Opgewonde draai ons regs in die rigting van die Phabenihek. By die eerste lopie daar lệ die leeus in die wintersonnetjie en bak. Verrassend min ander voertuie – en dit op hierdie besige toevoerroete – maak dit moontlik om hulle deeglik te bekyk.
Het altyd aan sy lippe gehang as hy vertel van sy avontuurlike skof in die wildtuin: hoe hulle vuurtjies gemaak het en dan agter die rook agter ‘n verre bultjie aan paaie belyn het. Wonder of padingenieurs vandag nog so te werk gaan.
Voorheen het ek die mierleeu net as die larwe geken wat met sy plat, vet lyf in sy tregtervormige putjie in die sand skuil, ander insekte met sy twee lang kake gryp en blitsvinnig die grond intrek. Nou het ek ook met die volwasse lepelvlerkie-mierleeu kennis gemaak.
‘n Nuwe voëlgeroep (vir my altans, nie vir Tokkie nie) het die bekende eentonige doe-doe-doe-deuntjie van die groenvlerkduifie onderbreek. Dit is die harde, helder gefluit van die baardwipstert.
Wat elke keer ‘n somerbesoek kroon, is natuurlik die swembadjie. In daardie verfrissende water het ek en Tokkie die drie weke geboer, sonder wroeging oor die waterskaarste in die Kaap. Jy hoor dan die Sabie in jou ore druis!
Tussen die ruie gras en bosse was dit egter nie die maklikste ding om diere raak te sien nie. Maar wie gee oor diere om as die manjifieke veld self die oog so streel?
Maar die buffels! Die swaar gestaltes met hul indrukwekkende horings het vir die eintlike fees gesorg. Eers rustig uit die bosse gekom. ‘n Trop van minstens 80. Jy het net oë gesien in die donkerte wat intussen toegesak het. Later tot amper teenaan die kamp gewei. Ek en Tokkie het in die lig van die amperse volmaan op ons stoepie gestaan en wonder oor die veiligheid van die Honda wat tussen die pilare onder die gebou geparkeer was.
Uit die bloute jaag iets egter die trop die skrik op die lyf. Toe hulle omspring en oor die klippe storm, het dit gedruis. Twee uur later keer hulle terug, weer op volle vaart in die teenoorgestelde rigting. Twee stormlope in twee uur – min het ons geweet die volgende oggend sou die aarde weer bewe in stormloop nommer drie. Oor wat die rede (redes?) vir die sonderlinge gedrag was, kon ons net raai.
Mopanieveld is nie my persoonlike gunsteling nie. Maar die bekroonde kamp tussen die mopanies met sy kenmerkende koppies het waarlik karakter. Ek gee die plek sonder huiwering ses sterre. Vir die uitsonderlike braaiplek teen ‘n natuurlike muur van ruwe rotse gee ek sommer sewe. Die braaiplek, die watergat en die stilte (vir sommige dalk ook die lang kroegtoonbank) ding sterk mee om die hoogste louere, sou ek reken.
In die Wildtuin en omstreke daal die kwik daardie Sondagmiddag skielik dramaties. Teen 17:00 kan jy die reën in loodgrys vlae uit die verte sien aankom. Die skraal windjie begin aan die sambrele ruk. Maar die Gideonsbendetjie op die koppie druk dapper deur. Met palmtakke in die hand word entjies-entjies teen die steilerige koppie opbeweeg om die gebeure van die Paastyd treffend met woord en lied in herinnering te roep.
Daardie aristokraat van die bokwêreld die swartwitpens het groot opgewondenheid in die Honda-tjie meegebring. Ons het so agt of tien van hulle by die N’watindplofu gekry, naby die die afdraai van die S36 na Nhlanguleni. Tussen die bome en lang gras moes ek fyn korrel vir foto’s. Maar op my kamera is die bewys dat hulle daar was. Dit was nie die eerste keer dat ons hulle in daardie omgewing sien nie. Maar elke keer dat jy ‘n swartwitpens sien, is in my boekie so heerlik opwindend soos die eerste keer.
“En dit is al só lankal my gebed dat ek die Leeu van Juda sal sien en meer intens sal beleef. Ek het die heeltyd terwyl ons gery het in my stilligheid gebid: “Ag Here, ek wil so graag ‘n leeu sien. Wil U nie groot asseblief vir ons twee bederf nie? Maar nie ‘n leeu waar ‘n klomp karre ophoop nie. Ek sien hulle nie lekker as hulle ver is nie. As U wil Here, kan ons nie groot asseblief op ons eie ‘n leeu naby sien nie? Dit sal vir my ‘n bevestiging wees dat U my hoor.”
“Ons het vir byna ‘n halfuur by ‘n watergat naby Phabenihek gesit. ‘n Visarend het hoog in ‘n boom gesit en ons het seekoeie hoor grom. Die tyd het min geraak, want die wildtuin se hekke sluit half ses. Ons sê toe vir mekaar dat ons die visarend tot vyf uur toe tyd gee om te roep. Ons het deur die dag 19 visarendkrete gehoor en 20 sou dit mooi afrond. Maar ai, hy wou toe niks weet nie. Hy was die ene stilswye.
“Om vyf uur besluit ons toe maar om hek se kant toe te ry, want dit het begin skemer raak. Ek het saggies vir Hom gesê: ‘Here, dis reg as U nie vir ons ‘n leeu wil wys nie. U is in beheer. Ek wil in elk geval vir U sien. Ek smag na U’.
“Wat ‘n bevestiging! As ons voor vyf of net ‘n rukkie na vyf van die visarend af gery het, het ons die leeu nie gesien nie. Dit is hoe ons Here se tyd werk. Hy gee dinge soos en wanneer Hy wil. Hy is hier en Hy wil gesien word! En wát ‘n sonsondergang het ons nie oor die Laeveld begroet nie!
Die winkel en poskantoor is stikdonker. In die donker hool van ‘n poskantoor sit die twee toonbankklerke soos spoke agter die toonbank. Selfs nie ‘n kers is in sig nie. Hul hande is afgekap. Kon nie eens aan Tokkie n posseël verkoop nie.