Was daar knoppies in die Heilige Land? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ek kyk na klere en rokke uit die tydperk tydens die kruistogte en ek vermoed dat knoppies iets was wat die kruisvaarders van die Levant saamgeneem het. Hulle begin in die 12de en 13de eeu opduik, maar ek is nie seker nie, want ek kan geen omvattende boek oor knoppies en hul geskiedenis vind nie (die Big Book of Buttons is slegs in Amerikaanse biblioteke te vind).
Soos u opgemerk het, het knope eers omstreeks 1300 gewild geword as bevestigingsmiddels. Dit was omdat klere voor die tyd bestaan ​​het uit mantels, mantels, tuniek en ander los kledingstukke wat maklik vasgemaak kon word met 'n speld (broche of fibula). Die Romeine, Grieke en Levantyne het wel knoppies gedra, maar meestal as 'n toegewerkte versiering, nie as 'n sluiting nie. Hulle sou op juwele, skulpe en baie ander soorte knoppieversierings vasgemaak word. Die uitsondering was meestal vir gespesialiseerde toerusting. Byvoorbeeld, die Romeinse militêre stewel, wat gereeld pas, is met 'n knoppie vasgemaak.
Die verandering wat omstreeks 1300 plaasgevind het, was dat pasgemaakte maatwerk ontwikkel is. Hemde, broeke en jasse is gemaak om presies by die persoon te pas. Met hierdie nuwe soort kledingstukke is dit nie prakties nie, want u benodig dit baie. Daarom het knoppies gewild geword en vinnig versprei saam met die mode vir kleredrag.
Militêre orde (godsdiensvereniging)
A militêre orde (Latyn: militaris ordo) is 'n Christelike godsdienstige samelewing van ridders. Die oorspronklike militêre bevele was die Tempeliers, die Ridders Hospitaal, die Orde van Sint Jakobus, die Orde van Calatrava en die Duitse Ridders. Hulle het in die Middeleeue ontstaan ​​in samewerking met die kruistogte, beide in die Heilige Land en op die Iberiese skiereiland, en hulle lede was toegewyd aan die beskerming van pelgrims en die verdediging van die kruisvaarderstate. Hulle is die voorgangers van ridderlike ordes.
Die meeste lede van die militêre orde was leke wat godsdienstige geloftes afgelê het, soos armoede, kuisheid en gehoorsaamheid, volgens kloosterideale. Die bevele het huise genoem wat oor die hele Europa kommandante was, en het 'n hiërargiese struktuur van leierskap gehad met die grootmeester aan die bokant.
Die Tempeliers, die grootste en invloedrykste van die militêre bevele, is in die vroeë veertiende eeu onderdruk, maar slegs 'n handjievol bevele is gevestig en daarna erken. Sommige het egter langer volgehou met hul oorspronklike funksies, soos die Sovereign Military Order of Malta en the Order of Saint John, die onderskeie Katolieke en Protestantse opvolgers van die Knights Hospitaller.  Die militêre bevele wat vandag oorleef, het ontwikkel tot suiwer eervolle of seremoniële bevele of andersins tot liefdadigheidsfondse.
Wie het eerste in die Heilige Land gewoon?
'N Uiters skaars 2000-jarige wolstof uit 'n kwas, het 'n geheimsinnige blou gekleur uit 'n bron wat in die oudheid verlore was. Slegs die afgelope paar dae is die bron herontdek. Die Bybel het Jode beveel om tossels te dra met een koord wat blou gekleur was. (Foto APIMAGES)
Verlede Desember het die Moslemleier, Mahmoud Abbas, van die Palestynse Owerheid warm kersgroete aan die wêreld gestuur. Hy het geskryf, "In Bethlehem meer as 2000 jaar gelede is Jesus Christus gebore, 'n Palestynse boodskapper wat die leidraad vir miljoene regoor die wêreld sou word."
Hy vervolg: 'Ons gebede is by die kerke en moskees van Jerusalem wat die wêreld herinner aan die Arabiese identiteit van ons besette hoofstad ... van 'n volledig onafhanklike en soewereine Palestynse staat aan die 1967 "grens" [eintlik staking van vuurlyne], met Oos -Jerusalem as hoofstad. " (upi.com, 24 Desember 2013)
Dit is interessant hoe ontsteld Israeliërs word wanneer Palestyne Yeshua as een van hul eie begin beweer.
"Hy moes die Evangelie gelees het voordat hy sulke aanstootlike nonsens uitgespreek het, maar ons sal hom vergewe omdat hy nie weet wat hy doen nie," het Yigal Palmor, woordvoerder van Israel se ministerie van buitelandse sake, aan Times of Israel gesê. Abbas se verklaring is 'n "verregaande herskrywing van die Christelike geskiedenis", volgens Palmor.
Abbas het sy tirade teen Israel voortgesit en verklaar dat Christene en Moslems sedert 1948 toe die VN gestem het dat Israel 'n nasie word, die wisselvalligheid van 'n gedwonge ballingskap ondergaan het.
Nou vir die waarheid. Die uittog van Christene uit Bethlehem begin versnel die oomblik toe die PA in 1995 beheer neem, en verander dan in 'n vloed tydens die Tweede Intifada wat die voorsitter van die PLO, Yasser Arafat, in 2000 begin het. die Christene, meestal eienaars van klein winkeltjies wie se lewensbestaan ​​afkomstig is van toerisme, sluit winkels en immigreer na Amerika, Suid -Amerika en Europa.
Voor die Intifada het ek gereeld my besoekende vriende na Bethlehem geneem en ek het wonderlike Christelike winkeleienaars geken. Ek het gesien hoe hul inkomste opdroog, nie as gevolg van Israel se "besetting" nie, maar omdat toeriste bang was om na Israel te kom as gevolg van die ondenkbare geweld van Palestynse selfmoordbomaanvallers.
Maar dit is nie die hele verhaal nie. Dit is nooit maklik vir Christene of Jode om oral in die wêreld te leef onder 'n Islamitiese meerderheid nie. As 'n naïewe joernalis na Bethlehem reis en die Christene, wat hoofsaaklik Katoliek, Ortodoks, Armeens met 'n paar Protestante is, vra, sal hulle nooit sê dat dit weens Moslem -vervolging is nie. So 'n antwoord kan 'n tronkstraf van meer as#8211 kry. So ja, hulle sal die verslaggewer vertel, dit is as gevolg van 'die Israeliese besetting'. Wat kan hulle nog sê?
Die feit is dat die enigste plek in die Midde -Ooste dat die aantal Arabiese Christene toeneem, in Israel is. (Wikipedia, Christendom in Israel)
Arabiese leiers het onlangs 'n nuwe idee gekry. Hulle wil hê Israel moet Palestyne erken as 'n 'inheemse minderheid'. Dit dui daarop dat Israeliese Arabiere die oudste bevolking in Israel is, net soos die inheemse Amerikaanse Indiane op die Noord -Amerikaanse vasteland is.
Dit is slegs een van die vele maniere waarop die Palestyne werk om hul doel te bereik om 1) die Joodse nasie se 3000 jaar lange geskiedenis in die land Israel uit te wis en 2) 'n ou Palestynse volk uit te vind.
Tydens 'n konferensie van Palestynse historici in 1998 het sy sprekers 'n beroep op alle universiteite en kolleges gedoen om die geskiedenis van Palestina te "skryf" en "te bewaak" en nie die vyande in staat te stel om dit te verdraai of die bestaan ​​van die Jode in hierdie land te legitimeer nie. Hulle het beweer dat daar geen verband is tussen die ou geslag Jode en die Jode wat nou hul grond beset nie. (Al-Ayyam, 4 Desember 1998)
Moslem -rubriekskrywers en skrywers het die Joodse geskiedenis summier uitgewis en die leemte gevul deur antieke geskiedenis van Palestyne, Arabiere en Moslems op te stel. Hulle beweer dat Palestyne in die Bybelse tyd en selfs vroeër die land Israel bevolk het. Hierdie fiksies is histories onmoontlik, aangesien die naam 'Palestina' as 'n plaasvervanger vir die land Judea en Israel eers in 135 nC deur Rome geskep is deur die Romeinse keiser Hadrianus, wat terloops dieselfde begeerte gehad het as die Palestyne – om die Joodse volk en hul aanspraak op die land Israel uit te wis.
Tweedens is Islam eers in 610 nC gestig, en die eerste Arabiere het in 637 met die Moslem -inval in Israel aangekom. Mediakykorganisasies soos www.palwatch.org verduidelik: "Om duisende jare se geskiedenis uit te vind as dit nie bestaan ​​nie, word bereik deur talle verdraaiings en leuens, insluitend die verandering van die Bybelse Kanaäniete in Arabiere, die verandering van Bybelse Israeliërs, Judeërs en Hebreërs in Arabiere en Moslems, verandering van die godsdiens wat Moses verkondig het van Judaïsme in Islam, en Jesus verander in 'n Palestyn wat Islam gepreek het en nie die Christendom nie.
'N Simpatieke portret in die New York Times van 'n Palestynse vrou wie se seun 'n soldaat in 'n bus vermoor het. Geen prentjie van die ouers van die vermoorde soldaat verskyn nie. (Foto APIMAGES)
As net een voorbeeld, het die PA TV al 'n paar jaar 'n 'dokumentêr' met hul nuwe geskiedenis uitgesaai. Volgens hulle het "die' Arabiese 'Kanaäniete hawens gevestig aan die kus van Kanaän, vandag bekend as Palestina. Palestyne is deur indringers aangeval, maar die Arabiese Kanaänitiese kenmerke daarvan het pogings om dit te verander weerstaan. Jaffa [vandag Jaffa-Tel Aviv] was een van die stede, "sê die PA," wie se Kanaänitiese oorsprong die indringers nie kon uitvee nie. "
'N Tipiese artikel in die amptelike PA-dagblad Adel Abd Al-Rahman skryf oor die "historiese plekke en plekke in Palestina van die [Jordaan] -rivier tot by die [Middellandse See], waarin elke stuk grond die Palestynse-Arabiese verlede bevat, [ sedert die eerste Kanaäniete duisende jare gelede op Palestynse grond getrap het. " (palwatch.org)
Dit is moeilik, indien nie onmoontlik nie, vir die meeste westerlinge om die atmosfeer van haat in die Palestynse gebiede te begryp. Deur gebruik te maak van elke moontlike voertuig tot hul beskikking, bevorder die PA binne die Wesbank en oor die hele wêreld demonisering en godsdienstige en etniese haat van die Joodse volk. Ons weet almal dat hierdie veldtog so suksesvol was dat enige terreur teen Israeli's en Jode deur die meerderheid Palestynse Moslems as geregverdigde selfverdediging en as Allah se wil beskou word.
Die Palestyne is van geboorte af geleer dat Jode verraderlik, korrup, bedrieglik en ontrou van nature is. Hulle dring daarop aan dat Jode gruwelike misdade beplan en uitvoer, insluitend die verbranding van Palestyne in oonde, moord, die gebruik van gevangenes vir Nazi-agtige eksperimente en meer.
Die PA dra die Jode verantwoordelik vir al die probleme in die wêreld. Regtig! Oorloë, konflikte en burgeroorloë word glo deur Jode veroorsaak. Trouens, Palestynse leiers leer dat die Europeërs toegelaat het dat die staat Israel geskep word om van die bose Joodse teenwoordigheid in hul lande ontslae te raak. (Ibid.)
Dag na dag spoel die vuilheid uit: "Die Sionistiese vyand het met sy korrupsie en tirannie voortgegaan om alles wat heilig is aan Moslems en Christene te vermoor, uit te dryf en te skend." (Ashraf Dabbour, die PA se ambassadeur in Libanon.) (Let wel: Geen oogpunt van Israel word geduld nie.)
Absurd? Die probleem is dat anderhalf miljard Moslems hierdie leuens glo. En hierdie haat teenoor die Joodse volk bloei in die derde wêreldlande en dus het die VN 'n sterk instrument vir Islam geword met die doel om Israel uit te wis.
MEER KENNIS VAN VREDE
Die Israeliese minister van verdediging, Moshe Ya'alon, het die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, se vredesvoorstel verwerp om te eis dat Israel al sy veiligheidsaanwesigheid op die Wes -Oewer verwyder in ruil vir 'n groot aantal eksterne toesigvermoëns.
Die minister van verdediging het geantwoord: 'As ek meegedeel word oor die veiligheidsantwoord in Judea en Samaria, en as hulle oor satelliete, hommeltuie en tegnologie praat, sê ek:' Ouens, julle is verkeerd. 'Die belangrikste probleem is onderwys. As hulle in Nablus en Jenin aanhou om die jong geslag op te voed soos dit vandag onderrig word, om terrorisme en jihad te verafgod, en dat die Joodse volk geen reg het op hierdie land nie, en as dit so is hoe hulle opgevoed word, dan is tegnologie stop niks nie. "
'N Tipiese antisemitiese tekenprent wat Netanyahu voorstel
terwyl hy Palestyne begrawe terwyl hy die veiligheidsmuur bou.
As die onderwys nie verander nie, sal die oprigting van 'n Palestynse staat 'n Hamastan in Judea en Samaria wees, soos in Gaza. (Jerusalem Post, 31 Desember 2014)
Die boodskap van Ya'alon was duidelik. Geen hoeveelheid hommeltuie of satelliete kan stewels op die grond vervang as dit kom by die bekamping van Palestynse terrorisme nie.
Solank jihad en oorlogvoering die belangrikste boodskappe in Palestynse media en skole bly, sal Israel die behoefte voel om 'die deksel op die pan' te hou, 'verduidelik Ya'alon. Slegs 'n sigbare, permanente Palestynse staking van stelselmatige aanhitsing tot geweld sal die oorlog wat die Palestyne teen Israel verklaar het, stop. (Ibid.)
HAAT VAN SION HET UIT DIE WORRELD UITGEBREI
Maar dit is nie net derde wêreldlande nie. Britse koerante herhaal baie van die leuens asof dit die waarheid is, en bevat antisionistiese tekenprente op hul bladsye wat dieselfde is as die wat die Nazi's gepubliseer het.
Byvoorbeeld, Brittanje se voormalige minister van buitelandse sake, Jack Straw, beweer dat Joodse geld die Amerikaanse regering en kongres beheer, 'n klassieke antisemitiese opmerking wat spruit uit die ideologie dat die Jode in die geheim die wêreld regeer.
Maar die media in die VSA is ook skuldig. 'N Mens kan duisend voorbeelde gee. Die New York Times skuins of verdraai gereeld wat in Israel gebeur. Dit kan blatant of subtiel wees. Byvoorbeeld, 'n niksvermoedende jong Israeliese soldaat in 'n openbare bus is koelbloedig deur 'n Palestyn vermoor. Hoe het die NYT die verhaal aangebied? Met 'n verstommende simpatieke beeld van die ma wat deur vriende getroos word oor haar 16-jarige seun wat nou jare in die tronk sal sit.
Organisasies soos http://honestreporting.com en http://palwatch.org is een van die webwerwe wat probeer om die antisemitiese inslag van Westerse media bloot te lê, wat lesers aanmoedig om by die skuldige media te kla.
Tuisblad van Palestynse Media Watch, een van die waghondorganisasies wat die Palestynse media voortdurend volg. PMW kry baie materiaal wat normaalweg nie gesien word nie, omdat dit antisemitiese Arabiese media in Engels vertaal. (PMW WEBWERF)
DIE LAASTE WOORD OP DIE MIDDEL -OOSTE
Hier is die ironie van die hele kwessie. Histories het geen Arabiese entiteit ooit 'n nasionale staat in die land Israel gestig nie. Geen Arabiese volk het Jerusalem ooit as hul hoofstad genoem nie. Die land Israel is in 640 nC verower en 431 jaar lank deur Moslem-Arabiere beset. Hierdie stam nomades, wat voortdurend onder mekaar twis, regeer vanaf ander plekke soos Egipte of Sirië. Maar nooit het hulle 'n hoofstad in die Heilige Land opgerig nie. Ja, Moslems van verskillende rasse het op ander tye die land van Israel regeer, maar nie die Arabiere nie.
Behalwe die Arabiere was daar Kanaäniete, Israeliete, Babiloniërs, Perse, Helleniste, Joodse Hasmoneane, Romeine, Bisantyne, Kruisvaarders, Koerden, Mamluke wat Turke en Sirkassiërs was, Ottomaanse Turke en die Britte wat die Heilige Land oor die afgelope 3500 jaar verower het. Die Jode regeer self oor die land van ongeveer 1250 tot 587 v.C., en weer van 142-63 v.C.
Dit was die Romeine, begin in 70 nC, wat Jerusalem heeltemal vernietig het en die Jode geslag, verslaaf en verstrooi het. In 135 herdoop keiser Hadrianus die land Israel tot Sirië Palaestina en hernoem die stad Jerusalem as "Aelia Capitolina." Hy het gedink dat hy die Jode vernietig het.
Ten spyte van al die vyandige nasies wat Israel se land verower het, het God oor sy mense gewaak om seker te maak dat daar altyd Jode in hul beloofde land woon. Soms was daar meer, soms minder. Hulle is vervolg, vermoor, verban, verban uit Jerusalem, maar hulle het vasgehou aan die beloftes wat God aan die Joodse volk gegee het: "Aan u nageslag sal ek hierdie land gee." (Genesis 12: 7) Hoe kan enige Bybelgelowige persoon hierdie beloftes misloop? God herhaal hierdie beloftes telkens in Sy Woord:
Hy onthou sy verbond vir ewig, die woord wat Hy vir duisend geslagte beveel het, die verbond wat Hy met Abraham gesluit het en sy eed aan Isak. Daarna het Hy dit aan Jakob bevestig as 'n insetting, aan Israel as 'n ewige verbond en gesê: 'Aan jou sal Ek die land Kanaän gee as die deel van jou erfdeel.' (Psalm 105: 8-11)
Die Slag van die Eeue duur voort en fokus op die land en die volk van Israel.
Voordat ons te hard nadink oor die Moslembevolkings wat geen verhouding of kennis van die Bybel het nie, moet ons nadink oor die feit dat die Bisantynse Ryk wat meer as 300 jaar lank in die Heilige Land regeer het, (313-636), en waarvan die heersers beweer het dat dit Christene, het niks gedoen om die Joodse volk in hul vaderland te help herstel nie. Die Britse Ryk, wat die Heilige Land vir 'n kritieke dertig jaar (1918-1948) beheer het, het ook nie gedoen nie, maar het teen die Jode gewerk om hul verlore staat uit die as van die Holocaust te herskep. En die Bisantynse heersers het geweet wat in die Bybel staan.
Trouens, ons kan nadink oor die feit dat die leiers van Noord- en Suid -Amerika en Europa vandag, wat vertroud is met die Bybel, baie min doen, ons kan amper niks sê om die sukkelende nasie te help om te oorleef nie. .
Goddank, wedergebore Christene en Messiaanse Jode wat God en Sy Woord liefhet, bid en veg vir die reg van Israel om as 'n Joodse staat te bestaan, net soos God beloof het. En Christene verstaan ​​wat die bekende Joodse ekspert Charles Krauthammer oor sy ou vaderland geskryf het:
Israel is die verpersoonliking van die Joodse kontinuïteit: dit is die enigste nasie op aarde wat dieselfde land bewoon, dieselfde naam dra, dieselfde taal praat en dieselfde God aanbid as 3000 jaar gelede. Jy grawe die grond en jy vind erdewerk uit die Dawidiese tyd, muntstukke uit Bar Kokhba en 2 000 jaar oue boekrolle wat in 'n draaiboek opgeskryf is, merkwaardig soos die een wat vandag roomys in die hoekwinkel verkoop. " (The Weekly Standard, 11 Mei 1998)
Die konflikte wat gewoonlik met kruistogte in die Heilige Land gepaard gaan, begin met die Raad van Clermont in 1095 en eindig met die verlies van Akko in 1291. Dit sluit die genommerde Kruistogte (Eerste tot Agtste of Negende) in met talle kleiner kruistogte. Een van die eerstes wat die kruistogte as 'n beweging beskou het, was die Engelse historikus Thomas Fuller (1608–1661), wie se Geskiedenis van die Heilige Warre (1639) het kruistogte geïdentifiseer as die Heilige Oorlog wat bestaan ​​uit 'Voyages', wat een tot dertien tel, plus 'n laaste reis en twee bykomende Heilige oorloë.  Hierdie reise sluit die eerste tot agtste kruistogte in die huidige nommering in. Kort daarna publiseer die Franse Jesuïet Louis Maimbourg (1610–1686) syne Histoire des Croisades pour la délivrance de la Terre Sainte (1675), identifiseer die Eerste tot en met die vyfde kruistogte.  In sy werk Die kruistogte - 'n ensiklopedie, historikus Alan V. Murray verduidelik verder die tradisionele nommering van kruistogte: 
Dit was in die agtiende eeu dat historici blykbaar eers getalle aan individuele kruistogte toegeken het, van die eerste tot die negende. Hierdie getalle is egter nie konsekwent of akkuraat nie.Oor die identiteit van die Eerste Kruistog (1096—1099) kan daar geen twyfel bestaan ​​nie, maar daar is geen konsensus oor die nommering na die Vierde Kruistog nie (1202–1204). Die kruistog van keiser Frederik II (1227–1229) word soms beskou as deel van die vyfde kruistog (1217–1221) en soms as 'n aparte ekspedisie. Dit beteken dat die term Sesde Kruistog óf na Frederik II se kruistog kan verwys óf na die eerste kruistog van koning Lodewyk IX van Frankryk, wat ook die Sewende Kruistog genoem kan word. Elke daaropvolgende nommer na die vyfde kan gevolglik na een van twee verskillende ekspedisies verwys. Die enigste duidelike metode om individuele kruistogte aan te dui, is deur 'n kombinasie van datums en beskrywende terminologie wat verband hou met deelname, doelwitte of albei, en dit is die oplossing wat [hier] aangeneem is. Die name van die Eerste, Tweede, Derde, Vierde en Vyfde Kruistogte, wat ten minste ondubbelsinnig is (indien nie akkuraat nie), is egter behou, soos dit nou deur lang tradisie vasgestel is.
Die lys van die kruistogte na die Heilige Land van 1095 tot 1291 is soos volg.
Eerste Kruistog. Die Eerste Kruistog (1095–1099) verwys na die aktiwiteite van die Raad van Clermont van 1095 deur die stigting van die Koninkryk Jerusalem en die slag van Ascalon in 1099. Soms geskei in die People's Crusade en die Princes Crusade. Sommige rekeninge bevat ook die kruistog van 1101 hier. Die oorspronklike kroniekskrywers van die Eerste Kruistog het natuurlik nie in hierdie of selfs 'n kruistog verwys nie (soos hierbo opgemerk). In die twaalf Latynse kronieke word die gebeurtenis byvoorbeeld die Aktes van die Franke of die ekspedisie na Jerusalem genoem. Anna Komnene let eenvoudig op die koms van die verskillende leërs in Konstantinopel, en die Arabiese historikus ibn Athir noem dit die koms van die Franken. Thomas Fuller het daarna verwys as Voyage 1 of the Holy Warre. Dit is onduidelik wie die term die eerste keer gebruik het, maar dit word in 1675 aan Louis Maimbourg toegeskryf Histoire des Croisades. Die term was beslis in die 18de eeu algemeen gebruik, soos gesien in Voltaire Histoire des Croisades (1750–1751)  en Edward Gibbon se History of the Decline and Fall of the Roman Empire (1776–1789).  Thomas Asbridge's Die eerste kruistog: 'n nuwe geskiedenis (2004)  is een van die standaard verwysings wat vandag gebruik word.     
People's Crusade. The People's Crusade (1096) was 'n voorspel tot die Eerste Kruistog onder leiding van Peter die kluisenaar. Die eerste van wat bekend staan ​​as die gewilde kruistogte. Soms beskou as 'n integrale deel van die Eerste Kruistog, met die Princes 'Kruistog as die tweede deel. 'N Standaard verwysing is Peter der Eremite. Ein kritischer Beitrag zur Geschichte des ersten Kreuzzuges (1879) deur die baanbreker van die Duitse historikus Heinrich Hagenmeyer (1834–1915).  Peter en sy kruistog het in die 19de eeu 'n gewilde status behaal deur werke soos Heroes of the Crusades (1869) deur Barbara Hutton. Die verwysings hierbo vir die Eerste Kruistog dek in die algemeen ook die People's Crusade.  
Kruistog van 1101. Die Kruistog van 1101 (1101–1102) is ook die kruistog van die flouhartiges genoem. Veldtogte wat gevolg het op die verowering van Jerusalem in 1099 wat deur die 18de en 19de eeuse historici oor die algemeen geïgnoreer is. Thomas Fuller het nietemin daarna verwys as Voyage 2 of the Holy Warre, terwyl Jonathan Riley-Smith dit as deel van die eerste kruistog beskou het The First Crusaders, 1095-1131 (1997).    
Noorse Kruistog. Die Noorse Kruistog (1107–1110), ook bekend as die kruistog van Sigurd Jorsalfar, koning van Noorweë. Dit was meer 'n pelgrimstog as 'n kruistog; dit het wel die deelname aan militêre optrede ingesluit, met die mag van die koning wat deelgeneem het aan die beleg van Sidon. Hierdie kruistog was die eerste keer dat 'n Europese koning die Heilige Land besoek het. Hierdie kruistog word beskryf in Heimskringla deur die Yslandse historikus Snorri Sturluson.    
Venesiese kruistog. Die Venesiese kruistog (1122–1124), ook bekend as die kruistog van Calixtus II. Die Westerse deelnemers van die Republiek Venesië is deur Riley-Smith as Eerste Kruisvaarders beskou, en die optrede het gelei tot die verowering van Tirus uit die Damascene atabeg Toghtekin. Dit was 'n groot oorwinnaar vir Baldwin II van Jerusalem voor sy tweede gevangenskap in 1123.    
Kruistog van 1129. Die kruistog van 1129, ook bekend as die Damaskus -kruistog, is begin deur Baldwin II van Jerusalem na sy ballingskap. Die kruistog het misluk in die doel om Damaskus te verower en word beskryf deur die Siriese historikus Michael die Siriër in sy Kroniek (na 1195).     
Tweede Kruistog. Die Tweede Kruistog (1147–1150). Na die rampspoedige beleg van Edessa in 1144, het die Westerse moondhede die Tweede Kruistog geloods, wat min bereik het. Die belangrikste kroniekskrywers van die geleentheid was Odo van Deuil, chaplin vir Louis VII van Frankryk, wat sy verslag geskryf het De profectione Ludovici VII in Orientem en Otto van Freising wat geskryf het Gesta Friderici imperatoris aangaande die keiser Frederick Barbarosso. Dit word die Tweede Kruistog in Maimbourg genoem Histoire des Croisades... asook Georg Müller se De Expedition Cruciatis Vulgo Von Kreutz Fahrten (1709). Thomas Fuller het daarna verwys as Voyage 3 of the Holy Warre. Die Wendish Kruistog van 1147 (een van die Noordelike Kruistogte) word gewoonlik met die Tweede Kruistog verbind.   
Kruisvaarders se inval in Egipte. Die Crusader Invasions of Egypt (1154–1169) was aanvalle op Egipte deur Amalric I van Jerusalem om voordeel te trek uit krisisse rakende die Fatimiede. Hierdie aktiwiteite het uiteindelik gelei tot die val van die Fatimiede en die opkoms van Saladin en die Ayyubid -dinastie.  
Kruistog na die ooste van Philip van Vlaandere. Die Kruistog na die Ooste (1177) was 'n kruistog onder leiding van Philip I, graaf van Vlaandere, wat bedoel was om Egipte binne te val, maar slegs 'n onsuksesvolle beleg van Harim.  
Derde Kruistog. Die Derde Kruistog (1189–1192). Die Derde Kruistog was in reaksie op die verlies van Jerusalem vir Saladin in 1187 en het aansienlike Engelse deelname gehad, onder Richard I van Engeland, sowel as deur die keiser Frederick Barbarosso. Vir die Engelse was dit bekend as die Itinerarium Regis Ricardi, die reisplan van koning Richard en die Duitsers as die ekspedisie van Frederick, soos beskryf in Historia Peregrinorum (Geskiedenis van die pelgrims). Thomas Andrew Archer's Die kruistog van Richard I, 1189–1192 (1889) bied 'n uitgebreide blik op die kruistog en die bronne daarvan.  Thomas Fuller verwys na Frederick se gedeelte as Voyage 4 of the Holy Warre, en Richard se gedeelte as Voyage 5. Die nommering van hierdie kruistog volg dieselfde geskiedenis as die eerstes, met Engelse geskiedenis soos David Hume se The History of England ( 1754–1761)  en Charles Mills se geskiedenis van die kruistogte vir die herstel en besit van die Heilige Land (1820)  wat dit as die Derde Kruistog identifiseer. Eersgenoemde beskou slegs die opvolgkruistogte in die mate waarin Engeland deelgeneem het.   
Kruistog van keiser Henry VI. Die kruistog van Henry VI (1197–1198) was ook bekend as die kruistog van 1197 of die Duitse kruistog. 'N Kruistog onder leiding van die Heilige Romeinse keiser Henry VI as 'n opvolg van die Derde Kruistog. Alhoewel Henry gesterf het voordat die kruistog begin het, was dit beskeie sukses met die herowering van Beiroet. Thomas Fuller het daarna verwys as Voyage 6 of the Holy Warre.  ​​  
Vierde Kruistog. Die Vierde Kruistog (1202–1204) was ook bekend as die Onheilige Kruistog. 'N Belangrike komponent van die kruistog was teen die Bisantynse ryk. Thomas Fuller het daarna verwys as Reis 7 van die Holy Warre. Charles du Cange, het die eerste ernstige studie van die Vierde Kruistog in syne geskryf Histoire de l'empire de Constantinople sous les empereurs françois (1657).  Geoffrey van Villehardouin was 'n ridder en historikus wat sy ooggetuieverslag geskryf het De la Conquête de Constantinopel (ongeveer 1215) van die kruistog en die gevolge daarvan.  Voltaire het dit nie 'n kruistog in syne genoem nie Histoire des Croisades, in plaas daarvan noem dit die Suite de la Prize de Constantinople par les Croisés.  Jonathan Philips ' Die vierde kruistog en die sak van Konstantinopel (2004) is vandag 'n standaardverwysing.    
Vyfde Kruistog. Die vyfde kruistog (1217–1221) was 'n mislukte poging om Jerusalem te herower deur Kaïro eers te verower. Kritiese oorspronklike bronne sluit in Historia Damiatina deur Oliver van Paderborn (oorlede 1227) en Chronica Hungarorum deur Joannes de Thurocz, saamgestel in die versameling Gesta Dei per Francos (God's Work through the Franks) (1611) deur Jacques Bongars. 'N Standaard verwysing is Reinhold Röhricht Studien zur Geschichte des fünften Kreuzzuges (1891).  Thomas Fuller het daarna verwys as Voyage 8 of the Holy Warre.     
Sesde Kruistog. Die Sesde Kruistog (1228–1229), was ook bekend as die kruistog van keiser Frederik II. Soms as deel van die vyfde kruistog beskou, was dit 'n uitbreiding van die aktiwiteit wat min gevegte behels het. Jerusalem is nietemin deur onderhandeling in Westerse hande teruggekeer. Oorspronklike bronne sluit in Chronica Majora (1259) deur Matthew Paris en Flores Historiarum (1235) deur Roger van Wendover, met Arabiese bronne wat Abu'l-Feda's insluit Tarikh al-Mukhtasar fi Akhbar al-Bashar (1329). Moderne geskiedenis sluit in die van Röhricht Die Kreuzfahrt Kaiser Friedrich des Zweiten (1228–1229) (1872). Dit word daarna verwys as Voyage 9 of the Holy Warre deur Thomas Fuller in sy 1639 Geskiedenis. Sien ook verwysings onder die kruistog teen Frederick II (1220–1241) hieronder.     
Barons se kruistog. Barons se kruistog (1239–1241) is ook na verwys as die kruistog van 1239, of die kruistog van Theobald I van Navarra en die kruistog van Richard van Cornwall. In 1234 word Gregory IX in sy pouslike bul aangevra Rachel suum videns. Suksesvolle ekspedisies na gedeeltes van die Heilige Land wat herower is. Eerste behandel deur R. Röhricht in sy Die Kreuzzuge des Grafen Theobald von Navarra en Richard von Cornwallis na die helige Landen.  Thomas Fuller het daarna verwys as Voyages 10 en 11 van die Holy Warre.    
Kruistog van Theobald I van Navarra. Die kruistog van Theobald I van Navarra (1239–1240) was 'n kruistog onder leiding van Theobald I van Navarra, ook na verwys as Thibaut van Navarre of Theobald van Champagne. Deel van die Barons 'Kruistog, 1239–1241. Onder moderne historici was René Grousset een van die eerstes wat hierdie kruistog in syne bespreek het Histoire des croisades et du royaume franc de Jérusalem (1934-1936)  Thomas Fuller het daarna verwys as Voyage 10 of the Holy Warre.   
Kruistog van Richard van Cornwall. Die kruistog van Richard van Cornwall (1240–1241) was ook bekend as die kruistog van Richard van Cornwall en Simon van Montfort na Jaffa. Richard het ook die titel Koning van die Romeine gehad en het 'n noemenswaardige biografie geskryf deur Noël Denholm-Young.  Gewoonlik word dit genoem as deel van die Barons 'Crusade, 1239–1241. Thomas Fuller het daarna verwys as Voyage 11 of the Holy Warre.    
Kruistog na Tzurulum. Die Kruistog na Tzurulum (1239) onder leiding van die toekomstige Latynse keiser Baldwin van Courtenay is gelyktydig met die Barons 'Kruistog gevoer. In die militêre optrede beleër en verower Baldwin Tzurulum, 'n vesting van Nicaea wes van Konstantinopel. 
Kruistog teen die Mongole. Die kruistog teen die Mongole (1241) is deur Conrad IV van Duitsland onder leiding van die kruistog teen die Mongole (1241). Die Britse historikus Peter Jackson het hierdie kruistog in sy studie gedokumenteer. Kruistog teen die Mongole (1241).     
Sewende Kruistog. Die sewende kruistog (1248–1254) is ook bekend as die kruistog van Louis IX van Frankryk in die Ooste, of Louis IX se eerste kruistog. Vroeë werke aan hierdie kruistog sluit in Primat van Saint-Denis Roman des rois (1274) en Jean de Joinville's Die lewe van Saint Louis (1309).  Thomas Fuller het daarna verwys as Voyage 12 of the Holy Warre. Grousset's Histoire des croisades. en die van Peter Jackson Sewende Kruistog, 1244–1254: Bronne en dokumente (2007) verskaf die nodige historiese agtergrond.     
Kruistog van Odo van Bourgondië. The Crusade of Odo of Burgundy (1265–1266) was 'n ekspedisie van Odo, graaf van Nevers, wat 50 ridders gelei het om Acre te beskerm teen die Mamluk -sultan Baibars.   
Kruistog van 1267. Die Kruistog van 1267 was 'n ekspedisie van die Bo -Ryn om die bedreiging van Baibars teë te werk. 
Kruistog van Karel van Anjou. Die Kruistog van Karel van Anjou teen Lucera (1268) verwys na die aanval wat Charles I van Anjou op die Moslems by Lucera gedoen het in samewerking met die kruistog teen Conradin van 1268 (vgl. Italiaanse kruistogte hieronder).   
Kruistog van Jakobus I van Aragon. Die kruistog van Jakobus I van Aragon (1269–1270). Jakobus I van Aragon het kragte saamgesnoer met Abaqa, Mongoolse heerser van die Ilkhanaat, om 'n kruistog na die Heilige Land te neem, maar het teruggekeer sonder om by die Mamluks betrokke te raak in die lig van hul krag in Akker.  
Agtste Kruistog. Die Agtste Kruistog (1270) was ook bekend as die kruistog van Louis IX van Frankryk na Tunis. Saam met Jean de Joinville wat die biografie geskryf het Die lewe van Saint Louis (1309).  Thomas Fuller het daarna verwys as Voyage 31 of the Holy Warre.     
Lord Edward's Crusade. Lord Edward's Crusade (1271–1272) is gelei deur die toekomstige Edward I van Engeland, en staan ​​ook bekend as die kruistog van Lord Edward van Engeland, die negende kruistog of die laaste kruistog. Dit word deur sommige beskou as 'n verlengstuk van die Agtste Kruistog. Edward, later koning van Engeland, is vergesel deur sy vrou Eleanor van Castilië, wat hom te hulp gekom het ná 'n sluipmoordpoging. Bespreek as deel van die agtste kruistog deur Joseph François Michaud in volume 3 van sy seminal Histoire des Croisades (1812–1822).    
Kruistog van Henry van Mecklenburg. Die kruistog van Henry van Mecklenburg (1275). Henry I, Heer van Mechlenburg (oorlede 1302) het op 'n kruistog of pelgrimstog na die Heilige Land gegaan c. 1275 en is deur die Egiptenare gevange geneem en 32 jaar lank aangehou. Die enigste bekende verwysing hierna is deur Thomas Fuller in syne Geskiedenis van die Heilige Warre, waarna dit verwys word as die Laaste Reis.  
Belegging van Acre. Die beleg van Acre (1291) was die verlies van die Heilige Land aan die Mamluks, wat tipies die einde van die tradisionele kruistogte was. Die anonieme Les Gestes des Chiprois (Deeds of the Cypriots) bevat een van die twee ooggetuieverslae van die beleg.  
Na die val van Akker het die kruistogte in die Levant tot in die 16de eeu voortgegaan. Die belangrikste verwysings hieroor is Kenneth Setton Geskiedenis van die kruistogte, Deel III. Die veertiende en vyftien eeue (1975),  en Norman Housley's Die latere kruistogte, 1274-1580: Van Lyon na Alcazar (1992)  en Die kruistogbeweging, 1274–1700 (1995).  Barbara Tuchman's 'N Verre spieël: die rampspoedige 14de eeu (1978) bied 'n interessante perspektief op sowel die kruistogte as die algemene geskiedenis van die era.  'n Verwysing uit die negentiende eeu wat gereeld aangehaal word, is die van Joseph François Michaud Histoire des Croisades (1812–1822), vertaling deur William Robson. 
Kruistog teen Frederik III. Die kruistog teen Frederik III van Sicilië (1298, 1299, 1302). Die laaste ronde van die Oorlog van die Siciliaanse Vespers waarin pous Boniface VIII probeer het om Frederick te verdryf. Frederick se posisie is versterk deur die Vrede van Caltabellotta in 1302, waarna die kruisvaarders hom nie kon ontwrig nie.   
Kruistog teen die Colonna Cardinals. The Crusade against the Colonna Cardinals (1298) was 'n kruistog van Boniface VIII teen die Colonna -familie.   
Ekspedisie van die Almogavars. Die ekspedisie van die Almogavars (1301–1311) het bestaan ​​uit veldtogte van die Catalaanse Kompanjie, gevorm deur veterane van die War of the Sicilian Vespers (die Almogavar) teen die Anatoliese beyliks. Dit is afgesluit met die feit dat die Katalaan beheer oor die hertogdom Athene en Thebe neem.   
Kruistog in die hospitaal. Die Hospitaller Kruistog (1306–1310). 'N Kruistog wat bekend staan ​​as die verowering van die Hospitaal van Rhodes wat die besit van die Knights Hospitaal op Rhodes gekonsolideer het. Gedokumenteer deur Hans Prutz in sy Die Anfänge der Hospitaliter auf Rhodos, 1310–1355 (1908).  
Kruistog teen die Catalan Grand Company. Die kruistog teen die Catalan Grand Company (1330–1332) is ook die Anti-Catalan Crusade genoem, gevoer deur Walter VI, graaf van Brienne, en titulêr hertog van Athene. In 1330 gee Johannes XXII 'n pouslike bul uit en beveel prelate in Italië en Griekeland om te preek vir 'n kruistog teen die Catalaanse groot kompanie. Kort daarna het Robert van Napels die kruistog sy steun gegee. Die Venesiërs hernu egter hul verdrag met die Katalane in 1331. Teen die somer was dit duidelik dat die ekspedisie misluk het, en Walter keer terug na Brindisi, versadig met verlammende skuld.     
Die Naval Crusade van die Holy League. Die Naval Crusade of the Holy League (1332–1333) was 'n kortstondige kruistog teen die Aydinid Turkse vloot deur Pietro Zeno, wat as balio van Negroponte gedien het. In 1332 val 'n Turkse armada onder Umur Bey op Negroponte aan, en Zeno koop dit met 'n groot huldeblyk. Zeno en Pietro da Canale is deur Francesco Dandolo beskuldig van die reël van 'n anti-Turkse alliansie. Teen die einde van die jaar is die Holy League (ook bekend as die Naval League) "'n vakbond, vereniging en bond vir die onteiening van die Turke en die verdediging van die ware geloof" gestig. In 1334 neem Zeno die bevel oor die vloot van die liga en verslaan die vloot van die Beylik van Karasi tydens die slag van Adramyttion. Zeno was later een van die leiers van die Smyrna -kruistog van 1344.   
Die Holy League of Clement VI. Die Holy League of Clement VI (1343) was 'n kruistog wat in 1343 deur Clement VI uitgeroep is, wat die volgende jaar 'n vlootaanval op Smyrna tot gevolg gehad het. Die groot raad van Venicel het Pietro Zeno gekies as kaptein van die vloot wat gestuur is om die kruistog te help teen Smyrna wat deur Aydinid gehou word. Ander kruisvaarderleiers sluit in aartsvader Henry van Asti, die kruistog was 'n vlootsukses en Smyrna is ingeneem. Zeno is deur Umur Bey se magte in 'n hinderlaag vermoor terwyl hy en ander kruisvaarders 'n massa in die niemandsland tussen die gevegslyne wou vier.   
Smyrna Kruistog. Die Smyrna -kruistog (1344) was die eerste van die Smyrniote -kruistogte (1343–1351).Die Smyrna -kruistog het in 1344 begin met die vlootoorwinning van die slag by Pallene en eindig met 'n aanval op Smyrna, waarin die hawe en die vesting vasgevang is, maar nie die akropolis nie. Soms beskou as deel van die Holy League of Clement VI.  
Kruistog van Humbert II van Viennois. Die kruistog van Humbert II van Viennois (1346) was die tweede van die Smyrniote -kruistogte. 'N Tweede ekspedisie onder bevel van Humbert II van Viennois met weinig om te wys behalwe 'n oorwinning oor die Turke in Mytilene. Beskryf in die Boek van Ridderlikheid deur Geoffroi de Charny. Dit word ook die Tweede Smirna -kruistog genoem.  
Kruistog teen Francesco Ordelaffi. Die Kruistog teen Francesco Ordelaffi (1355–1357) was 'n veldtog van Innocentius IV en kardinaal Gil Álvarez Carrillo de Albornoz teen Francesco II Ordelaffi om die pouslike gesag na Sentraal -Italië te herstel. Die pous se Angevin -troepe het tot 1356 sukses behaal teen Ordelaffi, deur huursoldate wat deur Bernabò Visconti gestuur is, kon hom tot 1357 uithou.   
Kruistog van Peter I de Lusignan. Die kruistog van Peter I de Lusignan (1362–1365). Peter I van Ciprus (Peter I de Lusignan) was koning van Ciprus en titulêr koning van Jerusalem. Hy stig die ridderlike orde van die swaard in 1347, toegewy aan die herstel van Jerusalem, en probeer adellikes in Europa oortuig om 'n nuwe kruistog te neem. Sy pogings is uiteindelik saamgesmelt met die Alexandriese Kruistog.    
Alexandriese kruistog. Die Alexandrynse Kruistog (1365). 'N Aanval deur Petrus I van Ciprus wat die vernietiging van Alexandrië tot gevolg gehad het, maar min werklike impak gehad het. Rekeninge van die kruistog is deur Guillaume de Machaut in sy La Prize d'Alexandre (na 1369) en deur die Moslem-historikus al-Nuwayrī in syne Kitāb al-Ilmām (1365–1374).    
Kruistog van Amadeus VI. Die kruistog van Amadeus VI van Savoye (1366–1367). Amadeus VI van Savoie (Amadeo), bekend as die groen graaf van Savoye, het 'n klein kruistog teen Thracië en Bulgarye geloods. Hy val die Ottomaanse sultan Murad I met 15 skepe en 1700 man in 1366 aan om sy neef, John V Palaiologos, te help. Vertel deur die Roemeense historikus Nicolae Iorga in sy werk oor die Franse ridder Philippe de Mézières (c. 1327 - 1405) en Eugene L. Cox's Groen graaf van Savoye (1967).   
Die Groot Skeuring en die Kruistogte. Die Groot Skeuring en die Kruistogte (1382–1387). Die Groot (of Westerse) skeuring in die Katolieke Kerk van 1378–1417 het gelei tot 'n aantal klein kruistogte, insluitend die teenoorganger Charles III van Napels (1382) die Despenser's Crusade (1383) en die kruistog van John of Gaunt (1387). Die werk van Walter Ullmann oor die onderwerp is 'n standaard verwysing.   
Kruistog teen Charles III. Die kruistog teen Karel III van Napels (1382). Charles Durazzo word Charles III as koning van Napels en titulêre koning van Jerusalem nadat sy neef Joanna I van Napels in die tronk gewurg is. In 1382 verleen Clement VII kruisvaart aflate aan Louis I van Anjou en ander om Charles te onttroon. 'N Kruistog wat verband hou met die Groot Skeuring.  
Despenser's Crusade. Despenser's Crusade (1383), ook bekend as die Norwich Crusade, was 'n militêre ekspedisie onder leiding van Henry le Despenser om Gent te help in die stryd teen die ondersteuners van teenpous Clement VII. 'N Kruistog wat verband hou met die Groot Skeuring.  
Kruistog van Johannes van Gaunt. Die kruistog van Johannes van Gaunt (1387). Johannes van Gaunt het 'n onsuksesvolle kruistog teen Hendrik van Trastámara gelei om die troon van Kastilië op te eis regs van sy vrou Constance van Kastilië. 'N Kruistog wat verband hou met die Groot Skeuring.   
Mahdia Kruistog. Die Mahdia-kruistog (1390), ook bekend as die Barbary-kruistog of die kruistog van Louis II de Bourbon teen Mahdia, was 'n Frans-Genoese militêre ekspedisie in 1390 wat gelei het tot die beleg van Mahdia, 'n vesting van die Barbary-seerowers. 'N Werk van die Belgiese hofhistorikus Jean Froissart het die Kronieke van Engeland, Frankryk en die aangrensende lande (ongeveer 1400), na verwys as Froissart's Chronicles, bevat 'n verslag van hierdie kruistog.     
Kruistog van Nicopolis. Die Kruistog van Nicopolis (1396), ook bekend as die Slag van Nicopolis of die Kruistog na Nicopolis. Die kruisvaardersleër van die Hongaarse, Kroaties, Bulgaarse, Franse en Duitse mag (bygestaan ​​deur die Venesiese vloot) is deur die Ottomane verslaan by die Danubiese vesting Nicopolis, wat gelei het tot die einde van die Tweede Bulgaarse Ryk.    
Kruistog van Marshal Boucicaut. Die kruistog van maarskalk Boucicaut na Konstantinopel (1399). In 1399 het Boniface IX 'n kruistog aan Konstantinopel gepreek, en Jean II Le Maingre (Boucicaut) was die enigste respondent. Sy eenmanstog het bestaan ​​uit strooptogte op Turkse dorpe langs die Swartsee-kus.   
Kruistog van Varna. Die Kruistog van Varna (1443–1444), ook bekend as die Kruistog na Varna, was 'n onsuksesvolle militêre veldtog deur die Europese monargieë om die uitbreiding van die Ottomaanse ryk na Sentraal -Europa na te gaan. Die kruistog is deur Eugene IV geroep en gelei deur Władysław III van Pole, John Hunyadi van Hongarye, Voivode van Transsilvanië en Philip die Goeie, hertog van Bourgondië. Die nadraai het die Ottomane vrygemaak van verdere pogings om dit uit Europa te stoot.     
Kruistogte om Konstantinopel te herstel. Kruistogte om Konstantinopel te herstel (1453–1460). Nuwe kruistogte is gevra na die verlies van Konstantinopel aan die Ottomane in 1453. Sluit die kruistog van Nicholas V (later Callixtus III) en die ongerealiseerde kruistog van Pius II in.    
Kruistog van Nicholas V. Die kruistog van Nikolaas V (1455–1456). Na die val van Konstantinopel aan die Ottomane in 1453, beplan pous Nicholas V 'n klein kruistog om die stad te herower, herbevestig deur Callixtus III na Nicholas se dood. Slegs John Hunyadi reageer en verslaan die Turke in Belgrado in 1456 voor sy ontydige dood. Sien Kruistog van St John of Capistrano (1456).     
Genoese kruistog om Chios te verdedig. Die Genoese kruistog om Chios te verdedig (1455–1457) begin nadat Mehmed II oorlog teen Chios en Rhodes verklaar het, en 'n Genoese vloot gestuur is om die eiland te verdedig.  
Kruistog van Sint Johannes van Capistrano. Die kruistog van Sint Johannes van Capistrano (1456), ook bekend as die beleg van Belgrado van 1456, het begin ná die val van Konstantinopel in 1453 toe Mehmet II sy visier op die koninkryk van Hongarye gerig het. Die Ottomaanse magte is verslaan deur 'n leër onder leiding van die Katolieke priester John van Capistrano en John Hunyadi. Kruistog van Nicholas V (1455–1456).   
Besetting van Sporades. Die besetting van die Sporades (1457). Besetting van die noordelike Sporades -eilande deur pouslike galeie.  
Belegging van Rhodes. Die beleg van Rhodos (1480). In 1480 begin 'n Ottomaanse vloot sonder sukses die beleg van Rhodes. Die Ottomaanse leër onder bevel van Mesih Pasha is verslaan deur die garnizoen van die Knights Hospitaller onder leiding van Pierre d'Aubusson. Gulielmus Caoursin, visekanselier van die Hospitaal, was ook 'n ooggetuie van die beleg.     
Die anti-Turkse kruistog. Die Anti-Turkse kruistog (1480–1481) was 'n kruistog van pous Sixtus IV teen Mehmet II om Suid-Italië te beskerm. Bestaan ​​hoofsaaklik uit die kruistog van Otranto.  
Kruistog van Otranto. Die Kruistog van Otranto (1481) was besig om die stad te herower na die Ottomaanse inval in Otranto. Die burgers, wat deur die Ottomane vermoor is omdat hulle geweier het om hulle tot Islam te bekeer, staan ​​bekend as die martelare van Otranto. Deel van die Anti-Turkse kruistog van Sixtus IV.  
Spaanse Kruistog in Noord -Afrika. Die Spaanse Kruistog in Noord -Afrika (1499–1510). Na die einde van die Moslem-heerskappy in Hispania, is 'n aantal stede herower, waaronder: Melilla (1497), Mers el-Kebir (1505), Kanariese Eilande (1508), Oran (1509), Rots van Algiers, Bougie en Tripoli (1510 ). 
Belegging van Rhodes. Die beleg van Rhodes (1522) was die tweede en uiteindelik suksesvolle poging van die Ottomaanse ryk om die Knights Hospitaller uit hul eilandvesting Rhodes te verdryf.  
Kruistog van keiser Karel V na Tunis. Die kruistog van keiser Karel V na Tunis (1535) was ook bekend as die verowering van Tunis. In 1535 is Tunis, toe onder die beheer van die Ottomaanse ryk, deur keiser Karel V en sy bondgenote gevange geneem.  
Kruistog van keiser Karel V na Algiers. Die kruistog van die keiser Karel V na Algiers (1541), ook bekend as die Algiers -ekspedisie, was 'n onsuksesvolle poging om by die Ottomane uit Algiers te ontwyk.  
Spaanse kruistog na Mahdia. Die Spaanse Kruistog na Mahdia (1550), ook bekend as die Capture of Mahdia. 'N Spaanse vlootekspedisie ondersteun deur die Ridders van Malta onder Claude de la Sengle, beleër en verower die Ottomaanse vesting Mahdia. Mahdia is drie jaar later deur Spanje verlaat, met sy vestings wat afgebreek is om herbesetting van die stad te voorkom. 
Kruistog van koning Sebastian. Die kruistog van koning Sebastian van Portugal na Marokko (1578) was ook bekend as die Slag van Alcácer Quibir of die Slag van Drie Konings. Die stryd was tussen die leër van die afgesette Marokkaanse sultan Abu Abdallah Mohammed II, verbonde aan Sebastian I van Portugal, teen 'n groot Marokkaanse leër onder die nuwe sultan Abd Al-Malik I wat met die Ottomane verbonde was. Al-Malik en die Ottomane het 'n beslissende oorwinning behaal.  
Kruistogte teen die Bisantynse ryk het kort na die Eerste Kruistog begin en gedurende die hele bestaan ​​daarvan voortgeduur. Dit sluit die volgende in.    
Kruistog van Bohemond van Taranto. The Crusade of Bohemond of Taranto (1107–1108), ook bekend as Bohemond's Crusade. 'N Veldtog onder leiding van Bohemond van Taranto teen die Bisantynse ryk wat geëindig het met die Verdrag van Devol.    
Kruistogprojek teen Bisantium. Die Crusading Project against Byzantium (1149–1150) was 'n poging van Roger II van Sicilië en Louis VII van Frankryk om die Ooste te help en wraak te neem op die Grieke na die Tweede Kruistog.    
Vierde Kruistog. Die Vierde Kruistog (1202–1204), ook bekend as die Onheilige Kruistog. Sien besonderhede hierbo.
Kruistog teen die Bulgars. Die Kruistog teen die Bulgare (1205) was 'n oproep tot 'n kruistog teen Kaloyan, koning van die Bulgare, deur Renier van Trit, hertog van Philippopolis. Hulle oortreding was dat hulle hulle in lyn gebring het met vyande van die Kruis van Christus, die Bogonils en Paulians. Niks het van die versoek gekom nie. Hierdie en ander aspekte van die oostelike Bisantynse gemenebes is volledig deur die hedendaagse Russiese historikus Dimitri Obolensky bestudeer.  
Kruistog van Willem VI van Montferrat. Die kruistog van Willem VI van Montferrat (1225). 'N Klein kruistog van Willem VI van Montferrat om sy aansprake op die troon van Thessalonika te ondersteun (word selde genoem).  
Anti-Bisantynse kruistogte. Die Anti-Bisantynse kruistogte (1261–1320) het drie pogings ingesluit om die Bisantynse ryk uit die Palaiologos-dinastie te herwin. Die verlies van Konstantinopel in 1261 het plaasgevind tydens 'n pouslike interregnum, en die volgende jaar het die pas sitende Urban IV 'n kruistog gemagtig om die stad terug te neem. Niks verder as die nederlaag van die Bisantyne tydens die seestryd by Settepozzi in 1263. Urban IV hernu sy oproep om kruistog in 1264, om die steun van die Morea, maar tevergeefs. In 1281 het Charles van Anjou, Philip van Courtenay en die Venesiërs 'n inval in Roemenië beplan vir die herowering van Konstantinopel. Dit is geseën deur Martin V, wat dit as 'n kruistog bestempel het. Dit is in die wiele gery deur die oorlog van die Siciliaanse Vespers. Na die Vrede van Caltabellotta is die laaste kruistog teen Bisantyn uitgebroei. Karel van Valois, die eggenoot van Katarina van Courtenay, titulêre Latynse keiserin van Konstantinopel, het probeer om die Katalaans groot kompanjie te gebruik om sy doelwitte te bereik, maar dit was onmoontlik om effektief te organiseer.    
Sommige pelgrimstogte word kruistogte genoem, veral as die reis militêre aktiwiteite tot gevolg gehad het. Enkele voorbeelde sluit die volgende in. 
Noorse Kruistog. Die Noorse Kruistog (1107–1110), ook bekend as die Kruistog van Sigurd Jorsalfar. Sien hierbo. 
Kruistog of pelgrimstog van Fulk V van Anjou. Die kruistog of pelgrimstog van Fulk V van Anjou (1120–1122). Die toekomstige koning van Jerusalem het na die Heilige Land gereis en by die Tempeliers aangesluit, volgens Ordoric Vitalis Historia Ecclesiastica (c. 1141).  
Bedevaart van Rognvald Kali Kolsson. Die pelgrimstog van Rognvald Kali Kolsson (1151–1153) was ook bekend as die kruistog van Rognvald Kali Kolsson. In 1151 vertrek Rognvald op 'n pelgrimstog na die Heilige Land soos beskryf in die Orkneyinga -sage. Die graaf se party verlaat Orkney in die laat somer van 1151 in vyftien skepe, met ses wat na Jerusalem vaar terwyl Rognvald in Narbonne stilhou. Na 'n besoek aan Jerusalem keer die partytjie terug via Konstantinopel, waar hulle deur die keiser ontvang is, en vaar daarna na Apulië waar hulle perde neem vir die reis na Rome, en kom betyds terug in Orkney vir Kersfees 1153. 
Kruistog of pelgrimstog van Hendrik die Leeu. Die kruistog of pelgrimstog van Hendrik die Leeu (1172). 'N Pelgrimstog na Jerusalem gedokumenteer deur Arnold van Lübeck in syne Chronicae Slavorum (1209), word dikwels 'n kruistog genoem.    
Die gewilde kruistogte is gegenereer deur entoesiasme vir kruistogte, maar nie deur die kerk goedgekeur nie. 
People's Crusade. Die People's Crusade (1096). 'N Voorspel tot die eerste kruistog onder leiding van Peter die kluisenaar. Sien hierbo.
Kinder kruistog. The Children's Crusade (1212) was 'n mislukte populêre kruistog deur die Weste om die Heilige Land te herwin. Die tradisionele vertelling bevat 'n paar feitelike en 'n paar mitiese gebeure, waaronder visioene van 'n Franse seuntjie en 'n Duitse seun, 'n voorneme om Moslems vreedsaam tot die Christendom te bekeer, groepe kinders wat na Italië marsjeer en kinders wat in slawerny verkoop word. Thomas Fuller het daarna verwys as 'n Heilige oorlog in sy Geskiedenis van die Heilige Warre.      
Eerste Herders Kruistog. The First Shepherds 'Crusade (1251) was 'n gewilde kruistog, ook bekend as die Kruistog van die Pastoreaux. Die beweging was daarop gemik om Louis IX te red tydens sy gevangenisstraf tydens die sewende kruistog. Die groep is in Parys versprei.   
Kruistog van die armes. Die Kruistog van die Armes (1309) was ook bekend as die Kruistog van 1309 of die Shepards 'Kruistog van 1309. 'n Gewilde kruistog wat begin het met die onvervulde Kruistog van Klemens V (sien hieronder).   
Tweede herders kruistog. Die Tweede Herder se Kruistog (1320), ook bekend as die Pastoreaux van 1320, was dit die laaste van die gewilde kruistogte.    
Kruistogte teen ketters en skismatika sluit die volgende in.  
Albigensiese Kruistog. Die Albigensiaanse kruistog (1209–1229), oftewel Cathar Crusade, was die eerste van die sogenaamde godsdienstige kruistogte en is teen die Katare in Suid-Frankryk gevoer. Die 20-jaar veldtog was suksesvol. Een van die eerste aksies, die slagting in Béziers, het gehelp om die kruistog die titel te gee as "een van die mees afdoende gevalle van volksmoord in die godsdienstige geskiedenis." Na die militêre fase het die inkwisisie wat deur Gregorius IX in 1234 uitgevoer is, die Katare amper uitgeskakel. Tydelike kronieke van die kruistog sluit in Petrus van Vaux de Cernay Historia Albigensis en Guillaume de Puylaurens ' Cronica, albei verskyn Guizot's Collection des mémoires relatifs à l'histoire de France (1823–1835). Thomas Fuller het daarna verwys as 'n Heilige oorlog in sy Geskiedenis van die Heilige Warre (1639).      
Bogomils Kruistogte. Die Bogomils -kruistogte (1234, 1252) was kruistogte teen die Bogomils wat in 1234 deur Gregory IX en in 1252 deur Innocentius IV versoek is.  
Kruistogte teen die Bosniese erfenisse. Die kruistogte teen die Bosniese erfenaars (1235, 1241), ook bekend as die Bosniese kruistogte. Die optrede was 'n oorwinningsoorlog deur die Hongaarse prins Coloman van Galicië teen die banaat van Bosnië, wat deur Gregorius IX as 'n kruistog bestraf is, teen die ongespesifiseerde 'ketters'. Die toekomstige kruisvaarders het slegs daarin geslaag om perifere dele van die land te verower.  
Kruistogte teen die Hussiete. Die kruistogte teen die Hussiete (1420–1431). Die vyf kruistogte uit die Hussietoorloë, bekend as die Anti-Hussite-kruistogte.    
Eerste Anti-Hussite Kruistog. Die eerste kruistog teen Hussiete (1420). Pous Martin V het in 1420 'n bul uitgereik waarin hy 'n kruistog uitgeroep het "vir die vernietiging van die Wycliffiete, Hussiete en alle ander ketters in Bohemen". Die Heilige Romeinse keiser Sigismund en baie Duitse vorste beleër Praag met 'n leër van kruisvaarders uit alle dele van Europa, grootliks bestaande uit avonturiers wat deur die hoop op plundering aangetrokke is. Sigismund is dieselfde jaar verslaan tydens die slag van Vítkov Hill.  
Tweede kruistog teen Hussiete. Die Tweede Kruistog teen Hussiete (1421–1422). Na die Hussitiese oorwinning in 1420 het 'n priester genaamd Jan Želivský gesag oor Praag verkry. In 1421 is 'n nuwe kruistog teen die Hussiete onderneem om die stad Žatec te beleër. Sigismund arriveer aan die einde van 1421 in Bohemen, maar word beslis in die slag van Deutschbrod in 1422 verslaan.  
Derde kruistog teen die Hussiete. Die Derde Kruistog teen die Hussiete (1423–1424). Die pous het 'n nuwe kruistog teen Bohemen opgeroep, maar dit was 'n totale mislukking. Pole en Litaue wou nie die Tsjegge aanval nie, die Duitsers was belemmer deur interne onenigheid en Eric VII van Denemarke, wat van plan was om aan die kruistog deel te neem, keer gou terug na Skandinawië. Sigismund Korybut, goewerneur van Boheme, het in 1424 gehelp om die vrede te bewerkstellig. 
Vierde Kruistog teen Hussiete. Die vierde kruistog teen die Hussiete (1426–1428). In 1426 is die Hussiete weer deur buitelandse magte aangeval. Hussitiese magte, onder leiding van Sigismund Korybut en Prokop die Grote, verslaan die indringers in die slag van Aussig van 1426.Ten spyte hiervan het die pous geglo dat die Hussiete verswak is en in 1427 'n vierde kruistog uitgeroep het. Kardinaal Henry Beaufort is aangestel as leier van die kruisvaardermagte. Die kruisvaarders is dieselfde jaar in die slag van Tachov verslaan. Korybut is in 1427 in die tronk gesit omdat hy saamgesweer het om die Hussitiese magte aan die keiser Sigismund oor te gee. Hy is in 1428 vrygelaat en het deelgeneem aan die Hussitiese inval in Silesië.  
Vyftig kruistog teen die Hussiete. Die vyfde kruistog teen Hussiete (1431). In 1431 het Frederik I, keurvorst van Brandenburg en pouslike legate kardinaal Julian Cesarini 'n kruisvaardersleër teen Boheme gelei. Die verdedigende leër onder leiding van Prokop die Grote, aangevul deur Poolse Hussiete, verslaan die kruisvaarders in die slag van Domažlice dieselfde jaar.   
Waldensiese Kruistog in die Dauphine. Die Waldensiese Kruistog in die Dauphine (1487–1491) was 'n kruistog teen die Waldensiërs (Vaudois), 'n sekte wat as ketters beskou word, wat begin het met die brand op die brandstapel van 80 Waldensiërs in 1211. In 1487 het Innocentius VIII 'n bul uitgereik vir die uitroei van die dwaalleer van die Vaudois. Alberto de 'Capitanei het 'n kruistog gereël en 'n offensief teen die Vaudois in Dauphiné en Piemonte geloods. Karel I, hertog van Savoye, het ingegryp om sy gebiede te red van verdere onrus en belowe die Vaudois -vrede, wat nie plaasgevind het voordat die offensief die gebied verwoes het nie. Angelo Carletti di Chivasso het 'n vreedsame ooreenkoms tussen die partye tot stand gebring, wat van korte duur was, soos getuig deur die Mérindol-slagting van 1545, met vervolging tot na die Franse Revolusie.    
Politieke kruistogte sluit die volgende in. 
Politieke kruistog teen Roger II van Sicilië. Die Politieke Kruistog teen Roger II van Sicilië (1127–1135). Dit word die eerste politieke kruistog genoem en begin in 1127 toe Honorius II, wantrouig oor die groei van die Normandiese mag in die suide van Italië, en in Capua in Desember die pous 'n kruistog preek teen Roger II van Sicilië. By die dood van Honorius in 1130 was Anacletus II en Innocentius II beide aanspraakmakers op die pouslike troon. Roger ondersteun die teenpous Anacletus. In 1135 bied Innocentius II kruisvaarders aflate aan diegene wat teen sy vyande veg. Daar is geen bewyse dat daar militêre stappe gedoen is nie, maar die aksie word beskou as 'n voorbode vir die politieke kruistogte van die 13de eeu.   
Kruistog teen Markward von Anweiler. Die kruistog teen Markward von Anweiler (1199). Die tweede van die sogenaamde politieke kruistogte, wat die pousdom as 'n voorwaarde vir 'n vierde kruistog beskou het. In 1199 verklaar Innocentius III 'n kruistog teen Markward von Anweiler, keiserlike senestal en regent van die Koninkryk Sisilië, wat pouslike aansprake op die regentskap van Sicilië teengestaan ​​het. Markward word deur Innocent beskou as 'erger as die ongelowiges', wat die paar wat teen hom geveg het, kruisvaarder -aflate verleen. Onder die wapenwapens was Walter III van Brienne wat sy aanspraak op Taranto wou beveilig uit hoofde van sy huwelik met Elvira van Sicilië. Die behoefte aan die kruistog het geëindig met Markward se dood in 1202.   
Pouslike rusie met John Lackland. Pouslike stryery met John Lackland (1208). Die konflik tussen Johannes van Engeland en Innocentius III wat tot die ekskommunikasie van Johannes gelei het, is 'n kruistog genoem.  
'N Politieke kruistog in Engeland. 'N Politieke kruistog in Engeland (1215–1217). Twee kruistogte is deur Henry III van Engeland verklaar teen sy opstandige onderdane. Die eerste het begin met 'n Franse ridder Savari de Mauléon wat in diens was van Hemry se voorganger, John van Engeland, in die Eerste Baronsoorlog. Die pous, Innocentius III, het Savari beskryf as crucesignatus pro defense Regni Anglie, wat die toneel vir Henry opstel om die kruis te neem, met die inherente beskerming van Rome. Die konflik is uiteindelik in 1217 besleg met die Verdrag van Lambeth tussen Hendrik en Lodewyk VIII van Frankryk.  
Kruistog teen Frederik II. Die kruistog teen Frederik II (1220–1241). Pogings van pous Gregorius IX teen Frederik II. Sien ook verwysings onder die Sesde Kruistog hierbo.     
Kruistog teen die Stedinger. Die kruistog teen die Stedinger (1233–1234), ook bekend as die Stedinger -kruistog. Die Stedinger was vryboere wie se griewe oor belasting en eiendomsreg in 'n volskaalse opstand ontaard het. 'N Kruistog wat deur die pous goedgekeur is, is teen die rebelle geroep. In die veldtog van 1233 is die klein kruistogte -leër verslaan. In 'n opvolgveldtog van 1234 het 'n veel groter kruisvaardersleër gewen.   
Innocentius IV se kruistog teen Frederik II. Pous Innocentius IV se kruistog teen Frederik II (1248). Die konflik tussen die pous en die keiser het begin met die apostoliese brief Ad apostolicae dignitatis apicem in 1245 en is eers opgelos tot Frederick se dood in 1250.   
Kruistog teen Sicilië, Die kruistog teen Sicilië (1248). Aksies wat Innocentius IV geneem het na die nederlaag van Frederik II in die slag van Parma.
Kruistog teen Conrad IV. Die kruistog teen Conrad IV (1250). 'N Kruistog teen Conrad IV van Duitsland wat 'n voortsetting was van die kruistog teen sy vader Frederik II.  
Nog 'n politieke kruistog in Engeland. Nog 'n politieke kruistog in Engeland (1263–1265). Die tweede van Henry III se politieke kruistogte het begin met die Tweede Baronsoorlog in 1263. Weer is 'n kruistog deur Henry III van Engeland teen sy vyande verklaar, met toestemming van twee pouslike legate aan Engeland. Die dood van Simon de Montfort in 1265 maak 'n einde aan hierdie opstand.  
Kruistog teen Frederico I van Montefeltro. Die Kruistog teen Frederico I van Montefeltro (1321–1322) was 'n kruistog wat Johannes XXII in 1321 verkondig het teen Federico I, graaf van Montefeltro (1296-1322), en sy broers om die besit van die Maart van Ancona en hertogdom Spoleto te herwin. Malatesta da Verucchio, heerser van Rimini, ondersteun deur die gemeente Perugia, het Federico vermoor en sy broers in 1322 gevange geneem.   
Kruistog teen keiser Lodewyk IV. Die kruistog teen die keiser Lodewyk IV (1328–1329) was 'n kruistog teen Lodewyk IV, die Heilige Romeinse keiser, ook die kruistog genoem teen Ludwig IV van Beiere. Pous Johannes XXII verklaar kort na sy kroning in 1328 'n kruistog teen Louis. Die kruistog teen Louis is in 1329 hernu, en Robert van Napels het magte gestuur teen Louis en sy bondgenoot Frederik II van Sicilië, maar min het daarvan gekom. Louis was ook 'n beskermer van die Teutoniese ridders, en gee aan die bevel 'n voorreg om Litaue en Rusland te verower.  
Die Noordelike Kruistogte (1150–1560), ook bekend as Baltiese Kruistogte, het in Noord -Europa plaasgevind op dieselfde tyd as die tradisionele kruistogte.   
Wendish Kruistog. Die Wendish Crusade (1147) was die eerste van die Noordelike Kruistogte, gewoonlik geassosieer met die Tweede Kruistog. 'N Militêre veldtog deur die Heilige Romeinse Ryk en gerig teen die Polabiese Slawiërs, of Wends.  
Sweedse kruistogte. Die Sweedse kruistogte (1150 - 1293) het bestaan ​​uit die Eerste Sweedse kruistog (1150's), waarskynlik fiktief, die Tweede Sweedse kruistog (13de eeu) en die Derde Sweedse kruistog (1293).  
Drenthe Kruistog. Die Drenthe Crusade (1228–1232) was 'n pousgoedgekeurde militêre veldtog wat in 1228 teen Drenthe begin is. Die kruistog is gelei deur Willibrand, biskop van Utrecht, onder bevel van 'n Friese leër. Willibrand se kruistog het in 1232 onomwonde geëindig.   
Deense kruistogte. Die Deense Kruistogte (1191, 1293). Die Dene het ten minste drie kruistogte na Finland gemaak. Die eerste is van 1187 toe die kruisvaarder Esbern Snare in sy kersfeesrede 'n groot oorwinning van die Finne genoem het. Twee volgende kruistogte is in 1191 en in 1202 gemaak. Laasgenoemde is gelei deur die biskop van Lund, Anders Sunesen, saam met sy broer. Die Dene het ook aan die Livonian Crusades deelgeneem. 
Livonian Kruistogte. Die Livonian Crusades (1193–1287) is die verskillende kersteningstogte in die gebied wat die moderne Litaue, Letland en Estland uitmaak na die oproep van Celestine III in 1193 om 'n kruistog teen heidene in Noord -Europa. Dit is meestal uitgevoer deur Duitsers uit die Heilige Romeinse Ryk en Denen en het uit vier dele bestaan: Kruistogte teen die Livoniërs (1198–1209) Verowering van die Estse Hinderland (1208–1226) Kruistogte teen die Oeseliërs (1206–1261) Kruistog teen Curonians (1242–1267) en, Crusade against Semigallians (1219–1290). Die belangrikste oorspronklike bronne op hierdie kruistogte is die Livonian Rhymed Chronicle en die Livonian Chronicle of Henry.  
Kruistogte teen Livone. Die kruistogte teen Livone (1198–1209). Toe vreedsame bekeringsmetodes die Livoniërs nie kon bekeer nie, het biskop Berthold van Hannover in 1198 met 'n groot groep kruisvaarders opgedaag. Berthold is kort daarna omring en vermoor, sy magte verslaan. Om Berthold se dood te wreek, het Innocentius III toe 'n bul uitgereik waarin hy 'n kruistog teen die Livone verklaar het. Albert van Riga arriveer die volgende jaar met 'n groot mag en vorm in 1202 die Livonian Brothers of the Sword om te help met die bekering van die heidene. Die Livone onder leiding van Caupo van Turaida het in opstand gekom teen die kruisvaarders. Caupo se magte is in 1206 verslaan, en die Livoniërs is tot bekering verklaar. Albert het met die magte van die Orde in 1209 binnegeval, en die Livoniërs onder die hertog Visvaldis moes hulle aan Albert onderwerp. 
Verowering van die Estse Hinderland. Verowering van die Estse Hinderland (1208–1226). Die kruisvaarders het in 1208 met die hulp van die nuut bekeerde Livoniërs begin optree teen die Esters. Van 1208–1227 het oorlogspartye deur Estland geteister. 'N Wapenstilstand is tussen 1213 en 1215 ingestel, maar die Estlanders kon nie ontwikkel tot 'n gesentraliseerde staat nie. Hulle is gelei deur Lembitu van Lehola wat saam met Caupo van Turaida (wat vir die kruisvaarders veg) vermoor is, tydens die 1217 -stryd om Matteusdag, 'n verpletterende nederlaag vir die Esters. Die Chronicle of Henry of Livonia vertel hoe die pouslike legaat William van Modena in 1226 vrede in die gebied suksesvol bemiddel het. 
Kruistogte teen die Oeseliërs. Die kruistogte teen die Oeseliërs (1206–1261). Die Estse streek Saaremaa, wie se inwoners as Oeseliërs bekend gestaan ​​het, het die Duitse kruisvaarders verset en oorlogsvlote behou wat Denemarke en Swede aangeval het. Deense leërs onder leiding van Valdemar II van Denemarke misluk in Saaremaa in 1206 en 1222, net soos Johannes I van Swede in 1220. Die Livonian Brothers of the Sword het uiteindelik daarin geslaag om die Oeseliërs in 1226 tot die Christendom te verander nadat hulle in 1216 misluk het. Oeseliërs aanvaar weer die Christendom in 1241 en teken 'n verdrag in 1255. Konflik kom in 1261 terug toe die Oeseliërs weer die Christendom verloën en al die besetende Duitsers doodmaak. 'N Laaste vredesverdrag is daardie jaar ingestel deur die Livonian Order, 'n tak van die Teutoniese Orde.  
Kruistog teen Curoniërs. Die Kruistog teen Curoniërs (1242–1267). Na die nederlaag van die Estse in 1126 en die Oeseliërs in 1241, het die kruistog beweeg teen die Curoniërs wat Riga in 1210 en 1228 aangeval het. Diegene in die noorde het in 1230 vrede met die Duitsers aanvaar, maar in die suide het die geveg voortgeduur. In 1260 het die Curoniërs langs die kruisvaarders in die slag by Durbe geveg en hulle in die stryd laat vaar, sodat die Litouwers die oorwinning kon behaal oor die Livonian Order en Teutonic Knights. Die Curoniërs is uiteindelik in 1267 onderwerp en die grond is verdeel. Dit is deur Peter van Dusburg in sy werk van 1326 gedokumenteer Chronicon terrae Prussiae.   
Kruistog teen Semigallians. Die kruistog teen Semigallians (1219–1290). Volgens die Livonian Chronicle of Henry, het die Semigallians voor 1203 'n alliansie met Albert van Riga aangegaan teen die Livoniërs en kry hulle militêre steun om Litouwse aanvalle in 1205 terug te hou. In 1219 is hierdie bondgenootskap verpletter na 'n kruisvaardersinval in Semigallia. Hertog Viestards sluit toe 'n alliansie met Litouwers en Curoniërs. In 1228 val Semigallians en Curonians die belangrikste kruisvaardersvesting aan, met die kruisvaarders wat wraak neem en Semigallia binnedring. In 1236 val Semigallians kruisvaarders aan wat na die slag by Saule terugtrek na Riga, maar teen 1254 is die Semigallians deur die Livonian Order onderwerp. In 1270 sluit die Semigallians by die Litause groothertog Traidenis aan in 'n aanval op Livonia en Saaremaa. Tydens die slag van Karuse is die Livonian Order verslaan en sy meester Otto von Lutterberg vermoor. In 1287 val 'n mag Semigallians 'n kruisvaardersvesting in Ikšķile aan en plunder nabygeleë lande. Toe hulle terugkeer na Semigallia, verslaan hulle die kruisvaarders in die slag van Garoza, die laaste so 'n oorwinning. Die Semigallians is uiteindelik teen 1290 bedwing.  
Pruisiese kruistogte. Die Pruisiese kruistogte (1222–1274) was 'n reeks veldtogte van die 13de eeu van Katolieke kruisvaarders, hoofsaaklik gelei deur die Teutoniese ridders, om die heidense Ou Pruise te kerstaan. Dit sluit in die Kruistog van 1222–1223, die Eerste Pruisiese Opstand van 1242–1249 en die Groot Pruisiese Opstand van 1260–1274.   
Litausse kruistogte. Die Litausse kruistogte (1284–1435) was 'n reeks ekonomiese Christelike kolonisasieveldtogte deur die Teutoniese Orde en die Livoniese Orde onder die godsdienstige voorwendsel om die heidense Groothertogdom Litaue met Rooms -Katolisisme met geweld te kerstend. (vgl. Italiaanse Wikipedia, Crociata lituana)    
Kruistog van Magnus II Eriksson. Die kruistog van Magnus II Eriksson (1347–1351). Die kruistog van Magnus II Eriksson van Swede (Magnus IV van Swede) teen Novgorod het in 1348 begin, toe Magnus 'n kruistog gelei het, die Neva opgeruk het, die stamme langs die rivier omskep en die vesting Orekhov kort gevange geneem het. Die Novgorodiane het die vesting in 1349 herower na 'n beleg van sewe maande, en Magnus het teruggeval, deels weens die verwoesting van die pes. Hy bestee 'n groot deel van 1351 onsuksesvol om hulp te soek vir verdere kruistogte tussen die Duitse stede.
Kruistogte op die Iberiese skiereiland, algemeen bekend as die Reconquista, van 1031 tot 1492.  
Granada Oorlog. Die Granada -oorlog (1482–1491) was 'n reeks militêre veldtogte tussen 1482 en 1491, tydens die bewind van Isabella I van Kastilië en Ferdinand II van Aragon, teen die Emiraat Granada. Dit eindig met die nederlaag van Granada en die anneksasie daarvan deur Kastilië, wat alle Islamitiese bewind op die Iberiese skiereiland beëindig. 
Kruistogte teen Italiaanse republieke en stede, en Sicilië. Dit word gedokumenteer in die werk van die Britse historikus Norman Housley, Die Italiaanse kruistogte: Die pouslike-Angevin-alliansie en die kruistogte teen Christelike leemagte, 1254-1343 (1982). 
Kruistog op Mallorca. Die Mallorca -kruistog (1113–1115), ook bekend as die ekspedisie van die Baleariese Eilande.
Kruistog van Johannes van Brienne in Apulië. Die kruistog van Johannes van Brienne in Apulië (1229). Konflikte tussen Johannes van Brienne en sy skoonseun Frederick II in Italië.  
Genoese Kruistog teen Savona en Albenga. Die Genoese Kruistog teen Savona en Albenga (1240). 'N Geringe konflik is ontbied om ondersteuners van Frederick II te onderdruk.  
Kruistog teen Manfred van Sicilië. Die kruistog teen Manfred van Sicilië (1255–1266). Die eerste kruistog teen Manfred van Sicilië, die buite -egtelike seun van Frederik II, is in 1255 gepreek. Die tweede is na Manfred se kroning as die koning van Sicilië in 1258 verklaar. tot sy dood in die hande van Charles I van Anjou, broer van Louis IX, tydens die slag van Benevento van 1266.   
Kruistog teen Ezzelino III da Romano. Die kruistog teen Ezzelino III da Romano (1256). 'N Kruistog wat deur Innocentius IV in Venesië gepreek is teen die tiran Ezzelino III da Romano en sy seun Alberico da Romano. Innocent het die vader wat die eerste oorwinning oor die kruisvaarders behaal het, uitgesluit. Ezzelino, wat in die slag van Cassano d'Adda van 1259 gewond was, het homself deur selfverwaarlosing doodgemaak terwyl hy in die tronk was. Die reaksie op hierdie kruistog het geen twyfel gelaat dat kruistogte teen huishoudelike vyande van die Kerk net so ernstig was as dié teen Moslems. Ezzelino was 'n 'seun van die verderf' by Dante Inferno, het sy siel na die hel gestuur.    
Kruistog teen Conradin. Die Kruistog teen Conradin (1268). Conradin (1252–1268) was die nominale koning van Jerusalem as die seun van Conrad IV van Duitsland. Hy het probeer om beheer oor die Koninkryk van Sicilië te kry, wat veroorsaak het dat Charles I van Anjou 'n kruistog teen hom verklaar het. Conradin het saam met Moslem -magte by Lucera aangesluit en is deur Charles by Tagliacozzo verslaan en later onthoof.    
Eerste Kruistog teen die Arogonese. Die Kruistog teen die Arogonese (1284–1285), ook bekend as die Arogonese Kruistog, of Kruistog van Aragon, was deel van die Oorlog van die Siciliaanse Vespers. Die kruistog is in 1284 deur Martin IV teen Peter III van Aragon verklaar en is uitgevoer deur Philip III van Frankryk. Die kruistog eindig effektief met 'n Franse verlies tydens die slag van die Col de Panissars in 1265. Die oorloë van die Siciese Vespers duur tot 1302.  
Tweede kruistog teen die Arogonese. Die Kruistog teen die Arogonese (1309) was 'n geskil oor die opvolging van Azzo VIII d'Este, markies van Ferrara.  
Derde kruistog teen die Arogonese. Die kruistog teen die Arogonese (1321–1322). Dit staan ​​ook bekend as die Anti-Ghibelline Kruistogte, dit was kruistogte wat in 1321 teen Matteo I Visconti en sy seun Galeazzo I Visconti gepreek is en in 1325 hernu is teen Aldobrandino II d'Este en sy seun Obizzo III d'Este en ondersteuners in Ferrara. Angevin -magte het die geveg vir hierdie kruistogte uitgevoer.  
In die 14de eeu is baie werk gedoen om 'n nuwe kruistog te vra om Jerusalem te herower. Dit bevat voorstelle van Benedetto Accolti, Martin Luther's Oor oorlog teen die Turk, Francis Bacon's Advertensie Aanraking op 'n Holy Warre, en Leibnitz ' Project de conquête l'Egypte présenté à Louis XIV. Daarbenewens was daar ander kruistogte wat nie die beplanningsfase verlaat het nie, insluitend die volgende.
Kruistog van keiser Hendrik IV. Die kruistog van keiser Hendrik IV (1103) was 'n beplande kruistog wat deur die Heilige Romeinse keiser Hendrik IV beplan is wat nooit gerealiseer het nie. 
Kruistog van Conrad III. The Crusade of Conrad III (1124) was 'n ekspedisie deur Conrad III van Duitsland wat deur Ekkehard van Aura bespreek is in sy Chronicon universale.  
Kruistog het teen die Mongole in Sirië gepreek. 'N Kruistog het teen die Mongole in Sirië (1260) gepreek. Na die Mongoolse oorname van Aleppo in 1260 het die Franken in die koninkryk Alexander IV en Karel I van Anjou om hulp ontbied. Die pous het die bul uitgereik Audiat orbis vra vir 'n kruistog teen die Mongole en sluit Bohemond VI van Antiochië uit vir samewerking met die indringers. Die abt Benedictus van Alignan het die taak gehad om die kruistog te organiseer en dit in Akker te preek. Die nederlaag van die Mongole tydens die slag van Ain Jalut in 1260 het die Mongoolse bedreiging verwyder, ten koste van 'n groter bedreiging van die Mammelokke.      
Planne vir 'n gesamentlike Latyns-Griekse kruistog. Planne vir 'n gesamentlike Latyns-Griekse kruistog (1274–1276). Die Tweede Raad van Lyon in 1274 het Charles I van Anjou se hoop om 'n nuwe kruistog te lei, in die wiele gery. Tog was Gregorius X gunstig vir 'n voorstel van Michael VIII Palaiologos vir 'n kruistog teen die Turke om die ou Christelike stede van Anatolië te herstel. Gregory se dood in 1276), het sulke gesprekke beëindig.   
Kruistog van die Genoese vroue. The Crusade of the Genoese Women (1300). Boniface VIII verklaar 1300 as 'n jubeljaar, en kruisvaartbeplanning is veroorsaak deur entoesiasme vir die viering. Die vroue van Genua was van plan om op kruistog te gaan, tot by die ontwerp en bou van gepantserde pakke.   
Kruistog van Clemens V. Die Kruistog van Klemens V (1309) was 'n kruistog, of passagium generale, teen die Mamluks is deur pous Clement V. beplan. Die kruistog sou uitgevoer word deur die Knights Hospitaller onder Foulques de Villaret, vers van sy suksesse op Rhodes, en verminder tot 'n passagium. In plaas daarvan het lede van die laer klasse van Engeland, Frankryk en Duitsland 'n boereleër gevorm en die Kruistog van die Armes tereggestel.   
Franse planne vir kruistog. Franse planne vir kruistog (1317–1333) was kruistogte wat tydens die Avignon -pousdom beplan of voorgestel is, met drie opeenvolgende konings van Frankryk, Philip V, Charles IV en Philip VI. 
Kruistog van Philip V. Die kruistog van Philip V (1317–1322) was 'n beplande kruistog deur Philip V van Frankryk. By die Raad van Vienne in 1312 het Philip se vader Philip IV van Frankryk en pous Johannes XXII ingestem tot 'n nuwe kruistog. John het die Armeniërs verseker dat 'n kruistog binnekort sou plaasvind, maar het eerder sy kragte gewend teen Ludwig IV van Beiere en na die Tweede Herder se kruistog.  
Kruistog van Karel IV. Die Kruistog van Karel IV (1322–1328) was 'n beplande kruistog deur Karel IV van Frankryk, wat die belangstelling van sy broer, Philip V., voortgesit het wat sy oom Karel van Valois toevertrou het om oor die bepalings te onderhandel, maar konflikte met Engeland het voorrang geniet. Niks het ooit van die voorgestelde konflik geword nie en die idee het saam met Charles IV in 1328 gesterf.  
Kruistog van Philip VI. Die kruistog van Philip VI (1330–1332). 'N Anonieme dokument Directorium ad passagium faciendum het 'n uitgebreide kruistog voorgestel aan Philip VI van Frankryk in 1330 of 1332. Die voorstel was vir die verowering van die Heilige Land, die Bisantynse ryk en Rusland, In RHC Dokumente arméniens, Deel 2.IV.  
Kruistog van Joan of Arc. Die kruistog van Joan of Arc (1430). In 1430 het Jeanne d'Arc gedreig om 'n kruisvaarder teen die Hussiete te lei, tensy hulle na die Katolieke Kerk terugkeer. Dit het gevolg op die bedreiging van Martin V vir die Hussiete en die daaropvolgende vierde kruistog teen die Hussiete. 
Kruistog van Pius II. Die kruistog van Pius II (1464). Op die ouderdom van 60 neem Pius II die kruis in 1464 en vertrek na Ancona, waar hy 'n klein Venesiaanse vloot sou ontmoet om die Turke aan te val. Pius is dood voordat die vloot aangekom het. 'N Fresko van die pous deur Bernardino di Pinturicchio beeld egter 'n geïdealiseerde (en fiktiewe) weergawe van sy lansering van die kruistog (Fresco #10, Pous Pius II arriveer in Ancona).    
Die gekonsolideerde lys van die kruistogte na die Heilige Land van 1095 tot 1578 is soos volg. Vir die Reconquista, raadpleeg die tydlyn van die Moslem -teenwoordigheid op die Iberiese skiereiland vir 'n meer gedetailleerde chronologie.
Die Heilige Land
Die volgende tydlyn is nie bedoel om die volledige geskiedenis van die gebied bekend as die land Israel/ Heilige Land/ Palaestina/ Palestina aan te toon nie. Slegs datums en gebeure wat relevant kan wees vir 'n bespreking van "Wie besit die land" word aangebied.
Vroeë datums kan ongeveer wees. Sommige van hierdie datums is onderhewig aan geskille. Die presiese vroeë datums is egter gewoonlik nie so belangrik nie. Wat belangrik is, is die historiese volgorde van gebeure.
Datums BCE word voorafgegaan met 'n "-" teken. Datums CE/AD word voorafgegaan met 'n "+" teken.
KORT OPSOMMING VAN SLEUTEL RELEVANTE DATUMS
Koning Dawid het die grond gekoop waarop die Joodse Heilige Tempel in Jerusalem later gebou is. Die Arabiere het geen voorouerlike of historiese verhouding met koning Dawid nie.
-422 (sommige historici dateer dit as -586)
Die Babiloniërs het die Eerste Heilige Tempel in Jerusalem verwoes. Die volk Israel is deur die Babiloniërs uit die land Israel na Babilonië verban.
-352 tot -348 (sommige historici dateer dit as -516)
Die volk Israel het teruggekeer van Babilon na die land Israel en die Tweede Heilige Tempel gebou op die plek van die Eerste Heilige Tempel in Jerusalem.
Die Romeine het die Tweede Heilige Tempel in Jerusalem verwoes. Die volk Israel is uit die land Israel verban en in baie lande versprei.
Die Kruisvaarders, die Mamluks en die Ottomane het die land Israel verower.
Die Britte het die land Israel verower. Na die Britse verowering van die land, het Arabiere uit buurlande 'n massiewe inval van 30 jaar in die land Israel begin, om werk te soek en hul godsdienstige verpligting na te kom om soveel vreemde land moontlik te vang. Hierdie Arabiere kom uit ander lande, nie een van hulle het 'n historiese verbintenis met die land Israel nie.
Die Bybelse tydperk
-2000 tot -1800 ongeveer.
Die Filistyne het van die Middellandse Eilande naby Griekeland aangekom en die kusgebied naby die suidelike kus van die Middellandse See binnegedring, 'n gebied wat nou Ashdod, Ashkelon en Gaza insluit . Hulle was ook bekend as "Die mense van die see".
Die voorvader Abraham het na die Heilige Land gereis.
Abraham se seun, Ismael, is gebore.
Abraham se seun, Yitzhak (Isaac), is gebore.
Abraham het die grond van Hebron van die plaaslike Kanaäniete gekoop as 'n begraafplaas vir sy vrou Sarah - die voorvader van die volk Israel. Benewens die Grot van die Aartsvaders, wat die werklike begraafplaas is, het Abraham ook 'n groot stuk grond rondom dit aangeskaf en daarvoor betaal met 400 silwer muntstukke. Die besonderhede, die naam van die verkoper en die getuies van die transaksie word in die Bybel aangeteken .
-1712 tot -1532
Die voorvader Yitzhak (Isaac) vestig hom op nooit bewoonde grond in die suidelike deel van die land Israel, tussen Beer-Sheva en die Filistyne. Hy het 'n landverbond gesluit met Avimelek - die koning van die Filistyne - nadat hulle 'n ooreenkoms bereik het oor wie [waar] woon.
Die voorvader Israel/ Yaakov (Jacob), die seun van Yitzhak, het die grond waarop Shchem (Nablus) nou gebou is, van die plaaslike Kanaäniete gekoop. Die transaksie, die verkopers en die koopprys word in die bybel aangeteken . Hierdie gebied is later gebruik as die begraafplaas vir sy seun Yosef (Joseph).
Bespreking: Aangesien hierdie grond gekoop en betaal is, kan daar geen verdere geskil wees oor wie die grond besit nie. Die enigste erfgename van hierdie land is die Jode - die kinders van Israel. Die Arabiere het geen voorouerlike of historiese verhouding met die voorvader Jakob nie.
Die Joodse voorvaders Abraham, Isak en Jakob was uiters versigtig om hulle nie te vestig op grond wat deur ander besit of bewoon is nie. As hulle grond wou hê wat deur ander besit of bewoon word, het hulle dit gekoop.
Jacob en sy kinders verlaat die land Israel weens 'n swaar hongersnood en reis na Egipte.
Die Joodse volk - die kinders van Israel - verlaat Egipte en reis terug na die land van hulle voorvaders - die land Israel.
Die mense van Israel het weer na die land van Israel gekom na 'n reis van 40 jaar uit Egipte.
Bespreking: Die Kanaäniete wat die land Israel bewoon het, het uiterste seksuele en sosiale onsedelikheid beoefen (broer-suster pa-dogter ma-seun en heidense menslike offerandes). God het die volk Israel beveel om al die Kanaäniete dood te maak wanneer hulle die land Israel binnegaan as gevolg van hul uiters immorele lewenswyse. Die volk Israel het hierdie gebod nie gehoorsaam nie, en die Kanaäniete het later op hul eie uitgesterf.
Toe die volk Israel die land Israel nader, stel hulle aan die plaaslike inwoners 'n vreedsame deurgang deur hul land na die land Israel voor. Diegene wat geweier het en NIE die volk Israel aangeval het nie (bv. Die Edomiete), is gerespekteer en vermy. Diegene wat wel die mense van Israel aangeval het, hul oorlog verloor het en hulle land daarmee verloor het . Diegene wat 'n oorlog begin en verloor, het geen reg om oor hul verlies te kla nie.
Koning Dawid het die grond gekoop waarop die Joodse Heilige Tempel in Jerusalem later gebou is. Koning Dawid het die grond met honderde goue munte betaal. Die akte, die naam van die vorige eienaar en die koopprys is in die Bybel aangeteken .
Die koninkryk van koning Dawid. Sy seun, koning Salomo,
"het oor al die koninkryke uit die rivier (Eufraat) geheers
na die land van die Filistyne en na die grens van Egipte.
en hy was in vrede met al sy omliggende bure. "
(Konings I, hfst. 5, v.1, v.4)
-832 tot -825
Koning Salomo het die eerste heilige tempel in Jerusalem gebou op die grond wat sy vader koning David gekoop het.
Die mense van Israel het teruggekeer van Babilon na die land Israel en die Tweede Heilige Tempel gebou op die plek van die Eerste Heilige Tempel in Jerusalem.
'N Kunstenaarsbeskouing van Jerusalem en die Tempelberg
ten tyde van die Tweede Heilige Tempel
Die Hellenistiese Tydperk -332 tot -63
Die Grieke het die land Israel verower
Die Grieke het die Heilige Tempel in Jerusalem besoedel en dit van sy skatte beroof.
-167 tot -161
Die Hashmonaim, onder leiding van Yehudah HaMakabi (Juda Maccabee, Judas Maccabeus), kom in opstand teen die regerende Grieke, bevry Jerusalem en herwy die Heilige Tempel. Die Joodse vakansiedag Hanuka is gestig ter herdenking van hierdie oorwinning teen die Grieke.
Die Romeinse/ Bisantynse tydperk -63 tot +638
Die Romeine het Sirië verower en later die land Israel verower.
Die Romeine het die land Israel herdoop en dit "Iudea" genoem. Voor dit was die land bekend onder die Hebreeuse/Joodse naam "Judea". Die naam is verander na "Iudea" om aan te toon dat dit nou deel uitmaak van die Romeinse ryk.
Die Romeine het die Tweede Heilige Tempel in Jerusalem verwoes. Die Romeine het die stad Jerusalem heeltemal vernietig. Die volk Israel is uit die land Israel verban en in baie lande versprei.
+132 tot +135
Die Romeinse keiser Hadrianus het die naam van die land Israel verander en dit "Syria Palaestina" genoem. Hy het ook die stad Jerusalem herdoop en dit 'Aelia Capitolina' genoem.
+610 tot +632
Mohammed het die Moslem -godsdiens in die suide van Saoedi -Arabië uitgevind en die Koran (die Moslembybel) saamgestel. Hy het die Joodse Bybel bestudeer om beter toegerus te wees in sy pogings om die Jode te oorreed om sy nuut uitgevinde godsdiens te volg. Toe die Jode weier, vermoor hy die meeste van hulle wat die verhale van die Koran aan sy studente voorskryf en vul die Koran met sy eie denkbeeldige verslae van Bybelse gebeure. (Mohammed self het nie geweet hoe om te lees of te skryf nie.) Hy het ook die vrymoedigheid geneem om die Godgegewe rusdag, Saterdag - die sabbat - te verander. Aangesien Sondag reeds deur die Christene geneem is, het hy Vrydag as die volgende beste Moslem-rusdag aangewys.
Mohammed het 'n droom gehad oor 'n onbekende 'verre plek van aanbidding (moskee)' .
+634 tot +638
Die Arabiese Islamitiese Ryk onder kalief Umar ibn al-Khattāb verower Jerusalem saam met die lande Mesopotamië, Sirië, Palaestina en Egipte. Die Bisantynse (Romeinse) Ryk het beheer oor die hele Midde -Ooste aan die Moslems verloor. Die naam "Palaestina" was nie meer in gebruik nie.
Bespreking: Onder Moslem -godsdienstige wet word elkeen wat drie jaar op grond woon die eienaar van die grond. Die Moslems het deurgaans strukture op verowerde en gesteelde grond gebou om hul aansprake op die grond te "bewys".
Die Koran beveel Moslems om grond weg te neem van nie-Moslems, insluitend grond waarop hulle nog nooit getrap het nie . Die Koran moedig uitdruklik leuens en misleiding aan as dit Moslems help om 'n gewenste doel te bereik    . Die mees algemene Moslempraktyk vir die herskryf van die geskiedenis is om 'n Moslemstruktuur te bou oor bestaande heilige plekke wat aan ander godsdienste behoort. Die land Israel is vol Moslemstrukture wat op Joodse heilige plekke gebou is. Die blote feit dat Joodse argeologiese bevindings onder die Moslemstrukture gevind word, is voldoende bewys om te bewys wie eerste daar was.
Die Al-Aqsa-moskee is in Jerusalem, aan die suidekant van die Tempelberg, gebou.
'N Huidige lugfoto van die Tempelberg
Die koepel van die rots is in die middel sigbaar
Die Al-Aqsa-moskee, sonder 'n minaret, is aan die linkerkant sigbaar
Die kruisvaarders het die land Israel binnegekom. Daar was Joodse gemeenskappe regoor die land. Vyftig van hulle is bekend en sluit Jerusalem, Tiberias, Ramleh, Ashkelon, Caesarea en Gaza in. Jode het sy-aan-sy met Moslem-soldate geveg om Jerusalem teen die kruisvaarders te verdedig. Toe die kruisvaarders Jerusalem binnekom, het hulle die Joodse en Moslem burgerlikes doodgemaak en die stad verwoes. Dit was die einde van 460 jaar van Islamitiese beheer oor die land Israel.
+1209 tot +1211
'N Golf Joodse godsdiensgeleerdes uit Europa keer terug na die land Israel.
Die Mamluk (Mameluke) tydperk +1244 tot +1517
+1244 tot +1291
Die Egiptiese Mamluks (bekeerde Egiptiese Moslems) het die land Israel verower. Hulle het die meeste dorpe op die plat kusvlaktes verwoes om die land van die kruisvaarder te bevry en seker te maak dat dit nooit weer terugkom nie. Jaffa, Gaza, Lydda en Ramle is nie vernietig nie. Die laaste groot kruisvaardersvesting, Acre, is in +1291 deur die Mamluks verower.
Ibn Khaldun, een van die mees betroubare Arabiese historici, het geskryf: "Joodse soewereiniteit in die land Israel het oor 1400 jaar gestrek. Dit was die Jode wat die kultuur en gebruike van die permanente nedersetting ingeplant het." 
'N Golf Jode wat uit Spanje verdryf is, keer terug na die land Israel.
Die Ottomaanse tydperk +1517 tot +1918
Die Ottomaanse Turke het die land Israel verower. Die land het deel geword van die Ottomaanse Ryk.
Die Nederlandse geleerde en kartograaf, Adriaan Reland (Hadriani Relandi), het verslae geskryf oor besoeke aan die land Israel. (Daar is diegene wat beweer dat hy die land Israel nie persoonlik besoek het nie, maar verslae van ander besoekers versamel het.) Hy was vlot in Hebreeus en Arabies. Hy het besoeke aan baie plekke gedokumenteer. Hy skryf: Die name van nedersettings was meestal Hebreeus, sommige Grieks en sommige Latyns-Romeins. Geen nedersetting het 'n oorspronklike Moslem-Arabiese naam gehad met 'n historiese wortel nie. Die grootste deel van die land was leeg, verlate, en die inwoners min in getal en meestal gekonsentreer in Jerusalem, Acco, Tzfat, Jaffa, Tiberius en Gaza. Die meeste inwoners was Jode en die res Christene. Daar was min Moslems, meestal nomade Bedoeïene. Die Arabiere was oorwegend Christene met 'n klein minderheid Moslems. In Jerusalem was daar ongeveer 5000 mense, meestal Jode en sommige Christene. In Nasaret was daar ongeveer 700 mense - almal Christene. In Gaza was daar ongeveer 550 mense - die helfte van hulle Jode en die helfte Christene. Um-El-Phachem was 'n dorp met tien gesinne-almal Christene. Die enigste uitsondering was Nablus met 120 Moslems uit die Natsha -familie en ongeveer 70 Shomroniete. 
Die studente van Rabbi Israel Baal Shem Tov keer terug uit Europa na die land Israel.
Die studente van die Gr 'a (Rabbi Eliahu) keer uit Europa terug na die land Israel.
+1810 tot +1830
'N Golf Jode uit die Arabiese lande in Noord -Afrika en uit Persië keer terug na die land Israel.
Die Chabadse Joodse Jode het grond en geboue in Hebron gekoop om 'n Chabad-chassidiese gemeenskap en 'n rabbynse kweekskool te begin.
Sir Moses Haim Montefiore het grond buite die grense van die ou stad van Jerusalem gekoop om 'n nuwe Joodse woonbuurt te bou - 'Miskenot Shaananim'.
'N Golf Jode uit Jemen keer terug na die land Israel.
+1882 tot +1903
Die 'eerste' golf van Sionistiese Jode uit Europa keer terug na die land Israel.
+1882 tot +1934
Die (Joodse) baron Edmond James de Rothschild het voldoende landbougrond in die land Israel gekoop om 30 nuwe Joodse dorpe en dorpe te stig en te ondersteun.
+1904 tot +1914
Die 'tweede' golf van Sionistiese Jode uit Europa keer terug na die land Israel.
Die Britse tydperk +1918 tot +1948
Bespreking: Na die verowering van die land Israel deur die Britte, het Arabiere uit buurlande 'n massiewe 30-jarige inval in die land Israel begin, om werk te soek en hul godsdienstige verpligting na te kom om soveel vreemde land moontlik te vang  . Hierdie Arabiere het geen historiese verbintenis met die land Israel gehad nie. Hulle enigste motivering was om werk te kry en om soveel moontlik buitelandse nie-Moslem-grond op te vang.
Die volgende verslae beskryf die plaaslike omstandighede voordat die Britte die land Israel verower het en die massiewe Arabiese inval wat gevolg het:
Vanaf die begin van die Islamitiese tydperk (+638) tot die begin van die Britse tydperk (+1918) het baie Arabiese en buitelandse besoekers dieselfde beskrywings van die Arabiese/ Moslem -bevolking in die land Israel geskryf . "Die kalief en goewerneurs van Sirië en die Heilige Land het geheel en al oor Christelike en Joodse onderdane geheers." "die moskee is leeg van aanbidders. Die Jode vorm die meerderheid van die Jerusalemse bevolking." "Die grootste deel van die land was leeg, verlate en die inwoners min" "Die Arabiere was oorwegend Christene met 'n klein minderheid Moslems." 'In Gaza was ongeveer 550 mense - die helfte van hulle Jode en die helfte Christene.Um-El-Phachem was 'n dorp met tien gesinne-almal Christene. "" Buite die stad Jerusalem het ons geen lewendige voorwerpe gesien nie. " of selfs verbou "" 'n Verlate land waarvan die grond ryk genoeg is, maar heeltemal aan onkruid oorgegee word. 'N Stil, treurige uitgestrektheid. Hier is 'n verlatenheid wat nie eers die verbeelding kan verryk met die prag van lewe en daad nie. " selde 'n dorp of ander besienswaardighede van die menslike lewe ".
In 1913 word in 'n Britse verslag van die Palestynse Koninklike Kommissie 'n verslag van die toestande op die kusvlakte langs die Middellandse See aangehaal: 'Die pad wat van Gaza na die noorde lei, was slegs 'n somerspoor wat geskik was om met kamele of karre vervoer te word . Geen lemoenboorde, boorde of wingerde was te sien totdat 'n mens die [Joodse] Yabna -dorp bereik het nie. Huise was modder. Skole het nie bestaan ​​nie. Die westelike deel van die see was amper 'n woestyn. baie bevolk. Baie dorpe is verlate deur hul inwoners. "
In 1930/31 skryf Lewis French, die Britse ontwikkelingsdirekteur, oor die Arabiere in Palestina: "Ons het dit bewoon deur fellahin (Arabiese boere) wat in modderhuise gewoon het en ernstig gely het onder die heersende malaria. Groot gebiede was onbewerk. fellahin, indien nie self veediewe nie, was altyd gereed om hierdie en ander misdadigers te huisves. Die individuele erwe het jaarliks ​​van eienaar verwissel. nomades). "
Die Britse Hope-Simpson-kommissie het in 1930 'Voorkoming van onwettige immigrasie' aanbeveel om die onwettige Arabiese immigrasie uit naburige Arabiese lande te stop .
Die Britse goewerneur van die Sinai (1922-36) het in die verslag van die Palestynse Koninklike Kommissie berig: "Hierdie onwettige immigrasie was nie net van die Sinai af nie, maar ook van Transjordanië en Sirië."
Die goewerneur van die Siriese distrik Hauran, Tewfik Bey El Hurani, het in 1934 erken dat in 'n enkele tydperk van slegs 'n paar maande meer as 30 000 Siriërs uit Houran na Palestina verhuis het.
Die Britse premier Winston Churchill het kennis geneem van die Arabiese toestroming. Churchill, 'n veteraan uit die vroeë jare van die Britse mandaat in die land Israel, het in 1939 opgemerk dat hy nie vervolg word nie, die Arabiere het die land binnegedring en vermeerder totdat hul bevolking meer toegeneem het as wat selfs die hele Joodse wêreld die Joodse bevolking kon verhoog."
Moslem-Arabiese bevolking en groei in Jerusalem voor en na 1918  .
Die breekpunt tussen die twee reguit lyne toon die presiese tydstip
toe die massiewe Arabiese inval in die land Israel begin het.
Bespreking: Nog nooit in die geskiedenis het Arabiere/ Moslems die Latynse/ Engelse naam "Palaestina" of "Palestina" gebruik nie. Arabiere kan hierdie Latynse/ Engelse naam nie uitspreek nie. Na 1918, toe die Britte die land "Palestina" noem, het Arabiere/Moslems die land "Falesteen" begin noem - 'n verkeerde uitspraak van "Palestina". Die land het nie 'n Arabiese naam in enige van die moedertale van die Arabiere nie.
Die plaaslike Arabiere het hulself nooit 'Palestyne' genoem nie, selfs nie tydens die Britse mandaat nie. Beide die Arabiese en Britse leiers het slegs na hulle verwys as "Arabiere". Byvoorbeeld: Die Hope-Simpson-verslag  wat die Britte in 1930 gepubliseer het, bevat die frase "die aantal Palestynse werkloses, hetsy Arabies, Joods of ander.". 'Palestynse' is slegs as 'n byvoeglike naamwoord met verwysing na die ligging gebruik, en het ook Jode ingesluit. Daar word altyd na die Arabiese inwoners verwys as "Arabiere". 'N Gerekenariseerde soektog in die verslag van The Hope-Simpson toon dat die woord "Palestyne"verskyn nêrens in hierdie verslag nie." Palestynse Arabiere "," Palestynse Jode "en" Palestynse Christene "was algemene terme. die term "Palestyne", as selfstandige naamwoord, voor 1948, is nog nie uitgevind nie.
Die naam "Palestina" en die byvoeglike naamwoord "Palestynse" is gebruik sonder enige etniese konnotasies. Byvoorbeeld: a) "The Jerusalem Post", 'n Joodse koerant, is vanaf die stigting in 1932 tot 1950 'The Palestine Post' genoem. B) In 1923 het Pinhas Rutenberg (Joods) die Palestina Electric Company gestig, later om die Israel Electric Corporation. c) Daar was 'n Joodse "Palestina Symphony Orchestra". d) In die Tweede Wêreldoorlog het die Britte 'n Joodse Brigade bymekaargemaak om die asmagte te beveg, wat bekend was as die Palestynse Regiment. e) In 1974 het Immanuel Kant na Europese Jode verwys as "die Palestyne wat onder ons woon" .
+1919 tot +1923
Die 'derde' golf van Sionistiese Jode uit Europa keer terug na die land Israel.
Rabbynstudente en hul Rabbis uit Oos -Europa keer terug na die land Israel en stig "Yeshivat Hebron" - 'n rabbynse kweekskool in Hebron.
+1924 tot + 1929
Die 'vierde' golf van Sionistiese Jode uit Oos -Europa en uit Asië keer terug na die land Israel.
+1929 tot +1939
Die 'vyfde' golf van Sionistiese Jode, wat antisemitisme in Europa vrygespring het, keer terug na die land Israel.
+1939 tot +1948
Golwe van Jode wat tydens die Tweede Wêreldoorlog uit Europa ontsnap het, het teruggekeer na die land Israel.
Die Britte het versoek dat die Verenigde Nasies die einde van die Britse mandaatreël in Trans-Jordanië goedkeur. Na aanleiding van die Britse versoek het die Trans-Jordaanse parlement koning Abdullah uitgeroep as die eerste heerser van die Hashemitiese koninkryk Trans-Jordanië. Die koninkryk van Trans-Jordanië het NIE die gebiede van Judea en Samaria, ook bekend as "die Wes-oewer", ingesluit nie.
Die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies het resolusie 181 aanvaar. In die resolusie word aanbeveel dat die Britse mandaat vir Palestina beëindig word en die gebied in twee state verdeel word, een Joods en een Arabier. Omliggende Arabiese lande het 'n gesamentlike oorlog teen Israel begin, die dag na die VN -resolusie.
Die staat Israel
Die Joodse staat Israel verklaar sy onafhanklikheid. Die Arabiere het die oorlog verloor. Israel bevry 'n deel van Jerusalem en die gebied wat bekend staan ​​as "die grense van 1948" of "binne die groen lyn". Jordaan het die gebied van die Wes -oewer (tussen die groen lyn en die Jordaanrivier) beset, wat dit tot 1967 beheer het. Baie van die Arabiere wat die land Israel die afgelope 30 jaar binnegeval het, het na die naburige Arabiese lande teruggekeer. Hierdie Arabiere is NIE vlugtelinge nie - hulle is indringers wat teruggekeer het na waar hulle vandaan kom.
Bespreking: Na die einde van die Britse mandaat en die verklaring van die staat Israel in 1948, het die plaaslike Arabiere vir hulself 'n nuwe naam uitgevind in Engels wat hulle nie kan uitspreek nie - "Palestyne". Hulle probeer hulself onder die Engelse naam noem, maar hulle spreek dit verkeerd uit as 'Falesteenians'. Dit is belangrik om te beklemtoon dat die konsep van 'n "Palestynse" as selfstandige naamwoord om die plaaslike Arabiese inwoners te beskryf, uitgevind is deur die Arabiere NA die verklaring van die staat Israel. Hierdie groep Arabiere, wat hulself na 1948 begin noem het "die Palestynse nasie", het nie 'n oorspronklike naam in hul moedertaal nie. Nie een van hierdie Arabiere weet wat hul naam in Arabies is nie.
As daar iemand is wat glo dat 'n 'Palestynse' nasie ooit bestaan ​​het voor die einde van die Britse mandaat en die stigting van die staat Israel, sou hulle asseblief vriendelik genoeg wees om te antwoord wanneer dit gestig is en deur wie? Wat was sy naam in Arabies? (nie in Latyn/ Engels nie) Wat was sy regeringsvorm? Wat was sy grense? Noem een ​​voorste "Palestynse" leier voor Arafat? Watter land het ooit sy bestaan ​​erken en wanneer? In watter biblioteek of museum kan ons enige literatuur, muntstukke of historiese artefakte vind? Die antwoord op al hierdie vrae is "nul".
+1949 tot +1961
Ongeveer 820 000 Joodse vlugtelinge het uit die Arabiese/Moslem -lande verhuis. Ongeveer 560 000 van hulle het teruggekeer na die land Israel en 260 000 het na ander lande verhuis; hulle het al hul eiendom agtergelaat - grond, huise en persoonlike besittings wat deur die Moslem -regerings en deur hul Moslem -bure gekonfiskeer is.
Ongeveer 35 000 Jode uit Pole het na die land Israel teruggekeer.
Yassir Arafat het die Al-Fatah-terreurorganisasie, die voorloper van die PLO, in Koeweit gestig.
Die "Sesdaagse" oorlog. Jordaan het besluit om Israel op dag 3 van die oorlog aan te val. Jordaan verloor die oorlog en Israel bevry die res van Jerusalem, die gebied van die Tempelberg, en die gebied wat bekend staan ​​as Judea en Samaria of "die Wesoewer". Israel het ook 'n deel van die Golanhoogte bevry.
+1969 tot +1973
Meer as 150 000 Jode uit die Sowjetunie het teruggekeer na die land Israel.
Israel en Jordanië onderteken 'n vredesverdrag. Die verdrag genormaliseer die verhouding tussen die twee lande en besleg territoriale geskille tussen hulle. Hulle was dit eens dat die grens tussen die twee lande in die "Wesbank" -gebied die Jordaanrivier sal wees. Daar was nog nooit en daar is geen ander land in die gebied tussen Israel en Jordanië nie.
Jode gaan voort om terug te keer na die land Israel van regoor die wêreld. Die ballingskap van die Jode uit die land Israel deur hulle vyande, na die vernietiging van die tweede Heilige Tempel in Jerusalem in jaar +70, het die Jode oor die hele wêreld versprei. Nou is dit tyd dat die Jode terugkeer na hul ou vaderland - Die Heilige Land - Die Land van Israel. Dit is net 'n kwessie van tyd totdat die derde Heilige Tempel in Jerusalem herbou word op die plek van die eerste en die tweede Heilige Tempels - die terrein wat gekoop is vir die doel wat koning Dawid beoog het.
Die ouderdom van kruistogte
Amptelike pouslike kruistogte het in die 11de eeu begin. Islam het wyd en syd versprei na voorheen Christelike lande in die Nabye Ooste en Noord -Afrika in die sewende eeu, en na die Iberiese Skiereiland in die agtste. Teen die einde van die 11de eeu het Europa 'n tydperk van ekonomiese sterkte geniet, en die pousdom het sy mag bevestig na 'n reeks belangrike hervormings. Die Katolieke Kerk wou uitbrei deur 'n herlewing in die pelgrimstog in Europa. Die seën van pous Urbanus II in 1095 het die eerste kruistog geloods, 'n poging om die Heilige Land die volgende somer te herower. (Die Tempeliers het hulle begin - en baie geld - tydens die kruistogte.)
Die Christelike alliansie het Jerusalem in 1099 van die Fatimidiese Moslems ingeneem en die koninkryk van Jerusalem gestig. Gedurende die volgende twee eeue het sewe kruistogte gevolg in 'n poging om beheer in die Heilige Land te behou. Moslem -vergelding sou egter te sterk wees, en die laaste Europese kruisvaardervesting sou die Mamluks in 1291 val. Die bekendste kruistogte was hierdie groot ekspedisies na die Heilige Land, maar daar was ander militêre missies in Europa wat die gelowiges opgewek het. In die vroeë 1200's het pous Innocentius III twee "plaaslike" Europese kruistogte uitgeroep: die een was die stryd teen Almohad -Moslemheersers in Spanje, die ander was die veldtog om die katarisme te vernietig, 'n Christelike kettery wat gewild was in Suid -Frankryk. Beide hierdie plaaslike en verre heilige oorloë het godsdienstige ywer onder gewone mense in Europa opgewek, wat weer 'n reeks 'gewilde' kruistogte veroorsaak het.
Beide die Parker- en Peterborough-weergawes van die Angelsaksiese Chronicle vir 793 teken die Ou-Engelse naam vir Lindisfarne op, Lindisfarena. 
In die 9de eeu Historia Brittonum die eiland verskyn onder sy ou Walliese naam Medcaut.  Die filoloog Andrew Breeze, wat 'n voorstel van Richard Coates opvolg, stel voor dat die naam uiteindelik uit Latyn kom Medicata [Insula] (Engels: "Healing [Island]"), miskien as gevolg van die reputasie van die eiland as medisinale kruie.  
Die soubriquet "Holy Island" was teen die 11de eeu in gebruik toe dit in Latyn verskyn as 'Insula Sacra'. Die verwysing was na heiliges Aidan en Cuthbert. 
In die huidige tyd is 'Holy Island' die naam van die burgerlike gemeente  en inheemse inwoners staan ​​bekend as 'Islanders'. Die Ordnance Survey gebruik 'Holy Island' vir beide die eiland en die dorp, met 'Lindisfarne' as 'n alternatiewe naam vir die eiland  of as 'n naam van 'nie-Romeinse oudheid'.  "Plaaslik word na die eiland selde verwys deur die Angelsaksiese naam 'Lindisfarne'" (volgens die webwerf van die plaaslike gemeenskap).  Meer algemeen word die twee name ietwat uitruilbaar gebruik.  'Lindisfarne' word telkens gebruik wanneer daar verwys word na die klooster-nedersetting voor die verowering, die Priory-ruïnes  en die kasteel.  Die gesamentlike frase 'The Holy Island of Lindisfarne' is die afgelope tyd meer gereeld begin gebruik, veral wanneer die eiland as toeriste- of pelgrimsbestemming bevorder word.  
Die naam 'Lindisfarne' het 'n onseker oorsprong. Die -farne 'n deel van die naam kan Oud -Engels wees –Fearena wat "reisiger" beteken.  Die eerste deel, Lindis-, verwys moontlik na mense uit die Koninkryk Lindsey in die moderne Lincolnshire, met verwysing na gereelde besoekers of setlaars.     'n Ander moontlikheid is dat 'Lindisfarne' Brittonies van oorsprong is en die element bevat Lind- wat "stroom of poel" beteken (Wallies llyn),  met die nominale morfeem -as (t) en 'n onbekende element identies aan dié op die Farne -eilande.  Verder word gesuggereer dat die naam 'n geheel Ou -Ierse formasie kan wees, van ooreenstemmende lind-is-, plus –Fearann wat "grond, domein, gebied" beteken.  So 'n Ierse formasie kon egter op 'n reeds bestaande Brittoniese naam gebaseer gewees het. 
Daar word ook aangeneem dat die Farne-eilande in die omgewing varingsvormig is en dat die naam moontlik van daar af gekom het. 
Die eiland Lindisfarne is geleë langs die noordoostelike kus van Engeland, naby die grens met Skotland. Dit meet 4,8 km van oos na wes en 2,4 km van noord na suid en beslaan ongeveer 400 hektaar by hoogwater. Die naaste punt van die vasteland is ongeveer 1,3 kilometer. Dit is by eb bereikbaar deur 'n moderne paadjie en 'n ou pelgrimspad wat oor sand en moddervlaktes loop en wat met hoogwater bedek is. Lindisfarne word omring deur die Lindisfarne Nasionale Natuurreservaat van 3 750 hektaar wat die sandduine van die eiland en die aangrensende habitatte tussen getye beskerm. Vanaf 27 Maart 2011 [update] het die eiland 'n bevolking van 180 gehad. 
'N Verslag van Februarie 2020 bied 'n opdatering oor die eiland. Destyds het drie kroeë en 'n hotel wat die winkel bedryf het, gesluit, maar die poskantoor bly in bedryf. Geen professionele of mediese dienste was beskikbaar nie en inwoners het na Berwick-upon-Tweed gery vir kruideniersware en ander voorrade. Besienswaardighede vir besoekers was Lindisfarne -kasteel wat deur die National Trust bedryf is,  die priory, die historiese kerk, die natuurreservaat en die strande. Op sekere tye van die jaar kan talle trekvoëls gesien word. 
Causeway veiligheid Redigeer
Waarskuwingstekens doen 'n beroep op besoekers wat na die eiland stap om by die gemerkte pad te bly, om getye en weer deeglik na te gaan en om plaaslike advies in te win as hulle twyfel. Vir bestuurders word gety -tabelle prominent aan beide kante van die paadjie vertoon en ook waar die Holy Island -pad die A1 Great North Road by Beal verlaat. Die weg is gewoonlik oop van ongeveer drie uur na hoogwater tot twee uur voor die volgende hooggety, maar die sluitingstyd kan tydens stormweer verleng word. Gety -tabelle wat die veilige kruisperiodes gee, word deur die Northumberland County Council gepubliseer. 
Ten spyte van hierdie waarskuwings, is ongeveer een voertuig elke maand gestrand op die paadjie, wat redding deur HM Coastguard en/of Seahouses RNLI reddingsboot vereis. 'N Seereddings kos ongeveer £ 1,900 (aangehaal in 2009, gelykstaande aan £ 2,570 in 2019 [a]), terwyl 'n lugredding meer as £ 4,000 kos (ook in 2009 aangehaal, gelykstaande aan £ 5,400 in 2019 [a]).  Plaaslike mense het hoofsaaklik om gerieflikheidsredes 'n oorweging versper.  
Die noordooste van Engeland is grootliks nie deur Romeinse burgers gevestig nie, afgesien van die Tyne-vallei en Hadrian's Wall. Die gebied is min geraak tydens die eeue van die nominale Romeinse besetting. Die platteland was onder strooptogte van beide Skotte en Pikte en was 'nie een wat vroeë Germaanse nedersetting lok nie'.  Koning Ida (regeer vanaf 547) begin met die see-nedersetting van die kus en vestig 'n urbis regia (wat 'koninklike nedersetting' beteken) by Bamburgh oorkant die baai van Lindisfarne. Die verowering was egter nie eenvoudig nie. Die Historia Brittonum vertel hoe Urien, prins van Rheged, in die 6de eeu, met 'n koalisie van Noord -Britse koninkryke, Angels onder leiding van Theodric van Bernicia drie dae en nagte op die eiland beleër het totdat interne magstryd tot die nederlaag van die Britte gelei het.  
Die klooster van Lindisfarne is omstreeks 634 gestig deur die Ierse monnik Saint Aidan, wat op versoek van koning Oswald van Iona aan die weskus van Skotland na Northumbria gestuur is. Die klooster is gestig voor die einde van 634 en Aidan het daar gebly tot sy dood in 651.  Die priory het byna dertig jaar lank die enigste setel van 'n bisdom in Northumbria gebly.  Finian (biskop 651–661) bou 'n houtkerk "geskik vir 'n biskopstoel".  St Bede was egter krities oor die feit dat die kerk nie van klip gebou is nie, maar slegs van gekapte eikebome met riete. 'N Later biskop, Eadbert, verwyder die grasdak en bedek beide mure en dak met lood.  'n Abt, wat die biskop kon wees, is deur die broers verkies en het die gemeenskap gelei. Bede lewer hierop kommentaar:
En laat niemand verbaas wees dat alhoewel ons hierbo gesê het dat op hierdie eiland Lindisfarne, klein soos dit is, die sitplek van 'n biskop gevind word, en nou sê ons ook dat dit die tuiste is van 'n abt en monnike daarvoor eintlik is dit so. Want een en dieselfde woonplek van die diensknegte van God besit albei en is inderdaad almal monnike. Aidan, wat die eerste biskop van hierdie plek was, was 'n monnik en het altyd saam met al sy volgelinge volgens die monastieke heerskappy geleef. Daarom oefen al die biskoppe van daardie plek tot op hede hul bisdomfunksies uit op so 'n wyse dat die abt, wat hulle self gekies het op advies van die broeders, die klooster regeer en al die priesters, diakens, sangers en lesers en ander kerklike grade hou saam met die biskop self die kloosterreël in alle opsigte. 
Lindisfarne het die basis geword vir Christelike evangelisasie in die noorde van Engeland, en het ook 'n suksesvolle sending na Mercia gestuur. Monnike uit die Ierse gemeenskap van Iona vestig hulle op die eiland.Die beskermheilige van Northumbria, Saint Cuthbert, was 'n monnik en later abt van die klooster, en sy wonderwerke en sy lewe word deur die eerbiedwaardige Bede opgeteken. Cuthbert word later biskop van Lindisfarne. 'N Anonieme lewe van Cuthbert wat in Lindisfarne geskryf is, is die oudste historiese geskrif wat nog bestaan ​​het. Uit sy verwysing na "Aldfrith, wat nou vreedsaam regeer", word dit tot op hede beskou tussen 685 en 704.  Cuthbert is hier begrawe, sy oorskot is later vertaal na die katedraal van Durham (saam met die oorblyfsels van Saint Eadfrith van Lindisfarne) . Eadberht van Lindisfarne, die volgende biskop (en later heilige), is begrawe op die plek waaruit Cuthbert se lyk vroeër dieselfde jaar opgegrawe is, toe die priory laat in die 9de eeu laat vaar is.
Cuthbert se lyk is saam met die monnike gedra en uiteindelik in Chester-le-Street gevestig voor 'n laaste verhuising na Durham. Die heiligdom van die heilige was die belangrikste bedevaartsentrum vir 'n groot deel van die streek totdat dit deur die kommissarisse van Henry VIII in 1539 of 1540 verwoes is. Die binneste van drie kiste was van gesnyde hout, die enigste versierde hout wat uit die tydperk oorleef het. Dit wys hoe Jesus omring is deur die vier evangeliste. Binne die kis is 'n borskruis van 6,4 sentimeter (2,5 duim) groot, gemaak van goud en met granate en ingewikkelde ontwerpe, 'n kam, gemaak van olifant -ivoor, gevind, 'n voorwerp wat buitengewoon skaars en duur sou gewees het in Noordelike Engeland, sowel as 'n reliëf, silwer bedekte reisaltaar, wat almal kontemporêr was met die oorspronklike begrafnis op die eiland. Die indrukwekkendste vonds in die kiste was 'n evangelie (bekend as die St Cuthbert Evangelie of Stonyhurst Evangelie uit sy verbintenis met Stonyhurst College): die manuskrip, 'n relatief vroeë en waarskynlik oorspronklike, was gebind met reliëfleer.  Toe die lyk in 1104 in die heiligdom geplaas is, is ander items verwyder: 'n patroon, 'n skêr en 'n kelk goud en oniks.
Na die dood van Finian word Colman biskop van Lindisfarne. Tot op hierdie stadium het die Northumbriese (en laasgenoemde Merciaanse) kerke na Lindisfarne as die moederkerk gekyk. Daar was beduidende liturgiese en teologiese verskille met die jong Romeinse party in Canterbury. Volgens Stenton: "Daar is geen spoor van omgang tussen hierdie biskoppe [die Mercians] en die siening van Canterbury nie".  Die Sinode van Whitby in 663 het dit verander, aangesien trou na suidwaarts na Canterbury en daarna na Rome oorgeskakel het. Colman het sy kantoor vir Iona verlaat, en Lindisfarne het nie meer die vorige belangrikheid daarvan gehou nie.
In 735 word die noordelike kerklike provinsie van Engeland gestig, met die aartsbiskop in York. Daar was slegs drie biskoppe onder York: Hexham, Lindisfarne en Whithorn, terwyl Canterbury die twaalf beplan het wat St Augustine beoog het.  Die bisdom van York het ongeveer die graafskappe Yorkshire en Lancashire omvat. Hexham bedek County Durham en die suidelike deel van Northumberland tot by die River Coquet en ooswaarts tot by die Pennines. Whithorn het die grootste deel van die Dumfries- en Galloway -gebied wes van Dumfries self beslaan. Die res, Cumbria, noordelike Northumbria, Lothian en 'n groot deel van die koninkryk Strathclyde, vorm die bisdom Lindisfarne. 
In 737 abdikeer Saint Ceolwulf van Northumbria as koning van Northumbria en betree die priory by Lindisfarne. Hy sterf in 764 en word begrawe saam met Cuthbert. In 830 is sy lyk na Norham-upon-Tweed verskuif, en later is sy kop na die Durham-katedraal vertaal. 
Lindisfarne Evangelies Redigeer
Op 'n stadium in die vroeë 8ste eeu is die nou beroemde verligte manuskrip bekend as die Lindisfarne Evangelies, 'n geïllustreerde Latynse kopie van die Evangelies van Matteus, Markus, Lukas en Johannes, waarskynlik in Lindisfarne gemaak, met die kunstenaar moontlik Eadfrith , wat later biskop van Lindisfarne geword het. Daar word ook bespiegel dat 'n span verligters en kalligrafiste (monnike van die Lindisfarne Priory) aan die teks gewerk het, maar hul identiteit is onbekend. Iewers in die tweede helfte van die 10de eeu het 'n monnik met die naam Aldred 'n Angelsaksiese (Oud-Engelse) glans bygevoeg tot die Latynse teks, wat die vroegste oud-Engelse eksemplare van die Evangelies behaal het. Aldred skryf die oorspronklike toe aan Eadfrith (biskop 698–721). Die Evangelies is met 'n goeie hand geskryf, maar dit is die illustrasies in 'n insulêre styl wat 'n samesmelting van Keltiese, Germaanse en Romeinse elemente bevat, wat as van die grootste waarde beskou word. Volgens Aldred was Eadfrith se opvolger Æthelwald daarvoor verantwoordelik om dit vas te druk en vas te bind, voordat dit dan bedek was met 'n fyn metaalkas gemaak deur 'n kluisenaar, bekend as Billfrith.  Die Lindisfarne -evangelies woon nou in die Britse biblioteek in Londen, 'n plek wat onder sommige Northumbrians onenigheid veroorsaak het.  In 1971 het professor Suzanne Kaufman van Rockford, Illinois, 'n faksimilee -eksemplaar van die Evangelies aan die geestelikes van die eiland oorhandig.
In 793 veroorsaak 'n Viking -aanval op Lindisfarne  [b] baie ontsteltenis in die hele Christelike weste, en word dit nou dikwels as die begin van die Viking -tydperk beskou. Daar was 'n paar ander Viking -aanvalle, maar volgens Engelse erfenis was hierdie besonder belangrik, want "dit val die heilige hart van die koninkryk van Northumbria aan en ontheilig 'die plek waar die Christelike godsdiens in ons land begin' '. 
Die D- en E -weergawes van die Angelsaksiese kroniek rekord:
Her wearon reðe foreecna cumene ofer Norðhymbra land, ⁊ þæt folc earmlic bregdon, þæt wæron ormete þodenas ⁊ ligrescas, ⁊ fyrenne dracan wæron gesewene on þam lifte fleogende. Þam tacnum sona fyligde mycel hunger, ⁊ litel æfter þam, þæs ilcan geares on .vi. Idus Ianuarii, earmlice hæþenra manna hergunc adilegode Godes cyrican in Lindisfarnaee þurh hreaflac ⁊ mansliht. 
In hierdie jaar kom hewige, onheilspellende voortekens oor die land van die Northumbrians, en die ellendige mense het geskud, en daar is oormatige stormwind, weerlig en vurige jakkalse in die lug gesien vlieg. Hierdie tekens is gevolg deur groot hongersnood, en 'n bietjie daarna, in dieselfde jaar op 6de ides van Januarie, het die verwoesting van ellendige heidense mans God se kerk in Lindisfarne verwoes.
Die algemeen aanvaarde datum vir die Viking -aanval op Lindisfarne is in werklikheid 8 Junie Michael Swanton skryf: "vi id Ianr, [is] vermoedelik 'n fout vir vi id Iun (8 Junie), wat die datum is wat deur die Annale van Lindisfarne (p. 505), wanneer beter seilweer kusaanvalle sou bevoordeel. " [c]
Alcuin, 'n destydse geleerde van Northumbria in die hof van Karel die Grote, het geskryf:
Nog nooit het sulke angs in Brittanje verskyn nie, aangesien ons nou onder 'n heidense ras gely het. Die heidene het die bloed van die heiliges om die altaar uitgegiet en die lyke van heiliges in die tempel van God vertrap, soos mis in die strate. 
Tydens die aanval is baie van die monnike vermoor, of gevange geneem en as slawe verslaaf.  Namate die Engelse bevolking meer gevestig geraak het, het dit gelyk asof hulle die rug op die see gedraai het. Baie kloosters is op eilande, skiereilande, riviermondings en kranse gevestig, aangesien geïsoleerde gemeenskappe minder vatbaar was vir inmenging en die politiek van die hartland. 
Ondanks hul brutale aard is hierdie voorlopige aanvalle nie opgevolg nie. Die hoof van die stropers het noord om Skotland gegaan.  Die invalle van die 9de eeu kom nie uit Noorweë nie, maar uit die Denene, rondom die ingang van die Baltiese See.  Die eerste Deense aanvalle op Engeland was gedurende 835 op die eiland Sheppey, Kent, en vandaar het hul invloed noordwaarts versprei.  Gedurende hierdie tydperk floreer godsdienstige kuns op Lindisfarne, en die Liber Vitae van Durham begin in die priory. 
Teen 866 was die Dene in York, en in 873 het die weermag in Northumberland ingetrek.  Met die ineenstorting van die koninkryk van Northumbria, vlug die monnike van Lindisfarne in 875 van die eiland af en neem die bene van St Cuthbert (wat nou begrawe is by die katedraal in Durham) saam,  wat tydens sy lewe vroeër en biskop was van Lindisfarne is sy lyk in die jaar 698 op die eiland begrawe. 
Voor die 9de eeu het Lindisfarne Priory, net soos ander sulke ondernemings, groot stukke grond gehad wat direk bestuur of verhuur is aan boere met lewensbelang. Na die Deense besetting was grond toenemend in besit van individue en kon dit gekoop, verkoop en geërf word. Na die Slag van Corbridge in 914 neem Ragnald die grond in beslag en gee vir sy volgelinge Scula en Onlafbal. 
William van St Calais, die eerste Normandiese biskop van Durham, het sy nuwe Benediktynse klooster in Durham toegerus met grond en eiendom in Northumberland, insluitend Holy Island en 'n groot deel van die omliggende vasteland. Durham Priory hervestig in 1093 'n kloosterhuis op die eiland, as 'n sel van Durham, bestuur uit Norham.  Die oorblyfsels dateer uit hierdie tyd (terwyl die plek van die oorspronklike priory nou deur die parochiekerk beset is).
Kloosterrekords van die 14de tot die 16de eeu lewer bewys van 'n reeds gevestigde vissersekonomie op die eiland.  Sowel lynvis as netvis word beoefen, aan die kus in vlak water en diep in die see, met behulp van 'n verskeidenheid vaartuie: hedendaagse rekeninge onderskei tussen klein 'kobels' en groter 'bote', asook die uitsondering van sekere gespesialiseerde vaartuie vaartuie (soos 'n 'herynger', in 1404 vir £ 2 verkoop).  Die visserye van die eiland (asook die van die nabygeleë Farne) het voedsel vir die kloostergemeenskap voorsien, op 'n gereelde (soms weeklikse) basis aan die moederhuis in Durham. Vis gevang was onder meer kabeljou, skelvis, haring, salm, bruinvis en mullet. Daar is ook gevang vir skulpvisse van verskillende soorte, met kreefnette en oesterbakkies wat in die rekeninge genoem word. Visoorskot aan die behoeftes van die klooster is verhandel, maar onderhewig aan 'n tiende. Daar is ook bewyse dat die monnike 'n kalkoond op die eiland bedryf het. 
In 1462, tydens die Roses of the Roses, het Margaret van Anjou 'n aborsiewe poging aangewend om die kastele van Northumbria te verower. Na 'n storm op see moes 400 troepe skuiling soek op Holy Island, waar hulle hulle aan die Yorkiste oorgegee het. 
Die Benediktynse klooster het voortgeduur tot sy onderdrukking in 1536 onder Henry VIII, waarna die geboue rondom die kerk as 'n vlootopslagruimte gebruik is.  In 1613 is die eienaarskap van die eiland (en ander grond in die gebied wat voorheen met betrekking tot die Durham Priory was) oorgedra aan die Kroon.
'N Vroeë wetenskaplike beskrywing van die klooster is in 1838 opgestel deur dr Henry George Charles Clarke (vermeende seun van admiraal sir Erasmus Gower)  tydens sy termyn as president van die Berwickshire Naturalists' Club.  Dr Clarke vermoed dat hierdie Normandiese priory uniek was omdat die middelste gang 'n klipgewelf het. Van die ses boë het dr Clarke gesê "asof die argitek nie voorheen die ruimte wat deur sy arcade in beslag geneem moet word, bereken het nie. Die effek hier was om 'n perdeskoen in plaas van 'n halfsirkelvormige boog te vervaardig, uit die lengte daarvan , maar kleiner spanwydte as die ander. Hierdie boog is baie skaars, selfs in Normandiese geboue ". Die Lindisfarne Priory (ruïne) is 'n graad I-gebou, lysinskrywing nommer 1042304.  Ander dele van die priory is 'n Geskeduleerde antieke monument, List Entry Number 1011650. Laasgenoemde word beskryf as "die plek van die vooraf-verowering klooster van Lindisfarne en die Benediktynse sel van die Durham -katedraal wat dit in die 11de eeu opgevolg het ". 
Onlangse werk deur argeoloë duur voort in 2019, vir die vierde jaar. Artefakte wat teruggevind is, sluit in 'n seldsame bordspeletjie,  koperlegeringsringe en Angelsaksiese munte van beide Northumbria en Wessex. Die ontdekking van 'n begraafplaas het daartoe gelei dat herdenkingsmerke "uniek vir die 8ste en 9de eeu" gevind is. Die groep het ook bewyse gevind van 'n vroeë Middeleeuse gebou, "wat blykbaar bo -op 'n nog vroeër industriële oond gebou is" wat gebruik is om koper of glas te maak. 
St Mary the Virgin Edit
Toe die abdy deur die Normanders herbou is, is die terrein verskuif. Die terrein van die oorspronklike priorykerk is in klip herontwikkel as die parochiekerk. As sodanig is dit nou die oudste gebou op die eiland met nog 'n dak daarop. Oorblyfsels van die Saksiese kerk bestaan ​​as die koormuur en boog. 'N Normandiese apsis (later vervang in die 13de eeu) het ooswaarts van die koor gelei. Die skip is in die 12de eeu uitgebrei met 'n noordelike arcade, en in die daaropvolgende eeu met 'n suidelike arcade.
Na die Reformasie het die kerk verval tot die herstel van 1860. Die kerk is gebou van gekleurde sandsteen wat die Victoriaanse gips daarvan laat verwyder het. Die noordelike gang staan ​​bekend as die "vissersgang" en huisves die altaar van St. Die suidelike gang het die altaar van St. Margaret van Skotland gehou, maar huisves nou die orrel. 
Die kerk is 'n graad I -gebou nommer 1042304, wat as deel van die hele priory gelys is.  Die kerk vorm die grootste deel van die vroegste deel van die terrein en is 'n geskeduleerde ou monument nommer 1011650. 
Aan die einde van die 20ste eeu (ongeveer 1980
1990), godsdienstige skrywer en geestelikes David Adam bedien duisende pelgrims en ander besoekers as rektor van Holy Island.
Die Lindisfarne -kasteel is in 1550 gebou, ongeveer die tyd toe die Lindisfarne Priory buite gebruik geraak het, en klippe uit die priory is as boumateriaal gebruik. Dit is volgens die gewone standaarde baie klein, en was meer 'n fort. Die kasteel lê op die hoogste punt van die eiland, 'n wipsteenheuwel genaamd Beblowe.
Nadat Henry VIII die klooster onderdruk het, gebruik sy troepe die oorskot as 'n vlootwinkel. In 1542 beveel Henry VIII die graaf van Rutland om die terrein te versterk teen moontlike Skotse inval. Sir John Harington en die messelaar van Berwick het begin beplan om twee grondwerings te bou, hoewel die Rutland die gebruik van klip uit die abdij aangeraai het.  In September 1544 'n Skotse vloot onder leiding van John Barton in die Mary Willoughby die Engelse kus teatergemaak. Daar is gedink dat die Skotse skepe Lindisfarne sou wou verbrand, en daarom is bevele gegee om die ou vervalle skans of blokhuis op Holy Island te herstel. 
Teen Desember 1547 het Ralph Cleisbye, kaptein van die fort, gewere gehad, waaronder 'n demi-culverin op wiele, twee koper sakers, 'n valk en nog 'n vaste demi-culverin.  Beblowe Crag self is egter eers in 1549 versterk en Sir Richard Lee het slegs 'n vervalste platform en 'n veldwal in 1565 daar gesien. Elizabeth I laat werk toe aan die fort, versterk dit en voorsien geweerplatforms vir die nuwe ontwikkelings in artillerietegnologie. Toe ek en James VI aan die bewind in Engeland kom, kombineer hy die Skotse en Engelse trone, en die behoefte aan die kasteel neem af. Destyds was die kasteel nog steeds van Berwick afgesper en die klein Lindisfarne -hawe beskerm.
Tydens die Jacobite Rising van 1715 het Lancelot Errington, een van 'n aantal inwoners wat die Jacobite -saak ondersteun het, die kasteel besoek. Sommige bronne sê dat hy die Master Gunner, wat ook as die kapper van die eenheid gedien het, gevra het vir 'n skeer.  Toe Errington binne was, het dit duidelik geword dat die grootste deel van die garnisoen later die dag weg was, dat hy saam met sy neef Mark Errington teruggekeer het en beweer dat hy die sleutel van sy horlosie verloor het.  Hulle is toegelaat, het die drie teenwoordige soldate oorrompel en die kasteel opgeëis as 'n landingsplek vir die Jacobitiese groep onder leiding van Thomas Forster, parlementslid van die graafskap Northumberland.  Versterkings het nie gekom om die Erringtons te ondersteun nie, dus toe 'n groep van 100 man uit Berwick aankom om die kasteel weer in te neem, kon hulle slegs 'n dag lank uithou. Hulle het gevlug en is gevange geneem by die tolhok by Berwick en in die tronk gesit, maar kon later 'n tonnel uit hul gevangenis kry en ontsnap. 
Trinity House bedryf twee ligte bakens (wat dit as vuurtorings noem) om vaartuie wat die Holy Island -hawe binnekom, te lei. Tot 1 November 1995 is albei bestuur deur Newcastle-upon-Tyne Trinity House ('n aparte korporasie, wat voorheen verantwoordelik was vir seevaarte langs die kus van Berwick-upon-Tweed tot Whitby). Op daardie dag is die Londense korporasie verantwoordelik vir die aanduiding van die aanloop na die hawe. 
Heugh Hill Light is 'n metaalraamwerk toring met 'n swart driehoekige dagmerk, geleë op Heugh Hill ('n rant aan die suidelike rand van Lindisfarne). Voordat dit geïnstalleer is, het dit dekades lank 'n houtbak met 'n driehoekige punt in die middel van Heugh Hill gestaan.  In die omgewing is 'n voormalige kuswagstasie, wat onlangs opgeknap is en as 'n uitkykplatform vir die publiek oopgemaak is. 'N Aangrensende ruïne staan ​​bekend as die Lantern Chapel, die oorsprong daarvan is onbekend, maar die naam kan 'n vroeëre navigasielig op hierdie webwerf aandui.
Guile Point East en Guile Point West is 'n paar klipobeliskies wat op 'n klein gety -eiland aan die ander kant van die kanaal staan. Die obeliskies is hoofmerke wat, as dit in lyn gebring word, die veilige kanaal oor die balk aandui. As Heugh Hill 310 ° dra (in lyn met die kerktoring), word die kroeg skoongemaak en is daar 'n duidelike inloop na die hawe.  Die bakens is in 1826 gestig deur Newcastle-upon-Tyne Trinity House (in wie se besit hulle bly). Sedert die vroeë 1990's is 'n sektorlig ongeveer 'n derde van die pad na Guile Point-oos reggestel. 
Nie 'n vuurtoring nie, maar bloot 'n dagmerk vir seevaart, 'n piramide van wit baksteen, 35 voet hoog en gebou in 1810, staan ​​by Emmanuel Head, die noordoostelike punt van Lindisfarne. Dit word gesê dat dit die vroegste doelgemaakte dagmerk van Brittanje is. 
(Vroeë) Knights Hospitaller: 10 dinge wat u moet weet
Word dikwels gereken onder die meer bekende Middeleeuse Christelike militêre ordes, die Knights Hospitallers of die Order of Knights van die hospitaal van Saint John van Jerusalem (' Ordo Fratrum Hospitalis Sancti Ioannis Hierosolymitani ' in Latyn) was die ouer as beide die Tempeliers en die Duitse Ridders. En anders as laasgenoemde twee bevele, het die Hospitallers hul skans teen die opkomende Islamitiese koninkryke (soos Mamluks en Ottomane) behou lank nadat die Christelike militêre teenwoordigheid in die Levant agteruitgegaan het. Dus, sonder meer, laat ons kyk na tien dinge wat u moet weet oor die Knights Hospitaller of die Orde van Saint John.
Nota* - In hierdie artikel fokus ons hoofsaaklik op die militêre en organisatoriese struktuur van die Hospitallers tot in die laat 13de eeu.Na die val van Akker (omstreeks 1291 nC) het die Knights Hospitaller na die eiland Rhodes verskuif en was daarna beter bekend as die Knights of Rhodes.
1) Voor die kruistogte -
Anders as hul 'mededingers' soos die beroemde Tempeliers en die Teutoniese Orde, het die Hospitallers as 'n orde (Orde van St John van die Hospitaal van Jerusalem) bestaan ​​voor die aanvang van die Eerste Kruistog in 1099 nC. Die oorspronklike beskermers het betrekking op 'n paar Italiaanse handelaars wat aan die Amalfikus afkomstig was - wat die liefdadigheidsorganisasie gevorm het (moontlik teen ongeveer die 11de eeu) as 'n manier om hulp te verleen aan die reisende Christelike pelgrims na die Heilige Land, ongelooflik nadat hulle die nodige permitte van die Egiptiese Fatimid sultan.
Teen die voorlaaste dekade van die 11de eeu het die instelling eerder gedy onder die leiding van die Benedektynse monnike uit die Kerk van Santa Maria Latina, wat gelei het tot die oprigting van twee aparte hospies in Jerusalem - een vir mans en die ander vir vroue.
Na die Eerste Kruistog is op die netwerk van hospitale uitgebrei onder gunstige omstandighede wat deur die kruisvaarder -owerstes van Jerusalem en die omliggende gebiede voorgestel is. In wese het die godsdienstige ordes, veral die Hospitallers, vrye teuels gekry om ander hospitale en logistieke sentrums in die streek oor te neem, met die groeiende invloed van die Franse wat die Italianers vervang het. Gevolglik het die hospitaalgangers meer outonoom geword en hul pogings het geleidelik ingegaan op ander aangeleenthede wat verder gegaan het as die versorging van siekes.
Vir die doel was dit eers in die laaste helfte van die 12de eeu dat die Hospitallers geleidelik begin uitbrei het tot militêre sfere, moontlik geïnspireer deur die Tempeliers wat oorspronklik gevorm is om die Christelike pelgrims teen plaaslike bandiete te beskerm. Die pousdom het hierdie 'nuutgevonde' krygskant eerder aan die godsdienstige ordes aangemoedig, gegewe laasgenoemde se dekades se ervaring in organisatoriese kapasiteit en logistieke bestuur in die Heilige Land.
So is 'n godsdienstige fineer op die 'vegter-monnike' toegepas en hul (dikwels opvallend moedige en soms buitensporig wrede) prestasies word as 'dade van liefde' beskou en geadverteer. Wat die Knights Hospitaller betref, hulle uitgebreide militêre arm het hulle gehelp om hul outonome politieke en ekonomiese gebied nie net in die Outremer en die Levant nie, maar ook in Europa te versterk.
2) Die veelvuldige nasionaliteite van die Knights Hospitaal -
Die tipiese profiel van 'n voornemende 'krygsmonnik' van die Knights Hospitaller in die Outremer het betrekking op 'n jong (en meestal fiks) man wat oor die algemeen uit 'n vrye agtergrond gekom het. Dit wil nie sê dat al hierdie mans veral van die 12de eeu afkomstig was nie. Die meerderheid van die lede kom uit die kontinentale Frankryk en ook uit Engeland, terwyl die Hospitallers ook wyd uit die streke Boheme en Hongarye gewerf is.
Wat laasgenoemde betref, was die gewone broers geneig om te bestaan ​​uit die inheemse Hongare, Kroate, Bosniërs en selfs Duitse setlaars, terwyl die Franse en Italianers die leiersposisies ingeneem het. Interessant genoeg, op die Iberiese skiereiland (Spanje en Portugal), wat die tweede front teen Islamitiese koninkryke gevorm het, het die Knights Hospitaller hul eie selfregerende eenhede gevorm, gewoonlik onder bevel van lede van inheemse etnisiteit.
Soos ons uit die lys van hierdie streke kan begryp, ontbreek die gebied van die regte Duitsland ('Heilige Romeinse Ryk') opvallend. Dit is omdat die vrye bevolking van hierdie gebiede eerder die inheemse Teutoniese Orde verkies het, aangesien die Hospitaalgangers as te 'Frans' beskou is en ook naby die pousdom (in 'n tyd toe Duitse keisers met die Vatikaan in stryd was).
In elk geval moet op gelet word dat die lidmaatskap van die Knights Hospitallers teen die laaste helfte van die 13de eeu beperk was, en werwingspogings was veral gefokus op jong mans wat uit edele en ridderlike geledere gekom het. Dit het moontlik te doen gehad met die praktiese rede vir groot finansiële skenkings wat die ryk rekrute by hul aanvang in die godsdienstige orde gebring het.
3) Die motivering om aan te sluit -
Met inagneming van die monastieke en relatief streng (en gevaarlike) lewenstyl van lede van die militêre orde, soos Knights Hospitaller, kan die vraag ontstaan ​​- waarom het vrye manne in die eerste plek by hul geledere aangesluit? Die antwoord daarop is dat, in plaas daarvan om dit deur die lens van ons hedendaagse gevoeligheid te beskou, die samelewings- en ekonomiese struktuur van feodale Europa in die 12de eeu moet verstaan.
Vir die doel, soos ons in ons artikel oor die Tempeliers bespreek het, het die gewone Hospitaalbroers (nie-ridderlike lede) verskillende redes gehad om by die teruggetrokke geledere aan te sluit. Baie kom gewoonlik uit ietwat armer dele van die samelewing, en baie mense het daagliks net betyds geëet, terwyl ander dit as loopbaangeleenthede beskou het waar hulle 'n militêre rang kon behaal (en die voordele en rantsoene wat daarmee gepaard gegaan het). ).
'N Paar ander, die wanhopigste (en ongeletterdes), het eenvoudig die kans gedra om' martelare 'te wees - met betrekking tot 'n heerlike dood op die slagveld teen die' ongelowiges '. Volgens hulle oortuigings, ondersteun deur propaganda, sou dit hulle bevry uit hul onseker lewens (wat in die middel eeue gewoonlik deur siektes of hongersnood kortgeknip is) en hulle 'direkte toegang' tot die hemel verkry.
En wat die hoër hospitaallede betref, in die eerste jare wou baie van hierdie ridders moontlik hul persoonlike tragedies tuis ontsnap, soos die dood van hul geliefdes. Ander het by die Orde aangesluit as boete vir hul vermeende sondes, terwyl sommige van die ridders ook ernstig geglo het in die 'kern'-oorsaak van die Hospitaals en Tempeliers-om Christelike pelgrims in die Heilige Land te beskerm en oorlog te voer teen die' nie-gelowiges '. 'N Mens kan ook nie die paar ryk kruisridders wat hul gevoel van avontuur en vroomheid vermeng het, entoesiasties aanpak en die Heilige Land aanpak nie.
En ten spyte van al hierdie hipotetiese motiverings, moet u verstaan ​​dat Middeleeuse Christelike militêre bevele altyd die gesigstekort aan mannekrag, veral die vegtende manne, neig. Dit het gelei tot 'n paar strenger maatreëls wat deur die Knights Hospitaller bepleit is, wat geen lid toegelaat het om hul bestelling vrywillig te verlaat nadat hulle begin is nie (alhoewel daar seldsame episodes was waar ryk lede onwettig uit die pad gekoop het).
4) Die Knights of Knights Hospitaal?
Illustrasie deur Christa Hook
Soos ons in die laaste inskrywing vlugtig genoem het, was nie alle lede van die Knights Hospitallers ridders nie (dit weerspieël dus die struktuur van die Tempeliers en die Duitse Orde). En hoewel in die vroeëre jare (ongeveer 12de eeu nC) alle Hospitaalgenote op billike wyse broers genoem is, het die 13de eeu en sy strenger feodale opset ook weerspieël in die veranderende hiërargie van die ordes.
Die kerngevegskrag van die Hospitallers was dus hoofsaaklik verdeel in die ridders en die wapenbroersersante (ook bekend as die woonwaens ). Hierdie woonwaens Dit was hoogs effektiewe soldate wat nog steeds 'n laer status as die ridders gehad het. Die nie-militêre eweknieë van die middelste posisie woonwaens was die diens-broersersante wat die administratiewe en geestelike ruggraat van die Knights Hospitaal gevorm het. En laastens het die grootste groep (nog met die laagste status) in die Hospitallers betrekking op die eenvoudige sersante wat die taak verrig het.
Daar was ook aanvullende groepe verbonde aan die Hospitals, insluitend die skenkings - ryk edelmanne wat hul eie militêre ekspedisies na die Heilige Land gefinansier het en in die rangorde opgeneem is as 'n soort erelid en metgeselle -welgestelde adellikes wat die taak het om die kloosters en koshuise van die Hospitaal te verdedig, maar nie onder die broers van die orde gereken word nie.
5) Die beweerde 'antieke' nalatenskap -
Die triomf van Judas Maccabeus deur Peter Paul Rubens, c.1635.
Terwyl die kruisvaarder-militêre bevele soos Knights Hospitaller en Knights Templar as organisasies duidelik gestig was tydens die Middeleeue, het die propagandamasjien (of ten minste die middeleeuse ekwivalent daarvan) dit as eerder 'ou' instellings voorgestel wat altyd hul millenniumoue wortels gehad het die omgewing van die waargenome Heilige Land. In die geval van die Tempeliers, hul einste (amptelike) naam Poor Fellow-Soldiers of Christ and of the Temple of Salomon '(of Pauperes commilitones Christi Templique Salomonici in Latyn) verwys na die ou en mistieke tempel van Salomo.
Wat die hospitaalgangers betref, was daar 'n paar legendes wat suggereer hoe die orde bestaan ​​het gedurende die tyd van die apostels en die bewind van die eerste Romeinse keiser Augustus. Ander fabels en verwante staaltjies bring die broederskap nog verder terug in die tyd, terwyl sommige beweer hoe Juda Maccabee ( Yehudah ha-Makabi in Hebreeus), die Joodse priester wat die suksesvolle Makkabeër -opstand teen die Seleukiede gelei het (ongeveer 167–160 v.C.), was 'n gewilde beskermheer van die hospitaal in Jerusalem. Ander verhewe figure in die Christendom, soos Johannes die Doper en Jesus Christus, is in die daaropvolgende eeue as besoekers aan die vestiging genoem.
6) Die godsdienstige entoesiasme en dissipline -
Natuurlik, buite abstrakte antieke konneksies, het die Christelike militêre ordes ook gefokus op die heilige oorblyfsels wat die gevegspsye van baie Middeleeuse Kruisvaarders direk geïnspireer het. Een van die belangrikste voorbeelde in die geval van die Knights Hospitallers het betrekking op 'n middeleeuse vergulde brons, uitgestrekte reliëf, vervaardig in die vorm van 'n biskopsmiter wat stukkies oorblyfsels bevat, insluitend dié van die Ware Kruis en heiliges (oorspronklik ontdek in 1893) . Fisiese artefakte is aangevul deur poësie en gesange wat die deugde van oorlogsverkondiging besing het summa culpabilis - die 'skuldige' van mense.
Godsdienstige motiverings opsy, die sukses van die militêre bevele soos Tempeliers en Hospitaalbewoners op slagvelde het direk betrekking op hul ingewortelde dissipline. Eenvoudig gestel, terwyl aanvalle van fanatisme ten toon gestel is (deur beide kante - Christene en Moslems tydens die kruistogte), was dit uiteindelik die gevoel van beter militêre toewyding en waaksaamheid. Wat laasgenoemde eienskappe betref, was die Knights Hospitaller in Christelike kringe (en berug in Moslemkringe) bekend vir hul kompromislose ideale, met voorskrifte soos geen kasteel van 'n Hospitaals kon gee nie, ongeag die aantal verdedigingsmagte, sonder vooraf kennis van die hoofstuk Meester.
Met betrekking tot een so 'n scenario, toe die Knights Hospitaller castellan ('n rang wat die bevelvoerder van die belangrikste strategiese kastele van die orde behels het) van die Krak des Chevaliers omstreeks 1170 na Christus gesterf het, is Ali Ibn al-Athir, die hedendaagse Arabier (of Koerdies) historikus op 'n bondige manier geskryf het (soos verwys in Knights Hospitaller 1100-1306 Deur David Nicolle) - '[hy was] 'n man deur sy dapperheid, het 'n uitstekende posisie beklee en was soos 'n been wat in die keel van Moslems vasgesteek was'.
7) Die 'eenvoudige' wapenrusting -
Een van die hoekstene van die Knights Hospitaller -geloofstelsel was gerig op eenvoud, en dit word weerspieël deur hul waarborg of wapens en wapens. In teenstelling met die ridderskap van Europa en selfs die Outremer, het die Hospitaalgenote (soos hul tydgenote in die Tempeliers) geneig om dekoratiewe elemente op hul wapenrusting te vermy.
Maar dit wil nie sê dat hul wapenrusting integendeel van minderwaardige kwaliteit was nie; die ridders van die Hospitallers was geneig om in te voer en betaal dus 'n aansienlike bedrag vir hul swaarder wapenrusting en beskermende uitrusting uit Europa (in teenstelling met die plaaslike kruisvaarderstate). Vir die doel is baie van die Orde -broers en agente, geklee in hul beskeie gewaad, spesifiek na Europa gestuur (in hoofstukke) om nie net wapens van beter kwaliteit nie, maar ook perde en ander aanvullende militêre toerusting aan te skaf.
Wat die werklike uitrusting betref, word die pantserstelsel vir die Hospitallers -ridders vertaal na 'n swaar poshuuberk wat bedek was met hul kenmerkende swart gewaad en gewoonlik vergesel van 'n gewatteerde aketon of gambeson onder die pos. Die beskermende uitbreidings behels gewoonlik 'n poskoffie ( fort et turcoise ) vir die kop, kossies vir die dye, en manicle de fer (of poshandskoene) vir die hande.
Daar moet egter op gelet word dat selfs hooggeplaaste ridders en woonwaens soms hul swaar pos hauberk gedurende die somers laat vaar, veral tydens kort aanvalle en aanvalle. In plaas daarvan het hulle gekies vir die voorgenoemde gambesons of panceria (ligte pospantser). Sommige van die broers met die laer posisie, veral aan die Iberiese front, het waarskynlik ook die voorkeur geniet koirasse of leer pantser.
8) Die verskillende wapens -
Bron: Kim (Flickr)
In die tweede helfte van die 13de eeu word beraam dat die Knights Hospitaller 2 000 silwer deniers moes bestee om 'n ridder ten volle toe te rus, terwyl 'n karavaan (broer sersant) was toegerus met die koste van 1 500 deniers (aan die begin van die 14de eeu). Dit sluit die koste van beide wapens en wapens in, met slegs swaarde van goeie gehalte wat ongeveer 50 deniers kos, terwyl goed vervaardigde helms meer as 30 deniers uitmaak.
Nietemin word swaarde deur die Middeleeuse Europese ridders as baie belangrike wapens beskou - deels vanweë hul vorme wat die Christelike simboliek geïmplementeer het. Eenvoudig gestel, die tipiese swaard lyk soos die kruisvorm met die kruiswag wat 'n regte hoek oor die greep sny wat tot in die lem strek. Sulke beelde moes sy sielkundige rol gespeel het om die moraal van baie geestelike ridders en broers van die Hospitaal te versterk.
Op die praktiese vlak het die doeltreffendste wapen vir die Hospitaller -ridder egter waarskynlik betrekking op die kavallerielans (gewoonlik 10 voet lank), met sy stewige as gewoonlik gemaak van geharde spar. Die ondersteunende infanteriebroers het gebruik gemaak van 'n verskeidenheid ander wapens, waaronder byle, maces (met gretigheid aangeneem van hul Moslem -vyande) en guisarmes (variëteite van lang byle).
9) Die aanklag van die Knights Hospitaal -
Die 'tour de force' van die Knights Hospitallers, soos hul tydgenote in die Tempeliers, het waarskynlik verband gehou met die vermoë om te veg en organisatoriese vaardighede tydens die vroeë Middeleeuse kruistogte. Maar vreemd genoeg, was daar geen spesifieke instruksies wat toegewy was aan krygsopleiding en strewes nie, ten minste oor die Reël van die Tempeliers ('n gekodifiseerde statuut wat deur die pous self goedgekeur is). Dit was waarskynlik omdat daar van die krygsbroers wat by die Knights Hospitaller en Knights Templar aangesluit het, reeds ervaring sou gehad het in gevegte en taktiek-of dit nou perdry of swaarde swaai, lansies en spiese van te perd (of afgetrapte posisies) .
Interessant genoeg verwys sommige regulasies ook na die gebruik van taamlik 'eksotiese' nie-ridderlike wapens, soos kruisboë-wat van perd en te voet afgevuur is. Verder het die Hospitaalwerkers, net soos Tempeliers, ook huursoldate soos die beroemde in diens geneem Turcopoles (afgelei van die Grieks: τουρκόπουλοι, wat 'seuns van Turke' beteken), wat hoofsaaklik liggies gewapende kavalerie en perdeboogskutters was, gewoonlik uit die plaaslike magte van Levant, soos die gekerstende Seljuqs en die Siriese Oos -Ortodokse Christene.
Buiten opleiding en huursoldate, was dit die verwoestende aanklag van die ridders wat hulle in die Heilige Land bekendheid verleen het. Vanuit hierdie omvang kan aanvaar word dat die Knights Hospitaller, net soos Templars, kundiges was in die styfgesette eschielle (eskader) en hul vyande in wigformasies belas. En hoewel hierdie maneuver in teorie eenvoudig lyk, moes dit baie dissipline en organisatoriese vaardighede vereis het om dit op 'n slagveld teen 'n formidabele vyand te laat werk. Sulke dissipline kontrasteer eintlik met hul sekulêre Wes -Europese eweknieë, wat meer geneig was tot individualistiese glorie op die slagveld in teenstelling met toegewyde 'spanwerk'.
Interessant genoeg, selfs van Moslemkant af, is die swaar kavalerie van die 'Franken' (wat die ridders van beide die kruisvaarderstate en Christelike militêre bevele insluit) as 'n kragtige bedreiging op die slagveld beskou - soveel so dat Moslem -krygers (veral boogskutters) ) is opgelei om die perd onder die ridder te teiken. Abu Shama, 'n 13de-eeuse Islamitiese geleerde (en skrywer van Kitāb al-rawḍatayn fī akhbār al-dawlatayn: al-Nūrīyah wa-al-āalāhīyah -gefokus op die geskiedenis tydens die bewind van Nūr al-Din Zangī en Ṣalāḥ al-Din), opgemerk na die Slag van Hattin (afkomstig van Knights Hospitaller 1100-1306 Deur David Nicolle) -
'N Frankiese ridder, solank sy perd in 'n goeie toestand was, kon nie platgeslaan word nie. Bedek met pos van kop tot tone, wat hom soos 'n ysterblok laat lyk het, maak die gewelddadigste houe geen indruk op hom nie. Maar sodra sy perd doodgemaak is, is die ridder gegooi en gevange geneem. Alhoewel ons hulle [Kruisvaarders] by duisende getel het, was daar gevolglik geen perde tussen die buit nie, terwyl die ridders ongedeerd was.
10) Die praktiese praktyk van taktiek en strategie -
Daar kan ook veronderstel word dat die Hospitaalgangers (weereens, net soos die Tempeliers) meer georganiseerd was bloot vanweë hul reaksionêre maatreël om die beter mobiliteit en taktiek van die Moslem -leërs teë te werk. Boonop moet daarop gelet word dat baie van die ridders wat by die Orde aangesluit het, reeds ervare veterane was wat militêre loopbane betref. En selfs op taktiese vlak het die kruisvaarders se leërs meer staatgemaak op koördinasie tussen hul verskillende kontingente en troepe, soos die 'vennootskap'-stelsel tussen die swaar kavallerie, infanterie en kruisboogskutters, wat saam beplan en gevorder het om die berede vyande by te hou baai.
Dit was in teenstelling met Wes -Europa, waar die adel en ridders die taktiese uitkomste vir die ondersteunende leërs in baie veldslae gebaan het. Vir hierdie doel was die swaar kavaleriekragte van die kruisvaarders geneig om kleiner te wees, en hierdie 'ingekorte' groepe het die gewoonte gehad om herhaaldelik aan te kla en te teister, in teenstelling met 'n grootgemaakte enkele massa. Ten spyte van hul skynbaar streng (en soms fanatieke) militêre optrede teen hul vyande, was die militêre bevelvoerders van die Knights Hospitaller nie wanhoop oor hul (onseker) posisie in die Levant nie, veral in die laat 13de eeu.
In hierdie opsig val Acre - die bastion van die kruisvaarderstate, in 1291 nC op die opkomende Mamluks. Gevolglik het die Hospitaller-dinkskrum feitlik hul aandag op vlootbedrywighede verskuif in plaas daarvan om hul erg uitgeputte hulpbronne te mors op 'n landgebaseerde militêre ekspedisie om die Heilige Land in te neem. Hierdie strategiese besluit het die weg gebaan vir die Knights Hospitaller om hul basis na 'buitelandse' plekke te verskuif - aanvanklik Ciprus en dan Rhodes (wat in die 16de eeu verder na Malta verskuif het), en sodoende in wese hul polities outonome voortbestaan ​​tot die Napoleontiese era verseker.
Die uitkoms het ook die Hospitallers, wat in die 14de eeu bekend gestaan ​​het as die Knights of Rhodes, 'n matig suksesvolle vlootmag gemaak wat twee volwaardige invalle uit die Islamitiese koninkryk (beide Mamluks en Ottomane) afgeweer het en as die eerste lyn van Christelike verdediging gedien het teen die berugte barbaarse seerowers.
Boekverwysings: Knights Hospitaller 1100-1306 (Deur David Nicolle) / The Knights Hospitaller in the Levant, c.1070-1309 (Deur Jonathan Riley-Smith)
En as ons geen beeld, kunswerk of foto toegeskryf het nie, vra ons vooraf om verskoning. Laat weet ons asseblief via die 'Kontak ons' -skakel, wat bo die boonste balk en onder in die bladsy verskyn.
Was daar knoppies in die Heilige Land? - Geskiedenis
Welkom by Seetheholyland.net. Ons hoop dat dit u sal aanmoedig om as pelgrim na hierdie plek te gaan waar drie gelowe glo dat God 'n verhouding met die menslike geslag aangegaan het.
Vir ons doel omvat die Heilige Land die plekke in die Midde -Ooste wat in die Ou en Nuwe Testament genoem word. Dit sluit Israel en Palestina, die westelike Jordaan, die Sinai -skiereiland in Egipte en die suide van Sirië in.
Israel, die besette gebiede en hul bure (Howard Morland / Wikimedia)
Drie punte moet verduidelik word:
• Seetheholyland.net kyk vanuit 'n Christelike perspektief na die heilige plekke, maar met respek vir die oortuigings en tradisies van alle gelowe. In die belang van moderne Christen -pelgrims is die fokus veral op plekke van die Nuwe Testament.
• Ons poog om eerder feitelik as vroom te wees. Ons streef daarna om goed nagevorsde artikels aan te bied wat in 'n eenvoudige manier op die aarde geskryf is, wat die hype vermy en-om 'n woord te noem-heiligheid wat beskrywings van heilige plekke soms gebruik.
• Die ontwikkeling van hierdie webwerf is te danke aan 'n begeerte om pelgrims na die Heilige Land in te lig en aan te moedig, veral vanuit die suidelike halfrond, eerder as deur kommersiële belange. Reisagente wat pelgrimstogte na die Heilige Land organiseer, word gratis aanbiedings aangebied, maar sonder goedkeuring.
Seetheholyland.net is die aftreeprojek van 'n joernalis wat 50 jaar in sekulêre en godsdienstige joernalistiek deurgebring het, nie in die Heilige Land nie, maar aan die teenoorgestelde kant van die wêreld in Nieu -Seeland.
Pelgrims by die Grot van die Geboorte in Bethlehem (© Rob Hardie / Seetheholyland.net)
Ek en my vrou het pelgrimstogte na die Heilige Land gelei. Ons het in die eerste plek die geestelike voordele gesien van diegene wat na die heilige plekke reis, en die ondersteuning wat hierdie besoeke bied, bied 'n afnemende en dikwels beleërde Christelike bevolking van die land waar Christus geloop het.
Om 'n uitdrukking wat toegeskryf word aan die 12de-eeuse geleerde Bernard van Chartres aan te pas, rus die inhoud van hierdie webwerf op die skouers van reuse wat hul kennis en kundigheid in drukwerk en hul vaardigheid in fotografie gedeel het (sien die bibliografie, die verwysingslyste by die onderkant van die artikels en die kredietlyne onder foto's).
In die besonder is erkenning te wyte aan die gevestigde webwerwe wat die gebruik van foto's moontlik gemaak het en die vele fotograwe wat hul werk gedeel het deur middel van Creative Commons-lisensies of deur hul beelde in die publieke domein te plaas.
Ondanks elke poging om akkuraat en volledig te wees, moet enige webwerf op die Heilige Land noodwendig 'n werk wees. Meer heilige plekke sal bygevoeg word, en nuwe inligting sal hersien word. Terugvoer word uitgenooi, veral om inligting by te werk of foute reg te stel.
Ons het nie die hulpbronne om gemodereerde kommentaar te publiseer nie, maar gebruikers kan gerus kommentaar lewer oor ons artikels op blogs of ander webwerwe.
En as u hierdie webwerf nuttig vind, vertel dit dan aan u vriende. Ons kan almal pelgrims wees.
Skrifaanhalings kom uit die New Revised Standard Version Bible: Catholic Edition, kopiereg © 1989, 1993 National Council of the Churches of Christ in the United States of America. Met toestemming gebruik. Alle regte voorbehou.
Fotokrediete: Die titelfoto van die tuisblad, met 'n panoramiese uitsig oor die Ou Stad van Jerusalem vanaf die Oostenrykse Hospice, is van 365grad/Wikimedia, onder die GNU Free Documentation -lisensie. Die ikoon Seetheholyland.net is 'n detail uit die mosaïek uit die 3de eeu by Sepphoris in Galilea, bekend as "die Mona Lisa van die Galilea". As die beelde op hierdie bladsy nie deur Seetheholyland.net geskep is nie, kan daar na ons bronne op ons Attribution -bladsy verwys word. Alle kaarte het kopiereg.
Alle inhoud © 2021, sien die Heilige Land | Webwerf deur Ravlich Consulting en mosterdsaad
U is welkom om webwerf -inhoud en beelde deur u eie te bevorder
webwerf of blog, maar verwys na ons diensbepalings | Teken aan
Tussen die 11de en 13de eeu is sewe groot kruistogte deur Christene in Europa geloods teen Moslems wat in beheer van die Heilige Land was. Benewens hierdie groot militêre veldtogte in die Ooste, het die Latyns -Rooms -Katolieke Kerk ook talle klein kruistogte teen haar vyande goedgekeur. Dit sluit in die Albigensiaanse kruistog (1208–1241), wat daarop gemik was om die Kataarse ketters van Suid -Frankryk uit te roei, en die Noordelike kruistogte (1193–1290) teen die heidene van Noord -Europa. Tog is een van die bisarste episodes in die geskiedenis van die kruistogte miskien die sogenaamde 'Kinderkruistog' wat in 1212 plaasgevind het.
Volgens 'n bron uit die 13de eeu het die Chronica regia Coloniensis ('Royal Chronicle of Cologne'), het die Kinderkruistog rondom Paasfees of Pinkster van 1212 begin:
Baie duisende seuns, wat wissel van ses jaar tot volle volwassenheid, het die ploeë of karre wat hulle bestuur, gelos, die kleinvee wat hulle aangevoer het, en enigiets anders wat hulle gedoen het. Dit het hulle gedoen ondanks die wense van hul ouers, familielede en vriende wat hulle probeer terugtrek het. Skielik hardloop die een na die ander om die kruis te neem. So, by groepe van twintig, of vyftig, of honderd, het hulle spandoeke opgeslaan en na Jerusalem begin reis.
'The Departure: An Episode of the Child's Crusade 13th Century' deur Joanna Mary Boyce ( Wikimedia Commons )
Die kinders het beweer dat dit die wil van die Goddelike was wat hulle aangespoor het om hierdie kruistog te onderneem. Ten spyte hiervan het hul ekspedisie uiteindelik nie die bedoeling bereik nie: 'Sommige het teruggekeer na Metz, ander by Piacenza en ander selfs in Rome. Nog ander het na Marseille gekom, maar of hulle na die Heilige Land getrek het of wat hulle einde was, is onseker. " Die skrywer sluit die verslag af op 'n grimmige noot: 'Een ding is seker: die van die duisende wat opgestaan ​​het, het net baie min teruggekeer.'
Templar, ook genoem Tempelier, lid van die Arme Ridders van Christus en van die Tempel van Salomo, 'n godsdienstige militêre orde van ridderskap wat ten tyde van die kruistogte gestig is, wat 'n model en inspirasie vir ander militêre bestellings geword het. Oorspronklik gestig om Christelike pelgrims na die Heilige Land te beskerm, het die orde gedurende die 12de eeu groter militêre pligte aangeneem. Die prominensie en die groeiende welvaart het egter teenstand van mededingende bevele uitgelok. Die bevel is vals beskuldig van godslastering en die skuld vir kruisvaardersmislukkings in die Heilige Land, en is vernietig deur koning Philip IV van Frankryk.
Na die sukses van die Eerste Kruistog (1095–99), is 'n aantal kruisvaarderstate in die Heilige Land gestig, maar hierdie koninkryke het nie die nodige militêre mag gehad om meer as 'n vaag beheer oor hul gebiede te behou nie. Die meeste kruisvaarders het teruggekeer huis toe nadat hulle hul geloftes nagekom het, en Christelike pelgrims na Jerusalem het aanvalle van Moslemaanvalle opgedoen. Agt of nege Franse ridders, onder leiding van Hugh de Payns, het hulle ontferm oor die lot van hierdie Christene en het aan die einde van 1119 of vroeg in 1120 gesweer om hulself aan die pelgrims se beskerming te wy en 'n godsdienstige gemeenskap vir hierdie doel te stig. Baldwin II, koning van Jerusalem, het hulle woonplekke in die vleuel van die koninklike paleis in die omgewing van die voormalige tempel van Salomo gegee, en hieruit het hulle hul naam ontleen.
Alhoewel die Tempeliers teëgestaan ​​is deur diegene wat die idee van 'n godsdienstige militêre orde verwerp het en later deur diegene wat hul rykdom en invloed gekritiseer het, is hulle ondersteun deur baie sekulêre en godsdienstige leiers. Vanaf 1127 onderneem Hugh 'n toer deur Europa en word goed ontvang deur baie edeles, wat aansienlike skenkings aan die ridders gemaak het. Die Tempeliers het in 1128 by die Raad van Troyes verdere sanksies verkry, wat moontlik versoek het dat Bernard van Clairvaux die nuwe reël opstel. Bernard het ook geskryf In lof van die nuwe ridderskap (c. 1136), wat die bevel teen sy kritici verdedig het en bygedra het tot die groei daarvan. In 1139 het pous Innocentius II 'n bul uitgereik wat die bevel spesiale voorregte verleen het: die Tempeliers kon hul eie redenaars bou en was nie verplig om die tiende te betaal nie, hulle was ook vrygestel van biskoplike jurisdiksie, onderhewig aan die pous alleen.
Die reël van die orde is geskoei op die Benediktynse reël, veral soos dit deur die Cisterciensers verstaan ​​en geïmplementeer is. Die Tempeliers het 'n eed van armoede, kuisheid en gehoorsaamheid gesweer en afstand gedoen van die wêreld, net soos die Cisterciensers en ander monnike gedoen het. Net soos die monnike, het die Tempeliers gedurende elke kanonieke uur van die dag die goddelike amp gehoor en van hulle verwag om die vas en nagwake van die monastieke kalender te eerbiedig. Hulle word gereeld in gebed aangetref en het hulde aan die Maagd Maria uitgespreek. Hulle mag nie dobbel, vloek of dronk word nie en moes in die gemeenskap woon, slaap in 'n gemeenskaplike slaapsaal en eet saam. Hulle was egter nie streng geklooster nie, net soos die monnike, en daar word ook nie van hulle verwag om toegewyd te lees nie (die meeste Tempeliers was onopgevoed en kon nie Latyn lees nie). Die belangrikste taak van die ridders was om te veg. Die Tempeliers het geleidelik hul pligte uitgebrei van die beskerming van pelgrims tot die beskerming van die kruisvaarderstate in die Heilige Land. Hulle het kastele gebou, belangrike dorpe beset en aan gevegte deelgeneem en groot kontingente teen Moslem -leërs tot die val van Akko, die laaste kruisvaardervesting in die Heilige Land, in 1291 uitgeoefen. nederlaag van kruisvaardermagte in die Slag van Ḥaṭṭīn het hy die Tempeliers gekoop wat gevange geneem is en later elkeen laat tereggestel is.
Teen die middel van die 12de eeu is die konstitusie van die orde en die basiese struktuur daarvan vasgestel. Dit was onder leiding van 'n grootmeester, wat lewenslank verkies is en in Jerusalem gedien het. Tempeliersgebiede is verdeel in provinsies, wat deur provinsiale bevelvoerders beheer word, en elke individuele huis, wat 'n voorskrif genoem word, is gelei deur 'n voorganger. Algemene hoofstukvergaderings van alle lede van die orde is gehou om belangrike aangeleenthede wat die Tempeliers raak, aan te spreek en om 'n nuwe meester te kies indien nodig. Soortgelyke vergaderings is op provinsiale vlak en weekliks in elke huis gehou.
Die Tempeliers was oorspronklik in twee klasse verdeel: ridders en sersante. Die ridderbroers kom uit die militêre aristokrasie en is opgelei in die kunste van oorlog. Hulle het leiersposisies in die orde aangeneem en by koninklike en pouslike howe gedien. Slegs die ridders het die kenmerkende tradisies van die Tempeliers gedra, 'n wit jas met 'n rooi kruis. Die sersante, of dienende broers, wat gewoonlik uit laer sosiale klasse was, het die meerderheid lede uitgemaak. Hulle het swart gewoontes aangetrek en was beide krygers en dienaars. Die Tempeliers het uiteindelik 'n derde klas bygevoeg, die kapelane, wat verantwoordelik was vir die hou van godsdienstige dienste, die bediening van die sakramente en die aanspreek van die geestelike behoeftes van die ander lidmate. Alhoewel vroue nie toegelaat is om by die bevel aan te sluit nie, lyk dit asof daar ten minste een Templar -klooster was.
Die Tempeliers het uiteindelik groot rykdom verkry. Die konings en groot edeles van Spanje, Frankryk en Engeland het heerskappye, kastele, seigniories en boedels aan die orde gegee, sodat die Tempeliers teen die middel van die 12de eeu eiendomme besit het wat versprei was oor Wes-Europa, die Middellandse See en die Heilige Land. Die militêre krag van die Tempeliers het hulle in staat gestel om goud na en van Europa en die Heilige Land veilig te versamel, op te berg en te vervoer, en hul netwerk van skatkamers en hul doeltreffende vervoerorganisasie het hulle as bankiers aantreklik gemaak vir konings sowel as vir pelgrims na die Heilige land.
Die Tempeliers was egter nie sonder vyande nie. Hulle was lank in 'n bitter wedywering met die ander groot militêre orde van Europa, die Hospitallers, betrokke, en teen die laat 13de eeu word voorstelle gemaak om die twee omstrede bevele in een te laat saamsmelt. Die val van Akker vir die Moslems in 1291 het baie van die Tempeliers se rede tot bestaan ​​en hul groot rykdom, uitgebreide landbesit in Europa en mag geïnspireer om wrok teenoor hulle te verwyder. Alhoewel 'n voormalige Templar die bevel van godslastering en immoraliteit al in 1304 beskuldig het (alhoewel meer waarskynlik 1305), was dit eers later-nadat Philip IV op 13 Oktober 1307 van elke Tempelier in Frankryk beveel het en al die Tempeliers se eiendom in die land - dat die meeste mense in Europa bewus geword het van die omvang van die beweerde misdade van die bevel. Philip beskuldig die Tempeliers van kettery en onsedelikheid en het spesifieke aanklagte teen hulle ingesluit, insluitend afgodsaanbidding (van 'n bebaarde man met groot magte), aanbidding van 'n kat, homoseksualiteit en talle ander oortuigings van geloof en praktyk. Volgens die geheime inleidingsritueel van die bevel, word beweer, het die nuwe lid Christus drie keer verloën, op die kruisbeeld gespoeg en gesoen op die voet van die ruggraat, op die naeltjie en op die mond deur die ridder wat die seremonie gelei het. Die aanklagte, wat nou as ongegrond beskou word, is bereken om hedendaagse vrese vir ketters, hekse en demone aan te wakker en was soortgelyk aan bewerings wat Philip teen pous Boniface VIII gebruik het.
Die redes waarom Philip probeer het om die Tempeliers te vernietig, is onduidelik, hy het werklik hul mag gevrees en deur sy eie vroomheid gemotiveer om 'n kettersgroep te vernietig, of hy het bloot 'n kans gesien om hul ontsaglike rykdom aan te gryp, omdat dit chronies tekort skiet homself. In elk geval, Philip het die bevel genadeloos nagestreef en baie van sy lede laat martel om vals belydenis te bekom. Alhoewel Pous Clement V, self 'n Fransman, beveel het dat al die Tempeliers in November 1307 gearresteer word, het 'n kerkraad in 1311 oorweldigend teen onderdrukking gestem, en Tempeliers in ander lande as Frankryk is onskuldig bevind van die aanklagte. Clement het egter onder sterk druk van Philip die bevel op 22 Maart 1312 onderdruk, en die eiendom van die Tempeliers in heel Europa is na die hospitale oorgeplaas of deur sekulêre heersers gekonfiskeer. Ridders wat bely en met die kerk versoen is, is in die voormalige huise van die orde of in kloosters afgetree, maar diegene wat nie kon bely nie of wat terugval, is tereggestel. Onder die skuldiges is die laaste grootmeester van die bevel, Jacques de Molay. De Molay en ander leiers is voor 'n kommissie wat deur die pous ingestel is, as 'n terugval van ketters beoordeel en tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis. Die meester protesteer en verwerp sy bekentenis en word op die brandstapel verbrand, die laaste slagoffer van 'n hoogs onregverdige en opportunistiese vervolging.
Ten tye van die vernietiging daarvan was die orde 'n belangrike instelling in sowel Europa as die Heilige Land en was dit reeds 'n voorwerp van mite en legende. Die Tempeliers was geassosieer met die Graal -legende en is gedurende die res van die Middeleeue as verdedigers van die Graal -kasteel geïdentifiseer. In die 18de eeu beweer die Vrymesselaars dat hulle in 'n geheime reeks opvolgende esoteriese kennis wat die Tempeliers besit het, ontvang het. Later het broederlike bevele op dieselfde wyse die naam van die Tempelier aangewend om aansprake op ou of geopenbaarde wysheid te versterk. Die Tempeliers is ook as gnostici geïdentifiseer en word beskuldig van betrokkenheid by 'n aantal sameswerings, waaronder een wat na bewering agter die Franse Revolusie was. Een wat dikwels aangehaal word, maar waarskynlik 'n apokriewe verslag, vertel dat 'n Franse Vrymesselaar na die teregstelling van Louis XVI 'n doek in die bloed van die gesneuwelde koning gedompel het en uitgeroep het: "Jacques de Molay, u is wreek!"
In die 20ste eeu is die beeld van Christus op die lijkwade van Turyn geïdentifiseer as die kop wat na bewering deur die Tempeliers aanbid is. Die lewering van 'n aar van pseudohistorie- en graallegendes, skrywers in die 20ste eeu, wat beweer dat hulle historiese feite beweer, maar skryf wat die meeste geleerdes as fantasie beskou, het die Tempeliers betrek by 'n groot sameswering wat daarop gemik was om die bloedlyn van Jesus te bewaar. Soortgelyke okkultiese samesweringsteorieë is ook in die 20ste en 21ste eeu deur skrywers van fiksie gebruik.