Om dit te bereik, moet ons ons begeerte oorkom om die son en sand te geniet, inkopies te gaan of na die kroeg te gaan, en selfs familie en vriende te omhels.
Natuurlik is dit nie so maklik vir jong kinders nie, wat aktiwiteite wat hulle voorheen geniet het, moet prysgee en dalk deur teenstrydighede verwar kan word - soos om vriende by die skool te sien, maar nie na die skool nie.
Maar daar is maniere waarop ouers kinders kan help om hul emosies en gedrag te reguleer en om hierdie vaardighede te oefen.
Waarom moet kinders leer om self te reguleer?
Selfregulering het nog altyd 'n belangrike rol in ons lewens gespeel. Dit is die basis van ons vermoë om ons gedrag, emosies en interaksies te beheer, en terselfdertyd afleidings te vermy en alternatiewe te lok.
Met laer vlakke van selfregulering, sou ons besluite en gedrag meer gereeld swak bedink, onnodig riskant of onvanpas vir die situasie wees - dikwels met ongewenste resultate.
Selfs in die vroeë lewensjare is die vermoë om self te reguleer belangrik. Voorskoolse kinders wat beter selfregulering het, is dikwels beter voorbereid op die skool en die lewe.
Hulle dan is geneig om:
hoër vlakke van akademiese sukses het
neem minder riskante besluite as adolessente
en beter gesondheid, rykdom en produktiwiteit te hê as volwassenes.
Soveel dinge het die afgelope tyd vir kinders verander. Shutter
Wat kan ons dus doen om selfregulering van kinders te ondersteun, veral tydens hierdie pandemie, wanneer hul vermoë tot selfbeheersing reeds onder druk is?
Selfregulering vereis ten minste drie dinge: seleksie van 'n doelwit, probleemoplossing en motivering, en oorkom van afleiding en impulse.
1. Kies 'n doelwit
Selfregulerende gedrag is doelgerig. Dit beteken dat kinders eers moet besluit om op 'n spesifieke manier op te tree.
As 'n kind nie bewus is van (of vergeet nie) 'n gesinsbyeenkoms om te wag dat almal sit voordat hy begin eet, kan 'n kind begin eet voordat ander lyk soos 'n gevolg van swak selfregulering. Maar die kind het in die eerste plek nooit besluit om daardie doel te bereik nie.
Ons moet kinders se denke en besluitneming rondom doelwitte ondersteun, terwyl ons erken dat planne kan verander en dikwels aangepas moet word.
Volwassenes kan kinders ondersteun om meer doelgerig te wees deur hulle geleenthede te gee om te lei en besluite te neem, en hulle ook aan te moedig om eenvoudige planne, strategieë en prosedures uit te stel om doelwitte te bereik.
Dit kan so eenvoudig wees as om die kinders te vra om te besluit wat hulle wil speel (om 'n huis in die huis te bou), en te beplan waar hulle dit gaan speel (slaapkamer), saam met wie (mamma, pa, suster) en watter hulpbronne hulle benodig (kartondoos, kussings).
2. Probleemoplossing en motivering
Selfs as daar besluit is op 'n doel, is die pad na die bereiking daarvan dikwels nie onmiddellik nie. Kinders sal langs die pad talle afleidings en mededingende geleenthede teëkom. Hulle benodig dus effektiewe probleemoplossings- en motiveringsstrategieë.
Om 'n effektiewe probleemoplosser te wees, moet kinders verstaan ​​dat daar meer as een manier is om iets te bereik. Dit verg kreatiewe en kritiese denke, buigsaamheid en volharding.
As volwassenes kan ons dit aanmoedig deur:
om kinders aan 'n dinkskrum te deel, soos om 'n alternatiewe einde aan 'n bekende verhaal te vind, soos dat Peter Pan sy skaduwee verloor
deur oop vrae te vra en klein probleme op te stel - soos in “Hoe kan ons ons skaduwee vasvang? Wat sal ons nodig hê? '
om reflektiewe denke aan te moedig, soos 'Ek wonder, waarom sien ons nie skaduwees op die grond in die nag nie?'
Om jong kinders te ondersteun om die uitdaging teë te staan, beteken dat u leidrade van u kind neem, hul pogings bevestig, hul oplossings versterk en kreatiewe alternatiewe aanmoedig.
3. Oorkom afleiding en impulse
Kinders moet afleidings en impulse wat in stryd is met hul doelstellings, kan oorkom.
Soos met die meeste dinge, kan hierdie selfregulerende kapasiteit voordeel trek uit die praktyk. Dit kan op eenvoudige, speelse maniere bereik word.
Een spel, wat oral in die wêreld gespeel word, is musiekbeelde. Kinders dans terwyl die musiek speel en vries as die musiek stop.
Met musiekbeelde kan kinders oefen om hul impuls te beheer om aan te hou dans. Shutter
Wat egter gereeld in hierdie speletjie gebeur, is dat kinders wat nie kan vries of nie vries nie, aanhou om te dans, of hulle is "uit". Diegene wat miskien die meeste voordeel trek uit die oefening, kry die minste geleentheid om te oefen.
In plaas daarvan, as 'n kind nie betyds vries nie, laat hulle dan die volgende rondte op die bodem probeer sit en verwyder hul bene uit die vergelyking. As hulle slaag, kan hulle weer terugstaan.
Waar kinders dit al goed kan doen, waarom dan nie omkeer nie, sodat jy dans as die musiek af is en stil bly terwyl die musiek speel?
Dit gee kinders oefening om impulse te beheer - in hierdie geval, om aan te hou dans wanneer die reël vereis dat hulle moet ophou - op 'n haalbare vlak van uitdaging.
Vir ouers gee dit hulle 'n unieke insig in die vermoë van kinders om hul gedrag te beheer, en waar hulle addisionele ondersteuning nodig het.
Wat anders moet u in ag neem?
Dinge soos spanning, moegheid, honger, vrees, hartseer en eensaamheid kan kinders se beperkte selfreguleringsbronne uitput. Ouers moet probeer om hierdie faktore tot die minimum te beperk voordat hulle selfregulering van kinders verder probeer uitbrei.
In die huidige klimaat kan ons verseker dat kinders op hul selfregulerende werking werk wanneer ons onnodige eise verminder, sorg dat roetines nie oorlaai word nie, geduldig en realisties is wanneer hulle verantwoordelikhede oplê.
Laastens, of ons nou daarvan bewus is al dan nie, modelleer hulself dikwels op die manier waarop ons optree en reageer. As volwassenes is dit ook belangrik om na te dink oor ons eie gedrag: gee ons op as ons uitdaag, skree as ons gefrustreer word, veg ons vir hulpbronne, of verkies ons ander in nood bo ons eie behoeftes?
Hoe ons op hierdie 'nuwe normaal' reageer, sal 'n voorbeeld stel vir ons jongste geslag - en hulle sal ongetwyfeld uit ons antwoorde leer.
Cathrine Neilsen-Hewett, medeprofessor in vroeëkinderonderwys, vroeë begin en skool vir onderwys, Universiteit van Wollongong en Steven Howard, medeprofessor, kinderontwikkeling, Universiteit van Wollongong
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Hoe om jong kinders te help om hul emosies en gedrag tydens die pandemie te reguleer