Die gedig het heelwat te sê. Eers die beskrywing van die watertoneel en dan die veerboot wat die wêreld “opskroef”. Dan die agteruitbeweeg van tyd, die omkering van die gewone werklikheid. Hier word onder andere die geaardheid van tyd ondersoek: “Eers kom die einde nader, dan weer ŉ begin.” Waar lê die grens tussen droom en wakker wees? Is die een meer “werklik” as die ander?
dankie, De Waal. Derde laaste reel is besonder mooi gedoen. Jy kry daardie onopsigtelikheid van die klanke, waarmee Transtromer in sy eie taal werk, baie goed oor. Maar dis dalk ook weens die taalverwantskap (Afrikaans/ Sweeds). Met my verwysing na klanke bedoel ek nie om die gevaar te loop om Transtromer as ‘n talige digter te sien, hy is nie, hy is ‘n “betekenisdigter” in terme van waar die klem van sy elemente le; maar juis weens daardie feit is sy hantering van taal, in soverre ek sy strewe kan raaksien, baie interessant.
Ek hou baie van die laaste regels – dit laat my wonder oor die “golf ná golf ná golf” verwikkelinge hier op eie bodem (ek is mal oor Naudé se humor!):