Sowjette omsingel Duitsers by Stalingrad - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Sowjette omsingel Duitsers by Stalingrad
Op 22 November 1942 betaal 'n Sowjet-teenoffensief teen die Duitse leërs vrugte af terwyl die Rooi Leër ongeveer 'n kwartmiljoen Duitse soldate suid van Kalach, aan die Don-rivier, binne Stalingrad vasvang. Namate die kring van die Sowjets toegeneem het, versoek die Duitse generaal Friedrich Paulus toestemming van Berlyn om terug te trek.
Die Slag van Stalingrad het in die somer van 1942 begin, aangesien Duitse magte die stad, 'n groot industriële sentrum en 'n strategiese staatsgreep, aangerand het as dit beset kon word. Maar ondanks herhaaldelike pogings kon die Duitse 6de leër, onder Paulus, en 'n deel van die 4de Panzer -leër, onder Ewald von Kleist, nie die adamantynse verdediging deur die Sowjet -62ste leër onder bevel van genl Vasily I. Chuikov verbysteek nie, ondanks die feit dat het die Sowjette middel Oktober tot by die Wolga gestoot en Stalingrad omsingel.
Afnemende hulpbronne, partydige guerrilla -aanvalle en die wreedheid van die Russiese winter het die Duitsers begin tol. Op 19 November het die Sowjets hul stap geneem en 'n teenoffensief geloods wat begin het met 'n massiewe artillerie -bombardement van die Duitse posisie. Die Sowjets het toe die swakste skakel in die Duitse mag-onervare Roemeense troepe aangeval; 65 000 is uiteindelik deur die Sowjette gevange geneem.
Die Sowjette het daarna 'n gewaagde strategiese stap geneem, die vyand omsingel en terselfdertyd knypbewegings van noord en suid geloods, net soos die Duitsers Stalingrad omsingel het. Die Duitsers moes teruggetrek het, maar Hitler wou dit nie toelaat nie. Hy wou hê dat sy leërs moet uithou totdat hulle versterk kan word. Teen die tyd dat die nuwe troepe in Desember opgedaag het, was dit te laat. Die Sowjet -posisie was te sterk, en die Duitsers was uitgeput. Dit was toe net 'n kwessie van tyd voordat die Duitsers gedwing sou word om oor te gee.
LEES MEER: Hoe het die Nazi's die Tweede Wêreldoorlog werklik verloor?
Duitse krygsgevangenes in die Sowjetunie
Ongeveer drie miljoen Duitse krygsgevangenes is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Sowjetunie gevange geneem, die meeste van hulle tydens die groot vooruitgang van die Rooi Leër in die laaste jaar van die oorlog. Die krygsgevangenes is aangewend as dwangarbeid in die Sowjet-oorlogse ekonomie en na-oorlogse heropbou. Teen 1950 was bykans alle oorlewende krygsgevangenes vrygelaat, met die laaste gevangene wat in 1956 uit die USSR teruggekeer het.  Volgens Sowjet -rekords sterf 381 067 Duitse Wehrmacht -krygsgevangenes in NKVD -kampe (356 700 Duitse onderdane en 24 367 van ander nasies).   Volgens die Duitse historikus Rüdiger Overmans ca. 3 000 000 krygsgevangenes is deur die USSR geneem, en hy het die 'maksimum' aantal Duitse krygsgevalle in Sowjet -hande op 1,0 miljoen gestel.  Op grond van sy navorsing is Overmans van mening dat die dood van 363,000 krygsgevangenes in gevangenskap van Sowjet deur die lêers van Deutsche Dienststelle (WASt) bevestig kan word, en voer voorts aan dat '70000 Duitse weermag heeltemal aanneemlik lyk, maar nie bewysbaar nie. personeellede wat vermis is, is in Sowjet -aanhouding dood.  
& ldquoDuits Vlasov & rdquo
Toe die Sowjet -offisiere die eerste keer probeer het om Seydlitz by die krygsgevangenekamp te draai, het hulle vrugbare grond gevind. Die generaal was baie ontnugter deur die Duitse leierskap en geskok oor die katastrofe van Stalingrad.
Seydlitz het ingestem om binnekort met die kommuniste saam te werk. Die Amerikaanse historikus Samuel W. Mitcham het geskryf Hitler en rsquos bevelvoerders: & ldquoHy was oortuig dat elke stap wat die val van Hitler bespoedig het, goed was vir Duitsland en selfs as dit vir Stalin sou beteken. & rdquo
Saam met 93 offisiere het Seydlitz 'n Bond van Duitse offisiere gevorm, waar hy as president gekies is. Hy word ook ondervoorsitter van die Nasionale Komitee vir 'n Vrye Duitsland, onder leiding van Duitse kommuniste.
Die aktiwiteit van Seydlitz & rsquos weerspieël die van generaal Andrey Vlasov, 'n gevange Sowjet-generaal wat na Duitsland oorgeloop het en die sogenaamde Komitee vir die Bevryding van die Volke van Rusland gelei het.
Walther von Seydlitz het aktief deelgeneem aan die propaganda -oorlog. Hy het die Duitse bevelvoerders probeer oortuig dat Hitler Duitsland verraai het deur die katastrofe in Stalingrad toe te laat, dat hulle 'n eed afgelê het, nie die Führer nie.
& ldquo Nadat Hitler weg is, sal Duitsland vrede sluit, en hy het gesê. Seydlitz skryf in Oktober 1943 aan die bevelvoerder van die 9de Army Walter Model: & ldquoMaak Hitler bedank! Verlaat die Russiese land en neem die oostelike leër buite die Duitse grense. Hierdie besluit sal 'n eerbare vrede verseker wat die Duitse volk die regte van 'n vrye nasie sal gee. & Rdquo (skakel in Rusland)
Die boodskappe van Seydlitz en rsquos het nie 'n ontvanklike gehoor onder die Wehrmacht -generaals gevind nie. Sy oproep aan die verdedigers van Konigsberg en rsquos om hul wapens neer te lê, versnel egter die kapitulasie van die garnisoen in April 1945.
Die belangrikste wens en doel vir Seydlitz was om Duitse eenhede te vorm wat saam met die Sowjets op die slagveld teen die Nazi's sou veg. Maar sulke toestemming moes deur Stalin verleen word.
Sowjette stop Duitsers by Koersk
Alhoewel die Sowjets die Duitsers in die Slag van Stalingrad verpletter het, het hulle nog nie daarin geslaag om 'n someroffensief deur die Wehrmacht terug te keer nie. Kan dit wees dat die Rooi Leër vasgevang was in 'n ontstellende patroon van oorwinning in die winter (tydens die Slag van Moskou in 1940/1 en Stalingrad in 1942/3) en 'n nederlaag in die somer (tydens die aanvanklike inval in 1941 en Operasie Blue in 1942)? Dit was die vraag wat baie waarnemers gevra het, en wat eers in die warm somer van 1943 definitief in Kursk beantwoord sou word.
Dit het nie 'n gesofistikeerde militêre ontleder nodig gehad om te sien waar die Duitse offensief waarskynlik in 1943 sou kom nie. Wes van die stad Kursk in die suide van Sentraal -Rusland was daar 'n groot bult waar die Rooi Leër in die Duitse frontlyn gevorder het en byna 20% gevorder het van alle Sowjetmagte was daar vervat. i 'n Duitse aanval uit die noorde en suide sou duidelik 'n groot aantal Sowjet -magte afsny en omsingel en die stad Kursk met gevangenskap bedreig en dan lê die pad na Moskou oop vir die Duitsers, met die hoofstad 400 myl weg na die noorde .
Stalin het dus 'n Sowjet-offensief versoek om enige moontlike Duitse aanval te voorkom. Maar in April 1943 stel maarskalk Zhukov 'n verslag op wat ernstige twyfel oor die idee laat ontstaan. Die Sowjette het reeds intelligensieverslae ontvang wat toon dat 'n Duitse offensief waarskynlik is. Waarom nie daarop voorberei nie, het Zhukov aangevoer en dan 'n teenaanval op die niksvermoedende Duitsers geloods terwyl hulle gevorder het? Weer eens, net soos tydens die beplanning van Operasie Uranus, was Stalin bereid om na deskundige advies te luister. Sy eie idee van 'n offensief is stilweg laat vaar en die Rooi Leër het sy verdedigingslinie voorberei. ii
Die Sowjets het gedetailleerde inligting ontvang oor Duitse bedoelings uit 'n hele verskeidenheid bronne, en nie minder nie as hul eie spioen, John Cairncross, wat by die geheime Britse dekodeersentrum in Bletchley Park gewerk het. Gewapen met hierdie waardevolle intelligensie, het die Sowjette ses afsonderlike verdedigingslinies agter hul eie frontlyn gebou, 4000 myne gelê en ongelooflike 3 000 myl loopgrawe gegrawe. Meer as 1 300 000 Sowjet -troepe het nou op die Duitse aanval gewag. iii Dit sou die grootste enkele geveg in die geskiedenis van die wêreld wees, wat oor 'n gebied ter grootte van Wallis geveg is.
As gevolg van die militêre intelligensie wat die Sowjets ontvang het, het die Duitse offensief natuurlik die element van verrassing heeltemal verloor en 'n probleem vererger wat vererger is deur die feit dat & lsquoOperation Citadel & rsquo (soos die Duitsers die aanval genoem het) uitgestel is aantal kere, deels omdat Hitler wou hê dat die nuwe Panther -tenks moes deelneem.
Marshal Zhukov is uiteindelik uit intelligensiebronne meegedeel dat die Duitsers van plan was om die offensief om drieuur in die oggend op 5 Julie 1943 te begin. Daarom het Zhukov gevra dat massiewe Sowjet -lug- en artillerie -aanvalle slegs 'n uur voor die Duitse opmars geloods moet word. hulle plan ontwrig. Vanaf daardie oomblik het die Duitsers gesukkel om die inisiatief te herwin.
Die Russe het geskiet en ons het dit nog nooit tevore beleef nie, en sê Alfred Rubbel, 'n Duitse tenkbevelvoerder wat by Kursk geveg het. Dit was so dig & hellip Ons het die rivier oorgesteek en onmiddellik daarna het ons in 'n mynveld gekom. Al veertien voertuie het daar vasgery. Die tweede maatskappy het nooit 'n baie goeie reputasie gehad nie, so twaalf Tiger tenks was weg. & Rsquo
Teen 9 Julie is die Duitse opmars in die noorde gehou en drie dae later het die Sowjets teenaanval gekry. Maar in die suide het die Rooi Leër die stryd harder gevind. Ten spyte van al die militêre intelligensie wat hulle ontvang het, het die Sowjets nie geleer dat die Duitsers die suidelike sektor onlangs versterk het nie. En dit was hier, in die suide, rondom die stad Prokhorovka, dat 'n enorme tenkgeveg gevoer is met 600 Sowjet -tenks teenoor 240 Duitsers. iv
Dit was 'n ononderbroke skietery, 'sê Wilhelm Roes, wat saam met die SS Leibstandarte by Prokhorovka geveg het. Ons was destyds nie bewus daarvan dat dit 'n groot tenkgeveg was nie, dink ons, en lsquoGod! Hoeveel tenks skiet af? & Rsquo As 'n [Sowjet] T34 -tenk ontplof, vlieg die rewolwer af en 'n groot rookring gaan op, [en] sien ons hoe hierdie rookringe opkom. Ons het gedink: & lsquoHoeveel meer kom daar? Al hierdie rookringe wat in die lug opgaan! & Rsquo & rsquo
Die Duitse pansers was, hoewel hulle in die minderheid was, beter as die Sowjet -T34 -tenks. Maar die Sowjette het die groter omvang van die Duitse tenks hanteer deur naby hulle te laai. Oral brandende tenks, en rsquo sê Roes, en rook oral, reuk van ammunisie, reuk van brandende lyke. Dit was soos 'n inferno. Dit was die hel. & Rsquo
Teen die middel van Julie was die geveg verby. Beide kante was bebloed en die Sowjette het 300 000 dood, die Duitsers 100 000 verloor. Oor die algemeen was dit 'n baie harde stryd. Die Duitsers kon nie hul doelwitte bereik nie, en die Sowjette is verhinder om 'n beslissende teenaanval te voer om die Duitsers so ver terug te dryf as wat hulle gehoop het.
Maar hoewel militêr die eerbewyse gelyk was, was dit sielkundig 'n groot oorwinning vir die Rooi Leër. Hulle het die weermag van die Wehrmacht volstaan ​​toe die terrein sowel as die weer die taktiek en kundigheid van die Duitsers pas. As gevolg hiervan het die moreel van die Sowjet -soldate al hoe sterker geword.
Mikhail Borisov, wat in Koersk met die Rooi Leër geveg het, sê dat dit die liefde van sy land was wat hom tot die laaste asem wou laat voel. Dit is hoe ons grootgemaak is. En hierdie gevoel het ons die res van ons lewe by ons gebly. Ek sê aan myself: As Rusland weer in moeilike tye beland, kan ek selfs nou iets doen om dit te verdedig. En liefde vir die vaderland en liefde vir wapens het gepaard gegaan met 'n moeder en rsquos melk. & Rsquo
Stalin belowe in 'n toespraak, later in 1943, dat Koersk die laaste groot offensief sou wees wat die Duitsers op die Oosfront sou maak. v En hy was reg. Dit was die Sowjets wat die volgende massiewe someroffensief, in Junie die volgende jaar, en Operasie Bagration sou onderneem. En in die proses sou die Rooi Leër die Duitsers uiteindelik uit die Sowjetunie verdryf.
ek sien Laurence Rees, Tweede Wêreldoorlog: Agter geslote deure. Stalin, die Nazi's en die Weste, BBC Books, 2009, p. 208
ii Sien William Spahr, Zhukov: Die opkoms en ondergang van 'n groot kaptein, Novato, 1993, pp. 119-120
iii Sien Niklas Zetterling, & lsquoVerlieskoerse aan die Oostfront tydens die Tweede Wêreldoorlog, Die Tydskrif vir Slawiese Militêre Studies, vol. 9, uitgawe 4, 1996, pp. 895-906
iv Hierdie nuutste ramings van Chris Bellamy, Absolute oorlog: Sowjet -Rusland in die Tweede Wêreldoorlog, Macmillan, 2007, p. 583
v Toespraak deur Stalin op 6 November 1943, op die herdenking van die Oktoberrevolusie
WI: Die Duitsers het besluit om Stalingrad te omsingel en te beleër?
Die Volga is 'n uiters breë rivier met uitgestrekte kranse en moerasse wat so 'n landing onmoontlik maak. Die Duitsers beskik nie oor die bote of ingenieurshulpbronne waarmee hulle so 'n kruising kan oprig nie, en hulle sal hul magte wyd moet uitbrei om 'n dubbele entender agter die stad te maak terwyl hulle die Sowjetmagte verhinder om daaruit aan te val (en natuurlik Dit het verhoed dat die aansienlike Russiese magte aan die ander kant van die Wolga buite Stalingrad aanval). Dit laat hulle oral swak en nêrens sterk nie.
As u hierdie soort vrae vra, is die eerste ding om te oorweeg: & quot; Dit is duidelik nie gedoen nie IOTL, so waarom kan dit wees? & Quot Daar is byna altyd 'n goeie rede.
Aansienlike gedeeltes is in die vroeë weke van 1943 teruggevind, so ek dink nie Manstein kon veel doen met betrekking tot verskroeide aarde nie, aangesien die plantseisoen nog sou gebeur. Noord -Kaukasus is egter betyds herstel vir die bogenoemde aanplanting en verklaar dus waarskynlik waarom die totale Sowjet -produksie slegs met 1% afgeneem het ondanks die mislukking van die aartappeloes in die Oeral -gebied.
The Bread of Affliction: Die voedselvoorsiening in die USSR tydens die Tweede Wêreldoorlogdeur William Moskoff -
Die sentrale feit agter die groter belang van die gesamentlike plaasmark was die drastiese afname in voedselproduksie, veral in 1942 en 1943, en die verminderde verhouding wat na die burgerlikes gegaan het. In 1943 was die totale landbouproduksie slegs 38 persent van die 1940 -vlak. In 1943 het die Rooi Leër egter landbougebiede van die Oekraïne, Wit -Rusland en die Kaukasus begin herower, en teen die volgende jaar, 1944, het die landbouproduksie tot 54 persent van die 1940 -vlak gestyg. Nie verrassend nie, het die ineenstorting van die voedselekonomie tot verstommende prysstygings gelei. Die vinnigste koers [Beklemtoon deur die skrywer] van die styging in pryse het in 1942 plaasgevind en het middel 1943 begin afneem. & Quot
Soos u kan sien, is die oomblik dat die Heer stoot die Sowjets uit die Oekraïne en eis die Kaukasus, die voedselsituasie begin ineenstort; dit word eers gestaak weens die suksesse van die Sowjet-teenaanvalle in die winter, wat 'n groot deel van die voorgenoemde gebied herwin. Sonder die herwinning sou die situasie ongetwyfeld erger word en sou dit nie volhoubaar wees nie, aangesien hongersnood in '43 begin toeneem het met produksie wat dit was.
Op telefoon, so ek sal kort wees. Slegs klein dele van Oos -Oekraïne is vroeg in 1943 bevry, en na die geveg van Karkov is die Sowjets basies na die Russiese grens teruggegooi, glo ek.
Lugansk is byvoorbeeld laat in Februarie 1943 bevry, maar Donetsk eers in September 1943!
U het natuurlik reg met Kaukasus. Kuban bridghead is natuurlik 'n rukkie gehou.
Verwoes: hoe die Sowjette die Nazi's na Stalingrad verpletter het
Ontmoet Operation Gallop: die druk na Stalingrad wat gehelp het om die gety aan die oostelike front verder te draai.
Kernpunt: Om die Nazi's terug te druk, beteken uiteindelik dat die inisiatief vir Moskou herwin moet word. Hier is hoe die Sowjets die voordeel behaal en hulle gereed maak vir die Slag van Koersk.
Terwyl die gewilde sesde leër van Adolf Hitler in die puinhope van Stalingrad lê, het Duitse magte ten weste van die stad hul eie soort hel gekonfronteer. Die binneste ring van die Russe se ystergreep by Stalingrad was verantwoordelik vir die totale vernietiging van Duitse en ander as -troepe in die stad, maar die Sowjet -diktator Joseph Stalin wou meer hê. In samewerking met die Sowjet-hoëkommando (STAVKA) het Stalin 'n ambisieuse plan opgestel om die Don Basin van Kursk in die noorde tot by die See van Azov in die suide te bevry, en weer die belangrike landbou- en mineraalryke gebied onder Russies te bring beheer.
Dit het vroeër verskyn en word weer geplaas weens die belangstelling van die leser.
Operasie galop: slaan die suidelike flank
Die geallieerde leërs van Duitsland was 'n deurmekaarspul. Die Hongaarse Tweede Leër en die Italiaanse Agtste Leër, langs die boonste Donrivier, is deur generaal Filipp Ivanovich Golikov se Voronezh -front verpletter, wat 'n gapende gaping suid van die Duitse Tweede Weermag veroorsaak het wat die Voronezh -gebied moes verdedig.
Verder suid het generaal Nikolai Fjodorowitsj Vatutin se Suidwes -front, ondanks hewige opposisie, na Voroshilovgrad en Starobelsk beweeg. In die Kaukasus en langs die Donetsrivier was die Duitse troepe van Heeresgruppe A (weermaggroep A) besig om dood te jaag om te ontsnap deur vasgekeer te word deur oprukkende leërs van die Trans-Kaukasus en die Stalingradfront.
In die middel van Januarie het Stalin en STAVKA 'n baie duidelike moontlikheid gesien om die hele suidelike flank van die Duitse leër in die ooste te verpletter. Met 'n oorwinning in Stalingrad, maar seker, het Sowjet -militêre beplanners operasies ontwikkel wat daarop gemik was om die Duitsers terug te stoot na die Dniepr -rivier. Die meer optimistiese beplanners, insluitend Stalin, het gehoop op 'n nog groter druk.
'N Tweeledige aanval is uiteindelik goedgekeur. Operasie Skachok (Galop) sou Vatutin se Suidwes -Front gebruik om die suidelike Don Basin van die vyand skoon te maak en hom terug te stoot na die Dniepr. Aan die regterflank van Vatutin is die Voronezh -front van Golikov beveel om Kharkov in te neem en dan die terugtrekkende Duitsers so ver wes as moontlik te volg in 'n operasie genaamd Zvezda (Star).
Die Duitse leër in wanorde
Die Duitse magte wat Vatutin in die gesig gestaar het, is deur weke van gevegte en terugtogte platgetrek. Luitenant -generaal Fedor Mikhailovich Kharitonov se sesde weermag en luitenant -generaal Vasilii I. Kuznetsov se eerste wagte se leër was vinnig besig om die Aydar -rivier in die Starobelsk -gebied te nader, terwyl die leër van die derde wag onder leiding van genl. Dmitri Danilovich Lelyushenko die dreigement oorsteek Donetsrivier wes van Voroshilovgrad. Ten suide van Lelyushenko het luitenant -generaal Ivan Timofeevich Schlemin se vyfde tenkleër ook na die oostelike oewer van die Donets beweeg.
Vatutin het ook 'n gesamentlike wapengroep onder bevel van generaal -luitenant Markian Mikhailovich Popov, wat byna die helfte van die wapenrusting van die Suidwes -front bevat het. In totaal het Vatutin meer as 500 tenks en ongeveer 325,000 man gehad om sy missie te vervul.
Teenoor die Suidwesfront was 'n klomp Duitse eenhede wat probeer het om 'n soort verdedigingslinie en bevelbeheer terug te kry. Ongeveer 160 000 mans en 100 tenks uit verskeie afgedekte afdelings het gesukkel om hulself in 'n soort samehangende krag te trek om die opkomende Sowjet -magte te ontmoet.
Die Eerste Panzer Army, onder bevel van generaal Eberhard von Mackensen, het pas aangekom uit 'n uitmergelende toevlugsoord uit die Kaukasus. Dit het ongeveer 40 tenks wat gereed is om te veg en ongeveer 40 000 troepe. Army Abteilung Hollidt was 'n konglomeraat van oorblyfsels van infanterie en panzerafdeling. Onder bevel van generaal Karl Hollidt het die eenheid ongeveer 100 000 man en 60 tenks gehad.Nog 20 000 troepe kom uit verskillende ondersteunings- en garnisoen -eenhede.
Generaal Nikolai Fjodorowitsj Vatutin: 'n begaafde strateeg
Omdat hy bewus was van die vyandelike ongeorganiseerdheid, beplan Vatutin sy optrede dienooreenkomstig. Vatutin, gebore in 1901, het by die Rooi Leër aangesluit in 1920. Hy het diens gesien tydens die Russiese Burgeroorlog en daarna die Frunze -akademie bygewoon en in 1929 gegradueer. van 1937-1940. Tydens die Slag om Moskou onderskei hy hom as stafhoof van die Noordwes -Front, en in 1942 word hy aangewys as bevelvoerder van die Suidwesfront.
Vatutin word as 'n begaafde strateeg beskou, en sy opinies word hoog geag. Hy was entoesiasties oor die moontlikheid om die onderste Don Basin te bevry en die Duitse eenhede te vernietig wat dit verdedig, en STAVKA het hom groot ruimte gebied om sy aanvalsplan te vorm, wat hy saam met sy leërbevelvoerders en personeel uitgewerk het.
Die belangrikste slag was die koms van die Eerste Wagte en Derde Wagte, wat Stalino en dan Mariupol op die See van Azov sou neem. Hierdie aksie, ondersteun deur Group Popov en die Fifth Tank Army, sou die meeste Duitse eenhede op die Donetsrivierlyn suid van Kharkov vasvang. Afdelings van die Suidfront, op die linkerflank van Vatutin, sou saamwerk deur langs die See van Azof te vorder na Rostov en verder.
In teorie was die plan goed. Volgens intelligensieverslae was die Duitsers amper paniekerig. Ander berigte lui dat vyandelike troepe hulle vinnig uit die hele gebied onttrek, wat Vatutin die mening gegee het dat sy operasie 'n middel was om 'n geslaan en gedemoraliseerde vyand te vermorsel.
Versterking van Heeresgruppe Süd
Die Sowjet -beoordelings was in 'n groot mate verkeerd. Alhoewel die Duitsers ongeorganiseerd was, het bevelvoerders saamgewerk om 'n lewensvatbare vegmag te behou. Die Duitse toevoerlyne was baie nader sedert die terugtrekking uit die Stalingrad -sektor, en die vermoë om ad hoc -eenhede rondom regiment- en afdelingsraam te vorm, het geslaag.
Daar was ook 'n ander belangrike faktor wat vir die Duitsers gewerk het. Veldmaarskalk Erich von Manstein was in bevel van die gebied wat bedoel was vir die Sowjet -offensief. Die argitek van die Ardennenstaking van 1940 teen Frankryk en die veroweraar van Sewastopol in 1942, het von Manstein as een van die beste strategiese en taktiese denke in die Wehrmacht beskou.
Alhoewel die afdelings van sy Heeresgruppe (weermaggroep) Don, wat middel Februarie tot Heeresgruppe Süd (Suid) geword het, gehawend was, was die Duitse bevelvoerder reeds besig om 'n reaksie te beplan vir wat volgens hom korrek 'n groot Sowjet-aanval in die Don-kom was. . Hy het geweet dat die toevoerlyne van die Rooi Leër aansienlik verleng het namate sy eie afneem, wat dit vir die Sowjet -wapenrusting moeilik gemaak het om behoorlike brandstof en ammunisie aan te vul. Hy het ook geweet dat hoewel die Russe meerderheid in mannekrag en toerusting het, hul reserwes in getalle ontbreek vir 'n langdurige aanval en deurbraak.
Von Manstein was ook gelukkig in 'n ander opsig. Terwyl die debakel in Stalingrad nog afgehandel is, het hy daarin geslaag om Hitler in te laat om die meeste Duitse magte in die Kaukasus te laat terugtrek voordat hy afgesny word. Einde Januarie hergroepeer baie van die eenhede, waaronder die Eerste Panzer -leër, in die Don -bekken. Die Vierde Panzer -leër, onder bevel van kolonel -generaal Hermann Hoth, was ook besig om uit die Sowjetval te kom.
Terwyl hy die kwessie van die kwesbaarheid van die hele suidelike sektor van die Oosfront beklemtoon het, oorreed von Manstein die OKW (Oberkommando der Wehrmacht - Duitse weermag) om ses afdelings en twee infanteriebrigades uit Wes -Europa vry te laat en na Heeresgruppe te stuur Suid. Onder die afdelings wat vrygelaat is, was drie uitstekend toegeruste SS-afdelings, wat gerus het en herstel het na die harde veldtog van 1942.
Die Sowjet -offensief begin
Op 1 Februarie 1943 begin Golikov se Voronezh Front met sy aanval om Kharkov te bevry. Gedurende die eerste dae van die offensief is uitstekende vordering gemaak, met generaal Ivan Danilovich Chernyakowskii se 60ste weermag wat Koersk op 8 Februarie inneem. die onbemande verdediging van die Duitse Tweede Leër.
Twee dae voor Golikov se offensief begin het, begin Vatutin Operation Gallop. Op 29 Januarie het Kuznetsov se Eerste Wagte -leër die Aydar -rivier oorgesteek en generaal Gustav Schmidt se 19de Panzer -afdeling in die Kabanye -Kromennaya -gebied langs die Dnesterrivier getref. Onder 'n reeks hamerhoue het die Duitsers gedwing om terug te trek onder 'n konstante spervuur ​​van Sowjet -artillerie.
Op die regterflank van Kuznetsov het die sesde leër van Kharitonov, nadat hy die Aydar oorgesteek het, elemente van kolonel Herbert Michaelis se 298ste infanteriedivisie ingebreek. Met die grootste deel van die 298ste wat langs die Krasnaya -rivier ingegrawe is, is die voorwaartse elemente van die afdeling deur die oprukkende Sowjets opsy geslaan.
Na die terugtrekkende Duitsers het Kharitonov se 15de Rifle Corps die Krasnaya gehaal voordat dit gestuit is deur die 298ste se tydelike verdediging op die westelike oewer. Onder hewige vuur het die 350ste geweerafdeling kruisings noord en suid van Kupyansk dwing en brugkoppe aan die Duitse kant van die rivier gevestig, maar verdere vordering is vertraag totdat versterkings op die toneel aangekom het.
Op 30 Januarie het die Weermag van die Eerste Wagte die Krasnaya naby die stad Krasny Liman oorgesteek. Vatutin was tevrede met die vordering van sy aanrandingstroepe en beveel dat Group Popov moes vorder en op die kruising van die Eerste Garde en die Sesde Leërs sou kom om enige groot oortredings in die Duitse lyn te benut.
Teen die lente van 1942, ondanks die mislukking van Operasie Barbarossa om die Sowjetunie in 'n enkele veldtog beslis te verslaan, het die Wehrmacht groot gebiede, waaronder Oekraïne, Wit -Rusland en die Baltiese republieke, ingeneem. Elders vorder die oorlog goed: die U-boot-offensief in die Atlantiese Oseaan was baie suksesvol en Erwin Rommel het pas Tobruk gevang. : 522 In die ooste het die Duitsers 'n voorkant van Leningrad suid na Rostov gestabiliseer, met 'n aantal klein belangrike punte. Hitler was vol vertroue dat hy die Rooi Leër kon breek ondanks die groot Duitse verliese wes van Moskou in die winter 1941–42, omdat Army Group Center (Heeresgruppe Mitte) was nie in staat om 65% van sy infanterie te betrek nie, wat intussen uitgerus en toegerus was. Nie die weermaggroep noord of weermaggroep suid was die afgelope winter besonder swaar nie.  Stalin het verwag dat die belangrikste strekking van die Duitse someraanvalle weer teen Moskou gerig sou word. : 498
Omdat die aanvanklike operasies baie suksesvol was, het die Duitsers besluit dat hul somerveldtog in 1942 op die suidelike dele van die Sowjetunie gerig sou wees. Die aanvanklike doelwitte in die streek rondom Stalingrad was om die industriële kapasiteit van die stad te vernietig en die verkeer van die Wolga te blokkeer wat die Kaukasus en die Kaspiese See met die sentrale Rusland verbind. Die Duitsers het die pypleiding van die olievelde afgesny toe hulle Rostov op 23 Julie verower het. Die vang van Stalingrad sou die aflewering van Lend Lease -voorrade via die Persiese gang baie moeiliker maak.   
Op 23 Julie 1942 herskryf Hitler persoonlik die operasionele doelwitte vir die veldtog van 1942 en brei dit aansienlik uit tot die besetting van die stad Stalingrad. Beide kante het begin om propaganda waarde te heg aan die stad, wat die naam van die Sowjet -leier gedra het. Hitler verklaar dat die manlike burgers ná die gevangenskap van Stalingrad vermoor moet word en dat alle vroue en kinders gedeporteer moet word omdat die bevolking 'deeglik kommunisties' en 'veral gevaarlik' is.  Daar word aanvaar dat die val van die stad ook die noordelike en westelike flanke van die Duitse leërs stewig sou verseker terwyl hulle op Baku vorder, met die doel om sy strategiese petroleumhulpbronne vir Duitsland te beveilig. : 528 Die uitbreiding van doelwitte was 'n belangrike faktor in die mislukking van Duitsland in Stalingrad, veroorsaak deur Duitse oorvertroue en 'n onderskatting van die Sowjetreservate. 
Die Sowjets het hul kritieke situasie besef en beveel dat almal wat 'n geweer kon hou, die stryd kon inneem. : 94
As ek nie die olie van Maikop en Grozny kry nie, moet ek klaarmaak [likwideer "doodmaak", "likwideer"] hierdie oorlog.
Army Group South is gekies vir 'n sprint vorentoe deur die suidelike Russiese steppe tot in die Kaukasus om die belangrike Sowjet -olievelde daar te vang. Die beplande somer-offensief, met kodenaam Val Blau (Case Blue), sou die Duitse 6de, 17de, 4de Panzer- en 1ste Panzer -leër insluit. Army Group South het die Oekraïense Sowjet -Sosialistiese Republiek in 1941 oorskry. Dit was in die ooste van die Oekraïne om die offensief aan die spits te stel. 
Hitler het egter ingegryp en die Army Group beveel om in twee te verdeel. Army Group South (A), onder bevel van Wilhelm List, sou voortgaan om suidwaarts na die Kaukasus te vorder, soos beplan met die 17de Army en First Panzer Army. Weermaggroep Suid (B), insluitend die 6de leër van Friedrich Paulus en Hermann Hoth se 4de panzerleër, sou ooswaarts na die Volga en Stalingrad beweeg. Weermaggroep B was onder bevel van generaal Maximilian von Weichs. 
Die begin van Case Blue was beplan vir einde Mei 1942. 'n Aantal Duitse en Roemeense eenhede waaraan hulle sou deelneem, was egter beplan Blau het Sevastopol op die Krim -skiereiland beleër. Vertragings met die beëindiging van die beleg het die begindatum teruggeskuif vir Blau verskeie kere, en die stad het eers vroeg in Julie geval.
Operasie Fridericus I deur die Duitsers teen die "Isium -uitstulping", het die Sowjet -opvallende in die Tweede Slag van Kharkov afgeknyp en het gelei tot die omhulsel van 'n groot Sowjetmag tussen 17 Mei en 29 Mei. Operasie Wilhelm val ook op 13 Junie Voltshansk aan, en Operasie Fridericus val op 22 Junie Kupiansk aan. 
Blau uiteindelik oopgemaak toe Army Group South sy aanval op die suide van Rusland op 28 Junie 1942 begin het. Die Duitse offensief het goed begin. Sowjetmagte bied min weerstand in die uitgestrekte leë steppe en begin ooswaarts stroom. Verskeie pogings om 'n verdedigingslinie te herstel, het misluk toe Duitse eenhede hulle oortref. Twee groot sakke is gevorm en vernietig: die eerste, noordoos van Kharkov, op 2 Julie, en 'n tweede, om Millerovo, Rostov -oblast, 'n week later. Intussen het die Hongaarse 2de leër en die Duitse 4de Panzer -leër 'n aanval op Voronezh geloods en die stad op 5 Julie ingeneem.
Die aanvanklike opmars van die 6de leër was so suksesvol dat Hitler ingegryp het en die 4de Panzer -leër beveel het om by Army Group South (A) in die suide aan te sluit. 'N Massiewe verkeersknoop het ontstaan ​​toe die 4de Panzer en die 1ste Panzer die paaie versmoor en albei dood stop terwyl hulle die gemors van duisende voertuie opruim. Daar word vermoed dat die vertraging die voorskot minstens een week vertraag het. Aangesien die vordering nou vertraag is, het Hitler van plan verander en die 4de Panzer -leër weer aan die aanval op Stalingrad toegewys.
Einde Julie het die Duitsers die Sowjette oor die Donrivier gestoot. Op hierdie punt is die Don- en Volga -riviere slegs 65 km van mekaar af, en die Duitsers het hul belangrikste voorraaddepots wes van die Don verlaat, wat later tydens die geveg belangrike gevolge gehad het. Die Duitsers het die leërs van hul Italiaanse, Hongaarse en Roemeense bondgenote begin gebruik om hul linker (noordelike) flank te bewaak. Af en toe word Italiaanse optrede in die Duitse amptelike kommunikasie genoem.     Italiaanse magte is oor die algemeen deur die Duitsers in min opsig gehou en word beskuldig van 'n lae moreel: in werklikheid het die Italiaanse afdelings relatief goed geveg, met die 3de berginfanteriedivisie Ravenna en 5de Infanteriedivisie Cosseria toon gees, volgens 'n Duitse skakelbeampte.  Volgens die Duitse historikus Rolf-Dieter Müller moes die Italianers eers terugtrek na 'n massiewe gepantserde aanval waarin Duitse versterkings nie betyds kon opdaag nie. 
Op 25 Julie het die Duitsers 'n skerp weerstand ondergaan met 'n Sowjet -brughoof wes van Kalach. "Ons moes 'n hoë koste vir mense en materiaal betaal. Op die slagveld van Kalach was talle uitgebrande of opgeskiet Duitse tenks." 
Die Duitsers het op 20 Augustus brugkoppe oor die Don gevorm, met die 295ste en 76ste Infanteriedivisie wat die XIVde Panzerkorps in staat gestel het om na die Wolga noord van Stalingrad te stoot. Die Duitse 6de leër was slegs 'n paar dosyn kilometer van Stalingrad af. Die 4de Panzer Army, wat op 13 Julie suidwaarts beveel is om die Sowjet -toevlug "verswak deur die 17de Army en die 1st Panzer Army" te blokkeer, het noordwaarts gedraai om die stad uit die suide te help neem. 
In die suide stoot weermaggroep A ver in die Kaukasus in, maar hul vordering vertraag namate die toevoerlyne oorstrek word. Die twee Duitse weermaggroepe was te ver uitmekaar om mekaar te ondersteun.
Nadat Duitse voornemens in Julie 1942 duidelik geword het, het Stalin op 1 Augustus 1942 generaal Andrey Yeryomenko aangestel as bevelvoerder van die Suidoosfront. Yeryomenko en kommissaris Nikita Chroesjtsjof het die taak gekry om die verdediging van Stalingrad te beplan.  Oorkant die Volga -rivier aan die oostelike grens van Stalingrad, is op 11 September 1942 bykomende Sowjet -eenhede gevorm in die 62ste leër onder luitenant -generaal Vasiliy Chuikov. sal die stad verdedig of sterf tydens die poging. "  Die stryd het hom een ​​van sy twee Hero of the Soviet Union -toekennings besorg.
Tydens die verdediging van Stalingrad het die Rooi Leër vyf leërs in en om die stad ontplooi (28ste, 51ste, 57ste, 62e en 64ste leër) en nog nege leërs in die teenoffensief  (24ste, 65ste, 66ste leër en 16de) Air Army uit die noorde as deel van die Don Front -offensief, en 1st Guards Army, 5th Tank, 21st Army, 2nd Air Army en 17th Air Army uit die suide as deel van die Suidwestelike Front).
David Glantz het  aangedui dat vier hard gevegte-gesamentlik bekend as die Kotluban-operasies-noord van Stalingrad, waar die Sowjets hul grootste standpunt ingeneem het, die lot van Duitsland bepaal het voordat die Nazi's ooit hul eie voet in die stad gesit het, en 'n draai was punt in die oorlog. Einde Augustus, voort in September en tot Oktober, het die Sowjette tussen twee en vier leërs gepleeg in haastig gekoördineerde en swak beheerde aanvalle op die Duitsers se noordelike flank. Die optrede het tot meer as 200 000 slagoffers van die Sowjet -leër gelei, maar het die Duitse aanval vertraag.
Op 23 Augustus het die 6de leër die buitewyke van Stalingrad bereik op soek na die 62ste en 64ste leërs, wat teruggeval het in die stad. Kleist het later ná die oorlog gesê:
Die verowering van Stalingrad was 'n filiaal van die hoofdoel. Dit was slegs van belang as 'n gerieflike plek, in die knelpunt tussen Don en die Wolga, waar ons 'n aanval op ons flank kon blokkeer deur Russiese magte wat uit die ooste kom. Aan die begin was Stalingrad vir ons maar net 'n naam op die kaart. 
Die Sowjets het genoeg gewaarsku oor die Duitse opmars om graan, beeste en spoorwaens oor die Wolga te stuur, maar Stalin het geweier om die 400 000 burgerlike inwoners wat in Stalingrad vasgekeer was, te ontruim. Hierdie 'oesoorwinning' het die stad gebrek aan voedsel nog voordat die Duitse aanval begin het. Voor die Heer die stad self bereik het, die Luftwaffe het die skeepvaart op die Wolga afgesny, wat noodsaaklik is om voorraad na die stad te bring. Tussen 25 en 31 Julie is 32 Sowjet -skepe gesink, met nog nege verlamdes. 
Die geveg het begin met die hewige bombardering van die stad deur Generaloberst Wolfram von Richthofen Luftflotte 4, wat in die somer en herfs van 1942 die mees kragtige lugformasie ter wêreld was. Sowat 1 000 ton bomme is binne 48 uur neergegooi, meer as in Londen op die hoogte van die Blitz.  Die presiese aantal doodgemaakte burgers is onbekend, maar was heel waarskynlik baie hoog. Ongeveer 40 000 burgerlikes is as slawewerkers na Duitsland geneem, sommige het tydens die geveg gevlug en 'n klein aantal is deur die Sowjette ontruim, maar teen Februarie 1943 het slegs 10 000 tot 60 000 burgerlikes nog gelewe. 'N Groot deel van die stad is in puin gelê, hoewel sommige fabrieke hul produksie voortgesit het terwyl werkers by die geveg aangesluit het. Die Stalingrad-trekkerfabriek het voortgegaan om T-34 tenks uit te skakel totdat Duitse troepe by die aanleg ingebars het. Die 369ste (Kroaties) Versterkte Infanterieregiment was die enigste nie-Duitse eenheid  wat deur die Wehrmacht om die stad Stalingrad binne te gaan tydens aanrandingsoperasies. Dit het geveg as deel van die 100ste Jäger -afdeling.
Stalin het alle beskikbare troepe na die oostelike oewer van die Wolga gehaas, sommige van so ver as Siberië. Gereelde rivierbote is vinnig vernietig deur die Luftwaffe, wat toe geteiken het dat troepebakke stadig deur sleepbote gesleep word.  Daar word gesê dat Stalin burgers verhinder het om die stad te verlaat in die oortuiging dat hul teenwoordigheid groter weerstand van die stad se verdedigers sou aanmoedig.  Burgerlikes, waaronder vroue en kinders, is aan die werk gesit om slootwerke en beskermende vestings te bou. 'N Massiewe Duitse lugaanval op 23 Augustus het 'n brandstorm veroorsaak wat honderde mense doodgemaak het en Stalingrad in 'n uitgestrekte landskap van puin en verbrande ruïnes verander het. Negentig persent van die leefruimte in die Voroshilovskiy -omgewing is vernietig. Tussen 23 en 26 Augustus dui Sowjet -verslae aan dat 955 mense dood is en nog 1,181 gewond is as gevolg van die bomaanval.  Die 40,000 slagoffers is sterk oordryf,  en na 25 Augustus het die Sowjets geen burgerlike en militêre ongevalle as gevolg van lugaanvalle aangeteken nie. [Nota 3]
Lloyd Clark, Koersk: Die grootste geveg: Oosfront 1943. 2011 
Die Sowjet -lugmag, die Voyenno-Vozdushnye Sily (VVS), is deur die Luftwaffe eenkant gevee. Die VVS -basisse in die onmiddellike omgewing het tussen 23 en 31 Augustus 201 vliegtuie verloor, en ten spyte van skraal versterkings van ongeveer 100 vliegtuie in Augustus, was daar slegs 192 diensbare vliegtuie, waarvan 57 vegters was.  Die Sowjette het einde September voortgegaan om lugversterkings in die Stalingrad -gebied te stort, maar het steeds ontsaglike verliese gely Luftwaffe volledige beheer oor die lug gehad het.
Die las van die aanvanklike verdediging van die stad het geval by die 1077ste anti-vliegtuigregiment,  'n eenheid wat hoofsaaklik bestaan ​​uit jong vroulike vrywilligers wat geen opleiding gehad het om grondteikens aan te pak nie. Ten spyte hiervan, en sonder ondersteuning van ander eenhede, het die AA -kanonne op hul poste gebly en die oprukkende panzers aangeneem. Na berig word, moes die Duitse 16de Panzer-afdeling teen die 1077ste se kanonne "geskiet vir skoot" veg totdat al 37 lugafweergewere vernietig of oorskry is. Die 16de Panzer was geskok toe hy agterkom dat dit weens vroulike tekorte aan manne veg teen vroulike soldate.  In die vroeë stadiums van die geveg het die NKVD swak gewapende "Arbeidersmilisies" georganiseer, soortgelyk aan dié wat die stad vier-en-twintig jaar tevore verdedig het, bestaande uit burgerlikes wat nie direk betrokke was by oorlogsproduksie vir onmiddellike gebruik nie in die geveg. Die burgerlikes is dikwels sonder gewere in die stryd gestuur.  Personeel en studente van die plaaslike tegniese universiteit het 'n "tenk vernietiger" eenheid gevorm. Hulle het tenks uit oorblywende onderdele by die trekkerfabriek bymekaargemaak. Hierdie tenks, ongeverf en sonder geweerbesienswaardighede, is direk van die fabrieksvloer na die voorste linie gery. Hulle kon slegs op 'n oop afstand deur die boor van hul geweervate gemik word. 
Einde Augustus het Army Group South (B) uiteindelik die Volga, noord van Stalingrad, bereik. Nog 'n opmars na die rivier suid van die stad het gevolg, terwyl die Sowjette hul Rossoshka -posisie vir die binneste verdedigingsring wes van Stalingrad laat vaar het. Die vleuels van die 6de Leër en die 4de Panzer -leër het op 2 September naby Jablotchni langs die Zaritza vergader  Teen 1 September kon die Sowjets hul magte in Stalingrad slegs versterk en voorsien deur gevaarlike kruisings van die Wolga onder konstante bombardement deur artillerie. en vliegtuie.
Op 5 September het die Sowjet -24ste en 66ste leër 'n massiewe aanval op die XIV Panzer Corps gereël. Die Luftwaffe gehelp om die offensief af te weer deur die Sowjet -artillerieposisies en verdedigingslinies sterk aan te val. Die Sowjetunie moes na slegs 'n paar uur die middag terugtrek. Van die 120 tenks wat die Sowjette gepleeg het, het 30 verlore gegaan weens lugaanval. 
Sowjetbedrywighede word voortdurend belemmer deur die Luftwaffe. Op 18 September het die Sowjet -1ste wagte en die 24ste weermag 'n offensief teen VIII Army Corps in Kotluban geloods. VIII. Fliegerkorps stuur golf na golf van Stuka-duikbomwerpers om 'n deurbraak te voorkom. Die offensief is afgeweer. Die Stukas beweer dat 41 van die 106 Sowjet -tenks die oggend uitgeslaan is, terwyl begeleiding van Bf 109's 77 Sowjetvliegtuie vernietig het.  Te midde van die puin van die vernielde stad, het die Sowjet 62ste en 64ste leërs, wat die Sowjetse 13de Garde-geweerafdeling ingesluit het, hul verdedigingslinies met sterkpunte in huise en fabrieke geanker.
Die geveg in die verwoeste stad was hewig en desperaat. Luitenant -generaal Alexander Rodimtsev was in beheer van die 13de Guards Rifle Division en ontvang een van die twee helde van die Sowjetunie wat tydens die stryd toegeken is vir sy optrede. Stalin se bevel nr. 227 van 27 Julie 1942 het bepaal dat alle bevelvoerders wat ongemagtigde terugtogte gelas het, aan 'n militêre tribunaal onderworpe sou wees.  Woestyne en vermoedelike kwaadwilligers is gevang of tereggestel nadat hulle geveg het.  Tydens die geveg het die 62ste weermag die meeste arrestasies en teregstellings gehad: 203 in totaal, waarvan 49 tereggestel is, terwyl 139 na strafkompanies en bataljons gestuur is.     Die Duitsers wat vorentoe gestamp het na Stalingrad, het swaar ongevalle gely.
Teen 12 September, toe hulle terugtrek in die stad, was die Sowjet -62ste leër teruggebring tot 90 tenks, 700 mortiere en slegs 20.000 personeel.  Die oorblywende tenks is as onbeweeglike sterkpunte in die stad gebruik. Die aanvanklike Duitse aanval op 14 September het probeer om die stad haastig in te neem. Die 51ste weermagkorps se 295ste infanteriedivisie het agter die Mamayev Kurgan -heuwel aangeval, die 71ste het die sentrale treinstasie aangeval en na die sentrale landingsfase op die Volga, terwyl die 48ste Panzer Corps suid van die Tsaritsa -rivier aangeval het. Rodimtsev se 13de Guards Rifle Division was vinnig gehaas om die rivier oor te steek en by die verdedigers in die stad aan te sluit.  Die opdrag om teenaanval by die Mamayev Kurgan en by treinstasie nr. 1 te kry, het veral groot verliese gely.
Alhoewel dit aanvanklik suksesvol was, het die Duitse aanvalle gestop te midde van die Sowjet -versterkings wat van oor die Wolga ingebring is. Die Sowjetse 13de Guards Rifle Division, wat as teenaanval by die Mamayev Kurgan en by treinstasie nr. 1 toegewys is, het veral groot verliese gely. Meer as 30 persent van sy soldate is in die eerste 24 uur dood, en slegs 320 uit die oorspronklike 10 000 het die hele geveg oorleef. Beide doelwitte is herhaal, maar slegs tydelik. Die treinstasie het binne ses uur 14 keer van eienaar verander. Teen die volgende aand het die 13de Guards Rifle Division nie meer bestaan ​​nie.
Die geveg het drie dae lank gewoed by die reuse graanhysbak in die suide van die stad. Ongeveer vyftig verdedigers van die Rooi Leër, afgesny van hervoorsiening, het die pos vyf dae lank beklee en tien verskillende aanvalle beveg voordat ammunisie en water opraak. Slegs veertig dooie Sowjet -vegters is gevind, alhoewel die Duitsers gedink het dat daar baie meer was as gevolg van die intensiteit van weerstand. Die Sowjette het tydens hul terugtog groot hoeveelhede graan verbrand om die vyand se voedsel te weier. Paulus het die graanhysbak en silo's gekies as die simbool van Stalingrad vir 'n lappie wat hy ontwerp het om die geveg na 'n Duitse oorwinning te herdenk.
In 'n ander deel van die stad het 'n Sowjet-peloton onder bevel van sersant Yakov Pavlov 'n gebou van vier verdiepings versterk wat 'n vierkant van 300 meter van die rivieroewer af, later genoem Pavlov se huis. Die soldate het dit met mynvelde omring, masjiengeweerposisies by die vensters ingerig en die mure in die kelder gebreek vir beter kommunikasie.  Die soldate het ongeveer tien Sowjet -burgerlikes gevind wat in die kelder weggekruip het. Hulle is twee maande lank nie verlig nie en nie aansienlik versterk nie. Die gebou was gemerk Festung ("Fortress") op Duitse kaarte. Sers. Pavlov is bekroon met die held van die Sowjetunie vir sy optrede.
Die Duitsers het stadig maar bestendig vordering gemaak deur die stad. Standpunte is individueel ingeneem, maar die Duitsers kon nooit die belangrikste kruispunte langs die rivieroewer vasvang nie. Teen 27 September het die Duitsers die suidelike deel van die stad beset, maar die Sowjette het die middelpunt en die noordelike deel gehad. Die belangrikste is dat die Sowjette die veerbote na hul oostelike oewer van die Wolga beheer het. 
Strategie en taktiek
Die Duitse militêre leerstelling was gebaseer op die beginsel van gekombineerde wapenspanne en noue samewerking tussen tenks, infanterie, ingenieurs, artillerie en grondaanvalvliegtuie. Sommige Sowjet-bevelvoerders het die taktiek aangeneem om altyd hul posisies in die voorste linie so na aan die Duitsers te hou as wat fisies moontlik was, en Chuikov noem dit die "omhelsing" van die Duitsers. Dit het die Duitse opmars vertraag en die doeltreffendheid van die Duitse voordeel om vuur te ondersteun verminder. [ aanhaling nodig ]
Die Rooi Leër het geleidelik 'n strategie aangeneem om die grond in die stad so lank as moontlik te hou. So het hulle woonstelblokke, fabrieke, pakhuise, straathoekhuise en kantoorgeboue met meerdere verdiepings omskep in 'n reeks sterk verdedigde sterkpunte met klein eenhede van 5-10 man. Mannekrag in die stad is voortdurend verfris deur ekstra troepe oor die Wolga te bring. As 'n posisie verlore gegaan het, word gewoonlik onmiddellik probeer om dit met nuwe kragte weer in te neem. [ aanhaling nodig ]
Bitter gevegte het gewoed vir elke ruïne, straat, fabriek, huis, kelder en trap. Selfs die rioolwerke was die terreine van brandbestryding. Die Duitsers noem dit onsigbare stedelike oorlogvoering Rattenkrieg ("Rat War"),  en bitter geskerts oor die vaslegging van die kombuis, maar steeds veg vir die sitkamer en die slaapkamer. Geboue moes kamer vir kamer skoongemaak word deur die gebombardeerde puin van woongebiede, kantoorblokke, kelders en woonstelle. Sommige van die groter geboue, wat in daklose skulpe geblaas is deur vroeëre Duitse lugbomaanvalle, het vloer-vir-vloer, naby mekaar gesien, terwyl die Duitsers en Sowjets op alternatiewe vlakke op mekaar afgevuur het deur gate in die vloere. [ aanhaling nodig ] Die geveg op en om Mamayev Kurgan, 'n prominente heuwel bo die stad, was inderdaad genadeloos, die posisie het baie keer van eienaar verander.  
Die Duitsers het vliegtuie, tenks en swaar artillerie gebruik om die stad met verskillende mate van sukses skoon te maak. Teen die einde van die geveg het die reuse spoorweggeweer die bynaam gekry Dora is na die gebied gebring. Die Sowjets het 'n groot aantal artilleriebatterye op die oostelike oewer van die Wolga gebou. Hierdie artillerie kon die Duitse posisies bombardeer of ten minste 'n teenbatteryvuur verskaf.
Skerpskutters aan albei kante het die ruïnes gebruik om ongevalle te veroorsaak. Die bekendste Sowjet -sluipskutter in Stalingrad was Vasily Zaytsev,  met 225 bevestigde kills tydens die geveg. Teikens was dikwels soldate wat kos of water na posisies stuur. Artillerie -spotters was 'n besonder gewaardeerde teiken vir skerpskutters.
'N Beduidende historiese debat handel oor die mate van terreur in die Rooi Leër. Die Britse historikus Antony Beevor het op 8 Oktober 1942 die "sinistere" boodskap van die politieke departement van die Stalingradfront opgemerk dat: "Die nederlaagstemme amper uitgeskakel word en die aantal verraadlike voorvalle word laer" as 'n voorbeeld van die dwang Rooi Leër soldate onder die spesiale afdelings (later hernoem na SMERSH).  Aan die ander kant het Beevor kennis geneem van die dikwels buitengewone dapperheid van die Sowjet-soldate in 'n geveg wat net met Verdun vergelykbaar was, en het aangevoer dat terreur alleen nie sulke selfopoffering kan verklaar nie.  Richard Overy spreek die vraag aan hoe belangrik die Rooi Leër se dwangmetodes was vir die Sowjet -oorlogspoging in vergelyking met ander motiveringsfaktore soos haat vir die vyand. Hy voer aan dat, alhoewel dit 'maklik is om aan te voer dat die Sowjet -leër vanaf die somer van 1942 geveg het omdat dit gedwing is om te veg', maar om slegs op dwang te konsentreer, dit tog is 'om ons siening van die Sowjet -oorlogspoging te verdraai'.  Nadat hy honderde onderhoude met Sowjet -veterane oor terreur op die Oosfront gevoer het - en spesifiek oor bevel nr. 227 ("Nie 'n stap terug nie!") In Stalingrad, merk Catherine Merridale op dat skynbaar paradoksaal genoeg "hulle die reaksie was gereeld verligting. "  Die verduideliking van infanterie Lev Lvovich is byvoorbeeld tipies vir hierdie onderhoude terwyl hy onthou: "[i] t was 'n noodsaaklike en belangrike stap. Ons het almal geweet waar ons staan ​​nadat ons dit gehoor het. En ons almal - dit is waar - het beter gevoel. Ja, ons het beter gevoel. " 
Baie vroue het aan die Sowjet -kant geveg of was onder skoot. Soos generaal Chuikov erken: "Ter herinnering aan die verdediging van Stalingrad kan ek nie die baie belangrike vraag oor die rol van vroue in die oorlog, agter, maar ook aan die voorkant, miskyk nie. lewe en saam met ons manne het hulle die hele pad na Berlyn gegaan. "  Aan die begin van die geveg was daar 75 000 vroue en meisies uit die Stalingrad -gebied wat militêre of mediese opleiding voltooi het, en almal sou in die geveg dien.  Vroue het 'n groot aantal lugweerbatterye beman wat nie net teen die Luftwaffe nie, maar ook teen die Duitse tenks.  Sowjet -verpleegsters het nie net gewonde personeel onder skoot behandel nie, maar was ook betrokke by die uiters gevaarlike werk om gewonde soldate onder vyandelike vuur na die hospitale terug te bring.  Baie van die Sowjet -draadlose en telefoonoperateurs was vroue wat dikwels swaar ly as hulle kommandoposte onder skoot gekom het.  Alhoewel vroue gewoonlik nie as infanterie opgelei is nie, het baie Sowjet -vroue as masjienskutters, mortieroperateurs en verkenners geveg.  Vroue was ook skerpskutters by Stalingrad.  Drie lugregimente in Stalingrad was heeltemal vroulik.  Minstens drie vroue het die titel Held van die Sowjetunie verower terwyl hulle tenks by Stalingrad bestuur het. 
Vir Stalin en Hitler het Stalingrad 'n saak van aansien geword wat veel verder is as die strategiese betekenis daarvan.  Die Sowjet -bevel het eenhede van die Rooi Leër se strategiese reservaat in die Moskou -gebied na die onderste Wolga verskuif en vliegtuie van die hele land na die Stalingrad -streek oorgeplaas.
Die spanning op beide militêre bevelvoerders was geweldig: Paulus ontwikkel 'n onbeheerbare tik in sy oog, wat uiteindelik die linkerkant van sy gesig getref het, terwyl Chuikov 'n ekseem uitbreek wat vereis dat sy hande heeltemal verbind is. Troepe aan beide kante het te kampe gehad met die konstante spanning van nabye gevegte. 
Baklei in die industriële distrik
Na 27 September het 'n groot deel van die gevegte in die stad noordwaarts na die industriële distrik verskuif. Nadat hy oor tien dae stadig teen sterk Sowjet -weerstand gevorder het, was die 51ste leërkorps uiteindelik voor die drie reuse -fabrieke van Stalingrad: die Rooi Oktober -staalfabriek, die Barrikady -wapenfabriek en die Stalingrad -trekkerfabriek. Dit het nog 'n paar dae geneem voordat hulle voorberei het op die wreedste offensief van almal, wat op 14 Oktober ontketen is met 'n konsentrasie gewere wat nog nooit gesien is nie.  Buitengewoon intense beskieting en bombardemente het die weg gebaan vir die eerste Duitse aanvalsgroepe. Die hoofaanval (onder leiding van die 14de Panzer en 305th Infanteriedivisies) het in die rigting van die trekkerfabriek aangeval, terwyl 'n ander aanval onder leiding van die 24ste Panzer Division suid van die reuse -aanleg getref het. 
Die Duitse aanslag het die 37ste Guards Rifle Division van generaal -majoor Viktor Zholudev verpletter en die middag het die aanvalsgroep die trekkerfabriek bereik voordat hulle by die Volgarivier aangekom het en die 62ste weermag in twee verdeel.  In reaksie op die Duitse deurbraak na die Wolga, het die voorste hoofkwartier drie bataljons van die 300ste geweerafdeling en die 45ste geweerafdeling van kolonel Vasily Sokolov, 'n aansienlike mag van meer as 2 000 man, toegewy aan die gevegte by die Rooi Oktober -fabriek . 
Gevegte het tot einde Oktober in die Barrikady -fabriek gewoed.  Die Sowjet-beheerde gebied het tot 'n paar repies grond langs die westelike oewer van die Wolga gekrimp, en in November het die gevegte gekonsentreer rondom wat Sowjet-koerante na verwys as "Lyudnikov's Island", 'n klein stuk grond agter die Barrikady Fabriek waar die oorblyfsels van kolonel Ivan Lyudnikov se 138ste geweerafdeling weerstand bied teen alle hewige aanvalle wat die Duitsers gewerp het en 'n simbool geword het van die sterk Sowjet -verdediging van Stalingrad. 
Van 5 tot 12 September, Luftflotte 4 het 7,507 uitstappies (938 per dag) uitgevoer. Van 16 tot 25 September het dit 9 746 missies uitgevoer (975 per dag).  Vasbeslote om die Sowjet -weerstand te verpletter, Luftflotte 4's Stukawaffe het op 5 Oktober 900 individuele stryd teen Sowjet -posisies by die Stalingrad -trekkerfabriek gevlieg. Verskeie Sowjet -regimente is uitgewis, terwyl die hele personeel van die Sowjet -339ste Infanterieregiment die volgende oggend tydens 'n lugaanval dood is. 
Die Luftwaffe behou die lug superioriteit in November, en die Sowjet -lugweerstand gedurende die dag was onbestaande. Die kombinasie van konstante lugondersteuningsoperasies aan die Duitse kant en die Sowjet -oorgawe van die daghemel begin egter die strategiese balans in die lug beïnvloed. Van 28 Junie tot 20 September, Luftflotte 4 se oorspronklike sterkte van 1,600 vliegtuie, waarvan 1,155 operasioneel was, het gedaal tot 950, waarvan slegs 550 operasioneel was. Die totale sterkte van die vloot het met 40 persent afgeneem. Daaglikse uitsorte het van 1,343 per dag tot 975 per dag afgeneem. Sowjet -offensiewe in die sentrale en noordelike gedeeltes van die Oosfront het Luftwaffe -reservate en nuutgeboude vliegtuie vasgemaak, wat verminder Luftflotte 4 se persentasie Eastern Front -vliegtuie van 60 persent op 28 Junie tot 38 persent teen 20 September. Die Kampfwaffe (bomwerpermag) was die swaarste getref, met slegs 232 uit 'n oorspronklike mag van 480 oor.  Die VVS het kwalitatief minderwaardig gebly, maar teen die tyd van die Sowjet-teenoffensief was die VVS numeriese meerderwaardigheid bereik het.
In die middel van Oktober, nadat hy versterkings van die Kaukasus-teater ontvang het, het die Luftwaffe het sy pogings verskerp teen die oorblywende posisies van die Rooi Leër op die westelike oewer. Luftflotte 4 het op 14 Oktober 1 250 soorte gevlieg en sy Stukas het 550 ton bomme laat val, terwyl die Duitse infanterie die drie fabrieke omsingel het.  Stukageschwader 1, 2 en 77 het die Sowjet -artillerie op die oostelike oewer van die Wolga grootliks stilgemaak voordat hulle hul aandag gevestig het op die skeepvaart wat weer probeer om die vernouende Sowjet -weerstandsakke te versterk. Die 62ste weermag is in twee gesny en het weens die intensiewe lugaanval op sy veerbote baie minder materiële ondersteuning gekry. Met die Sowjets ingedwing in 'n strook grond van 1 kilometer aan die westelike oewer van die Wolga, meer as 1 208 Stuka missies is gevlieg in 'n poging om dit uit te skakel. 
Die Sowjet -bomwerper, die Aviatsiya Dal'nego Deystviya (Long Range Aviation ADD), wat die afgelope 18 maande verlammende verliese gely het, was beperk tot vlieg in die nag. Die Sowjets het tussen 17 Julie en 19 November 11 317 naguitstappies oor Stalingrad en die Don-bend-sektor gevlieg. Hierdie aanvalle het min skade aangerig en was slegs van oorlaswaarde.  : 265
Op 8 November het aansienlike eenhede van Luftflotte 4 is teruggetrek om die geallieerde landings in Noord -Afrika te bekamp. Die Duitse lugarm bevind hom dun versprei oor Europa en sukkel om sy krag in die ander suidelike sektore van die Sowjet-Duitse front te behou. [Nota 4]
Soos historikus Chris Bellamy opgemerk het, het die Duitsers 'n hoë strategiese prys betaal vir die vliegtuie wat na Stalingrad gestuur is: die Luftwaffe was gedwing om 'n groot deel van sy lugsterkte af te lei van die olie-ryke Kaukasus, wat Hitler se oorspronklike groot-strategiese doel was. 
Die Royal Romanian Air Force was ook betrokke by die Axis -lugoperasies in Stalingrad. Vanaf 23 Oktober 1942 het Roemeense vlieëniers 'n totaal van 4000 soorte gevlieg, waartydens hulle 61 Sowjet -vliegtuie vernietig het. Die Roemeense Lugmag het 79 vliegtuie verloor, waarvan die meeste saam met hul vliegvelde op die grond gevang is. 
Duitsers bereik die Volga
Na drie maande van stadige opmars, bereik die Duitsers uiteindelik die rivieroewers, neem 90% van die verwoeste stad vas en verdeel die oorblywende Sowjetmagte in twee smal sakke. Ysvlakke op die Wolga het nou verhoed dat bote en sleepbote aan die Sowjet -verdedigers voorsien. Tog het die geveg voortgegaan, veral op die hange van Mamayev Kurgan en binne die fabrieksgebied in die noordelike deel van die stad.  Van 21 Augustus tot 20 November het die Duitse 6de leër 60.548 manskappe verloor, waaronder 12.782 gedood, 45.545 gewond en 2.221 vermis. 
Omdat die Duitse troepe gedurende die winter van 1942 swak voorbereid was op offensiewe operasies en dat die meeste van hulle elders op die suidelike deel van die Oosfront herontplooi is, het die Stavka besluit om 'n aantal offensiewe operasies tussen 19 November 1942 en 2 Februarie uit te voer. 1943. Hierdie operasies het die Winterveldtog van 1942–1943 (19 November 1942 - 3 Maart 1943) geopen, waarby ongeveer vyftien leërs op verskeie fronte opereer het.Volgens Zhukov het "Duitse operasionele foute vererger deur swak intelligensie: hulle kon nie die voorbereidings sien vir die groot teenoffensief naby Stalingrad waar daar 10 veld-, 1 tenk- en 4 lugleërs was nie." 
Swakheid aan die Duitse flanke
Tydens die beleg het die Duitse en geallieerde Italiaanse, Hongaarse en Roemeense leërs wat die leërgroep B se noord- en suidelike flanke beskerm, hul hoofkwartier ingedruk vir ondersteuning. Die Hongaarse 2de leër het die taak gekry om 'n gedeelte van 200 km (120 myl) van die voorkant noord van Stalingrad tussen die Italiaanse leër en Voronezh te verdedig. Dit het 'n baie dun lyn tot gevolg gehad, met sommige sektore waar 1-2 km (0,62-1,24 myl) stukke deur 'n enkele peloton verdedig is (peloton het gewoonlik ongeveer 20 tot 50 man). Hierdie magte ontbreek ook aan effektiewe teen-tenkwapens. Zhukov verklaar: "In vergelyking met die Duitsers was die troepe van die satelliete nie so goed gewapen nie, minder ervare en minder doeltreffend, selfs ter verdediging." 
As gevolg van die totale fokus op die stad, het die as -magte maande lank nagelaat om hul posisies langs die natuurlike verdedigingslyn van die Donrivier te konsolideer. Die Sowjet -magte is toegelaat om brughoofde op die regteroewer te behou waaruit vinnig aanstootlike operasies geloods kon word. Hierdie brugkoppe het terugskouend 'n ernstige bedreiging vir Army Group B. 
Op die suidelike flank van die Stalingrad -sektor is die voorste suidweste van Kotelnikovo net deur die Roemeense 4de leër gehou. Buiten die leër het 'n enkele Duitse afdeling, die 16de gemotoriseerde infanterie, 400 km afgelê. Paulus het toestemming gevra om die '6de leër agter die Don terug te trek', maar is verwerp. Volgens Paulus se kommentaar aan Adam, "is daar nog die bevel dat geen bevelvoerder van 'n leërgroep of 'n leër die reg het om 'n dorp, selfs 'n sloot, prys te gee sonder Hitler se toestemming nie." 
Operasie Uranus: die Sowjet -offensief
In die herfs het die Sowjet -generaals Georgy Zhukov en Aleksandr Vasilevsky, verantwoordelik vir strategiese beplanning in die Stalingrad -gebied, kragte gekonsentreer in die steppe in die noorde en suide van die stad. Die noordelike flank is verdedig deur Hongaarse en Roemeense eenhede, dikwels in oop posisies op die steppe. Die natuurlike verdedigingslinie, die Donrivier, was nog nooit behoorlik deur die Duitse kant gevestig nie. Die leërs in die gebied was ook swak toegerus ten opsigte van tenkwapenwapens. Die plan was om deur die uitgestrekte en swak verdedigde Duitse flanke te slaan en die Duitse magte in die Stalingrad -streek te omring.
Tydens die voorbereidings vir die aanval het Marshal Zhukov persoonlik die front besoek en die arm organisasie raakgesien, aangedring op 'n vertraging van een week in die begindatum van die beplande aanval.  Die operasie het 'n kodenaam "Uranus" gekry en begin in samewerking met Operasie Mars, wat na die Army Group Center gerig is. Die plan was soortgelyk aan dié wat Zhukov drie jaar tevore gebruik het om die oorwinning in Khalkhin Gol te behaal, waar hy 'n dubbele omhulsel gemaak het en die 23ste afdeling van die Japannese leër vernietig het. 
Op 19 November 1942 begin die Rooi Leër Operasie Uranus. Die aanvallende Sowjet -eenhede onder bevel van genl Nikolay Vatutin het bestaan ​​uit drie volledige leërs, die 1ste Guards Army, 5th Tank Army en 21ste Army, waaronder 'n totaal van 18 infanteriedivisies, agt tenkbrigades, twee gemotoriseerde brigades, ses kavalleriedivisies en een anti-tenk brigade. Die Roemeniërs, wat voortgegaan het om versterkings aan te moedig, kon die voorbereidings vir die aanval hoor, net om weer geweier te word. Die Roemeense 3de leër, wat die noordelike flank van die Duitse 6de leër gehou het, is dun versprei, ontplooi in blootgestelde posisies, in getal en swak toegerus.
Agter die voorste linies was daar geen voorbereidings getref om sleutelpunte in die agterkant, soos Kalach, te verdedig nie. Die reaksie deur die Wehrmacht was chaoties en besluiteloos. Swak weer het effektiewe lugaksie teen die Sowjet -offensief verhoed. Weermaggroep B was in wanorde en het sterk Sowjet -druk oor al sy fronte ondervind. Daarom was dit ondoeltreffend om die 6de leër te verlig.
Op 20 November is 'n tweede Sowjet -offensief (twee leërs) in die suide van Stalingrad geloods teen punte wat deur die Roemeense 4de leërkorps gehou is. Die Roemeense magte, wat hoofsaaklik uit infanterie bestaan, is deur 'n groot aantal tenks oorval. Die Sowjet -magte het wes gejaag en het op 23 November bymekaar gekom in die stad Kalach, wat die ring om Stalingrad verseël het.  Die koppeling van die Sowjet-magte, wat destyds nie verfilm is nie, is later weer uitgevoer vir 'n propagandafilm wat wêreldwyd vertoon is. [ aanhaling nodig ] .
Die omringde as -personeel bestaan ​​uit 265,000 Duitsers, Roemeniërs, Italianers,  [ bladsy benodig ] en die Kroate. Boonop het die Duitse 6de leër tussen 40 000 en 65 000 ingesluit Hilfswillige (Hiwi), of "vrywillige hulpverleners",   'n term wat gebruik word vir personeel wat gewerf is onder Sowjet -krygsgevangenes en burgerlikes uit gebiede onder besetting. Hiwi Dit was dikwels betroubaar as-personeel in die agterste gebiede en is vir ondersteunende rolle gebruik, maar het ook in sommige voorste eenhede gedien namate hulle toegeneem het.  Duitse personeel in die sak het ongeveer 210,000 getel, volgens sterkte-afbreekpunte van die 20 veldafdelings (gemiddelde grootte 9,000) en 100 bataljon-grootte eenhede van die Sesde Leër op 19 November 1942. Binne die sak (Duits: Kessel, letterlik 'ketel'), was daar ook ongeveer 10 000 Sowjet -burgerlikes en 'n paar duisend Sowjet -soldate wat die Duitsers tydens die geveg gevange geneem het. Nie die hele sesde leër was vasgekeer nie: 50 000 soldate is buite die sak opgevee. Dit behoort meestal tot die ander twee afdelings van die 6de leër tussen die Italiaanse en Roemeense leërs: die 62ste en 298ste infanteriedivisies. Van die 210 000 Duitsers het 10 000 oorgebly om te veg, 105 000 het oorgegee, 35 000 per vliegtuig gelaat en die oorblywende 60 000 is dood.
Selfs met die desperate situasie van die 6de weermag, het weermaggroep A hul inval in die Kaukasus verder suid van 19 November tot 19 Desember voortgesit. Eers op 28 Desember is weermaggroep A beveel om uit die Kaukasus te onttrek. [ aanhaling nodig ] Daarom is weermaggroep A nooit gebruik om die sesde leër te help verlig nie.
Weermaggroep Don is gestig onder veldmaarskalk von Manstein. Onder sy bevel was die twintig Duitse en twee Roemeense afdelings omsingel by Stalingrad, Adam se gevegsgroepe het langs die Chirrivier en op die Don -brughoof gevorm, plus die oorblyfsels van die Roemeense 3de leër. 
Die eenhede van die Rooi Leër het onmiddellik twee verdedigingsfronte gevorm: 'n ommekeer na binne en 'n kontravallasie na buite. Veldmaarskalk Erich von Manstein het Hitler aangeraai om nie die 6de leër te beveel om uit te breek nie, en verklaar dat hy deur die Sowjetlyne kan breek en die beleërde 6de leër kan verlig.  Die Amerikaanse historici Williamson Murray en Alan Millet het geskryf dat dit Manstein se boodskap aan Hitler op 24 November was wat hom aangeraai het dat die 6de leër nie moet uitbreek nie, tesame met Göring se uitsprake dat die Luftwaffe Stalingrad kan voorsien ". die sesde leër. "   Na 1945 beweer Manstein dat hy aan Hitler gesê het dat die 6de leër moet uitbreek.  Die Amerikaanse historikus Gerhard Weinberg het geskryf dat Manstein sy rekord oor die saak verdraai het.  Die taak van Manstein was om 'n noodlenigingsoperasie te doen, genaamd Operation Winter Storm (Unternehmen Wintergewitter) teen Stalingrad, wat volgens hom haalbaar was as die 6de leër tydelik deur die lug voorsien word.  
Adolf Hitler het in 'n openbare toespraak (in die Berlynse Sportpalast) op 30 September 1942 verklaar dat die Duitse weermag die stad nooit sou verlaat nie. Tydens 'n vergadering kort na die Sowjet -omsingeling het die Duitse leërhoofde dringend aangedring op 'n onmiddellike uitbreek na 'n nuwe lyn in die weste van die Don, maar Hitler was op sy Beierse toevlugsoord Obersalzberg in Berchtesgaden saam met die hoof van die Luftwaffe, Hermann Göring. Op 'n vraag van Hitler het Göring geantwoord nadat hy deur Hans Jeschonnek oortuig was  dat die Luftwaffe kan die 6de leër 'n 'lugbrug' voorsien. Dit sou die Duitsers in die stad in staat stel om tydelik te veg terwyl 'n noodlenigingsmag byeen was.  'n Soortgelyke plan is 'n jaar vroeër in die Demyansk -sak gebruik, al was dit op 'n baie kleiner skaal: 'n korps by Demyansk eerder as 'n hele leër. 
Die direkteur van Luftflotte 4, Wolfram von Richthofen, probeer om hierdie besluit omver te werp. Die magte onder die 6de leër was byna twee keer so groot as 'n gewone Duitse weermag -eenheid, en daar was ook 'n korps van die 4de Panzer -leër in die sak vasgekeer. As gevolg van 'n beperkte aantal beskikbare vliegtuie en slegs een beskikbare vliegveld, by Pitomnik, het die Luftwaffe kon slegs 105 ton voorrade per dag lewer, slegs 'n fraksie van die minimum 750 ton wat Paulus en Zeitzler volgens die 6de weermag benodig het.  [Nota 5] Ter aanvulling op die beperkte aantal Junkers Ju 52 -vervoer, het die Duitsers ander vliegtuie in die rol gedruk, soos die Heinkel He 177 -bomwerper (sommige bomwerpers het behoorlik presteer - die Heinkel He 111 was redelik bekwaam en was baie vinniger as die Ju 52). Generaal Richthofen het Manstein op 27 November ingelig oor die klein vervoerkapasiteit van die Luftwaffe en die onmoontlikheid om 300 ton per dag per lug te lewer. Manstein het nou die enorme tegniese probleme van 'n toevoer deur die lug van hierdie dimensies gesien. Die volgende dag het hy 'n situasieverslag van ses bladsye aan die algemene personeel gemaak. Op grond van die inligting van die deskundige Richthofen, verklaar hy dat die permanente toevoer deur die lug onmoontlik sou wees in teenstelling met die voorbeeld van die sak van Demyansk. As daar slegs 'n noue band met die Sesde Leër gevind kon word, het hy voorgestel dat dit gebruik moet word om dit uit die omringing te verwyder, en het gesê dat die Luftwaffe in plaas van voorraad slegs genoeg ammunisie en brandstof moet lewer vir 'n uitbraakpoging. Hy erken die swaar morele opoffering wat dit sou beteken om Stalingrad te laat vaar, maar dit sou makliker gemaak word deur die gevegskrag van die Sesde Leër te behou en die inisiatief te herwin.  Hy ignoreer die beperkte mobiliteit van die weermag en die probleme om die Sowjetunie te ontkoppel. Hitler herhaal dat die sesde leër by Stalingrad sou bly en dat die lugbrug dit sou voorsien totdat die omsingeling deur 'n nuwe Duitse offensief verbreek is.
Om die 270 000 mans wat in die 'ketel' vasgekeer was, te voorsien, het 700 ton voorraad per dag benodig. Dit sou 350 Ju 52 -vlugte per dag na Pitomnik beteken. Minstens 500 ton was nodig. Volgens Adam: "Op 'n enkele dag is die minimale noodsaaklike aantal ton voorraad nie ingevlieg nie."  Die Luftwaffe kon gemiddeld 85 ton voorraad per dag lewer uit 'n lugvervoerkapasiteit van 106 ton per dag. Die suksesvolste dag, 19 Desember, die Luftwaffe 262 ton voorraad in 154 vlugte afgelewer. Die gevolg van die lugbrug was die versuim van die Luftwaffe om sy vervoereenhede te voorsien van die nodige gereedskap om 'n voldoende aantal operasionele vliegtuie te handhaaf - gereedskap wat lughawefasiliteite, voorraad, mannekrag en selfs vliegtuie insluit wat geskik was vir die heersende toestande. Hierdie faktore, tesame, het verhinder dat die Luftwaffe die volle potensiaal van sy vervoermagte effektief benut en verseker dat hulle nie die hoeveelheid voorraad kon lewer wat nodig was om die 6de leër te onderhou nie. 
In die vroeë dele van die operasie is brandstof met 'n hoër prioriteit gestuur as voedsel en ammunisie weens die oortuiging dat daar 'n uitbraak uit die stad sou wees.  Vervoervliegtuie het ook tegniese spesialiste en siek of gewonde personeel uit die beleërde enklawe ontruim. Bronne verskil oor die aantal gevlieg: minstens 25 000 tot hoogstens 35 000.
Aanvanklik het voorraadvlugte vanaf die veld by Tatsinskaya gekom,  wat deur die Duitse vlieëniers 'Tazi' genoem is. Op 23 Desember het die Sowjet-24ste Tank Corps, onder bevel van generaal-majoor Vasily Mikhaylovich Badanov, die nabygeleë Skassirskaya bereik en vroeg in die oggend van 24 Desember het die tenks Tatsinskaya bereik. Sonder enige soldate om die vliegveld te verdedig, is dit binne 'n bietjie meer as 'n uur onder swaar vuur verlaat, 108 Ju 52's en 16 Ju 86's het na Novocherkassk vertrek - wat 72 Ju 52's en baie ander vliegtuie op die grond laat brand het. 'N Nuwe basis is ongeveer 300 km (190 myl) van Stalingrad by Salsk gevestig, en die ekstra afstand sou nog 'n struikelblok vir die hervoorsieningspogings word. Salsk is middel Januarie om die beurt verlaat vir 'n rowwe aanleg in Zverevo, naby Shakhty. Die veld by Zverevo is op 18 Januarie herhaaldelik aangeval en 'n verdere 50 Ju 52's is vernietig. Winterweer, tegniese mislukkings, hewige Sowjetvliegtuigvuur en afslaan van vegvliegtuie het uiteindelik tot die verlies van 488 Duitse vliegtuie gelei.
Ten spyte van die mislukking van die Duitse offensief om die 6de leër te bereik, het die lugvoorsiening onder steeds moeiliker omstandighede voortgegaan. Die 6de leër het stadig verhonger. Generaal Zeitzler, ontroer deur hul benarde situasie, het hom tydens etenstye begin beperk tot hul skraal rantsoene. Na 'n paar weke van so 'n dieet, het hy 'sigbaar gewig verloor', volgens Albert Speer, en Hitler 'beveel Zeitzler om onmiddellik te hervat met voldoende voeding'. 
Die tol op die Transportgruppen was swaar. 160 vliegtuie is vernietig en 328 is erg beskadig (onherstelbaar). Sowat 266 Junkers Ju 52's is 'n derde van die vloot se krag aan die Oosfront vernietig. Die He 111 groep 165 vliegtuie verloor tydens vervoer. Ander verliese sluit in 42 Ju 86's, 9 Fw 200 Condors, 5 He 177 bomwerpers en 1 Ju 290. Die Luftwaffe het ook byna 1000 hoogs ervare personeel van die bomwerper verloor.  So swaar was die Luftwaffe se verliese waarvan vier Luftflotte 4 se vervoereenhede (KGrzbV 700, KGrzbV 900, I./KGrzbV 1 en II./KGzbV 1) is "formeel opgelos." 
Operasie Winter Storm
Manstein se plan om die sesde leër te red - Operasie Winter Storm - is ontwikkel in volle konsultasie met die hoofkwartier van Führer. Dit het ten doel gehad om na die Sesde Leër deur te breek en 'n gang te vestig om dit voorsien en versterk te hou, sodat dit volgens Hitler se bevel sy 'hoeksteen' posisie op die Volga kon behou, "met betrekking tot operasies in 1943". Manstein, wat egter geweet het dat die sesde leër nie die winter daar kan oorleef nie, het sy hoofkwartier opdrag gegee om 'n verdere plan op te stel in geval van Hitler se siening. Dit sal insluit die daaropvolgende uitbreek van die sesde leër, in die geval van 'n suksesvolle eerste fase, en die fisiese herinkorporering daarvan in weermaggroep Don. Hierdie tweede plan het die naam Operation Thunderclap gekry. Winterstorm, soos Zhukov voorspel het, was oorspronklik as 'n tweeledige aanval beplan. Een strekking kom uit die gebied van Kotelnikovo, goed in die suide, en ongeveer honderd kilometer van die sesde leër af. Die ander sou begin vanaf die Chir-front wes van die Don, wat net meer as veertig kilometer van die rand van die Kessel af was, maar die voortdurende aanvalle van Romanenko se 5de tenkleër teen die Duitse afdelings langs die rivier Chir het die beginlyn uitgesluit . Dit het slegs die LVII Panzer Corps rondom Kotelnikovo, ondersteun deur die res van Hoth se baie gemengde Vierde Panzerleër, gelaat om Paulus se vasgekeerde divisies te verlig. Die LVII Panzer Corps, onder bevel van generaal Friedrich Kirchner, was aanvanklik swak. Dit het bestaan ​​uit twee Roemeense kavalleriedivisies en die 23ste Panzerdivisie, wat nie meer as dertig diensbare tenks bymekaargemaak het nie. Die 6de Panzer -afdeling, wat uit Frankryk aangekom het, was 'n baie kragtiger formasie, maar sy lede het skaars 'n bemoedigende indruk gekry. Die Oostenrykse afdelingsbevelvoerder, generaal Erhard Raus, is op 24 November na Manstein se koningswa in die Kharkov -stasie ontbied, waar die veldmaarskalk hom ingelig het. 'Hy beskryf die situasie in baie sombere terme', het Raus opgeteken. Drie dae later, toe die eerste treinvrag van Raus se afdeling in die Kotelnikovo -stasie gestoom het om af te laai, word sy troepe begroet deur '' 'n hael '' doppe 'uit Sowjet -batterye. "So vinnig soos weerlig het die Panzergrenadiers uit hul waens gespring. Maar die vyand het die stasie al aangeval met hul gevegskrete van 'Urrah!'. Teen 18 Desember het die Duitse leër binne 48 km (30 myl) van Die posisies van die sesde leër. Die voorspelbare aard van die noodlenigingsoperasie het egter 'n aansienlike risiko vir alle Duitse magte in die gebied meegebring. Die honger omsingelde magte by Stalingrad het geen poging aangewend om uit te breek of met Manstein se opmars te skakel nie. Sommige Duitse offisiere het gevra dat Paulus Hitler se bevele om te staan, moet trotseer en eerder probeer om uit die sak van Stalingrad te breek. Paulus weier, bekommerd oor die aanvalle van die Rooi Leër op die flank van weermaggroep Don en weermaggroep B in hul opmars op Rostov-aan-Don, sou '' 'n vroeë verlating '' van Stalingrad 'lei tot die vernietiging van weermaggroep A in die Kaukasus ", en die feit dat sy sesde leërtenks slegs 30 km brandstof in die rigting van Hoth se speerpunt gehad het, 'n vergeefse poging as hulle nie die versekering kry dat hulle weer per vliegtuig kan voorsien nie. Van sy vrae aan die weermaggroep Don is aan Paulus gesê: "Wag, implementeer operasie 'Thunderclap' slegs op eksplisiete bevele!" - Operasie Thunderclap is die kodewoord wat die uitbreek begin. 
Operasie Klein Saturnus
Op 16 Desember het die Sowjette Operasie Little Saturnus van stapel gestuur, wat probeer het om die leër van die as (veral Italianers) op die Don deur te slaan en Rostov-aan-Don te neem. Die Duitsers het 'n "mobiele verdediging" van klein eenhede opgerig wat dorpe sou hou totdat ondersteunende wapenrusting opgedaag het. Van die Sowjet -brughoof by Mamon het 15 afdelings - ondersteun deur ten minste 100 tenks - die Italiaanse afdelings Cosseria en Ravenna aangeval, en hoewel die getal 9 tot 1 in getal was, het die Italianers aanvanklik goed geveg, terwyl die Duitsers die kwaliteit van die Italiaanse verdedigers geprys het, [ 134] maar op 19 Desember, met die ontbinding van die Italiaanse lyne, beveel die hoofkwartier van ARMIR die gehawende afdelings om na nuwe lyne terug te trek. 
Die gevegte het 'n totale herwaardering van die Duitse situasie genoodsaak. Omdat hy besef dat dit die laaste kans op 'n uitbreek was, het Manstein op 18 Desember by Hitler gepleit, maar Hitler het geweier. Paulus self betwyfel ook die haalbaarheid van so 'n uitbraak. Die poging om deur te breek na Stalingrad is laat vaar en weermaggroep A is beveel om terug te trek uit die Kaukasus. Die 6de leër was nou te alle hoop op Duitse verligting te bowe. Alhoewel daar moontlik 'n gemotoriseerde uitbraak in die eerste paar weke moontlik was, het die 6de weermag nou onvoldoende brandstof gehad en sou die Duitse soldate in moeilike wintertoestande groot probleme ondervind het om te voet deur die Sowjetlyne te breek. Maar in sy verdedigingsposisie aan die Wolga het die 6de leër 'n aansienlike aantal Sowjet -leërs vasgebind. 
Op 23 Desember is die poging om Stalingrad te verlig, laat vaar en Manstein se magte het oorgegaan na die verdediging om nuwe Sowjet -aanvalle te hanteer.  Soos Zhukov verklaar: "Die militêre en politieke leierskap van Nazi -Duitsland het probeer om hulle nie te verlig nie, maar om hulle so lank as moontlik te laat veg om die Sowjet -magte te bind. Die doel was om soveel tyd te wen om troepe uit die Kaukasus (weermaggroep A) terug te trek en troepe van ander fronte te haas om 'n nuwe front te vorm wat in 'n mate ons teenoffensief kan kontroleer. " 
Die Rooi Leër se hoë bevel het drie gesante gestuur terwyl tegelykertyd vliegtuie en luidsprekers op 7 Januarie 1943 kondisies van kapitulasie aangekondig het. Die brief is onderteken deur kolonel-generaal van Artillerie Voronov en die opperbevelhebber van die Don Front, luitenant-generaal Rokossovsky. 'N Sowjetgesantgesant op 'n lae vlak (bestaande uit majoor Aleksandr Smyslov, kaptein Nikolay Dyatlenko en 'n trompettist) het ruim oorgawe-voorwaardes aan Paulus gedra: as hy hom binne 24 uur oorgee, ontvang hy 'n waarborg van veiligheid vir alle gevangenes, mediese sorg vir siekes en gewondes, gevangenes word toegelaat om hul persoonlike besittings, "normale" kosrantsoene en repatriasie na enige land wat hulle wou na die oorlog, te bewaar. Rokossovsky se brief beklemtoon ook dat Paulus se mans in 'n onhoudbare situasie verkeer. Paulus versoek toestemming om oor te gee, maar Hitler verwerp Paulus se versoek uit die hand. Gevolglik het Paulus nie gereageer nie.   Die Duitse hoëkommando het Paulus in kennis gestel: "Elke dag wat die leër langer uithou, help die hele front en trek die Russiese afdelings daaruit weg." 
Die Duitsers in die sak het teruggetrek van die voorstede van Stalingrad na die stad self. Die verlies van die twee vliegvelde, by Pitomnik op 16 Januarie 1943 en Gumrak in die nag van 21/22 Januarie, , beteken 'n einde aan lugvoorrade en die ontruiming van die gewondes. : 98 Die derde en laaste diensbare aanloopbaan was by die vliegskool Stalingradskaya, wat na berig word die laaste landings en opstyg op 23 Januarie gehad het.  Na 23 Januarie was daar nie meer aangemelde landings nie, net onderbroke lugdruppels ammunisie en voedsel tot die einde. 
Die Duitsers was nou nie net honger nie, maar ook sonder ammunisie. Nietemin het hulle aanhou verset, deels omdat hulle geglo het dat die Sowjets almal wat hulle oorgegee het, sou teregstel. In die besonder, die sg HiWis, Sowjet -burgers wat vir die Duitsers veg, het geen illusies gehad oor hul lot as hulle gevange geneem word nie. Die Sowjette was aanvanklik verbaas oor die aantal Duitsers wat hulle vasgekeer het en moes hul omliggende troepe versterk. Bloedige stedelike oorlogvoering het weer in Stalingrad begin, maar hierdie keer was dit die Duitsers wat teruggedruk is na die oewers van die Wolga. Die Duitsers het 'n eenvoudige verweer aangeneem om draadnette oor alle vensters vas te maak om hulself teen granate te beskerm. Die Sowjette het gereageer deur vishoeke aan die granate vas te maak, sodat hulle by die nette vassit as hulle gegooi word. Die Duitsers het geen bruikbare tenks in die stad gehad nie, en diegene wat nog funksioneer, kan op sy beste as tydelike bokse gebruik word. Die Sowjette het nie moeite gedoen om tenks in gebiede te gebruik waar stedelike verwoesting hul mobiliteit beperk nie.
Op 22 Januarie bied Rokossovsky Paulus weer 'n kans om oor te gee. Paulus versoek dat hy toestemming verleen word om die voorwaardes te aanvaar. Hy het aan Hitler gesê dat hy nie meer in staat was om sy manne, wat sonder ammunisie of kos was, te beveel nie.  Hitler het dit op 'n erepunt verwerp. Hy het later op die dag die 6de leër getelegrafeer en beweer dat dit 'n historiese bydrae gelewer het tot die grootste stryd in die Duitse geskiedenis en dat dit vas moes staan ​​"tot by die laaste soldaat en die laaste koeël." Hitler het aan Goebbels gesê dat die lot van die 6de leër 'n 'heroïese drama uit die Duitse geskiedenis' was.  Op 24 Januarie, in sy radioverslag aan Hitler, meld Paulus: "18.000 gewondes sonder die geringste hulp van verbande en medisyne." 
Op 26 Januarie 1943 is die Duitse magte in Stalingrad in twee sakke noord en suid van Mamayev-Kurgan verdeel. Die noordelike sak wat bestaan ​​uit die VIIIde korps, onder generaal Walter Heitz, en die XIde korps, was nou afgesny van telefoonkommunikasie met Paulus in die suidelike sak. Nou 'het elke deel van die ketel persoonlik onder Hitler gekom'.  Op 28 Januarie is die ketel in drie dele verdeel. Die noordelike ketel het bestaan ​​uit die XIde Korps, die sentrale met die VIIIde en LIste Korps, en die suidelike met die XIVde Panzer Corps en IVth Corps "sonder eenhede". Die siekes en gewondes bereik 40,000 tot 50,000. 
Op 30 Januarie 1943, die 10de herdenking van Hitler se bewind, het Goebbels 'n proklamasie voorgelees wat die sin bevat: 'Die heroïese stryd van ons soldate op die Wolga moet 'n waarskuwing wees vir almal om die uiterste te doen vir die stryd om die vryheid van Duitsland. en die toekoms van ons mense, en dus in 'n wyer sin vir die instandhouding van ons hele kontinent. "  Paulus het Hitler in kennis gestel dat sy mans waarskynlik sou ineenstort voordat die dag uit was. In reaksie het Hitler 'n deel veldpromosies aan die offisiere van die Sesde Leër uitgereik. Die belangrikste is dat hy Paulus tot die rang van Generalfeldmarschall. By die besluit om Paulus te bevorder, het Hitler opgemerk dat daar geen rekord was dat 'n Duitse of Pruisiese veldmaarskalk ooit oorgegee het nie. Die implikasie was duidelik: as Paulus hom oorgegee het, sou hy homself beskaam en die hoogste Duitse offisier word wat ooit gevange geneem is. Hitler het geglo dat Paulus óf tot die laaste man sou veg óf selfmoord sou pleeg. 
Die volgende dag het die suidelike sak in Stalingrad ineengestort. Sowjetmagte het die ingang van die Duitse hoofkwartier in die verwoeste GUM -winkel bereik.  By ondervraging deur die Sowjets beweer Paulus dat hy nie oorgegee het nie. Hy het gesê dat hy verbaas was. Hy het ontken dat hy die bevelvoerder van die oorblywende noordelike sak in Stalingrad was en geweier om 'n bevel in sy naam uit te reik sodat hulle kon oorgee.  
Daar was geen kameraman om die vaslegging van Paulus te verfilm nie, maar een van hulle (Roman Karmen) kon dieselfde dag sy eerste ondervraging opneem, by Shumilov se 64ste leër se hoofkwartier, en 'n paar uur later by Rokossovsky se Don Front HQ. 
Die sentrale sak, onder bevel van Heitz, het dieselfde dag oorgegee, terwyl die noordelike sak, onder bevel van generaal Karl Strecker, nog twee dae lank uitgehou het.  Vier Sowjet -leërs is teen die noordelike sak ontplooi. Om vieruur die oggend op 2 Februarie is Strecker in kennis gestel dat een van sy eie offisiere na die Sowjetunie gegaan het om onderhandelingsvoorwaardes te beding. Hy sien geen sin om voort te gaan nie, maar stuur 'n radioboodskap waarin hy sê dat sy bevel sy plig gedoen het en tot die laaste man veg. Toe Strecker uiteindelik oorgegee het, het hy en sy stafhoof, Helmuth Groscurth, die laaste sein van Stalingrad opgestel, met opset die gebruiklike uitroep aan Hitler weggelaat en dit vervang met "Lank lewe Duitsland!" 
Ongeveer 91 000 uitgeputte, siek, gewonde en verhongerde gevangenes is geneem, waaronder 3 000 Roemeniërs (die oorlewendes van die 20ste Infanteriedivisie, 1ste Kavalleriedivisie en 'Kol. Voicu' Afdeling).  [ self gepubliseerde bron? ] Die gevangenes het 22 generaals ingesluit. Hitler was woedend en vertrou dat Paulus "kon homself bevry het van alle smart en opgevaar het na die ewigheid en nasionale onsterflikheid, maar hy verkies om na Moskou te gaan." 
Die berekening van die ongevalle hang af van die omvang van die Slag van Stalingrad. Die omvang kan wissel van die gevegte in die stad en voorstede tot die opname van bykans alle gevegte op die suidelike vleuel van die Sowjet-Duitse front vanaf die lente van 1942 tot die einde van die gevegte in die stad in die winter van 1943. Geleerdes het verskillende ramings gemaak, afhangende van hul definisie van die omvang van die geveg. Die verskil is om die stad met die streek te vergelyk. Die as het 647,300 - 968,374 totale ongevalle (dood, gewond of gevang) onder alle takke van die Duitse weermag en sy bondgenote gely:
282 606 in die 6de weermag van 21 Augustus tot die einde van die geveg 17 293 in die 4de Panzer -leër van 21 Augustus tot 31 Januarie 55 260 in die weermaggroep Don van 1 Desember 1942 tot die einde van die geveg (12 727 gedood, 37 627 gewond en 4 906 ontbreek)   Walsh skat dat die verliese aan die 6de leër en die 4de Panzer -afdeling meer as 300 000 was, insluitend ander Duitse weermaggroepe tussen einde Junie 1942 en Februarie 1943, die totale Duitse slagoffers was meer as 600,000.  Louis A. DiMarco beraam dat die Duitser 400 000 totale ongevalle (dood, gewond of gevange) gely het tydens hierdie geveg. 
Volgens Frieser et al .: 109 000 Roemene -slagoffers (van November 1942 tot Desember 1942), insluitend 70 000 gevangenes of vermiste. 114 000 Italianers en 105 000 Hongare is gedood, gewond of gevange geneem (van Desember 1942 tot Februarie 1943). 
Volgens Stephen Walsh: Roemeense slagoffers was 158,854 114,520 Italianers (84,830 dood, vermis en 29,690 gewond) en 143,000 Hongare (80,000 dood, vermis en 63,000 gewond).  Verliese onder Sowjet -krygsgevangenes Hiwi's, of Hilfswillige wissel tussen 19 300 en 52 000. 
In totaal is 235 000 Duitse en geallieerde troepe, uit alle eenhede, insluitend Manstein se noodlottige hulpmag, tydens die geveg gevange geneem. 
Die Duitsers het 900 vliegtuie (insluitend 274 vervoer en 165 bomwerpers wat as vervoer gebruik is), 500 tenks en 6000 artilleriestukke verloor.  Volgens 'n eietydse Sowjet-verslag, het 5,762 gewere, 1,312 mortiere, 12,701 swaar masjiengewere, 156,987 gewere, 80,438 submasjiengewere, 10,722 vragmotors, 744 vliegtuie 1,666 tenks, 261 ander gepantserde voertuie, 571 halfspore en 10,679 motorfietse is deur die Sowjette gevange geneem.  Boonop het 'n onbekende hoeveelheid Hongaarse, Italiaanse en Roemeense materiaal verlore gegaan.
Die situasie van die Roemeense tenks is egter bekend. Voorheen Operasie Uranus, die 1ste Roemeense Pantserdivisie het bestaan ​​uit 121 R-2 ligte tenks en 19 tenks wat deur Duitsland vervaardig is (Panzer III en IV). Al die 19 Duitse tenks het verlore gegaan, asook 81 van die R-2 ligte tenks. Slegs 27 van laasgenoemde het verlore geraak in die geveg, maar die oorblywende 54 word laat vaar nadat hulle brandstof opraak of opraak. Uiteindelik was Roemeense gepantserde oorlogvoering egter 'n taktiese sukses, aangesien die Roemeniërs 127 Sowjet -tenks vernietig het vir die koste van hul 100 verlore eenhede. Roemeense magte het op 20 November 62 Sowjet tenks vernietig vir die koste van 25 tenks, gevolg deur nog 65 Sowjet tenks op 22 November vir die koste van 10 tenks.  Meer Sowjet -tenks is vernietig toe dit die Roemeense vliegvelde oorskry het. Dit is bereik deur Roemeense Vickers/Reșița 75 mm lugafweergewere, wat effektief geblyk het teen die Sowjet-wapenrusting. Die stryd om die Duits-Roemeense vliegveld by Karpova het twee dae geduur, met Roemeense kanonniers wat talle Sowjet tenks vernietig het. Later, toe die Tatsinskaya -vliegveld ook gevang is, het die Roemeense 75 mm -gewere nog vyf Sowjet tenks vernietig. 
Volgens die argiefgetalle het die USSR 1,129,619 totale ongevalle gely, 478,741 personeellede wat vermoor of vermis is, en 650,878 gewond of siek. Die USSR het 4 341 tenks vernietig of beskadig, 15 728 artillerie -stukke en 2 699 gevegsvliegtuie.   955 Sowjet -burgerlikes sterf in Stalingrad en sy voorstede aan lugbomaanvalle deur Luftflotte 4 toe die Duitse 4de Panzer en 6de Leërs die stad nader. 
Luftwaffe -verliese vir Stalingrad (24 November 1942 tot 31 Januarie 1943)
269 Junkers Ju 52
169 Heinkel He 111
42 Junkers Ju 86
9 Focke-Wulf Fw 200
5 Heinkel He 177
1 Junkers Ju 290
Totaal: 495 Ongeveer 20 eskaders
of meer as 'n
Die verliese van vervoervliegtuie was veral ernstig, aangesien dit die verskaffingsvermoë van die vasgekeerde 6de leër vernietig het. Die vernietiging van 72 vliegtuie toe die vliegveld by Tatsinskaya oorskry het, beteken die verlies van ongeveer 10 persent van die Luftwaffe -vervoervloot. 
Hierdie verliese beloop ongeveer 50 persent van die vliegtuie wat gepleeg is, en die Luftwaffe -opleidingsprogram is gestaak en uitstappies in ander oorlogsteaters is aansienlik verminder om brandstof te bespaar vir gebruik in Stalingrad.
Die Duitse publiek is eers einde Januarie 1943 amptelik van die dreigende ramp vertel, alhoewel positiewe berigte in die media in die weke voor die aankondiging opgehou het.  Stalingrad was die eerste keer dat die Nazi -regering in die openbaar 'n mislukking in sy oorlogspoging erken het. Op 31 Januarie is gewone programme op die Duitse staatsradio vervang deur 'n uitsending van die somber Adagio -beweging uit Anton Bruckner se sewende simfonie, gevolg deur die aankondiging van die nederlaag by Stalingrad.  Op 18 Februarie het minister van propaganda, Joseph Goebbels, die beroemde gegee Sportpalast toespraak in Berlyn, wat die Duitsers aanmoedig om 'n totale oorlog te aanvaar wat alle hulpbronne en pogings van die hele bevolking sou eis.
Op grond van Sowjet -rekords het meer as 11 000 Duitse soldate die komende maand in geïsoleerde groepe in die stad weerstand gebied. [ aanhaling nodig ] Sommiges het aangeneem dat hulle gemotiveer is deur 'n oortuiging dat stryd beter as 'n stadige dood in Sowjet -gevangenskap was. Omer Bartov, historikus van die Brown -universiteit, beweer dat hulle gemotiveer is deur die Nasionaal -Sosialisme. Hy bestudeer 11 237 briewe wat soldate tussen 20 Desember 1942 en 16 Januarie 1943 deur hul soldate in Stalingrad aan hul gesinne in Duitsland gestuur het. Byna elke brief het geloof uitgespreek in die uiteindelike oorwinning van Duitsland en hul bereidheid om te veg en te sterf by Stalingrad om die oorwinning te behaal.  Bartov berig dat baie van die soldate deeglik daarvan bewus was dat hulle nie uit Stalingrad sou kon ontsnap nie, maar het in hul briewe aan hul gesinne gespog dat hulle trots was om "hulself op te offer vir die Führer". 
Die oorblywende magte het voortgegaan om weerstand te bied, weggekruip in kelders en riole, maar vroeg in Maart 1943 het die laaste klein en afgesonderde sakke weerstand oorgegee. Volgens die Sowjet -intelligensiedokumente wat in die dokumentêr verskyn, is 'n merkwaardige NKVD -verslag van Maart 1943 beskikbaar wat die volharding van sommige van hierdie Duitse groepe toon:
Die opruiming van kontrarevolusionêre elemente in die stad Stalingrad het voortgegaan. Die Duitse soldate - wat hulself in hutte en loopgrawe verberg het - het gewapende verset gebied nadat gevegsaksies reeds geëindig het. Hierdie gewapende verset het tot 15 Februarie en in enkele gebiede tot 20 Februarie voortgeduur. Die meeste gewapende groepe is teen Maart gelikwideer. Gedurende hierdie tydperk van gewapende konflik met die Duitsers, het die brigade se eenhede 2 418 soldate en offisiere doodgemaak en 8 646 soldate en offisiere gevange geneem, wat hulle na krygsgevangenekampe begelei en oorhandig het.
Die bedryfsverslag van die personeel van die Don Front wat op 5 Februarie 1943 om 22:00 uitgereik is, het gesê:
Die 64ste leër het homself in orde gestel, in die voorheen besette streke. Die ligging van die weermag se eenhede is soos voorheen. In die omgewing van die 38ste gemotoriseerde geweerbrigade in 'n kelder is agtien gewapende SS-mans (sic) gevind, wat geweier het om oor te gee, wat die Duitsers gevind het, is vernietig. 
Die toestand van die troepe wat oorgegee het, was jammerlik. Die Britse oorlogskorrespondent Alexander Werth het die volgende toneel in syne beskryf Rusland in oorlog boek, gebaseer op 'n eerstehandse verslag van sy besoek aan Stalingrad op 3-5 Februarie 1943,
Ons [. ] het die erf uitgegaan van die groot uitgebrande gebou van die Rooi Leërhuis en hier het 'n mens veral duidelik besef wat die laaste dae van Stalingrad vir so baie van die Duitsers was. In die stoep lê die geraamte van 'n perd, met slegs 'n paar stukkies vleis wat nog aan sy ribbes vasklou. Toe kom ons die erf in. Hier lê meer [sic?] perde se geraamtes, en aan die regterkant was daar 'n enorme aaklige put - gelukkig bevrore vaste stof. En toe, skielik, aan die verste punt van die erf, sien ek 'n menslike figuur raak. Hy het gehurk oor 'n ander put, en toe hy ons opmerk, trek hy haastig sy broek op, en dan sak hy weg in die deur van die kelder. Maar toe hy verbystap, sien ek 'n blik op die gesig van die ellende-met sy mengsel van lyding en idioot-agtige begrip. Vir 'n oomblik wou ek hê dat die hele Duitsland daar was om dit te sien. Die man was waarskynlik al dood. In daardie kelder [. ] was daar nog tweehonderd Duitsers — wat sterf van honger en bevrorenheid. 'Ons het nog nie tyd gehad om met hulle te doen nie,' het een van die Russe gesê. 'Hulle word môre weggeneem, dink ek.' En, aan die verste punt van die erf, naas die ander put, agter 'n lae klipmuur, het die geel lyke van maer Duitsers opgehoop-mans wat in die kelder gesterf het-ongeveer 'n dosyn wasagtige dummies. Ons het nie in die kelder self ingegaan nie - wat was die nut? Daar was niks wat ons vir hulle kon doen nie. 
Uit die byna 91 000 Duitse gevangenes wat in Stalingrad gevang is, het slegs ongeveer 5 000 teruggekeer.  Verswak deur siektes, hongersnood en gebrek aan mediese sorg tydens die omsingeling, is hulle per voetoptogte na gevangeniskampe en later na arbeidskampe in die hele Sowjetunie gestuur. Sowat 35 000 is uiteindelik op vervoer gestuur, waarvan 17 000 nie oorleef het nie. Die meeste sterf aan wonde, siektes (veral tifus), koue, oorwerk, mishandeling en wanvoeding. Sommige is in die stad gehou om dit te help herbou.
'N Handjievol senior offisiere is na Moskou geneem en vir propaganda gebruik, en sommige het by die Nasionale Komitee vir 'n Vrye Duitsland aangesluit. Sommige, waaronder Paulus, het anti-Hitler-verklarings onderteken wat aan Duitse troepe uitgesaai is. Paulus getuig vir die vervolging tydens die Neurenberg -verhore en verseker gesinne in Duitsland dat die soldate wat by Stalingrad gevange geneem is, veilig was.  Hy het tot 1952 in die Sowjetunie gebly, waarna hy na Dresden in Oos -Duitsland verhuis het, waar hy die res van sy dae sy optrede in Stalingrad verdedig het en dat hy gesê het dat kommunisme die beste hoop vir die naoorlogse Europa was.  Generaal Walther von Seydlitz-Kurzbach het aangebied om 'n anti-Hitler-leër van die oorlewendes van Stalingrad op te rig, maar die Sowjette het dit nie aanvaar nie. Eers in 1955 is die laaste van die 5 000–6 000 oorlewendes (na Wes -Duitsland) gerepatrieer ná 'n pleidooi aan die Politburo deur Konrad Adenauer.
Stalingrad word beskryf as die grootste nederlaag in die geskiedenis van die Duitse leër.  Dit word dikwels geïdentifiseer as die keerpunt aan die Oosfront, in die oorlog teen Duitsland in die algemeen en in die hele Tweede Wêreldoorlog.    Die Rooi Leër het die inisiatief gehad, en die Wehrmacht was op pad terug. 'N Jaar van Duitse winste tydens Case Blue is uitgewis. Die sesde leër van Duitsland het nie meer bestaan ​​nie, en die magte van die Europese bondgenote van Duitsland, behalwe Finland, is verpletter. In 'n toespraak op 9 November 1944 blameer Hitler self Stalingrad vir die naderende ondergang van Duitsland. 
Die vernietiging van 'n hele leër (die grootste gedood, gevange geneem, gewonde figure vir as -soldate, byna 1 miljoen, tydens die oorlog) en die frustrasie van die groot strategie van Duitsland het die stryd 'n waterskeidingsoomblik gemaak.  ​​Destyds was daar geen twyfel oor die wêreldwye betekenis van die geveg nie. Die Britse generaal Alan Brooke, hoof van die Imperial General Staff, het op 1 Januarie 1943 in sy dagboek geskryf en besin oor die verandering in die posisie van 'n jaar tevore:
Ek het gevoel dat Rusland nooit sou kon hou nie, Kaukasus sou binnekort deurdring word, en Abadan (ons Achilleshiel) sou gevange geneem word met die gevolglike ineenstorting van die Midde -Ooste, Indië, ens. bevry? Engeland sou weer gebombardeer word, bedreiging van inval herleef. En nou! Ons begin 1943 onder omstandighede wat ek nooit sou durf hoop nie. Rusland het gesê, Egipte is tans veilig. Daar is 'n hoop om Noord -Afrika in die nabye toekoms van Duitsers te verwyder. Rusland behaal wonderlike suksesse in Suid -Rusland. 
Op hierdie stadium het die Britte die Slag van El Alamein in November 1942 gewen. Daar was egter slegs ongeveer 50 000 Duitse soldate by El Alamein in Egipte, terwyl by Stalingrad 300 000 tot 400 000 Duitsers verlore was. 
Ongeag die strategiese implikasies, is daar min twyfel oor die simboliek van Stalingrad. Die nederlaag van Duitsland het sy reputasie as onoorwinlikheid in die wiele gery en 'n vernietigende slag vir die Duitse moraal geslaan. Op 30 Januarie 1943, die tiende herdenking van sy bewind, besluit Hitler om nie te praat nie. Joseph Goebbels lees die teks van sy toespraak vir hom op die radio. Die toespraak bevat 'n skuins verwysing na die geveg, wat daarop dui dat Duitsland nou in 'n verdedigende oorlog was. Die openbare bui was moedeloos, depressief, angstig en oorlogsmoe. Duitsland was in die gesig van 'n nederlaag. 
Die omgekeerde was die geval aan die Sowjet -kant. Daar was 'n oorweldigende toename in vertroue en geloof in oorwinning. 'N Algemene gesegde was:' U kan 'n leër wat Stalingrad gedoen het, nie keer nie. ' Stalin word beskou as die held van die uur en word 'n marskalk van die Sowjetunie. 
Die nuus van die geveg weerklink oor die hele wêreld, en baie mense glo nou dat Hitler se nederlaag onvermydelik was.  Die Turkse konsul in Moskou het voorspel dat "die lande wat die Duitsers vir hul leefruimte bestem het, hul sterwende ruimte sal word".  Brittanje se konserwatiewe Die Daily Telegraph verklaar dat die oorwinning die Europese beskawing gered het.  Die land het op 23 Februarie 1943 die "Rooi Leërdag" gevier. 'N Seremoniële swaard van Stalingrad is deur koning George VI gesmee. Nadat dit in Brittanje in die openbaar vertoon is, is Winston Churchill dit later in 1943 deur Winston Churchill aan Stalin voorgehou.  Sowjet -propaganda het geen moeite gespaar nie en het geen tyd gemors om die oorwinning te benut en 'n wêreldwye indruk te beïndruk nie. Die aansien van Stalin, die Sowjetunie en die wêreldwye kommunistiese beweging was geweldig, en hul politieke posisie het aansienlik verbeter. 
Ter erkenning van die vasberadenheid van sy verdedigers, word Stalingrad in 1945 bekroon met die held Heldestad. 'N Kolossale monument genaamd The Motherland Calls is in 1967 opgerig op Mamayev Kurgan, die heuwel wat uitkyk oor die stad waar bene en geroeste metaalsplinters nog gevind kan word.  Die standbeeld vorm deel van 'n oorlogsgedenk -kompleks wat die ruïnes van die Grainsilo en Pavlov's House insluit. Op 2 Februarie 2013 het Volgograd 'n militêre parade en ander geleenthede aangebied ter herdenking van die 70ste herdenking van die finale oorwinning.   Sedertdien herdenk militêre parades altyd die oorwinning in die stad.
Elke jaar word honderde lyke van vermoorde soldate steeds in die gebied rondom Stalingrad teruggevind en herbegrawe in die begraafplase by Mamayev Kurgan of Rossoshka. 
Die gebeure van die Slag om Stalingrad is behandel in talle mediawerke van Britse, Amerikaanse, Duitse en Russiese oorsprong,  vanweë die betekenis daarvan as 'n keerpunt in die Tweede Wêreldoorlog en die lewensverlies wat met die geveg verband hou. . Die term Stalingrad het byna sinoniem geword met grootskaalse stedelike gevegte met groot ongevalle aan beide kante.   
4 Antwoorde 4
Oorweeg die toestand van die Duitsers in Stalingrad. Hulle was lank op 'n logistieke skoen, en dit het hoofsaaklik voorrade en ammunisie gevoed, aangesien die Duitsers in 'n belegging was. Die Duitsers het wel probeer om die omsingeling in te meng, maar kon slegs relatief min voertuie op 'n entjie van die stad kry.
Ek weet nie wat die perdesituasie was nie, maar perde is goed onderhou vervoer en minder nuttig in 'n beleg, so ek sou verwag dat die Duitsers min gesonde perde het.
As Paulus beveel is om uit te breek, sou sy magte gedwing gewees het om hul swaarder toerusting agter te laat en terug te trek, nie goed georganiseerd, onderwapen, in 'n goeie tenkland. Geen strydklaar formasies sou uitgebreek het nie.
Dit sou waarskynlik die verlies van die asmagte in die Kaukasus beteken, want sonder die garnisoen van Stalingrad sou die Rooi Leër vryer gewees het vir aanvalle suid. Die oorspronklike Sowjet -plan blyk te ambisieus te wees, maar die skielike ineenstorting van die Duitse sak het dit moontlik laat werk.
Ek sien dus nie dat die stop van die suidelike tang nuttig sou gewees het as die noordelike een sou voortgaan nie.
Hier is die FEITE wat ons ken.
1) Die vang van Kalach was baie ontwrigtend vir die Duitse aanbod. deur die stad loop die belangrikste oos-wes pad, en oos-wes spoorlyn na Stalingrad. Soos dit was, kon hulle skaars die 6de leër wat hierdie stad voorsien het, in hul hande hou. As die Sowjets dit gehad het, maar daar was 'n gaping in die suide, kon die Duitsers 'n paar voorrade deurgekry het, maar teen 'n breuk van die normale koers, en die 6de weermag op 'kort rantsoene' gelaat het.
2) Die Duitse hoë bevel, wat begin met Hitler, was daartoe verbind om die 6de leër in die 'ketel' in en om Stalingrad te hou. Selfs as daar 'n gaping in die suide was, sou die Duitsers dit nie as ontvlugting gebruik het nie, maar verkies om 'n roete vir herverskaffing te open. Die 6de leër sou dus 'vasgevang' gebly het in en rondom Stalingrad.
3) Die Duitsers was nooit van plan om die 29ste gemotoriseerde te gebruik om 'n ontsnappingsroete na die suide oop te hou nie (alhoewel dit tydelik hierdie doel gedien het), maar verkies om dit (onsuksesvol) te gebruik om die noordelike knyper te stop. Sodra die Sowjets Kalach uit die noorde bereik het, het dit ontsteld geword.
4) Daarom sou dit hom uiteindelik in 'n geveg tussen die Duitse magte en die toenemend groter omliggende Sowjetmagte oplos. Dit was in werklikheid die geval met die Manstein -verligting -ekspedisie in Desember.
Oor hierdie feite kan ons 'n paar dinge aflei:
1) Die waarskynlikheid is dat die Sowjetunie die gaping mettertyd sou toegemaak het. Ten minste sou die Duitsers in 'n (waarskynlik verloorende) uitputtingsoorlog gewikkel gewees het om dit oop te hou.
2) Om 'n gaping oop te laat was nie die slegste strategie vir die Sowjets nie. Een Duitse afdeling het ongeveer 50% van die slagoffers in die noorde teruggetrek BINNE die Stalingrad -sak. Die Duitse hoë bevel het die alternatief van 'n verlies van 50% -70% in terugtog verwerp teenoor die 100% slagoffers wat werklik gely is. Soos Sun Tzu geskryf het: "As jy die vyand omring, moet jy 'n uitlaat verlaat en nie 'n vyand in die hoek druk nie. Dit is die beginsels van oorlogvoering."
Ja, die Sowjette het albei steke nodig gehad om in die Slag van Stalingrad te slaag. Hulle doel was om die Duitse Sesde Leër te omsingel wat ongeveer 90% van die stad beset het.
Die Slag om Stalingrad het sedert 17 Julie 1942 gewoed en albei kante was heeltemal daartoe verbind om beheer te verkry oor die stad wat Stalin se naam gedra het.
Die Duitsers in en om die stad was aan die einde van 'n toevoerlyn wat honderde kilometer lank was. Deur aanvalle van beide Noord en Suid, kon die Russe die Volga -rivier gebruik wat aan die oostekant van die stad grens en dien as die voorste linie van die slagveld, om die aanvallende Duitse leër heeltemal te omsingel.
Toe die Duitsers eers omsingel is, kon die troepe nie meer oor land voorsien word nie. Die ramings wissel, maar dit is veilig om te sê dat die daaglikse behoeftes van voedsel, ammunisie, ensovoorts vir 'n leër van ongeveer 265 000 êrens tussen 600 en 700 ton is. Dit is daagliks!
Ek vermoed dat daar geargumenteer kan word dat selfs al sou die een einde van die Russiese knyptangaanvalle misluk, die ander die omsingeling kon voltooi-in twee keer die tyd. In die geval van Stalingrad het dit moontlik gewerk, aangesien Hitler daarop aangedring het dat die weermag die posisie beklee, selfs al kon hulle 'n uitbraak maak.
Uiteindelik kan die verlies van die Sesde Leër, die toerusting, die mannekrag en die gevegsvermoë van so 'n mag nooit geregverdig word deur winste op die kort termyn deur die besetting van Russiese troepe in die geveg nie. Wat 'n vermorsing! Aan die Russiese kant het dinge presies gewerk soos beplan.
Aan Oldcat wat reageer op u opmerking van 3/26:
Verdra my nog 'n dag, want my bedoeling is om binne die volgende paar dae direk hier op te tree. Ek het 'n rekenaarprobleem wat nou herstel moet word, maar ek wou u inligting stuur om na u kommentaar te kyk en dit te oorweeg.
Die volgende inligting uit die Army Historical Series word steeds gebruik as deel van die studiemateriaal vir offisieropleiding in ons gewapende magte. Dit is deur historici opgestel deur gebruik te maak van rekords van beide die Duitse en Sowjet -gewapende magte.
Die materiaal is afgeteken om by die publikasie ingesluit te word deur 'n adviesraad van verteenwoordigers van die weermag, wat verteenwoordigers van die Amerikaanse weermagopleiding en doktorale kommando, die Amerikaanse militêre akademie, die sitadel, die kommando van die Amerikaanse weermag en die algemene personeel, die National Archives en Records Administration, The Adjutant General Center, US Army War College, die adjunk -chirurg -generaal en die US Army Center of Military History.
As die skakel nie behoorlik deurgekom het nie, is die publikasie deel van die Army Historical Series met die titel Hyperwar: Moscow to Stalingrad. Die gedeelte wat ek u vra om te hersien, is hoofstuk 23, bladsye 478 tot 485.
Die inligting oor die Sowjet -magte, bewegings en sterkpunte in hierdie publikasie het beskikbaar geraak rondom die val van die ystergordyn.
Met hierdie lesing kan u presies die strydstatus van die Sesde Leër, die Sowjet -magte en die oorspronklike Duitse hulpverlening vir Stalingrad sien. Dit gee ook 'n duidelike begrip van Hitler se redenasie waarom hulle die sesde leër in Stalingrad moet verlaat, teenoor dat hulle kan uitbreek.
Op grond van my begrip hiervan, verskil ek met respek dat die Duitsers nie krag gehad het om die sesde leër uit te breek nie. Hulle sou ook nie die meeste van hul vervoer en swaar toerusting agtergelaat het nie. Daar was 'n plan vir brandstof en voorraad vir die weermag, voor en nadat hulle met die hulpmagte sou skakel.
As Hitler toegelaat het dat Manstein en Paulus die uitbreekplan volg soos dit oorspronklik geskryf en goedgekeur is, is daar min twyfel dat hulle kon skakel met die Weste van Stalingrad. Die Russiese sterkte was nog relatief laag net nadat die omsingeling voltooi was. Tog het Hitler se geknoei en geknoei met die plan en kragte wat gebruik moet word, verander in tye en die algehele sterkte van die hulpverleningspoging. Ons sal dus nooit regtig op die een of ander manier weet nie.
Ek stem saam, dit sou meer as net die sesde weermag verg om die uitbreek te bereik. Maar die mag, tesame met die noodlenigingsmagte wat oorspronklik beplan en beskikbaar was, sou waarskynlik voldoende gewees het om 'n bondgenoot te skep en te behou wat die onttrekking moontlik maak.
7 Antwoorde 7
'N Aantal dinge het skeefgeloop in die Duitse opmars op Stalingrad. Een daarvan is dat nadat Paulus einde Augustus 1942 by die Wolga gekom het, hy veronderstel was om die Russe na Stalingrad te jaag, waar die Luftwaffe hulle vermoedelik sou doodbom. Maar die Luftwaffe het Stalingrad gebombardeer voordat die Russe teruggetrek het, dit wil sê dat die meeste van hulle oorleef het, en toe die ruïnes versterk, wat uitstekende dekking gemaak het, in plaas daarvan om hulle dood te maak.
Dan was die kwessie dat die sesde leër slegs uit 18 afdelings bestaan, minder as wat die Duitsers in vorige beleërings gebruik het. Om Stalingrad te "omsingel en beleër", het hulle meer eenhede nodig gehad, wat Hoth se Vierde Leër kon voorsien het- as dit nie tussen Stalingrad en die Kaukasus heen en weer geskuif was nie.
Derdens konsentreer die Russe eintlik die grootste deel van hul verdedigende krag BUITE STALINGRAD op die flanke, wat 'n Duitse omsingeling effektief verhinder het, en het gelei tot die latere Russiese omsingeling van die Duitsers.
Die 'pad van die minste weerstand' vir die Sesde Leër was basies deur Stalingrad self, as die Luftwaffe die bombardement van die verdedigers behoorlik sou afgetrek het. Die Duitsers het byna die oorlewendes deurgedruk en sou waarskynlik 'n 'mindere' getal behaal het.
Hy was behep met die politieke skade wat 'n stad met die naam "Stalingrad" sou val op Stalin en die USSR, en wou dit min of meer vernietig, en daarom beveel hy uitdruklik von Paulus om nie die stad te omsingel en te wag totdat dit doodgaan nie ( soos die normale prosedure sou wees), maar om dit op te vang en te raze. Paulus was huiwerig, maar gehoorsaam, en hy het gedoen wat hy gebid het, wat 'n ernstige en noodlottige fout was, soos ons almal weet, en moes toe al vir almal duidelik gewees het.
Bron: herinneringe uit 'n paar boeke van Bevin Alexander, algemene kennis, Wikipedia, verhale
Die probleem was dat Stalingrad eintlik 'n groot stad is. Dit lê kilometers ver op die westelike oewer van die Wolga. Die Wolga is op baie plekke 'n kilometer breed of meer, en as verdedigers in die stad is, sal dit maklik wees om dit per boot van die rivier af te voorsien. Die vestiging van 'n mag op die oostelike oewer sou nutteloos gewees het, want daar was niks om aan te val nie en daar sou geen manier gewees het om die troepe te voorsien nie.
Een van die groot probleme is dat die Duitsers min swaar wapens en ammunisie gehad het. Normaalweg, as verdedigers in 'n stad soos hierdie opdroog, kan u hulle maklik verslaan deur hulle met swaar gewere in die vuur te gooi, maar die Duitsers het eenvoudig nie die nodige ammunisie om dit te doen nie, sodat hulle hardloop om te veg gewere straat tot straat wat nutteloos was. Die Rooi Leër het die stryd gewen omdat hulle hul artillerie -aanbod in 'n beslissende mate verbeter het.
Duitsland nooit probeer om die Wolga op enige stadium tydens die veldtog oor te steek. Dit was eenvoudig nie op enige vlak deel van die plan nie. Die Maykop -olievelde was die hoofdoel van Fall Blau, en Stalingrad is gekies as 'n opsionele doelwit slegs omdat dit 'n kommunikasiehub op die Volga was, wat 'n gerieflike plek sou wees vir die noordelike anker van die Blau -veldtog.
Kleist het later na die oorlog gesê: Die verowering van Stalingrad was 'n bysaak van die hoofdoel. Dit was slegs van belang as 'n gerieflike plek, in die knelpunt tussen Don en die Wolga, waar ons 'n aanval op ons flank kon blokkeer deur Russiese magte wat uit die ooste kom. Aan die begin was Stalingrad vir ons maar net 'n naam op die kaart.
Hitler het 'n paar keer van plan verander oor die doelwitte van weermaggroep B (die noordelike arm van Blau). Eerstens was Voronezh opsioneel. Toe word Voronezh 'n teiken vir 'n on -fly -opname, wat die Duitsers wel reggekry het. Toe word die 4de panzerleër herlei om weermaggroep A te ondersteun. Daarna het Hitler van plan verander en die 4de panzerleër herlei na weermaggroep B om die aanval op Stalingrad te ondersteun (maar nie voordat hy 1/2 van sy magte aan weermaggroep A gegee het nie) )
Dit alles is eintlik om te illustreer dat die hoofdoel die olievelde in die suide was. En die Duitse hoë bevel het 'n baie ambivalente/vae houding teenoor die doel van die weermaggroep B gehad.
In werklikheid het Army Group B net een werk gehad. Beskerm die flank van weermaggroep A.
Daarom was Voronezh opsioneel, en Stalingrad ook.
Hitler was van plan om in Stalingrad te veg, dit was nie 'n fout nie. Op 'n stadium het die Duitse 6de leër 60 Russiese afdelings vasgebind, wat die res van die weermaggroep suid byna onbetwis kon bereik, maar die bergterrein het weke bygevoeg tot die doelwit - weke wat die weermaggroep moes hê keer noord terug om die 6de leër by Stalingrad te verlig.
Die probleem met die omringing van Stalingrad is dat dit aan die verste oewer van die "Volga -rivier" geleë is. Dit is dus byna onmoontlik om 'n stad wat aan die oorkant van 'n rivier geleë is, te omsingel. Maar die Duitsers kon net die gebied buite Stalingrad omring het, en dit is moontlik die naaste wat hulle aan 'omringing van Stalingrad' sal kom. Boonop, as Hitler die olievelde van Bakoe wou vang, sou dit uiters moeilik wees omdat die toevoerlyne van Duitsland te ver uitgerek sou wees. Maar laat ons net sê dat hulle die olievelde vang. Wel, die terugbring van die olie is 'n ander probleem. Dit is terug, die Bakoe is meer as 1000 km van Stalingrad en meer as 3700 km van Berlyn af! Dit beteken dus dat hulle verby Partisan -bewegings moet kom, deur Sowjet -teenaanvalle, deur ariel -aanvalle en deur die harde omgewing. Ek weet nie van julle nie, maar as ek Adolph Hitler was, sou ek na my generaals geluister het om nie obsessief te wees oor Stalingrad nie, en ek sou die belangrikste doelwit van die Kaukasus volg. Ook, as ek nie die Kaukasus kon vang nie, sou ek dit net bombardeer. Ek weet dit gaan te veel van julle mal klink. Maar dit is strategies korrek. Die Sowjet het ongeveer 75% van hul olie uit die Bakoe gekry. As daar dus geen olie in Bakoe is nie, kan die Sowjet die oorlog nie voortsit nie. Ek weet nie van julle nie. Maar as die Sowjetunie te min olie het, en olie uit die Bakoe noodsaaklik is vir hulle. Ek sou dit net weggryp. Dit sal beslis nie die beste ding wees om te doen nie. Maar solank die Russe geen olie kry nie, is dit goed met my
Hoe het die Stalingrad die Duitse inval in Rusland gestuit?
In Februarie 1943 het Von Paulus die oorblywende honger en verwoeste Duitse magte in Stalingrad oorgegee. Uiteindelik het hy Hitler se bevele om tot die laaste man en koeël te veg, getart. Die Duitse nederlaag was verwoestend. Hulle het 'n halfmiljoen verloor, óf vermoor óf gevang. Na die Sowjet -oorwinning het die Duitsers 'n aansienlike hoeveelheid gebied in die suide van Rusland verloor.  Stalingrad het Duitsland se inval in Rusland gestuit. In plaas van om vooruit te gaan, het die Duitse weermag 'n lang, stadige terugtog onderneem.
Die Duitse leër was egter ver van verslaan, en vroeg in 1943 het Von Manstein die Rooi Leër in Kharkov 'n verwoestende nederlaag toegedien.  Die Duitse leër het egter sy aura van onoorwinlikheid verloor, en die Sowjette het geglo dat hulle dit kon verslaan. Verder, na Stalingrad, het baie meer Duitsers kritiek op Hitler en sy beleid gemaak. Dit was veral die geval in die Duitse weermag.Na die debakel was daar selfs voorstelle dat die Duitse generaals saamgesweer het om 'n muitery in die weermag te begin en Hitler af te sit.  Hierdie erwe het egter nie geslaag nie.
Die Sowjets was baie naby aan die verlies
Selfs in hierdie ongunstige omstandighede het die opleiding en dissipline van die Duitsers veroorsaak dat 90% van die gebied van Stalingrad in hul hande geval het en die Wolga bereik het. Hier het die taktiese meerderwaardigheid van die Sowjette egter ingegryp. In die noorde en suide van die stad het die Russe hul magte in die geheim herbou, 'n geheim wat die Duitse intelligensiediens verbasend genoeg nie opgemerk het nie. Sowjet -troepe onder generaal Zhukov val die flank van die sesde leër aan terwyl dit die laaste streke van Sowjet -verset vernietig.
Die Russe het doelbewus Duitsland se bondgenote aangeval, naamlik Roemeniërs, Hongare en Italianers, omdat hulle voorspel het dat hulle nie die krag van die Duitsers sou hê nie. Die aanval het op 23 November 1942 plaasgevind en die sesde leër omring. Ongeveer 250 000 Roemeense soldate, swak toegerus en gevoed, gegroepeer in twee leërs (3de en 4de), het die Duitse 6de leër in die noorde en suide geflankeer.
Aan die einde van die geveg wat die gety van die oorlog laat draai het, is 158 854 slagoffers aangeteken deur Roemenië (dood, gewond, vermis), wat twee derdes van die troepe verteenwoordig. Dit was die grootste ramp in die geskiedenis van die Roemeniërs, en die Duitsers het die Roemeense leër die skuld gegee vir die mislukking by Stalingrad.
Hitler, wat homself as 'n militêre genie beskou het en die motivering van Duitse troepe vertrou het, het die sesde leër beveel om nie terug te trek nie, selfs al sou dit heeltemal omring word. Hierdie vrymoedigheid van Hitler (vanuit die gemak van sy eie kantoor, ver van die voorkant en sy werklikheid) het die generaals nie in staat gestel om op te tree nie, afhangende van die konteks op die front.
'N Konteks wat toenemend somber was vir die gewone soldaat van die as wat homself sonder voorrade, sonder wintertoerusting bevind het (einde November beteken al winter), omring en geteister deur die Russe. Generaal Paulus, wat bevel gehad het oor die Sesde Leër, kon hom in die weke van die Sowjet -teenoffensief in November onttrek.
Boonop kon die Luftwaffe nie die beleërde leër voorsien nie, wat nog 'n slag vir die moreel van die soldate beteken het.
'N Klein oorwinning vir die Duitsers was op 19 Desember, ondanks die feit dat dit middel van die winter was, het die Duitse generaal Eric von Manstein daarin geslaag om Stalingrad te bereik. Sy magte het 30 kilometer van die beleërde 6de leër genader, maar Paul het geweier om aan te val om die aansluiting te maak weens Hitler se bevele. As die generaals meer buigsaamheid gebied het, kon Paulus die soldate se lewens gered het.
Uiteindelik oortree Von Paulus (bevorder tot die rang van veldmaarskalk die dag voor hy oorgegee het) Hitler se bevele om tot die laaste man te veg, en op 2 Februarie 1943 gee hy oor met die res van die as -soldate. 'N Halfmiljoen Duitse, Roemeense, Hongaarse, Italiaanse soldate, ens., Het gesterf, hetsy weens die Russe of weens die koue.
Duitsland verloor nie net 'n hele leër wat op sigself verwoestend was nie, maar ook die aura van onoorwinlikheid. Die Duitsers het meer krities geraak oor Hitler se beleid, selfs tot moordpogings.
Daar is baie redes vir die nederlaag van Duitsland by Stalingrad, soos die klimaat, die numeriese meerderwaardigheid van die Sowjets, die partisane wat die toevoerroetes gesaboteer het, ens., Maar die hoofrede is die ingryping van Hitler wat nie die werklikheid kon verstaan ​​nie die grond.
Sonder Hitler se ingryping was daar eintlik geen Slag van Stalingrad nie. Dit is wel so dat die stad geïndustrialiseer was en militêre toerusting kon vervaardig, maar hierdie potensiaal kan deur die Luftwaffe verminder of selfs geneutraliseer word, soos in ander situasies gebeur het toe Duitsland voordeel getrek het uit lug superioriteit aan die Oosfront.
President Obama kondig skok aan in die motorbedryf
Grot van Pryyma
In watter Oos -Europese land in die 1980's het mense hul TV's voor vensters gesit en na buite gedraai?