Die Indusvalleibeskawing was ’n beskawing uit die Bronstydperk (3300–1300 v.C.) in hoofsaaklik die noordwestelike streke van Suid-Asië, van wat vandag Noordoos-Afganistan tot Pakistan en Noordwes-Indië is. Saam met Antieke Egipte en Mesopotamië was dit een van drie vroeë beskawings van die Ou Wêreld en, van die drie, die mees uitgestrekte. Dit het floreer in die vallei van die Indusrivier, wat deur die hele lengte van Pakistan vloei, en aan ’n stelsel van riviere wat eens deur die streek gekronkel het.
Die verdroging van die streek in die 3de millennium v.C. kon die rede gewees het vir die aanvanklike verstedeliking wat met die beskawing verbind word, maar kon ook eindelik gelei het tot die beskawing se ondergang en die verspreiding van die bevolking ooswaarts.
Dit het floreer in die bekkens van die Indusrivier, wat in die lengte deur Pakistan vloei, en aan ’n stelsel standhoudende riviere wat hoofsaaklik deur moesonreëns gevoed is en wat eens in die nabyheid van die seisonale Ghaggar-Hakrarivier in Noordwes-Indië en Oos-Pakistan gevloei het.
John het geskryf nadat hy baie gedink het oor waar hulle ballas vir die spoorlyn kon kry, het hy gehoor van die ruïnes van ’n antieke stad met die naam Brahminabad naby die spoorlyn. Toe hy die stad besoek, het hy baie stene gevind en, oortuig daarvan dat daar ’n groot steengroef was, is al die stene gebruik vir die maak van ballas.
’n Paar maande later het sy broer William se spoorlyn gevorder tot by ’n ander antieke stad, waarvan stene reeds deur dorpenaars van die nabygeleë Harappa gebruik is. Hierdie stene is gebruik vir ballas vir die lyn tussen Karachi en Lahore.
Ná onafhanklikwording is die grootste deel van die uitgrawings geërf deur Pakistan, waar die meeste terreine geleë was. Opgrawings van hierdie tyd af sluit in dié in 1949 onder Wheeler, die argeologiese raadgewer vir die Pakistanse regering.
Verskeie indelings word gebruik vir die tydperk van die Indusvalleibeskawing. Die algemeenste is die Vroeë, Ontwikkelde en Laat Harappa-fases. Volgens ’n alternatiewe benadering deur Shaffer word die breë Indusvalleitradisie in vier eras verdeel, die Voor-Harappa (vroeë kospoduserende era) en die Regionalisasie-, Integrasie- en Lokalisasie-era, wat min of meer ooreenstem met die Vroeë, Ontwikkelde en Laat Harappa.
’n Gesofistikeerde en tegnologies gevorderde stedelike kultuur is te bespeur in die Indusvalleibeskawing. Dit het gesorg vir die eerste stedelike sentrums in die streek. Die gehalte van stedelike beplanning is hoog en dit is duidelik die doeltreffende munisipale regerings het groot waarde geheg aan higiëne of, alternatiewelik, toegang tot die middele vir godsdiensrituele.
Daar was ’n enkele staat as ’n mens die eenvormigheid van die artefakte in ag neem, asook die beplande nedersettings, standaardgrootte van die stene en die vestiging van nedersettings naby grondstofbronne.
Die bewoners van die Indusvallei het akkurate metings van lengte, massa en tyd gehad. Hulle was aan van die eerste beskawings met ’n stelsel van eenvormige gewigte en mates. ’n Vergelyking van beskikbare voorwerpe dui op ’n groot verskeidenheid oor die hele streek. Hul kleinste indeling, wat op ’n ivoorskaal in Lothal in Gujarat ontdek is, was sowat 1,704 mm, die kleinste wat ooit gevind is uit die Bronstydperk. Ingenieurs het vir alle praktiese doeleindes die desimale verdeling van mates gevolg, insluitende ’n mate vir massa.
’n Stuk gereedskap is in Banawali ontdek wat blykbaar gebruik is vir die toets van die suiwerheid van goud (so ’n tegniek word steeds in dele van Indië gebruik).
Dit lyk of die Indusvalleibeskawing se ekonomie grootliks van handel afhanklik was. Dié is vergemaklik deur groot vooruitgang in vervoertegnologie. Die IVB was die eerste beskawing wat vervoermiddels met wiele gebruik het. Ander metodes het dalk oskarre, soos wat vandag nog in Suid-Asië gesien word, en bote ingesluit. Die meeste bote was waarskynlik klein en het dalk met seile gevaar; daar is egter bewyse van seevarende vervoermiddels. Argeoloë het ’n enorme baggerkanaal ontdek asook wat hulle beskou as vasmeergeriewe by die kusstad Lothal in Wes-Indië. ’n Uitgebreide kanaalnetwerk wat vir besproeiing gebruik is, is egter ook deur H.-P. Francfort ontdek.
In ’n studie van 2009 deur P.N. Rao et al. wat in die tydskrif Science gepubliseer is, het rekenaarwetenskaplikes die simboolpatroon met verskeie taal- en nietaaldokumente vergelyk en gevind die Indusskrifpatroon is nader aan dié van gesproke woorde, wat daarop dui dis die kode vir ’n tot dusver onbekende taal. Farmer, Sproat en Witzel trek egter dié bevinding in twyfel.
Die boodskappe op die seëls is te kort vir ’n rekenaar om te dekodeer. Elke seël het ’n ander kombinasie van simbole en daar is te min voorbeelde van elke volgorde om die konteks te bepaal. Die simbole wat by beelde staan, verskil ook en dit maak dit onmoontlik om die simbole se betekenis van die beelde af te lei.
Die godsdiens en geloofstelsel van die Indusvalleibeskawing is al baie ondersoek, veral in ’n poging om voorlopers van gode en godsdienspraktyke van latere Indiese godsdienste te identifiseer. Weens die skaarste aan bewyse, wat boonop op verskeie maniere vertolk kan word, en die feit dat die Indusskrif steeds nie ontsyfer is nie, is die afleidings taamlik spekulatief en hoofsaaklik geskoei op ’n retrospektiewe siening van ’n veel later Hindoe-perspektief.
’n Vroeë en invloedryke werk op die gebied wat die toon aangegee het vir Hindoe-vertolkings van argeologiese bewyse van die Harapa-terreine, is dié van die argeoloog John Marshall, wat in 1931 die volgende as prominente eienskappe van ’n Indusgodsdiens geëien het: ’n groot manlike god en moedergodin; die vergoddeliking of verering van diere en plante; ’n simboliese verteenwoordiging van die fallus en vulva; en die gebruik van baddens en water in godsdienspraktyke. Sy vertolkings het in die daaropvolgende dekades heelwat debatte ontlok en is soms betwis.
Een seël wys ’n sittende figuur met ’n hoofbedekking met horings en moontlik meer as een kop wat deur diere omring is. Marshall het die figuur geëien as ’n vroeë vorm van die Hindoegod Shiva (of Rudra), wat verbind word met asketisme, joga en linga, beskou is as ’n god van diere en dikwels met drie oë uitgebeeld is. Die seël het daarna bekend geword as die Pashupati-seël – na Pashupati, die god van alle diere, ’n bynaam van Shiva.
Terwyl Marshall se werk deur sommige ondersteun is, het ander verskeie besware gehad. Doris Srinivasan het gemeen die figuur het nie drie gesigte of ’n jogahouding nie, en dat Rudra in die Vediese religie nie ’n beskermer van wilde diere was nie. Herbert Sullivan en Alf Hiltebeitel het ook Marshall se afleidings verwerp. Eersgenoemde het beweer die figuur is vroulik en laasgenoemde het dit verbind met Mahisha, die buffelgod, en die omringende diere met die voertuie van gode vir die vier windrigtings.
Marshall het ook gemeen daar was ’n kultus van ’n moedergodin, geskoei op die ontdekking van verskeie vrouebeeldjies. Hy het gedink dit was ’n voorloper van die Hindoesekte Shaktisme. Die funksie van die beeldjies in die lewe van die Indusvalleibewoners is egter steeds onduidelik. Ook voorwerpe wat Marshall met fallusse en vulvas verbind het, was waarskynlik gebruiksvoorwerpe en gereedskap. Die moontlikheid dat hulle godsdiensvoorwerpe was, kan egter nie uitgesluit word nie.
Sedert omstreeks 1800 v.C. was daar tekens van ’n geleidelike agteruitgang, en teen omstreeks 1700 v.C. was die meeste stede verlate. ’n Onlangse ondersoek van menslike skelette wat op die Harappaterrein ontdek is, het gewys daar was teen die einde van die beskawing ’n toename in interpersoonlike geweld en aansteeklike siektes soos melaatsheid en tuberkulose.
In 1953 het sir Mortimer Wheeler voorgestel ’n inval deur ’n Indo-Europese stam uit Sentraal-Asië, die "Ariërs", het gelei tot die ondergang van die Indusbeskawing. Sy bewyse was 37 skelette wat in verskillende dele van Mohenjo-Daro ontdek is, asook paragrawe in die Vedas wat verwys na gevegte en forte. Ander geleerdes het egter sy teorie kort daarna verwerp omdat die skelette behoort tot ’n tydperk ná die stad se verval, en nie een is naby die fort gevind nie. Ondersoeke in 1994 deur Kenneth Kennedy het boonop gewys die merke is die gevolg van erosie en nie geweld nie.
Die Ghaggar-Hakra-stelsel is deur die moesonreëns gevoed. Omstreeks 1800 v.C. het die klimaat in die Indusvallei aansienlik koeler en droër geword, moontlik weens ’n algemene afname in reënval in dié tyd. Die droër klimaat het daartoe gelei dat die Ghaggar-Hakra se vloei afgeneem het tot by die voetheuwels van die Himalaja, en dit het gelei tot onreëlmatige en kleiner vloede wat oorstromingslandbou minder volhoubaar gemaak het.
Die watertoevoer het in so ’n mate afgeneem dat dit gelei het tot die val van die beskawing en die verspreiding van sy bevolking ooswaarts. Volgens Giosan et al. (2012) het die IVB-bewoners nie ’n besproeiingstelsel ontwikkel nie omdat hulle hoofsaaklik staatgemaak het op die moesonreëns, wat somervloede veroorsaak het. Namate die reën suid bly skuif het, het landboubedrywighede afgeneem. Die bewoners het toe na die Gangesvlakte in die ooste migreer, waar hulle kleiner dorpe en afsonderlike plase opgerig het. Die klein surplus wat in hierdie klein gemeenskappe vervaardig is, was nie genoeg om handelsbande te smee nie en die dorpe het mettertyd verdwyn.
Opgrawings op die Gangesvlakte wys stedelike nedersettings daar het omstreeks 1200 v.C. begin ontstaan, net ’n paar eeue ná die val van Harappa en veel vroeër as wat voorheen vermoed is. Argeoloë lê klem op die feit dat daar, nes op die meeste ander plekke in die wêreld, ’n aaneenlopende reeks kulturele ontwikkelings was. Dit "verbind die sogenaamde twee hooffases van verstedeliking in Suid-Asië".
Voorheen het geleerdes geglo die agteruitgang van die Harappabeskawing het gelei tot ’n onderbreking van die stedelike lewe op die Indiese subkontinent. Die beskawing het egter nie skielik verdwyn nie, en baie elemente daarvan is in latere kulture te bespeur. Die Begraafplaas H-kultuur kan ’n uitloper van die Laat Harappa wees. David Gordon White haal drie ander hoofstroomgeleerdes aan wat vas glo die Vediese religie kom gedeeltelik uit die Indusvallei.
Die Gevorderde Harappa-tydperk van die Indusvalleibeskawing het saamgeval met die Vroeë en Middel-Bronstydperk in die antieke Nabye Ooste, veral die Ou Elamitiese tydperk, die Vroeë tot die Ur III-tydperk van Mesopotamië, die Minoïese Kreta voor die bou van paleise, en die Ou Ryk tot die Eerste Oorgangstydperk van Egipte.
Dit bly aanloklik om die Indusbeskawing met verstedelikte dasas te verbind omdat die eerste Indo-Ariese migrasie na Indië vermoedelik net mooi saamgeval het met die tyd dat die IVB begin agteruitgaan het. Die ontdekking van die ontwikkelde, stedelike IVB het egter die 19de-eeuse siening dat die vroeë Indo-Ariese migrasie ’n "inval" deur ’n ontwikkelde kultuur was ten koste van ’n "primitiewe" inheemse bevolking, verander tot dat dit ’n geleidelike kulturele invloed was van nomadiese "barbare" op ’n ontwikkelde stedelike beskawing, wat vergelyk kan word met die Germaanse migrasie ná die val van Rome, of die inval van die Kassiete in Babilonië. Dit stem ooreen met idees oor taaluitruiling en bevolkingsbewegings in die algemeen, soos die migrasie van die proto-Griekssprekendes na Griekeland, of die ver-Indo-Europesing van Wes-Europa.