Soropositivo-blog Marcia: ART het laat gekom
Por Claudio Souza9818
A ART opgedaag, maar Márcia het al te veel geveg memoias-postuum-de-bras-tenks
Marcia het al te veel gely, te veel gebyt, te veel gehuil, en gelukkig het ek haar 'n bietjie laat lag. Maar op die ou end was sy te liefgehad.
En net vir ouens soos ek, gemors.
Soveel dat ek, die patso, eers besef het dat ek haar 'n dag later liefhet ...
'N Dag nadat sy vertrek het
KUNS was laat vir Márcia, in Memorian
1 KUNS was laat vir Márcia, in Memorian
1.1 ART was laat in die tweede helfte van die 90-dekade van die 20ste eeu
1.2 KUNS het ook laat vir Waldir aangekom
1.3 Waldir se "aflewering", reeds in die antiretrovirale terapie seisoen
1.4 Die Vrees om te weet
1.4.1 Dit was nie soos Ultragas, elke ander dag, ultragas by die hek nie
1.4.2 En sy het "hoog gehad"
1.4.3 Die moegheid ... .. Ek weet dit
1.4.4 Een laaste blik
1.4.5 Die yskas
Laat of nie, jy het geweet!
Alhoewel ek nie meer 'n inwoner van die ondersteuningshuis was nie en sedert ek nie werk kon kry nie, het ek vrywillig by CRT-A en die ondersteuningshuis gesorg en 'n hartseer verswakte persoon, Waldir, aan my gegee wat my baie geleer het nederigheid, daarom, alhoewel ek 'n man was, moes sy penis skoongemaak word en ek sal nie die stok gesig hê om 'n verpleegster te bel nie, want "in die kuik kry ek dit nie" nie.
So, Ek het mense gehelp en twee maaltye per dag gekry, een by CRT-A en 'n ander by die ondersteuningshuiswaar ek geweier het om in daardie hel te woon. Dit kan op sommige maniere sinies of selfs skynheilig lyk. Maar 'n persoon met Vigs, sonder medisyne, sonder behuising, sonder om in staat te wees om te voed, sal dit altyd nodig wees. Veral in die donker natuurskoon van die 90's!
ART was laat in die tweede helfte van die 90-dekade van die 20ste eeu
Toe kom die skemerkelkie, die ART, en daarmee saam wat ek "die einde van die eerste golf" noem (die trippelterapie - die sogenaamde skemerkelkie) is pas ingeplant en daar was nog baie mense met swak gesondheid) Dit was nie moeilik om te vind wat om te doen nie.
ARV het ook laat aangekom Waldir
Alhoewel ek nie deel was van die teikengehoor nie, het ek 'n Ondersteuning Huis Brenda Lee, my voormalige bestuurder, Elisabete.
Waldir, wat 65 dae later gesterf het as slagoffer van iets wat op die sterftesertifikaat as miliêre tuberkulose verskyn het.
Daar is aan my gesê dat ek wydverspreide tuberkulose het.
Op 'n dag raak ek opgewonde en vertel ek hierdie ander verhaal. Oorlede van armoede Waldir.
Ek het opgewonde geraak en gesê die skakel is reg langsaan! KUNS kan min vir hom doen!
Met verloop van tyd het ek lank gelede geleer dat alles, selfs met ART, is soos God dit wil hê!
Maar dit is nie die verhaal van Waldir wat ek hier op hierdie bladsy vertel nie.
Dit is my verhaal met Marcia, wat ek die plesier gehad het om te ontmoet terwyl ek Waldir vergesel het.
Waldir se "aflewering", reeds in die antiretrovirale terapie seisoen
Nadat Waldir 'oorhandig' het om sy talle versorging te ontvang, wat hom die hele dag geneem het, was ek vry om huis toe te gaan en hom eers laatmiddag op te tel.
Soek hier is om in die rolstoel te sit en ambulans toe te neem.
Dit kom van die ondersteuningshuis, bekend as Pous alles (...).
Maar hy het verkies om in die hospitaal te bly, om die gange te gaan, in elke kamer in te gaan, met mense te praat en die kans gehad om 'n vergete glas water aan 'n kamer oor te gee.
En soms het ek myself nie gehad om iemand se gees met hoop te voed nie. Ondanks die bestaan ​​van ART destyds, was my algemene toestand nie die beste nie.
Me. Ek was baie beter as baie, ontelbaar !!!
En soos u kan sien, was ek redelik verkeerd oor ART.
Ek dink Ek het soveel hoop gegee dat ek my uiteindelik oortuig het.
So ontmoet ek Lia, Edna, Petrus, Angela (19 hemophilic jaar), baie ander mense (soos dat die meisie wat komplikasies met toxo het en leef bewus en in 'n fetale posisie, afhanklik van almal vir alles al die tyd); dit vir so baie ander, Marcia, wat my bring trane selfs nou, na so lank.
Die Vrees om te weet
Sy het gekontrakteer MIV is verbaas deur 'n positiewe MIV-diagnose weens 'n aantal opportunistiese infeksies wat haar man binne 5 maande aangeval en doodgemaak het.
Verdoem dit Amaryllis was 'n slagoffer en haar man ook! Die tyd tussen besmetting en transmissievermoë is nul!
Sy was ook nie lekker nie (ek wonder altyd hoe 'n persoon hiervan begin siek word en niemand pla die aandag om na te gaan nie).
En ek vra ook hoe die persoon nie besef dat iets verkeerd is en tot die einde toe los nie.
Dit moet die vrees wees om te weet, want Die toets was nog altyd betroubaar!
Maar toe ek haar ontmoet het, was dit beter, teruggekeer het om te loop soos 'n skok Duckie (Ek het altyd gesê dat haar wat glimlag ...), en is gevul met hoop.
Dit was nie soos Ultragas, elke ander dag, ultragas by die hek nie
Maar ek moes elke dag daar wees en binneaarse medikasie kry; die byt het haar gemartel, daar was nie meer aar wat gevind kon word sonder om 30 te soek nie, 50 minute ... en sy het gehuil net om die naald te sien (ek dink dit het haar are vererger) en ek het altyd verbygegaan 8 en 'n half in die oggend om te probeer help (hy het haar omhels en aanhou praat nonsens in haar oor, harig gesing op die sewe-en-dertig-jarige meisie en sy het gelag soos 'n kind. Ten minste afgelei. En daar is diegene wat wil nie sterf aan 'vont'AIDS nie"
En sy het "hoog gehad"
Dit duur 'n paar maande 2 en sy ontslaan is.
Maande later, het ek reeds buite die huis ondersteuning, het die Crta om te sorg vir myself en afgekom die trappe 8 storie, gaan deur elk van die kamers en beland vergadering weer Marcia, wat dut, oë oop, heeltemal moedeloos. So depressief dat ek bang was. Sy was ook geskok deur die skielike koms van 'n persoon en het wakker geword. Ons het gepraat.
Die moegheid ... .. Ek weet dit
Daar was nie veel te sê. Ek het nie geglo in enigiets ... en sy het vir my gesê dit:
ClaudioEk is moeg, ek wil nie meer te leef.
Selfs sonder die hoop, met haar geraas en gesê sy geleef het, wat geveg het, wat nie sou gee dat hy so naby (wat?), Wat gaan nog een dag.
Ek het by haar gebly so lank as wat ek kon, maar ek moes gaan, dit was 'n Vrydag en die lewe hy het my daar buite gebel en eise en verpligtinge geëis ...
Een laaste blik
Toe ek verlaat sy het my gedruk en gesê:
Dankie vir alles Claudius.
Ek het gehuil (terwyl ek nou huil) en ek het geen woord gehad nie ... dit was die laaste keer dat ek haar in die lewe op aarde gesien het ... Sy is tuis oorlede by haar, wat baie verlig was (...).
Dit is 'n normale storie, eie aan 'n hospitaal in die wêreld. Slegs een detail in hierdie storie laat my rekening - dit:
Op Maandag, vroeg in die oggend, Ek storm na die hospitaal, steeds onbewus van haar lot, en wou inligting.
Toe het. Dona Teresa, hoof van die hospitaal dag verpleegster, 'n dame 55 jaar, grys hare, gelukkige oë (die beeld van die ouma) het my vertel dat sy gesterf het.
Voor my verbasing en my hartseer het sy gesê:
Hoekom is dit? Jy weet, jy, mense wat met MIV leef en mense wat met vigs, altyd goed eindig ...
Ek was, vir 'n tweede, oor om te speel - dit is die vierde vloer, maar het haarself ...
Ek het nog nooit met haar gepraat. Dit lyk vir my tot vandag toe heeltemal absurd dat 'n mediese beroep so onsensitief kan wees ...
Marcia, liewe, dat ek weet dat jy oor my waak waar jy ook is: Baie dankie vir die lesse wat u vir my gegee het, en vir die geseënde geleentheid om na 'n RESET te dien en te begin leer om lief te hê.