Skanderings toon wreedheid agter eertydse Egiptiese dieremummies - Inligting - 2022
Skanderings toon wreedheid agter eertydse Egiptiese dieremummies
Antieke Egipte is bekend vir sy mummies van farao's, maar die ou Egiptenare het diere sowel as mense gemummifiseer. Nuwe nie-indringende tegnologie is gebruik om drie dieremummies in Brittanje digitaal uit te pak. Dit het nuwe insigte gegee oor die donker geheime van die ou Egiptiese praktyk van dieremummifikasie.
Die drie dieremummies waaroor die navorsing was, word in die versameling van die Egiptiese sentrum by die Swansea -universiteit in Brittanje gehou. Die navorsingsprojek was interdissiplinêr en het navorsers van die universiteit se ingenieurswese en Egipte -sentrum betrek. Professor Richard Johnston, van die ingenieurswese-afdeling, het aan die BBC gesê: 'Die projek het begin net omdat die ingenieurswese-afdeling oorkant die Egiptiese sentrum was, en oor koffie het ek genoem dat ons röntgenskandeerder kan onthul wat in hul dieremummies versteek is. , en daarom het ons dit van daar af geneem. "
'N Mikro-CT-skandeerder is gebruik, aangesien dit baie sterker is as 'n CT-skandeerder, en dit het die span in staat gestel om te sien wat binne die gemummifiseerde diere was sonder om hul verbande te verwyder.
3D -weergawes van mikro -CT -data. A) gemummifiseerde katkop weergegee uit tomografie -data. 'N Digitale disseksie, omhulsel aan die linkerkant van die kop verwyder, die onthulling van been en materiaal met 'n hoër verswakking wat gebruik word om die eksterne omhulsel van die ore te verstewig. B) Katkop onderkaak, met gesegmenteerde tande, wat ongesluipde eerste kiestande van die onderkaak onthul. (Natuur)
Dieremummifikasie in antieke Egipte
Diere is om baie redes in die antieke Egipte gemummifiseer en begrawe: dit was offerande, heilige diere of geliefde troeteldiere wat saam met hul eienaars begrawe is. Daar was 'n hele bedryf wat toegewy was aan die mummifikasie van wesens. Soos die navorsers in die joernaal geskryf het Natuur, 'Toegewyde bewaarders is aangestel om die diere te teel, terwyl ander diere ingevoer of uit die natuur versamel is om aan die vraag na gebalsemde diere te voldoen.' Priesters het dikwels verskillende wesens gemummifiseer deur hul ingewande te verwyder en hul oorskot met chemikalieë te behandel.
Sedert die 19de eeu is baie van die kadavers ondersoek, maar dit was moeilik om dit te ondersoek sonder om die monsters te vernietig. Die Micro-CT-skandeerder het die navorsers in staat gestel om beelde van die diere op 'n nie-indringende manier op te neem. In Natuur, het die navorsers geskryf dat die skandeerders 'skeletstrukture, mummifiseringsmateriaal en selfs uitgedroogde sagte weefsels' onthul het.
Foto's van al drie dieremummies: a) voëlmummie, b) katmummie (kop en lyf), en c) gemummifiseerde slang. ( Natuur)
Animal Mummy Mysteries onthul
Die drie mummies is van 'n kat, slang en 'n voël, en hulle is minstens 2000 jaar oud. 'Die voël is heel waarskynlik 'n Eurasiese torenvalk, met 'n beskadigde snawel en linkerbeen, berig die navorsers', volgens Science. Die beeldvorming het aan die lig gebring dat dit toegedraai en bedek was met 'n harsagtige materiaal. In Natuur, het die skrywers van die studie geskryf dat 'Dit word beskou as stemmend, in ooreenstemming met ander studies van soortgelyke voëlmummies.' Waarskynlik is die torenvalk in die natuur vasgevang.
Skanderings van die gemummifiseerde voël, waarskynlik 'n wilde tamvalk. ( Natuur)
Die slang is 'n kobra, en dit is waarskynlik doodgemaak deur sy ruggraat te breek. Volgens Science is dit doodgemaak tydens 'n 'sweep' -prosedure waarin die diere aan die stert vasgehou is terwyl hulle koppe teen die grond geslaan is. Dit was in 'n swak toestand toe dit dood is, en dit is ontdek, moontlik om die balsemers teen die gif te beskerm. Daar was hars in die mond van die kobra en volgens Science was 'dit deel van die' opening van die mond' -prosedure. 'Dit was 'n algemene praktyk sodat die wese asemhaal, eet en selfs kon praat in die Egiptiese hiernamaals.
Skanderings het aan die lig gebring dat die ander dieremummie 'n kat was. Soos die skanderings aan die lig gebring het, was die 'kat' waarskynlik 'n mak katjie (Felis catus) - minder as vyf maande oud toe hy dood is ', berig Science Alert. Tuisgemaakte katte het 'n belangrike rol gespeel in die Egiptiese sosiale en godsdienstige lewe, en verskeie gode word met die kop van hierdie diere uitgebeeld.
Mummifisering van miljoene: die katakombe van honde en die dierekultusbedryf van antieke Egipte
70 miljoen gemummifiseerde diere in Egipte onthul die donker geheim van die ou mummiebedryf
U vind nie altyd wat u in 'n katmummie sou verwag nie
3D-afdrukke van gesegmenteerde X-straal mikro tomografie data van die gemummifiseerde kat. ( Natuur)
Die dier het 'n gebreekte nek, en dit was 'n algemene metode om katte dood te maak, wat dikwels gemummifiseer is. Die werwels kan egter gebreek gewees het terwyl die balsemers probeer het om die kat se kop regop te hou. Die dier is waarskynlik geteel om gebalsem te word en die navorsers het ingeskryf Natuur dat 'sy kop versier was met 'n doodsmasker'. Dit was waarskynlik 'n stemoffer aan 'n god.
Verhoudings tussen mense en diere in die ou Egipte
Egiptoloog Carolyn Graves-Brown, een van die hoofskrywers van die studie, het aan Daily Mail gesê: "Ons bevindinge het nuwe insigte oor mummifikasie van diere, godsdiens en mens-dier-verhoudings in antieke Egipte aan die lig gebring." Daar word vermoed dat miljoene gemummifiseerde diere regoor Egipte begrawe is. Professor Johnson het aan Daily Mail gesê dat 'die werk 'n sjabloon kan wees vir toekomstige ondersoeke.'
Die beeldtegnologie het baie meer oor dieremummies onthul as vorige studies. Hulle het getoon dat hierdie diere wreed doodgemaak en sleg behandel is voordat hulle gesterf het. Toekomstige studies van wesens wat gereeld gebalsem is, soos honde en ibise, kan nog meer onthul oor die oortuigings en praktyk van die ou Egiptenare en hul verhoudings met diere.
X-strale bied 'n momentopname van dierlike mummifikasie in antieke Egipte
(CN)-Wetenskaplikes het 'n nuwe X-straal tegniek genaamd microCT gebruik om 'n gemummifiseerde kat, 'n voël en 'n slang uit antieke Egipte te ontleed, wat navorsers nuwe leidrade verskaf oor die diere se lewens, sterftes en die proses waardeur hulle gemummifiseer is.
Navorsers het die drie gemummifiseerde diere ondersoek om lig te werp op die verhouding tussen diere en mense in die verre verlede vir 'n studie wat Donderdag in die tydskrif Scientific Reports gepubliseer is. Danksy die hoë resolusie beelding kon hulle selfs 3D-modelle van die diere se skedels druk vir nadere ondersoek.
Met 'n X-straal mikro-CT-skandering, afkorting vir mikro-computertomografie, kan 'n mens die binnekant van 'n voorwerp in drie dimensies sien deur dit in klein skywe te skandeer en die skywe weer aanmekaar te sit sodat hulle volumetriese inligting verskaf. Dit is soortgelyk aan die CT -skandering wat in hospitaalinstellings gevind word, maar een wat 100 keer groter detail bied en die interne strukture kan identifiseer in alles wat geskandeer word.
"Duisende jare na die vervaardiging van hierdie gemummifiseerde diere, vergemaklik die X-straal-mikro-CT-tegniek nuwe ondersoeke, wat 'harder' skeletstrukture, mummifikasie-materiale en selfs uitgedroogde sagte weefsels onthul," volgens die studie. '' 'N Verbeterde begrip van dieremummifikasie deur wetenskaplike beeldvorming kan sodoende die bewaring en begrip van vorige mens-dierverhoudings inlig.'
Die navorsers het vasgestel dat die kat ten tyde van sy dood minder as vyf maande oud is deur sy tandheelkundige ondersoek te ondersoek. Katte wat deur antieke Egiptenare lank gewaardeer is, word deur sommige as magiese wesens beskou en deur ander aanbid.
Interessant genoeg het die navorsers bevind dat dit slegs ongeveer die helfte van die grootte van sy mummiepapier is. Die kat se nek is moontlik opsetlik gebreek voor of tydens die mummifikasieproses om sy kop regop te hou tydens die prosedure.
Die voël wat baie ondersoek word, lyk baie soos 'n Eurasiese torenvalk, 'n klein valk met duidelike vere en 'n grys stert met 'n swart punt. Die voël het ook nekbeserings opgedoen, maar volgens die skrywers blyk dit nie die oorsaak van sy dood te wees nie. Die skrywers het gesê dat die verbeterde resolusie van die mikro -CT -skandering hulle in staat stel om die voël op die spesiesvlak te identifiseer.
Daar word vermoed dat die slang 'n jeugdige Egiptiese kobra is, wat moontlik ritueel doodgemaak is. In die ou Egipte was dit algemeen om slange dood te maak deur hul stert te gryp en hulle te slaan om die ruggraat te breek, wat blykbaar die oorsaak van die dood vir hierdie besonder ongelukkige monster is. Die mond van die slang is gevul met geharde hars, wat navorsers tot die sluiting van rituele opoffering gelei het.
In die antieke Egiptiese godsdiens is dit belangrik geag om die liggaam so na as moontlik aan 'n lewensagtige vorm te bewaar. Mummifikasie is gedurende die grootste deel van die antieke Egiptiese geskiedenis meer as 2000 jaar lank beoefen, wat begin het omstreeks 2600 v.C., en tot ver in die Romeinse era. Die proses het 'n groep priesters 70 dae geneem om te voltooi en was slegs onder die vermoë van die rykste Egiptenare.
'Die' industrie 'vir die mummifikasie van diere het hoë produksievolumes vereis, wat aansienlike infrastruktuur, hulpbronne en personeel van plase benodig wat diere vir mummifikasie en daaropvolgende verkoop grootgemaak het,' het die skrywers van die studie geskryf. 'Toegewyde wagte is in diens geneem om die diere te teel, terwyl ander diere ingevoer of uit die natuur versamel is. Tempelpriesters het die diere doodgemaak en gebalsem sodat hulle geskik is as offerandes vir die gode. "
Diere is om verskillende redes gemummifiseer, dikwels om as voedsel vir 'n nabygeleë gemummifiseerde mens te dien, of om geselskap te bied in die hiernamaals. Baie spesies het die prosedure ondergaan, met katte, honde, voëls, valke, slange en krokodille wat die algemeenste voorkom. Tempelbesoekers kon selfs gemummifiseerde diere as 'n offer aan die gode koop, net soos kerkbesoekers vandag kerse en wierook aansteek.
Navorsers hoop dat die bestudering van die proses agter antieke dieremummifikasie 'n bietjie lig werp op toekomstige bewaringswerk en 'n paar leemtes sal invul oor hoe diere en mense in antieke tye interaksie gehad het.
'In hierdie studie het ons mikrotomografie toegepas op die studie van drie Egiptiese dieremummies. Die toepassing van hierdie metodologie bied insig in die lewe en dood van hierdie diere, mummifikasieprosesse en hantering/ berging in die daaropvolgende duisende jare, "sê die skrywers. 'Dit kan waardevolle inligting gee oor die antieke Egiptiese houding teenoor diere en die ou Egiptiese godsdiens.'
Vind 'Lost Egypt' in die Boston Museum of Science
Die nuwe Museum of Science -uitstalling strek verder as grafte, tempels en skatte.
Ongeveer 2200 jaar gelede in Egipte is die lyk van 'n naamlose tienervrou, wat dood is aan 'n kopskoot, uit die Nyl herstel, om onbekende redes gemummifiseer en in die nekropolis by Akhmim begrawe saam met priesters en amptenare van hoër status.
Met die bynaam "Annie " vir " anonieme " deur wetenskaplikes wat haar oorskot bestudeer het, het sy na 'n lang reis by die Museum of Science aangekom as een van die mees intrigerende raaisels in " Verlore Egipte, en#8221 'n uitstalling vol van wonders.
" Is sy aan die slaap, Pappa " Die 5-jarige Andrea Middleton van Winthrop het haar pa gevra toe sy na die Annie 's vergulde sarkofaag kyk. " Sal sy wakker word? "
Selfs slaap, Annie " is maar een van die vele raaisels in die onlangs geopende vertoning met die ondertiteling "Ancient Secrets, Modern Science. " Dit sal tot en met 3 September te sien wees.
Besoekers sal voel hoe dit was om 60-pond weergawes van die baksteenblokke wat gebruik is om die piramides te bou, aan die tou te sleep. Hulle sal ervaar hoe dit vir argeoloë was om die donker grafte van antieke farao's binne te gaan.
En hulle sal raai oor 'n lewensgrootte replika van die beroemde Rosetta-steen wat die sleutel was tot die ontsyfering van die hiërogliewe wat die geheime van die antieke godsdienstige kultuur van Egipte bevat het.
Die uitstalling is geskep en vervaardig deur COSI, die sentrum van wetenskap en nywerheid in Columbus, Ohio, en gebou deur die Science Museum of Minnesota.
Argeoloog John Nolan, wat sedert 1988 in Egipte werk, insluitende 'n paar jaar op die plek waar baie van die uitstallings uit die uitstalling gevind is, het beklemtoon dat Verlore Egipte baie meer bied as vroeëre ontdekkingsreisigers en obsessie met grafte, tempels en skat.
Hierdie soort dinge verteenwoordig slegs die lewens van die rykes en hoe hulle onthou wil word, en nie die meeste mense nie, " het hy gesê.
Die mededirekteur en senior epigraaf van Ancient Egypt Research Associates Inc. in Brighton.
Ons fokus op nedersettingsargeologie waar vullis god is. Niemand wysig hul vullis nie, en#8221 het hy gesê.
Benewens artefakte, het Nolan gesê dat hedendaagse argeoloë soek na "eco-feite " wat hulle help om skynbaar gewone data te ontdek, soos antieke reënval, temperature en grondtoestande wat 'n deurslaggewende konteks bied vir die meer kleurryke aspekte van die geskiedenis.
Besoekers sal ongeveer 60 artefakte uit Egipte sien wat die voorkoms en gevoel van die alledaagse lewe en komplekse dieptes van die geestelike oortuigings daarvan weergee.
Vir besoekers van baie ouderdomme, maar veral ouers wat kinders bring, kom die sterkte van die uitstalling van sy 17 interaktiewe stasies wat jongmense aanmoedig om deel te neem aan aktiwiteite soos die bou van 'n modelpiramide of 'n sandstorm rondom 'n replika van die piramide in Giza.
Deur middel van hierdie aktiwiteite, sal besoekers van alle ouderdomme eerstehands leer hoe argeoloë en wetenskaplikes nuwe gereedskap en tegnieke gebruik om 'n antieke beskawing en sy mense lewend te maak.
Paul Fontaine, Visepresident van Onderwys in Museum van Wetenskap, het gesê: "Ons is verheug om besoekers 'n ervaring te bied wat hulle in staat sal stel om die wetenskap en raaisels agter antieke Egipte te ontsluit."
" ' Verlore Egipte ' sal besoekers in staat stel om te leer oor argeologie en hoe die wetenskap mettertyd verander namate nuwe tegnieke ontwikkel word en nuwe inligting ontbloot word. Deur die ondersoek van mummies, artefakte en ander materiële oorblyfsels, dra hierdie uitstalling by tot ons wetenskaplike begrip van vorige kulture, het hy gesê.
As 'n blik op die alledaagse lewens van antieke Egiptenare, kan besoekers replika's van erdebakkies hanteer om vas te stel watter soort kookpot of opbergkruik hulle vandaan kom. Of hulle kan hartskarlak -amulette besoek wat hul draers teen bose vloeke beskerm het.
En hulle sien dieremummies saam met CAT -skanderings wat fassinerende inligting onthul oor die rolle wat sulke troeteldiere in die Egiptiese kultuur gespeel het.
As gevolg van die nadruk van Nolan op die feite van die alledaagse Egiptiese lewe, het besoekers die kans om naby en baie persoonlik met Pesed, 'n sieklike vrou uit ongeveer 300 v.C. wie se naam beteken "Bright One. "
Deur middel van skanderings en hoëtegnologiese beeldvorming leer hulle dat Pesed, wie se pa 'n priester was en wie se moeder 'n tempelmusikant was, die meeste van haar tande verloor het en aan verswakte bene gely het. 'N Beeldhouwerk wat op haar oorblyfsels gebaseer is, toon 'n gerimpelde en goed verweerde vrou.
Maar skanderings van haar oorblyfsels toon dat ou balsemers baie versigtig was met Pesed en haar toegedraai het in 20 lae verbande van 4 sentimeter dik, kenmerkend vir welgestelde gesinne, en haar ore, neus en oë met groot sorg behou het.
Die skanderings van mummies word wetenskaplik aangebied en daar is regtig niks om jong kinders bang te maak nie.
Maar daar is baie in Verlore Egipte om die verbeelding van besoekers van alle ouderdomme opgewonde te maak.
Natuurlik gebruik ons ​​vandag geen Egiptiese alfabet nie, maar die idee van 'n fonetiese alfabet (waar elke simbool 'n klank eerder as 'n hele woord verteenwoordig) kom uit Egipte.
Egiptiese hiërogliewe het 'n simbool vir elke woord gebruik, maar 24 uniliterale tekens was foneties om leenwoorde en vreemde woorde uit te spreek. As gevolg van die komplekse aard van hiërogliewe, moes mense opgelei word om dit te gebruik, en daarom het Semitiese mense in Egipte 'n alfabet van 22 letters gemaak wat gebaseer was op die oniliterale tekens. Dit is nou bekend as die Proto-Sinaïtiese alfabet. Dit was heeltemal foneties, met elke letter wat gebruik is om 'n groter woord te konstrueer, soos ons eie alfabet.
Dit het die bure van Egipte en rsquos ingehaal, insluitend die Feniciërs. Die Feniciërs sou dit hul eie maak met 'n alfabet, eenvoudig die Feniciese alfabet genoem, wat deur die handel in die Nabye Ooste en Griekeland versprei het. Dit was die basis vir alfabet regoor die wêreld.
Wetenskaplikes van Man Uni ontdek donker geheime van antieke Egipte se gemummifiseerde diere
In die samewerkingsprojek tussen die universiteit en die Manchester-museum het navorsers meer as 300 dieremummies laat skandeer met behulp van die CT-skandeerder en röntgenmasjien van die Royal Manchester Children's Hospital.
Die kolossale projek het ontdek dat ongeveer 'n derde van die dieremummies glad nie dierlike oorblyfsels bevat nie, wat vrae laat ontstaan ​​oor die vraag of die eertydse Egiptenare ooit werklik geweet het wat hulle as geskenke koop.
Dr Lidija McKnight, wat aan die hoof was van die projek, het gesê: 'Dit bestaan ​​uit ander materiale, soos modder, riete en vloervee.'
GROOTSTE PROJEK VAN SY SOORT: Meer as 800 mummies van katte, honde, voëls en krokodille is ondersoek
Sy meen egter dat Egiptiese pelgrims daarvan bewus was dat die mummies nie heeltemal volledig was nie, maar het erken dat die bevinding deesdae skokkend vir mense sou wees.
'Ek dink die meeste mense kyk na hulle en dink dat dit moet bevat hoe dit lyk,' het dr McKnight gesê.
Hierdie ontdekking gee 'n ongelooflike insig in die gebruik van hierdie mummies in die ou Egiptiese aanbidding.
Een 'krokodil' wat deur die span geskandeer is, het eintlik die koppe van verskeie krokodille gehou en was nie 'n volledige dier nie.
ONTDEKTE WAARHEDE: Die X-straal van 'n gemummifiseerde krokodil
Die groot hoeveelheid dieremummies wat gemaak is, het daartoe bygedra dat die produksie van diere op industriële skaal gestimuleer word in 'n 'vervoerband soos mummifikasie' -proses.
Die bevindende oorblyfsels van modder, riete, stokke en eierdoppe wat gebruik is om die vermiste diere te vergoed, dui opvallend aan hoe die vraag swaarder was as die aanbod vir diegene wat verantwoordelik was vir die aanbiedings.
Daar is gevind dat 'n enkele grot in Egipte 2 miljoen heilige Ibis -voëls bevat, al word beraam dat ongeveer 70 miljoen dieremummies gemaak kon word.
Die massamummifikasie wat oor Egipte spoel, het sommige spesies, soos valke, byna tot uitsterwing gedryf.
Hierdie mummies was 'n offer vir gode, baie soos gebedskerse vandag, en is begrawe op 30 plekke op en af ​​in Egipte.
Dr McKnight het gesê: 'Pelgrims sou aan seremonies deelgeneem en gebid het.
'Hulle het gebid vir 'n kind of 'n goeie oes of bedank vir iets wat gebeur het.
In Oktober sal daar 'n spesiale versameling te sien wees in die Manchester Museum met mummies van 18 verskillende museums.
Dit is 'n kans vir artefakte wat nog nooit tevore gesien is nie, en om items wat moontlik nie so naby was sedert hulle opgegrawe is, weer bymekaar te bring.
Baie van die mummies sal vertoon word met foto's van hul skanderings en x-strale langs hulle, sodat die publiek 'n blik van binne kan sien.
Dr McKnight hoop dat die uitstalling ook tot voordeel van Manchester sal strek.
BBC's Horizon het die skanderingprojek en hul program gevolg 70 miljoen dieremummies: Egipte se donker geheim is tans beskikbaar op die BBC iPlayer.
Beelde met dank aan Manchester Museum, The University of Manchester, met dank.
Ek was mal oor hierdie lesing. Dit was heeltemal anders as enigiets wat ek voorheen by die NEAES gehoor het, en dit was baie vermaaklik. Dit was die verhaal van hoe 'n Ptolemaïese standbeeld van 'n gewone nie-koninklike, ou Egiptiese vrou by 'n deel van die versameling van die Montrose-museum in Skotland gekom het, wie die vrou was en wie die skenker was. Dit laat jou wel anders dink oor museumvoorwerpe. Dit is pragtige voorwerpe, maar die dikwels boeiende verhaal agter hulle en hoe dit in die spesifieke versameling ontstaan ​​het, word selde vertel. Die skenker Die eerste deel van Dan se verhaal handel oor die skenker, dr James Burns. Hy is gebore in 1801 en sterf in 1862 en het 'n lang lys groot titels op sy naam, waaronder Chevalier en Grand Prior van Indië. James Burns se familie is verdeel tussen Ayrshire en Montrose. Sy vader was proef James Burns III. Hulle het in Burness House in Bow Butts gewoon. Robert Burns, die digter, was James se eerste neef wat twee keer verwyder is. James het skoolgegaan by die Montrose Academy, wat deur sy oupa gestig is. Hy word 'n dokter in die geneeskunde en werk 'n tyd lank by die Guys -hospitaal in Londen.
Familievriend en radikale parlementslid dr Joseph Hume het James en sy broer Alexander gehelp om 'n kommissie by die Oos -Indiese Kompanjie te bekom. In Indië het Alexander 'n belangrike speler in internasionale diplomasie geword en James 'n assistent -chirurg, wat in die vesting in Bhuj geplaas is. In die 1820's is hy noord na Sindh gestuur as 'n diplomatieke gesant om Mourad Ali, die seun van die hoofman Amir, wat siek was, te behandel. Hy het Ali kinien voorgeskryf, wat gebruik word om malaria te behandel. Die gesin het James eerste laat neem om te bewys dat dit veilig is, en dit het hom siek gemaak. In 1834 het James ses maande siekteverlof gekry. Sy reis terug na Skotland, waartydens hy die beeld verkry het, het hom eintlik drie jaar geneem!
Die koerant Montrose Abroath en Brechin Review het 'n verslag oor James se reis gepubliseer. In Februarie 1834 stap hy aan boord van 'n steenkool aangedrewe stoomskip genaamd die Hugh Lindsay. Hy vaar oor die Indiese Oseaan na Jeddah, waar hy deur die Medina -hek gaan. Daarna het hy 'n kameeltrein van Suez na Kaïro geneem.
Gedurende sy vyf dae in Kaïro het James fabrieke en skole besoek, asook die toeriste -stop. Binne die sarkofaag van Cheops/Khufu in die Groot Piramide van Giza sou 'n dronk weergawe van Auld Lang Syne deur die Skotse party om die klein ruimte weerklink het.
James het 'n dag saam met Muhammad Ali Pasha deurgebring, wat dit oorweeg het om 'n spoorlyn in Suez saam met Engelse ingenieurs te bou.
Daar bly 'n raaisel oor hoe James die standbeeld van Meramuniotes gekry het. Die standbeeld kom uit Luxor, maar hy het nooit daarheen gegaan nie. Kan dit 'n diplomatieke geskenk van die Pasha gewees het? (Lede onthou dalk dat ons klippe van die Groot Piramide gesien het wat deur Muhammad Ali Pasha aan George Elliott gegee is en dus in kerke in West Rainton en Penshaw beland het). Alternatiewelik kon James die standbeeld op die Cairon -mark gekoop het.
James het Egipte via Alexandrië verlaat, saam met ds Joseph Wolff, 'n sendeling. Hy het 'n verskriklike reis na Kreta ondergaan, daarna na Malta, waar hy weens die plaagisolasie 20 dae moes deurbring. Uiteindelik het hy teruggekeer na Montrose.
James Burns was 'n belangrike persoon. Hy was die dokter -generaal van Bombay. Hy word in 1835 genoot van die Royal Society, nadat hy deur baie noemenswaardige mense benoem is, waaronder politici en wetenskaplikes. Hy het 'n erereggraad aan die Universiteit van Glasgow verwerf. Hy was 'n ridder van die Royal Guelphic Order. Koning William het hom die titel Chevalier gegee. 'N Skildery is van hom gemaak. Hy het middagete saam met prinses Victoria geëet.
James skryf 'n geskiedenis van die Tempeliers, waarin hy die ridders vir die eerste keer met Skotland verbind het. Hierdie boek was die oorsprong van die idees in Dan Brown se 'Da Vinci Code'. Dan het gesê Burns het baie om voor te antwoord !!
Ons weet uit die toetredingsrekord van Montrose Museum dat 'dr Jas. Burnes het in 1837 'n marmerbeeld van Thebe geskenk.
Die onderwerp van die standbeeld
Meramuniotes het ongeveer 250-200 vC geleef. Die standbeeld het onberispelike detail, wat haar haarstyl, haar oorbelle en haar geplooide rok voorstel, wat aan die voorkant geknoop is. Sy hou twee doeke in haar hande. Daar is 'n lang opskrif in hiërogliewe op die agterkant, wat nie haar naam bevat nie. Die eerste deel van die inskripsie is 'n offerformule vir die godin Mut, Lady of Isheru. Die gebied van Mut was langs die heilige meer van Isheru by Thebe.
Die inskripsie vertel ons dat die vrou se pa Userkhons genoem is en haar ma Nehemesratowy en dat die onderwerp van die standbeeld 'n musikant was, 'n sistrumspeler ('n slaginstrument wat jy skud) in die tempel van Amun-Ra.
Dan kon die name van 19 lede van die stamboom oor ses generasies uitwerk, van ander inskripsies en voorwerpe wat dieselfde mense noem, plus twee of drie ander familielede langsaan.
Brons situlae (rituele emmers) in die Kaïro -museum bevat byvoorbeeld verskillende familiename, waaronder 'Nehemesratowy en Meramuniotes, die sistrumspeler'.
Daar is 'n standbeeld van haar oupa Ankhpakhered I in die Metropolitan Museum en 'n standbeeld van haar groot oom Horsaisis in die Kaïro -museum. Die British Museum bevat 'n stela wat moontlik deur haar ma opgedra is. Daar bestaan ​​ook standbeelde van haar broer Ankhpakhered II en haar seuns word op 'n stuk in die Turynmuseum genoem.
Die sandale wat Meramuniotes tydens haar begrafnis gedra het, oorleef in 'n ander museumversameling, net soos 'n offertafel uit haar graf.
Meramuniotes kom dus uit 'n magtige familie. Haar ma, Nehemesratowy, was ook 'n sistrumspeler in 'n tempel.
Hierdie verhaal is belangrik omdat dit verduidelik hoe museumversamelings ontstaan ​​het deur reisigers wat voorwerpe versamel het. Min was bekend oor die standbeeld tot Dan se navorsing. Sy staan ​​nou in 'n splinternuwe kas in die museum, vergesel van nuwe interpretasie, moontlik gemaak deur Dan se navorsing wat uitgevoer is vir die 'Revealing Cultures' -projek en' Discovering Ancient Egypt 'toeruitstalling, en sy is skoongemaak en bewaar.
Die betekenis agter die ikoniese kolosse van Antieke Egipte was die onderwerp van die verhandeling van die Durham -universiteit van Daniel. Daniel sê ons is gefassineer deur hierdie standbeelde, maar ons verstaan ​​dit nie ten volle nie. Hulle benodig verdere studie. Daar is ses reuse standbeelde op die pilaar van die Luxor -tempel. Dit heel links is anders as die ander vyf met arms gekruis. Hoekom? Mense het gesê dat dit verkeerdelik herstel is. Die 2016 Sunken Cities -uitstalling in die British Museum bevat verskeie groot standbeelde. Die vind van 'n enorme standbeeld van Psamtik I in Heliopolis in 2018 het die wêreld verower en die geskiedenis herskryf. Egiptoloë het eers tot hierdie bevinding geweet dat kolosse tydens die 26ste dinastie gemaak is. Dit het 'n tradisionele stoelposisie en dra 'n konvensionele kroon, kilt en baard. In 2019 is 'n sfinks van Ramses II gevind. Bestaande werke oor kolosse sluit in Anna Garnett se boek 'The Colossal Statue of Ramesses II', wat fokus op 'n spesifieke standbeeld van Lise Manniche se boek 'The Akhenaten Colossi of Karnak', wat 'n gevallestudie is van 'n groep standbeelde op een plek en 'Royal Statues' in Eygpt 300 vC - 220 nC: konteks en funksie 'deur Elizabeth Brophy, wat fokus op 'n tydperk. Daar blyk geen gedetailleerde studie van kolosse in die algemeen te wees nie.
Daniel het ons vertel dat woordeboekdefinisies van 'n kolos 'uiters groot' en 'ten minste twee keer lewensgrootte' insluit.
Egiptiese kuns het 'n godsdienstige fokus. Dit was formuleerlik - gemaak volgens streng reëls en die skaalwet. Groot = belangrik, daarom is faraonstandbeelde groter as standbeelde van normale Egiptenare.
Daar is vier hooftipes kolosse - sit, staan ​​of stap, die sfinks en osiride (standbeeldpilare). Daniel het voorgestel dat daar 'n moontlike vyfde tipe is-standbeelde wat in-situ gesny is in natuurlike rotse of berge, byvoorbeeld die Sfinx by Giza en by Jebel Barkal in Soedan, is daar 'n heuwel wat lyk soos 'n farao se kroon met 'n slang wat aan die voorkant (uraeus).
Aanvanklik het standbeelde gereeld ingange omring, voor pilare of in oop howe gestaan. Hulle was toeganklik vir die publiek.
Byvoorbeeld, daar is 'n voor- of vroeë dinastiese periodebeeld in die Ashmolean -museum wat 4 m hoog is. Dit is 'n kolomagtige ithyfalliese figuur wat 'n gordel om die middel dra. Dit kan die god voorstel Min.
Tydens die 4de dinastie het Sneferu heilige omheinings aan die voet van die piramides gebou, met monumentale tweelingstele met die naam van die koning. Ook Daniel, het aangevoer, was 'n eksperiment vir die ontwikkeling van kolosse.
Die eerste kolos is van die vierde dinastie farao Menkaure. Hy dra 'n shendyt kilt en kroon en hou 'n lap lap in sy regtervuis. Maar hierdie standbeeld was in 'n kultus -tempel vir die dooie koning. Dit was nie toeganklik vir die publiek nie.
Die eerste sfinks was van die vierde dinastie farao Khafra, en dit was ook in 'n lykshuis geleë. Sy stert lê oor sy linkerhak.
Daar was minder kolosse gedurende die Middelryk. Daniel verduidelik dat dit was omdat daar geen grootskaalse arbeidsmag beskikbaar was om kolosse te skep nie, terwyl Egipte verdeeld was en die heersers se heerskappy dikwels te kort was sodat hulle nie tyd gehad het om kolosse te skep nie. Maar sodra die moeilikheid verby was, wou die farao's hul mag toon en hul heerskappy legitimeer deur terug te keer na ouer monumente, sodat kolosse weer verskyn.
Daar is 'n osiride -pilaar van Montuhotep II (11de dinastie) met gekruiste arms, langs 'n begrafnistempel. 'N Soortgelyke een bestaan ​​uit Senusret I (12de dinastie).
Daar is 'n sitkolos van Amenemhat II (12de dinastie) en kolossale sfinkse wat die posisie van die stert van die Khafra -sfinx kopieer.
Die vorm van kolosse het in die Nuwe Koninkryk verander. Diegene van Amenhotep III hou nie meer die lap vas nie en die res van die koninklike familie word nou uitgebeeld, wat dui op 'n verandering in die status van koninklike vroue. Die kolosse van Akhenaten vertoon 'n nuwe nie-tipiese liggaamsvorm, in teenstelling met standbeelde wat verband hou met ouer kultusse. Maar die figure dra nog steeds ou regalia en staan ​​in dieselfde posisie. Laat -nuwe koninkryk kolosse het teruggekeer na konvensionele vorms - soos dié van Toetanchamon. Ramses II het die meeste kolosse gebruik. Hy gebruik alle vorme, gebruik standbeelde vir ander farao's en gebruik 'n standbeeld van sy dogter. Ramses III het osiride by sy lykshuis in Karnak opgerig.
Die latere kolosse is besonder interessant. Die kolos van Tanwetamani (25ste dinastie) is geskep, het Daniel gesê, om sy heerser as 'n inwoner uit Nubië te legitimeer.
Ptolemaïese kolosse is 'n samesmelting van Grieks-Masedoniese en Egiptiese kuns. Hulle is geneig om ronder gesigte en liggame te hê. 'N Voorbeeld buite Alexandrië is 'n Griekse krullerige rand. 'N Ander hellenistiese wending is die ram se horings onder die ore, wat Amun voorstel. Teen hierdie tyd was kolosse nie beperk tot tempels nie - daar was 'n kolosse by die Pharos -vuurtoring van Alexandrië. Die laaste kolos is opgestel deur Caesarian wat die troon met Cleopatra gedeel het.
Daniel's het sy toespraak afgesluit deur die moontlike veelvoudige funksies van kolosse, wat meer as 3000 jaar geduur het, relatief onveranderd van vorm te ontleed. Hy het voorgestel dat hulle moontlik vate van die siel was, waardeur die ka die aarde kon besoek. Dit is die rede waarom hulle in lykshuistempels staan. Het hulle krag geprojekteer? Beklemtoon die mag van die koning om die kosmiese balans te handhaaf - vandaar die algemene voorstelling van die sematawy motief, wat die vereniging van Bo- en Benede -Egipte verteenwoordig. Was dit tempelbewakers wat by die ingange en paaie gestaan ​​het? Is die standbeelde aanbid? - die Horbeit -stela toon die butler van Ramses II wat offerandes aan standbeelde van die koning aanbied.
Mary Beard sê blykbaar dat kolosse oor selfversekering gegaan het-die farao probeer homself oortuig dat hy goddelik is. Maar Daniel het gevra waarom sou hy selfvertroue hê as hy in beheer was? Die beelde het as volmag opgetree waar die farao nie persoonlik kon teenwoordig wees nie. Dit was selfs soos toeriste -aantreklikhede of pelgrimstogte - mense het stukke uit die kolosse by Coptos as aandenkings uitgesteek.
Ek het die toespraak van Daniel met selfvertroue baie geniet en volgende keer as ek 'n reuse -standbeeld in 'n museum, op die televisie of in 'n boek sien, sal ek nadink oor die funksie daarvan, behalwe dat dit 'n pragtige kunswerk is.
Dr Omran se toespraak fokus op sy kundige kennis van 'n onbekende groep grafte by Akhmim, wat 500 km suid van Kaïro aan die oostelike oewer van die Nyl lê. Akhmim het drie nekropolis ' - A, B en C. • A was die belangrikste nekropolis gedurende die laat periode en was nog steeds in gebruik gedurende die Grieks/Romeinse tydperk. Drie Koptiese kloosters staan ​​op die heuwel. • B bevat 884 grafkelders op 'n berg, van die ou en middelste koninkryksdatum. • Necropolis C, El-Salamuni, was die belangrikste nekropolis gedurende die Grieks/Romeinse tydperk, bestaande uit rotse en 'n tempel wat deur koning Ay gebou is en gewy is aan Bel Mn (Bel is 'n Griekse god en Mn is die plaaslike god van vrugbaarheid). Vorige opgrawings by El-Salamuni sluit in die van Pococke 1737-1738, C. Schmidt in 1893, Jean Cledat in 1903 (drie grafte aangeteken) en Von Bissing in 1897 en 1913 (aangetekende graf C1). In 1913 teken Hermann Kess die tempel op. In 1952 het Neugebauer en Parker werk gedoen. N. Kanawati het graf C1 in 1971 besoek, dit skoongemaak en afgeneem. Tussen 1977 en 1982 het die Duitse Argeologiese Instituut in Kaïro 'n vinnige opname gedoen van die grafte by nekropolis 'A en B en 'n oorsig van nekropolis C, maar geen beskrywing van die grafte nie.
Klaus Kuhlman het die El-Salamuni-grafte in vier tipes verdeel:
• Groep C1 bestaan ​​uit 29 onversierde grafte uit die ou koninkryk
• Groep C2 is skaggrafte van laat en Ptolemaïese tydperke
• Groep C3 is gevelgrafte uit die Romeinse tydperk. Hulle boots 'n Egiptiese portaal na, het 'n reeks kamers met begraafnisse en grondbeddens vir inhumasies
• Groep C4 is laat -Romeinse reghoekige grafkelders met massa -begrafnisse van opgehoopte mummies op grondbeddings
'N Groot nuwe ontdekking kom in 2012, toe 9 grafte deur die Akhmim Antiquities Office gevind is. Die meeste van die nuwe grafte het twee kamers - 'n voorkamer en 'n grafkamer met drie nisse. Graf F4 het slegs een kamer gehad.
Vanweë die gebrek aan inskripsies is dit moeilik om die grafte presies te dateer, maar dit moet 2de of 3de eeu vC en Romeins of Ptolemaïs wees. Die begrafniskuns is 'n mengsel van Egipties en Hellenisties - meetkundige vierkante in rooi en swart, blommotiewe, vase, aasvoëls en hiërogliewe. Mummifikasie was die belangrikste metode van begrafnisritueel, maar in die ante -kamers is inhumasies op die grondbeddens geplaas. Daar was geen bewyse van verassing nie. Is dit as privaat grafte gebou, maar later vir die gesin of die publiek gebruik? Ongelukkig is die grafte geplunder omdat dit geen deure het nie en die dorpenaars die ingange met puin en sand wegsteek.
Die span het die beroemde graf wat Von Bissing gevind het, weer ondersoek. Dit het 'n pragtige versiering, maar is in 'n slegte toestand. Die mure kraak en die plafonne kan val. Die graf is weer vol puin.
Dr Omran het ons 'n ongelooflike 3D-deurvloeivideo gewys wat die hooftemas van grafversiering by El-Salamuni wys:
• blommotiewe, kranse, feintjies, bome, voëls, diere en insekte
• tekens van die zodiac, planete en astronomiese tonele, beide Egipties en Grieks, soos ses wyfies wat die lug dra
• begrafnis tonele, die hiernamaals, die oordeel van die oorledene en Osiris (Akhmim is gekoppel aan Abydos, waar Osiris die hoofgod is)
• meetkundige versiering in swart, geel en rooi reghoeke - Hellenisties in styl (ortostate). Dit is soortgelyk aan dié wat in Romeinse villa's en in grafte in Alexandrië gebruik is. Die versiering boots marmer en albast na.
Die oorledenes word in Hellenistiese styl uitgebeeld, maar met Egiptiese begrafnis -ikonografie - soos simbole van Isis en haar seun Titus, Osiris en die aanbied van tafels.
Tot dusver is geen ongeskonde mummies gevind nie, en ook geen artefakte nie. Baie mummies van die webwerf word deur museums regoor die wêreld gehou.
Dr Omran se projek behels die onderneem van 'n volledige topografiese opname van die grafte op die berg, dokumentasie van die grafte, herstel van die versiering en terreinbestuur - die plan is om die terrein vir toeriste oop te maak. Fotogrammetrie is gebruik om die motiewe te rekonstrueer.
Vandag se studiedag het gegaan oor krag en kontinuïteit. Regering legitimeer deur terug te keer na die verlede en 'n huiwering om ou dinge te laat gaan. Dit verklaar waarom hierdie ontsagwekkende Ptolemaïese grafte tradisionele Egiptiese motiewe in hul versiering insluit.
Dr Papazian het ons begin herinner aan wat byna almal in ons gedagtes opkom as ons die woord 'piramide' hoor: die wonderlike strukture in Giza. Tog is daar vorige piramides wat hy as 'provinsiaal' kategoriseer, dit wil sê, dit is buite Memphis. Sewe sulke klein trappiramides bestaan ​​in die argeologiese rekord, en die belangrike punt daarvan is dat dit nie begraafplase is nie. Vroeë argeoloë het onder die fondamente van hierdie strukture gegrawe, tevergeefs op soek na begrafnisse, en sodoende die fondamente verswak. Die provinsiale piramides is een van die vroegste klipmonumente in Egipte, wat dateer uit 'n taamlik nou tydperk aan die einde van die 3de en die begin van die 4de dinastieë, in die bewind van Huni en Sneferu. Argitektonies is dit gebou met aanwaslae, skuins soos Djoser se piramide. Hulle is geleë in Elephantine, Edfu, Qula, Naqada, Abydos, Seila en Zawyet-el-Meitin. Almal is van kalksteen gebou, behalwe die van Elephantine, wat van graniet is. Die Abydos-piramide het modderstene-opritte wat daarna bygevoeg is. Dus, as dit nie grafte is nie, wat is hul funksie? Dr Papazian het twee moontlike teorieë voorgestel: dat hulle 'n verband gehad het met die vroeë organisasie van die administratiewe distrikte, of dat dit op een of ander manier simbolies was, 'n manifestasie van koninklike mag, wat die aanbidding van die koninklike ka moontlik maak.Die voormalige teorie, dat hulle territoriale afbakening verteenwoordig, het 'n mate van verdienste, aangesien dit op plekke geleë is waar antieke grense sou gewees het, maar daar is geen bewyse meer as die bogenoemde sewe nie. 'N Verdere interessante punt is dat al sewe langs 'n roete lê wat ingangspunte in die Westerse woestyn aandui, wat daarop dui dat hulle 'n amptelike funksie as doeanekantore kon gehad het.
Die tweede teorie is dat dit die fokuspunte van die koninklike kultus was, weg van Memphis, en daar is bewyse om dit te ondersteun. Opgrawings by die Seila -piramide het voorwerpe met die naam Sneferu aan die lig gebring, waaronder 'n verlossingstafel, 'n dakblok en 'n stele. Aan die oostekant van die Edfu -piramide is 'n moontlike plek vir 'n altaar. By Elephantine verwys 'n inskripsie na 'die diadem van Huni' (vanaf die einde van die 3de dinastie). Die Faroniese kultus het ontwikkel deur dinastieë 1 tot 6. Gedurende dinastieë 1 en 2 is die koninklike ka op losstaande ka-fondamente aanbid en ontwikkel tot die provinsiale piramides wat die aanbidding van die koning in Egipte versprei het. Deur dinastie 4 is hulle in die Memphite -gebied gekonsentreer en deur dinastie is 5 son tempels gebou, maar nog steeds in die Memphite -gebied, byvoorbeeld in Abu Ghurob. Deur dinastie 6 was daar 'n herverdeling van die koninklike kultus in die provinsies met koninklike ka-fondamente in verskillende tempels: Tell Basta, Zawyet, Abydos, Kophos en El-Kab. .
Dr Papazian is tans besig met die opgrawings by die Abydos -piramide en het sy voorlegging voltooi deur kommentaar te lewer op die inbreuk op die moderne stad en die behoefte aan bewaring. Hierdie besondere piramide word gewaardeer deur die plaaslike bevolking, wat dit beskou as 'n hulpmiddel vir vrugbaarheid en 'n aanbod van kinderklere rondom die basis laat.
Die derde lesing van ons Studiedag is toegewy aan die voorstellings van vroue in Antieke Egipte, met 'n sentrale vraag: waarom word vroue op 'n ander manier uitgebeeld as mans en wat is die funksie daarvan? Joanne het haar toespraak begin deur te verduidelik dat daar 'n paar algemene kenmerke in vrouebeelde oor die millennia is: dit is halfnaak, het geen gedetailleerde gesig of bene nie, maar word met hare voorgestel. Sy wys ons toe een van die vroegste vroulike voorstellings, 'n fantastiese ivoorbeeldjie van El-Badari, met waarskynlik hare, bors en die klem op die skaamstreek-alles eienskappe wat later uiters algemeen voorkom. Sommige beeldjies van Naqada toon aan dat vroue verteenwoordig word as draers, met mandjies op hul kop, skynbare borste, maar geen gesigskenmerk nie. Hierdie aanbieders word ook algemeen in grafkelders gedurende die Middelryk aangetref en word verbind met Isis en Nephthys. Van die Ou Koninkryk kry vroue 'n paar seksuele eienskappe. Hierdie verband tussen vroue en aanbiedings verteenwoordig die voedsel en seksuele energie wat aan die oorledene gebied word, wat hom in staat stel om met sy wedergeboorte te begin. In die Middelryk kom daar ook 'n paar vrugbaarheidsbeeldjies voor, met tekste soos 'Mag u dogter 'n geboorte gee'. Hulle getal neem toe in die Nuwe Koninkryk, veral in nedersettings soos Deir el Medina, Gurob en Memphis, en daar word geglo dat dit voorwerpe is wat in die alledaagse lewe gebruik word.
Joanne vertoon toe 'n paar plate en modelle, die grootte van die handpalm, gemaak van klei. 'N Baie beperkte aantal toon swanger dames, waarskynlik omdat swangerskap as 'n gevaarlike tyd beskou is wat nie voorgestel hoef te word nie. Daar is klein kolletjies op sommige modelle, wat vermoedelik tatoeëer.
'N Ander kategorie voorwerpe is die dames op beddens, soms met die liggaamsvorm in die bed, met 'n kind, 'n spieël of 'n slang.
In die tweede deel van haar lesing het Joanne die baie interessante vraag aangaande die funksie van hierdie vroulike voorstellings aangeraak. Volgens haar kan twee groepe onderskei word: die gedenkplate, modelle en handgemaakte beeldjies, moontlik gebruik in die mediese of magiese praktyk en wat deel uitmaak van 'n mondelinge tradisie, en verduidelik hoekom daar geen teks bevat wat hul funksie opneem nie. Dit kon deur vroue, in vrugbaarheidskonteks, en moontlik ook as liefdesbetowerings gebruik gewees het.
Die tweede groep bestaan ​​uit die groter voorwerpe, losstaande beeldjies, vertoon en moontlik gekoppel aan 'n huishoudelike aanbidding van die voorvaders.
Vroue kan voorgestel word as voeders of genesers, maar ook as beskermers in die vorm van godinne. Om dit te illustreer, het Joanne ons die wonderlike voorstelling van die godin Nut in die graf van Ramses VI gewys: 'n draer, wat beskerm en baar, of wedergeboorte.
Vroue stimuleer ook die begeerte na die vonk van die skepping, soos Hathor, die Hand van Atum, die Skepper, en speel dus 'n rol in die handhawing van die kosmiese orde.
Ek het hierdie baie ryklik geïllustreerde lesing baie geniet, wat die voortreflike rol van die vroulike voorstelling in die geskiedenis van Antieke Egipte beklemtoon en ons die geleentheid gegee het om wonderlike Egiptiese voorwerpe te sien wat 'n skakel met die mense en hul intieme geloof, vrese en hoop skep .
Seti I het in die post-Amarna-tydperk aan bewind gekom. Na die ontydige dood van Tutankhamun, wat geen erfgenaam nagelaat het nie, het die mag oorgegee aan Ay, daarna Horemheb, wat ook geen erfgenaam nagelaat het nie. Horemheb het 'n opvolger nodig gehad, met die naam Sjuta, wat in die Amarna -briewe genoem word as deel van die wa -afdeling. Sjuta het 'n seun gehad met die naam Ramose, wat deur Dr. van Egipte. By sy toetreding was Seti se buitelandse beleid die prioriteit en het hy 'n aktiewe kampvegter geword. Hy het deur Egipte se vasalstate getoer om hul lojaliteit te verseker en die Shasu -bedoeïene in Sinai, destyds die hoofde van Hammath en Yeonam, te verslaan. Hy het aksie geneem teen die Apiru en hulde gebring uit Byblos en die Levantynse kusstate. Die huldeblyk uit Tirus het die vorm van sederbome aanneem. 'N Houttelling in Memphis het die voorrade gelys in terme van dele van skepe, dus het Seti blykbaar 'n duidelike doel met die huldeblyk gehad. In jaar 3 van sy bewind het hy die Hetiete uitgedaag en die Amurru -provinsie gedwing om sy trou van die Hetiete na Egipte te verander. Dit het hom in staat gestel om in Qadesh te staak, maar ons het baie min inligting oor hierdie spesifieke veldtog. Dit lyk asof die Hetiete traag reageer het op die uitdaging van Seti, moontlik omdat hulle afgelei is deur die opbreek van die Mittani-ryk. Of miskien was Seti net gelukkig!
In jaar 6 verslaan Seti die Libiërs en bied ons 'n legkaart. Drie faktore het blykbaar die Egiptiese buitelandse beleid rakende 'n spesifieke staat beheer: was dit 'n moontlike bedreiging? Het dit minerale hulpbronne gehad? Was dit op pad na 'n ander plek? Libië het nie een hiervan nagekom nie, so waarom het Seti daar veldtog gehou? Die waarskynlikste rede kan wees dat hy 'n reeks vestings beplan en die inwoners moet skrik om hul samewerking te verseker. In jaar 8 val hy weer die Hetiete aan, wat hom onderskat deur 'n leër troepe te stuur om verslaan te word. Seti se 10de jaar was die Irem -opstand, waaroor ons min inligting het. Die veldtog, wat daarop gemik was om beheer oor die woestynputte te verkry, is moontlik gelei deur die kroonprins, later Rameses II.
As bouer was Seti I ambisieus. Hy het hom beywer vir 'n verskeidenheid hulpbronne ten opsigte van materiaal en mannekrag. Al hierdie verskillende hulpbronne is ingesluit in 'n aantal bouprojekte, waarvan die mees skouspelagtige die hypostyle -saal by Karnak was, met sy 134 kolomme en strydreliëfs wat Seti in aksie toon. By Abydos legitimeer sy gedenktempel sy bewind. Die King List is swaar bewerk, en bevat basies net enigiemand waarmee Seti wou assosieer. Ter nagedagtenis aan sy vader het hy 'n pragtige kapel gebou met inskripsies wat beweer dat die dinastie deur die gode georden is. Die bewoording is ietwat emosioneel en weerspieël moontlik moontlike skuldgevoelens by die taamlik basiese aard van die graf van sy vader (KV16) in die Vallei van die Konings.
Seti se vrou was Tuya, meer sigbaar tydens die bewind van Seti se seun en opvolger Rameses II. Seti is in 1279 v.G.J. dood, ongeveer 39. Die oorsaak van sy dood is onduidelik, maar hy het aan arteriosklerose gely, wat hartsiektes kan veroorsaak. Sy graf (KV17) is indrukwekkend. Ontdek deur Belzoni, dit is 140 m lank met goed bewaarde muurskilderye. Sy lyk is deur Maspero in die Deir-el-Bahri-kas gevind.
Die mees onlangse publikasie van Dr.
Hierdie lesing was die laaste van die dag en is gehou deur 'n nagraadse student van die Universiteit van Durham, Andrew King, wat sy MA -tesis oor die onderwerp gedoen het. Andrew het begin deur die Egiptiese oorlogvoering te beskryf. Die leër is deur die staat bestuur en georganiseer in bataljons met name wat verband hou met die gode, soos 'die bataljon van Ptah'. Hulle het gespesialiseerde wapens gebruik en hulle het seker gemaak dat hulle die beter wapens het as hul vyande (byvoorbeeld agtspaakwaens eerder as vierspeke). Daar was 'n streng militêre hiërargie van die koning af. Andrew beskryf die oorlogsgod Montu. The Ways of Horus was die naam van die noordoostelike grens tussen die delta en die Levant. Dit was 'n pad met forte, putte en graanskure wat langs die kus gestrek het. Dit was bekend sedert die Midde -Koninkryk in Sinuhe genoem word. Besonderhede van die forte en uitleg daarvan kan gevind word op die reliëf van Seti I by Karnak en in Papyrus Anastasi I. Die gebied was warm, droog en sanderig. Dit was nie net 'n militêre pad nie. Dit definieer die grens en was 'n bewys van krag. Andrew het bespreek of die grens 'n versperring is wat beweging voorkom of poreus is.
Die belangrikste grensdorp was Tjaru, hoewel dit ook 'n belangrike handelsentrum was met baie wynkanne wat die stad se naam dra.
Andrew se werk behels die berekening van wat van die een fort na die ander gesien kan word met behulp van GIS (geografiese inligtingstelsel) sagteware en het ons baie kaarte gewys om te demonstreer. Hy het opgemerk dat omdat 'n fort van die volgende kant af gesien kan word, dit nie beteken dat die omgekeerde waar is nie.
Hy kon die waarskynlike liggings van verskillende forte in antieke tekste, waarvan die plekke tans onbekend is, beskryf, met die aanname dat elke fort (of ander struktuur) sy buurman moes sein. Hy meen dit is die inligtingveld wat argeoloë nodig het om hierdie forte te vind.
Hy kon ook die beheer toon wat die Egiptenare oor die see kon hê deur te bepaal hoeveel van die Middellandse See van die vele vestings gesien kon word. Dit toon aan dat Egipte nie net 'n landmag was nie, maar ook 'n seemag. Die hawens op die Ways of Horus moet egter nog deur veldargeoloë gesoek word.
Dit was 'n interessante lesing vir diegene met 'n tegniese neiging om die dag af te sluit en die aangename styl van die dosent het geluister.
Carolyn het begin met 'n verduideliking van die geskiedenis van die Egiptiese sentrum aan die Swansea Universiteit. Die versameling kom van dié van sir Henry Wellcome, wie se idee vir 'n museum vir medisyne nogal handuit geruk het toe hy nie-relevante items begin versamel het. By sy dood in 1936 het die Trustees van sy versameling dit na verskillende museums versprei. In 1971 is die departement Classics in Swansea, en veral professor Gwyn Griffiths, gekontak deur die Petrie Museum wat hul versameling aan Swansea aangebied het. Griffiths se vrou, Kate Bosse-Griffiths, was 'n belangrike rol in die organisering van hierdie meevaller. Sy het die items uitgepak en gekatalogiseer en 'n vertoonlokaal georganiseer en in 1976 lotteryfondse gekry, en in 1998 is die Egiptiese sentrum soos dit vandag is geopen met Carolyn as die eerste kurator. Daarna ontwikkel sy hierdie geskiedenis tot 'n verduideliking van hoe die sentrum werk, veral die interdissiplinêre benadering tot die egiptologie. Byvoorbeeld, in samewerking met die Wiskunde -afdeling, is 'n uitstalling met die Rhind Papyrus opgevoer. Die sentrum het noue bande met plaaslike skole en bied 'n verskeidenheid Saterdagaktiwiteite vir kinders aan, met 'n uiteenlopende groep vrywilligers. Carolyn het daarna 'n paar van haar gunsteling voorwerpe uit die versameling van 5000 gelys, waarvan ongeveer 'n kwart te sien is. Dit het ingesluit:
• 'n Juweel met kraag, moontlik uit die Amarna -tydperk. Dit is baie bespreek, want hoewel die krale en die linnesnoer eg is, is dit nie moontlik om seker te wees dat die tou nie in die moderne tyd plaasgevind het nie.
• Bob die dummy mummie. Die sentrum toon nie menslike oorskot nie, daarom word 'n dummy gebruik om die proses van mummifikasie aan kinders te verduidelik.
• 'n Gemummifiseerde 'knop', wat met behulp van 'n CT -skandering deur die Universiteit se ingenieurswese -afdeling onthul is dat dit 'n klein kobra is.
• 'n Baie klein kartonkis wat deur 'n CAT-skandering getoon is, bevat 'n 12 weke oue fetus. Dit toon die mate van sorg wat oorgeneem kan word oor die verlies van 'n kind in die antieke wêreld.
• Verskeie standbeelde, waaronder een van Osiris, met 'n koperlegering wat dui op 'n doelbewuste poging om dit vervalle te laat lyk, en een van Sekhmet verkry uit die Londense teosofiese samelewing.
• 'n Goue kis wat die 'weeg van die harttoneel' uitbeeld, met 'n geboortesteen wat deur Anubis nagegaan word.
• 'n Fragment uit 'n muurskildery wat Akhenaten se elmboog kan uitbeeld.
• Die basis van 'n offertafel blykbaar van Paneb, die werker wat beskuldig word van moord en egbreuk volgens die hofrekords van Deir el Medina. (Die sentrum het T-hemde vervaardig waarop 'Paneb is Innocent' is!).
Carolyn se lesing het ook klei -omhulsels, klipkoppe, sekel, sakke en bedpote bedek. Sy het haar vermaaklike lesing afgesluit met 'n standbeeld van Anubis, oorspronklik in 'n swak toestand met plastiek ore, maar nou gelukkig behoorlik bewaar, soos dit pas by die god wat dien as die logo van die Egiptiese sentrum.
U kan meer lees oor die sentrum op sy webwerf: http://www.egypt.swan.ac.uk/
Wat 'n fantastiese lesing op 'n ellendige Saterdagmiddag in Durham! José het ons vertel van die resultate van die projek wat hy sedert 2001 aan die noordelike punt van die nekropolis van Dra Abu el-Naga, in Thebe, uitgevoer het. Die terrein het 'n strategiese posisie, oorkant die tempel van Karnak, en is ryk aan grafte van hoë amptenare. Dit was die eerste stop tydens die Fees van die Vallei, waar 'n verwerking van Karnak na Deir el-Bahari gegaan het. Die webwerf toon beroepe uit verskillende tydperke, begin met grafte van die 18de dinastie, wat later hergebruik is en teruggaan na kiste uit die 12de dinastie. José se Spaanse en Egiptiese span is nie die eerste om hier op te grawe nie. Newberry het inderdaad die resultate van sy werk aan die begin van die 20ste eeu gepubliseer, met baie sketse wat baie gehelp het om tonele wat sedertdien vernietig is, te herskep. José het sy lesing begin met die graf van Djehuty (TT 11), opsiener van die skat onder Hatshepsut, en het die eienaardighede van sowel die monument as die karakter briljant blootgelê. Djehuty het sy graf gebou as 'n getuienis van sy kennis van skryf en godsdiens: die fasade van die graf is beroemd om sy groot biografiese inskripsie wat die ekspedisie na Punt noem en een van die eerste voorbeelde is van eksterne versiering van die 18de dinastie. Die graf toon ook ou vergete rituele en die vroegste weergawe van die hoofstuk 151 van die Book of the Dead. Djehuty is nooit in die grafkamer begrawe nie, sodat dit nie gely het toe die graf beroof is nie, en hierdie eierdop wat bedoel was om die liggaam te beskerm, is pragtig bewaar.
Die aanbieding het daarna oorgegaan na die graf van Hery (TT12), een van die vroegste waar begrafnisoptogte en versierings bewaar is. Opwindende nuus: albei grafte moet oor 'n paar jaar vir die publiek oopgemaak word!
Ek het veral José geniet om ons die uiteenlopende benaderings te wys wat die projek vereis, nie net argeologiese nie, maar ook die argiefwerk, deur die notas van Champollion of Rossellini te gebruik om gebreekte inskripsies te rekonstrueer.
In 2006 is die moderne stad Dra Abu-el-Naga gesloop, en José het die reg gekry om sy perseel uit te brei in ruil vir die skoonmaak van die puin. 'N Fassinerende jaagtog na die prins Ahmose Sapair begin toe, met artefakte wat sy naam noem op verskillende dele van die terrein. José is oortuig dat Dra Abu-el-Naga verwant was aan die kultus van die konings, wat die belangrikheid daarvan en die hergebruik daarvan vir die begrawe van dieremummies later sou verduidelik.
José noem die eienaardige gewoonte om 'n kis onbeskermd op die grond te laat, geïllustreer op die terrein. Die hof van Djehuty het ook 'n nuwe navorsingsveld geopen met 500 jaar stratigrafie wat bestudeer moet word om die klimaat en die landskap van die nekropolis beter te verstaan.
Na my mening is die indrukwekkendste bevinding die miniatuurtuin wat by die ingang van die graf oopgemaak is, met sade en die stam van 'n boom wat nog behoue ​​gebly het.
Die webwerf is vol beloftes en sal help om die ontwikkeling van die nekropolis na te gaan en die interaksie tussen die verskillende grafte te verstaan.
Ek het hierdie uiters insiggewende lesing, vol snaakse staaltjies, baie geniet en veral die foto's van hoë gehalte wat José deurgaans met ons gedeel het, baie waardeer. Ek beveel aan dat u die webwerf http://www.excavacionegipto.com besoek met 'n baie interessante opgrawingsjoernaal en nog meer fantastiese foto's van die webwerf en die voorwerpe wat gevind is.
In die toespraak van vandag oor miskien die bekendste uitstalling van die Manchester Museum, het dr Forshaw, van die KNH Center for Biomedical Egyptology, verskeie ondersoeke na die twaalfde-dinastie-mummies van Khnum-nakht en Nakht-ankh beskryf, bekend as 'The Two Brothers' . Maar was hulle broers? Hy het in 1907 begin toe hulle in 'n (skaars) ongestoorde graf 250 myl suid van Kaïro ontdek is. Die hele versameling uit hul graf is na Manchester vervoer, waar Margaret Murray voor 'n gehoor van ongeveer 500 mense die mummies toegedraai het. Sy het bevind dat die mummifikasie van Nakht-ankh noukeuriger gedoen is as die van Khnum-nakht, wat daarop dui dat laasgenoemde se dood onverwags was. Volgens hul kisinskrywings het hulle dieselfde ma gehad, en hoewel die opskrif vir Nakht-ankh geen beroep gegee het nie, word sy 'broer' as 'n wah-priester beskryf. Dr Forshaw het op skokkende aspekte van hierdie ondersoek gewys: die uitpakking was 'n openbare skouspel en stukkies van die toedraaiings is aan die publiek aangebied en waardevolle akademiese kennis verloor. Destyds het die gebrek aan enige vorm van radiografie beteken dat die belangrikste ondersoekmetodes visueel was. Die anatomis van die span verklaar dus dat die ouderdom van die mummies ongeveer 60 (Nakht-ankh) en 40 (Khnum-nakht) is, deur die mate van sluiting van hul kraniale hechtings te ondersoek, nie 'n akkurate maatstaf nie. Hy het ook 'n rasseverskil tussen die twee beklemtoon, gebaseer op die vorm van hul skedels. Die gesigte op die kisdeksels is anders, maar daar is geen ander bewyse dat portrette van kisdeksels die fisiese eienskappe van die mense binne -in verteenwoordig nie.Beïnvloed deur die kiste-inskripsies waarin gesê word dat Nakht-ankh die 'seun van 'n prins' en Khnum-nakht 'die seun van die seun van 'n prins' was, het die span besluit dat hulle halfbroers met verskillende vaders is.
In 1979 het die span van Rosalie David 'n verdere ondersoek gedoen wat vasgestel het dat die 'broers' sandpneumokoniose, pleuritis en skistosomose (parasitiese platwurms) het. Gesigsrekonstruksie toon fisiese verskille en het gelei tot die suggestie dat Nakht-ankh moontlik aangeneem is. DNA -studies kan lig werp op die groot raaisel van hul verhouding, so op hierdie stadium het dr Forshaw ons in die wetenskap van DNA ingeneem. Daar is twee tipes: mitochondriale, heeltemal geërf van die moeder, en Y-DNA, geërf van die vader. DNA -analise is in argeologie gebruik, maar daar is twee groot probleme met ou DNA: dit verswak met verloop van tyd, veral in warm klimate, en die risiko van besmetting is groot as gevolg van die tegnieke wat gebruik word om dit te onttrek. Die resultate van die gedetailleerde DNA-studie van 2007-9 wat in Tutankhamun uitgevoer is om sy familiêre verhoudings te vestig, is byvoorbeeld deur wetenskaplikes uitgedaag.
Tydens die derde ondersoek na die twee broers, het dr Forshaw, 'n tandarts by opleiding, DNA uit die tande van die geraamtes gehaal. Hy gebruik volgorde van die tweede generasie om stringe in die monsters van die tandheelkundige middel van twee kiestande uit elke skelet te lees. Mitochondriale DNA dui op 'n moederlike verhouding tussen die twee 'broers': hulle het óf dieselfde ma, óf was verwant aan neefs of oom/neef, maar nie as vader en seun nie. Die Y-chromosoom DNA het bevestig dat hulle verskillende vaders het.
Die debat oor die presiese verhouding tussen die twee mans en waarom hulle saam begrawe is, gaan voort, maar die studie van dr Forshaw, die eerste in sy soort, werp inderdaad nuwe lig op 'n vraag wat Egiptoloë sedert 1907 verbaas het.
Dr Gobeil word die direkteur van hierdie webwerf in 2011. Hy het ons vertel dat almal, toe hy dit aangeneem het, gesê het dat hy 'gedoem' was, dat dit die einde van sy loopbaan sou beteken - omdat die webwerf reeds opgegrawe is en goed verstaan ​​is . Daar was niks meer om te leer nie. Soos dr Gobeil ons egter in sy fassinerende lesing verduidelik het, het hy hulle verkeerd bewys! Opgrawings, wat nog aan die gang is, het nuwe lig gewerp op die begrip van Deir el-Medina. Die terrein lê 765 km suid van Kaïro. Dit is op die westelike oewer van die Nyl oorkant die rivier van Luxor. Deir el-Medina is die nedersetting van die vakmanne (hoofsaaklik uit die Levant) wat die koninklike grafte in die Valleys of the Queens and Kings versier het. Die werksweek was tien dae, en die vakmanne moes al hul gereedskap saamneem op die moeilike reis deur die berge. Die reis van die nedersetting (15 minute na die Vallei van die Koninginne, maar 45 minute na die Vallei van die Konings) was te swaar om elke dag te maak, so daar was ook 'n tydelike dorpie wat nader aan hul werksplek bestaan, en bestaan ​​uit ongeveer vyftig huise met name in die kamers uitgekerf. Die Franse argeoloog Bernard Bruyere het van 1921 tot 1951 by Deir el-Medina gewerk. Hy het 68 ambagsmanhuise en sewe boufases gevind. Die votive -gebied bevat 30 votive -kapelle. 'N Groot kliptempel vir Hathor is oor die vroeëre kapel van modder gebou. Boonop bevat die nekropolis 491 grafte, waarvan 53 versier is. Slegs 7 grafte is oop vir die publiek.
Toe hy die terrein in 2011 oorneem, het dr Gobeil drie doelwitte gehad-om die brose moddersteen- en droë klipmure te herstel en te bewaar om 'n terreinbestuursprogram te skryf en om die 10 stoorkamers (grafte waarby metaaldeure aangebring is en wat bevat voorwerpe wat nie deur Bruyere bestudeer is nie).
Werk op die dorp:
Tot 20% van die mure in die dorp het ineengestort. Daar is min arbeidersdorpe in die ou Egipte bekend, en daarom was dit dringend om die toestand van die geboue te bepaal. Die dorpsgeboue is opgegrawe, skoongemaak (40 cm stof en sand het op die vloere gelê) en met gepaste materiaal en argieffoto's oor 'n tydperk van vier maande herstel.
Duisende voorwerpe is tydens hierdie bewaringswerk gevind. Bruyere het die gesteentes gekry, maar het krale, klein ingeskrewe klippe en modderstene agtergelaat.
'N Nuwe akkurate kaart en 3D -model van die dorp is geskep. Dit bevat klip-vir-klip tekeninge van die geboue.
Werk aan die votive -kapelle:
Een van die kapelle is in 1934 herstel, maar teen 2011 was dit in 'n swak toestand. Die buitemure is beskadig, die binnemuurafdelings en die sirkelvormige basis vir 'n baie ('n vat om water in te hou) is weg.
Die kapel het twee maande geneem om te herstel. Daar is 150 voorwerpe op die vloer gevind, waaronder die kop van 'n standbeeld en baie ostraca. Een ostracon het 'n sikliese fees genoem. 'N Ander noem die toorn van koning Amenhotep I. Daar was 'n gat in die een muur waar die priester kon wegkruip. Toe die dorpenaars die orakel kom sien, gooi die priester die antwoord van die god op hulle, vandaar die ostraca op die vloer.
'N Ander dak het 'n nuwe dak aangebring en die muurskilderye herstel. 'N Houtvloer en beligting is aangebring en die kapel is in 2016 vir die publiek oopgemaak.
D-Stretch sagteware is gebruik om die versiering op 'n heiligdom in kapel nr. 4 te identifiseer. Dit is 'n skildery van 'n kind wat op 'n kussing sit en sy vinger teen sy lippe hou. Daar is 'n soortgelyke beeld op 'n stela in die Louvre. Dit verteenwoordig Ramses II en is op een van sy jubileums opgerig om die ewige jeug van sy ryk te laat herleef.
Werk in die grafte:
Die meeste grafte is in 'n haglike toestand. Die bewaringswerk het ingesluit om skilderye skoon te maak en dit weer aan die muur vas te maak en nuwe planne en 3D -modelle te maak met behulp van fotogrammetrie. 'N Onvoltooide skets is gevind met behulp van D-Stretch sagteware.
In die dertigerjare is die menslike oorskot in die grafte beoordeel, maar die graafmachines was veral geïnteresseerd in mense met amulette of op die omhulsel. Daar is geen begroting vir die bou van 'n nuwe stoorkamer vir die menslike oorskot nie, en daarom is dit na 'n droë graf verskuif. 'N Mengsel van alkohol en water is gebruik om die bakterieë wat daarop gevorm is, dood te maak. Die oorskot is toe toegedraai in suurvrye papier, genommer, gemerk en in boksies gedruk. Hierdie werk is gedoen deur Anne Austin van die Universiteit van Stanford.
Een van die interessantste ontdekkings was die bolyf van 'n vroulike mummie wat versier is met tatoeëermerke met Wedjat -oë, bobbejane, nefr -hiërogliewe, slange en blomme. Dit is ongewoon, aangesien tatoeëermerke gewoonlik meetkundige patrone was. Dit het twee jaar geneem om die ontwerpe met D-Stretch te bestudeer. Daar is twee simmetriese lotusblomme onderaan haar rug en twee koeie met hooftooisels wat Hathor op haar linkerarm voorstel. Was sy 'n priesteres van Hathor? n sanger? 'n musikant? Die bevindings is in 2016 gepubliseer. Http://www.deirelmedina.com/lenka/Tattoos.html In totaal is tien getatoeëerde lyke gevind. Tatoeëermerke sluit in 'n leeu wat na 'n lotusblom ruik, 'n band lotusblomme om die dye en 'n gordel met meetkundige motiewe om die heupe.
Klein fragmente van linnedoeke is in 2012 en 2014 oorblyfsels van versierde doeke gevind.
Hierdie struktuur word in dokumente genoem, maar is nog nooit ter plaatse geïdentifiseer nie. Dit was 'n bewaakte kontrolepunt waar argiewe en gereedskap gebêre is. Dr Gobeil wou dit vind.
In 2017 het hy toestemming gekry om die noordelike ingang en die sogenaamde 'Ramesside House' te ondersoek. Die khetem is nie gevind nie, maar dr Gobeil het die huis herinterpreteer as die ingangstempel van Amun van Ramesses II vanuit die Ramesside-straat. Dit het 'n sentrale trap met kamers aan weerskante.
Opgrawings onthul ook 'n groot muur en 'n plek om water af te lewer met twee geute, twee wasbakke en keramiekpotte wat in die grond gesit is. Daar is 'n soortgelyke struktuur by Amarna, waar die wasbakke geïnterpreteer is as drinkwater vir esels en die keramiekbakke wat water vir mense bevat. 'N Dik laag strooi dien as die' parkeerarea 'vir die donkies.
Die verloop van die nuutgevonde Ramesside -straat kan help met die toekomstige soektog na die ontwykende khetem.
Ek het hierdie lesing baie geniet en dit het my aangemoedig om verdere internetnavorsing oor Deir el-Medina en die getatoeëerde mummies te doen.
Elena is 'n Marie Curie -genoot aan die Durham Universiteit. Sy het met ons gesels oor haar navorsingsprojek oor die derde intermediêre periode, wat 'n tydperk van politieke onrus was. Aan die einde van die Nuwe Koninkryk was daar 'n verlies aan eenheid, 'n verswakking van die ekonomie en politieke fragmentasie. Daar was 'n groot toestroming van mense na Egipte uit Libië en Nubië. Libiese huursoldate en kapteins het militêre mag verkry. In 945 vC word Libiërs farao's by Tanis en Bubastis. Die farao's het hulle kinders in die hoëpriesterskap geplaas. Tefnakht kom uit 'n familie van priesters. Ten spyte van sy nie-koninklike agtergrond, het hy 'n opperhoof van die Ma geword (ou Egiptiese afkorting van die Meshwesh, wat 'n Libiese stam was). 24ste dinastie. Tefnakht regeer van 727 tot 715 vC. Die 25ste dinastie of Nubiese dinastie is in 747 vC deur Piankhy of Piye gestig. Hy het omstreeks 735 vC die beheer van Neder -Egipte binnegeval en oorgeneem en sy veldtogte gevier op sy Stele of Victory, wat in 1862 by Jebel Barkal gevind is. Piye se seun Taharqa verslaan die Assiriërs in 674 vC, maar in 671 vC verower die Assiriese koning Esarhaddon Memphis en Taharqa trek terug suid. Hy het gou weer beheer oor Memphis herwin, net om deur Esarhaddon se opvolger Ashurbanipal verslaan te word en kort daarna te sterf. Taharqa se opvolger Tantamani het Necho, die onderheerser wat deur Ashurbanipal geïnstalleer is, verslaan en Thebe ingeneem. Maar in 663 vC ontslaan die Assiriërs Thebe en jaag Tantamani terug na Nubië. 'N Egiptiese heerser, Psamtik I, is op die troon geplaas as 'n vasaal van Ashurbanipal en hy het die land herenig en die regering binne tien jaar gesentraliseer.
Die tempels het 'n belangrike rol gespeel gedurende hierdie onstuimige tyd. Die tempelpersoneel beheer die plaaslike mag en die voorsiening van rykdom, en daarom word die Assiriërs en hul familielede hoëpriesters. Om die priester -titels oorerflik te maak, was 'n strategie om beheer te behou in 'n tyd van onstabiliteit.
Osorkon II (farao van 872-837 vC) het die amp van die hoëpriester van Ptah na Memphis verskuif om mense en ekonomiese mag te beheer. Hy het ook sy seun Nimlot C aangestel as die hoëpriester van Amun in Thebe.
Elena bestudeer nuwe kategorieë priesters met behulp van kultus -topografiese handleidings, wat die stede en priesters, mere, riviere en gode bevat. Dit sluit in die Manual of the Delta, Tanis Geographical Papyrus, Tebtynis Papyrus en die Great Geographic Text of Edfu. Die Jean Yoyotte-argief wat deur Ecole Pratique des Hautes Etudes in Parys gehou word, dokumenteer as nog ongepubliseerde priester titels. Elena se volgende deuroproep is om 'n argief in Brooklyn Museum te ondersoek.
Elena poog om uit te vind wie die priesters was en om hul sosiale posisie, hul rolle, hul administrasie en hul titels te verstaan. Sy bestudeer die sosiale netwerk van individue en hul gesinne.
Gedurende die 25ste en 26ste dinastie is antieke priester-titels uit die ou koninkryk hergebruik vir aansien. Die titels is van vader na seuns oorgedra. 'N Standbeeld in die Poesjkin -museum in Moskou bevat vyf geslagte van een gesin (Basa I, Ankhor, Basa II, Padiamun en Basa III), waarvan baie priesters was. 'N Kis in die graf van Pasheritaisu by Saqqarah bevat dieselfde familie, waaronder Basa III en sy seun Horsaaset.
'N Ander familie van priesters is op twee sterre in die Louvre, waar die seuns dieselfde amp as hul vader beklee het.
Vrae bly vir Elena om te beantwoord. Het die priesterampe omgedraai om plaaslike korrupsie te vermy of om politieke mag te volg? Was die titels eerbiediger as effektiewe werk? Het mense hierdie titels gelyktydig gehou? Waarom was daar 'n vermeerdering van titels tydens die 26ste dinastie?
Dit was 'n goeie begin van nog 'n fantastiese studiedag. Sarah is die adjunk -redakteur van die tydskrif Ancient Egypt. Sy het haar toespraak begin deur ons daaraan te herinner dat die tempels baie anders sou lyk as wat hulle vandag gebruik. Die wyd oop howe sou vol standbeelde gewees het, elke ruimte sou versier gewees het en die tempels sou pragtig van kleur gewees het. Tempels is vandag nog steeds ontsagwekkend, maar hulle sou in die oudheid bewonder het. Byvoorbeeld, geen koste is gespaar toe die Tempel van Montu by Karnak gebou is nie. Dit bevat 'n verbysterende 2800 kg goud, plus witgoud, swart koper, brons en halfedelstene soos lapis lazuli. Tempels was die masjiene wat Egipte aan die gang gehou het - dit het orde in chaos gebring. Dit was 'wonings van die gode' of huise vir 'n oorlede koning. Hulle verteenwoordig die liggaam van 'n god en die plek van die oorspronklike skepping. Hulle het die lewe vir die hiernamaals volgehou. Sarah het verder gegaan oor die verskillende plekke en belyning van tempels. Gebel Barkal is gebou op 'n heilige plek, 'n natuurlike heuwel waar die gode gedink het om te woon. Die Aswan -tempels was in lyn met Sothis, Luxor is in lyn met Karnak en Edfu is in lyn met 'n vroeëre tempel. Baie tempels het 'n sonlyn, sodat die son die binnekant verlig wanneer dit opkom en ondergaan.
Tempels was ook belangrike ekonomiese sentrums. Hulle het 'n groot arbeidsmag nodig en is gebou met die buit van verowering en huldeblyk. Dit was die opset vir groot openbare feeste. Dit was soos mini -stede met hul eie graanskure, bakkerye, sanatoriums, ens.
Sarah het ons daarna deur 'n geskiedenis van die ontwikkeling van tempels geneem. Die vroegste waarskynlike heilige ruimtes was in die prehistoriese tydperk (voor 3200 vC). Dit was grotte versier met kuns wat menslike figure uitbeeld.
Die vroegste mensgemaakte godsdienstige struktuur in Afrika is by Nabta Playa, waar staande stene tot 6500 jaar gelede dateer. Daar word beweer dat die klippe 'n kalender of 'n sonwyser verteenwoordig.
Die eerste heiligdomme is in die voor- en vroeë dinastiese periode (5500 tot 2686 vC) gebou en is gemaak van houtpale en kleurvolle rietmatte. Daar was 'n per-wer-tipe heiligdom in die kultus sentrum van Nekhen (Hierakonpolis) of die Stad van die Hawk. Die vorm van die heiligdom lyk soos 'n valk of 'n gehurkte dier.
Die ander tipe heiligdom staan ​​bekend as 'n per-nu. Buto, 'n vroeë dinastiese hoofstad van laer Egipte, het grafte in dieselfde vorm gebou. Daar is tempels uit die vroeë dinastiese periode by Coptos (vir Min), Memphis (vir Ptah) en by Elephantine (vir Satet). Daar is 'n vroeë dinastiese koninklike lykhuisargitektuur soortgelyk aan tempels, in die nekropolis van Umm El Qu'ab in Abydos.
Sarah het ons beelde van tempels uit die 11de en 12de dinastie gewys, soos die Tempel van Metuhotep II by Deir el-Bahri en die Wit Kapel van Senusret I.
Gedurende die nuwe koninkryk het konings probeer om mekaar te oortref en mag, propaganda, rykdom en ryk te demonstreer deur tempels te versier en groter meer indrukwekkende rituele en openbare optogte te hou. Daar was 'n prosesgang van sfinkse tussen Luxor en Karnak. Langs die pad was daar padstasies of kiosks waar pelgrims kon rus. Farao's het die versiering van hul voorgangers en kartonne weggesny om hul eie te sny.
Sarah het die simboliek van tempels bespreek. Hulle verteenwoordig die fokusruimte tussen hemel en aarde, menslik en goddelik, chaos en orde en harmonie en balans. Die dak verteenwoordig die hemel en die vloer die moeras, waaruit die oerwêreld ontstaan ​​het. Kolombasisse bevat dikwels moerasplante soos palms, lotus en papirus. Sommige buitebane is ontwerp om werklik te oorstroom. Die pyle verteenwoordig twee berge en die son het tussenin opgekom.
'N Tipiese tempeluitleg kan sluitmure insluit wat die landgoed van die god gemerk het en die tempel teen inval beskerm het. Voor die ingang kan daar pare obeliske, vlagpale van sederhout met gekleurde wimpels, of kolossale standbeelde van die koning en god saam wees.
Die pylon het gedien as 'n poort of drumpel wat na 'n oop binnehof lei, omring deur 'n kolonnade en vol standbeelde. Dit was die koppelvlak tussen die buitenste openbare gebied en die innerlike heilige ruimte.
Die binnesale, met hul hypostyle -kolomme en juweliersware van brons wat oopgemaak is om die son en die hemel binne te laat, was donker, privaat en heilig.
Die heiligheid neem toe as u deur die tempel gaan. Die magsentrum van die tempel was die Allerheiligste waar die rituele plaasgevind het. Hierdie innerlike heiligdomme was donker en intieme ruimtes waar slegs konings en priesters toegelaat is, die heiligste plek in die hart van die tempel, met goue standbeelde, 'n naos -tipe heiligdom en offers aan die gode.
Die binnekamers rondom die heiligdom het standbeelde van besoekende gode gehad en was stoorkamers vir toerusting. Kripte onder die vloer het skat.
Ons weet van Dendera dat trappe na die tempeldak gelei het.
Houses of Life (per-ankh) het godsdienstige tekste, tempelverslae en korrespondensie gehou. Hulle was die sentrums van priesterlike leer, kuns, teologie, sterrekunde en medisyne.
Alle tempels het 'n heilige meer, waar u onderdompel kan word om gereinig te word.
Ek dink almal geniet hierdie praatjie veral omdat dit so goed geïllustreer is. Daar was rekonstruksietekeninge deur Jean-Claude Golvin en R. H. Wilkinson, ongelooflike foto's (veral van die Dendera-tempel) en die beste van alle video-rekonstruksies en deurvloeisels, wat ek weer en weer sal geniet.
Vir die tweede lesing van die dag het ons eie Penny Wilson ons op 'n fassinerende reis in die Egiptiese godsdienstige verstand geneem. Penny het haar praatjie begin deur die motief van die Wedjat-oog te verduidelik, wat 'n kombinasie is van 'n menslike oog en 'n valkoog. Die gedraaide deel daaronder kan 'n voorstelling wees van die optiese senuwee wat aan die oogbol geheg is - nog 'n bewys dat die Egiptenare kundiges was in menslike anatomie. Wedjat beteken 'heel' of 'gesond'. Die oog is 'n vroeë beskermingsmotief vir reliëfs, stelee of amulette. Op kiste uit die Middelryk het die oog 'n praktiese funksie, aangesien dit aandui waar die kop van die oorledene lê en 'n portaal skep waardeur die dooies kan sien. Die Wedjat-Eye het ook 'n noue band met die slang Nehebkaou 'Hy wat kas/kos bind', terselfdertyd skepper en vernietiger. Die Wedjat-Eye verskyn eers in die Coffin Texts (CT VI 224) in verband met Horus en Seth se magstryd. Soos Penny ons herinner het, is die krag van Horus in sy oë, terwyl Seth se krag in sy testikels gevind kan word. Horus se oog word weggeneem en aan hom teruggegee.
Die ritueel om die oriks/antilope te slag, is in hierdie verband interessant omdat dit daarop gemik is om die mag aan die koning terug te gee. Tog is dit bekend dat bokke op 'n stadium in die jaar rooi oë het, soos bloedende oë.
Thoth is nou verbonde aan die Wedjat-oog, en baie standbeelde wys hoe die maangod die oog vashou. Die simbool van die maan wat weer vol word, is baie duidelik hier. Verder, in die verhaal van die stryd van Horus en Seth, is die maanskyf die kind van Seth, wat op sy kop opstaan ​​en deur Thoth versorg word.
Die oog het egter ook 'n vernietigende aspek.Die vurige Oog wat bloed soek, Sekhmet, skakel met die rooi oë van die bokke.
Laastens het Penny daarop gewys dat die Wedjat-Eye wiskundige toepassings het: die verskillende dele daarvan skep die Egiptiese breuke. Wat baie interessant is, is dat alle breuke slegs 63/64 tel. Penny wys ons toe 'n voorstelling van 'n ritueel op die Romeinse agtermuur van Kom Ombo met aanbiedinge wat uit die verskillende tempels van Egipte kom om die hele Egipte te vorm. Uiteindelik is die Wedjat-oog Egipte en al die dele daarvan is die verskillende dorpe, terwyl die Nyl die Wedjat-oog is wat deur Egipte gaan.
Penny het uiteindelik tot hierdie gevolgtrekking gekom: die offer van die Wedjat-Eye maak die konings van Horus/die koning moontlik, beskerm hom teen sy vyande (Seth) en herstel die Oog, dit is Egipte. Die vulling van die oog by Edfu is 'n perfekte illustrasie: dit toon 'n lys van gode, klippe en plante. Die Wedjat-oog is 'n beeld van Egipte, onder die gesag van die koning.
Penny het haar toespraak beëindig deur te verwys na 'n beroemde hangertjie uit die skat van Toetanchamon wat die ideologie agter die konsep van die Wedjat-Eye lewendig maak: 'n voorstelling van die kosmos met die hemele, die lug en die aarde. Metafories verseker die Wedjat-Eye die volledigheid van Egipte.
Ek het veral hierdie fantastiese lesing geniet omdat dit gedemonstreer het hoe verskillende konsepte en oortuigings in die Egiptiese godsdiens mekaar oorvleuel en rituele kan verklaar wat aanvanklik duister lyk. Verder is die waarneming van die natuur altyd 'n belangrike element wanneer dit kom by die verduideliking van die Egiptiese mites.
Op grond van die lesings deur Sarah en Penny, fokus Ken op die kwessie van toegang tot tempels vir die mense eerder as die priesterskap, en kyk na die bewyse vir wanneer toegang toegelaat is en watter dele van die tempelstruktuur. Hierdie bewyse kom uit verskeie bronne, waaronder die rekhyt rebus, 'n simbool van 'n skoot met menslike hande wat die burgers van die laer klasse verteenwoordig. Ken begin met 'n herinnering aan die name van tempels. Die basiese woord in pr (huis), saam met ḥwt-ntr (herehuis van die gode) en ḥwt nt ḥḥw m-rnpwt (herehuis van miljoene jare). Die ontwerp van die tempels verteenwoordig die kosmos: 'n pylon wat lei na 'n oop binnehof wat vol standbeelde is, dan 'n onderdak -saal wat na die binneste heiligdom lei. Die kamers van die tempel het kleiner en donkerder geword namate een ingegaan het, met die dak wat laer word en die vloer hoër. Gewone mense sou toegang tot die oop binnehof toegelaat word, maar die res was slegs vir die priesterskap. Ken beskryf die opeenvolgende gebiede van 'n tipiese tempel, insluitend die buitegebiede. Goue wat deur pelgrims op die buitemure gemaak is, is dikwels moeilik om te dateer, maar dit is 'n bewys dat mense stof uit die mure haal en glo dat dit magiese eienskappe het. Daar kan ook graffiti gemaak word deur skrifgeleerdes, wab-priesters en ambagsmanne. Die buitegebiede het ook klein tempels gehad, net soos in Karnak, waar mense offers kon bring. Na -gate om die mure dui op die bestaan ​​van hout -heiligdomme rondom die figure wat op die mure gekerf is. Deuropeninge was ook gewilde plekke vir aanbidding, byvoorbeeld die 'People's Gate' in Luxor. In die binnehowe is daar 'n groot aantal standbeelde onder die grond begrawe, 'n bewys van toegang tot die gewone mense, die rekhyt -mense. Die briewe van Djehutimose verwys ook na die neem van kinders na die binnehof. Bewyse vir toegang deur die mense tot die hypostyle-saal is egter skaars, en tekste dui aan dat die innerlike heiligdomme buite die perke was. Wat tydsberekening betref, is toegang tydens feeste toegelaat, aangesien dit openbare geleenthede was.
In die res van die lesing praat Ken oor die rekhyt rebus. Dit bestaan ​​uit 'n skoot met menslike hande, 'n nevelmandjie, 'n ster en 'n kartouche van die Farao. Die betekenis daarvan is in totaal 'al die mense wat die farao aanbid'. Maar wat het dit te doen met toegang tot die tempel? Uit getuienis op die 'People's Gate' by Luxor is aangevoer dat die rebus toegangstoestemming verleen het, maar Ken daag dit uit. Byvoorbeeld, al die hypostyle -kolomme in Karnak, afgesien van die sentrale groep, het die rebus. Ken het sewe voorbeelde uit die Nuwe Koninkryk en Grieks-Romeinse tyd gevind waar die rebus in die binneste heiligdom is, alles op fries en deure, so dit kan nie dui op toeganklikheid nie.
Ten slotte het Ken aangevoer vir 'n nuwe interpretasie van toegang deur die rekhyt -mense, dat dit deel uitmaak van die wedersydse reëling tussen die mense, die Farao en die gode wat hulle deel is van Ma'at. As ons die mense wegneem, is daar geen Farao nie en as daar geen Farao is nie, is daar geen gode nie.
Sarah se lesing volg op haar vorige lesing 'Oorsprong en ontwikkeling van kultus tempels in Egipte'. . Die lesing bestaan ​​uit toere deur die belangrikste kultus tempels deur gebruik te maak van vlieg deur video's. Dit het begin met die Luxor -tempel wat onder die bewind van Amenhotep III begin is met toevoegings van Hatshepsut (wat later vernietig is) en Ramesses II wat op groot skaal gebou het. Die tempel is gebou vir Amun of the Opet, 'n vorm van Amun wat Amun-Ra by die Karnak-tempel besoek het tydens die Opet-fees. Die voorhof wat deur Ramesses II gebou is, is effens gekantel sodat dit meer in lyn is met die Karnak -tempel en drievoudige heiligdomme bevat vir die goddelike drieklank: Amun, Mut en Khonsu. Die tempel het gedurende die Romeinse tydperk 'n militêre kamp geword, wat blyk uit die opgrawings van die Romeinse reliëfs. 'N Deurvliegvideo word getoon van 'n gerekonstrueerde Luxor -tempel en die omliggende gebied; die video het die kyker 'n duideliker begrip gegee van hoe die struktuur sou gelyk het met dakke en helderkleurige verf. Die volgende stop op ons tempelreis was Amarna en die Small and Great Aten-tempels. Die video-opname was weer 'n rekonstruksie wat deur Jean-Claude Golvin van die tempels gebou is, gebaseer op die oorblyfsels van die geboue wat op die terrein opgegrawe is. Die video toon 'n meer skoon en gesofistikeerde tempel in vergelyking met Luxor, sowel as die gerekonstrueerde stad, wat werklik 'n begrip van die grootte van die Great Aten -tempel gegee het.
Vanuit Amarna het ons na die Seti I -tempel in Abydos gegaan, Seti I is dood voordat die tempel voltooi is en die projek is aangeneem deur sy erfgenaam Ramesses II, wat die tempelreliëfs verander het. Seti I gebruik verhoogde verligting waar Ramesses gesink het, Ramesses bevat ook beelde van homself en sy kinders, alhoewel hy in die teks sê dat hy die tempel vir sy vader voltooi het.
Die tempel is uniek omdat dit 'n L-vorm het; dit is te danke aan die ligging van die Osireion agter die tempel, die ontwerp was doelbewus, aangesien die Seti die Osireion gebou het wat agter die Osiris-binnekapelle van die tempel geleë is. Daar was geen video -opname vir hierdie tempel nie, maar ons het 'n kort oorsig gekry as die verskillende binnekapelle foto's gebruik.
Voordat die Ptolemaïese tempels gewys word, is 'n kort inleiding gegee in hierdie tydperk van die geskiedenis, begin met die inval van Alexander die Grote, wat gelei het tot die Masedoniese Grieke wat Farao's geword het. Die nuwe farao's het 'n mengsel van style meegebring wat op hul beurt ingewikkelde en verwarrende beelde gegee het, sowel as die bou van nuwe tempels, en dit het ook tempels wat reeds bestaan, herstel.
Die kenmerkendste kenmerke van hierdie tydperk is die Mammisis of Bath House, onafhanklike strukture in die tempelkompleks en ikonografie wat die rituele van die huwelik en geboorte van hul nageslag vier, wat simbolies verband hou met die geboorte tonele van die nuwe koninkryk.
Die eerste Ptolemaïese tempel wat ons gewys het, was die Dendera -tempel, wat nog steeds sy dak het, met 'n kiosk. Die tempel bestaan ​​uit 'n hypostyle -saal en 12 kapelle met heiligdomme vir Hathor's Sistrum en Menat Collar, die agterste tempelmuur het die enigste bekende beeld van Cleopatra. In onlangse jare was daar 'n groot herstelprojek by Dendera wat insluit die verwydering van die roet in die Hypostyle -saal. Beelde van die werk is getoon met die oorspronklike verf.
Daar is ook verskeie kiosks uit die Romeinse tydperk buite die muur teen die baksteen wat die tempelkompleks omring. 'N Poort van Domitianus en Trajanus is ingebou in hierdie moddermuur wat na die groot oop binnehof lei.
Die volgende tempel was die Edfu -tempel, wat 95 jaar geneem het om te bou; daar is bewyse van strukture van die nuwe koninkryk, maar die tempel is vandag gedurende die Ptolemaïese tydperk gebou. Dit is 'n standaard tempeluitleg en bevat 'n heiligdom van Nectanebo II. Die verhaal van die bou van die tempel word op die mure van die tempel self vertel saam met die ritueel van die tempel. Ons het 'n letterlike 'deurloop' -video gewys, hoewel dit vermaaklik was om na 'n individu deur die tempel te kyk, dit nie so insiggewend was as die' Fly Through' -video's nie.
Laaste tempel was Karnak, wat eintlik 'n kompleks van tempels is eerder as 'n enkelvoud. Karnak bestaan ​​uit 3 distrikte- Montu, Mut en Amun. 'N Vinnige oorsig van die tempels en kapelle, asook die uitleg, is gegee voor 'n kort oorsig. 'N Video van Karnak word getoon wat die tempel fase-vir-fase toon, wat 'n beter begrip van hierdie groot struktuur gegee het wat mettertyd gegroei het. Sommige van die toevoegings in die video was moeilik om te sien, aangesien dit klein was, en sommige daarvan kon 'n bietjie verwarrend wees, aangesien daar individuele strukture was wat skynbaar geen verband met die kompleks gehad het nie; dit kan natuurlik te wyte wees aan kennis. gebaseer op die bewyse wat gevind is.
Die video is gevolg deur 'n vinnige kyk na foto's van die twee verskillende as, Oos/Wes en Noord/Suid, wat met kleur gekodeer is om te wys wat op watter tydstip gebou is.
Die lesing eindig met die agteruitgang en val van tempels, die begin van die agteruitgang word gesien in die Romeinse tydperk met die toenemende gewildheid van die Christendom. Daar is getoon dat beelde van David Roberts -skilderye 'n beeld gee van die toestand van die tempels toe die Egiptologie gebore is.
Die lesing was aangenaam en boeiend, sowel as nadenkend om hierdie tempels te sien. Dit is maklik om te vergeet dat hulle ontwikkel, verander of eenvoudig vervang is.
Glaswerke in antieke Egipte
Deesdae is glas oral. Dit is in u vensters, u spieëls en u drinkhouers. Mense in antieke Egipte het ook glas gehad, maar dit was spesiaal, en wetenskaplikes het lank gedebatteer waar hierdie waardevolle materiaal vandaan kom.
Nou het navorsers uit Londen en Duitsland bewyse gevind dat die Egiptenare al 3250 jaar gelede hul eie glas gemaak het. Die ontdekking weerstaan ​​'n jarelange teorie dat antieke Egiptenare glas uit Mesopotamië ingevoer het.
Argeoloë het 'n verskeidenheid items gevind wat gebruik word in glasmaak, insluitend hierdie keramiekhouer, by 'n ou Egiptiese glasfabriek. Glas is gekleur en verhit in hierdie houer, wat ongeveer 7 cm lank is. Die inlas bevat glasblokke van 'n skipbreuk uit die Bronstydperk naby Turkye wat pas by Egiptiese vorms.
Die oudste oorblyfsels van glas kom van 'n argeologiese terrein in Mesopotamië. Die skerwe is 3500 jaar oud, en baie kenners het aangeneem dat hierdie webwerf die bron was van glasartikels wat in antieke Egipte gevind is.
Die nuwe getuienis wat in 'n Egiptiese dorpie met die naam Qantir ontbloot is, toon egter dat 'n ou glasvervaardigingsfabriek daar bedryf is. Artefakte van Qantir sluit in pottehouers met glasstukkies, asook ander spore van die glasmaakproses.
Hierdie stuk is al wat oorbly van 'n klei tregter wat gebruik word om glaspoeier in 'n keramiekhouer te gooi.
Chemiese studies van die oorblyfsels dui aan hoe die Egiptenare hul glas gemaak het, sê die navorsers. Eerstens het die ou glasmakers kwarts klippies saam met die as van verbrande plante vermorsel. Vervolgens verhit hulle hierdie mengsel by lae temperature in klein kleipotte om dit in 'n glasblokkie te verander. Vervolgens het hulle die materiaal in poeier gemaal voordat dit skoongemaak is en met metaalbevattende chemikalieë gebruik om dit rooi of blou te kleur.
In die tweede deel van die proses gooi die glaswerkers hierdie verfynde poeier deur klei tregters in keramiekhouers. Hulle het die poeier tot hoë temperature verhit. Nadat dit afgekoel het, het hulle die houers gebreek en soliede skywe glas verwyder.
Egiptiese glasmakers het hul glas waarskynlik verkoop en gestuur na werkswinkels in die hele Middellandse See. Handwerkers kon die materiaal dan weer verhit en dit tot fyn voorwerpe vorm.
Hierdie kaart toon die Egiptiese dorpie Qantir, waar 'n glasfabriek geleë was, en handelsroetes wat glas van die Nyl -delta na ander dele van die Middellandse See sou vervoer het.
Noudat dit so maklik is om glas te kry, kan dit moeilik wees om te dink hoe spesiaal dit destyds was. Ryk mense het destyds gebeeldhouwde glasstukke uitgeruil as 'n manier om politieke bande met mekaar te maak. As u vandag 'n stuk glas aan iemand oorhandig, gooi hy dit waarskynlik net in 'n herwinningshouer! -E. Sohn
Soos aangetoon in Posidippus se epigram, was die persoon wat hierdie argitektoniese prestasie ontwerp en gebou het, Sostratus van Cnidus. Verbeterde sekuriteitsmeganisme. 2. Beskrywings van die Pharos is deur talle Arabiese skrywers gegee, en dit word gesê dat dit merkwaardig konsekwent is, ondanks die feit dat die vuurtoring 'n paar keer herstel is.
"Pharos in Alexandrië, bedink in 1810 uit die vroeë manuskrip." Afrikaans: Die Pharos van Alexandrië, 'n vuurtoring in Alexandrië, Egipte, is beskou as een van die sewe wonders van die antieke wêreld Die Pharos van Alexandrië was een van die sewe wonders van die antieke wêreld. Dit sou 'n duidelike boodskap gewees het aan almal wat Alexandria per see binnekom dat die stad nou onder 'Ptolemaïese bestuur' is. Megalitiese webwerwe is meer as net steen. 150,000-jaar-oue pype Baffle-wetenskaplikes in China: betyds 171,000-jaar-oue vuurgesmede werktuig onder 'n reuse-olifant ontdek ScienceVarna Man en die rykste graf van die 5de millennium vC Die Mighty Red Fort van New Delhi, 'n simbool van Mughal Power and Wealth Adam se kalender: die oudste megalitiese terrein ter wêreld? Omskep nog 'n voormalige Bisantynse kerk in 'n moskee Die magtige Rooi Fort van Nieu -Delhi, 'n simbool van groot krag en rykdom Pierre Christus: die beproewings en verdrukkinge van die Heilige Lanze 'n Slawiese legende van onsterflikheid: Koschei, die Deathless Costa Rican Meteorite, Worth A Fortune, May Yield Lewe op aarde Leidrade Nuwe vondste gemaak naby beroemde Romeinse legioenbasis in Brittanje 'n Slawiese legende van onsterflikheid: Koschei, die doodlose Golem: 'n legendariese kleidier wat geskep is om Joodse mense te beskerm Die werklike verhaal van Medusa: beskermende magte van 'n slanghaarige gorgon Argeoloë het moontlik die geboorteplek van koning Arthur ontdek: legendes word lewendig? Kenmerkende Kalash -mense van Pakistan Afstammelinge van die leër van Alexander die Grote? Bewyse van die groot vloed - werklik of 'n mite?
Ongeveer 140 meter lank op die tydstip, daar is vandag niks meer van die struktuur oor nie. Jahrhundert mit etwa 115 tot 160 Metern der höchste Leuchtturm, wat u gebou het. Dit is laat in die bewind van Ptolemeus I of die vroeë deel van Ptolemeus II se bewind gebou, en dit was die bekendste vuurtoring in die antieke tyd, en dit is die argetipe van alle vuurtorings sedertdien. ? Skanderings onthul wreedheid agter eertydse Egiptiese dieremummies The Carnac Stones: 'n Eeue-oue raaisel opgelos deur gebruik te maak van antieke wetenskap Die werklike geskiedenis van die Romani-mense en die misnomer van sigeuners Varna-mens en die rykste graf van die 5de millennium vC Hoxne Hoard: How a Mislaid Hammer Led to the Largest Roman Treasure in Britain A Slavic Legend of Immortality: Koschei, the DeathlessGolem: A Legendary Clay Beast Geskep om Joodse mense te beskerm Die geboorteplek van koning Arthur: legendes kom tot lewe? Norimitsu Odachi: Wie sou hierdie enorme Japannese swaard uit die 15de eeu moontlik kon uitoefen? nuwe bewyse van Viking -teenwoordigheid in Newfoundland, Kanada, is lewendig! Meer as twee dekades later het 'n span van. Die Carnac Stones is al honderde jare een van die mees raaiselagtige argeologiese artefakte ter wêreld. Dit is miskien die grootste onopgeloste raaisel van alle tye: Het die verlore stad Atlantis werklik bestaan?
Terloops, die enigste groter mensgemaakte struktuur op daardie tydstip was die Groot Piramide van Giza. Nach der kleinen Insel Pharos, bei der er stand, wird er seit der Antike auch Pharos von Alexandria genoem (altgriechisch ὁ Φάρος Ἀλεξανδρεύς o. En as dit ooit bestaan ​​het, waar was dit dan voor sy waterige ondergang? Ons oop gemeenskap is toegewy aan om te kyk na die oorsprong van ons spesie op planeet aarde en te bevraagteken waarheen die ontdekkings ons ook al mag neem Media in kategorie "Pharos van Alexandrië" Die volgende 52 lêers is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 52. Hierdie skrywers het byvoorbeeld genoem dat die die vuurtoring het drie tapse vlakke, beskryf as vierkantig, agthoekig en sirkelvormig, met 'n aansienlike oprit wat daartoe lei. My belange wissel van 'konvensionele' tot 'radikale' interpretasies van die argeologiese/tekstuele/beeldelike gegewens. het bewys dat die Pharos 'n propagandistiese simbool van Ptolemaïse legitimering was, maar ook 'n baie meer praktiese funksie.
Die Pharos oorleef die dinastie wat die bou daarvan laat doen het.
Die vuurtoring was aan die oostelike punt van die eiland Pharos geleë en was meer as 110 m hoog.
Wetenskaplikes het weer een van die oudste prostetika wat ooit gevind is, besoek
Kenners het mikroskopie, X-strale en rekenaartomografie in die studie gebruik
Die resultate het aan die lig gebring dat dit verskeie kere aangebring is om by die voet van die eienaar te pas
Die kwaliteit van die konstruksie daarvan dui ook op die hoë status van die priester
Gepubliseer: 16:43 BST, 21 Junie 2017 | Opgedateer: 17:27 BST, 21 Junie 2017
Wetenskaplikes het weer een van die oudste prostetiese liggaamsdele in die geskiedenis van die mens besoek-'n 3 000 jaar oue houttoon.
'N Nuwe studie van die toon - met behulp van tegnieke soos mikroskopie en röntgenbeeld - het aan die lig gebring dat dit 'n paar keer hergroot is om by die voet van die eienaar, 'n priester se dogter, te pas.
Navorsing oor die toon dui ook aan dat die priester ryk moes gewees het vanweë die kwaliteit van die konstruksie daarvan.
Argeoloë het een van die oudste prostetiese liggaamsdele in die geskiedenis van die mens weer besoek om nuwe lig te werp op 'n 3 000 jaar oue houttoon (op die foto), wat 17 jaar gelede die eerste keer ontbloot is oor 'n vrou wat begrawe is in die nekropolis van Sheikh Abd el-Qurna in Egipte
HOE WORD DIT BESTUDEER?
Kenners het mikroskope met 'n hoë krag gebruik om die eksterne oppervlak van die toon van nader te beskou.
Röntgen tegnologie en rekenaar tomografie (CT) skanderings is ook gebruik om binne te kyk.
Terwyl X-straalbeelde 'n 2D-beeld bied, neem CT-skanderings X-straalbeelde uit verskillende hoeke.
Hierdie inligting word deur 'n rekenaar verwerk om digitale snye deur 'n voorwerp te skep wat 'n 3D -beeld kan opbou, wat nog meer besonderhede onthul.
Die Basel -span kyk ook na die natuurlike en kunsmatige strukture van die opgrawingsgebied en sy omgewing.
Die spesialiste ontwikkel tans meetkundige presiese digitale hoogte-, landskap- en argitektuurmodelle vir hierdie gebied.
Dit word dan gekombineer tot 'n argeologiese en geologiese 3D -kaart wat die terrein sowel as die ondergrondse strukture illustreer.
Die ingewikkelde groottoon, wat 'n uitgesnyde teennag bevat, is 17 jaar gelede ontdek op 'n vrou wat begrawe is in die nekropolis van die sjeik Abd el-Qurna in Egipte.
Vorige ontleding van die mummie het bevind dat 'n houttoon deur die vroue gebruik is nadat haar eie geamputeer is.
Kenners het mikroskopie, röntgentegnologie en rekenaartomografie gebruik om voorheen verborge besonderhede oor die artefak, wat dateer voor 600 vC, en die plek waar dit gevind is, te onthul.
Projekkoördineerder dr Andrea Loprieno-Gnirs, deel van 'n span Egiptoloë van die Universiteit van Basel, het gesê: 'Dit wys hoe belangrik die volledigheid van die menslike liggaam was.
'Dit wys ook hoe presies mense van die verlede probeer het om hul liggaamlike gestremdheid te vergoed en dat hulle baie gesofistikeerde prostetiese tegnologie byderhand gehad het.'
Dr Loprieno-Gniers het gesê dat die 'fyn gepoleerde' toon nog aan die onvolledige mummie geheg is toe dit by die begraafplaas ontbloot is.
Sy het bygevoeg: 'Dit is regtig 'n baie indrukwekkende werk in terme van die tegnieke wat gebruik word.
Golden Mummies of Egypt kom in Buffalo aan
Die spesiale uitstalling Golden Mummies van Egipte het vroeër vanjaar by die Buffalo Museum of Science geland en sal tot 3 Januarie 2021 te sien wees. Die uitstalling is uitsluitlik uit die groot Egipte- en Soedan -versameling van die Manchester Museum, en is die eerste reisvertoning wat die museum saam met NOMAD saamgestel het Uitstallings! Ses mummies van oorlede Egiptenare is die sentrale fokus van die uitstalling en meer as 100 voorwerpe spreek van die lykshuise uit die Grieks-Romeinse Egipte. Goud en die hiernamaals skitter deurgaans Golden Mummies.
Nadat ek vroeër vanjaar op 8 Februarie oopgemaak het, kon ek dit sien voordat die grens tussen Kanada en die VSA vroeg in Maart gesluit het. Golden Mummies wentel om die Egiptiese hiernamaals en sy oortuigings soos dit bestaan ​​het in die omgewing van Grieks-Romeinse Egipte. Multikulturalisme is deurgaans 'n gewilde tema, en die fokus van die uitstalling op die Grieks-Romeinse Egipte is welkom. Hier is my vyf wegneemetes van hierdie uitstalling:
1. Egipties, Grieks en Romeins: baie tradisies tegelyk
Die teenwoordigheid van verskeie artistieke en godsdienstige tradisies is in baie dele van die uitstalling gevoel (sien een voorbeeld hierbo). Histories, teen die tyd dat die Ptolemeërs in die laat vierde tot vroeë derde eeu vC beheer oor Egipte gevestig het na die verowering van Alexander, het Egipte reeds verskeie eksterne besettings gedurende die voorafgaande eeue beleef (soos die Persiese invalle). Oor die daaropvolgende eeue was dit eers die Ptolemeërs wat groot monumente rondom Egipte gebou het, en later het die Romeine op Egiptiese wyse gebou met Romeinse invloede. Die uitstalling bevat 'n kort video met enkele belangrike plekke uit hierdie tye. Die bestaan ​​en die gevolglike spel van die verskillende style is 'n bekende kenmerk van die Grieks-Romeinse tydperk. Dit is nêrens meer sigbaar as in die begrafnis tradisies en lykshuise wat die onderwerp van hierdie uitstalling is nie.
2. Dit gaan meestal oor die hiernamaals
'Egiptenare was versot op die dood', en 'n algemene gesegde is dat baie mense met antieke Egipte assosieer. Die aard van die argeologiese rekord oor die afgelope eeue het beslis ons begrip van hierdie algemene gesegde beïnvloed. Argeologie het immers 'n magdom materiaal uit die doderyk geproduseer in teenstelling met die van die lewendes. Die tema van die hiernamaals kan hoogty vier op die uitstallings, maar dit word gedoen in die multi-kulturele wêreld van die Grieks-Romeinse Egipte. Dit is 'n tydperk waarin antieke tradisies op dieselfde tyd as die Griekse en Romeinse tradisies bestaan ​​het.
Byvoorbeeld, Griekse teks kan op Egiptiese stele verskyn langs afbeeldings van Egiptiese gode. Elders versier tonele van Anubis geklee as 'n Romeinse soldaat 'n muur in die bekende katakombe van Kom el-Shoqafa. Egiptiese maskers, 'n tradisie wat teruggekeer het na die Eerste Tussenperiode, toon ook hierdie invloede en 'n masker van 'n vrou is 'n voorbeeld van hierdie toneelstuk hieronder (let op die rok van die oorledene).
Die uitstalling elders toon soortgelyke parallelle van Romeinse tradisies wat meng met plaaslike tradisies met twee begrafnisbusse uit Palmyra, Sirië.
3. "Foto's uit Egipte": die Faiyum -portrette
Daarbenewens het Golden Mummies beskik oor 'n hoogs toeligtende galery van portrette van die verskillende oorledenes: die "Faiyum -portrette" wat vernoem is na die gebied net wes van die Nyl suid van Kaïro, vanwaar 'n groot aantal van hierdie portrette ontdek is. Vakmanne het hierdie portrette, 'n alternatief vir mummiemaskers, op houtpanele (of linnedoeke) geverf en met baie toedrae oor die kop aangebring. Hier beklemtoon die portrette die belangrikheid van die identiteit van die oorledene en is 'n byna fotografiese venster in die multi-kulturele wêreld van Romeinse Egipte. Hulle weerspieël die keuses wat die oorledene gemaak het in hoe hulle uitgebeeld wil word. In een voorbeeld kan ons ons verwonder aan die krullerige hare van 'n bebaarde man, wie se gewaad hom as 'n soldaat kan identifiseer (sien hierbo). Of ons kan die uitgebreide kapsel bewonder van 'n vrou wat juwele dra van edelgesteentes (hieronder).
4. Gebruikersvriendelike en innemende interaktiewe opvoedingspanele en uitstallings
Interaktiewe elemente deurgaans Golden Mummies help om te kontekstualiseer waarna die besoeker kyk. In 'n kort video reis die besoeker deur Egipte om die belangrikste plekke van die Grieks-Romeinse tydperk te besoek, en in 'n ander ontmoet hulle die belangrikste gode van die Egiptiese panteon. Die uitstalling bevat ook verskeie mummies van oorlede persone uit die museum se versameling, waarvan die buitenste omhulsels en kartonne meestal in die kaste sigbaar is.
Naby verskeie uitstallings was interaktiewe vertoonpanele waarmee die besoeker 'n mummie digitaal kon ondersoek. Hulle kon die ingewikkelde vakmanskap van die geverfde, buitenste lae sien, of die liggaam ondersoek deur middel van CT-skanderings. U kan byvoorbeeld kyk na die oorblywende velvoue om die middel van 'n individu en leer dat hierdie voue 'n aanduiding is van oorgewig. Die gebruik van tegnologieë om die antieke verlede te bestudeer, was egter baie algemeen in ons veld (tereg!) (1) en ek vind die interaksie hier eenvoudig en gebruikersvriendelik.
'N Besondere hoogtepunt van tegnologie in die uitstalling was 'n uitstalling waarmee die besoeker dele van 'n Egiptiese inskripsie kon "lees" en 'n paar Egiptiese gode kan identifiseer. Afkomstig van die Stela of Pawer, toon die oorledene 'n offer aan die god Osiris en 'n inskripsie wat onderaan demoties geskryf is, identifiseer die oorledene as 'Pawer, seun van Djehuty (Teos) en Tahor (Tauris)'. Deur u vinger te neem en oor die skerm te sleep, kan u Pawer of Osiris identifiseer of dele van die inskripsie vertaal.
5. Manchester Museum se wonderlike Egiptiese versameling
As die eerste reisuitstalling wat deur Manchester Museum gereël is, Golden Mummies stel besoekers 'n briljante venster in sy uitgebreide versameling. 'N Kort blik op die vroeë geskiedenis van die versameling (beklemtoon deur borsbeelde van Jesse en Marianne Haworth, vroeë weldoeners van die museum) was een van die laaste punte van die uitstalling en dwarsdeur die uitstalling versier aanhalings van belangrike vroeë figure in die Egiptologie die mure , insluitend dié van William Flinders Petrie. Die meerderheid van die museum se versameling is beslis afkomstig van sy opgrawings en strek oor alle tydperke van die Egiptiese geskiedenis. (2) Baie van die materiaal wat hierdie uitstalling ondersteun, kom dus uit Hawara, 'n belangrike plek in die tydperk en fokus van Petrie se opgrawings. Vir 'n Noord -Amerikaanse gehoor, Golden Mummies is regtig 'n welkome verrassing om voorwerpe van ander museums as die British Museum of die Louvre te sien ...
Uitstallingskatalogus rondom Golden Mummies
In die opgewondenheid om hierdie uitstalling te besoek, wag ek ook gretig om die uitstallingskatalogus wat onlangs deur die museum gepubliseer is, in die hande te kry. In die bekendmaking van die katalogus, vat kurator dr. Campbell Price die trekking agter antieke Egipte en op sy beurt die uitstalling:
'Antieke Egipte is sinoniem met goud, seks, kuns en dood - 'n kombinasie so bedwelmend as wat dit blywend gewild is onder boeklesers, dokumentêre kykers en museumbesoekers. (3) "
Die uitstalling het uitstekend 'n magdom begrafnismateriaal uit die Grieks-Romeinse Egipte byeengebring en alles goud en glinster eenkant. Dit het uitgeblink om die kleurvolle en gevarieerde diversiteit van Egiptiese lykshuise gedurende hierdie tydperk toe te lig.
Manchester Museum en NOMAD Exhibitions het ook 'n kort video gemaak wat die belangrikste temas van die tema beklemtoon Golden Mummies. Die video kan hier besigtig word.
Die oorsig van die uitstalling op die NOMAD Exhibitions-webwerf bevat ook baie gedetailleerde foto's, en dit kan hier besigtig word.
Die museum het sy deure heropen tydens hierdie moeilike pandemie -tye en is oop van Vrydag tot Sondag, 10:00 tot 16:00. Kaartjies kan vooraf gekoop word met 'n vooraf toegewysde tydgleuf.
Terwyl u wag of na die uitstalling, kyk gerus na die galerye oorkant die uitstalling. Artefakte. Elke voorwerp vertel 'n storie bevat voorwerpe van regoor die wêreld en ondersoek wat hierdie voorwerpe vertel oor die plekke waar hulle vandaan kom. Verskeie Egiptiese voorwerpe is in hierdie versameling en spreek van die geskiedenis daarvan dat hulle in Buffalo was, insluitend 'n pragtige palet van die skrifgeleerde (C5959) van die laat tot die Ptolemaïese tydperke.
Alle foto's, tensy anders aangedui, is geneem deur Thomas H. Greiner.
Natuurlik, Toronto's Royal Ontario Museum bied die bekende "Egyptian Mummies" -uitstalling van die British Museum tot 21 Maart 2021 aan. Die uitstalling bevat ses mummies uit die latere tydperke van die Egiptiese geskiedenis en toon hoe tegnologie ons kan help om hul lewens te leer.
Golden Mummies gee ook kortliks aandag aan sommige van die rassistiese idees wat Petrie in sy geskrifte oor eugenetika voorgehou het. Sy rassistiese idees was onlangs die fokus van 'n rondetafel wat deur die Petrie Museum van die Vriende van Londen georganiseer is, 'n belangrike samewerkingspoging en inisiatief om Petrie se werk te herkontekstualiseer.
Na C. Price, "Pas gepubliseer! 'Goue mummies van Egipte: interpretasie van identiteite uit die Grieks-Romeinse tydperk' '. Egipte by die Manchester Museum, beskikbaar by: https://egyptmanchester.wordpress.com.
Thomas, passievol oor alles in Egipte, voltooi tans sy doktorsgraad aan die Universiteit van Toronto. As hy nie aan sy proefskrif werk nie, geniet hy daarvan om die natuur te verken en af ​​en toe 'n plaaslike brouery te geniet.