Epileptiese beslaglegging - simptome, oorsake, behandeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Epileptiese aanval - Dit is 'n beslaglegging wat veroorsaak word deur intense neurale ontladings in die brein wat manifesteer deur motoriese, outonome, geestelike en geestelike disfunksie, verswakte sensitiwiteit. Epileptiese aanvalle is die hoof simptoom van epilepsie, 'n chroniese neurologiese afwyking. Hierdie siekte is 'n aanleg van die liggaam tot die onverwagte voorkoms van stuiptrekkings. 'N kenmerkende kenmerk van epipridkatsiya is kort. Gewoonlik stop die aanval op sy eie binne tien sekondes. Dikwels kan die aanval serieus wees. 'N reeks epiprips waarin die aanvalle een vir een gaan sonder 'n herstelperiode word as epileptiese status verwys.
Oorsake van epileptiese aanvalle
In baie gevalle kan epilepsie episodes voorkom by pasgeborenes met hoë liggaamstemperatuur. Dit is egter glad nie nodig dat die aangetaste kwaal in die toekoms in kinders sal ontwikkel nie. Hierdie siekte kan enige onderwerp beïnvloed, ongeag geslag of ouderdom. Maar meer dikwels kan die eerste tekens van 'n epileptiese beslaglegging tydens die pubertalperiode waargeneem word.
Driekwart van diegene met hierdie siekte is jongmense onder twintig. As epilepsie sy debuut in 'n ouer ouderdom maak, dan is die redes wat die ontwikkeling daarvan veroorsaak het, meer dikwels beroertes, beserings, ens. Vandag vind wetenskaplikes dit moeilik om 'n enkele gemeenskaplike faktor te identifiseer wat die voorkoms van die betrokke kwaal opwek.
Epilepsie kan nie ten volle as 'n oorerflike patologie beskou word nie. Terselfdertyd verhoog die waarskynlikheid van die voorkoms van hierdie siekte, indien iemand in die familie aan epileptiese aanvalle ly. Ongeveer veertig persent van pasiënte het noue familielede wat aan hierdie siekte ly.
Ten einde 'n epileptiese krampbeslag te kry, is dit nodig om twee faktore te hê, naamlik die aktiwiteit van die epileptiese fokus en die konvulsiewe serebrale gereedheid.
Dikwels kan 'n aura die epipridasie voorafgaan, waarvan die manifestasies redelik divers is en veroorsaak word deur die lokalisering van die beskadigde breinsegment. Eenvoudig gestel, die manifestasies van aura hang direk af van die plek van die konvulsiewe (epileptiese) fokus.
Daar is 'n aantal fisiologiese faktore wat die aanvang van epiphrista kan veroorsaak: die aanvang van menstruasie of slaap. Ook, 'n epileptiese beslaglegging kan veroorsaak word deur eksterne toestande, soos flitslig.
Epileptiese aanvalle word veroorsaak deur 'n siekte wat die senuweeselle in die grys materie aktiveer en dwing om elektriese ontlading te ontlaai. Hul intensiteit hang af van die lokalisering van hierdie elektriese hiperaktiwiteit.
Epileptiese aanvalle kan die volgende afwykings veroorsaak: skade aan ioonkanale, wanbalanse van neurotransmitters, genetiese faktore, hoofbeserings, suurstoftekort.
In die liggaam is kalsium-, natrium- en kaliumione verantwoordelik vir die produksie van elektriese ontladings. Uitlaatgawes van elektriese energie moet gereeld opvlam sodat die stroom voortdurend van een senuwee-eenheid na die ander kan sirkuleer. As die ioonkanale beskadig word, vind 'n chemiese wanbalans plaas.
Afwykings kan voorkom in stowwe wat as "boodskappers" optree tussen die selle van die senuweestelsel (neurotransmitters). Van besondere belang is die drie neurotransmitters hieronder:
- Gamma-aminobutuursuur (die belangrikste inhibitor mediator van die senuweestelsel, behoort aan die groep neutropiese middels) dra by tot die behoud van senuweeselle deur sterk brandende middels;
- Serotonien, wat die gepaardgaande en korrekte gedrag beïnvloed (byvoorbeeld rus, slaap en kos), die wanbalans word veroorsaak deur die depressiewe toestand;
- Asetielcholien, wat 'n belangrike belang van geheue en leer het, neuromuskulêre vertaling verrig.
Afsonderlike vorme van die betrokke siekte het toestande waarin genetika 'n belangrike rol speel. Algemene tipes epifriscues word waarskynlik veroorsaak deur genetiese faktore, eerder as privaat epileptiese aanvalle.
Hoofbeserings lei dikwels tot die voorkoms van epileptiese aanvalle, ongeag die ouderdomsgroep van beseerde persone. Die eerste epiphrista, wat veroorsaak word deur meganiese skade aan die brein, kan jare na beserings voorkom, maar dit is redelik skaars.
Simptome van 'n epileptiese aanval
Teen die agtergrond van epilepsie kom verskeie geestesversteurings en disfunksies van die senuweestelsel dikwels voor: aanhoudende persoonlikheidsmisvorming, aanvalle, psigose. Die eerder komplekse simptome van die patologie wat oorweeg word, word aangevul deur 'n verskeidenheid somatiese manifestasies.
Die mees prominente simptoom van die beskadigde kwaal word beskou as 'n groot konvulsiewe epipadiasie, wat tradisioneel in vier fases verdeel word: aura (voorlopers van 'n aanval), die toniese fase, die kloniese stadium en die verduisteringsfase.
Die meeste aanvalle word voorafgegaan deur voorgangers, wat kan wees: hoofpyne, prikkelbaarheid en hartkloppings, algemene malaise, swak slaap. Danksy sulke voorgangers kan pasiënte 'n paar uur voor die voorkoms daarvan bewus wees van die komende epiprike.
Aura kan op verskillende maniere klinies manifesteer. Daar is die volgende variëteite daarvan:
- vegetatiewe aura (uitgedruk deur vasomotoriese afwykings, sekretiewe disfunksies);
- sensories (manifesteer deur pyn of ongemak in verskillende dele van die liggaam);
- hallusinatoriese (met hierdie aura is daar ligte hallusinerende verskynsels, byvoorbeeld, vonke, vlamme, flitse);
- motor (bestaan ​​uit verskillende bewegings, byvoorbeeld, die pasiënt kan skielik hardloop of begin spin op een plek);
- verstandelik (uitgedruk deur die invloed van vrees, komplekse hallusinasies).
Na die verloop van die aura fase, of sonder dit, vind 'n "groot stuiptrekkende epipadiasie" plaas, wat hoofsaaklik uitgedruk word deur die spiere in die hele liggaam te verslap met 'n skending van statika, waardeur die epileptiese skielik in duie stort en die verlies van bewussyn. Dan kom die volgende stadium van die aanval - die toniese fase, verteenwoordig deur toniese stuiptrekkings tot dertig sekondes. Gedurende hierdie fase het pasiënte 'n toename in polsslag, sianose van die vel en 'n toename in bloeddruk. Die toniese fase word gevolg deur kloniese stuiptrekkings, wat afsonderlike ewekansige bewegings is wat geleidelik toeneem en in skerp en ritmiese buiging van die ledemate verander. Hierdie fase duur tot twee minute.
Pasiënte gee dikwels in die aanloop van die aanval vreemde geluide wat lyk soos 'n lae, borrelende, kreunende. Dit is as gevolg van 'n konvulsiewe spasma van die spiere van die larinks. Ook tydens epiphrispu kan onwillekeurige urinering voorkom, minder dikwels 'n daad van ontlasting. Terselfdertyd is daar geen vel- en spierreflekse nie, die pupille van die epileptiese is uitgebrei en onbeweeglik. Skuim van die mond kan gaan, dikwels rooi, as gevolg van oormatige speeksel en byt van die tong. Geleidelik verdwyn die krampe, die spiere ontspan, die asemhalingsvlakke af, die pols vertraag. Die helderheid van bewussyn kom stadig terug, begin eers in die omgewing. Na 'n aanval, voel pasiënte gewoonlik moeg, oorweldig, voel hoofpyn.
Hieronder is die hoof tekens van 'n epileptiese beslaglegging met tonikroniese konvulsies. Die pasiënt skielik skree en val. As 'n epileptiese stadiger sak, asof die obstakel vir die val val, "dit omseil", dui dit daarop dat 'n epileptiese aanval begin het. Nadat dit geval het, druk die epileptiese die arms op die bors en druk die bene. Ná 15-20 sekondes begin hy stoot. Na die beëindiging van beslagleggings kom die epileptiese geleidelik na sy sintuie, maar hy onthou nie wat gebeur het nie. In hierdie geval voel die pasiënt baie moeg en kan hy vir 'n paar uur aan die slaap raak.
Trouens, deskundiges klassifiseer epilepsie volgens tipe beslaglegging. In hierdie geval kan die kliniese beeld van die siekte, afhangende van die mate van ontwikkeling van die patologie, wissel.
Daar is sulke tipes aanvalle: algemene (groot), gedeeltelike of brandpunte, beslaglegging sonder stuiptrekkings.
Algemene epi-aanvalle kan voorkom as gevolg van trauma, serebrale bloeding, of 'n oorerflike aard hê. Sy kliniese prent is hierbo beskryf.
Groot konvulsiewe aanvalle is meer algemeen by volwassenes as by kinders. Absesse of algemene nie-konvulsiewe aanvalle is meer kenmerkend van laasgenoemde.
Afwesigheid is 'n soort algemene korttermynbeslaglegging (tot dertig sekondes). Dit word gemanifesteer deur die bewussyn uit te skakel en nie oë te sien nie. Van die kant af lyk dit of die persoon dink of in 'n stupor is. Die frekwensie van sulke aanvalle wissel van een tot honderde aanvalle per dag. Die aura vir hierdie soort epifriscups is nie tipies nie. Soms kan absense vergesel word deur 'n ruk van die ooglid of 'n ander deel van die liggaam, 'n verandering in die kleur van die gelaatskleur.
Met 'n gedeeltelike aanval is een deel van die brein betrokke, daarom word hierdie tipe epipadiasie 'n fokale beslaglegging genoem. Aangesien die verhoogde elektriese aktiwiteit in 'n aparte fokus is (byvoorbeeld by epilepsie veroorsaak deur besering, is dit slegs in die aangetaste gebied teenwoordig), krampe word in een deel van die liggaam gelokaliseer of 'n sekere funksie of stelsel van die liggaam misluk (gehoor, visie, ens.). . In so 'n aanval kan die vingers ruk, die been mag waai, die voet of hand onwillekeurig roteer. Ook reageer die pasiënt dikwels klein bewegings, veral dié wat hy net voor die beslaglegging gemaak het (byvoorbeeld, klere reguit, bly loop, knipoog). Mense het 'n kenmerkende gevoel van verleentheid, ontmoediging, angs, wat voortduur na 'n aanval.
'N Epileptiese beslaglegging sonder stuiptrekkings is ook 'n tipe van die siekte wat behandel word. Hierdie tipe word gevind by volwassenes, maar meer dikwels by kinders. Dit word gekenmerk deur die afwesigheid van stuiptrekkings. Buitendien blyk 'n individu tydens 'n beslaglegging bevrore te wees, met ander woorde, daar is 'n afwesigheid. Ander manifestasies van 'n aanval wat tot komplekse epilepsie lei, is ook in staat om aan te sluit. Hul simptome is te danke aan die lokalisering van die aangetaste area van die brein.
Tipies, 'n tipiese epi-aanval duur nie langer as 'n maksimum van vier minute nie, maar kan 'n paar keer per dag voorkom, wat die gewone lewensaktiwiteit negatief beïnvloed. Aanvalle is selfs in die loop van drome. Sulke aanvalle is gevaarlik omdat die pasiënt op spyker of speeksel kan stik.
In verband met die voorafgaande is baie geïnteresseerd in 'n epileptiese beslaglegging noodhulp. In die eerste beurt moet jy kalm bly. Paniek is nie die beste helper nie. Jy kan nie probeer om 'n persoon te keer of probeer om die konvulsiewe manifestasies van epipripsis te beperk nie. Die pasiënt moet op 'n harde oppervlak geplaas word. Jy kan dit nie tydens 'n aanval beweeg nie.
Die effekte van 'n epileptiese aanval kan wissel. Enkel kort termyn epiprikadki het nie 'n vernietigende effek op breinselle nie, terwyl langtermynparoksisme, in die besonder epileptiese status, onomkeerbare veranderinge en die dood van neurone veroorsaak. Daarbenewens lig 'n ernstige gevaar babas met 'n skielike verlies van bewussyn, aangesien beserings en kneusplekke waarskynlik is. Epileptiese aanvalle het ook negatiewe gevolge in sosiale terme. Die onvermoë om 'n eie staat te beheer op die oomblik van epipripsis, gevolglik, die opkoms van vrees vir nuwe aanvalle in druk plekke (byvoorbeeld skool) dwing baie kinders wat aan epileptiese aanvalle ly, om 'n taamlik eensame lewe te lei en kommunikasie met hul eweknieë te vermy.
Epileptiese beslaglegging in 'n droom
Epilepsie met nagtelike aanvalle, wat gekenmerk word deur aanvalle in die proses om te gaan slaap, tydens drome of ontwaking, word beskou as 'n tipe van die betrokke siekte. Volgens statistiese inligting, statistiek, hierdie tipe patologie, ly byna 30% van alle mense wat aan epilepsie ly.
Aanvalle in die nag is minder intens as dagtyd. Dit word verklaar deur die feit dat die neurone wat die patologiese fokus rondom die droom van die pasiënt omring, nie reageer op die sweep van die aktiwiteit wat uiteindelik minder intensiteit veroorsaak nie.
In die proses van droom kan 'n aanval begin met 'n skielike onredelike wakkerwording, met 'n gevoel van hoofpyn, bewing van die liggaam en gagging. 'N Persoon tydens 'n epipridasie kan al vier opstaan ​​of gaan sit, swaai haar bene, soortgelyk aan die oefening "fiets".
Tipies, 'n aanval duur tien sekondes na 'n paar minute. Gewoonlik onthou mense hul eie gevoelens wat tydens 'n aanval ontstaan. Benewens die ooglopende tekens van 'n uitgestelde beslaglegging, is daar dikwels indirekte bewyse, soos spore van bloedige skuim op die kussing, 'n gevoel van pyn in die spiere van die liggaam, skrape en kneusplekke kan op die liggaam voorkom. Seldsame, na 'n aanval in 'n droom, kan 'n persoon op die vloer wakker word.
Die gevolge van 'n epileptiese beslaglegging in 'n droom is eerder dubbelsinnig, aangesien slaap die belangrikste proses van die organisme se lewensbelangrike aktiwiteit is. Slaap ontbering, dit is die ontneming van normale slaap lei tot 'n toename in aanvalle, wat breinselle verswak, die senuweestelsel as 'n geheel uitput en die konvulsiewe gereedheid verhoog. Daarom word gereelde nagtelike wakkerings of vroeë kinders gekontrakteer vir individue wat aan epilepsie ly, 'n abrupte verandering in tydsones is ongewens. Dikwels kan 'n gereelde aanval 'n normale alarmklok veroorsaak. Kliniese manifestasies wat geen direkte verband met die kwaal het nie, soos nagmerries, slaapwandelaars, urinêre inkontinensie, ens., Kan drome van 'n epileptiese pasiënt vergesel.
Wat om te doen tydens 'n epileptiese aanval, as hy 'n persoon in 'n droom oorhaal, hoe om sulke aanvalle te hanteer en hoe om moontlike beserings te vermy?
Om nie tydens 'n epileptiese beslaglegging seergekry te raak nie, is dit nodig om 'n veilige kajuit toe te rus. Dit is nodig om enige brose items en alles wat beserings kan veroorsaak, langs die bed te verwyder. Beddens met hoë bene of met rug moet ook vermy word. Dit is die beste om op die vloer te slaap, waarvoor jy 'n matras kan koop, of die bed omring met spesiale matte.
Om die probleem van nagaanvalle op te los, is 'n geïntegreerde benadering belangrik. In die eerste beurt moet jy genoeg slaap kry. Jy kan nie die nag se slaap nie. Jy moet ook die gebruik van allerhande stimulante soos energie drankies, koffie, sterk tee laat vaar. Dit moet ook 'n spesiale ritueel van aan die slaap raak, wat die gemete bewegings insluit, die verwerping van al die gadgets vir 'n uur voor die beplande slaaptyd, 'n warm stort, ens.
EHBO vir epileptiese beslaglegging
Dit is nie altyd moontlik om 'n beslaglegging te verwag nie, daarom is dit baie belangrik om inligting oor die onderwerp van 'n epileptiese aanval noodhulp te kry.
Die ontwrigtende oortreding is een van die min aantal kwale, waarvan die aanvalle dikwels stomheid en paniek in die omliggende mense veroorsaak. Dit is deels te wyte aan 'n gebrek aan kennis oor die patologie self, asook oor moontlike aktiwiteite wat tydens 'n epileptiese aanval uitgevoer moet word.
Hulp met 'n epileptiese aanval behels in die eerste beurt 'n aantal reëls, waarna die epileptiese die beslaglegging met die minste verlies vir hulself kan oorleef. Om onnodige beserings en kneusplekke te vermy, moet die pasiënt op 'n plat vlak gelê word, met 'n sagte roller onder die kop (kan van afval materiaal gemaak word, byvoorbeeld uit klere). Dan is dit nodig om die persoon van die klere te verlig (los die das, draai die serp af, knip die knoppies, ens.), Verwyder al die dinge wat naby hom is, wat hy kan seermaak. Dit word aanbeveel om die pasiënt se kop na die kant te draai.
In teenstelling met die gewilde opinie, is dit nie nodig om vreemde voorwerpe in jou mond te sit om die tong te verhoed nie. Want as die kake gesluit is, dan is daar 'n moontlikheid om hulle te breek, tande aan die pasiënt uit te steek of hul eie vingers te verloor (tydens 'n beslaglegging hou die kake baie sterk vas).
Noodhulp vir 'n epileptiese aanval behels die vind van 'n persoon langs die epileptiese totdat die beslaglegging voltooi is, kalm en versamel persoon wat probeer help.
Tydens 'n aanval moet u nie die pasiënt dronk kry nie, hou hom met geweld in gedagte, probeer om resussitasiemaatreëls te verskaf, medisyne te gee.
Dikwels, na 'n epi-aanval, is 'n persoon geneig om te slaap, dus is dit nodig om voorsiening te maak vir slaap.
Behandeling van epileptiese aanvalle
Die basis van die behandeling van epileptiese aanvalle is 'n konstante inname van antiepileptiese farmakopee middels vir baie jare. Epilepsie word algemeen beskou as 'n potensieel geneesbare siekte. Die bereiking van dwelmmisbruik is moontlik in meer as sestig persent van die gevalle.
Vandag kan ons selfvertroue basiese antiepileptiese middels onderskei, wat karbamazepien en valproiensuurmiddels insluit. Die eerste word wyd gebruik in die behandeling van fokale epilepsie. Valproïensuurpreparate word suksesvol gebruik beide in die behandeling van fokale aanvalle en in die verligting van algemene beslagleggings.
Die beginsels van behandeling van die siekte wat behandel moet word, moet ook etiologiese terapie insluit, wat die voorskrif van 'n spesifieke terapie impliseer, eliminasie van die invloed van epilepsie triggers, soos rekenaarspeletjies, helder lig, televisie kyk.
Hoe om 'n epileptiese aanval te voorkom? Om vergifnis te bereik, is dit nodig om te voldoen aan die korrekte daaglikse roetine, 'n gebalanseerde dieet en gereeld aan sportoefeninge deel te neem. Al die bogenoemde in die kompleks help om die beenskelet te versterk, stres te verlig, stamina en algemene bui te verhoog.
Daarbenewens, vir individue wat aan epileptiese aanvalle ly, is dit belangrik om nie alkoholiese drank te misbruik nie. Alkohol kan 'n beslaglegging veroorsaak. En die gelyktydige inname van antiepileptiese middels en alkoholiese dranke bedreig die ontwikkeling van ernstige dronkenskap en die opkoms van uitgesproke negatiewe manifestasies uit die medikasie. Alkoholmisbruik veroorsaak ook slaapstoornisse, wat lei tot 'n toename in epileptiese aanvalle.