Afbreek of deurbreek? Die keuse van ons houding - InnerSelf.com
Image deur Belajati Raihan Fahrizi
Watter geskenk kan u in die situasie vind as u verpletter voel deur 'n wêreldwye pandemie wat u lewe gevat het en u gesondheid of u lewensonderhoud of u vermoë gekos het om buite lug in te asem sonder 'n gesigmasker?
U hoef niks te verloor deur voort te gaan nie asof, ondanks voorkoms, kan daar 'n geskenk in die verlies wees. U kan probeer om vir uself te sê: "Goed. Dit het in die buis afgegaan. Daardie deur is toe. Wag 'n minuut. As die deur gesluit is, waar is die deur wat dan kan oopgaan? '
JK Rowling, wat telkens verwerping gehad het voordat sy 'n uitgewer gevind het wat bereid was om aan te pak Harry Potter, stel dit so in haar aanvangstoespraak op Harvard in 2013:
'Dit is onmoontlik om te lewe sonder om aan iets te misluk, tensy u so versigtig leef dat u net sowel glad nie sou kon leef nie - in welke geval u by verstek misluk. . . . Die wete dat u wyser en sterker geword het as gevolg van terugslae, beteken dat u altyd veilig is in u vermoë om te oorleef. U sal uself, of die sterkte van u verhoudings, nooit regtig ken voordat albei deur teëspoed getoets is nie. '
U kan die gevalle van mense wat woes deur die lewe geslaan is, oorweeg om net weer op te staan ​​en ons wys dat daar 'n geweldige geskenk in 'n wond kan wees. Ek dink aan Harriet Tubman, die beroemdste dirigent van die Underground Railroad, wat honderde vlugtende slawe gehelp het om na die vryheid in die Noorde te ontsnap in die jare voor die Amerikaanse burgeroorlog. Op ongeveer elfjarige ouderdom is sy byna dood toe sy in die voorkop getref is deur 'n loodgewig van twee pond wat deur 'n woedende opsiener geslinger is. Sy het die res van haar lewe die litteken gedra.
Een van die gevolge van die wond was dat sy 'n vorm van narkolepsie ontwikkel het wat vereis het dat sy kort en skielik moes "slaap" in die middel van enige aktiwiteit. Dit was gedurende daardie 'slaap' dat sy visioene gesien het wat haar wys op die paaie en rivierwalle en veilige huise waarheen sy ontsnapende slawe kon lei, en die besittings van slawe-eienaars vermy het.
Afbreek of deurbreek
Op 'n pad van transformasie kom u op 'n punt waar u afbreek of deurbreek. Soms is die deurbraak 'n voorwaarde vir die deurbraak.
Op vyf en twintig klim die Britse klimmer Joe Simpson op die westekant van Siula Grande, 'n berg in die Peruaanse Andes. Nader aan die bokant het hy geval en sy been gebreek, en sy maat moes hom op die berghang agterlaat. Hy het baie naby aan die dood gekom.
As hy nadink oor hoe sy lewe sou ontvou, sou hy nie het 'n noue ontmoeting met die dood op die berg gehad, het hy geskryf Raak die ongeldig,
'Ek sou al harder en moeiliker roetes geklim het om elke keer groter risiko's te neem. Gegewe die tol van vriende oor die jare heen, is ek nie vol vertroue dat ek vandag sou lewe nie. In daardie dae was ek 'n geldlose, bekrompe, anargistiese, skurende en ambisieuse bergklimmer. Die ongeluk het vir my 'n hele nuwe wêreld geopen. Daarsonder sou ek nooit verborge talente vir skryf en redenaars ontdek het nie. "
'N Redelike hoeveelheid Chronos-tyd kan nodig wees om te waardeer wat Ralph Waldo Emerson' die vergoeding van die ramp 'noem. Hy het geskryf dat sulke vergoedings "ná lang tussenposes" duidelik word. 'N Koors, 'n verminking, 'n wrede teleurstelling, 'n verlies aan rykdom, 'n verlies aan vriende, lyk op die oomblik as onbetaalde verlies en onbetaalbaar. Maar die sekere jare openbaar die remediërende krag wat alle feite ten grondslag lê. "
Daar is al gesê dat siekte die Westerse vorm van meditasie is. Ongeluk kan 'n universele poort tot transformasie wees, as ons die opvoedkundige geleentheid kan herken, aangryp en gebruik om deur te breek eerder as om af te breek.
Die filosoof-keiser Marcus Aurelius het nie sy gedagtes vir publikasie of nageslag opgeteken nie; hy het dit as memo's vir homself geskryf en dit nie genoem nie Meditations, 'n titel wat deur 'n veel later redakteur gegee is. As u gesien het hoe hy deur Richard Harris in die film vertolk word Gladiator, jy weet dat (selfs toe te laat vir 'n hiperbool op die teks) Marcus nie die lewe van 'n leunstoelfilosoof geleef het nie en nie gelukkig was in die karakter van sy familie of die toestand van sy beleërde ryk nie.
Nietemin het hy te midde van die stryd geskryf om 'n getuienisperspektief op die broeiende gebeure rondom hom te vestig en te handhaaf, twee beginsels geformuleer wat volgens my noodsaaklike lewensreëls is. Die eerste is dat ons lewens is gekleur in die kleure van ons verbeelding.
Die tweede lui soos volg: "Ons optrede kan belemmer word. . . maar ons bedoelings of die ingesteldheid daarvan kan nie belemmer word nie. Omdat ons kan akkommodeer en aanpas. Die gees pas die hindernis vir ons optrede aan en verander dit na sy doel. " Samevattend: "Die belemmering tot aksie bevorder aksie. Wat in die pad staan, word die weg. "
Wat 'n wonderlike uitnodiging om ons refleksiewe reaksie op teëspoed te bevorder en die geleentheid in die hindernis en die gawe in die uitdaging te soek!
Dit gaan nie daaroor om vir jouself te sê dat dit alles goed is nie. Dit gaan oor maak dit goed.
Kies ons houding en pas ons persepsie aan
Die hindernis op sigself is minder belangrik as hoe ons dit sien en daarop reageer. Ons het die mag om ons houding te kies en ons persepsie aan te pas. Aan die ander kant van die sosiale spektrum van die keiser, het 'n ander stoïsynse filosoof, die voormalige slaaf Epictetus, aangeraai dat wanneer ons 'n hindernis kry, ons moet terugstap en 'n koel, harde blik moet neem: 'Moenie toelaat dat die krag van 'n die indruk wanneer dit die eerste keer tref dat jy jou van die voete slaan Sê daarvoor: Hou 'n oomblik vas, laat my sien wie jy is en wat jy verteenwoordig. Laat ek jou op die proef stel. "
Dit is miskien nie maklik as u vasgevang is in die storm van hartseer of woede of bittere teleurstelling wat te doen kry met 'n teleurstelling, 'n wond, 'n verlies, 'n skaamte of 'n verraad nie. Ons sal dalk moet sukkel om tot 'n getuieperspektief te kom en die groter prentjie te sien. Dit word makliker as ons die praktyk gebruik om terug te kyk na ons lewens om te sien of iets goeds uit 'n slegte situasie kom.
Die uitdaging en die geskenk: die keuse van ons stories
Daar is 'n geskenk in elke uitdaging. Ek het deelnemers aan een van my retraites uitgenooi om na te dink oor 'n tyd van uitdaging in hul lewens wat volgens hulle, agterna, 'n belangrike geskenk gebring het. Dit het diep selfondersoek geïnspireer en 'n ryk verskeidenheid ervarings, groot en klein, wat die idee illustreer dat die hindernis die weg kan wees.
Om groot drome te laat groei, moet ons leer om uit die moeë ou verhale wat uit mislukkings uit die verlede en familiegeskiedenis en beperkte persepsie verweef is, te stap en in groter en dapper stories in te gaan. En ons wil elke dag benader as die kans om 'n nuwe verhaal te kies of een te skep. Dit is van uiterste belang as dit gaan om die slegte dinge te verweer en om teëspoed in 'n opvoeding te verander.
Voor die koronavirus-pandemie het ek die helfte van my dae deur die wêreldwye toonaangewende werkswinkels gereis, en ek het onderweg baie hobbels raakgeloop: vertragings op vlugte, verbindings gemis, ongeplande oornagverblyf by lughawehotelle. My oorlewingsstrategie was om op elke reis na nuwe stories te soek. Ek sou die vreemdeling langs my op 'n vliegtuigstoel gereeld vra: "Wat is u verhaal?"
Dit het wonderlike reaksies opgelewer. Ek het opgemerk dat die beste stories gegenereer word as iets verkeerd loop. As u nie op skedule is nie, of u verbinding nie gemis het nie of u reisplan omgeskakel is, kom 'n bedrieërse energie in die spel. As u nie die tipe A-persoonlikheidsversteuring kan demonstreer nie en u nie meer hoef te bekommer oor iets wat u nie kan regmaak nie, kan u 'n wonderlike toevallige ontmoeting geniet wat u 'n vars verhaal vir u dag sal gee.
In lof van blokke
Die blokke wat ons op ons paaie teëkom, of dit nou in onsself, in ons omstandighede of in albei is, kan onderwysers en helpers wees, sowel as deel van die lewensiklusse. 'N Blok kan ons beweeg om 'n nuwe rigting te ontdek, ons aanspoor om nuwe vaardighede en moed en uithouvermoë te ontwikkel, of ons weer kan laat kyk na wat regtig saak maak in die lewe. Ons kan dalk sien dat struikelblokke wat ons op ons lewenspaaie ondervind ons kan red van samestellende foute, ons langer van ons probleme kan laat beskou en ons kan aanmoedig om van rigting te verander en beter opsies raak te sien.
Ons kan selfs besef dat 'n verborge hand sommige van hierdie struikelblokke in ons pad plaas. As ons die nodige houdingsaanpassings kan aanbring, kan ons soos Marcus Aurelius vind dat 'wat in die pad staan' die manier word. '
Ek kom nie om blokke te begrawe nie, maar om dit te prys. Ek praat van die spoedwalle wat ons op die lewenspaaie ervaar. Soms lyk dit soos soliede baksteenmure of berge wat op ons manier ingestel is. Soms voel ons dat ons by 'n deur gekom het wat nie kan oopgaan nie, hoe hard ons ook klop of hoeveel sleutels ons probeer.
Ek het eens presies die sin gehad om na 'n deur in my lewe te kom wat nie sou oopgaan nie. Ek het geglo dat alles wat ek die graagste wou hê, agter die deur lê. Maar ek kon eenvoudig nie deurkom nie. Gefrustreerd, uitgeput deur te probeer, val ek een middag in 'n gemakstoel en het skielik 'n spontane visie op my situasie. Ek het myself sien klop totdat my kneukels bloedig was op 'n groot eikehoutdeur met yster. Jip, dit was hoe dit was.
'N Klein filmgreep begin in my bewussyn ontvou. Dit was die soort droomfilm waar jy nie net die waarnemer is nie, maar ook dadelik kan optree. Toe ek in die situasie van my tweede self gly, voel ek 'n soort prikkeling agter in my nek. Ek draai - nou heeltemal binne die visie - om te sien hoe 'n elegante figuurlike figuur vir my wink van 'n entjie aan my regterkant. Hy staan ​​in die middel van 'n boog. Agter hom was 'n toneel van groot skoonheid, met 'n lieflike huis op 'n heuwel bo vrugteboorde met vrugte en bloeiende bome. Ek het op daardie oomblik geweet dat alles wat ek gesoek het, deur hierdie boog lê.
Toe ek daarheen beweeg en daarna deurgaan, draai ek om die hele verhaal te probeer verstaan. Ek het twee dinge raakgesien. Terwyl hy met die een hand die Gatekeeper my gewink het in die rigting van die voorportaal, hou hy die deur wat my geweier het, styf toe. Agter die deur was iets soos 'n tronksel, 'n plek van opsluiting. Ek het my energie vermors in 'n ydele poging om myself op die verkeerde plek te plaas.
Ek het onmiddellik leiding vanuit hierdie visie, met sy dramatiese en objektiewe perspektief, in my lewe ingedra. Ek het die werk aan 'n sekere projek laat vaar en 'n sekere professionele verhouding beëindig. Ek het myself gou in 'n kreatiewe sin op daardie wonderlike plek van die bloeiende bome bevind.
Ek het uit hierdie ervaring iets geleer wat ek glo relevant is vir ons almal op spesifieke tye van uitdaging in die lewe. As u hopeloos geblokkeer voel, kyk of die blok eintlik 'n sein is om 'n beter pad vorentoe te kies. Agter die skynbaar onoorbrugbare blok kan 'n poortwagter sit wat u vordering teëstaan ​​op die pad wat u alledaagse denke gekies het om u te laat draai en 'n beter manier te vind.
Ons blokke kan ons vriende wees
Dit is slegs een van die maniere waarop ons blokke ons vriende kan wees. Ons is miskien op die regte pad, maar dit kan uitdagings insluit wat noodsaaklike toetse is, wat ons moet moed en vaardighede ontwikkel om vorentoe te gaan. Soos Dion Fortune dit eens gestel het, kan die blok 'n 'stootblok' wees, soos dié wat deur naellopers aan die begin van 'n wedloop gebruik is.
Op elke belangrike drumpel in ons lewensreise sal ons waarskynlik die een of ander vorm van die Dweller on the Threshold teëkom, 'n krag wat ons uitdaag om op te daag en na 'n nuwe vlak te styg. Voor so 'n uitdaging - en die innerlike weerstand wat daarmee gepaard gaan - het ons 'n keuse. Ons kan afbreek of deurbreek.
Ek is 'n voorstander van deurbreek. Oefening sal ons leer wanneer dit nodig is om vorentoe te beweeg, ondanks die blok, en wanneer ons van rigting moet skuif en om die blok moet gaan.
Video / Onderhoud met Robert Moss: Growing Big Dreams & Manifesting Your Heart's Desires | U is die beste