Naomi Klein se derde aanval op kapitalisme, Dit verander alles, het die dringendheid van klimaatsverandering voor en sentrum gestel. Soos vir Klein is onbelemmerde kapitalisme die wortelprobleem en moet dit hanteer word, hoe moeilik dit ook al mag wees - en hoeveel geld en krag is egter aan die gang.
Ons reaksie tot dusver was hopeloos, maar sy kan wys op onlangse tekens dat ons die radikale verandering wat ons nodig het, nog kan bereik: hard druk nou is die boodskap.
Soos in haar vorige werke toon Klein se jongste boek haar bemeestering van die meedoënlose uitstalling. Korrupsie, onderhandse praktyke en doelbewuste onzin word in die gesig gestaar van waar hulle ook al bevind. Alhoewel dit 'n afwykende herinnering aan hoe deurdringend hierdie dinge is, het ons meer van hierdie soort joernalistiek nodig om dit op die spel te hou. Ons kry 'n rogues-galery van onverskillige beleid waarvan ons argitekte moet uitlê van die politiek, van besighede wat wegkom met greenwash en van omgewingsorganisasies het die tuinpad van fossielbrandstowwe befondsing verlei.
Hierdie boek was vyf jaar in die maak - en een plek wat dit opduik, is in die kwaliteit van detail.
Wanneer sy liewer groenwash-handelaars vir ongeskonde boodskappe is, is daar 'n sin, ondersteun deur haar rekord, dat sy haar feite reguit het. Hierdie boek is geperst met skelende, verkillende en verdrietige verhale van diegene wie se optrede doelbewuste of per ongeluk met die toenemende onttrekking van fossielbrandstowwe brandstof - of dit nou omgewingsbewegings of celebrity entrepreneurs is
Virgin Territory kry skerp behandeling
Richard Branson kry 'n skerp behandeling vir die ongerymdheid tussen sy woorde en aksies: die aggressiewe groei van sy koolstofbelching-lugredery en 'n versuim om niks behalwe die kleinste fraksie van sy beloofde US $ 3 miljard fonds aardverwarming te beveg.
Omgewingsorganisasies word blootgestel aan hul afhanklikheid van fossielbrandstowwe befondsing en Warren Buffet en Bill Gates het hul fossielbrandstofbeleggings in die koue lig van die dag gebring. Die kapasiteit van die omgewingsagenda deur groot sake word sterk blootgestel, asook die wensdink dat klimaatsverandering aangespreek kan word sonder 'n beduidende herrangskikking van die terme van betrokkenheid van oliemaatskappye en lugdienste. Al hierdie is belangrike dinge.
Maar veel meer as 'n reeks vignette, dit is 'n boek oor 'n makro-kwessie. Klein is nie in die bui vir plakkers om die klimaatveranderingprobleem te genees nie - sy wil die oorsaak kry. Klimaatverandering vereis 'n dringende reaksie op die globale stelselvlak. En aangesien die onbelemmerde kapitalisme nie in staat is om so 'n ingryping te lewer nie, gee klimaatsverandering aan Klein nog een argument vir die neem van 'n pop by haar nommer een vyand. Trouens, sy is unapologetisch dat wat haar belangstelling in klimaatsverandering tot gevolg gehad het, die fokus was wat dit op sommige van die kapitalisme se tekortkominge gebring het.
Daar is goeie fokus op die sielkunde van ontkenning, wat waarskynlik die kern van die klimaatverandering-legkaart is. Klein beweer kragtig dat onbelemmerde kapitalisme 'n sentrale rol gespeel het om ons te laat wakker word.
Veg 'n nuwe slawerny
Maar as ons die kapitalisme getem het, sou 'n oplossing vir emissies volg? Ek sou graag meer wou hê oor die fundamentele dinamika van energie, doeltreffendheid en groei - en 'n duideliker pad na die koolstofarme wêreld sodra kapitalisme getem is. Daar is baie meer fossielbrandstowwe as om hernubare energie te ontwikkel.
Ek hoop dat hierdie boek groot vermoë het om te beïnvloed. Dit is 'n hartseer werklikheid dat die meeste mense wat die probleem ontken of die behoefte aan groot markintervensies nie al sien nie, dit waarskynlik nie sal optel nie, ondanks haar poging om te skryf vir diegene wat nie boeke oor klimaatsverandering koop nie. Op die heel minste, Dit verander alles moet help om die bekeerlinge te bewapen.
Baie sal hou van die skryfstyl wat Klein gebruik, met die argumente wat stadig in kragtige prosa ontvou word, met anekdotes gespan. As jy van elke hoofstuk hou om hom in die eerste paragraaf te openbaar, sal jy meer geduld nodig hê. Maar op die ou end wat ek die meeste gehou het, was die hoopvolle gevolgtrekking. Nie optimisme dat ons almal goed sal wees nie, maar welbekwaamde hoop dat ten spyte van ons algehele mislukking tot dusver, ons dalk betyds reageer as ons ons vingers uitruk. Hoekom? Omdat sosiale tipes so vinnig kan gebeur en ons spesies het getoon dat dit baie vinnig kan gebeur sodra dit wakker is.
Slawerny was so winsgewend as fossielbrandstof, maar ons het dit steeds oorwin (of miskien nie heeltemal nie, maar ons het goeie vordering). Apartheid het sonder die bloedbad almal gevrees. Klein sien nou klein tekens van aanloop, wat nie 'n paar jaar gelede daar was nie, en (soos ek) glo in die moontlikheid dat dinge van hier af net vinnig kan verander - as ons almal nou hard druk.
Mike Berners-Lee is 'n besoekende professor aan die Lancaster Universiteit. Hy is 'n kenner op die gebied van kweekhuisgas-voetspoor- en organisasie-ontwikkeling. Hy is direkteur en hoof konsultant by Small World Consulting om navorsing oor en begrip van klimaatsverandering te ontwikkel en om besighede, openbare organisasies, gemeenskappe en individue in staat te stel om hul impak op die omgewing te bestuur. Mike is mede-outeur van Die brandende vraag en Hoe sleg is piesangs? Die koolstofvoetspoor van alles.
Kyk video van 'n onderhoud met Naomi Klein: Hierdie veranderinge Alles wat die skrywer praat oor klimaatsverandering
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Naomi Klein vind hoop te midde van klimaatsverandering en ongetemde kapitalisme