In die vroeë Christelike kerk het ouers hulle groter kinders na die biskop gebring. Hy het hulle uit die kategismus ondervra, waarop hulle van hulle geloof belydenis gedoen het en daarna het hy hulle die hande opgelê. Calvyn het hiermee geen fout gevind nie.
Die kerke het ’n Formulier opgestel waarin die belyders moet antwoord op vrae of hulle die leer wat in die Skrif en Formuliere van Eenheid voorkom en soos in die betrokke kerk (gemeente) geleer, onderskryf; hulle voorneme verklaar om by die leer te volhard en die God van hulle doop lief te hê en godsalig te lewe; belowe om die bediening van die Woord en Sakramente ywerig te soek, terwyl hulle indien nodig, die Christelike vermaning en tug sal aanvaar. Op openbare belydenis van geloof volg ’n hartlike verwelkoming “in die volle gemeenskap met die volk van God” en toegang tot die nagmaal. Die kind het daarmee in selfstandige geloofsmondigheid die belofte wat sy ouers by sy doop afgelê het, vir homself aanvaar.
of daar in die kerk nie liewer van “gelowige” (of broeder/suster) as van “lidmaat” gepraat moet word nie. Die verhouding tot Christus en nie dié tot ’n instituut nie, is die bepalende norm. Hierdie opvatting het die kinderdoop van die verbond van God losgemaak en gedevalueer en so die pad vir anabaptistiese groepe oopgemaak.
Reeds in 1578 is bepaal dat wie aan die nagmaal wil gaan in die kerkraad of na die preek voor die nagmaalbediening in die kerk ondervra moes word sodat hulle kan betuig dat hulle die leer van die gemeente onderskryf en hulle aan die Christelike vermaninge onderwerp (Biesterveld, Kuyper 1905:115). Die wyse van belydenisaflegging geskied vandag betreklik algemeen en eenvormig op ’n Formulier van vrae wat aan elkeen in die erediens gestel en op die naam af beantwoord word. Vroeër is soms geleentheid vir vrye verklarings gegee, wat eerder by die ondersoek tuishoort.
In die lig van die kerkregtelike beginsels mag gereformeerdes geen oop nagmaalviering duld nie. Dit kan nie aan die gewetens van die aanwesiges oorgelaat word of hulle aan die nagmaal wil gaan of nie. Calvyn het oor dié beginsel in 1538 sodanig met die Raad van Genève gebots dat hy na Strassburg moes vertrek. In die Reformasie-tyd het nie-nagmaalgangers ná die preek die kerkgebou verlaat en is die nagmaal “in ’n meer intieme kring” aan ’n tafel gevier (Kruger 1966:377).
Gedurende die 20ste eeu het die ekumenisme organisatoriese kerkeenheid met openbaring van die liggaam van Christus vereenselwig. Ekumeniese nagmaalsvierings selfs by kongresse en konferensies moes die eenheid van die liggaam van Christus demonstreer. Die nagmaal word as ’t ware in die sin van die doop gebruik. Teen hierdie agtergrond het die GKSA te Potchefstroom (1961:119) verklaar: “Die Nagmaal as sakrament is ’n saak van die plaaslike kerk, waar die kerkraad toesig hou oor die toegang daartoe. Die Nagmaal mag dus nie misbruik word as ’n demonstrasie van ekumeniese eenheid nie”.
Diegene wat uit een gereformeerde kerk na ’n ander verhuis, kan met goeie getuienis oor hulle leer en lewe in die kerk opgeneem word en so toegang tot die nagmaal verkry (art 82 KO). Hierdie reël stel die Kerkorde vir die verkeer van gelowiges tussen die kerke in kerkverband, byvoorbeeld waar iemand op tydelike besoek in ’n kerk verkeer en aan die nagmaal wil gaan. Die onus rus op die aansoeker om hom by die kerkraad ten opsigte van leer en lewe te identifiseer. Wanneer so ’n persoon betreklik onbekend is in daardie kerk, moet hy liefs vooraf van minstens twee ouderlinge in sy tuiskerk getuienis oor sy leer en lewe aanvra. Wanneer dit nie gebeur het nie, open die kommunikasiemiddele vandag ook ander wee. ’n Telegram of desnoods ’n telefoonoproep van en na minstens die predikant, kan dieselfde doel dien. Die kerk benodig getuienis, nie noodwendig ’n formele brief nie. Die roeping om nagmaal te bedien aan wie aan Christus behoort, mag nie sonder goeie redes geweier word nie. Wanneer iemand egter goed bekend is binne die gemeente wat nagmaal vier, kan betroubare plaaslike getuies ook die aansoek ondersteun.
Dit mag ook gebeur dat mense na verhuising betreklik onbekend in ’n nuwe kerk verkeer, terwyl hulle attestasie talm om te kom. In so ’n geval mag die wyksouderling verplig word om by die kerkraad wat moet attesteer, navraag te doen. Die vraag is nie wie formeel nalatig was nie. Die diens en hulp van die opsieners in die nuwe kerk laat die nuwe en nog vreemde medegelowiges juis ervaar dat hulle in ’n kerk van die Here verwelkom. ontvang en opgeneem word.