Wêreldgebeure en dinge wat in die kerklike lewe plaasvind, kan ‘n mens soms so somber maak, nie waar nie? Ons probleem is egter: Ons kyk so dikwels nie verder as die harde, sigbare werklikheid rondom ons nie. Ons staar ons blind op dit wat ons met ons oë sien: die probleme in die land en die afval in die kerk. Ons het oog net vir die oormag teen ons.
Sondag 19 leer ons egter om verder te kyk as wat die oog van die liggaam sien. Die Kategismus vestig die oog van die geloof op ‘n ander werklikheid: die werklikheid van Christus se koningskap! Want Hy regeer: Hy het die teuels van die wêreldgeskiedenis in sy hande; en – in die kerk het Hy die heerskappy. En Hy is beklee met alle mag.Wat ‘n troos!
Die artikel oor die sit aan die regterhand word dus volgens die Heidelbergse Kategismus by die artikel oor die hemelvaart gevoeg.
In antwoord 50 lê die Kategismus self die verband: (Dit word bygevoeg) omdat Christus daarom (met dié doel) na die hemel opgevaar het, dat Hy Hom daar sou betoon as die Hoof van sy Christelike Kerk, deur wie die Vader alle dinge regeer. Dat Christus gaan sit het aan die regterhand van God, sy troonsbestyging, sy koningsheerskappy – dit was die doel van die hemelvaart van Christus. So kan ons die Kategismus verstaan.
In Matteus 22 (vv 42-45) is die groot Skrywer van die Psalms weer aan die woord, Jesus Christus onse Here. En daar in Matteus sê die eintlike Psalmdigter dit in die duidelikste taal: Dawid het in Psalm 110 nie van homself gepraat nie, maar van Christus. Vir sy Christus sê die Vader dus: “Sit aan my regterhand”.
Psalm 110 vers 1 is terloops die teks wat die meeste aangehaal word in die Nuwe Testament – 21 maal.