Boeddhisme - Geskiedenis Podcasts - 2021
Boeddhisme is 'n nie-teïstiese godsdiens (geen geloof in 'n skeppingsgod nie), wat ook as 'n filosofie en 'n morele dissipline beskou word, en het sy oorsprong in Indië in die 6de en 5de eeu vC. Dit is gestig deur die wyse Siddhartha Gautama (die Boeddha lc 563 - ongeveer 483 vC), wat volgens die legende 'n Hindoe -prins was voordat hy sy posisie en rykdom verlaat het om 'n geestelike asket te word en uiteindelik 'n verligte wese wat geleer het ander die manier waarop hulle kon ontsnap samsara, die kringloop van lyding, wedergeboorte en dood.
Die Boeddha het die geloofstelsel ontwikkel in 'n tyd toe Indië te midde van belangrike religieuse en filosofiese hervormings was. Boeddhisme was aanvanklik slegs een van baie denkrigtings wat ontwikkel het in reaksie op wat as die mislukking van ortodokse hindoeïsme beskou is om aan die behoeftes van die mense te voldoen. Dit was 'n relatief klein skool tot die bewind van Ashoka die Grote (268-232 v.C.) van die Mauryan-ryk (322-185 v.G.J.), wat die geloof omhels en versprei het, nie net in Indië nie, maar ook deur Suid-, Oos- en Sentraal-Asië. .
Die sentrale visie van Boeddhisme kan in vier verse saamgevat word uit een van sy sentrale tekste, die Dhammapada:
Ons lewe word gevorm deur ons verstand; ons word wat ons dink. Lyding volg op 'n bose gedagte terwyl die wiele van 'n wa die osse volg wat dit trek.
Ons lewe word gevorm deur ons verstand; ons word wat ons dink. Vreugde volg 'n suiwer gedagte soos 'n skaduwee wat nooit verlaat nie. (I.1-2)
Uit begeerte kom verdriet, uit begeerte kom vrees; iemand wat vry is van begeerte, ken nie verdriet of vrees nie.
Hegging aan voorwerpe van begeerte bring hartseer, gehegtheid aan voorwerpe van begeerte bring vrees; iemand wat nie geheg is nie, ken nie verdriet of vrees nie. (XVI.212-213)
Die Boeddha het besef dat begeerte en gehegtheid lyding veroorsaak en mense ly omdat hulle nie die ware aard van die bestaan ​​weet nie. Mense dring aan op permanente toestande in die lewe en weerstaan ​​verandering, hou vas aan wat hulle weet en treur oor wat hulle verloor het. In sy soeke na 'n manier om sonder lyding te lewe, het hy erken dat die lewe voortdurende verandering is, niks is permanent nie, maar 'n mens kan innerlike vrede vind deur 'n geestelike dissipline wat skoonheid in die verganklikheid van die lewe herken, terwyl dit ook verhoed dat iemand deur gehegtheid vasgevang raak. na onbestendige voorwerpe, mense en situasies. Sy onderrig fokus op die vier edele waarhede, die wiel van word en die agtvoudige pad om die grondslag van die Boeddhistiese denke te vorm, en dit bly sentraal in die verskillende boeddhisme -skole wat in die moderne tyd voortduur.
Hindoeïsme (Sanatan Dharma, "Ewige Orde") was die oorheersende geloof in Indië in die 6de en 5de eeu vC toe 'n golf van godsdienstige en filosofiese hervormings die land oorval het. Geleerde John M. Koller merk op hoe ''n groot sosiale transformasie van agrariese lewe na stedelike handel en vervaardiging aan die gang was, wat gelei het tot die bevraagtekening van die ou waardes, idees en instellings' (46). Hindoeïsme was gebaseer op die aanvaarding van die Skrifte wat bekend staan ​​as die Vedas, wat beskou word as ewige uitvloeisels uit die heelal wat op 'n sekere tydstip in die verlede deur wyses gehoor is, maar nie deur mense geskep is nie.
Die Vedas is "ontvang" en voorgelees deur die Hindoe -priesters in Sanskrit, 'n taal wat die mense nie verstaan ​​het nie, en verskillende filosofiese denkers van die tyd het hierdie praktyk en die geldigheid van die geloofstruktuur begin bevraagteken. Daar word gesê dat baie verskillende filosofiese skole op hierdie tydstip ontwikkel het (waarvan die meeste nie oorleef het nie), wat die gesag van die Vedas óf aanvaar of verwerp het. Diegene wat die ortodokse Hindoe -siening en die gevolglike praktyke aanvaar het, staan ​​bekend as astika ("Daar bestaan") en diegene wat die ortodokse beskouing verwerp het, staan ​​bekend as nastika ("Daar bestaan ​​nie"). Drie van die nastika denkrigtings om hierdie tydperk te oorleef, was Charvaka, Jainisme en Boeddhisme.
Die Boeddha het erken dat die paaie van Charvaka en Jainisme beide uiterstes verteenwoordig en gevind het wat hy 'tussenweg' genoem het.
Hindoeïsme was van mening dat die heelal beheer word deur 'n opperwese, bekend as Brahman, wat die heelal self was, en dit was hierdie wese wat die Vedas aan die mensdom oorgedra het. Die doel van 'n mens se lewe was om te lewe in ooreenstemming met die goddelike orde soos dit bepaal en uitgevoer is dharma (plig) met die regte karma (aksie) om uiteindelik vry te kom uit die siklus van wedergeboorte en dood (samsara) op watter punt die individuele siel eenheid met die oorseel sou verkry (atman) en ervaar volledige bevryding en vrede.
Charvaka verwerp hierdie oortuiging en bied eerder materialisme aan. Sy stigter, Brhaspati (omstreeks 600 v.C.), het beweer dat dit belaglik was dat mense die woord van Hindoe -priesters aanvaar dat 'n onbegryplike taal die woord van God is. Hy stig 'n skool wat gebaseer is op direkte persepsie in die vasstelling van die waarheid en die strewe na plesier as die hoogste doel in die lewe. Mahavira (ook bekend as Vardhamana, l. 599-527 vC) het Jainisme verkondig op grond van die oortuiging dat individuele dissipline en streng nakoming van 'n morele kode gelei het tot 'n beter lewe en vrylating van samsara by die dood. Die Boeddha het besef dat albei hierdie paaie uiterstes verteenwoordig en het gevind wat hy 'n 'middelweg' genoem het.
Volgens die Boeddhistiese tradisie is Siddhartha Gautama in Lumbini (hedendaagse Nepal) gebore en het hy grootgeword, die seun van 'n koning. Nadat 'n siener voorspel het dat hy óf 'n groot koning sou word, óf 'n geestelike leier as hy lyding of dood sou aanskou, het sy vader hom beskerm teen enige van die moeilike bestaan. Hy het getroud, 'n seun gehad en is versorg om sy pa as koning op te volg. Op 'n dag (of, in sommige weergawes, oor 'n paar dae), het sy koetsier hom egter uit die woonbuurt verdryf waar hy sy eerste 29 jaar deurgebring het, en hy het die sogenaamde vier tekens teëgekom:
'N Bejaarde man
'N Dooie man
Met die eerste drie vra hy sy bestuurder: 'Is ek ook hieraan onderworpe?', En die koetsier verseker hom dat almal ouer word, almal op 'n stadium siek word en dat almal sterf. Siddhartha het ontsteld geraak toe hy verstaan ​​dat almal vir wie hy lief was, al sy goeie dinge, verlore sou gaan en dat hy self ook eendag sou wees.
Toe hy die asket, 'n man met 'n kaalgeskeerde kop in 'n geel kleed, langs die pad sien glimlag, vra hy waarom hy nie soos ander mans was nie. Die askete het verduidelik dat hy 'n vreedsame lewe van refleksie, deernis en gebondenheid nastreef. Kort na hierdie ontmoeting het Siddhartha sy rykdom, posisie en familie verlaat om die voorbeeld van die asket te volg.
Hy soek eers 'n beroemde onderwyser by wie hy meditasie tegnieke geleer het, maar dit het hom nie van bekommernis of lyding bevry nie. 'N Tweede onderwyser het hom geleer hoe om sy begeertes te onderdruk en bewustheid op te skort, maar dit was ook geen oplossing nie, aangesien dit nie 'n permanente gemoedstoestand was nie. Hy het probeer om te lewe soos die ander askete geleef het, volgens die mees algemene Jain -dissipline, maar selfs dit was nie genoeg vir hom nie. Uiteindelik het hy besluit om die behoeftes van die liggaam te weier deur homself te verhonger, net 'n ryskorreltjie per dag te eet totdat hy so uitgeteer was dat hy nie herkenbaar was nie.
Volgens een weergawe van die legende het hy op hierdie stadium óf in 'n rivier gestruikel en 'n openbaring van die middelweg gekry. In die ander weergawe van die verhaal kom 'n melkmeisie met die naam Sujata op hom in die bos naby haar dorp en bied hom rysmelk aan, wat hy aanvaar, en so eindig sy tydperk van streng asketisme terwyl hy die idee van 'n 'middelweg' sien ". Hy gaan sit onder 'n Bodhi -boom, op 'n grasperk, in die nabygeleë dorpie Bodh Gaya, en belowe dat hy óf sal verstaan ​​hoe om die beste in die wêreld te lewe, óf hy sal sterf.
Die Boeddha het in 'n flits van verligting verstaan ​​dat mense gely het omdat hulle aangedring het op permanensie in 'n wêreld van konstante verandering.
Hy het in 'n flits van verligting verstaan ​​dat mense swaarkry omdat hulle aandring op permanensie in 'n wêreld van konstante verandering. Mense handhaaf 'n identiteit wat hulle hul "self" noem en wat nie verander nie, handhaaf klere en voorwerpe waaraan hulle dink as "hulle s'n", en handhaaf verhoudings met ander wat hulle glo vir ewig sou duur - maar niks hiervan was waar nie; die aard van die lewe, die hele lewe, was verandering en die manier om lyding te ontduik, was om dit te erken en daarop te handel. Op hierdie oomblik word hy die Boeddha ("een wakker" of "verligte") en is hy bevry van onkunde en illusie.
Nadat hy tot volledige verligting gekom het, die interafhanklike en verbygaande aard van alle dinge erken het, erken hy dat hy nou kan lewe hoe hy wil sonder om te ly en kan doen wat hy wil. Hy huiwer om dit wat hy geleer het aan ander te leer, want hy het gevoel dat hulle hom net sou verwerp, maar was uiteindelik oortuig dat hy moes probeer, en daarom preek hy sy eerste preek in die Deer Park in Sarnath, waarna hy eers die Four Noble Truths en die Agtvoudige pad wat 'n mens van illusie en lyding tot verligting en vreugde gelei het.
Daar moet op gelet word dat hierdie verhaal van die Boeddha se reis van illusie na bewustheid later by hom aangepas is na die totstandkoming van die geloofstelsel en dat dit al dan nie die werklikheid van Boeddha se vroeë lewe en ontwaking weerspieël. Geleerdes Robert E. Buswell, Jr. en Donald S. Lopez, Jr., merk op dat vroeë Boeddhiste 'gedeeltelik gemotiveer is deur die behoefte om aan te toon dat wat die Boeddha geleer het, nie die vernuwing van 'n individu was nie, maar eerder die herontdekking van 'n tydlose waarheid "om die geloofstelsel dieselfde aanspraak te maak op antieke, goddelike oorsprong wat Hindoeïsme en Jainisme besit (149). Buswell en Lopez gaan voort:
In hul biografieë word al die Boeddha's van die verlede en die toekoms uitgebeeld dat hulle baie dieselfde dinge doen. Hulle sit almal kruisbeen in die moederskoot; hulle is almal gebore in die "middelste land" van die vasteland; onmiddellik na hul geboorte stap hulle almal sewe trappe na die noorde; hulle verloën almal die wêreld nadat hulle die vier besienswaardighede gesien het en na die geboorte van 'n seun; hulle bereik almal verligting op 'n grasperk. (149)
Hoe dit ook al sy, die legende van Siddhartha se reis en geestelike ontwaking het in die mondelinge tradisie bekend geword en dit is na verwys of ingesluit in geskrewe werke van ongeveer 100 jaar na sy dood tot en met die 3de eeu nC toe dit volledig verskyn in die Lalitavistara Sutra. Die verhaal word sedertdien herhaal, en sonder 'n alternatief word dit deur die meerderheid Boeddhiste as waar aanvaar.
Leringe en oortuigings
Soos opgemerk, het Siddhartha begin met sy soeke die besef dat hy alles wat hy liefgehad het, sou verloor, en dit sou hom ly. Uit hierdie besef het hy verstaan ​​dat die lewe swaarkry. 'N Mens het tydens die geboorte gely (net soos jou moeder) en het dan deur sy hele lewe gely deur te hunker na wat jy nie het nie, om te vrees vir die verlies van wat jy wel gehad het, om die verlies van wat jy ooit gehad het, en uiteindelik te sterf en alles te verloor om geïnkarneer te word om die proses te herhaal.
Om die lewe iets anders as lyding te wees, moes 'n mens 'n manier vind om dit te leef sonder die begeerte om dit te besit en vas te hou; 'n mens moes die dinge van die lewe los, terwyl jy dit steeds kon waardeer vir die waarde wat dit het. Nadat hy tot verligting gekom het, verwoord hy sy geloof in die aard van die lewe in sy vier edele waarhede:
Die lewe is swaarkry
Die oorsaak van lyding is drang
Die einde van lyding kom met 'n einde aan die hunkering
Daar is 'n pad wat 'n mens wegneem van begeerte en lyding
Die vier waarhede word uit die oorspronklike 'edel' genoem arya bedoel dieselfde, maar ook "waardig om te respekteer" en te dui op "die moeite werd om op te letten". Die pad waarna in die vierde van die waarhede verwys word, is The Eightfold Path, wat dien as 'n riglyn om 'n mens se lewe te lei sonder die soort gehegtheid wat lyding waarborg:
Soos Koller uitwys, het die eerste drie te doen met wysheid, die volgende twee met gedrag, en die laaste drie met verstandelike dissipline. Hy gaan voort:
Die Edele Agtvoudige Pad moet nie beskou word as 'n stel van agt opeenvolgende stappe nie, met perfeksie in een stap wat nodig is voordat u na die volgende kan gaan. Hierdie agt komponente van die pad moet eerder beskou word as leidende norme vir die regte lewe wat min of meer gelyktydig gevolg moet word, want die doel van die pad is om 'n volledig geïntegreerde lewe van die hoogste orde te verkry ... Wysheid is om dinge te sien as dit is werklik, as onderling verwante en voortdurend veranderende prosesse ... morele gedrag is om jou motiewe, spraak en optrede te suiwer en sodoende die invloei van bykomende drange te stop ... geestelike dissipline werk om insig te verkry en om die slegte gesindhede en gewoontes wat opgebou is uit die weg te ruim. die basis van onkunde en hunkering uit die verlede. (58)
Hy het sy leringe die Dharma wat in hierdie geval 'kosmiese wet' beteken in teenstelling met Hindoeïsme, wat dieselfde term as 'plig' definieer. 'N Mens kan egter Boeddha s'n interpreteer Dharma as 'plig' omdat hy geglo het dat 'n mens 'n plig teenoor jouself het om verantwoordelikheid vir sy lewe te neem, dat elke individu uiteindelik verantwoordelik is vir hoeveel hulle wil ly - of nie, en dat almal uiteindelik in beheer kan wees hulle lewens. Hy het 'n geloof in 'n skeppergod as irrelevant vir die lewens van mense as 'n bydraer tot lyding verdiskonteer, omdat 'n mens onmoontlik God se wil kan ken en kan glo tot frustrasie, teleurstelling en pyn. Geen god is nodig om die agtvoudige pad te volg nie; al wat 'n mens nodig het, is die toewyding om volle verantwoordelikheid te neem vir jou eie dade en die gevolge daarvan.
Skole en praktyke
Boeddha het voortgegaan om syne te verkondig Dharma vir die res van sy 80 jaar sterf hy uiteindelik in Kushinagar. Hy het aan sy dissipels gesê dat hulle na sy dood geen leier moes hê nie en dat hy op geen manier vereer wou word nie. Hy het versoek dat sy oorskot in 'n stupa begrawe word en op 'n kruispad geplaas word. Dit het egter nie gebeur nie, aangesien sy volgelinge hul eie idees gehad het, en sy oorskot is in agt (of tien) stupas in verskillende streke neergesit wat ooreenstem met belangrike gebeurtenisse in sy lewe. Hulle het ook 'n leier gekies omdat hulle sy werk wou voortsit, en het, soos mense, rade en debatte gehou en reëls en regulasies begin.
By die Eerste Raad in c. 400 vC is besluit op die leerstellings en kloosterdissipline en gekodifiseer. By die Tweede Raad in 383 VHJ het 'n geskil oor voorskrifte in kloosterdissipline gelei tot die eerste skeuring tussen die Sthaviravada -skool (wat aangevoer het om die genoemde beskuldigings na te kom) en die Mahasanghika -skool ("Groot Gemeente") wat die meerderheid verteenwoordig het en dit verwerp het. Hierdie skeuring sou uiteindelik lei tot die oprigting van drie verskillende denkrigtings:
Theravada Boeddhisme (The School of the Elders)
Mahayana Boeddhisme (die groot voertuig)
Vajrayana Boeddhisme (The Way of the Diamond)
Theravada Boeddhisme (na verwys as Hinayana 'Klein voertuig' deur Mahayana Boeddhiste, wat deur die Theravada beskou word as 'n pejoratiewe term) beweer dat dit die geloof beoefen soos dit oorspronklik deur Boeddha geleer is. Aanhangers volg die leerstellings in die Pali -taal en fokus daarop om 'n arhat ("Heilige"). Hierdie skool word gekenmerk deur 'n fokus op individuele verligting.
Mahayana Boeddhisme (wat Zen Boeddhisme insluit) volg die leerstellings in Sanskrit en aanhangers streef daarna om 'n Bodhisattva ("Essensie van verligting"), een wat, net soos Boeddha, volle bewustheid bereik het, maar die vrede van nirvana afskakel om ander te help om hul onkunde af te skaf. Mahayana Boeddhisme is die gewildste vorm wat vandag beoefen word en beweer ook dat hy die leerstellings van die Boeddha getrou volg.
Vajrayana Boeddhisme (ook bekend as Tibetaanse Boeddhisme) verwerp die idee dat hy hom tot Boeddhistiese dissipline moet verbind en u lewenswyse moet verander om 'n Boeddhistiese wandeling op die Agtvoudige Pad te begin. Hierdie skool bepleit die geloof wat deur die frase geïllustreer word Tat Tvam Asi ('Jy is dit') dat 'n mens reeds 'n Bodhisattva is, dit is net nodig om dit te besef. Daarom hoef u nie aan die begin van u wandeling ongesonde aanhegsels prys te gee nie, maar moet u net langs die pad gaan en die aanhangsels sal minder en minder aanloklik word. Soos met die ander, beweer Vajrayana ook dat dit die mees getroue is aan die Boeddha se oorspronklike visie.
Al drie die skole hou by die vier edele waarhede en die agtvoudige pad, net soos die vele ander minderjarige skole, en nie een word objektief as meer wettig beskou as die ander nie, maar dit is duidelik dat aanhangers van elkeen nie saamstem nie.
Boeddhisme het voortgegaan as 'n klein filosofiese denkrigting in Indië tot die bewind van Ashoka die Grote, wat na die Kalinga -oorlog (ongeveer 260 v.G.J.) geweld verloën en Boeddhisme omhels het. Ashoka versprei die Dharma van die Boeddha in die hele Indië onder die naam dhamma wat gelyk is aan "barmhartigheid, naasteliefde, waarheid en reinheid" (Keay, 95). Hy het die Boeddha se oorskot in 84.000 stupas regoor die land laat uiteen sit en herbesorg, saam met bevele wat die Boeddhistiese visie aanmoedig. Hy het ook sendelinge na ander lande gestuur - Sri Lanka, China, Thailand, Griekeland onder hulle - om Boeddha se boodskap te versprei.
Boeddhisme het meer gewild geword in Sri Lanka en China as ooit in Indië en het verder versprei vanaf tempels wat in hierdie lande gevestig is. Boeddhistiese kuns het tussen die 2de en 1ste eeu vC in beide lande begin verskyn, insluitend antropomorfe uitbeeldings van Boeddha self. Vroeër kunstenaars, gedurende Ashoka se tyd, het hulle daarvan weerhou om Boeddha voor te stel en het slegs sy teenwoordigheid voorgestel deur middel van simbole, maar toenemend bevat Boeddhistiese terreine standbeelde en beelde van hom, 'n praktyk wat eers deur 'n sekte van die Mahasanghika -skool begin is.
Mettertyd het hierdie beelde voorwerpe van verering geword. Boeddhiste aanbid nie die Boeddha nie, maar tegelykertyd doen hulle dit deurdat die standbeeld wat Boeddha voorstel, nie net 'n fokuspunt vir konsentrasie op die eie pad word nie, maar ook 'n manier om dankbaarheid teenoor die Boeddha uit te spreek. Verder word iemand wat 'n Boeddha word (en volgens Mahayana Boeddhisme, enigiemand kan) wel 'n soort 'god' omdat hy die menslike toestand oortref het en spesiale erkenning verdien vir die prestasie. Op die oomblik is daar meer as 500 miljoen praktiserende Boeddhiste in die wêreld, wat elkeen sy eie begrip van die agtvoudige pad volg en voortgaan om die boodskap te versprei dat 'n mens net hoef te ly in die lewe soveel as wat jy wil en daar is 'n manier wat tot vrede lei.
Kritiek op BoeddhismeDie geskiedenis, leer en algemene praktyke daarvan
Ons weet van Boeddhisme omdat Boeddhistiese geleerdes Boeddhistiese verhale begin neerskryf het gedurende 'n tyd waarin die geloof bedreig is. Dit is gedoen na honderde jare van mondelinge oordrag van die verhale:
" Gedurende die eerste vyfhonderd jaar is die Skrif mondelings oorgedra. Hulle is eers aan die begin van die Christelike era neergeskryf, want op daardie tydstip het die agteruitgang van geloof hulle voortgesette voortbestaan ​​in die herinneringe aan die monnike bedreig. Verskillende skole het verskillende dinge neergeskryf. [. ] Die jare tussen 100 en 400 nC was die goue era van Boeddhistiese literatuur. "
& quotBoeddhistiese Geskrifte& quot deur Edward Conze (1959)2
Die tweede groot Boeddhistiese raad is in 387 vC in Vaisali gehou en is deur 700 bygewoon daars (Therevada senior monnike). Geskille is bespreek, en die Boeddhistiese gemeenskap het nog meer verdeeldheid gehad, "selfs in hierdie raad van Vaisali kan ons nie die feit vind dat die prediking van die meester tot skryf gereduseer is nie. [.] So het dieselfde leerstelling van die leraar anders gesê en geglo [.] Daar was baie verskillende skole van die Boeddhiste in die tyd toe koning Acoka die troon bestyg (ongeveer 269 vC) "3. Die Boeddhistiese Kanon is vol "teenstrydighede en teenstrydighede" en selfs die belangrikste Boeddhistiese denominasies is onseker of die tekste die oorspronklike is of op menslike bespiegelinge gebaseer is oor die oorspronklike tekste, wat self "ongeveer honderd jaar lank deur die geheue oorgedra is" voordat dit neergeskryf is3.
Boeddhisme het dus dieselfde probleme as die Christendom en Islam: Alles wat ons oor die godsdiens weet, kom uit feilbare menslike bronne, en die vroegste versamelings van geskrifte oor die godsdiens het mekaar ten sterkste weerspreek. Die model vir mondelinge oordrag is, en word dit soms nog steeds gevolg, waar onderwysers langdurige verhoudings met studente vorm. Die stigters van groot sektes kry baie geloofwaardigheid, en dit alles hou op een groot eis: dat die onderwyser die godsdiens oordra soos hy dit self ontvang het. Maar hierdie model werk nooit. In alle gevalle wissel die Boeddhistiese leer en praktyk baie. Moderne gemeenskappe van Boeddhiste het gevolglik uiteenlopende praktyke.
Die afstammelinge van onderwysers, wat gereeld na die Boeddha as ononderbroke beskou word, gee instruksies oor praktyke aan hul studente oor [. wat dan self] die noodsaaklikheid beklemtoon om 'n praktyk uit te voer volgens die presiese prosedure wat van onderwyser tot student oorgedra word. Dit beteken dat daar opvallende verskille kan wees tussen praktyke wat deur kontrasterende geslagte oorgedra is. Al die praktyke het mettertyd ontwikkel, meestal in isolasie van mekaar. Gevolglik mag praktisyns wat kontrasterende tegnieke gebruik, nooit met mekaar in aanraking gekom het nie. Dit was dus nie nodig dat hulle die kontraste in ag neem of verduidelik nie. "
& quotVerteenwoordig Westerse Boeddhisme: 'n fokus in die Verenigde Koninkryk& quot deur Helen Waterhouse (2001)4
Boeddhisme, wat deur wilde stamme sowel as beskaafde volke aangeneem is, deur rustige, geesdriftige mense sowel as deur oorlogsugtige, stewige hordes, het hom gedurende ongeveer vyf en twintig honderd jaar ontwikkel tot oortuigings wat wyd uiteenlopend en selfs diametraal gekant is . Selfs in Japan alleen het dit hom onderskei in dertien hoofsekte en vier-en-veertig sub-sektes. "
& quotZen - Die godsdiens van die Samurai& quot deur Kaiten Nukariya (1913)5
Boeddhisme ly aan konfessionele konflikte op dieselfde manier as ander godsdienste. Die godsdiensgeleerde Helen Waterhouse merk op dat "Enigiemand wat met 'n verskeidenheid Boeddhistiese groepe te doen gehad het, sal weet dat Boeddhiste wat aan een groep behoort, dikwels Boeddhiste wat aan 'n ander behoort, kritiseer. [. ] Daar is 'n verskeidenheid fokuspunte vir sulke kritiek, waaronder die mees algemene die vraag is na die egtheid van die onderwysers van ander groepe in terme van hul legitimiteit binne 'n afstamming of die kwaliteit van hul persoonlike praktyk."6.
Byvoorbeeld: Zen -boeddhisme distansieer hom spesifiek van ander takke van Boeddhisme en beweer dat Boeddhistiese geleerdes hul tyd mors terwyl hulle beraadslaag oor die spesifieke frases en woorde wat in die Boeddhistiese skrif gebruik word.
" Soos die vinger geen helderheid het nie, so het die Skrif ook geen heiligheid nie. [. ] Diegene wat die grootste deel van hul lewens in die bestudering van die Skrif bestee, argumenteer en verduidelik met haarverspreide redenasies, en geen hoër vlak bereik in spiritualiteit nie, is godsdienstige vlieë net vir niks anders as om te gons oor die onsinnige tegniese aspekte. [. ]
Boeddhistiese denominasies, soos nie-Boeddhistiese godsdienste, lê klem op skriftuurlike gesag, maar Zen veroordeel dit op grond daarvan dat woorde of karakters nooit die godsdienstige waarheid voldoende kan uitdruk nie, wat slegs deur die verstand [kan. ]. Dit is 'n geïsoleerde voorbeeld in die hele geskiedenis van die wêreld se godsdienste dat heilige geskrifte 'nie meer as afvalpapier' verklaar word nie. "
& quotZen - Die godsdiens van die Samurai& quot deur Kaiten Nukariya (1913)7
Teen die koms van globalisering en die internet konfronteer uiteenlopende Boeddhistiese groepe mekaar gereeld oor leerstellingsverskille. Waterhouse (2001) verklaar kategories dat dit onmoontlik is om 'n oorspronklike vorm van Boeddhisme uit hedendaagse voorbeelde te konstrueer, omdat die verandering wat plaasgevind het te groot was. Aangesien die meeste groot Boeddhistiese sektes verskil oor 'n paar belangrike teologiese kwessies, moet die meeste van hulle verkeerd wees in hul leerstellings.
Driewiel is meer as 'n tydskrif
Kry toegang tot die beste in geestelike rolprente, ons groeiende versameling e-boeke en maandelikse praatjies, plus ons argief van 25 jaar
Boeddhisme vir beginners is 'n inisiatief van Tricycle: The Buddhist Review, 'n gedrukte en digitale tydskrif wat daarop gemik is om Boeddhistiese leerstellings en praktyke algemeen beskikbaar te stel.
KOPIEREG 2019. TRICYCLE. ALLE REGTE VOORBEHOU.
Ontwerp deur Point Five
Sluit vandag by ons aan in ons aanlyn klaskamer.
Boeddhisme - Geskiedenis
Boeddhisme is 'n belangrike wêreldwye godsdiens met 'n komplekse geskiedenis en oortuigingsisteem. Die volgende is slegs bedoel om die geskiedenis en basiese beginsels van Boeddhisme bekend te stel, en dek die godsdiens geensins volledig nie. Vir meer inligting oor Boeddhisme, kyk deur ons webbronne-afdeling vir ander in-diepte, aanlyn inligtingsbronne.
Geskiedkundiges skat dat die stigter van Boeddhisme, Siddhartha Gautama, gelewe het van 566 (?) Tot 480 (?) V.C. Gautama, die seun van 'n Indiese vegterskoning, het 'n buitensporige lewe gelei deur middel van die vroeë volwassenheid en geniet die voorregte van sy sosiale kaste. Maar toe hy verveeld was met die aflate van die koninklike lewe, dwaal Gautama die wêreld in op soek na begrip. Nadat hy 'n ou man, 'n siek man, 'n lyk en 'n asket teëgekom het, was Gautama oortuig dat lyding aan die einde van alle bestaan ​​lê. Hy het afstand gedoen van sy prinslike titel en 'n monnik geword, wat homself van wêreldse besittings beroof het in die hoop om die waarheid van die wêreld om hom te begryp. Die hoogtepunt van sy soektog het gekom terwyl hy onder 'n boom mediteer, waar hy uiteindelik verstaan ​​hoe om vry te wees van lyding en uiteindelik om verlossing te bewerkstellig. Na hierdie openbaring was Gautama bekend as die Boeddha, wat die 'Verligte' beteken.
Die Vier Edele Waarhede vorm die kern van Boeddha se leerstellings, alhoewel dit baie onverklaarbaar laat. Dit is die waarheid van lyding, die waarheid van die oorsaak van lyding, die waarheid van die einde van die lyding en die waarheid van die pad wat na die einde van die lyding lei. Eenvoudiger gestel, lyding bestaan, dit het 'n oorsaak, dit het 'n einde en dit het 'n rede om dit te bewerkstellig. Die idee van lyding is nie bedoel om 'n negatiewe wêreldbeskouing oor te dra nie, maar eerder 'n pragmatiese perspektief wat handel oor die wêreld soos dit is en poog om dit reg te stel. Die konsep van plesier word nie ontken nie, maar word as vlugtig erken. Strewe na plesier kan net voortgaan met wat uiteindelik 'n onblusbare dors is. Dieselfde logika veronderstel 'n begrip van geluk. Uiteindelik is slegs veroudering, siekte en dood seker en onvermydelik.
Die Vier Edele Waarhede is 'n gebeurlikheidsplan vir die hantering van die lyding wat die mensdom in die gesig staar - liggaamlike lyding of geestelike aard. Die Eerste Waarheid identifiseer die teenwoordigheid van lyding. Die Tweede Waarheid, aan die ander kant, wil die oorsaak van lyding bepaal. In die Boeddhisme lê begeerte en onkunde aan die wortel van lyding. Deur begeerte verwys Boeddhiste na hunkering na plesier, materiële goedere en onsterflikheid, wat alles begeertes is wat nooit bevredig kan word nie. Gevolglik kan begeerte na hulle net lyding meebring. Onkunde, in vergelyking, hou verband met die sien van die wêreld nie soos dit eintlik is nie. Sonder die vermoë tot verstandelike konsentrasie en insig, verduidelik Boeddhisme, word die verstand onontwikkeld gelaat en kan hulle nie die ware aard van dinge begryp nie. Ondeugde, soos hebsug, afguns, haat en woede, spruit uit hierdie onkunde.
Die Derde Edele Waarheid, die waarheid van die einde van lyding, het dubbele betekenis, wat dui op die einde van lyding in hierdie lewe, op aarde, of in die geestelike lewe, deur die bereiking van Nirvana. As 'n mens Nirvana bereik het, 'n transendente toestand wat vry is van lyding en ons wêreldse siklus van geboorte en wedergeboorte, is geestelike verligting bereik. Die vierde edele waarheid bepaal die metode om die einde van lyding te bereik, wat Boeddhiste bekend staan ​​as die edele agtvoudige pad. Die stappe van die edele agtvoudige pad is regte begrip, regte denke, regte spraak, regte optrede, regte lewensbestaan, regte inspanning, regte bewustheid en regte konsentrasie. Boonop is daar drie temas waarin die pad verdeel is: goeie sedelike gedrag (begrip, denke, spraak) meditasie en geestelike ontwikkeling (aksie, lewensbestaan, inspanning) en wysheid of insig (mindfulness en konsentrasie).
In teenstelling met wat in die hedendaagse samelewing aanvaar word, verwys die Boeddhistiese interpretasie van karma nie na voorafbepaalde lot nie. Karma verwys na goeie of slegte optrede wat 'n persoon tydens haar leeftyd neem. Goeie dade, wat óf die afwesigheid van slegte dade behels, óf werklike positiewe dade, soos vrygewigheid, geregtigheid en meditasie, bring op die lange duur geluk mee. Slegte optrede, soos om te lieg, te steel of te vermoor, bring op die lange duur ongelukkigheid mee. Die gewig wat aksies dra, word bepaal deur vyf toestande: gereelde, herhalende aksie bepaal, opsetlike aksie uitgevoer sonder spyt teen buitengewone persone en optrede teenoor diegene wat in die verlede gehelp het. Laastens is daar ook neutrale karma, wat voortspruit uit handelinge soos asemhaal, eet of slaap. Neutrale karma het geen voordele of koste nie.
Karma speel af in die Boeddhisme siklus van wedergeboorte. Daar is ses afsonderlike vlakke waarin elke lewende wese hergebore kan word - drie bevoorregte ryke en drie ongelukkige ryke. Diegene met gunstige, positiewe karma word wedergebore in een van die gelukkige koninkryke: die gebied van halfgode, die koninkryk van gode en die ryk van mense. Terwyl die halfgode en gode bevrediging geniet wat onbekend is vir mense, ly hulle ook aan onophoudelike jaloesie en afguns. Die ryk van die mens word beskou as die hoogste gebied van wedergeboorte. Die mensdom ontbreek sommige van die uitspattighede van die halfgode en gode, maar is ook vry van hul meedoënlose konflik. Terwyl inwoners van die drie ongelukkige koninkryke - van diere, spoke en die hel - onvoorwaardelike lyding ly, is die lyding van die ryk van die mens baie minder.