U weet dat u hond u kern kry as u wys en sê: "gaan soek die bal" en hy spook reg daarop.
Hierdie vaardigheid vir begrip menslike gebare lyk onopvallend, maar dit is 'n komplekse kognitiewe vermoë wat skaars is in die diereryk. Ons naaste familielede, die sjimpansees, kan dit nie doen nie. En die naaste familielid van die honde, die wolf, kan ook nie, volgens die nuwe studie.
Die studie in Huidige Biologie, 'n vergelyking van 44 hond- en 37 wolfhondjies wat tussen 5 en 18 weke oud was, ondersteun die idee dat domestisering nie net verander het hoe honde lyk nie, maar ook hul gedagtes.
By die Wildwetenskap Sentrum in Minnesota het navorsers eers wolfhondjies geneties getoets om seker te maak dat hulle nie wolfhondbasters is nie. Die wolfhondjies is dan grootgemaak met baie menslike interaksie. Hulle is met die hand gevoer, het elke aand in hul bedieners se beddens geslaap en het net enkele dae na die geboorte mense se sorg ontvang.
Daarenteen het die hondjie hondjies van Hondsgenote vir onafhanklikheid het by hul ma en rommelmaats gewoon en minder menslike kontak gehad.
Toe het die navorsers die honde getoets. In een toets het die navorsers 'n lekkerny in een van die twee bakkies weggesteek en daarna aan elke hond of wolfhondjie 'n leidraad gegee om hulle te help om die kos te vind. In sommige proewe het die navorsers gewys en gekyk in die rigting waarop die kos weggesteek is. In ander het hulle 'n klein houtblokkie langs die regte plek geplaas - 'n gebaar wat die hondjies nog nooit gesien het nie - om hulle te wys waar die bederf weggesteek is.
Die resultate was opvallend. Selfs sonder spesifieke opleiding het hondehondjies so jonk as agt weke oud verstaan ​​waarheen hulle moes gaan, en was dit twee keer so geneig om dit reg te kry as wolfhondjies op dieselfde ouderdom wat baie meer tyd aan mense deurgebring het.
Sewentien uit 31 hondepuppies het deurgaans na die regte bak gegaan. Daarenteen het niemand uit die 26 menslike grootgemaakte wolfhondjies beter gevaar as 'n ewekansige raaiskoot nie. Kontrole proewe het getoon dat die hondjies nie net die kos uitsnuffel nie.
Nog indrukwekkender, baie van die hondepuppies het dit reggekry tydens hul eerste proeflopie. Absoluut geen opleiding nodig nie. Hulle kry dit net.
Dit gaan nie oor watter spesie "slimmer, "Sê eerste skrywer Hannah Salomons, 'n doktorale student in senior skrywer Brian Hare se laboratorium aan die Duke Universiteit. Hondehondjies en wolfhondjies was ewe bedrewe in toetse van ander kognitiewe vermoëns, soos geheue of motoriese impulsbeheer, wat behels het om 'n draai te maak rondom deursigtige hindernisse om kos te kry.
Dit was eers as dit by die hondjies se mense-leesvaardighede kom dat die verskille duidelik geword het. "Daar is baie verskillende maniere om slim te wees," sê Salomons. "Diere ontwikkel kognisie op 'n manier wat hulle sal help om te slaag in watter omgewing hulle ook al woon."
Ander toetse het getoon dat hondepuppies ook 30 keer meer geneig was as wolfpuppies om 'n vreemdeling te nader.
"Met die hondepuppies waarmee ons gewerk het, kom hulle bymekaar en wil op jou klim en jou gesig lek, terwyl die wolfhondjies na die hoek toe hardloop en wegkruip," sê Salomons.
En wanneer hulle kos in 'n verseëlde houer kry, sodat hulle dit nie meer kon ophaal nie, het die wolfhondjies oor die algemeen probeer om die probleem alleen op te los, terwyl die hondepuppies meer tyd spandeer het om mense te help om hulle in die oë te kyk. asof om te sê: "Ek sit vas, kan u dit regmaak?"
Die navorsing bied van die sterkste bewyse tot nog toe wat bekend geword het as die "makmaak hipotese, "sê Hare, professor in evolusionêre antropologie.
Iewers tussen 12,000 40,000 en XNUMX XNUMX jaar gelede, lank voordat honde geleer het om te gaan haal, het hulle 'n voorouer met wolwe gedeel. Hoe sulke gevreesde en afskuwelike roofdiere in die mens se beste vriend verander het, is nog steeds 'n bietjie raaisel.
Maar een teorie is dat, toe mense en wolwe vir die eerste keer ontmoet het, slegs die vriendelikste wolwe geduld sou word en naby genoeg sou wees om op die oorskot van die mens te skuif in plaas daarvan om weg te hardloop. Terwyl die skerper, meer seker wolwe honger kan ly, sal die vriendeliker mense oorleef en die gene wat hulle minder bang of aggressief teenoor mense maak, deurgee.
Die teorie is dat hierdie generasie op generasie voortgegaan het totdat die nageslag van die wolf meesters geword het om die bedoelings van mense met wie hulle verkeer, te meet deur hul gebare en sosiale leidrade te ontsyfer.
"Hierdie studie versterk die bewyse dat die sosiale genie van honde 'n produk is van domestisering," sê Hare.
Dit is hierdie vermoë wat honde van sulke goeie diensdiere maak, sê Hare. 'Dit is iets waarvoor hulle regtig bereid is om te doen.'
Net soos menslike babas, verstaan ​​hondehondjies intuïtief dat wanneer iemand wys, hulle iets probeer vertel, terwyl wolfhondjies dit nie doen nie.
"Ons dink dit dui op 'n baie belangrike element van sosiale kognisie, dit is dat ander u probeer help," sê Hare.
'Honde word gebore met hierdie ingebore vermoë om te verstaan ​​dat ons is kommunikeer met hulle en ons probeer met hulle saamwerk, "sê Salomons.
Die Office of Naval Research, die Eunice Kennedy Shriver National Institute of Child Health and Human Development van die National Institutes of Health, en die AKC Canine Health Foundation het die werk befonds.
Vroulike skoonheid in die natuur het miskien minder te doen met die aantrek van die teenoorgestelde geslag as voorheen ...
Benewens die verwantskap tussen broer en suster en dogter vir seun, het deelnemers aan die studie gereeld ...