komposisies uitvoer wat in twee kategorieë verdeel is: werke wat belangrike burgerlike gebeure uit die regering uitbeeld en die militêre oorwinnings van die Verenigde Koninkryk. nuwe keiser. Dit is hoe daar gedink word om die voorstelling van die huwelik van Napoleon III en Eugenie de Montijo aan Winterhalter toe te vertrou, maar daar is nooit gevra daaroor nie.
Dit is toe oorweeg om die werk van Thomas Couture toe te vertrou Die terugkeer van die Krim-troepe asook die versiering van die Denon-paviljoen, in die konteks van die uitleg van die nuwe Louvre. Die skilder noem self met trots hierdie keiserlike opdragte: "In 1856 is ek, asof verras, enorme opdragte gegee, dit was die skildery van die doop van die Prince Imperial, die terugkeer van die troepe van die Krim en die versiering van die Denon-paviljoen. by die Louvre, wat op sigself 'n werk so aansienlik was as die van die Sixtynse kapel. Nog nooit was 'n skilder by so 'n partytjie nie. "
Ongelukkig sal geen van hierdie opdragte werklike resultate vind nie. Dit lyk asof Couture nooit by gewerk het nie Terugkeer van die Krim-troepe. In 1861, sonder om aanwysings te ontvang vir die ikonografiese program van die Denon-paviljoen, het die kunstenaar die dekor vryelik georganiseer in 'n voorbereidende projek, met inbegrip van 'n komposisie ter lof van die Ryk, Die Ryk wat staatmaak op die kerk en die leër om anargie te oorkom, en daar plaas Die vrywilligersinskrywing van 1792. Laastens, op voorstel van Hector-Martin Lefuel, argitek van die Louvre, het die Comte de Nieuwerkerke, superintendent of Fine Arts, besluit om die uitvoering van die versiering van die Denon-paviljoen aan die skilder Charles-Louis Müller (1815-1892) toe te vertrou. Die terugtrekking van hierdie bevel was die oorsprong van Thomas Couture se laaste rusie met die keiserlike regering. Hierdie onenigheid het hom aangespoor om Parys te verlaat en na Senlis, sy geboorteplek, af te tree. Hulle het hom bowenal laat "afsien van die uitvoering van die Doop van die Prins Imperial", wat dus onvoltooid gebly het.