Gedeeltes van die versameling was al in die 18de eeu in Europa bekend. Die oorspronklike verhale was eroties gekleur. Daarom is hulle tot in die 20ste eeu nie in die Arabiese wêreld as egte letterkunde beskou nie.
Volgens die verhale is koning Sjahriaar deur sy vrou bedrieg. Om ’n herhaling te voorkom het hy besluit om elke aand met ’n maagd te trou en haar die volgende oggend te laat teregstel. Ná ’n ruk is hy met Scheherazade, die dogter van sy grootvisier, getroud. Om te voorkom dat sy tereggestel word, het sy op hul huweliksnag vir hom ’n verhaal vertel wat nie ’n einde gehad het nie. Om te weet hoe die verhaal eindig, het hy haar die dood gespaar. Die volgende nag het sy die verhaal hervat, maar weer nie geëindig nie. Die koning het besluit om haar nog ’n nag te spaar. So het Scheherazade duisend en een nag lank aangehou, en elke nag haar verhaal sonder ’n einde afgesluit. In dié tyd het sy ’n paar kinders by hom gehad. Toe die verhale eindig, het die koning so baie van haar gehou dat hy haar toegelaat het om sy vrou te bly.
Dié verhale kom egter die eerste keer voor in die Franse vertaling van die 18de eeu en was nie in die oorspronklike Arabiese versameling nie.