Sou Karel Schoeman se status as romansier presies dieselfde gewees het as hy soos J.M. Coetzee in Engels geskryf het? Myns insiens lê die sukses van die bundel veral in twee kenmerke daarvan: enersyds in die tydlose gedagtes wat in die gedigte vasgevang word, maar andersins ook in die feit dat die gedigte nooit te swaar leun op die brontekste of selfs te afhanklik daarvan raak nie. Elk van die tekste in die bundel is ’n gedig in eie reg, en die naspeur van die oorspronklike prikkels sal ’n intellektuele uitdaagspeletjie wees, eerder as wat dit noodsaaklik is om die gedigte te begryp. (Dit sal natuurlik interessant wees om die stigmatisering van tuberkulose in die twintigste eeu na te gaan, toe die siekte met arm gemeenskappe geassosieer geraak en sy romantiese kleur begin verloor het.) Maar siektes met sigbare en aftakelende simptome – veral wanneer liggaamlike uitwerpingsprosesse ter sprake kom – sal waarskynlik vandag nog veel eerder in die doofpot gestop word.