Die Falklandeilande is in 1592 deur die Engelsman John Davis ontdek. Hy het die Falklandargipel vernoem na die destydse tesourier van die vloot. Die Fransman Louis-Antoine de Bougainville, uit Saint-Malo, het daar in 1763 voet aan wal gesit en die eilandgroep die Îles Malouines genoem. In 1765 stig die Britte 'n kolonie daar. Argentinië het in 1831 die Falklandeilande geëis, maar in 1833 het die Britte hul soewereiniteit herbevestig. Die eilande het steeds onder Britse gestaan, maar Argentinië het hulle sedertdien opgeëis.
Die eilande is ekonomies aantreklik vanweë die ryk visvanggebied in die omliggende waters en die moontlikheid dat daar ander hulpbronne (insluitende olie) teenwoordig is. Wie die eilande besit, het die reg om 'n Eksklusiewe Ekonomiese Sone of EES van 200 seemyl daar rondom op te eis. Die dieper rede vir die oorlog was egter polities. In 1982 het die Argentynse junta van Leopoldo Galtieri besluit om op die nasionalistiese gevoelens van sy landgenote te reageer deur die Falklandeilande te beset. Hy het daarin geslaag om aandag af te trek van interne probleme soos die verslegtende ekonomiese situasie en ontevredenheid met die regime van die junta (insluitend die sogenaamde Vuiloorlog). Die leier van die Argentynse leër het verkeerdelik aanvaar dat die Verenigde Koninkryk, wat destyds groot ekonomiese en sosiale probleme gehad het, nie op die besetting sou reageer nie. Dit was 'n wanopvatting, juis omdat premier Margaret Thatcher die aanval kon gebruik om die land te verenig en terselfdertyd haar herverkiesing te verseker.