Welkom terug (aan myself!) | Dion se gedagtes
« Die Irishman en die hond
Wetmakers en dies meer. »
Welkom terug (aan myself!)
Mei 13, 2009 deur Dion
Ek was so bietjie skaars nê? Daar het ook soveel dinge gebeur in die afgelope paar weke dat ek nie kans gehad het om te draai nie. Ons is mos die goeie nuus by die werk meegedeel dat ons dalk binnekort 'n kort week sal moet begin werk, hangende af van hoe die finansies sal gaan oor die daaropvolgende maande. Ek skarrel alreeds rond om die skuld af te betaal wat ons heel dom aangegaan het toe die wêreld-ekonomie so bietjie beter was, en nou nog dit ook… Ek het besluit ek sal maar my houtwerk-stokperdjie moet laat begin werk vir homself. Die Irishman is angstig besig om kraal-juwele te maak – o, ek glo nie ek het al genoem dat sy die goed maak nie, of hoe? Haar werk is van uitstekende gehalte. Sy het eers begin met 'n "salvation bracelet" (ek dink dis wat hulle genoem word. Nou doen sy allerhande ingewikkelde halsbande, armbande, oorbelle en dies meer. Sy dink nie so nie, maar ek dink haar werk is uitstekend, en ek het nogal 'n baie kritiese oog vir handgemaakte dinge. Sy het alreeds twee plekke – teetuine en markte hier aan die ooskus – waar sy die juwele kan uitstal, en ons hoop dit kan ook so geldjie inbring.
En daar gaan my pa toe alweer in hospitaal toe vir nog 'n operasie… Hy het destyds sy heup sleg gebreek in 'n motorongeluk en dit het sy hele lewe verander. Hy was die ouderdom wat ek nou is. Na 'n tweede heup-vervanging omtrent 15 jaar na die ongeluk, gaan staan hy en foeter van 'n leer af met 'n kettingsaag in sy hande. Diè het hom gelukkig nie te erg gesny nie, maar hy het sewe ribbes en sy heupe op twee plekke gebreek. Hy het op harde plaveisel geval. In die hospitaal tel hy toe een-of-ander kiem op en is amper dood. Ek het sedertdien heelwat gryser geword – ek dink die vooruitsig dat ek dalk my pa kon verloor het, het my erger affekteer as wat ek gedink het. Toe moes hy ingaan om werwels aanmekaar te heg en was vir weke in die bed agterna, en nou is dit weer sulke tyd. Nog 'n werwel-hegting. Geen wonder mens word voor jou tyd oud nie, en mens dink altyd dis net jou vrou of man en kinders wat jou dit aandoen. Gelukkig klink dit of alles die keer goed gaan – hy is gister uit intensiewe sorg na die gewone saal en hy sien al klaar daarna uit om by die huis te kom. Dis 'n goeie teken. Dit het my hart gebreek om met hierdie ou verlepte persoon oor die telefoon te gesels, maar sy verstand is nou helder en hy klink sommer gesonder.
Ek wonder nou net wat is volgende…
op Mei 13, 2009 at 10:19 vm | Antwoord Zee
Jinne, maar jy is omtrent deur 'n paar goed. Ek is bly om te lees dat dit darem goed gaan met jou pa!!
Nee wat man, ek dink die 2keer met jou paps se operasies tel vir 3. 🙂
op Mei 13, 2009 at 10:31 vm | Antwoord Dion
Dankie Zee. Ja, hopelik is dit die laaste. Dis een van my grootste vrese om my ouers te verloor, maar dis eintlik soort-van onvermydelik, nê? My pa is my beste vriend. So mens wens dit maar weg vir so lank as moontlik.