Anti-inenting - Inligting - 2022
Nie alle mense is bereid om van die voordele van die beskawing deel te neem nie, omdat hulle dit as onduidelik beskou. Sommige gebruik doelbewus nie selfone, rekenaars en moderne vervoerwyses nie. Daar was ook so 'n sosiale beweging soos teen inenting. Dit bevraagteken mediese vooruitgang en die behoefte aan inentings.
Ouers van kinders wat entstowwe weier, word deur gesondheidswerkers en amptenare beveg. Hulle voer aan dat so 'n stap lei tot 'n verswakking van die immuunstelsel en die risiko van uitbrake van aansteeklike siektes verhoog. Antivaccinators beskou hulself as innoverende mense, maar die publiek bespreek dit. Kwaad uitroep maak dit moeilik om objektief na die probleem te kyk en na die ouers self te luister.
Anti-inenting het geblyk dat dit baie mites bevat. Dit is die moeite werd om in detail te verstaan ​​wat agter hierdie verskynsel is, waarom mense inenting vermy en hoe hulle oorreed kan word.
Enige ouer wat nie hul kind wil inent nie, is 'n anti-inenting. Daar is 'n laag mense wat nie entstowwe vertrou nie. 'N Besliste verwerping daarvan is 'n uiterste maatstaf in hierdie groep, waarvan die basis bloot twyfel en verstrengel is in die advies van talle kundiges. Die meeste ouers wat nie hul kinders volledig inenting nie, kan nie as antivaksinators beskou word nie. Dit is net lewende mense wat hier en nou probeer om die beste oplossing vir hul nageslag te vind. Sommige wil nie ingeënt word nie, en niks sal hulle in beginsel dwing om dit te doen nie. Ander durf eenvoudig nie die gevolge waag of vrees nie. Iemand vertrou nie 'n spesifieke entstof nie, veral as daar slegte resensies daaroor is. Maar almal van hulle kan nie as anti-inenting ingedeel word nie. So 'n maatreël sal die situasie net vererger en sal nie die geleentheid bied om ouers te oortuig dat hul mening verkeerd is nie.
Die anti-inenting beweging het in 1998 begin ná die bedrog van Wakefield en pogings om inentings aan outisme te koppel. Inenting geweier het, saam met die entstowwe self. Dit is maklik om uit te vind presies wanneer hierdie verhaal begin het. In 1796 was Edward Jenner die eerste wat ingeënt is. Die proefpersoon was die 9-jarige James Phipps, wat met die pokke-virus ingespuit is. Sodra die mensdom die entstof ontvang het, is sy teenstanders onmiddellik gevind. In die dae het dit ondenkbaar gelyk om 'n virus, hoewel verswak, in u bloedstroom te spuit. En hierdie geskille duur al meer as 'n eeu. Die rede vir vrees is in hierdie tyd verander. Min mense glo dat inenting babas kan doodmaak soos voorheen gedink. In die 1980's het anti-inenting teen DPT-inentings geveg. Advokaat Barbara Fischer het selfs 'n invloedryke organisasie teen entstof ingestel. Dit is hoe die Orwelliaanse klinkende nasionale inentingsentrum in 1982 gebore is. Die publikasie van die Wakefield-materiaal was net nog 'n rede vir die verskanste gemeenskap om die entstof te laat vaar.
Daar is meer en meer ondersteuners van teen-inenting. Daar is geen bewyse om hierdie mite te ondersteun nie. En hierdie groep mense self kan skaars 'n beweging genoem word. In werklikheid is dit net georganiseerde aktiviste wat blatant vals inligting versprei en ouerlike vrese voer. Die volgende laag is ouers wat inentingskwessies bespreek en hul gedagtes op sosiale netwerke deel. Die oorgrote meerderheid mense doen egter net sake en doen die beste vir hul kinders. Die getal kan geskat word met behulp van nie-mediese vrystellings, wat Westerse ouers toelaat om hul kinders skool toe te stuur sonder die nodige inentings. Niks is bekend oor die toename in die aantal sulke norme nie. En die nuwe wette in die Amerikaanse state het die beheer van die staat in hierdie saak verminder. Maar selfs sulke gegewens sal niks vertel van die aantal weieraars nie. Die kind kon vrygelaat gewees het omdat sy ma nie die inenting wou mis nie, maar hy het siek geword met iets anders. Die ouers het moontlik nie tyd gehad om die vrylating te kry nie, hoewel dit nie moeilik was om dit te doen nie. Dit gebeur dat volwassenes 'n entstof weier en verwag om 'n ander middel te ontvang. Ondanks alles, is die inentingsyfers vir kinders in die Verenigde State oral eweredig hoog. Die getal mense wat die entstof weier, is nie meer as 'n halwe persent nie. Dit is so min dat dit onmoontlik is om oor sulke mense te praat. Hulle kan net so eenhorings wees en verdwaal in die skare. Dit gaan oor die vlak van foute.
Ouers wat nie hul kinders inent nie, is vuil hippies of glo in 'n sameswering van farmaseutiese ondernemings. Diegene wat entstowwe weier, is 'n uiters heterogene groep. Dit is onmoontlik om oor spesifieke politieke voorliefde te praat. Studies het getoon dat die meerderheid mense, ongeag hul siening, inenting ondersteun. Diegene wat in die sameswering van maatskappye of regerings glo, is 'n absolute minderheid, selfs onder diegene wat inentings geweier het. Iemand veg teen GMO's, borsvoed tot 7 jaar oud, weier essensiële olies - is daar so min freaks in die samelewing? Pogings om 'n gemeenskaplike identiteit onder die groep te vind, is nie suksesvol nie. Een van die meer onlangse verhale was verwant aan die Amish, terwyl die vorige een verband hou met Ortodokse Jode. Op grond van 70 gevalle het die navorsers die redes vir die mislukking probeer uitvind. Dit blyk dat die konteks deurslaggewend word: tyd, plek, tipe entstof. Die faktore wat huiwerende mense verenig, is nie maklik om te kategoriseer nie. Ouers dink meer aan wat met die kind kan gebeur in geval van newe-effekte van die inspuiting, eerder as om die dreigende gevaar te beoordeel indien daar nie geweier word nie. Moeder se ouderdom blyk 'n sterk faktor te wees. Jonger vroue huiwer waarskynlik weens 'n gebrek aan ervaring. As 'n groep het anti-inenting slegs een ding gemeen: hulle weier inentings. En dit is alles.
Ouers wat nie hul kinders inenting nie, wil hê dat hulle natuurlik siek moet word. Dit is 'n grap om 'n gejaag na u kinders te soek. Inteendeel, anti-inenting is bang vir siektes, maar hulle is selfs meer bang vir die entstof en die moontlike gevolge daarvan. Daar is regtig 'n klein aantal mense wat natuurlike siektes vir kinders wil hê, maar dit is die regte gekke wat met die toepaslike maatskaplike dienste moet werk. Daar is moeders wat toelaat dat hul kinders teen tetanus ingeënt word, maar nie teen breinvliesontsteking nie. Die entstof sal immers nie teen alle moontlike stamme beskerm word nie. Hier praat ons van risikobepaling. Dit lyk vir mense dat ernstige siektes geleidelik verdwyn. Waarom neem u die risiko met 'n entstof en beskerm u teen iets wat nie meer 'n bedreiging is nie? Maar siektes sal heeltemal verdwyn as mense die entstof sonder uitsondering gebruik. Dit is presies wat met pokke gebeur het. Die risiko vir siekte is steeds groter as die risiko's vir newe-effekte van die entstof. En hier moet die gesondheidsowerhede al werk en opvoedkundige werk doen. Anders neem ouers besluite op grond van hul eie ervaring en vermoedens. Dit is die verkeerde inligting wat die skuld is, nie die ouers se begeerte om die siekte van hul kinders te oorleef nie.
Ouers wat nie hul kinders inent nie, is eenvoudig dom en oningelig. Dit is dikwels baie slim, opgeleide en gesellige mense. Die feit is dat die inligting wat hulle het bloot verkeerd is. Navorsing het getoon dat gemotiveerde redenering bepaal hoe mense oor bedreigings voel. Daar is 'n verdediging van hul eie geloofstelsel. Dit gaan nie oor opvoeding nie (soms weier selfs intelligente mense die entstof), maar oor hoeveel mense in iets glo. En die feit dat sommige ouers wat nie inenting het nie, hoogs opgelei is, is deel van die probleem. Mense met 'n hoë inkomste en 'n goeie opvoeding is bewus van hulself as slim en beskik oor sekere kennis in die lewe, kan besluite neem en prosesse bestuur. Sulke mense voel reg, soos ook diegene wat die entstof al jare bestudeer het. Hulle is die prooi om hul eie navorsingsvaardighede te oorskat. Die herstel van huishoudelike toestelle is moeilik vir hulle en moet 'n spesialis ontbied, maar die vraag oor die entstof is duidelik en het nie gespesialiseerde kennis nodig nie. Hierdie onderwerp word nie vanuit die standpunt van wetenskap beskou nie, maar vanuit die standpunt van inligting wat in die openbaar beskikbaar is. Dit moet as trots beskou word, maar nie tot domheid nie. Dit is belangrik om die oningeligte van die verkeerde te skei. Baie ouers wat inentings weier, spandeer hul dae op soek na 'n beter middel. Om hulle dom te noem, is om die kern van die probleem te mis. Diegene wat nie hierin glo nie, moet so 'n ouer probeer oortuig. In reaksie hierop sal u baie argumente hoor met skakels na relevante mediese navorsing, wat u kop laat draai. In werklikheid praat hierdie studies óf oor iets heeltemal anders, óf is dit tipiese voorbeelde, eksperimente met 'n swak uitvoering, weerlê deur daaropvolgende navorsing, of bloot bevooroordeeld. Die bestaan ​​van anti-inentingsareas Serry Tenpenny en Colley Brogan ontken die mite van hul onnoselheid. Daar is noukeurig gekeurde studies wat doelbewus die idee van die gevare van inentings voorstel. Hierdie pseudo-ingesteldheid sal baie oortuigend wees vir nie-spesialiste.
Ouers wat nie hul kinders inent nie, beskou hulself slimmer as dokters. Dit is nie altyd die geval nie. Sulke mense beskou hulself nie as slimmer of domer as dokters nie. U vertrou net dat u die beste inligting oor hierdie onderwerp het, selfs al is dit nie daar nie. Daar is goeie dokters en slegte dokters, sommige moes met die slegste punte op die kursus gegradueer het. Net so kan menings oor entstowwe verskil. Dit is die dokters wat verkeerde inligting versprei. As die dokter antibiotika voorskryf, is daar niks verkeerd om die vraag na so 'n kursus te vra nie. Net so kan daar vrae wees oor entstowwe. Antwoorde uit die reeks: 'Ek het so besluit' en 'luister na die dokter' wek geen vertroue op nie. Geen dokter kan alle inentingsmateriaal dophou nie, nuwe artikels verskyn weekliks en ouers weet dit. Hulle het 'n klomp navorsing, wat die moontlike risiko's uitgewys en hul aansprake verhoog. Natuurlik het die dokter hierdie studies nog nooit vantevore gesien nie. Om redelik te antwoord is deel van 'n dokter se werk. Enige ouer wil ontslaan word. Dit is geensins 'n belediging vir 'n spesialis nie, maar 'n vorm van kommunikasie tussen 'n dokter en 'n pasiënt. Dokters probeer gewoonlik om nie na hierdie kwessies te gaan nie, en vervloek noukeurige ouers. Dokters het dikwels nie genoeg tyd om probleme met angstige ouers te bestudeer en op te los nie. Dit is die wortel van die probleem; ouers begin hulself slimmer beskou as spesialiste. Helaas, die hoë eise aan inligting word nie verwesenlik nie. Dit gebeur so dat dokters, waarop mense aanvanklik vertrou, senuweeagtig begin raak en selfs aggressie toon as hulle gevra word oor inentings. So 'n houding is afstootlik en maak dat u die besluit uitstel.
Antivaccinators vrees dat hul kinders outisties sal word. Daar is 'n gewilde mite dat inenting tot outisme van kinders kan lei. In werklikheid het ouers baie vrese oor die entstof, maar hierdie siekte is op die lys, indien enigsins teenwoordig. Ons kan weereens dink aan die bedrieglike studie van dr. Wakefield wat inentings aan outisme probeer koppel. Toe het dit mense bekommerd gemaak. Maar sedertdien is tientalle studies gedoen wat nie die bestaan ​​van so 'n verband bevestig het nie. Maar daar is nog steeds diegene wat in hierdie mite glo. Maar vir die meerderheid is hierdie vrees al lankal verby, nou is daar al hoe meer vrese uit die reeks "te veel", "te vroeg" of "giftige komponente". Die gebruik van die outisme-mite is beledigend vir gesinne met hierdie probleem, sowel as vir diegene wat hul situasie moet aanspreek.
Anti-inenting is bang of glo dieselfde ding. Ouers weier om verskillende redes vir inenting. Twyfel en oortuigings kan hul eie redes hê. Onsekerheid oor inenting is ingewikkeld. Sommige is bang vir newe-effekte, ander weier om godsdienstige of filosofiese redes, ander vertrou nie die owerhede of farmaseutiese ondernemings nie, en ander beskou die siekte nie ernstig nie. Mense kan vrees hê vir sekere bestanddele van die entstof, en die kind kan onstabiel wees. Iemand weet met 'n onaangename persoonlike ervaring van inenting, 'n slegte ervaring met 'n vorige dokter is moontlik. Daar is diegene wat self 'n slegte kinderinenting gehad het en nie dieselfde vir hul kinders wou hê nie; iemand het 'n slegte reaksie op medikasie gehad. Dit gebeur selfs dat die dokter homself van inenting ontwyk! Een studie het soveel as 147 faktore geïdentifiseer wat op een of ander manier verband hou met die onttrekking van entstof, vertragings in die neem van besluitneming, of uiteindelike besluitneming. Dit is belangrik om dit te verstaan, want anders kan die probleem nie opgelos word nie. As alle anti-inenting in 'n enkele massa versamel is en een etiket aangeheg is, sal u nie die regte rede weet nie. Ongelukkig vir gesondheidsorg is daar steeds nie 'n enkele probleem of 'n enkele oplossing nie.
Anti-inenting is egoïstiese narciste. Die aktiefste nie-vaccinerende ouers is mal oor hul kinders en sorg vir hul veiligheid. En dit is 'n prioriteitsmaatreël vir enige normale persoon. Die natuur self het ons geneties geleer om na ons nageslag te sorg. Tara Norman, 'n ma van twee kinders wat nie ingeënt is nie, het gesê dat haar kinders hul eerste inentings suksesvol ontvang het. Die dokters het haar gedwing om dit te doen en die moeder van selfsug beskuldig. Nou verstaan ​​sy dat in die geval van 'n uitbraak van die siekte, sy die kinders tuis sal moet hou. Maar dit is nie omdat sy 'n narcis of 'n slegte persoon is nie. Die moeder glo dat dit op die ou end beter sal wees vir haar kinders. Is daar selfsugtige mense wat nie kinders inent en versorg nie? Natuurlik het. Sommige stuur hul kinders saam met grondboontjiebotter en jellie-toebroodjie, hoewel klasmaats allergies is vir hierdie kos. Ouers kan hul selfsug op verskillende gebiede toon, niemand kan sê dat daar meer narciste onder nie-inenting is nie as onder inenting. En die vervreemding van sulke egoïste sal nie die probleem oplos nie. Is anti-inenting slegte mense? Dit is die moeite werd om weer te beklemtoon oor verkeerde inligting en misleiding, maar dit is geen bewys van selfsug nie. Mense doen die beste vir hul kinders deur hul ouerlike plig na te kom soos hulle dit verstaan.
U kan anti-inentinge blameer en hulle van plan laat verander en ingeënt word. Om iemand sleg te laat voel terwyl hy hul kind probeer beskerm, sal nie help om gedrag te verander nie, veral as mense reeds buite die tradisionele houding verkeer. Die blogs is vol kommentaar en beskuldigings van werkers teen inenting wat die verspreiding van epidemies regoor die land bevorder. Maar hierdie woede is nie geregverdig nie. Beskuldigings en beledigings sal nie die probleem oplos nie. Artikels word gepubliseer wat die beweging self blameer, maar nie individuele ouers nie. Maar hierdie benadering is gedoem tot mislukking, gegewe die gebrek aan 'n verenigde samelewing en die idee van anti-inenting. Dit is moeilik om die idee te ontneem wanneer elke gesin sy eie het, bepaal deur die omgewing en omstandighede. Aanvalle verhoog net wantroue en weiering om die kwessie te bespreek, wat polarisasie in die samelewing verhoog. Beskuldigings is vandag in die mode. Navorsing het getoon dat opt-out-groepe vir entstowwe 'n klein geografiese groep is. Sosiale netwerke help ook.Mense wat oortuig is dat hulle reg is, kommunikeer met eendersdenkende mense. Beskuldigings en kritiek kom net nie binne die kring nie. En pogings om die samelewing aan te val, kan 'n terugslag veroorsaak. Mense is sosiale wesens wat op hul sosiale groep staatmaak vir beskerming.
Anti-inentings luister eenvoudig na Jenny McCarthy en Andrew Wakefield. Baie charlatane versprei verkeerde inligting oor inenting. Ouers kan enige materiaal teëkom, miskien net nie van hoë gehalte nie. Wakefield verdien allerhande sensuur vir sy werk om inentings te vererg. Die aktrise Jenny McCarthy het ook 'n rol gespeel. Maar baie ouers het self op hierdie idee gekom, soek nie 'n sondebok nie. Daar is baie ander gerespekteerde skrywers wat die belangrikheid van entstowwe ontken: Joseph Mercola, Mike Adams, Sherry Tenpenny, Barbara Lowe Fisher, Dan Olmsted, Brian Hooker, en baie ander. Dit lyk asof hierdie mense die bestaan ​​van 'n sameswering teen inenting bewys. Hulle handhaaf met die beste bedoelings, bombardeer hulle slegs kundige mense met disinformasie. Hoogopgeleide burgers gaan op die internet om die waarheid daar te vind en vind talle studies van bogenoemde syfers. Dit is maklik om te dink dat mense voor die mening van 'n beroemdheid soos McCarthy geswig het. Daar is egter voorbeelde van Amanda Peet, Keri Russell, Salma Hayek, Sarah Michelle Gellar, Jennifer Garner en ander wat ook inenting geweier het. Vir hulle is 'n show-ster van die tweede of derde omvang beslis nie 'n gesag nie. In werklikheid is 'n mens se eie hegte sosiale bande een van die invloedrykste faktore by die neem van hierdie besluit.
U moet net ouers oortuigende feite oor die entstof gee, en dit sal hulle oortuig. Die verskaffing van inligting is nie genoeg om 'n besluit te verander nie en kan selfs terugbrand. As die probleem slegs swak inligting was, sou die gesondheidsamptenare dit lank gelede opgelos het. Betroubare en geverifieerde inligting is in die volksmond beskikbaar. Vir baie mense werk die brein egter anders. Mense glo dat die basiese inligting reeds vir almal duidelik is, maar dat addisionele regverdiging gevind moet word. Hulle verstaan ​​nie dat hulle reeds alles het wat hulle nodig het nie. Navorsing het getoon dat wanneer antivaksinatore gekonfronteer word met faktore wat hul oortuigings weerspreek, hulle die voor die hand liggende en ontken inentings. Korrektiewe inligting is op die een of ander manier teenproduktief. Daar is nog 'n studie wat toon dat mense gemotiveerde redenering wil aanwend om hul eie oortuigings, insluitend vrees, te beskerm. Vir 'n persoon om van plan te verander en sy gedrag te verander, is dit nodig om sy waardes en vrese uit te vind en om entstowwe in die huidige koördinaatstelsel in te pas, en sodoende te voorkom dat inentings by fobies aansluit.
Inenting moet vir almal verpligtend gemaak word, dit sal die probleem oplos. Mense het kort herinneringe. Amerikaanse praktyk het getoon dat in sommige lande 'n universele immuniseringsprogram aangeneem is. Die wette het logies gelyk ná die maselsepidemie in 1989-1991. Die hype het egter vinnig teruggesak, en onmiddellik was daar diegene wat op die hoogste vlak begin lobby het vir die afskaffing van sulke wette. As daar reëls is wat vir almal bindend is, sal daar altyd teenstanders van sulke reëls wees. En as die negatiewe basis daarvan vergeet word, nog meer. 'N Negatiewe besluitnemingspersepsie verwys na die risiko's wat kunsmatig opgelê is. En die risiko's waaraan 'n persoon bewustelik deelneem, word as vanselfsprekend aanvaar. Sommige voordeel word selfs daaruit verkry, aangesien die persoon probeer om die situasie te beheer. Selfs die strengste inentingswette werk moontlik nie as dit swak toegepas word nie. In Kalifornië is voorwaardelike inenting toegelaat. Ouers het belowe om dit op hul eie, buite die skool, te doen. As gevolg hiervan het 7,5% van die kinders van hierdie geleentheid gebruik gemaak. Selfs in welvarende Amerika het die gesondheidsowerhede nie die vermoë om sulke wette af te dwing nie. Die benadering swaai gedurig soos 'n slinger. Die owerhede dink oor hoe om die bestaande stelsel te behou, maar maak dit geriefliker.
Antivaccinators is hopeloos - hulle sal nooit van plan verander nie. Hierdie mite klink fatalisties. As ons van die ywerigste ondersteuners van die konsep praat, is dit nie meer moontlik om hulle te oortuig nie. Maar baie ander is baie in staat om hul standpunt te verander. Die geskiedenis het getoon dat die getal teen-inentings geleidelik afneem. Daar sal altyd sulke mense wees, maar daar sal nooit baie van hulle wees nie. Daar is ouers wat weier om nie-mediese redes, maar hul kinders huiwer of selekteer hulle met selektiewe entstowwe. Dit is die taak van die mediese beroep om die nodige remedie te verskaf en om mense die belangrikheid van die oplossing te bewys. Die sleutel is om te erken dat daar verskillende soorte ouers in verhouding tot die entstof is. Dit kan nie as hopeloos beskou word nie, want op die ou end probeer hulle bloot die beste besluit neem op grond van die beskikbare inligting. Inenting is 'n belangrike prestasie van moderne medisyne. Maar sy het 'n gyselaar van haar sukses geword. Mense het vergeet hoe ernstig die epidemies was en waarmee ons ons red met inenting. Slegs 'n styging in die voorkoms kan sommige mense laat nadink oor die voordele en nadele van inenting. In so 'n situasie moet u 'n volwasse besluit neem. En op hierdie oomblik maak mense oop en is hulle gereed om van plan te verander oor inenting.