President Trump wil negatiewe rentekoerse hê, maar dit sal rampspoedig wees vir die Amerikaanse ekonomie, en sy doelstellings kan op ander maniere beter bereik word.
Die dollar het in Augustus teenoor die euro versterk, bloot in afwagting dat die Europese Sentrale Bank sy sleutelrentekoers verder na negatiewe gebied sou verlaag. Beleggers het na die dollar gevlug en president Trump gevra om op Aug. 30, 2019 te twiet:
Die Euro val teen die Dollar “soos mal” en gee hulle 'n groot voordeel van uitvoer en vervaardiging ... En die Fed doen NIETS nie!
Toe die ECB sy rentekoers verlaag het soos voorspel, van 'n negatiewe 0.4% tot 'n negatiewe 0.5%, het die president op XTUM Septweet getweet:
Die Federale Reserweraad moet ons rentekoerse tot NULL of minder laat daal, en ons moet dan begin om ons skuld te herfinansier. RENTEKOSTE KAN VERLANG WORD, maar terselfdertyd die termyn aansienlik verleng.
En op Sept. 12 tweet hy:
Europese Sentrale Bank sny vinnig op en sny koerse 10 basispunte. Hulle probeer en slaag daarin om die Euro teen die BAIE sterk dollar te verswak, en Amerikaanse uitvoere seer te maak. En die Fed sit en sit en sit. Hulle word betaal om geld te leen, terwyl ons rente betaal!
Daar is egter nie bewys dat negatiewe rentekoerse die ekonomieë wat dit probeer het, sou stimuleer nie, en dit sal die Amerikaanse ekonomie verwoes weens redes wat uniek is vir die Amerikaanse dollar. Die ECB het nie na negatiewe rentekoerse gegaan om 'n uitvoervoordeel te kry nie. Dit is om te verhoed dat die Europese Unie uitmekaar val, iets wat kan gebeur as die Verenigde Koninkryk inderdaad uittrek en Italië volg, soos hy gedreig het om te doen. As Trump goedkoop leenkoerse vir die Amerikaanse federale regering wil hê, is daar 'n veiliger en makliker manier om dit te bekom.
Die werklike rede waarom die ECB tot negatiewe rentekoerse oorgegaan het
Waarom die ECB negatief geraak het, is deur Wolf Richter vasgespyker in 'n Sept. 18-artikel op WolfStreet.com. Nadat hy opgemerk het dat die negatiewe rentekoerse nie voordelig blyk te wees vir 'n ekonomie waarin hulle tans werk nie, en die mense en die banke ernstige vernietigende newe-effekte gehad het, het hy gesê:
Negatiewe rentekoerse as opvolg en toevoeging tot massiewe QE was egter effektief om die eurosone aan mekaar vas te plak, omdat dit lande toegelaat het om oor die vloer te bly wat nie hul eie geld kan druk nie, maar wel nodig het om bo die water te bly. Hulle het dit gedoen deur befondsing oorvloedig en amper gratis, of gratis of meer as gratis te maak.
Dit sluit Italiaanse staatskuld in, wat 'n negatiewe opbrengs het deur die vervaldatum van drie jaar. ... Die jongste rentekoersverlaging van die ECB, soos in die reine en kontroversieel, is ontwerp om Italië verder te help, sodat hy nie die euro hoef te laat vaar en uit die eurosone moet uitbreek nie.
Die VSA het nie negatiewe rentekoerse nodig om bymekaar te bly nie. Dit kan sy eie geld druk.
EU-regerings het die soewereine mag verloor om hul eie geld uit te reik of geld wat deur hul eie sentrale banke uitgereik is, te leen. Die mislukte EU-eksperiment was 'n monetaristiese poging om 'n vaste geldvoorraad te handhaaf, asof die euro 'n kommoditeit in beperkte voorraad soos goud was. Die sentrale banke van lidlande het nie die mag om hul regerings of hul gebrekkige plaaslike banke te borg nie, soos die Fed vir Amerikaanse banke gedoen het met groot kwantitatiewe verligting ná die finansiële krisis 2008. Voor die Eurozone-skuldkrisis van 2011-12 was selfs die Europese Sentrale Bank verbied om soewereine skuld te koop.
Die reëls het verander nadat Griekeland en ander lande in Suid-Europa ernstige probleme ondervind het deur die opbrengste van effekte (nominale rentekoerse) deur die dak te stuur. Maar wanbetaling of skuldherstrukturering was nie 'n opsie nie; en in 2016 het nuwe EU-reëls 'n 'borgtog' vereis voordat 'n regering sy mislukte banke kon borg. Toe 'n bank in die moeilikheid was, moes bestaande belanghebbendes - insluitend aandeelhouers, junior krediteure en soms selfs senior krediteure en deposante met deposito's wat die gewaarborgde bedrag van € 100,000 oorskry - verlies neem voordat die openbare geld gebruik kon word. Die Italiaanse regering het 'n voorsmakie gekry van die moontlike terugslag toe dit verliese op vier klein banke se verbandhouers gedwing het. Een slagoffer opslae gemaak toe hy homself ophang en 'n nota agterlaat wat sy bank blameer, wat sy hele besparing van € 100,000 geneem het.
Intussen het die borgtogskema wat veronderstel was om bankverliese van regerings na bankkrediteure en deposante te verskuif, gedien om deponeerders en beleggers af te skrik, wat wankelrige banke nog wankelrig maak. Erger, die verhoogde kapitaalvereistes het dit vir Italiaanse banke bykans onmoontlik gemaak om kapitaal in te samel. Eerder as om met 'n ander rampokkery te flirt, was Italië gereed om die EU-reëls te fladder of die Unie te verlaat.
Die ECB het uiteindelik die kwantitatiewe bandwagon gekry en staatskuld begin koop saam met ander finansiële bates. Deur skuld teen negatiewe rente te koop, verlig dit nie net die EU-regerings van hul rentelas nie, maar dit is besig om die skuld stadig te blus.
Dit verklaar die ECB, maar waarom koop beleggers hierdie effekte? Volgens John Ainger in Bloomberg:
Beleggers is bereid om 'n premie te betaal - en uiteindelik 'n verlies te neem - omdat hulle die betroubaarheid en likiditeit benodig wat die regering en korporatiewe effekte van hoë gehalte bied. Groot beleggers soos pensioenfondse, versekeraars en finansiële instellings het moontlik min ander veilige plekke om hul welvaart te bewaar.
Kortom, hulle is kopers wat gevange is. Daar word van banke verwag om staatseffekte of ander 'hoë-gehalte likiede bates' te hou kragtens kapitaalreëls wat deur die Raad op Finansiële Stabiliteit in Switserland opgelê is. Aangesien EU-banke nou die ECB moet betaal om hul bankreserwes te hou, kan hulle net so 'n negatiewe opbrengste soewereine skuld hou, wat hulle moontlik met 'n wins kan verkoop as koerse nog verder daal.
Wolf Richter kommentaar:
Beleggers wat hierdie effekte koop, hoop dat die sentrale banke hulle van hul hand sal neem teen nog laer opbrengste (en hoër pryse). Niemand koop 'n langtermynlening met 'n negatiewe opbrengs om dit tot volwassenheid te hou nie.
Wel, ek sê dit, maar dit is professionele geldbestuurders wat sulke instrumente koop, of wat hulle moet koop weens hul batetoewysing en vertrouensvereistes, en hulle gee nie regtig om nie. Dit is geld van ander mense, en hulle gaan van werk verander of bevorder word of 'n restaurant of iets begin, en hulle is oor 'n paar jaar daar. Après moi le déluge.
Waarom die VSA nie negatief kan raak nie, en wat dit in plaas daarvan kan doen
Die VSA het nie negatiewe rentekoerse nodig nie, want dit het nie die probleme van die EU nie, maar dit het ander probleme wat uniek is vir die Amerikaanse dollar wat rampspoed kan veroorsaak as negatiewe koerse afgedwing word.
Die eerste is die massiewe mark vir geldmarkfondse meer belangrik tot die daaglikse markfunksionering in die VSA as in Europa en Japan. As rentekoerse negatief word, kan die fondse op groot skaal uitvloei, wat kan ontwrig korttermynfinansiering vir besighede, banke en miskien selfs die tesourie. Verbruikers kan ook nuwe koste in die gesig staar om hul bankverliese te vergoed.
Tweedens is die Amerikaanse dollar onlosmaaklik gekoppel aan die mark vir rente koersderivate, wat tans gewaardeer word vir meer as $ 500 triljoen. As eie ontleder Rob Kirby verduidelik, sou die ekonomie ineenstort as rentekoerse negatief word, omdat die banke wat die vaste rentekant van die swaps het, ook die wisselkoers moet betaal. Die afgeleide mark sou daal soos 'n stapel domino's en die Amerikaanse ekonomie daarmee saamneem.
Miskien as 'n stilswyende erkenning van die probleme, Jay Powell, voorsitter van die Fed, het geantwoord op 'n vraag oor negatiewe rentekoerse op Sept. 18:
Negatiewe rentekoerse is iets waarna ons gekyk het tydens die finansiële krisis en verkies om dit nie te doen nie. Nadat ons die effektiewe ondergrens bereik het [effektiewe federale fondskoers byna nul], het ons gekies om baie aggressiewe vooruitvoorligting en ook grootskaalse bate-aankope te doen. ...
En as ons op 'n toekomstige datum weer op die effektiewe ondergrens sou wees - en nie iets wat ons verwag nie - dan dink ek, sal ons kyk na die gebruik van grootskaalse bate-aankope en vooruitvoorligting.
Ek dink nie ons sal na die gebruik van negatiewe koerse kyk nie.
As aanvaar word dat die grootskaalse bate-aankope wat op 'n bepaalde datum gemaak is, van federale effekte bestaan, sou die federale regering sy skuld feitlik rentevry finansier, aangesien die Fed sy winste aan die tesourie teruggee nadat sy koste afgetrek is. En as die effekte onbepaald deur die Fed verskuldig en gehou word, sou die geld nie net rentevry maar skuldvry kon wees nie. Dit is nie 'n radikale teorie nie, maar dit is wat gebeur met die Fed se verbandaankope in die vorige QE. Toe dit laas herfs probeer om die aankope te onwikkel, was dit 'n aandelemarkkrisis. Die Fed leer dat QE 'n eenrigtingstraat is.
Die probleem onder die bestaande wetgewing is dat nóg die president nóg die Kongres beheer het oor die vraag of die 'onafhanklike' Fed federale effekte koop. Maar as Trump Powell nie oor die middagete tot hierdie reëlings kan laat saamstem nie, kan die Kongres die Federale Reserwewet wysig om te vereis dat die Fed met die Kongres saamwerk om die fiskale en monetêre beleid te koördineer. Dit is wat Japan se bankwet vereisen dit was baie suksesvol onder premier Shinzō Abe en “Abenomics.” Dit is ook wat 'n span voormalige sentrale bankiers onder leiding van Philipp Hildebrand voorgestel het in samewerking met Jackson Hole se vergadering van sentrale bankiers verlede maand, gewone gereedskap werk nie. Onder hul voorstel, sou die sentrale banktegnokrate toesig hou oor die toewysing van die fondse, maar beter sou die Japannese model wees, wat die federale regering in beheer van die toekenning van fiskale beleidsfondse laat.
Die Bank of Japan hou nou byna die helfte van Japan se federale skuld, 'n radikale skuif wat hiperinflasie nie veroorsaak het soos monetaristiese ekonome reg voorspel het nie. In werklikheid kan die Bank van Japan nie die inflasiekoers van die land selfs tot by die beskeie 2-persentasie-teiken haal nie. Vanaf Augustus, was die koers 'n buitengewone lae 0.3%. As die Fed sou volg en 50% van die Amerikaanse regering se skuld sou koop, kan die tesourie sy kiste met $ triljoen triljoen dollar rentevrye geld opswel. En as die Fed voortgaan om die skuld te laat rol, kan die Kongres en die president hierdie biljoen $ 11 nie net rentevry maar skuldvry kry nie. President Trump kan nie 'n beter ooreenkoms kry as dit nie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Die ramp van negatiewe rentekoerse