Ou vriende, nuwe vuur - 6 lesers vertel | SARIE
Ou vriende, nuwe vuur – 6 lesers vertel	deur Marguerite van Wyk
Hulle was nie een gelukkig met hul werk by ‘n groot bankgroep nie. Lydia van der Merwe, SARIE se gesondheidsredakteur, (toe 22) se kop het joernalistiek toe gestaan. As werknemer by die bank in die middestad van Johannesburg sou sy byna geen rente op haar studieskuld betaal nie. Maar kopbesluite het nog nooit vir haar gewerk nie en sy het in die bank se stoortjie met misdaadromans weggekruip wanneer Hannelie haar nie leer tik het nie.Type or paste here.
Hannelie Green (toe Van Niekerk) was die baas se persoonlike assistent. Met haar lang bene en model-wangbene was al die mans gek na haar. Sy het egter net oë gehad vir haar toekomstige man, Keith Green. Haar droom was ‘n man en kinders. Lydia wou ‘n loopbaan hê. Hul toekoms sou mooier en blinker wees as hul droë werk en voëltjienesblyplekke in Hillbrow, daarvan was hulle seker.
Saam het hulle ‘n gimnasium in ‘n toringgebou besoek, ná Hoëveldse donderbuie kaalvoet in die lou teerstrate geloop en Dom Pedro’s op die stoep van kosmopolitaanse koffiewinkels gedrink totdat hulle giggelend laf was.
“Ons sit in ‘n koffiekroeg in Bloubergstrand. Ons probeer oor die jare terugreik en vasvat wat ons destyds laat kliek het.
“Hannelie was sag en arty. Sy onthou weer ek het nie soos ander mense aangetrek nie en dít was verfrissend. Is dit maar net toeval dat ek en Hannelie mekaar weer in Kaapstad sou raakloop, ons woonplekke stapafstand van mekaar af? Nie een van ons boorlinge van die Moederstad nie . .
“Hannelie werk nou by Sanlam se IT-afdeling en is ma van die talentvolle Bronwyn (17) en hunk Lawrence (20). Sy en Keith is ná 25 jaar uitmekaar en sy het ‘n nuwe lewe in Kaapstad begin. Ek leef my uit in my beroep en hou huis vir Fritz Schlesinger,my man, en agt katte.
“Ek en sy stap kaalvoet op die strand, speel-speel, terwyl ons kastig fiks raak. Ons versamel stories, bou voort aan ‘n gesamentlike geskiedenis.
“Eendag het ons ‘n siek pikkewyn opgetel en na SANCCOB (die seevoëlrehabilitasiesentrum) geneem. Dit moes ‘n mannetjie gewees het, want hy het my aan my boesem beetgekry. Eina!
“‘n Ander keer was dit ‘n ‘verlore’ hond. Dit het geblyk sy ‘ma’ was ‘n surfer wat hom op die strand gelos het, terwyl sy die see in is. Sy het hom uiteindelik by die veearts opgespoor waarheen ons hom geneem het. Ons het gebloos, maar daar was geen naamplaatjie om die hond se nek nie.
“Twee dae later red ons weer ‘n hond . . .”
Daar was dadelik ’n vonk tussen Annet Wilke en Johan…
“Op 40 het ons mekaar vir die eerste keer weer by die skool-reünie op Steytlerville gesien. Dit was lekker om met Johan te gesels. Iemand wat jou beter ken as jyself, by wie ek nie hoef voor te gee nie. Ek was geskei en ek en Johan het weer goeie vriende geword. Die magic was steeds daar. Dit was ook wonderlik om iemand te hê wat my kinders bederf asof hulle sy eie is.