O die pyngedagte: My kind het kanker | Maroela Media
Die Allerston-gesin van Malelane, Mpumalanga, is in April 2013 deur skoknuus op hul knieë gedwing. Hul driejarige seuntjie, Jano, is 'n maand voor sy vierde verjaarsdag met Akute Limfoblastiese Leukemie (ALL) gediagnoseer – enige ouer se afgryslikste nagmerrie. Die kanker het ook reeds na sy milt en lewer versprei.
Sanel vertel: "Ek was stukkend. Dit het gevoel asof die dokters my kind die doodsvonnis opgelê het en ek het met God geworstel." Sy vertel verder dat sy haarself twee dae lank toegelaat het om te huil, kwaad te wees en vrae te vra. Op die derde dag het sy haar kop opgetel, die kanker-monster reguit in die oë gekyk en gedetermineerd tot die potensieël-dodelike stryd toegetree. Sy het ook tot die bittere, magtelose besef gekom dat God Jano maar net vir haar geleen het. Hy kon hom enige tyd weer kom haal. Sy het gebid: "As U vir Jano in die hemel nodig het, moet U hom asseblief nóú kom haal. Spaar my kind die kanker-lyding as hy in elk geval gaan sterf."
Vir die gesin, Jano, sy ouers en jonger sussie, het die drie jare van chemoterapie soos 'n berg voor hulle gelê. Daar was geen pad óm die berg nie. Hulle moes óór. Pretoria, omtrent 400 km van Malelane af, het hul tweede tuiste geword. En ten spyte van die kanker, moet die gewone lewe ook aangaan: Die ouers werk, die kinders gaan skool en die huishouding moet bestuur word. Sanel vertel dat Jano wel sy haartjies verloor het, maar binne die eerste vyf weke van behandeling, in remissie gegaan het. Hy is steeds in remissie en die Allerstons is amper oor die berg: Daar lê nog net nege maande van chemoterapie voor.
Volgens die Kankervereniging van Suid-Afrika (Kansa) se "Fact Sheet on Childhood Acute Lymphoblastic Leukaemia" is meer as 170 kinders onder die ouderdom van 18 jaar in 2009 met ALL gediagnoseer. In die 1960's was 'n kind met ALL se kanse op herstel maar skraal: Net een uit tien kinders sou langer as vyf jaar lewe na diagnose. Vandag is die prognose heelwat beter en het die getal gestyg na agt uit tien. Maar die feit bly staan: twee uit elke tien kinders met ALL sterf, dikwels na 'n lang pad van behandeling, pyn en lyding. By diagnose weet 'n ouer doodeenvoudig nie vooraf of die kind dit gaan oorleef nie.
Jano en Sanel se verhaal is 'n verhaal van hoop. Die K-monster het hulle soos 'n dief in die nag bekruip. Listig en aggressief die klein lyfie binnegedring en begin chaos saai. Die Allerstons het nie 'n keuse gehad nie. Die hele gesin moes swaarde opneem en alles in die stryd werp – ma, pa, oumas en oupas, kleinsussie en bowenal Jano. Daar is hoop: Jano en die res van sy familie is besig om die stryd te oorwin. Maar die groot hoop lê nie net hierin nie.
Die groot hoop lê in Sanel se getuienis: "Ek het besef dat kanker nie 'n doodsvonnis is nie, maar 'n pakkie wat ek ontvang het. Ek het dit nie bestel of betaal daarvoor nie. Al wat ek met hierdie ongewensde pakkie kan doen, is om dit voor God se voete neer te sit." Sy getuig verder: "Die Here se genade is onbeskryflik groot. Ek wil dit vanaf die dakke uitskreeu dat God lewe! Omdat Hy lewe, is daar altyd hoop."
Tog kan Sanel nie wonder waarom háár kind juis gespaar word nie. Sy het in die laaste jare met menige ouer kennis gemaak wat hul kinders aan ALL moes afstaan. Al wat sy kan sê is: "Dankie!"