Kantoor Politiek | Dion se gedagtes
« Die nuwe intrekkers
"To love, honor and obey." »
September 23, 2010 deur Dion
Die plek wat ons "Die Werk" noem; waar ons meer tyd met vreemdelinge deurbring as met ons eie geliefdes eenvoudig om te oorleef, het ook maar sy eie kantoor-politiek en griewe. Ons kan tevergeefs probeer soos ons wil, maar dit is moeilik om nie toe te laat dat dinge by die werk 'n aanslag het op ons private lewens nie. Met tussenposes ryloop griewe vanuit ons werksplek saans saam terug na die nes waar dit dan meestal sonder aanleiding wederhelftes bespring en kinders verwilder. Juis is dit die rede waarom ek met aankoms almal groet en dan eers 'n draai loop tussen die hoenders of 'n grou maak in die groentetuin tot my gemoed bedaar het en my harspan die oorgang gemaak het tussen huis en werk.
Ons moet onvermydelik ons medewerkers se gewoontes en persoonlikhede, positief of anders, oorleef om die werksplek draaglik te maak tesame met 'n strewe om onsself in toom te hou wanneer konflik skielik opborrel. Ons moet inteendeel nog die volgende dag dieselfde mense in die oë kan kyk…
Uit die staanspoor weier ek om ons direkteur "my baas" te noem. Niemand is my flippin' baas nie. Hy is my "werkgewer".
Hy het my net eenkeer toegesnou voor medewerkers; ek het net ferm gesê: "Nie voor almal nie!" en gemarseer na sy kantoor. Toe hy inkom was sy eerste woorde 'n verskoning en ons het mekaar verstaan vandaar.
Ons het nou al vir 'n geruime tyd nie 'n ontvangsdame nie, gevolglik moet ons self die telefoon beantwoord. Meestal wens ek dat die ander manne ook somtyds die gehoorstuk wil optel voordat ek my moer pluk en dit opraap.
Hoekom raak die teelepels so weg? Ons het 'n jaar gelede 24 gehad, nou is daar twee oor.
As ek by die suikerpot kom om 'n koppie koffie te maak, is die verdomde ding leeg. Piet poepol maak hom maar altyd vol.
Een medewerker, in sy laat vyftigs, is op daardie stadium van die lewe waar hy doen wat hy wil want hy verdien dit mos nou en die samelewing skuld hom mos nou iets. Ek sukkel om my toebroodjies te geniet terwyl hy in sy kantoor sit en poep en winde opbreek.
Dieselfde ou steek 'n sigaret op sodra kantoor-ure verby is, somtyds sommer hier van 4-uur se kant. Ek rook self, maar ek probeer baie meer bedagsaam as dit wees – ek rook nie eers in my eie huis nie.
Dieselfde ou veroorsaak dat 'n mens vir 'n uur nie naby die badkamer wil kom nadat hy daar was nie. Ek weet wragtig nie wat hy eet nie.
Ek deel my kantoor met 'n mannetjie wat heel gemaklik voel in die somer maar sit en verkluim in die winter. Gevolglik is die lugversorger nooit aan wanneer ek sit en sweet nie, en in die winter brand sy verwarmer my oë en neus. Hy dink nie vir een oomblik daaraan om 'n baadjie of trui aan te trek in die somer wanneer ek graag die lugversorger sou wou aanhê nie.
Dieselfde outjie lê heeldag op die internet. Deel van my werk is om om te sien na die rekenaars, netwerk en internet, en ek het op 'n stadium moeg geraak om heeltyd vir hom verskonings te soek by bestuur oor die hoë internet-gebruik. Hy is gevolglik aangespreek daaroor, maar hy doen dit steeds.
Sogenaamde bestuurders staan my nie aan nie. Hulle het gewoonlik geen benul hoe om mense te hanteer nie; inteendeel, werkers word nie as mense gesien nie, maar as aasdiere wat heeltyd probeer om reëls te buig en werk te ontglip. Moenie my "bestuur" nie. Ek kan my werk baie beter doen as enige bestuurder. As iemand my wil "bestuur" moet hulle as uitgangspunt my werk eers beter vertaan as ek.
Die "cloak and dagger" boontjie-teller-stront oor finansies. Ek wil weet of dit goed of sleg gaan met die firma en of ons genoeg wins maak, want as dit nie die geval is nie wil ek genoeg tyd tot my beskikking hê om van die sinkende skip af te spring.
As daar 'n probleem is in die kantoor, spreek die verantwoordelike persone van aangesig tot aangesig aan, moenie 'n flippin' memo uitstuur aan alle personeel wanneer dit net van toepassing op een persoon is nie. Waar is jou rugstring?
As die mylpale op 'n projek geskuif is, wil ek vroegtydig meegedeel word, want ek gaan tien-teen-een al my eie werk moet oordoen en driekwart van bestuur s'n ook. Ek is nie 'n flippin' sampioen wat in die donker gehou word en stront gevoer word nie.
Ja, ek weet, ek skinder. Kom daaroor. Mens moet op 'n manier van die dinge ontslae kan raak. Ek is seker ek is nie al een wat griewe het oor werk en medewerkers nie. Kom, laat ons hoor!
op September 23, 2010 at 1:05 nm | Antwoord Anna
My tyd Dion, dat ek nou op so 'n manier moet uitvind ons werk by dieselfde plek… of nee, die persoon verantwoordelik vir die mostergas in die badkamers by ons is 'n dame… eh, vrou. Behalwe vir dit, kon ons net sowel saamgewerk het. Dan vra sommige van my mede werknemers nogal vir my waarom wil ek nie met hulle saamkuier buite werksure nie……!
op September 27, 2010 at 8:28 vm | Antwoord Dion
Ek voel nou nie so alleen nie! 🙂 Ek stem heeltemaal saam – kuier in privaat kapasiteit is vir my ook bitter ongemaklik. Op een-of-ander manier eindig die gesprek altyd op met werk, en dit is juis wat ek probeer vermy na-ure.
op September 23, 2010 at 4:41 nm | Antwoord Xena Phoenix
Daar is eintlik niks so teenproduktief as kantoorpolitiek. Ongelukkig is daar ook nie juis veel wat 'n mens daaromtrent kan doen nie. Behalwe om almal van die huis af te laat werk natuurlik. 😉
Hoop julle kry gou 'n nuwe ontvangsdame.
op September 23, 2010 at 4:58 nm | Antwoord leonvonmoltke
Dis nogal snaaks hoeveel makliker dit gaan as almal weet hoe dit met 'n besigheid of besigheidseenheid se finansies gaan. Almal is maar eintlik ewe bekommerd of bly daaroor!
op September 27, 2010 at 8:30 vm | Antwoord Dion
Beslis. Goed of sleg, dis beter om te weet. Veral goed, want ek vind dat dit my motiveer en vir my vertel dat ons iets reg doen.
op September 23, 2010 at 5:17 nm | Antwoord Twilight
Toe ek nog buitenshuis gewerk het was een van my groot griewe die hurry-up-and-wait mentaliteit van sommige mense. Inligting is so dringend nodig dat mens oortyd moet werk om dit te soek (en baie keer is dit 'n naald in 'n hooimied wat jy in elk geval moet soek) en dan lê die inligtingstuk daar op jou lessenaar terwyl die ou wat dit so naarstiglik gesoek het. skitter in sy afwesigheid.
Omdat ek in die biblioteek gewerk het het mense om een of ander rede gedink ek het nie werk nie. Dan kom kruip hulle daar weg en kom staan en hou my uit die werk terwyl ek als moet aanhoor van hulle persoonlike sake. Eenkeer het 'n argitek (manlik) en 'n vroulike verteenwoordiger van 'n maatskappy hulle onderskeie sekslewens in my kantoor sit en bespreek en ek het nêrens om heen te vlug nie. DIT was nie vervelig nie. Wel ongemaklik…
Iemand het op 'n stadium toiletpapier gesteel. Jinne, ek weet mens moet by die klein goedjies begin bespaar, maar as jy toiletpapier vaslê, gaan dit wragtag sleg met jou!
O ja, en iemand het elke middagete in die binnehoffie voor my kantoor kom loop en haar handsak volgestop met spoelklippers – wat sy dan weggedra het. Ek hoop van harte dit was vir haar tuin en nie een of ander fetish nie.
op September 27, 2010 at 8:42 vm | Antwoord Dion
Gits, jou vorige werk klink beslis BAIE interessanter as myne! Maar ja, ander dink mos altyd dat mens niks beter het om te doen as om na hulle te luister nie. Sekere mense hier doen dit wanneer mens juis 'n tydgrens op 'n projek het. Ek moes al telkemaal laat werk as gevolg daarvan.
op September 27, 2010 at 9:56 vm | Antwoord Sonlig
Ek het nou lekker gelag vir 'n paar van jou griewe, want sommige hulle klink hierdie kant ook bekend…. soos die teelepels!
Ek het veral 'n probleem met dubbele standaarde. Reëltjies wat sooooo flexible is wanneer dit sommige mense pas. Dit is seker my grootste grief.
Ek is vertel toe ek hier vir onderhoude gekom het dat ons 'n baie "afwesige" baas het. Daarmee het ek geen probleem nie – die man het sy miljoene gemaak en kan heeldag gholf speel sover dit my aangaan. Ek en 'n paar ander is "after all" aangestel om die wa namens hom te dryf. Waarmee ek wel 'n probleem het, is die afwesigheid van respek waarmee ons soms behandel word.
En vanoggend moet ek natuurlik weer uitvind dat, nadat ek 'n halwe dag se verlof moes insit om Donderdag vroeër te kon wegkom, ander personeel in ELK geval vroeg geloop het….gratis, mahala, verniet. En dis nie die eerste @#$% keer dat dit gebeur nie.
Weereens – dubbele standaarde. Maak my sommer moerig.
op September 28, 2010 at 10:26 vm | Antwoord Dion
Jaaaa, daardie ou dubbele standaarde… 😈 Almal is gelyk, maar sommiges is gelyker as ander. En daardie buigsame reëls wat net op sommiges van toepassing is – ek stem.
Jou Donderdag se ondervinding gebeur hier ook – ek het al 'n paar keer agterna vir admin agterna geskakel en gevra: "Nou, wat nou?" Gelukkig was hulle tegemoetkomend en het ons verlof aan ons teruggeskryf. Volgende keer sal dit maar seker weer gebeur…
op September 28, 2010 at 11:30 vm Sonlig
Ons het eenkeer by 'n vorige plek waar ek gewerk het 'n sogenaamde "griewe vergadering" gehad. Dit sou só werk: Almal is verdeel in groepe en een uit elke groep sou die "spokesperson" wees. ALMAL sou gelyk wees, m.a.w. of jy nou 'n dokter of 'n cleaner of 'n watookal was, vir daardie tyd sou almal gelyk wees.
Kiepie was een van die sotte wat as spreekbuis aangewys is.
Om 'n lang storie baie kort te maak: dit het in 'n helse bakleiery ontaard. Die dokters kon nie die "gelyk-ding" hanteer nie en het die griewe as persoonlike beledigings deur die spreekbuis-sotte opgeneem. Uiteinde was dat ek kort daarna bedank het omdat die "vibe" onuithoudbaar geraak het.
Gedagte vir die dag: As iemand OOIT so iets voorstel – stuur hulle mur toe. Dis soos Judo……dit WERK nie.
op September 28, 2010 at 11:55 vm Dion
Ek kon netsowel daar gewees het – ons het jare gelede sulke sessies elke Vrydag tydens teetyd gehad. Ook ontaard in stront teen die mure gooi en amper bolle rol. Die mense "bokant" ons kan mos niks verkeerd doen nie… Dieselfde storie by Kerspartye – drink min en moet niks sê wat beslis later teen jou gebruik kan word nie. Ek dink party mense gebruik sulke geleenthede net om ammunisie op te gaar.
op September 29, 2010 at 2:25 nm | Antwoord meermin
Mensig jy maar ek was lanklaas hier op jou blog 😳 … gaan nou eers lees tot waar ek lees kan onthou ek gelees het. 😉
op September 30, 2010 at 9:09 vm | Antwoord Dion
Ek's bly jy's terug. Jy was omtrent skaars… Ai, dis jammer ons kuier daar by jou het nie gebeur nie. Daar moet ook mos altyd iets foutgaan om mens se planne in die wiele te ry, en die keer was dit letterlik die wiele!
op September 29, 2010 at 2:32 nm | Antwoord meermin
Ek is nou op datum, is jou ierse kombuis al klaar ❓
Daardie wondersalf ek gaan net na werk kyk of ek van dit in die hande kan kry.
Lekker middag en aand vir julle. 🙂 😀
op September 30, 2010 at 12:08 nm | Antwoord meermin
Dion daar is altyd 'n volgende keer 😀 groete by die huis.
op September 30, 2010 at 11:49 nm | Antwoord Olga
Oorleef die hoenders darem die oorgang?
op Oktober 1, 2010 at 1:38 nm | Antwoord Dion
Man, nee, nie eintlik nie. Ek het bietjie aan my bevolking "gechop en change", met klem op die "chop" as jy verstaan? Daar is nou net twee jong hane oor en die henne begin nou weer bietjie lewe kry. Die groot hane het hulle behoorlik vertrap.
op Oktober 1, 2010 at 10:15 vm | Antwoord stefaniewerth
Dis baie wys van jou om eers 'n draai in die tuin te gaan loop of 'n gat te gaan grou wanneer jy van die werk af kom. Nie net bring jy jou eie stres nie maar ongelukkig ook die ander etters se, hoe sal ek se, rubbish , huis toe.
op Oktober 1, 2010 at 1:34 nm | Antwoord Dion
Haai Stef! Ag jong, 'n man kan maar net probeer, jong…
Was julle nie nog laas op vakansie nie? Hoe het dit gegaan? Is Tarantula toe terug?
op Oktober 1, 2010 at 10:43 vm | Antwoord toortsie
My werkgewer/vennoot is my MAN!! NOU PRAAT JY VAN KANTOORPOLITIEK???? Maar eintlik werk ons heel lekker saam. Hy is gelukkig meestal buite en ek in die kantoor.
op Oktober 1, 2010 at 1:31 nm | Antwoord Dion
😆 Ja, dit kan nogal seker 'n situasie skep as mens nie versigtig is nie! Ek dink dit help nogal dat hy meestal buite is. Twee base in die kantoor veroorsaak nogal probleme…