Beskrywing van die skildery deur Isaac Levitan "Roses" (1894) - Skilderye - 2022
Beskrywing van die skildery deur Isaac Levitan "Roses" (1894)
Levitan het hierdie stillewe daardie somer geskryf toe hy ander klein sketse maak wat blomme uitbeeld. Heel waarskynlik was dit bedoel as 'n geskenk aan 'n dame, soos blyk uit die Franse inskripsie in die hoek van die foto: "Souvenir". Die kunstenaar beskou die voortplanting van blommebeelde as 'n baie nuttige oefening vir kwasmeesters en raai sy volgelinge aan om hierdie soort stillewe te begryp. Alhoewel die meeste van Levitan se skilderye van hierdie genre nie 'die dode natuur' genoem kan word nie.
Dit lyk asof rose vir die kunstenaar lewendig is, vol sappe wat deur die son verlig word. Die foto voel die adel van kunsloosheid en grasie van blomme, die skilderagtige aard van hul gesofistikeerdheid en spiritualiteit. Hierdie eienskappe van die stillewe "Roses" en ander Levitan-blomme kan nie met enige ander werke in die Russiese kuns van daardie tyd vergelyk word nie, hulle kan slegs vergelyk word met die laat doeke van E. Manet in die Europese skilderkuns.
Die boeket van rose is sentraal en komposisioneel in 'n sentrale posisie op die doek, die ontspanning van die ruimte hang daarvan af, dit is eerder 'n skaduryke agtergrond wat die kleure van die boeket gunstig beklemtoon en omskryf, wat bestaan ​​uit een framboos en twee geel rose, omring deur beskeie blare, wat die oorgang van die kleur van die blomme na die agtergrond verlig. Die drie-dimensionaliteit van die knoppe word oorgedra met behulp van 'n verskeidenheid skakerings van die basiese kleure. Sonlig wat op geel rose val, verlig hul kleur op die kroonblare tot 'n heeltemal wit toon.
Met die eerste oogopslag is die intrige gevul met ernstige emosionele inhoud. Die kunstenaar kon die subtiele nuanses van ervarings uitdruk. Dus kon die skilder die grasie en skoonheid van vorm en kleur subtiel uitbeeld, deur hul prag te bewonder en bewondering vir hulle te hê. Roos laat jou toe om al die bisartheid van die innerlike wêreld uit te spreek - ingehoue ​​romanse en bedagsame gedagtes, verligte hartseer en ongebreidelde vreugde. Die blomme wat deur die kunstenaar uitgebeeld word, is in staat om oor hom te vertel, oor sy siel, sy interaksie met die lewe, met mense, met homself, oor sy vermoë om die werklike inhoud van die natuur te begryp en die bekoring op die vlakte te bemerk.