In Gifbeker (Penguin, R230) is sampioene ’n sentrale deel van die gebeure wat aanleiding tot ’n paar moorde in die verhaal gee. Ek dink Irna is braaf om daardie sampioene wat sy geoes het gaar te maak en te eet! Ek sal dit nie waag nie. Daarvoor is ek te veel van ’n bangbroek.
Storm van der Merwe en Andreas Moerdyk speel weer die hoofrolle in die verhaal. Hierdie keer moet Moerdyk aan die kantlyn staan, terwyl Storm ’n paar raaiselagtige moorde moet oplos, want hy het uit die polisie bedank. En summier in Hermanus kom afpak by Storm. Op die eerste bladsy van die boek tref ons die eerste lyk aan. ’n Bekende (en giftige) kosblogger stort ineen in Zebardines, een van die spoggerigste restaurante in die dorp. Toevallig is Storm daar om die toneel waar te neem. Nou moet sy agter die kap van die byl kom. Is die blogger vergiftig? Hoeka is sjef Zeb bekend vir sy versamelkos en so ook is daar verskeie sampioengeregte op sy spyskaart. Soos wat die ondersoek vorder, sterf daar nog mense. Almal het ’n konnotasie met Zeb. Moerdyk meng natuurlik heerlik in by Storm se ondersoek.Irna van Zyl se karakters het reeds met haar eerste boek, Moordvis, ’n vashouplek in my kop gekry. Hulle stel nie teleur in hierdie verhaal nie. Die agtergrond van superster sjefs en spoggerige restaurante skep ’n interessante milieu vir die gebeure. Van Zyl het haar huiswerk gedoen en maak haar navorsingsmateriaal naatloos en geloofwaardig deel van die verhaal. Ek kyk met nuwe oë na die glansryke wêreld van sjefs en hul werkplekke! En ek vermoed ek gaan nie vinnig ’n sampioengereg bestel nie, veral nie as die sjef self die sampioene gaan oes het nie ... Storm is nie ’n karakter sonder baggasie nie en ná die lees van Gifbekerverstaan ek haar beter. Haar storie is nog nie uitgeskryf nie en ek hoop dat daar nog verhale gaan kom waarin sy ’n sentrale rol speel. - Phyllis Green
Tydens die Tweede Wêreldoorlog word Joodse gesinne verplig om ’n kind, 18 jaar of ouer, as werknemer aan die Duitse regering af te staan. Lale Sokolov bied aan om te gaan om sodoende sy gesin te beskerm. Die uiteinde van sy onselfsugtige daad is hy dat hy in die gevreesde konsentrasiekamp, Auschwitz, beland. Hy word in diens geneem as tatoeëerder van die nuwe aankomelinge. Hy ontmoet Gia,’n jong vrou, wanneer hy haar nommer op haar arm moet aanbring.
Heather Morris slaag baie goed daarin om die ware verhaal op ’n leesbare wyse oor te dra. Uit die aard van die saak is van die gebeure ontstellend, maar dis nie ’n verhaal wat die leser depressief en sonder hoop laat nie. Lees dit gerus as ware verhale jou interesseer.