12,698,012 members (24,089 online)
136.5K views49 bookmarked
Programming with Exchange Server 2007 (EWS) - Part 3 Brij, 1 Dec 2008
Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 21-Jan-17 5:47Refresh123 Next » Uncategorized Archives - Page 2 of 7 - Orania Beweging
by Orania Beweging | Nov 25, 2019 | Uncategorized | 0 comments
by Orania Beweging | Nov 19, 2019 | Uncategorized | 1 comment
by Orania Beweging | Nov 19, 2019 | Uncategorized | 0 comments
Hierdie sal seker die eerste van baie briewe aan Oom wees. Ek hoop Oom sal verstaan, want ek het baie op die hart. Natuurlik nie met hoëgere woorde nie, alhoewel die skool en boeke my dit ook geleer het, maar sommer in gewone taal, omdat Oom ook mos maar ‘n gewone Boere-oom was. Ek skryf, omdat ek graag met Oom stukkies wil deel, sommer maar my gedagtes en idees, en ook iets vertel van wat gebeur het, waarmee ons besig is, en wat ons hoop in die toekoms sal gebeur. Natuurlik is die toekoms, en Oom was ook diep-dopper gelowig, nie in ons eie hande nie, maar menslik gesproke praat ek sommer. Ons werk steeds aan die Vryheid waarvoor Oom-hulle ook gewerk het, ons het dit nog nie gekry nie…
Dinge gaan maar rof hier in Zuid-Afrika, of soos dit tans bekend staan as Suid-Afrika of selfs Mzansi, maar ons hou moed en bou voort. Ons het mos die oorlog verloor, maar Oom weet dit, en die ou Boererepublieke het eers deel van die empaaier geword, en later darem weer een republiek, maar dinge was maar nooit dieselfde nie. Oom sien, daar het werklik baie dinge verander, sommiges mooi en goed, ander weer minder mooi en seer.
Miskien moet ek begin om Oom van die mooi en goeie dinge te vertel, dit is altyd sleg om slegte nuus op ‘n nugter maag te kry. Ons kon dit regkry om uit die groot depressie op te staan. Daar is baie mense wat hieraan meegehelp het, maar dit was ‘n handjievol wat die idee gehad het, en dit tot uitvoering kon bring. Generaal de Wet het die ds. wat die idee gehad het goed geken, ds. Kestell, ek weet nie of Oom hom geken het nie. Hy het woorde gehad wat steeds vandag in my hart warm klop: “‘n Volk red homself!” Sy organisasie het die beskrywende naam gekry van die Reddingsdaadbond, en hoe het ons nie onsself gered nie! Na die Ingelse alles gebrand het, en ons soveel kruisies moes plant vir al ons kinders en vroue wat in die kampe vir die kroon geoffer is… maar ek dwaal af. Ons het uit die as van ‘n verskroeide aarde opgestaan, en weer begin bou. Oom moet ons taal vandag beleef! Lewend, bruisend en ontwikkel tot die hoogste akademiese en wetenskaplike vlakke, en Oom Paul, ons het universiteite gebou! Oom moes dit sien, en ek sê moes, want dinge het verander. Maar dit was groot en mooi en Afrikaans.
Oom het eenkeer gesê dat ons die goeie en edele uit die verlede moet neem, en die toekoms daarop moet bou. Oom Paul, ons het probeer. En van dit het gewerk, en van dit het nie…
Terug by die Reddingsdaadbond. Hierdie ds. Kestell het ‘n plan gehad, daar was ‘n enorme byeenkoms by die Voortrekkermonument in Pretoria, o ja, vandag praat mense van Tswane as die plek se naam, maar vir my en my mense is dit Pretoria, Oom se beeld staan nog daar op die plein… Amper die hele volk was daar byeen toe die hoeksteen op 16 Desember 1938 gelê was; natuurlik presies 100 jaar na die slag van Bloedrivier. Oom Paul, ons hou nog steeds getrou aan die gelofte, selfs vandag nog, hier in 2019. Ds. Kestell het besef dat ons mense swaargekry het, 300 000 van onse mense was honger en sonder hoop, amper ‘n derde van ons klein volkie. Oom Paul, sy plan het gewerk, maar ongelukkig nie vir altyd nie, maar dit het gewerk. Vandag bly daar al weer amper 300 000 van ons mense in plakkerskampe. ‘n Plakkerskamp is amper soos ‘n konsentrasiekamp, net sonder die wit tente en Ingelse. Die FAK en ds. Kestell het saamgestaan, en 70 000 mense gewerf om 6 pennies by te dra, en die geld het gegaan vir onder meer lewenspolisse. Ek het geen idee wat 6 pennies werd was nie, ‘n sikspens? Miskien in vandag se geld iets soos R50 of só. Maar hierdie saamstaan het ons volk se toekoms en hede verander. Daar was 400 takke oor Suid-Afrika. Hulle het sommer baie Afrikanerbesighede begin, wat vir ons mense werk kon gee. Ek weet nie of Oom weet dat hy, dit is nou ds. Kestell, op die skip na Europa, waar Genl. de Wet gaan probeer geld insamel het vir die oorlogskuld van ons volk, vir hom gehelp het om sy boek te skryf, Strijd tusschen Boer en Brit. Ek het die boek onlangs klaar gelees, en lekker gelag vir die Jood wat die Boer se skuilingsklip by hom wou koop toe die Ingelse op hulle losgetrek het…
Oom Paul, ek moet nou ongelukkig gaan. Die werk in Orania hou nie op nie, ek sal Oom nog alles van Orania vertel, ek dink Oom sal daarvan hou.
Tot volgende keer, en stuur asseblief groete vir my Oupa. –
Orania is nie die hemel nie
by Orania Beweging | Okt 30, 2019 | Uncategorized | 4 comments
deur Pieter Krige
Enigeen wat iets van ons volk ken, sal met hierdie kennis sommer vinnig die “nie die hemel nie” uitdrukking kan beaam. Dit was natuurlik ook een van die eerste kommentare wat ek, na ek en my gesin besluit het om die trek Orania toe aan te pak, van ‘n Oraniër af gehoor het. Met die beskrywing van Orania as ‘n Afrikaner-Boere plek, was ek onder geen illusies gewees nie, ek is immers as een gebore, grootgemaak, het as een groot geword en in Pretoria by ‘n Afrikanerkerk se universiteit mens geword. Die Afrikaner is ‘n hardekopvolk, saamgestel uit waarskynlik die hardste koppe uit Europa, saamgestel uit groepe voorvaders wat dinge in hul geskiedenis het soos ‘n Honderjarige-oorlog, en nie aan dieselfde kant nie. Iemand vra my onlangs, in die empaaier se taal nogal: “But who exactly are these Afrikaners…” “It’s complicated…” begin ek, en na ‘n paar Sarie Marais, De Wette en Van Riebeecks, eindig eintlik ook maar weer met dieselfde… “complicated.”
Natuurlik, vanuit ‘n teologiese perspektief, is die “nie die hemel” uitdrukking ewig geldend vir alle plekke in hierdie tydelike bedeling. Ons is immers almal in sonde ontvang en gebore, dus is die hemel slegs vir die uitverkore begenadigde Kruismense beskore; na hierdie tydelike vir ons met die ewige verwissel is. Maar die “Orania is nie die hemel nie” verwys nie so diep teologies na die dinge nie, dit is eintlik maar ‘n uitdrukking wat my moes voorberei op ‘n werklikheid wat nie altyd maanskyn en rose is nie, alhoewel ons hier in die Karoo genoeg van beide ook het; maanskyn en rose dit is.
Ons het genoeg opinies om ons inwonertal te verdriedubbel, ek het gewoonlik twee of drie en stry lekker in die slapelose nagte met myself. Ek worstel intern soos my volk intern worstel. “Nie die hemel nie,” en nie altyd maklik nie, en soms selfs vrek moeilik.
Na my voorbereiding vir ‘n belangrike vergadering, en die Orania-eie gebruiklike twee of drie vergaderings as voorbereiding vir die vergadering, kom ons gewoonlik weereens agter dat ons doel en strewe presies belyn is, maar die weg daarheen, dit is soms minder duidelik.
Ek is soms dankbaar d at Orania nie ‘n party-politieke stelsel het nie, daar sou heel maklik en waarskynlik 1652 partye gewees het.
Ek weet nie of ander volkere ook so lekker met mekaar kan verskil en stry as ons nie, ek ken nie die ander so intiem nie, stel ook in ‘n sekere sin nie verskriklik belang in hul interne strukture en stelsels nie, in hul verhoudinge nie. Maar ons, ons ken ek redelik goed.
‘n Denker van ‘n ander volk, heel bekwaam polities en filosofies, sê onlangs vir my dat hulle met verlange en selfs jaloesie na die Afrikaner vandag kyk. Ons is so goed georganiseerd en eendragtig, almal in strukture wat saam vir die saak werk, een groot laer wat saam op trek die toekoms in is. Ek glimlag, maar help hom nie reg nie… ek dink hy is reg.
Ten spyte van die feit dat Orania “nie die hemel” is nie, is daar iets aan die gebeur, en wat gebeur is werk. En as mens werk en dinge doen, maak jy foute, en foute maak mense kwaad en bied geleentheid vir aanvalle. Soms is daar selfs dinge wat reg is, wat mooi loop, waarmee almal eintlik saamstem, waaroor ons lekker kan stry.
Ek het al hierdie dinge geweet en verwag, ons is immers ‘n klomp hardekop Afrikaners waarvan ek ook een is. Ek het nie hemel toe getrek nie, sal deur die genade ook eendag daardie laaste trek onderneem, maar het na ‘n werklikheid toe getrek. ‘n Werklikheid wat groei en hoop bied, ‘n werklikheid waarbinne my geloof, taal en kultuur nie net toegelaat word nie, maar erken word en uitgebou word. Ek het na ‘n werklikheid getrek wat groei. Ek probeer so een keer per maand deur die hele Orania ry, en elke keer staan ek verbaas, dat ten spyte van ons hardekopgeit, daar tasbare en sigbare groei is; groei wat ons volk so bitter nodig in hierdie gebroke wêreld het. Groei wat hoop in die tydelike bied, miskien ten spyte van ons hardnekkigheid, miskien as gevolg daarvan.
Daar is krag in ons verskille. Reitz skryf in sy boek Kommando, “en elke Boerekryger was sy eie generaal.” “Complicated…” antwoord ek die Engelsman. Ons is maar ‘n moeilike klompie mense wat God hier in Afrika tot ‘n nuwe volk kom maak het. Ten spyte hiervan, miskien as gevolg hiervan, bou ek voort… want hierdie klomp hardekoppe, het ek lief, sommer net soos ons is, want ek is deel hiervan.
In ons nie-hemelse Oranialaer, Afrikaner-Boerevolklaer, wapper daar vele vlae, maar hierdie volk, hierdie “complicated” klomp mense, hier aan die Suidpunt geplant, hier onder die Suiderkruis gebore, hierdie is my mense, en ek is op hulle trots… en ek ís vir hulle lief.
Ek besef onlangs dat dit die juk en die pad vorentoe was, wat ‘n klomp Afrikanerosse laat saamtrek het; nie hul eie vrye wil, behoeftes en begeertes nie, maar die taak wat aan hul opgelê is, en die juk wat hul saamsnoer. Ek hoef seker nie oor die juk wat binne die huidige omstandighede op ons as volk geplaas is veel te sê nie, ook nie oor die taak voorhande nie. Die enigste ding is, en hierdie is ‘n gróót ding… Voorwaarts die toekoms in.
(Die menings op Oraniablog is nie noodwendig dié van die Orania Beweging nie)
Die Orania-boom – geplant om te groei
by Orania Beweging | Okt 14, 2019 | Uncategorized | 1 comment
Vanaf my stoep, hier op my klein-hoewe, die een wat ek en Lianda, my liewe vrou, speels die ‘Ou-Transvaal’ noem, kyk ek na die ligte somerbries wat die pekanboord se blinkgroen nuwe blare ligweg wieg. In Orania het ons eintlik net twee seisoene, die warm een en die koue een. Dit is die begin van die warm een, en die wêreld verkleur dankbaar. Dit lyk sommer na lewe! Daar is iets van groot geloof nodig om ‘n pekanboom te plant, enige boom sekerlik, maar een wat eers na bykans ‘n dekade vrug dra, vereis groter geloof as wat vandag se kitswêreld noodwendig ruimte voor bied. Ek is dankbaar vir die kitswêreld ook, dit is lekker om dadelik met ons ondersteuners van regoor die wêreld met die tik-tik van ‘n klompie sleutels te kan kommunikeer, lekker om ‘n foto van ‘n klompie jong Oraniërs wat saam plesierig is te kan neem, en dadelik aan ons vriende in Stockholm, St. Petersburg, Perth, Tirool en Texas te stuur, lekker om iets soos Game of Thrones sommer dadelik te kan stroom na waar ons dit kan kyk. Maar die kitswêreld het soms ook die uitwerking dat ons nie verder as die volgende KFC deurrit kan, wil of hoef te beplan nie. En dit skep ‘n kultuur van onmiddellike bevrediging, van “entitlement”, en ongelukkig, met ons politieke verwagtinge en nood in die vervallende Suid-Afrikanisme, een van “vryheid nou!” “vlieg nou!” “trek nou!” In my aard is ek ook haastig, ook angstig oor die totale verval, maar ek reken deel van die redes vir die verval, is die gebrek aan langtermyn visie en beplanning, die inkoop in die goedkoop kitsoplossing sodat ek na die uitdeel van ‘n t-hempie en tweeliter Fanta genoeg stemme kan kry om darem ‘n plekkie in die parlement te kan bekom… Die langtermyn beplanning in die Suid-Afrikaanse politiek is van verkiesing tot verkiesing. Ek staan dus redelik onverbaas voor die twee wêrelde wat teen mekaar gekontrasteer word. Aan die een kant, hier in die Karoo, is daar 3 dekades gelede pekanboorde geplant, en aan die anderkant is daar beplan oor hoe die volgende verkiesing gewen kan word. Twee wêrelde wat toenemend van mekaar verwyderd word.
Dit vat ‘n sekere tipe geloof en versiendheid om in die Karoo ‘n pekanboom te kom plant, en die boom word as’t ware ‘n metafoor wat Orania kan beskryf. Geplant, om dit te versorg, vir lank, vir dekades, met die oog op en geloof dat die vrug sal kom, op die regte tyd.
Drie dekades gelede het ‘n klompie pioniers die visie gehad, om die Orania-saad in die vrugbare Oranje-oewer te kom plant, en vir drie dekades is dit gekoester en versorg, met die geloof dat die vrug sal kom, en hulle het hierdie Orania-boom geplant, sodat dit kan groei om vir my en my mense lewe te kan bied… Hier kyk ek nou hoe my kinders onder die lafenis van ‘n pekanboord speel, en ek besef iets groots: Om vry te kan wees, moet mens in geloof en hoop bome plant, met die oog op ons genadige God en die vrye toekoms vir ons mense;
want ‘n boom sal tog aan sy vrug geken word.
(Menings op die Orania Blog is nie noodwendig die menings van die Orania Beweging nie)
by Orania Beweging | Sep 23, 2019 | Uncategorized | 2 comments