Wat was die opstand van die boere? - Inligting
Wat was die opstand van die boere?
Engeland as 'n nasie het grootliks ontsnap aan die era-bepalende revolusies van Frankryk, Duitsland en Rusland. In 1381 het eeue van feodale diensbaarheid en 'n veranderde sosiale situasie egter gelei tot 'n wydverspreide opstand van die geteisterde boere in die hele land.
Alhoewel die opstand deur die magte van die koning verslaan is, was dit beslis die aansteller van sosiale verandering in die Middeleeuse Engeland, en is daar sedertdien verwys deur linksgesinde historici en politici.
Net soos die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog die Russiese rewolusie kon laat gebeur, het dekades van oorlog en plaag die status quo in Engeland verander tot 'n mate waar opstand moontlik en wydverspreid was.
Na 'n verwoestende pandemie
Die Swart Dood het geweldige plaaggolwe deur Europa gesien: Engeland se bevolking is verwoes, en tussen 30 en 50% van die bevolking sterf.
As gevolg hiervan, het die boere - wat voorheen onder 'n stelsel van diensbaarheid gehou was wat hul vryheid grootliks ingeperk het - skaarser geword en meer grond tot hul beskikking gehad. Hulle arbeid het waarde toegeneem, en hulle het hoër lone geëis. Gevolglik het hulle voorregte gehad waaroor hulle vaders nooit sou kon droom nie.
Die Middeleeuse historikus dr Eleanor Janega neem ons op 'n fluitjie-stop-toer deur Londen, besoek 'n paar belangrike historiese plekke en lig die verskillende gemeenskappe van die middeleeuse Londen.
Die adel het 'n afkeer gehad van die verskuiwing van die status quo en het probeer om die goed wat boere kon koop, sowel as ander vryhede wat hulle geniet, grootliks te beperk, maar hulle kon nie die fundamentele verskuiwing in klasverhoudinge ongedaan maak nie.
Boonop was Engeland en Frankryk sedert 1337 in die Honderdjarige Oorlog betrokke, en die grootste deel van die finansiële las van die oorlog het op die boerdery in die vorm van die gehate meningsbelasting geval.
Uiteindelik sterf die wyse en gewilde koning Edward III in 1377, en laat die troon oor aan die seuntjie-koning Richard II en sy veragte regent John of Gaunt, wat alreeds byna deur 'n woedende menigte in Londen gelink is.
Spanning kook oor
Die opstand het na bewering op 30 Mei in Essex uitgebreek, toe parlementslid John Bampton opgedaag het om die wanbetaling van die meningsbelasting te ondersoek. Die suidooste van Engeland was nog altyd die rykste gebied, en as gevolg hiervan was daar baie min onbetaalde diensknegte en het die boere 'n beter lewensgehalte as elders.
Dit was dus die broeikas van die vele radikale wat na die Swart Dood na vore gekom het. Op 1 Junie het Bampton die hoofde van verskeie Essex -dorpe bymekaargemaak om die tekort te verduidelik, en hulle het daar aangekom met 'n groot menigte wat verskillende wapens gewaai het.
Edward III het die boerdery gewapen en aangedring op langboogoefeninge vir die stryd teen die Franse, en daar moet nie met hierdie mans gemors word nie. Toe Bampton probeer om een ​​weerbarstige dorpsleier te arresteer, was hy en sy manne teëgestaan, en hoewel die LP ontsnap het, is ten minste drie van sy gevolg dood.
Teen 4 Junie het die opstandvure wat nou aangesteek is, oor Essex versprei, en afgevaardigdes is na die naburige provinsies Kent en Suffolk gestuur om hulle aan te sluit.
Veral in Kent het hulle min uitnodiging nodig gehad, nadat 'n ontsnapte dienskneg genaamd John Belling in die tronk was, het die plaaslike dorpe al van woede ontplof en die kasteel Rochester, waar hy aangehou word, bestorm.
Maart na die hoofstad
Op 7 Junie verkies hulle 'n leier genaamd Wat Tyler in die stad Maidstone - 'n taai en charismatiese man wie se oorsprong geheimsinnig is, maar wat blykbaar in Frankryk as een van die bekende Engelse langboogvegters geveg het.
Nou het dit 'n leier met duidelike doelwitte, die opstand het momentum en doelwit gekry. Tyler se eerste stap was om op te marsjeer in die kasteelstad Canterbury, waar die aartsbiskop neergesit is, die gevangenisse leeggemaak is en baie van die bekende ondersteuners van die koning uit hul huise gesleep en vermoor is.
Teen 12 Junie was die rebelle uit Kent, Essex Suffolk en Norfolk gekoördineer en het hulle in duisende die buitewyke van Londen bereik.
Die rebelle was lojaal teenoor die Koning, wat nou in die Tower of London skuil gegaan het, maar eis die afskaffing van die diensbaarheid en die ondergang van die feodale stelsel wat hulle deur baie sosiale stappe van hul koning laat skei het.
Die belangrikste doelwitte van hul haat was die kerkleiers en die aristokrasie, en Tyler se vriend - die radikale geestelike John Ball - het sy manne toegespreek en die beroemde frase geskep
"Toe Adam delf en Eva span, wie was dan die heer?"
Die King se opsies was in hierdie stadium beperk. Sy leërs was besig in Ierland, Frankryk en die Skotse grens, en dit sou moeilik wees om die opstand met geweld neer te sit.
Watter soort Engeland het Richard geërf? Waarom was Johannes van Gaunt so invloedryk? Hoe belangrik was die 'Boereopstand'? Hoe het Richard se dood kontrasteer met sy bewind? Die Middeleeuse historikus Helen Carr beantwoord sleutelvrae oor koning Richard II.
Richard besluit dat hy die rebelle moet ontmoet, maar die pogings tot gesprekke misluk toe hy moed verloor en weier om uit sy boot te klim op die oewer waar hulle wag.
Hierna het die skare besluit dat onderhandelinge waardeloos is en het deur die oop poorte van Londen, waar baie van die plaaslike inwoners aangesluit het, opgeruk. Daar het hulle hul manewales in Canterbury op 'n baie groter skaal herhaal, en die Londenaars het die huise van Vlaamse immigrante aangeval, wat volgens hulle die beste werk was.
Goue gebeure was erg handuit, aangesien belangrike geboue verbrand en bestook is, en Vlaminge en aristokrate vermoor is en in die strate laat vrot het. Nou onder beleg in die toring, ontmoet die koning uiteindelik die rebelle van aangesig tot aangesig by Mile End, vergesel van slegs 'n klein lyfwag om sy vreedsame bedoelings te toon.
Daar het hy ingestem tot die afskaffing van die diensbaarheid, en handveste wat dit bevestig, is oor die hele land versprei. Die toring het tydens die onderhandelinge aan die rebelle geval, en baie van Johannes van Gaunt se gehate mans is in die openbaar onthoof, hoewel die vroulike familielede van die koning gespaar was.
Die meeste rebelle uit Essex was tevrede met die bevel oor diensbaarheid en het op hierdie stadium huis toe gegaan, maar Tyler se hardnekkige groep Kentsjemanne het gebly en aanhou om buit te verbrand en deur die stad te vermoor.
Die Smithfield -byeenkoms
'N Ander ontmoeting tussen die rebelleleier en die Koning het op 15 Junie in Smithfield plaasgevind, en hierdie keer het Richard 'n aansienlike mag gepantserde manne by hom gebring, hoewel dit steeds verdwerg was deur die mag van duisende grimmige rebelle wat hom in die gesig staar.
Tydens hierdie vergadering behandel Tyler die koning met neerbuigendheid en onbeskoftheid, en 'n argument tussen hom en die mans van Richard het handuit geruk, wat gelei het tot die dood van die Kentiese man in 'n skielike geveg met die burgemeester van Londen en die King's Squire.
Geweld het amper ontstaan ​​toe die ontstoke opstandige boogskutters hul boë klop, maar die veertienjarige koning toon toe buitengewone persoonlike dapperheid deur homself aan hul boë bloot te stel en te eis dat hulle moet opstaan. Omdat die boere nie bereid was om hul koning dood te maak nie, het Tyler se kop op 'n paal in Londen vertoon.
Die geweld het nie daar geëindig nie, maar wel die mees onmiddellike bedreiging. Ander opstand het plaasgevind in die ooste van Engeland, die noorde en die westelike land, en alhoewel daar baie geplunder is (insluitend die van die Universiteit van Cambridge), het die koning 'n leër ontbied uit getroue manne in Londen, en die oorblywende hardnekkige rebelle is verslaan einde Junie in 'n geveg by North Walsham.
Hoewel die bevel om die diensbaarheid af te skaf, herroep is, het die opstand wel die posisie van die boere verander. Die regering was nou versigtig om hulle vir kontant te druk, en meningsbelasting is afgeskaf.
In die praktyk sterf die diensbaarheid vinnig en kan baie diensknegte die vryheid van hul here koop teen 'n hanteerbare prys. Boere se opinies het meer gewig gekry, en in hierdie sin kan die opstand as 'n sukses beskou word.
Tydlyn van die Boereopstand 1381
Hierdie tydlyn van The Peasants Revolt dek die belangrikste gebeure van die oorsake en verloop van die mense se rebellie. Dit was 'n gewilde opstand van veral laer klas arbeiders. Die oorsake van die Boereopstand was 'n mengsel van ekonomiese en politieke kwessies. In die opstand het mense uit die Suidoos- en Oos -Anglia spontaan opgestaan. Hulle is gelei deur Wat Tyler en John Ball. Die kleinboere het na Londen opgeruk en verskeie belangrike here doodgemaak. Hier ontmoet hulle Richard II. In 'n konfrontasie daarna word Wat Tyler vermoor. Die opstand het verdwyn nadat Richard II die mense van die toneel weggelei het.
1348-1350 Die Swart Dood het 'n groot aantal plaasarbeiders doodgemaak. Dit het 'n tekort aan werknemers veroorsaak wat die vraag en lone verhoog.
1351 Die Statuut van Arbeiders het loonbeperkings opgelê om te voorkom dat loonvereistes handuit ruk. Dit het ook gesê dat mense nie kan weier om te werk vir die loon soos bepaal in die wet nie.
1360 John Ball, 'n Lollard -priester, begin preek oor die regte van die boere op vryheid.
1369 Dinge begin sleg gaan in die oorloë in Frankryk. Ekstra mans en koste was nodig. Dit was ongewild.
1377 word Richard II, 'n tienjarige seuntjie, koning. Die land word deur sy oom bestuur. Die regering is onstabiel en ongewild.
1377 stel Johannes van Gaunt die eerste meningsbelasting bekend. Dit word gehef om die koste van die oorlog in Frankryk te betaal.
1381 Die derde meningspeilbelasting in vier jaar word opgelê. Dit word gehef aan almal wat 15 jaar of ouer is, ongeag hoeveel rykdom hulle het.
30 Mei 1381 'n Belastinginvorderaar probeer belasting neem van die mense van Fobbing, Kent. Die versamelaar, Thomas Bampton, is deur die dorpenaars ontslaan, onder leiding van Thomas Baker. Die argument wat gevolg het, het 'n oproer geword. Die opstand het begin.
30 Mei 1381 Ander dorpe begin oproer toe hulle hoor van die voorval in Fobbing.
Tydlyn van die Boereopstand
John Ball, wat in April 1381 in die tronk was, is op 'n stadium deur die rebelle uit die tronk bevry na die eerste onluste.
7 Junie 1381 Wat Tyler word aangestel as leier van die rebelle in Kent.
7de tot 12de Junie 1381 The Peasants Revolt was 'n optog deur Kent en van Suffolk na Londen. Dit was egter nie net 'n optog van boere nie. Plaaslike priesters, reeves, kleiner grondeienaars was onder die rebelle. Die woord is vinnig versprei oor die hele Suidoos en tot in East Anglia. Die optog was groot.
12 Junie 1381 Die Boere arriveer buite die stad Londen. Daar word geglo dat daar ongeveer 30000 mense wat Tyler teen hierdie tyd gevolg het, met onluste elders plaasgevind het.
13 Junie 1381 Een ingang na Londen word deur 'n simpatiseerder oopgemaak. Baie van die Boere kom die stad binne. Die huis van John of Gaunts word gesoek en aan die brand gesteek.
14 Junie 1381 ontmoet Richard II Wat Tyler by Mile End. Tyler vertel vir Richard II wat die Boere se eise is. Richard stem hiermee in en onderteken handves wat die boere die vryhede gee wat hulle geëis het.
14 Junie 1381 Die meeste van die Boere vertrek nadat Tyler die Kings -handves ontvang het.
14 Junie 1381 'n Groep gewapende Boere betree die Tower of London. Hulle vind en voer die Kings Treasurer, The Archbishop of Canterbury en nog 'n senior amptenaar tereg. Hulle vind die jong Henry van Lancaster, maar spaar hom weens sy ouderdom: hy word later koning.
15 Junie 1381 'n Weermag Londenaars wat lojaal aan die koning is, is vinnig saamgestel. Richard II stuur 'n boodskap aan Tyler waarin hy vra vir 'n verdere ontmoeting, op Smithfield. Tyler en sy manne ontmoet Richard. Tyler stel meer eise. Die burgemeester van Londen raak betrokke by 'n rusie met Tyler. Dit lyk asof Tyler iets in die rigting van die koning waai en die burgemeester steek hom, net soos wagte. Met Tyler dood, vra Richard die rebelle om Londen te verlaat. Hy lei hulle persoonlik van die toneel af om die situasie te versprei.
Die nadraai van die Boere -opstand
23 Junie 1381 trek Richard II alle handveste terug wat met Wat Tyler ooreengekom is.
5 Julie 1381 Die rebelle uit Fobbing word tereggestel. In die daaropvolgende weke word ongeveer 1500 rebelle tereggestel.
13 Julie 1381 word John Ball gevange geneem. Hy word die volgende dag weens verraad verhoor. Hy is skuldig bevind dat hy op 15 Julie 1381 opgehang, getrek en in kwarte gesit is.
Henry II Richard ek Koning John
Hendrik IV Henry V. Henry VI
Edward IV Edward V. Richard III
Moord op Thomas Becket Magna Carta Tien feite oor die Swart Dood
Edward I se verowering van Wallis Madog ap Llywelyn Oorsake van die Boere -opstand
Tydlyn van die Boere -opstand
Bronne en interpretasies
Paston briewe John Rous
British Library – Peasants en hul rol in die plattelandse lewe.
Spartacus Educational – Straf gegee aan die deelnemers aan die Peasants Revolt.
The Peasants 'Revolt, ook bekend as die Great Revolt, was 'n grootliks onsuksesvolle opstand in Engeland in Junie 1381. Die leiers van die rebellie het Wat Tyler ingesluit en hulle wou groot maatskaplike veranderings hê, insluitend die verwydering van die meningspeil, 'n einde aan die beperking oor arbeidslone, herverdeling van die rykdom van die kerk en die totale afskaffing van diensbaarheid.
Die opstand begin in die suidooste van Engeland en versprei dan na Londen en elders. Alhoewel hulle op soek was na sosiale verandering, wou die rebelle nie koning Richard II van Engeland verwyder nie (r. 1377-1399). Dit duur slegs vier weke en is deur Richard neergelê, eers deur onderhandeling en daarna deur meedoënlose vervolging van die leiers. Die gevolge van die opstand was dus beperk, maar die peilingsbelasting is laat vaar, beperkings op arbeidslone is nie streng toegepas nie, en boere het die neiging voortgesit om hul vryheid van diensbaarheid te koop en onafhanklike boere te word.
The Peasant's Revolt van Junie 1381 was die mees berugte volksopstand van die Middeleeue en dit is veroorsaak deur 'n pruttende ontevredenheid in Engeland wat tot in die middel van Edward III van Engeland se koningskap as koning (1327-1377) gegaan het en die koms van die Swart Doodplaag in 1348. Dit was egter Edward se opvolger, Richard II van Engeland, wat die chaos moes hanteer toe die wydverspreide ontevredenheid tot 'n algehele opstand oorgekom het.
Die belangrikste oorsake van die Boere -opstand was:
'n nuwe meningspeilbelasting wat aan alle boere opgelê word, ongeag die rykdom (die derde belasting sedert 1377).
die beperking deur die wet op lone nadat arbeidskoste dramaties gestyg het na aanleiding van die Swartdoodplaag.
gewetenlose verhuurders wat probeer om gratis arbeiders in slawe terug te keer (aka villeins) om geld op lone te bespaar.
'n algemene gevoel van uitbuiting deur plaaslike owerhede gedurende 'n tyd van ekonomiese agteruitgang.
Die meningspeil van drie gatte (gelykstaande aan 'n paar dae arbeid) is toegepas op almal ouer as 15 jaar (slegs bedelaars was vrygestel) en in teenstelling met ander belasting, is daar geen rekening gehou met die vermoë van 'n persoon om dit te betaal nie. Om nog meer wee by te voeg, was hierdie derde peilingsbelasting drie keer hoër as die twee vorige. Die boerdery was goed gewoond aan belasting, Edward III het 27 daarvan tydens sy bewind opgelê, grootliks om te betaal vir sy uiters duur militêre veldtogte teen die Franse tydens die honderdjarige oorlog (1337-1453). Richard het eweneens kontant nodig gehad om die oorlog met Frankryk aan te gaan, waarvan die seerowerskepe in die Engelse Kanaal hoogty gevier het, maar nou het mense uiteindelik genoeg gehad. Daar was ook ander probleme.
Die koste van arbeid het dramaties gestyg na 'n tekort daaraan nadat die Swart Dood in 1348 toeslaan, en dit beteken dat baie diensknegte nou vir hul arbeid kan vra. Edward III het wette opgelê wat beperk hoeveel 'n arbeider elke dag kan verdien, en daar is streng strawwe vir diegene wat nie daaraan voldoen het nie. Baie eienaars het probeer om die probleem te vermy deur hul arbeiders weer knegte te maak en sodoende hul loon te bespaar. Die idee dat 'n mens nie noodwendig in 'n diens van 'n ander gebore is nie, was egter moeilik om te ontwrig, en mense was deeglik bewus daarvan dat groot grondeienaars, prokureurs en amptenare saamgespan het in 'n stelsel wat armes op hul plek gehou het terwyl hulle hulle het self baat gevind. Daar het selfs 'n rympie versprei wat die ontevredenheid van die gewone man weerspieël dat hy nie gelyk as grondeienaars behandel word nie:
Toe Adam delf, en Eva span,
Wie was toe die heer?
Christelike oortuigings is dus gebruik om die idee te ondersteun dat alle mans gelyk is, of ten minste verdien om met respek behandel te word. Omgekeerd is die Middeleeuse Kerk as instelling ook verantwoordelik gehou vir baie van die probleme van die samelewing. Baie gewone mense was van mening dat kerkamptenare en -instellings, veral die groot abdye, nie baie tegemoetkomend was toe die Swart Dood toegeslaan het nie en net so rapant was om hul pligte en tiendes uit te haal as enige ander tipe grondeienaar.
Die Swart Dood het tussen 30 en 50% van die bevolking doodgemaak in gebiede wat dit getref het, wat beteken het dat sommige kleinboere hul eie klein stuk grond kon koop om te boer terwyl grondpryse gedaal het en daar nie genoeg mense was om dit te bewerk nie . Hierdie landelike boere is yeomen genoem. Boonop het die drastiese afname in die bevolking klein besighede en ambagsmanne getref toe hul kliënte verdamp. Hierdie verwikkelinge kan verduidelik waarom dit in die gebiede met 'n beter toestand in die koninkryk was - die opstand - East Anglia en Kent - en waarom dit 'n verskynsel was wat nie net op die platteland beperk is nie.
Geweld breek uit
Die opstand begin toe in Mei-Junie 1381 in die suidooste van Engeland, waar koninklike belastinginspekteurs ondersoek instel waarom die belastingopgawes verbasend laag was. Hierdie inspekteurs het skielik teëstand gekry vir hul eise vir die betaling van die meningsbelasting wat die parlement in November 1380 aangeneem het. Amptenare en balju is ontvoer en vermoor. Bande rebelle het te perd deur die platteland getoer, landgoed aan die brand gesteek en hul rekords vernietig - 'n duidelike aanduiding van die behoefte van die boere om die herwinning te verander. Die openbare rekords in Maidstone, Rochester en Canterbury het in vlamme opgegaan. Dit lyk asof die ringkoppe beter boer was en in hul aantal gemeentepriesters en dorpskonstabels ingesluit is. Dit was nie 'n opstand van die absolute armes nie, maar van die gewone mense wat iets gehad het om te verloor. Die kroon het wapens gestuur om die probleemareas te hanteer, maar dit was te min en baie is dood.
Veral twee leiers het na vore gekom. Wat Tyler van Maidstone, miskien 'n voormalige soldaat, maar sekere besonderhede ontbreek, en die demagoge -priester John Ball, wat radikaal gesoek het na meer gelykheid in die samelewing. Ball het al 'n paar keer die binnekant van 'n gevangenis gesien vir sy uiterste prediking. Die Middeleeuse kroniekskrywer Jean Froissart, (c. 1337 - c.1405) teken Ball op met frustrasie dat:
[Die here] is in fluweel geklee en omhulsel beklee met eekhoring en hermelien, terwyl ons geklee is in growwe lap. Hulle het die wyne, die speserye en die goeie brood: ons het die rog, die skil en die strooi, en ons drink water. Hulle het skuiling en gemak in hul goeie herehuise, en ons het swaarkry en moeite, die wind en die reën in die veld. En van ons moet die dinge wat hulle in weelde hou, uit ons arbeid kom.
(aangehaal in Gies, 198)
Gevolglik, met leierskap, egte griewe en 'n ideologiese raamwerk om hul optrede te regverdig, het die versteurings ontwikkel tot 'n volskaalse rebellie met 'n missie: konfronteer die koning en laat dinge verander. Dit is egter belangrik om daarop te let dat die rebelle nie die koning wou omverwerp nie en dat hul lede selfs 'n eed van lojaliteit aan 'King Richard and the true Commons' gesweer het. Die rebelle het op 11 Junie na Londen opgeruk - baie verwoesting onderweg - waar hulle saam met ewe ontevrede inwoners gekom het wat illustreer dat die opstand nie net een van feodale arbeiders was nie. In Londen was daar lankal wedywerings tussen ryk en arm, faksies van die Kerk, middeleeuse gildes, inheemse en buitelandse handelaars en vakleerlinge en hul meesters, en al hierdie afdelings sou deur die opstand vergroot word. Sommige kroniekskrywers het opgemerk dat die rebelle nou meer as 60 000 mense tel, en dit alles terwyl die leër van die koning in Skotland was.
Die Boere se eise
Toe die skare op 13 Junie in Londen kom, het hulle aanhou plunder, plunder en vermoor. Prokureurs, buitelanders en klein amptenare van die Kroon was slegs 'n paar van die groepe wat geteiken is, want ou wrokke het wreedaardige dade tot gevolg gehad. Gevangenes is vrygelaat, terwyl diegene wat vermoedelik skuldig is aan misdade, deur mense se howe opgehang is. 'N Skare het die Savoye -paleis afgebrand en almal vermoor wat hulle wou.
Alhoewel slegs 14, kom koning Richard uit die veiligheid van die Tower of London en moedig belowe om die protesleiers te ontmoet by Mile End, 'n veld aan die buitewyke van Londen. Daar luister Richard na hul eise en beloof hy blitsig om aan almal te voldoen, handvatsels daarvolgens uit te reik en selfs Tyler toe te laat om reg te laat geskied oor enige persoon wat volgens hom straf verdien. Tyler beveel toe onmiddellik om die Tower of London te bestorm en laat die gehate kanselier, aartsbiskop Simon van Sudbury, op Tower Hill onthoof. Nog 'n dag van plundering, moord en chaos het gevolg in die hoofstad. Intussen het die koning die nuus gekry dat oproer tot in die noorde van York versprei het en dat daar probleme was of sou wees in die graafskappe Cambridgeshire, Herefordshire, Suffolk en Norfolk.
Om 'n einde te maak aan die chaos wat Richard nogmaals bel om die rebelleiers te ontmoet, hierdie keer op 15 Junie in Smithfield buite Londen om hul griewe te hoor. Hy het ook verseker dat troepe in 'n geveg geplaas word in geval van 'n geveg.
Die deelnemers aan die Peasants 'Revolt eis die volgende veranderinge:
die totale afskaffing van die diensbaarheid
'n herroeping van arbeidswetgewing wat loonverhogings beperk na die Swart Dood
gratis visvang- en jagregte vir almal
meer deelname van die boere aan die plaaslike regering
die kroon behoort die enigste gesag in die provinsies te wees, nie plaaslike here nie
die herverdeling van die rykdom van die kerk, veral van die groot abdye
Hierdie eise was eerlikwaar belaglik vir die tydperk, maar hulle het ten minste 'n werklike basis gehad. Dienstigheid was al byna oral uitgeroei, maar daar was 'n paar dele van die land waar die praktyk nog steeds plaasgevind het. Net so was die herverdeling van kerklike rykdom 'n idee wat die teoloog John Wycliffe (ongeveer 1325-1384) voorstaan, een van die leiers van die beweging wie se volgelinge bekend staan ​​as 'Lollards'. Die beweging van 'Lollardy', wat miskien sy naam ontleen aan die Latynse woord 'gebed' (of die neerhalende Nederlandse woord vir 'mompel'), beklemtoon dat almal privaat kan bid, 'n idee wat die monopolie van die kerk en sy aangewys as die brug tussen die mensdom en God. Wycliffe wou selfs hê dat mense self die Bybel kon lees, en daarom het hy 'n vertaling uit Latyn in Engels gemaak, maar dit is verbied om sy werk in Engeland te publiseer.
Richard se opvolger, Henry IV van Engeland (r. 1399-1413) was angstig om die status quo te behou en het die Lollards vervolg totdat die beweging amper verdwyn het. Daar was nietemin 'n sterk anti-geestelike gevoel onder die demonstrante van die Boere-opstand, aangesien die kerk nie net as 'n gryp beskou word nie, maar ook as 'n voorsiener van geld aan die pous, 'n buitelander wat die groot vyand Frankryk ondersteun het. Uiteindelik was daar 'n mate van waarheid in die idee dat plaaslike here meer as wat hulle moes uit hul boedels onttrek het, en daar was 'n gevoel dat die koning mislei en sleg bedien word deur sekere amptenare, soos die kanselier en hertogte soos John of Gaunt, Hertog van Lancaster (1340-1399).
Op Smithfield, nadat die eise voorgehou is, kon dinge 'n baie lelike wending geneem het toe William Walworth, die burgemeester van Londen, vorentoe stap en Wat Tyler vermoor, en miskien gedink het dat Tyler die koning skade sou berokken. Tyler was in elk geval oneerbiedig teenoor die koning deur water aan sy voete te spoeg. Toe die skare vorentoe beweeg, stap Richard tussen hulle in en verklaar vrymoedig:
Menere, sou u u koning doodmaak? Ek is u regmatige kaptein, en ek sal u leier wees. Laat almal wat my liefhet, my volg.
Richard het toe die veelgebruikte taktiek gebruik om 'n klomp buitensporige beloftes af te lê, wat hy nie van plan was om na te kom nie, soos om aan alle betrokkenes koninklike vergifnis te gee. Hierdie beloftes was genoeg om meer oproer te voorkom, en die skare ontbind en word deur die stad se milisie uit Londen begelei.
Uiters genadeloos het Richard daarna gesorg dat ongeveer 150 van die rebelle gehang word, soveel dat daar nuwe gibbets vir die doel gebou moes word. Wat Tyler se kop is op die London Bridge vertoon. Daar was daarna ander geringe uitbrake van rebellie, maar dit is genadeloos vernietig en hul leiers as verraaiers uitgevoer. Soos die koning met vrymoedigheid gesê het: 'Villeins is julle, en Villeins sal julle bly'. Die hele aangeleentheid was miskien die hoogtepunt van Richard se bewind, aangesien dinge van toe af afloop, die eens bewonderde jong koning 'n groot teleurstelling was en sy dae eindig met 'n kort gevangenisstraf en 'n geheimsinnige dood.
Uiteindelik was daar egter sosiale veranderinge in Engeland, soos reeds voor die opstand gesien was. Die peilingsbelasting is laat vaar, die perke op die lone van werknemers is nie streng toegepas nie, en diensknegte het steeds hul vryheid gekoop. Dit is opmerklik dat die wet en regsrekords nou nie deur grondeienaars gebruik is om 'n arbeidsverpligting af te dwing nie, maar om aan te toon dat 'n arbeider wettig hul vryheid gekoop het en hul grond aan hul nageslag kon oordra.
Die Boere -opstand is gevoed deur die ekonomiese en sosiale omwenteling van die 14de eeu.  Aan die begin van die eeu werk die meerderheid Engelse mense in die plattelandse ekonomie wat die dorpe en stede van die land voed en 'n uitgebreide internasionale handel ondersteun.  In groot dele van Engeland was die produksie georganiseer rondom herehuise, beheer deur plaaslike here - insluitend die heerskappy en die kerk - en beheer deur 'n stelsel van herberghowe.  Sommige van die bevolking was onvrye diensknegte, wat elke jaar vir 'n tydperk op hul land se grond moes werk, alhoewel die balans tussen vry en onvry in Engeland verskil, en in die suidooste was daar relatief min diensknegte.  Sommige diensknegte is onvry gebore en kon nie hul landgoed elders laat werk sonder die toestemming van die plaaslike heer nie. Ander het beperkings op hul vryheid aanvaar as deel van die huurooreenkoms vir hul landbougrond.  Bevolkingsgroei het gelei tot druk op die beskikbare landbougrond, wat die krag van plaaslike grondeienaars verhoog het. 
Richard se regering is gevorm rondom sy ooms, veral die ryk en magtige Johannes van Gaunt, en baie van die voormalige senior amptenare van sy oupa. Hulle het die uitdaging gekonfronteer om die oorlog in Frankryk finansieel te onderhou. Belasting in die 14de eeu is verhoog op 'n ad hoc basis deur die parlement, wat dan bestaan ​​uit die here, die titel aristokrasie en geestelikes en die gemeentes, die verteenwoordigers van die ridders, handelaars en senior regeerders van regoor Engeland.  Hierdie belasting is tipies gehef op die roerende besittings van 'n huishouding, soos hul goedere of voorraad.  Die verhoging van hierdie belasting het die lede van die Gemeente veel meer geraak as die Lords.  Om sake te bemoeilik, het die amptelike statistieke wat gebruik is om die belastings voor die Swart Dood te administreer, en omdat die omvang en rykdom van plaaslike gemeenskappe grootliks verander het sedert die plaag, het effektiewe invordering al hoe moeiliker geword. 
Net voor Edward se dood het die parlement 'n nuwe vorm van belasting bekendgestel, genaamd die meningspeiling, wat teen elke persoon ouer as 14 jaar gehef word, met 'n aftrekking vir egpare.  [nb 2] Hierdie ronde van belasting was bedoel om buitengewoon ongewild te wees, maar het £ 22,000 ingesamel om die koste van die oorlog oor 'n breër ekonomiese basis te versprei as vorige belastingheffings.  Die oorlog het steeds sleg gegaan en ten spyte van geldinsameling deur gedwonge lenings het die Kroon in 1379 na die parlement teruggekeer om verdere fondse aan te vra.  Die Commons ondersteun die jong koning, maar was bekommerd oor die hoeveelheid geld wat gesoek word en hoe dit deur die raadslede van die koning bestee word, wat hulle vermoed het van korrupsie.  'n Tweede peilingsbelasting is goedgekeur, hierdie keer met 'n glyskaal van belasting teen sewe verskillende klasse van die Engelse samelewing, terwyl die hoër klasse meer in absolute terme betaal.  Wydverspreide ontduiking was 'n probleem, en die belasting het slegs £ 18,600 opgelewer - baie minder as die £ 50,000 waarop gehoop is. 
Die dekades tot 1381 was 'n opstandige, moeilike tydperk.  Londen was veral 'n fokuspunt van onrus, en die bedrywighede van die stad se polities aktiewe gildes en broederskap het die owerhede dikwels ontstel.  Londenaars was mal oor die uitbreiding van die koninklike regstelsel in die hoofstad, veral die groter rol van die Marshalsea -hof in Southwark, wat met die stadsowerhede om geregtelike mag in Londen begin meeding het.  [nb 3] Die stad se bevolking was ook ontsteld oor die teenwoordigheid van buitelanders, veral Vlaamse wewers.  Londenaars het John of Gaunt verafsku omdat hy 'n voorstander was van die godsdienstige hervormer John Wycliffe, wat die Londense publiek as 'n ketter beskou het.  John van Gaunt was ook in 'n vete betrokke met die Londense elite en het gerugte beplan om die verkose burgemeester te vervang deur 'n kaptein, aangestel deur die Kroon.  Die Londense elite voer self 'n bose, interne stryd om politieke mag uit.  As gevolg hiervan was die heersende klasse in Londen in 1381 onstabiel en verdeeld. 
Landelike gemeenskappe, veral in die suidooste, was ontevrede met die werking van die diensbaarheid en die gebruik van die plaaslike herberghowe om tradisionele boetes en heffings te eis, veral omdat dieselfde grondeienaars wat hierdie howe bestuur het, ook dikwels as handhawers van die ongewilde optrede opgetree het. arbeidswette of as koninklike regters.  Baie van die dorpselites het geweier om posisies in die plaaslike regering in te neem en het die werking van die howe begin frustreer.  Diere waaroor die howe beslag gelê het, is deur hul eienaars begin terugneem, en regsamptenare is aangerand.  Sommige het begin met die oprigting van onafhanklike dorpsgemeenskappe, met inagneming van tradisionele wette, maar los van die gehate regstelsel wat in Londen gesentreer is.  Soos die historikus Miri Rubin vir baie beskryf, "was die probleem nie die wette van die land nie, maar diegene wat belas is met die toepassing en beskerming daarvan". 
Die ontevredenheid begin plek maak vir openlike betoging. In 1377 het die 'Groot Gerugte' plaasgevind in die suidooste en suidweste van Engeland.  Landelike werkers het hulself georganiseer en geweier om vir hul here te werk, met die argument dat hulle volgens die Domesday Book vrygestel was van sulke versoeke.  Die werkers het onsuksesvolle beroepe by die regshowe en die King gedoen.  Daar was ook wydverspreide stedelike spanning, veral in Londen, waar John of Gaunt nouliks ontkom het om lynch te word.  Die probleme het in 1380 weer toegeneem, met protesoptredes en versteurings in Noord -Engeland en in die westelike dorpe Shrewsbury en Bridgwater.  'n Opstand het plaasgevind in York, waartydens John de Gisborne, die stad se burgemeester, uit sy amp onthef is, en vars belastingoproer gevolg het vroeg in 1381.  Daar was 'n groot storm in Engeland gedurende Mei 1381, wat baie gevoel het om toekomstige verandering en omwenteling te voorspel, wat die versteurde bui verder toevoeg. 
Die opstand van 1381 het in Essex uitgebreek, na die aankoms van John Bampton om die nie-betaling van die meningsbelasting op 30 Mei te ondersoek.  Bampton was 'n parlementslid, 'n vrederechter en goed verbind met koninklike kringe. Hy het hom in Brentwood gevestig en het verteenwoordigers van die naburige dorpe Corringham, Fobbing en Stanford-le-Hope ontbied om die tekorte op 1 Junie te verduidelik en te herstel.  Dit lyk asof die dorpenaars goed georganiseerd aangekom het, gewapen met ou boë en stokke.  Bampton het die mense van Fobbing eers ondervra, wie se verteenwoordiger, Thomas Baker, verklaar het dat sy dorp reeds hul belasting betaal het, en dat daar nie meer geld sal kom nie.  Toe Bampton en twee sersante Baker probeer arresteer, het geweld uitgebreek.  Bampton het ontsnap en teruggetrek na Londen, maar drie van sy klerke en verskeie van die Brentwood -inwoners wat ingestem het om as jurielede op te tree, is dood.  Robert Bealknap, die hoofregter van die Court of Common Pleas, wat waarskynlik reeds die hof in die gebied beklee het, is gemagtig om die oortreders in hegtenis te neem en te hanteer. 
Die volgende dag het die opstand vinnig toegeneem.  Die dorpenaars het die nuus oor die hele streek versprei, en John Geoffrey, 'n plaaslike balju, het tussen Brentwood en Chelmsford gery om ondersteuning te kry.  Op 4 Junie het die rebelle bymekaargekom in Bocking, waar hul toekomsplanne blykbaar bespreek is.  Die Essex -rebelle, moontlik 'n paar duisend sterk, vorder na Londen, sommige reis waarskynlik direk en ander via Kent.  Een groep, onder leiding van John Wrawe, 'n voormalige kapelaan, marsjeer noordwaarts na die naburige graafskap Suffolk, met die bedoeling om daar 'n opstand te maak. 
Opstand het ook opgevlam in die naburige Kent.  Sir Simon de Burley, 'n goeie medewerker van beide Edward III en die jong Richard, het beweer dat 'n man in Kent, genaamd Robert Belling, 'n ontsnapte dienskneg uit een van sy boedels was.  Burley stuur twee sersante na Gravesend, waar Belling gewoon het, om hom terug te eis.  Gravesend se plaaslike balju en Belling het probeer om 'n oplossing te onderhandel waarvolgens Burley 'n som geld sou aanvaar in ruil daarvoor dat hy sy saak laat vaar het, maar dit het misluk en Belling is weggeneem om in die gevangenis in Rochester Castle opgesluit te word.  'n Woedende groep plaaslike mense het byeengekom op Dartford, moontlik op 5 Junie, om die saak te bespreek.  Van daar af het die rebelle na Maidstone gereis, waar hulle die hof ingestorm het, en daarna op 6 Junie na Rochester.  Teenoor die woedende skare het die konstabel in beheer van Rochester Castle dit sonder 'n geveg oorgegee en Belling is bevry. 
Tyler en die Kentiese manne het na Canterbury gevorder en op 10 Junie die ommuurde stad en kasteel binnegegaan.  Die rebelle het die afwesige aartsbiskop van Canterbury, Sudbury, afgesit en die katedraalmonnike lojaliteit aan hul saak laat sweer.  Hulle val eiendomme in die stad aan met skakels na die gehate koninklike raad, en soek die vermeende vyande in die stad deur die verdagtes uit hul huise te sleep en hulle tereg te stel.  Die stadsafspraak is geopen en die gevangenes bevry.  Tyler oorreed toe 'n paar duisend van die rebelle om die volgende oggend Canterbury te verlaat en saam met hom op te trek. 
Die opstand van die opstand het die koning in die Windsor -kasteel die nag van 10 Junie bereik.  Hy reis die volgende dag per boot langs die Teems na Londen en vestig hom in veiligheid in die magtige vesting van die Tower of London, waar sy ma, aartsbiskop Sudbury, die Lord High Treasurer Sir Robert Hales , die grawe van Arundel, Salisbury en Warwick en verskeie ander senior adellikes.  'n Afvaardiging, onder leiding van Thomas Brinton, die biskop van Rochester, is uit Londen gestuur om met die rebelle te onderhandel en hulle te oorreed om terug te keer huis toe. 
Op Blackheath het John Ball 'n beroemde preek gehou vir die saamgestelde Kentishmen.  Ball was 'n bekende priester en radikale prediker uit Kent, wat nou nou verbonde was aan Tyler.  Die kronieke van die kroniekskrywers verskil oor hoe hy by die opstand betrokke geraak het, moontlik deur die skare vrygelaat uit Maidstone, of moontlik al vry was toe die opstand uitbreek.  Ball het retories die skare gevra: "Toe Adam delf en Eva span, wie was dan 'n heer?" en bevorder die rebelslagspreuk "With King Richard and the true commons of England".  Die frases beklemtoon die rebelle se opposisie teen die voortsetting van diensbaarheid en die hiërargieë van die kerk en staat wat die onderwerp van die koning skei, terwyl dit beklemtoon dat hulle lojaal was aan die monargie en, in teenstelling met die adviseurs van die koning, 'waar' was "aan Richard.  Die rebelle verwerp voorstelle van die biskop van Rochester dat hulle moet huiswaarts keer, en berei hulle eerder voor om op te trek. 
Gesprekke het plaasgevind in die Tower of London oor hoe om die opstand te hanteer.  Die koning het slegs 'n paar troepe byderhand, in die vorm van die kasteel se garnisoen, sy onmiddellike lyfwag en hoogstens honderde soldate.  [nb 7] Baie van die meer ervare militêre bevelvoerders was in Frankryk, Ierland en Duitsland, en die naaste groot militêre mag was in die noorde van Engeland en het gewaak teen 'n moontlike Skotse inval.  Weerstand in die provinsies is ook ingewikkeld deur die Engelse wet, wat verklaar dat slegs die koning plaaslike milisies kon oproep of wettiglik rebelle en misdadigers kon teregstel, wat baie plaaslike here nie bereid was om die opstande op eie gesag te onderdruk nie. 
Aangesien die Blackheath -onderhandelinge misluk het, is die besluit geneem dat die koning self die rebelle in Greenwich, aan die suidekant van die Teems, moet ontmoet.  Bewaak deur vier bakkies soldate, vaar Richard die oggend van 13 Junie uit die toring, waar hy aan die ander kant deur die rebellemassas ontmoet word.  Die onderhandelinge het misluk, want Richard was nie bereid om aan wal te kom nie en die rebelle weier om gesprekke te voer totdat hy dit gedoen het.  Richard keer terug oor die rivier na die Toring. 
Die Kentiese rebelle het 'n uitgebreide lys saamgestel van mense wat hulle wou hê die koning moes oorhandig vir teregstelling.  Dit bevat nasionale figure, soos John of Gaunt, aartsbiskop Sudbury en Hales, ander sleutellede van die koninklike raadsamptenare, soos Belknap en Bampton wat in Kent ingegryp het en ander gehate lede van die breër koninklike kring.  Toe hulle die Marshalsea -gevangenis in Southwark bereik, het hulle dit verskeur.  Teen hierdie tyd het die rebelle in Kent en Essex deur baie opstandige Londenaars saamgevoeg.  Die vloot- en Newgate -gevangenisse is deur die skare aangeval, en die rebelle het ook huise van Vlaamse immigrante geteiken. 
Aan die noordekant van Londen het die rebelle Smithfield en Clerkenwell Priory genader, die hoofkwartier van die Knights Hospitaller onder leiding van Hales.  Die klooster is verwoes, saam met die nabygeleë herehuis.  Op pad weswaarts langs Fleetstraat val die rebelle die Tempel aan, 'n kompleks van regsgeboue en kantore wat die Hospitallers besit.  Die inhoud, boeke en papierwerk is in die straat uitgebring en verbrand, en die geboue is stelselmatig gesloop.  Intussen het John Fordham, die Bewaarder van die Privy Seal en een van die manne op die rebelle se teregstellingslys, nouliks ontsnap toe die skare sy woonstel oorval, maar hy kon nie agterkom dat hy nog in die gebou was nie. 
Die Savoye -paleis, 'n groot, luukse gebou wat aan Johannes van Gaunt behoort, is langs Fleetstraat aangeval.  Volgens die kroniekskrywer Henry Knighton bevat dit "sulke hoeveelhede vate en silwer bord, sonder om die pakkie vergulde en soliede goud te tel, dat vyf karre skaars genoeg sou wees om dit te dra" amptelike ramings het die waarde van die inhoud ongeveer geplaas £ 10 000.  Die binnekant is stelselmatig verwoes deur die rebelle, wat die sagte meubels verbrand het, die edelmetaalwerk stukkend geslaan het, die edelstene vermorsel het, die rekords van die hertog aan die brand gesteek het en die oorskot in die Teems en die stad se dreine gegooi het.  Byna niks is gesteel deur die rebelle, wat hulself as "yweraars vir waarheid en geregtigheid, nie diewe en rowers" verklaar het nie.  Die oorblyfsels van die gebou is toe aan die brand gesteek.  Die aand het rebellemagte bymekaargekom buite die Tower of London, vanwaar die koning die vure wat oor die stad sien brand het, aanskou het. 
Die historikus Sylvia Federico, wat Latynse hofstukke uit die National Archives vertaal het, noem Johanna Ferrour die leier van hierdie mag wat die kasteel ingeneem het. Sy word saam met haar man, , beskryf as 'hoof -oortreder en leier van opstandige kwaaddoeners uit Kent'.  Sy het Sudbury gearresteer en hom na die hakblok gesleep en gelas dat hy onthoof moet word, asook die dood van die tesourier, Robert Hales. Daar word bespiegel dat haar naam nie in die werk van hedendaagse kroniekskrywers voorkom nie, aangesien hulle moontlik gevoel het dat 'n vroulike leier die opstand sou trivialiseer.  Van toe af egter, sê Marc Boone, word vroue egter meer gereeld in die hedendaagse literatuur aanvaar as 'n rol in maatskaplike geweld. 
Op 15 Junie het die koninklike regering en die oorblywende rebelle, wat ontevrede was met die handveste wat die vorige dag toegestaan ​​is, ooreengekom om by Smithfield, net buite die stadsmure, te vergader.  Londen was in verwarring, met verskillende groepe rebelle wat onafhanklik deur die stad rondbeweeg.  Richard het in die Westminster Abbey gebid voordat hy laatmiddag na die vergadering gegaan het.  Die kroniekskrywers se vertellings oor die ontmoeting wissel almal oor detail, maar stem ooreen oor die breë volgorde van gebeure.  Die koning en sy party, ten minste 200 sterkes en met wapens bymekaar, het hulself buite St Bartholomew's Priory ten ooste van Smithfield geposisioneer, en die duisende rebelle het langs die westelike kant saamgedrom.  [nb 12]
Richard het Tyler waarskynlik uit die skare vorentoe gebel om hom te ontmoet, en Tyler het die koning begroet met wat die koninklike party as buitensporig bekend beskou, en Richard as sy 'broer' genoem en hom sy vriendskap belowe.  Richard het gevra waarom Tyler en die rebelle nog nie Londen verlaat het na die ondertekening van die handvatsels die vorige dag nie, maar dit het 'n woedende bestraffing van Tyler meegebring, wat versoek het dat 'n verdere handves opgestel word.  Die rebelleleier het onbeskof verversing geëis en, nadat dit voorsien is, probeer om te vertrek. 
'N Stryery ontstaan ​​toe tussen Tyler en sommige van die koninklike dienaars.  Die burgemeester van Londen, William Walworth, stap na vore om in te gryp, Tyler maak 'n beweging na die koning en die koninklike soldate spring in.  Of Walworth of Richard beveel dat Tyler gearresteer moet word, Tyler probeer die burgemeester aanval , en Walworth het geantwoord deur Tyler te steek.  Ralph Standish, 'n koninklike kampvrou, het Tyler daarna herhaaldelik met sy swaard gesteek en hom dodelik beseer. 
Breër opstand Redigeer
Op 12 Junie val Wrawe die eiendom van Sir Richard Lyons in Overhall aan, en stap die volgende dag verder na Cavendish en Bury St Edmunds in die weste van Suffolk, en kry verdere ondersteuning terwyl hulle gaan.  John Cambridge, die prior van die welgestelde Bury St Edmunds Abbey, was 'n afkeer in die stad, en Wrawe het hom met die inwoners verbind en die abdij bestorm.  Die Prior het ontsnap, maar is twee dae later gevind en onthoof.  'n Klein groepie rebelle het noordwaarts na Thetford opgeruk om beskermingsgeld uit die stad af te dwing, en 'n ander groep het sir John Cavendish, die hoofregter van die King's Bench en kanselier van die Universiteit van Cambridge, opgespoor.  Cavendish is in Lakenheath gevang en vermoor.  John Battisford en Thomas Sampson het op 14 Junie onafhanklik 'n opstand naby Ipswich gelei. Hulle het die stad sonder opposisie ingeneem en die eiendomme van die aartsdiaken en plaaslike belastingamptenare geplunder.  Die geweld het verder uitgebrei, met aanvalle op baie eiendomme en die verbranding van die plaaslike hofrekords.  Een amptenaar, Edmund Lakenheath, is gedwing om per boot van die kus van Suffolk te vlug. 
Opstand het laat op 13 Junie in St Albans in Hertfordshire begin roer, toe nuus oor die gebeure in Londen bekend geword het.  Daar was langdurige meningsverskille in St Albans tussen die stad en die plaaslike abdij, wat uitgebreide voorregte in die streek gehad het.  Op 14 Junie het betogers met die abt, Thomas de la Mare, vergader en geëis dat hulle van die abdij vrygemaak moes word.  'n Groep stedelinge onder leiding van William Grindecobbe het na Londen gereis, waar hulle 'n beroep op die koning gedoen het om die regte van die abdij af te skaf.  Wat Tyler, toe nog in beheer van die stad, verleen hulle intussen die bevoegdheid om regstreeks teen die abdy op te tree.  Grindecobbe en die rebelle keer terug na St Albans, waar hulle vind dat die Prior reeds gevlug het.  Die rebelle breek die abdijopening oop, vernietig die heinings wat die abdijlande aandui en verbrand die abdijrekords op die stadsplein.  Hulle het Thomas de la Mare daarna gedwing om die abdys se regte in 'n handves op 16 Junie af te staan.  Die opstand teen die abdy het oor die volgende paar dae versprei, met eiendom van die abdij en finansiële rekords wat in die hele land vernietig is. 
Op 15 Junie het 'n opstand in Cambridgeshire uitgebreek, gelei deur elemente van Wrawe se Suffolk -opstand en 'n paar plaaslike mans, soos John Greyston, wat by die gebeure in Londen betrokke was en na sy tuisland teruggekeer het om die opstand te versprei, en Geoffrey Cobbe en John Hanchach, lede van die plaaslike owerheid.  Die Universiteit van Cambridge, wat deur priesters beman is en spesiale koninklike voorregte geniet, is wyd gehaat deur die ander inwoners van die stad.  'n Opstand wat die burgemeester van Cambridge ondersteun, het uitgebreek met die universiteit as die hoofdoelwit.  Die rebelle het die Corpus Christi College, wat verbintenis gehad het met Johannes van Gaunt, en die universiteit se kerk, geplunder en gepoog om die bedel van die Universiteit, wat ontsnap het, tereg te stel.  Die biblioteek en argiewe van die universiteit is in die middel van die stad verbrand, met ene Margery Starre wat die skare in 'n dans na die saamtrekgeroep gelei het "Weg met die leer van klerke, weg daarmee!" terwyl die dokumente gebrand het.  Die volgende dag is die universiteit gedwing om 'n nuwe handves te beding, wat sy koninklike voorregte prysgegee het.  Opstand versprei daarna noord van Cambridge in die rigting van Ely, waar die gevangenis oopgemaak is en die plaaslike vredesregter tereggestel is. 
Opstand het ook plaasgevind in die res van Engeland, veral in die stede in die noorde, tradisioneel sentrums van politieke onrus.  In die stad Beverley het geweld gedurende die Mei tussen die ryker handelselite en die armer stedelinge uitgebreek.  Teen die einde van die maand het die rebelle die mag oorgeneem en die voormalige stadsbestuur met hul eie vervang.  Die rebelle het probeer om die steun van Alexander Neville, die aartsbiskop van York, in te win en in Junie die voormalige stadsregering genoop om tot arbitrasie deur Neville in te stem.  Die vrede is herstel in Junie 1382, maar die spanning het jare lank voortgegaan. 
Die probleem van die probleme in die suidooste het noord versprei, vertraag deur die swak kommunikasieverbindings van die Middeleeuse Engeland.  In Leicester, waar Johannes van Gaunt 'n aansienlike kasteel gehad het, het daar waarskuwings gekom van 'n mag van rebelle wat uit Lincolnshire die stad binnedring, wat daarop gemik was om die kasteel en die inhoud daarvan te vernietig.  Die burgemeester en die stad het hul verdediging ingesluit, insluitend 'n plaaslike milisie, maar die rebelle het nooit opgedaag nie.  John van Gaunt was in Berwick toe die woord hom op 17 Junie van die opstand bereik het.  Omdat hy nie geweet het dat Wat Tyler al dood was nie, het John van Gaunt sy kastele in Yorkshire en Wallis op hul hoede geplaas.  Verse gerugte, waarvan baie verkeerd, het steeds in Berwick aangekom, wat dui op wydverspreide rebellies in die weste en ooste van Engeland en dat die plundering van die hertoglike huishouding in Leicester -rebelleenhede selfs na die hertog self gejag het.  Gaunt begin na Bamburgh -kasteel marsjeer, maar verander dan koers en lei noordwaarts na Skotland, en keer eers terug suid nadat die geveg verby was. 
Die opstand in East Anglia is onafhanklik onderdruk deur Henry Despenser, die biskop van Norwich.  Henry was in Stamford in Lincolnshire toe die opstand uitbreek, en toe hy daarvan te wete kom, marsjeer hy suidwaarts met agt gewapende wapens en 'n klein boogskut, terwyl hy meer magte versamel.  Hy marsjeer eers na Peterborough, waar hy die plaaslike rebelle laat loop en enige wat hy kon vang, teregstel, waaronder sommige wat in die plaaslike abdij skuiling geneem het.  Daarna is hy suid-oos via Huntingdon en Ely, het Cambridge op 19 Junie bereik en daarna verder gegaan na die rebelle-beheerde gebiede van Norfolk.  Henry het Norwich op 24 Junie teruggeneem, voordat hy met 'n groep mans op pad was om die rebelleleier, Geoffrey Litster, op te spoor.  Die twee magte het mekaar op 25 of 26 Junie by die Slag van North Walsham ontmoet. Die biskop se magte het geseëvier en Litster is gevange geneem en tereggestel.  Henry se vinnige optrede was noodsaaklik vir die onderdrukking van die opstand in East Anglia, maar hy was baie ongewoon om op hierdie manier sake in eie hande te neem, en sy teregstelling van die rebelle sonder koninklike sanksie was onwettig. 
Op 17 Junie stuur die koning sy halfbroer Thomas Holland en sir Thomas Trivet na Kent met 'n klein mag om die orde te herstel.  Hulle het howe in Maidstone en Rochester gehou.  William de Ufford, die graaf van Suffolk, keer op 23 Junie terug na sy graafskap, vergesel van 'n mag van 500 man.  Hy het die gebied vinnig bedwing en het gou die hof in Mildenhall gehou, waar baie van die beskuldigdes ter dood veroordeel is.  Hy verhuis op 6 Julie na Norfolk en hou die hof in Norwich, Great Yarmouth en Hacking.  Hugh, Lord la Zouche, het die regsgedinge teen die rebelle in Cambridgeshire gelei.  In St Albans het die Abt William Grindecobbe en sy belangrikste ondersteuners gearresteer. 
Op 20 Junie het die oom van die koning, Thomas van Woodstock, en Robert Tresilian, die vervangende hoofregter, spesiale opdragte in die hele Engeland gekry.  Thomas het toesig gehou oor hofsake in Essex, gerugsteun deur 'n aansienlike militêre mag terwyl weerstand voortduur en die graafskap nog in 'n onrus was.  Richard self het Essex besoek, waar hy met 'n rebelle -afvaardiging vergader het om bevestiging te vra van die toelaes wat die koning by Mile End gegee het.  Richard het hulle verwerp en na bewering vir hulle gesê dat "jy rustiek was en jy nog steeds rustiek is. Jy sal in slawerny bly, nie soos voorheen nie, maar onvergelyklik harder".  [nb 13] Tresilian het gou by Thomas aangesluit en 31 teregstellings uitgevoer in Chelmsford, waarna hy in Julie na St Albans gereis het vir verdere hofverhore, wat blykbaar twyfelagtige tegnieke gebruik het om skuldigbevindings te verseker.  Thomas het met 200 soldate na Gloucester gegaan om die onrus daar te onderdruk.  Henry Percy, die graaf van Northumberland, het die opdrag gekry om die orde in Yorkshire te herstel. 
'N Wye reeks wette is aangewend tydens die onderdrukking, van algemene verraad tot aanklagte van boekbrand of die afbreek van huise, 'n proses wat bemoeilik is deur die relatief eng definisie van verraad destyds.  Die gebruik van informante en veroordelings het algemeen geword, wat veroorsaak het dat daar teen November teen 1500 mense in die geveg tereggestel of vermoor is.  Baie van diegene wat eiendom in die opstand verloor het, het probeer om regsvergoeding te vra, en Johannes van Gaunt het besondere pogings aangewend om diegene op te spoor wat verantwoordelik was vir die vernietiging van sy Savoye -paleis.  Die meeste het slegs 'n beperkte sukses behaal, aangesien die beskuldigdes selde bereid was om die hof by te woon.  Die laaste van hierdie sake is in 1387 opgelos. 
Die rebelleiers is vinnig bymekaargemaak.  'n Rebelleier met die naam Jack Straw is in Londen gevange geneem en tereggestel.  [nb 14] John Ball is in Coventry gevang, verhoor in St Albans en tereggestel op 15 Julie.  Grindecobbe is ook in St Albans verhoor en tereggestel.  John Wrawe is verhoor in Londen. Hy het waarskynlik getuienis afgelê teen 24 van sy kollegas in die hoop op vergifnis, maar is gevonnis om tereggestel te word deur op 6 Mei 1382 opgehang, getrek en in kwartiere te wees.  Sir Roger Bacon was waarskynlik gearresteer voor die laaste geveg in Norfolk, en is verhoor en opgesluit in die Tower of London voordat hy uiteindelik deur die Kroon begenadig is.  Vanaf September 1381 het Thomas Ingleby van Bridgwater die owerhede suksesvol ontduik. 
Alhoewel vroue soos Johanna Ferrour 'n prominente rol gespeel het in die opstand, is daar geen bewyse gevind dat vroue so hard uitgevoer of gestraf word as hul manlike eweknieë nie. 
Die koninklike regering en die parlement het begin om die normale regeringsprosesse te herstel na die opstand, soos die historikus Michael Postan beskryf, die opstand was in baie opsigte 'n 'verbygaande episode'.  Op 30 Junie beveel die koning Engeland se diensknegte om terug te keer na hul vorige diensvoorwaardes, en op 2 Julie is die koninklike handveste onder dwang tydens die styging formeel ingetrek.  Die parlement het in November vergader om die gebeure van die jaar te bespreek en hoe hulle die beste op hul uitdagings kan reageer.  Die opstand is die skuld vir die wangedrag van koninklike amptenare, wat, volgens hulle, uitermatig gulsig en aanmatigend was.  Die Commons het agter die bestaande arbeidswette gestaan, maar versoek veranderinge in die koninklike raad, wat Richard toegestaan ​​het.  Richard het ook algemene vergifnis verleen aan diegene wat sonder die nodige proses rebelle tereggestel het, aan almal wat lojaal gebly het en aan almal wat in opstand gekom het - met die uitsondering van die manne van Bury St Edmunds, alle mans wat betrokke by die moord op die adviseurs van die koning en diegene wat nog uit die gevangenis was. 
Ondanks die geweld van die onderdrukking, was die regering en plaaslike here na die opstand relatief versigtig om die orde te herstel en was hulle vir etlike dekades steeds bekommerd oor nuwe opstand.  Min here het wraak geneem op hul boere behalwe deur die regsprosesse van die howe.  Onrus op lae vlak het nog etlike jare voortgeduur.  In September 1382 was daar probleme in Norfolk, wat 'n skynbare komplot teen die biskop van Norwich behels, en in Maart die volgende jaar was daar 'n ondersoek na 'n komplot om die balju van Devon te vermoor.  By die onderhandeling van huurgeld met hul verhuurders, het boere op die herinnering aan die opstand en die dreigement van geweld gesinspeel. 
Daar was geen verdere pogings deur die parlement om 'n meningspeilbelasting op te lê of om die fiskale stelsel van Engeland te hervorm nie.  In plaas daarvan het die Commons aan die einde van 1381 tot die gevolgtrekking gekom dat die militêre inspanning op die vasteland 'versigtig maar aansienlik verminder' moet word.  Omdat die regering nie nuwe belasting kon verhoog nie, moes die regering sy buitelandse beleid en militêre ekspedisies inkort en die opsies vir vrede begin ondersoek.  Die instelling van diensbaarheid het na 1381 afgeneem, maar hoofsaaklik om ekonomiese eerder as om politieke redes.  Landelike lone het steeds toegeneem, en here het steeds meer die vryheid van hul dienaars verkoop in ruil vir kontant, of tradisionele verblyfregte omgeskakel na nuwe huurooreenkomste.  Gedurende die 15de eeu het die instelling in Engeland verdwyn. 
Die plattelandse rebelle kom uit 'n wye verskeidenheid agtergronde, maar tipies was hulle, soos die historikus Christopher Dyer beskryf, "mense ver onder die geledere van die heersers, maar wat hoofsaaklik grond en goed gehad het", en nie die armstes in die samelewing nie. , wat 'n minderheid van die rebellebeweging gevorm het.  Baie mense het gesagsposisies beklee in plaaslike dorpsbestuur, en dit het blykbaar leiding aan die opstand gebied.  Sommige was ambagsmanne, waaronder, soos die historikus Rodney Hilton noem, "timmermanne, saagmakers, messelaars, skoenmakers, kleermakers, wewers, vullers, handskoene, kouse, vakkers, bakkers, slagters, herbergiers, kokke en 'n kalkbrander" .  Hulle was oorwegend mans, maar met 'n paar vroue in hul geledere.  Die rebelle was tipies ongeletterd, slegs tussen 5 en 15 persent van Engeland kon gedurende hierdie tydperk lees.  Hulle kom ook uit 'n wye verskeidenheid plaaslike gemeenskappe, waaronder minstens 330 suidoostelike dorpe. 
Baie van die betrokkenes by die opstand het skuilname gebruik, veral in die briewe wat regoor die land gestuur is om ondersteuning en nuwe opstande aan te moedig.  Hulle is gebruik om beide individue te vermy en om te verwys na populêre waardes en verhale.  Een gewilde veronderstelde naam was Piers Ploughman, afkomstig van die hoofkarakter in die gedig van William Langland.  Jack was ook 'n wyd gebruikte rebelle -skuilnaam, en historici Steven Justice en Carter Revard stel voor dat dit moontlik was omdat dit 'n paar dekades tevore by die Jacques van die Franse Jacquerie -opstand aanklank gevind het. 
Hedendaagse kroniekskrywers van die gebeure in die opstand het 'n belangrike bron vir historici gevorm. Die kroniekskrywers was bevooroordeeld teenoor die rebelsaak en het die rebelle tipies uitgebeeld, in die woorde van die historikus Susan Crane, as "diere, monsters of misleide dwase".  Londense kroniekskrywers was ook nie bereid om die rol van gewone Londenaars in die opstand te erken nie, en verkies om die blaam geheel en al op plattelandse boere uit die suidooste te plaas.  Onder die sleutelrekeninge was die anonieme Anonimalle Chronicle, wie se skrywer deel uitmaak van die koninklike hof en 'n ooggetuie was vir baie van die gebeure in Londen.  Die kroniekskrywer Thomas Walsingham was vir 'n groot deel van die opstand teenwoordig, maar fokus sy verslag op die skrik van die sosiale onrus en was uiters bevooroordeeld teenoor die rebelle. Die gebeure is in Frankryk opgeteken deur Jean Froissart, die skrywer van die Kronieke.  Hy het goed geplaasde bronne naby die opstand gehad, maar was geneig om die bekende feite met kleurvolle verhale uit te werk.  Geen simpatieke verslae van die rebelle bestaan ​​nie. 
Interpretasies van die opstand het oor die jare verander. 17de-eeuse historici, soos John Smyth, het die idee gevestig dat die opstand die einde van onvrye arbeid en diensbaarheid in Engeland was.  19de-eeuse historici soos William Stubbs en Thorold Rogers versterk hierdie gevolgtrekking, en Stubbs beskryf dit as 'een van die belangrikste gebeurtenisse in ons hele geskiedenis'.  In die 20ste eeu word hierdie interpretasie toenemend uitgedaag deur historici soos May McKisack, Michael Postan en Richard Dobson, wat die impak van die opstand op verdere politieke en ekonomiese gebeure in Engeland hersien het.  In die middel van die 20ste eeu was marxistiese historici beide geïnteresseerd in en oor die algemeen simpatiek teenoor die rebelse saak, 'n neiging wat uitloop op Hilton se verslag van die opstand in 1973, teen die breër konteks van boereopstand in Europa gedurende die tydperk.  The Peasants 'Revolt het meer akademiese aandag gekry as enige ander middeleeuse opstand, en hierdie navorsing was interdissiplinêr, met inbegrip van historici, letterkundiges en internasionale samewerking. 
Die Boereopstand het 'n gewilde literêre onderwerp geword.  Die digter John Gower, wat noue bande gehad het met amptenare wat betrokke was by die onderdrukking van die opstand, het sy beroemde gedig gewysig Vox Clamantis na die opstand, voeg 'n gedeelte in wat die rebelle veroordeel en dit met wilde diere vergelyk.  Geoffrey Chaucer, wat in Aldgate gewoon het en moontlik tydens die opstand in Londen was, het die rebelle -moord op Vlaminge gebruik as 'n metafoor vir 'n groter wanorde in Die non -priester se verhaal deel van Die Canterbury -verhale, parodieer Gower se gedig.  Chaucer het andersins nie na die opstand in sy werk verwys nie, moontlik omdat dit polities onverstandig sou gewees het as dit 'n kliënt van die koning was.  William Langland, die skrywer van die gedig Piers Ploughman, wat wyd deur die rebelle gebruik is, het na die opstand verskeie tekste aan die teks aangebring om hom van die saak te distansieer. 
Die opstand vorm die basis vir die laat 16de-eeuse toneelstuk, Die lewe en dood van Jack Straw, moontlik geskryf deur George Peele en waarskynlik oorspronklik ontwerp vir produksie in die stad se gildewedstryde.  Dit beeld Jack Straw uit as 'n tragiese figuur, wat deur John Ball tot onregmatige opstand gelei word, wat duidelike politieke bande tussen die onstabiliteit van laat-Elizabethaanse Engeland en die 14de eeu maak.  Die verhaal van die opstand is in pamflette gebruik tydens die Engelse burgeroorlog van die 17de eeu en vorm deel van John Cleveland se vroeë geskiedenis van die oorlog.  Dit is gedurende die 18de eeu as 'n waarskuwingsverslag in politieke toesprake ontplooi, en 'n hoofboek met die titel Die geskiedenis van Wat Tyler en Jack Strawe gewild geblyk tydens die opkoms van die Jacobiete en die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog.  Thomas Paine en Edmund Burke het gestry oor die lesse uit die opstand, en Paine betuig simpatie met die rebelle en Burke veroordeel die geweld.  Die romantiese digter Robert Southey het sy toneelstuk uit 1794 gebaseer Wat Tyler oor die gebeure, met 'n radikale en rebelliese perspektief. 
Nie verrassend nie, het die regering van die dag, wat hoofsaaklik bestaan ​​uit die biskoppe en here wat die grond besit, 'n wet aangeneem om sodanige loonverhoging te beperk. Daarbenewens was ekstra inkomste nodig om 'n lang en langdurige oorlog met die Franse te ondersteun, en daarom is 'n meningspeilings ingestel.
Dit was die derde keer in vier jaar dat so 'n belasting gehef word. Hierdie verlammende belasting het beteken dat almal ouer as 15 jaar een sjieling moes betaal. Miskien nie baie geld vir 'n Here of 'n biskop nie, maar 'n aansienlike bedrag vir die gemiddelde plaasarbeider! En as hulle nie kontant kon betaal nie, kon hulle in natura betaal, soos saad, gereedskap, ens. Dit kan alles noodsaaklik wees vir die voortbestaan ​​van 'n boer en sy gesin vir die komende jaar.
Dit lyk asof dinge besig was om kop uit te steek toe 'n tollenaar in Mei 1381 in die Essex -dorpie Fobbing aankom om uit te vind waarom die mense daar nie hul stembelasting betaal het nie. Dit lyk asof die dorpsbewoners uitsondering op sy navrae geneem het en hom dadelik weggegooi het.
Saam met ander dorpenaars uit alle uithoeke van die suidooste van Engeland, het die boere besluit om na Londen te marsjeer om 'n beter ooreenkoms voor hul jong koning te pleit. Nie dat die kleinboere Richard die skuld vir hul probleme gegee het nie, maar hulle woede was eerder op sy adviseurs gerig - Simon Sudbury, die aartsbiskop van Canterbury, en John of Gaunt, die hertog van Lancaster, wat volgens hulle korrup was.
In 'n goed georganiseerde en gekoördineerde volksopstand, het die kleinboere op 2 Junie in 'n soort knyperbeweging na Londen vertrek. Die dorpenaars uit die noorde van die Teems, hoofsaaklik uit Essex, Norfolk en Suffolk, kom via Chelmsford byeen in Londen. Diegene uit die suide van die Teems, wat hoofsaaklik uit Kentiese mense bestaan, het eers Rochester Castle en daarna Sudbury's Canterbury aangeval voordat hulle na Blackheath aan die buitewyke van Londen vertrek het.
Na berig word was meer as 60 000 mense betrokke by die opstand, en nie almal was boere nie: soldate en ambagsmanne sowel as 'n paar ontnugterde kerkmanne, waaronder een boereleier, bekend as 'die mal priester van Kent', John Ball.
Die volgende dag ontmoet Richard weer Wat Tyler en sy hardcore Kentiese rebelle, hierdie keer op Smithfield, net buite die stadsmure. Daar word vermoed dat dit die idee was van die burgemeester van Londen, sir William Walworth, wat die rebelle uit sy stad wou hê, miskien uit vrees vir die skade wat dit in die middeleeuse strate kan veroorsaak wat met blinde droë houthuise omring is.
Dit is nie presies duidelik hoe die koning uit die klein moeilikheid gekom het met die menigte rebelle rondom hom nie, maar dit moes goed gewees het. Een verslag toon dat die koning hulle aangespreek het met die uitroep: 'Ek is jou koning, ek sal jou leier wees'. Volg my die veld in '.
Wat die koning ook al gesê of beloof het, dit moes baie oortuigend geklink het, want dit het daartoe gelei dat die opstandige boere versprei en teruggekeer het huis toe! Maar wat van Wat Tyler se lot? Wel, hy het beslis nie die vyfster-behandeling ontvang wat hy vandag van St Bart's kon verwag nie! Danksy Walworth se bevele is die meswond in Tyler se nek uitgebrei, wat veroorsaak het dat hy sy kop net 'n paar sentimeter bokant die skouers verwyder het!
Die heersende klasse het dit egter nie heeltemal op hul eie manier gehad nie. Die Swart Dood het so 'n tekort aan arbeid veroorsaak dat baie boere in die volgende 100 jaar agtergekom het dat toe die here meer geld gevra het, hulle moes ingee. Uiteindelik gedwing om die mag van die boere van vraag en aanbod te herken!
Onthou ek 'n Boerebeweging wat byna 50 jaar lank aangegaan het
Die Bijolia kisan satyagraya en sy leiers verdien om onthou te word.
Land meet tydens die begin van die kleinboere en#x27 -beweging. Foto: storytimes.co
Dit is meer as ses maande sedert boere van onder meer Punjab, Haryana en Wes -Uttar Pradesh begin mobiliseer het om die landbouvraag voor die deure van dieselfde parlement te bring wat verlede jaar drie omstrede plaaswette goedgekeur het. Gedurende hierdie maande eis hulle dat hierdie wette en oplossings vir verwante boere herroep moet word.
Die boere staar 'n arrogante staat in die gesig, wat nie eers 'n sentimeter van sy posisie wil afwyk nie. Maar dit is nie die eerste keer dat 'n beweging wat deur 'n boer gelei word, lank is nie. In die geskiedenis van Indië was daar nog 'n soortgelyke beweging wat byna 50 jaar lank aan die gang was.
Hierdie beweging is grootliks geïgnoreer in die akademie van persoonlikhede in die middel waarvan dit nie aan die publiek bekend is nie, behalwe in Rajasthan, waar die beweging plaasgevind het. 'N Moontlike verklaring vir hierdie nalatigheid is dat dit nie plaasgevind het in Indië soos ons dit ken nie, maar in die voormalige prinsstate van die huidige Rajasthan.
Sadhu Sitaram Das. Foto: Wikimedia Commons
Die beweging waarvan ons praat, staan ​​bekend as die Bijolia -boerebeweging of die Bijolia kisan satyagraha, en vorm 'n integrale deel van die moderne geskiedenis van Rajasthan. Dit is gelei deur ikoniese persoonlikhede, onder andere Vijay Singh Pathik, Manakya Lal Verma en Sadhu Sitaram Das. Die beweging het in drie fases plaasgevind, eers van 1897 tot 1915, daarna van 1916 tot 1923 en uiteindelik 1923 tot 1941. Die episentrum van die opstand was die feodale landgoed Bijolia, geleë in die voormalige prinsstaat Mewar, waarvandaan dit versprei het na die naburige prinsstate.
Ten tyde van hierdie beweging is byna 62% van die totale land van die moderne Rajasthan beheer jagirdars of feodale verhuurders. Hoe kragtig hierdie jagirdars was, kan verkry word uit 'n waarneming wat James Todd in syne gemaak het Annale en oudhede van Rajasthan: "As soewerein [die koning] teen Jagirdars ingaan, kan sy kroon en selfs lewe soms in gevaar wees." Dit was teen hierdie magtige here (en Britse magte) dat die kleinboere van die landgoed Bijolia die opstand vaandel gehys het, sonder enige ondersteuning van buite.
Sosio-ekonomiese agtergrond van die Bijolia-beweging
Die landgoed Bijolia bestaan ​​uit 83 dorpe. Aan die einde van die 17de eeu was daar geen geskrewe wet aangaande die regbank, polisie, inkomste ens nie, en byna alles was gebaseer op eeue oue gebruike en tradisies. Die inwoners van die landgoed was letterlik aan die genade van die feodale heer, die jagirdar. Behalwe die vasgestelde inkomste, wat enigiets van een kwart tot die helfte van die totale opbrengs bedra, moes die boere ten minste 86 verskillende tipes ekstra belasting betaal en arbeid verrig. Die omvang van die uitbuiting wat boere van Bijolia in hul daaglikse lewe en hul daaglikse aktiwiteite ervaar, kan bepaal word uit sekere tipes buitensporige belasting wat op hulle gehef is.
Die kleinboere moes by elke feestelike geleentheid 'n sekere bedrag aan die jagirdar betaal, vir die oes, wanneer hulle 'n verjaarsdag of huwelikseremonie gehad het, en vir die insameling van brandhout. Hulle moes ook betaal vir enige persoonlike seremonie wat deur die jagirdar, die eienaar van die landgoed, gereël is. Selfs die koste van die rituele na die dood van die jagirdar is uit die boere gehaal. As hulle nie een van hierdie belastings of heffings betaal het nie, is boere geteister en in die openbaar gestraf.
Dit was in die agtergrond van hierdie kultuur van uiterste onderdrukking wat die boere van Bijolia besluit het om dit te weerstaan. Die besluit is geneem tydens 'n openbare ete -geleentheid in die plato -streek van Bijolia -landgoed.
Begin van die satyragraha
Die kleinboere van Bijolia het by die dorp Girdharpura byeengekom ter geleentheid van 'n mrityu-bhoj (ete gegee op die 13de dag na 'n dood) van 'n ouer dorpie. Die versamelde boere het gepraat oor hul daaglikse onderdrukking en griewe, en uiteindelik besluit om 'n afvaardiging na Maharana Fateh Singh van Mewar te stuur. Nadat hy die afvaardiging vir byna ses maande ontduik het, het die Maharana die boereleiers ontmoet en besluit om 'n ondersoek in te stel onder 'n assistent -inkomstebeampte. Die beampte het byna ses maande in Bijolia gebly en 'n lys van alle arbitrêre heffings en belasting opgestel en die verslag aan die Maharana gestuur. Die heerser het egter nie genoeg aandag aan die verslag gegee nie en het sy jagirdar gevra om 'n paar belasting te laat vaar. Jagirdar Rao Krishna Singh het dit onwillig aanvaar.
Later het Rao 'n paar boereleiers omgekoop en kon hulle hul eenheid verbreek. Die twee boereleiers wat aan hebsug toegegee het - Nanji Patel en Thakri Patel - is uit Bijolia verban en hul plase is vernietig. Versterk deur sy oorwinning, het Rao 'n nuwe belasting bekendgestel chanwari - R5 moet betaal word as 'n boer en 'n dogter van#8217 trou. As teken van protes het die kleinboere vir byna twee jaar lank nie huwelike vir hul dogters gereël nie. In 1905, na 'n groot protes en die gesamentlike besluit om die jagirdar -lande nie te ploeg nie, het die kleinboere 'n kortstondige oorwinning behaal toe China teruggetrek is en 'n beperking op die deel van die inkomste uit die oes geplaas is.
Na die dood van Rao in 1906, word sy familielid Prithvi Singh die hoof. Hy het al die vorige ontspannings teruggetrek en 'n nuwe belasting bekendgestel talwar lag (opvolgbelasting). Die boere het hierteen protesteer, maar die nuwe hoof het nie gehoor gegee aan hul eis nie. In reaksie hierop het die boere weer besluit om nie die Bijolia -lande te ploeg nie, maar eerder in die nabygeleë state te werk. Dit het 'n hongersnood in Bijolia veroorsaak, waarna die nuwe hoof ernstige onderdrukkende maatreëls getref het.Die leiers van die beweging is óf verban óf is in die tronk gesit.
Die beweging bedaar met 'n paar toegewings, maar die woede onder die kleinboere het toegeneem namate nuwe belasting op hulle opgelê is toe die Eerste Wêreldoorlog begin het. Tot dusver was Sadhu Sitaram die leier van die boere - maar hy het oud geword en was op soek na 'n bekwame opvolger. Dit was toe hy in 1915 in Chittoor in aanraking kom met 'n dwalende jong man.
Voer Vijay Singh Pathik in
Vijay Singh Pathik, wie se oorspronklike naam Bhoop Singh was, is gebore in die Bulandshahr-distrik van die huidige Uttar Pradesh in 'n Gurjar-gesin. Daar is geen inligting oor sy geboortedag of jaar nie. Sy oupa was 'n bevelvoerder in die leër van Malagarh Riyasat en is tydens die opstand van 1857 gemartel. Hy is aanvanklik in 'n plaaslike skool opgelei, maar verhuis gou na die dood van sy ouers na Indore.
Vijay Singh Pathik. Foto: Wikimedia Commons
In Indore het Bhoop met die jong revolusionêre Sachindranath Sanyal in aanraking gekom. Sanyal stel Bhoop later aan Rash Behari Bose voor en hy word spoedig deel van die revolusionêre beweging, en neem selfs deel aan die plan van 1912 om onderkoning Lord Hardinge te vermoor tydens sy seremoniële optog in Delhi. Bhoop is later by Ajmer afgevaardig met die doel om gewere en koeëls vir die rewolusionêre party aan te skaf. Vir hierdie doel het hy in 'n spoorwegwerkswinkel in Ajmer begin werk.
Bhoop het saam met Bhai Balmukund ook die revolusionêre beweging in Rajasthan georganiseer en uitgebrei. Tydens die beplande Ghadar Mutiny van 1915 het Bhoop die verantwoordelikheid gekry om die kantons Ajmer, Beawar en Nasirabaad vas te lê. Twee dae voor die beplande datum, 19 Februarie 1915, kon Bhoop 'n mag van duisende soldate en revolusionêre versamel en wag hy op 'n sein in 'n bos naby die Kharwa -treinstasie. Die Britte het egter 'n sweempie gekry van die beplande muitery op 19 Februarie, wat gelei het tot die arrestasie van verskeie sleutelpersone.
Na hierdie episode het Bhoop vinnig die versamelde mag ontbind en was hy op die vlug. Die Britte kon hom in Shikari Burj, Ajmer, omdraai en eis sy oorgawe eis, maar Bhoop het geweier en was gereed om te veg tot sy dood. Uit vrees dat massas kan uitkom en by die rebelle aansluit, het die Britse kommissaris probeer om 'n wapenstilstand te tref, wat deur Bhoop en sy medewerkers aanvaar is. Hulle is in huisarres in die Todgarh -fort geplaas.
Maar binnekort kon Bhoop ontsnap en dwaal in die binneland, aangesien 'n meerderheid van sy kamerade en revolusionêre leiers óf gearresteer is, op vlug of in ballingskap. Tydens sy ondergrondse dae het Bhoop homself as 'n swerwer vermom sadhu, het 'n groep nasionalistiese jeugdiges gevorm en twee skole geopen. Dit was gedurende een van sy ballingsdae dat Bhoop Singh met Sadhu Sitaram Das, leier van die Bijolia -boere, in aanraking gekom het. Das het Bhoop na Bijolia genooi en hom versoek om die leiersrol te aanvaar, wat Bhoop met graagte aanvaar het. Hy het toe syne aangeneem nom de guerre, Vijay Singh Pathik. Die naam is die naam waarmee hy bekend geword het en word tot vandag toe onthou.
In 1916 het Bhoop wat nou bekend staan ​​as Vijay Singh Pathik die landgoed Bijolia binnegegaan en 'n definitiewe wending gegee aan die boerebeweging, wat later as inspirasie vir die Champaran gedien het satyagaraha van stapel gestuur deur Mahatma Gandhi. Toe Pathik Gandhi in 1920 ontmoet tydens die Nagpur -konferensie van die Indiese Nasionale Kongres en hom raad vra, het Gandhi geantwoord: 'Watter advies moet ek u gee, u het dit gedoen wat ek nie kan doen nie.'
Die lang stryd
Met Pathik aan sy sy, het Das 'n Kisan Panchayat Board gevorm, wat die knooppunt geword het vir toekomstige boerdery. Pathik het ook 'n Seva Samiti geskep en 'n skool begin, en saam met sy mede -kamerade 'n massiewe studie van die inkomsteboeke van die Bijolia -landgoed onderneem, gedurende die nagte deur dorpe getoer, veldtogte opgestel en verslae opgestel oor die algemene toestand van dorpe. Gedurende die herfs van 1916 het die kleinboere van Bijolia geweier om belasting te betaal en het die inkomstekantoor van Mewar tegelykertyd oorstroom met versoeke teen onderdrukkende belasting en inkomste. Onder druk wou die Maharana van Mewar toegee aan die boere se eise, maar die Britse amptenare het dit nie toegelaat nie. Toe die Britse inwoner te wete kom van die hele aangeleentheid, het hy die Maharana oorreed om 'n arrestasiebevel teen Pathik uit te reik - maar Pathik het ontsnap. Hy het in Umaji Khera gaan woon, waarvandaan hy weer die leierskap van die beweging aanvaar het.
Terwyl die boere besluit het om nie die lande van Bijolia te ploeg nie, het Pathik hulle oortuig om hul besluit te hersien. Hy het die boere aangeraai om hul eie panchayats te vorm, gewasse op te pas en klein nywerhede te vestig, en onder invloed van Gandhi het hy 'n charkha beweging. In 'n sekere sin kon die boere 'n parallelle regering in Bijolia bestuur. Hierdie verwikkelinge het die Maharana en die Britse inwoner net woedend gemaak, en daar is massiewe polisie -optrede teen die oproeriges begin. Terwyl die polisie na Pathik soek, het hy Rajasthan verlaat en na Kanpur verhuis waar hy nou saamgewerk het met Ganesh Shankar Vidyarthi. Pathik en Vidyarthi het 'n reeks artikels gepubliseer oor die stryd van Bijolia -boere wat die aandag van prominente kongresleiers getrek het. Tilak en Malviya skryf toe briewe aan die Maharana van Mewar waarin hy hom versoek om die boere se eise te aanvaar.
Die stryd het voortgeduur en 'n dooiepunt is bereik teen die einde van 1921. Die Mewar -staatsadministrasie was nou amper ses jaar lank lam en het besluit om toe te gee aan die boere se eise. In 1922 is 'n konferensie tussen die staatsadministrasie, Britse amptenare en boereleiers gereël, en 'n ooreenkoms bereik waarvolgens baie klein belasting verlaag en begaar is slegs vir die Maharana aanvaar.
Hierdie aanvanklike sukses en algehele energie van die Bijolia-boerebeweging het boere van ander boedels geïnspireer om hul stem te verhef teen soortgelyke sosio-ekonomiese uitbuiting. Binnekort begin die boere van Begun, Bundi, Barad, Alwar, Shekhawati, Bharatpur en ander streke hul eie bewegings in oorleg met die Rajasthan Sewa Sangh, wat deur Pathik gevorm is. Die boere van Begun het in 1920 met hul stryd begin en teen die einde van 1922 kon hulle 'n soortgelyke skikking bereik as dié van Bijolia.
Die Britse inwoner was egter ongemaklik met die ontwikkeling en noem dit die Bolsjewistiese nedersetting, en kommissaris G.C. Sloot na Begon. In Julie 1923 bereik Trench die dorpie Raita - die middelpunt van die Boere -agitasie in Begun - en ontketen massiewe geweld waarin 11 dorpenaars sterf, 45 beseer en meer as 500 in hegtenis neem. Die hele dorp is tot as verbrand. Hierdie onuitgelokte geweld het die beweging net versterk en onder die leiding van Pathik is daar einde Desember 1923 'n nuwe skikking bereik, wat die einde van begar beëindig en baie arbitrêre belasting laat val het.
Terwyl Begun in opstand was, was die jagirdar van Bijolia van plan om die ooreenkoms van 1922 te ondermyn. In 1923 is ou belasting weer ingestel en massiewe geweld is ontketen. Van 1923 tot 1927 het 'n reeks protesoptredes plaasgevind en baie nedersettings is bereik om die jagirdars te oortree. Intussen is Pathik gearresteer en in die gevangenis van Udaipur geplaas om eers in 1928 vrygelaat te word. Teen die tyd dat hy uitkom, was die Rajasthan Seva Sangh, die nodale organisasie van die boerdery, in wanorde en 'n verdeelde huis. Teleurgesteld oor die twis oor klein sake, onttrek Pathik hom uit die organisasie, wat na 'n geruime tyd self in duie stort. Hy verhuis na die Verenigde Provinsies, maar hou kontak met baie boereleiers. Die onttrekking van Pathik het baie nuwe leiers op die voorgrond gebring en die stryd duur tot 1941.
Die Bijolia en ander boerebewegings was 'n langdurige aangeleentheid wat voortgegaan het met die strategie van 'twee tree terug, een stap vorentoe', waarin baie kleinboere hul lewens verloor en groot verliese gely het. Die gruweldade wat die polisie van die prinses op die kleinboere gepleeg het, was geweldig en wreed. Vroue staan ​​in 'n tou en hul klere is geskeur, boere is op paaie gelê en perde is omgery, mans is vasgemaak aan pale en geslaan, huise is tot as verbrand. Hulle geduld en moed het egter uiteindelik vrugte afgewerp.
Epiloog: nog 'n paar woorde oor Vijay Singh Pathik
Pathik het geen hoër onderwys ontvang nie. Maar ondanks hierdie gebrek aan formele opvoeding, het Pathik na vore getree as 'n intense intellektuele krag met die bou van instellings. Hy het volledige bevel oor Hindi, Engels, Urdu, Bangla, Marathi, Gujarati en Sanskrit. In sy loopbaan as revolusionêre boereleier het Pathik 'n aantal koerante geloods en baie instellings gestig.
Hy het die koerant gestig Rajasthan Kesari met Jamlal Bajaj, wat gepubliseer is uit Warda, Gujarat. Hierdie koerant het die stem geword van onderdrukte mense uit die prinsstate van Rajasthan, maar die revolusionêre inhoud wat Pathik gepubliseer het, het binnekort vir Bajaj ondraaglik geword en hy is gevra om te vertrek. Hierna verhuis Pathik na Ajmer, waar hy die Rajasthan Sewa Sangh vorm, wat die nodale organisasie van die boerebeweging word en sy joernaal begin, Navin Rajasthan. Nadat dit in die prinslike state verbied is, stig hy 'n ander tydskrif, Tarun Rajasthan, en later Rajasthan Sandesh. Nadat hy uit Ajmer verban is, verhuis Pathik na Agra en begin 'n ander tydskrif, Nav-Sandesh.
Pathik was ook 'n bekwame digter en dramaturg, wie se gedigte en liedjies die massas ontroer en geïnspireer het in hul stryd teen onderdrukkende prins-staats-Britse regime-kombinasie. Hy publiseer ook 'n navorsingswerk van 1200 bladsye oor die geskiedenis van republikanisme in antieke Indië. Alhoewel baie van sy werke verlore gegaan het of vernietig is, het Pathik aan die einde van sy loopbaan 30 bundels vervaardig, uitgesluit sy artikels en essays in koerante. Hierdie groot hoeveelheid literatuur wat Pathik vervaardig het, wat net tot op laerskoolvlak skoolgegaan het, toon sy enorme intellektuele kreatiwiteit wat in interaksie met die samelewing en gewone mense ontstaan ​​het.
Deur sy enorme geskrifte en aktivisme het Pathik 'n progressiewe nasionalistiese bewussyn by groot massas Rajasthan ingebring. Hy gee 'n besliste ideologiese en skerp politieke voorsprong aan die stryd van kleinboere en breër segmente van mense in prinslike state teen feodalisme en Britse imperialisme. Hy was die vise-president en hoofpublisikus van die All India States Peoples ' Conference (AISPC) of Praja Mandal, 'n organisasie van mense uit alle prinsstate van Indië.
Tans is daar ontelbare standbeelde en instellings vernoem na Vijay Singh Pathik wat op die kaart van Rajasthan verskyn. Hy het ook die titel Rashtriya Pathik gekry. Maar ondanks al hierdie gedenktekens bly Pathik, 'n joernalis, revolusionêr, digter, satirikus, dramaturg, propagandis en agitator, 'n gemarginaliseerde figuur in die nasionale geheue. Sy naam en die boerebeweging wat hy opgebou en gelei het, is in die staatsamptenareksamen van die staat Rajasthan tot 'objektiewe tipe vrae' gereduseer.
Terwyl die boere vandag aan die grense van Delhi sukkel teen 'n onwrikbare en apatiese staat en sy neoliberale beginsels, kan gesê word dat hulle die opvolgers is van dieselfde veggees en geduld wat vroeër uitdrukking gevind het onder die boere van Bijolia en ander beginsel bepaal.
Harshvardhan is 'n navorsingsgeleerde aan die JNU. Shivam Mogha studeer sosiologie aan die JNU en is mederedakteur van Trollie tye.
Daar was baie min opstande in die Middeleeuse Engeland en die Peasants 'Revolt in Junie 1381 word deur historici as die ergste geval op rekord beskou.
In 1381 het 'n boereleër uit Kent en Essex egter suksesvol Londen binnegedring en die Tower of London gevange geneem. Die aartsbiskop van Canterbury en die tesourier van die koning is albei vermoor, en 'n 14-jarige koning Richard II het met boere by Mile End gaan vergader om hul kommer te bespreek.
Richard II stel in 1380 'n nuwe belasting bekend, bekend as die meningspeilingsbelasting, wat vereis dat elke persoon op die belastingregister 5 p. Die koning het gevra dat hierdie belasting drie keer in vier jaar betaal moet word, en teen 1381 begin die boere dit kwaad maak om so 'n groot bedrag aan hul koning te betaal. Sommige was selfs verplig om hul sade of gereedskap weg te gee as hulle nie die 5p kon saamtrek nie, wat later in die jaar tot ernstige probleme gelei het.
In die sestiende eeu het baie dele van Europa gemeenskaplike politieke bande gehad binne die Heilige Romeinse Ryk, 'n gedesentraliseerde entiteit waarin die Heilige Romeinse keiser self min gesag gehad het buite sy eie dinastiese lande, wat slegs 'n klein fraksie van die geheel beslaan. Ten tye van die Boereoorlog beklee Karel V, koning van Spanje, die posisie van die Heilige Romeinse keiser (verkies in 1519). Aristokratiese dinastieë regeer honderde grootliks onafhanklike gebiede (sekulêr en kerklik) binne die raamwerk van die ryk, en etlike dosyne ander werk as semi-onafhanklike stadstate. Die vorste van hierdie dinastieë is deur die Rooms -Katolieke kerk belas. Die prinse kon ekonomies wins maak as hulle van die Roomse kerk wegbreek en 'n Duitse kerk onder hul eie beheer stig, wat hulle dan nie sou kon belas soos die Roomse kerk nie. Die meeste Duitse vorste het met Rome gebreek deur die nasionalistiese slagspreuk van "Duitse geld vir 'n Duitse kerk" te gebruik. 
Romeinse burgerlike reg Redigeer
Prinses het dikwels probeer om hul vryer boere tot diensbaarheid te dwing deur belasting te verhoog en die Romeinse burgerlike wetgewing in te stel. Die Romeinse burgerlike reg het vorste bevoordeel wat probeer het om hul mag te konsolideer, omdat dit alle grond in hul persoonlike besit gebring het en die feodale konsep van die land uitgeskakel het as 'n trust tussen heer en boer wat laasgenoemde regte sowel as verpligtinge verleen. Deur die oorblyfsels van die antieke wet te handhaaf wat hul eie heerskappy gelegitimeer het, het hulle nie net hul rykdom en posisie in die ryk verhoog deur die konfiskering van alle eiendom en inkomste nie, maar het hulle hul mag oor hul boervaarders verhoog.
Tydens die Ridderopstand het die "ridders", die mindere grondeienaars van die Rynland in Wes -Duitsland, in 1522–1523 in opstand gekom. Hulle retoriek was godsdienstig, en verskeie leiers het Luther se idees uitgespreek oor die skeuring met Rome en die nuwe Duitse kerk. Die opstand van die ridders was egter nie fundamenteel godsdienstig nie. Dit was konserwatief van aard en wou die feodale orde bewaar. Die ridders het in opstand gekom teen die nuwe poswissel, wat hulle uit die weg geruim het. 
Luther en Müntzer Redigeer
Martin Luther, die dominante leier van die Hervorming in Duitsland, het aanvanklik 'n middelpunt in die Boereoorlog geneem deur kritiek te lewer op sowel die onreg wat die boere opgelê is, as die onbeskaamdheid van die boere om terug te veg. Hy was ook geneig om die sentralisering en verstedeliking van die ekonomie te ondersteun. Hierdie posisie vervreem die mindere edeles, maar versterk sy posisie by die burgers. Luther het aangevoer dat werk die belangrikste plig op aarde was, die plig van die kleinboere was plaasarbeid en die plig van die heersende klasse was om die vrede te handhaaf. Hy kon die Boereoorlog nie ondersteun nie, omdat dit die vrede verbreek het, 'n euwel wat hy gedink het groter was as die euwels waarteen die boere opstandig was. Op die hoogtepunt van die opstand in 1525 verskuif sy posisie heeltemal na die steun van die heersers van die sekulêre owerhede en hul Rooms -Katolieke bondgenote. In Teen die beroof van moorddadige hordes kleinboere hy moedig die adel aan om die rebellerende boere vinnig en gewelddadig uit te skakel en sê: "[die kleinboere] moet gesny, verstik, gesteek, in die geheim en in die openbaar deur diegene wat kan, soos 'n mens 'n hondsdol hond moet doodmaak."  Na die afsluiting van die Boereoorlog is hy gekritiseer vir sy geskrifte ter ondersteuning van die gewelddadige optrede wat die heersende klas onderneem het. Hy het gereageer deur 'n ope brief aan Caspar Muller te skryf om sy standpunt te verdedig. Hy het egter ook gesê dat die edeles te ernstig was in die onderdrukking van die opstand, ondanks die ernstige geweld in sy vorige werk.  Luther is gereeld skerp gekritiseer vir sy posisie. 
Thomas Müntzer was die mees prominente radikale hervormende prediker wat die eise van die boerdery ondersteun het, insluitend politieke en wetlike regte. Müntzer se teologie is ontwikkel teen 'n agtergrond van sosiale omwenteling en wydverspreide godsdienstige twyfel, en sy oproep om 'n nuwe wêreldorde het saamgesmelt met die politieke en sosiale eise van die boere. In die laaste weke van 1524 en die begin van 1525 het Müntzer na Suidwes-Duitsland gereis, waar die boere-leërs hier bymekaargekom het, sou hy kontak gehad het met sommige van hul leiers, en daar word aangevoer dat hy ook die formulering van hul eise. Hy het etlike weke in die Klettgau -omgewing deurgebring, en daar is bewyse dat hy die boere gehelp het om hul griewe te formuleer. Alhoewel die beroemde twaalf artikels van die Swabiese boere beslis nie deur Müntzer saamgestel is nie, was ten minste een belangrike ondersteunende dokument, die Grondwetlike konsep, kan heel moontlik by hom ontstaan ​​het.  Hy het vroeg in 1525 na Sakse en Thüringen teruggekeer, en het bygestaan ​​in die organisering van die verskillende rebellegroepe daar, en uiteindelik het hy die rebelleër gelei in die noodlottige Slag van Frankenhausen op 15 Mei 1525.  Müntzer se rol in die Boer Oorlog was aansienlik omstreden, sommige het aangevoer dat hy geen invloed gehad het nie, ander dat hy die enigste inspirator van die opstand was. Om te oordeel uit sy geskrifte van 1523 en 1524, was dit geensins onvermydelik dat Müntzer die weg van sosiale revolusie sou neem nie. Dit was egter juis op dieselfde teologiese grondslag dat Müntzer se idees kortliks saamgeval het met die strewe van die boere en plebeiers van 1525: die opstand as 'n apokaliptiese daad van God beskou, en tree op as 'God se dienaar teen die goddeloses' en neem sy posisie as leier van die rebelle. 
Luther en Müntzer het elke geleentheid gebruik om mekaar se idees en optrede aan te val. Luther verklaar self teen die matige eise van die boere wat in die twaalf artikels vervat is. Sy artikel Teen die moorddadige, diefwekkende hordes kleinboere verskyn in Mei 1525 net toe die rebelle op die slagvelde verslaan is.
Sosiale klasse in die Heilige Romeinse Ryk uit die 16de eeu
In hierdie era van vinnige verandering was die modernisering van vorste geneig om in ooreenstemming te kom met die geestelike burgers teen die mindere adel en kleinboere.
Baie heersers van die verskillende owerhede van Duitsland het as outokratiese heersers gedien wat geen ander gesag binne hul gebiede erken het nie. Prinses het die reg gehad om belasting te hef en geld te leen soos hulle goeddink. Die toenemende administrasiekoste en militêre instandhouding het hulle gedwing om steeds eise aan hul onderdane te stel.  Die vorste het ook gewerk om die mag in die dorpe en landgoedere te sentraliseer.  Gevolglik het vorste ekonomies baat by die ondergang van die mindere adel, deur hul boedels te bekom. Dit het die opstand van die ridders wat van 1522 tot 1523 in die Rynland plaasgevind het, aangesteek. Die opstand is 'onderdruk deur beide Katolieke en Lutherse vorste wat tevrede was om saam te werk teen 'n gemeenskaplike gevaar'. 
In die mate waarin ander klasse, soos die bourgeoisie,  kan baat by die sentralisering van die ekonomie en die uitskakeling van die mindere edeles se territoriale kontrole oor vervaardiging en handel,  kan die vorste verenig met die burgers op die uitgawe. 
Minder adel Redigeer
Die vernuwings in militêre tegnologie van die laat Middeleeue het die mindere adel (die ridders) militêr verouderd gemaak.  Die bekendstelling van militêre wetenskap en die toenemende belangrikheid van buskruit en infanterie het die belangrikheid van swaar kavallerie en kastele verminder. Hul luukse leefstyl het die geringe inkomste wat hulle gehad het, vermors omdat die pryse aanhou styg. Hulle het hul ou regte uitgeoefen om inkomste uit hul gebiede te verdryf. 
In die noorde van Duitsland was baie van die mindere adellikes reeds ondergeskik aan sekulêre en kerklike here.  Hulle oorheersing oor diensknegte was dus meer beperk. In die suide van Duitsland was hul magte egter meer ongeskonde. Gevolglik het die hardheid van die mindere edeles se behandeling van die boerdery die onmiddellike oorsaak van die opstand gebied. Die feit dat hierdie behandeling in die suide erger was as in die noorde, was die rede waarom die oorlog in die suide begin het. 
Die ridders het verbitterd geraak namate hul status en inkomste gedaal het, en hulle het toenemend onder die jurisdiksie van die vorste gekom en die twee groepe in konstante konflik geplaas. Die ridders beskou die geestelikes ook as arrogant en oorbodig, terwyl hulle hul voorregte en rykdom beny. Boonop is die verhouding van die ridders met die patrisiërs in die dorpe gespanne deur die skuld van die ridders.  In stryd met ander klasse in Duitsland was die mindere adel die minste ingestel op die veranderinge. 
Hulle en die geestelikes het geen belasting betaal nie en het dikwels hul plaaslike prins ondersteun. 
Die geestelikes in 1525 was die intellektuele van hulle tyd. Hulle was nie net geletterd nie, maar in die Middeleeue het hulle die meeste boeke vervaardig. Sommige geestelikes word ondersteun deur die adel en die rykes, terwyl ander 'n beroep op die massas gedoen het. Die geestelikes het egter sy oorweldigende intellektuele gesag begin verloor. Die vordering van die drukwerk (veral van die Bybel) en die uitbreiding van die handel, sowel as die verspreiding van humanisme uit die renaissance, het volgens Engels die geletterdheidsyfer verhoog.  Engels was van mening dat die Katolieke monopolie op hoër onderwys dienooreenkomstig verminder is. Ten spyte van die sekulêre aard van die negentiende -eeuse humanisme, was drie eeue vroeër Renaissance -humanisme steeds sterk verbind met die Kerk: sy voorstanders het kerkskole bygewoon.
Met verloop van tyd het sommige Katolieke instellings in korrupsie beland. Predikante onkunde en die misbruik van simonie en pluralisme (wat verskeie ampte tegelyk beklee) was hoog. Sommige biskoppe, aartsbiskoppe, abte en priors was net so genadeloos in die uitbuiting van hul onderdane as die streekprinse.  Benewens die verkoop van aflate, het hulle gebedshuise opgerig en die mense direk belas. Verhoogde verontwaardiging oor kerkkorrupsie het daartoe gelei dat die monnik Martin Luther in 1517 sy 95 stellings op die deure van die Kasteelkerk in Wittenberg, Duitsland, geplaas het, asook dat ander hervormers die kerkleer en -organisasie ingrypend moes heroorweeg.   Die geestelikes wat nie Luther gevolg het nie, was geneig om die aristokratiese geestelikes te wees, wat alle verandering teëgestaan ​​het, insluitend enige breuk met die Roomse Kerk. 
Die armer predikante, landelike en stedelike rondreisende predikers wat nie goed in die kerk geposisioneer was nie, was meer geneig om by die Reformasie aan te sluit.  Sommige van die armer geestelikes het probeer om Luther se gelykmakende idees uit te brei na die hele samelewing.
Baie dorpe het voorregte gehad wat hulle van belasting vrygestel het, sodat die grootste deel van die belasting op die boere geval het. Namate die gildes gegroei het en die stedelike bevolkings gestyg het, het die stadspatrieke toenemende teenstand ondervind. Die patrisiërs het bestaan ​​uit welgestelde gesinne wat alleen in die stadsrade gesit het en al die administratiewe ampte beklee het. Net soos die vorste, het hulle probeer om op enige moontlike manier inkomste uit hul boere te verkry. Willekeurige pad-, brug- en hekgeld is na willekeur ingestel. Hulle het geleidelik die gewone lande ingeneem en dit onwettig gemaak vir kleinboere om te hengel of hout uit hierdie lande te kap. Gildebelasting is geëis. Geen inkomste wat ingesamel is, was onderhewig aan formele administrasie nie, en burgerlike rekeninge is verwaarloos. So het verduistering en bedrog algemeen geword, en die patrisiërklas, gebind aan familiebande, het ryker en magtiger geword.
Die stadspatrisiërs word toenemend gekritiseer deur die groeiende burgerklas, wat bestaan ​​het uit welgestelde middelklasburgers wat administratiewe gildeposisies beklee of as handelaars gewerk het. Hulle eis dorpsvergaderings wat uit sowel patrisiërs as burgers bestaan, of ten minste 'n beperking op simonie en die toewysing van raadsitplekke aan burgers. Die burgers was ook gekant teen die geestelikes, wat volgens hulle oorskry het en hul beginsels nie nagekom het nie. Hulle eis 'n einde aan die spesiale voorregte van die geestelikes, soos hul vrystelling van belasting, sowel as 'n vermindering in hul getalle. Die burgemeester (gildemester, of ambagsman) besit nou sowel sy werkswinkel as die gereedskap wat hy sy vakleerlinge kon gebruik, en voorsien die materiaal wat sy werkers nodig gehad het.  F. Engels noem: "Op die oproep van Luther van opstand teen die kerk het twee politieke opstande gereageer, eerstens die een van laer adel, onder leiding van Franz von Sickingen in 1523, en daarna, die oorlog van die groot boer, in 1525 is albei verpletter omdat die stedelike bourgeoisie veral besluiteloosheid van die party het wat die meeste in die stryd belangstel. (Voorwoord vir die Engelse uitgawe van: 'From Utopy Socialism to Scientific Socialism', 1892)
Die plebeiërs bestaan ​​uit die nuwe klas stedelike werkers, reisigers en smouse. Verwoeste burgers het ook by hul geledere aangesluit. Alhoewel dit tegnies potensiële burgers was, is die meeste reisigers belet uit hoër posisies deur die welgestelde gesinne wat die gildes bestuur het.  Dus het hul 'tydelike' posisie sonder burgerregte geneig om permanent te word. Die plebeiers het nie eiendom soos verwoeste burgers of kleinboere gehad nie.
Die swaar belaste boere het steeds die laagste laag van die samelewing beklee. In die vroeë 16de eeu kon geen boer, soos voorheen, vrylik jag, visvang of hout kap nie, omdat die here onlangs beheer oor die gemeenskaplike lande oorgeneem het. Die heer het die reg gehad om sy boer se grond te gebruik, aangesien hy wou dat die boer niks anders kon doen as om te sien hoe sy oeste deur wilde wild vernietig word nie en deur edeles wat oor sy landerye galop tydens ridderjagte. Toe 'n boer wou trou, het hy nie net die toestemming van die heer nodig nie, maar ook 'n belasting betaal. Toe die boer sterf, was die heer geregtig op sy beste beeste, sy beste klere en sy beste gereedskap. Die regstelsel, wat deur die geestelikes of welgestelde burgers en patriese juriste bedryf word, het die boer geen regstelling gegee nie. Geslagte van tradisionele serwituut en die outonome aard van die provinsies het boereopstande tot plaaslike gebiede beperk. [ aanhaling nodig ]
Militêre organisasies Redigeer
Army of the Swabian League Wysig
Die Swabiese Liga het 'n leër opgestel onder bevel van Georg, Truchsess von Waldburg, later bekend as "Bauernjörg" vir sy rol in die onderdrukking van die opstand.  Hy was ook bekend as die "Plaag van die Boere". [a] Die liga se hoofkwartier was in Ulm, en die bevel is uitgevoer deur 'n oorlogsraad wat besluit het dat die troepe -kontingente van elke lid gehef moet word. Afhangende van hul vermoë, het lede 'n spesifieke aantal berede ridders en voetsoldate, 'n kontingent, bygedra tot die leër van die liga. Die biskop van Augsburg moes byvoorbeeld 10 perd (berede) en 62 voet soldate bydra, wat gelykstaande sou wees aan 'n half kompanie. Aan die begin van die opstand het die liga -lede probleme ondervind met die werwing van soldate uit hul eie bevolking (veral onder die boerenklas) uit vrees dat hulle by die rebelle sou aansluit. Namate die rebellie uitgebrei het, het baie edeles probleme gehad om troepe na die liga -leërs te stuur omdat hulle rebelliegroepe in hul eie lande moes bestry. 'N Ander algemene probleem met die verhoging van leërs was dat hoewel edeles verplig was om troepe aan 'n lid van die liga te verskaf, hulle ook ander verpligtinge teenoor ander here gehad het. Hierdie toestande het probleme en verwarring vir die edeles veroorsaak, terwyl hulle probeer het om kragte bymekaar te bring wat groot genoeg was om die opstand te onderdruk. 
Voetsoldate is uit die geledere van die landsknechte. Dit was huursoldate, het gewoonlik 'n maandelikse loon van vier gulden betaal en in regimente georganiseer (haufen) en maatskappye (fähnlein of klein vlag) van 120–300 man, wat dit van ander onderskei het. Elke onderneming bestaan ​​op sy beurt uit kleiner eenhede van 10 tot 12 man, bekend as vrot. Die landsknechte geklee, gewapen en hulself gevoed, en is vergesel deur 'n aansienlike trein sutlers, bakkers, wasvroue, prostitute en verskillende individue met beroepe wat nodig was om die mag te onderhou. Treine (tross) was soms groter as die vegmag, maar dit het organisasie en dissipline vereis. Elkeen landsknecht het sy eie struktuur behou, die gemein, of gemeenskapsvergadering, wat deur 'n ring gesimboliseer is. Die gemein het sy eie leier gehad (schultheiss), en a provost offisier wat die geledere opgevolg het en orde gehandhaaf het.  Die gebruik van die landsknechte in die Duitse Boereoorlog weerspieël 'n tydperk van verandering tussen tradisionele edele rolle of verantwoordelikhede ten opsigte van oorlogvoering en die praktyk van die koop van huursoldate, wat gedurende die 16de eeu die norm geword het. 
Die liga het vir die grootste deel van sy sterkte op die gepantserde kavallerie van die adel staatgemaak, sowel as swaar kavalerie sowel as ligte kavallerie, (rennfahne), wat as voorhoede gedien het. Tipies, die rehnnfahne was die tweede en derde seuns van arm ridders, die laer en soms verarmde adel met klein grondbesit, of, in die geval van tweede en derde seuns, geen erfenis of sosiale rol nie. Hierdie mans kan gereeld op die platteland rondloop op soek na werk of aan roof op die snelweg deelneem. 
Om effektief te wees, moes die kavallerie beweeglik wees en vyandige magte wat met snoeke gewapen was, vermy.
Die boeresoldate was in groepe georganiseer (haufen), soortgelyk aan die landsknecht. Elkeen haufen was georganiseer in unterhaufen, of fähnlein en vrot. Die groepe het verskil in grootte, afhangende van die aantal opstandelinge wat in die omgewing beskikbaar was. Boer haufen verdeel volgens territoriale lyne, terwyl dié van die landsknecht het mans uit 'n verskeidenheid gebiede getrek. Sommige groepe kan ongeveer 4 000 ander tel, soos die boeremag in Frankenhausen, wat 8 000 mense kon bymekaarmaak. Die Elsassiese kleinboere wat die veld by die Slag van Zabern (nou Saverne) aangeval het, was 18 000. 
Haufen bestaan ​​uit maatskappye, tipies 500 man per geselskap, onderverdeel in peloton van 10 tot 15 kleinboere elk. Soos die landsknechts, het die boeregroepe soortgelyke titels gebruik: Oberster feldhauptmann, of opperbevelvoerder, soortgelyk aan 'n kolonel, en luitenante, of leutinger. Elke kompanie was onder bevel van 'n kaptein en het sy eie gehad fähnrich, of vaandel, wat die standaard van die onderneming (sy vaandel) gedra het. Die maatskappye het ook 'n sersant of feldweibel, en eskaderleiers gebel rottmeister, of meesters in die vrot. Beamptes is gewoonlik verkies, veral die opperbevelvoerder en die leutinger. 
Die boereleër is beheer deur 'n sg ringwaarin boere in 'n kring bymekaargekom het om oor taktiek, troepebewegings, alliansies en die verspreiding van buit te debatteer. Die ring was die besluitnemende liggaam. Benewens hierdie demokratiese konstruksie, het elke groep 'n hiërargie van leiers gehad, waaronder 'n opperbevelhebber en 'n marshal (schultheiss), wat wet en orde gehandhaaf het. Ander rolle was onder meer luitenante, kapteins, standaarddraers, skutmeester, wa-fortmeester, treinmeester, vier wagmeesters, vier sersant-majors om die orde van die geveg te reël, 'n weibel (sersant) vir elke onderneming, twee kwartiermeesters, hoefsmid, kwartiermeesters vir die perde, 'n kommunikasiebeampte en 'n pluimmeester. 
Die kleinboere beskik oor 'n belangrike hulpbron, die vaardighede om veldwerke te bou en te onderhou. Hulle gebruik die wa -fort effektief, 'n taktiek wat in die Hussiet -oorloë van die vorige eeu bemeester is.  Die waens is vasgeketting op 'n geskikte verdedigingsplek, met kavallerie en trekdiere in die middel. Boere het slote om die buitekant van die fort gegrawe en hout gebruik om gapings tussen en onder die waens te sluit. In die Hussite -oorloë is artillerie gewoonlik in die middel geplaas op hoë grondheuwels waarmee hulle oor die waens kon skiet. Wa -forte kon vinnig opgerig en afgebreek word. Hulle was redelik beweeglik, maar het ook nadele: hulle het 'n redelik groot vlak gebied nodig en hulle was nie ideaal vir aanstoot nie. Sedert hul vroeëre gebruik het die artillerie se reikwydte en krag toegeneem. 
Boere het in rotasie diens gedoen, soms vir een week in vier, en na diens teruggekeer na hul dorpe. Terwyl die mans diens gedoen het, het ander hul werkslading opgeneem. Dit het soms beteken dat hulle voorraad vir hul teenstanders sou produseer, soos in die aartsbiskop van Salzburg, waar mans gewerk het om silwer te onttrek, wat gebruik is om nuwe kontingente te huur landsknechts vir die Swabian League. 
Die kleinboere het egter nie die Kavalerie van die Swabiese Liga gehad nie, met min perde en min pantser. Dit lyk asof hulle hul berede manne vir verkenning gebruik het. Die gebrek aan kavalerie waarmee hulle hul flanke beskerm kan word, en waarmee hulle kan binnedring landsknecht vierkante, blyk 'n taktiese en strategiese probleem op lang termyn te wees. 
Geskiedkundiges is dit nie eens oor die aard van die opstand en die oorsake daarvan nie, of dit ontstaan ​​het uit die opkomende godsdienstige geskil wat op Luther gerig is, of 'n welgestelde groep boere hul eie rykdom en regte sien wegglip en probeer om dit in te sluit in die wettige, sosiale en godsdienstige samelewing of die feit dat die boere beswaar het teen die opkoms van 'n moderniserende, sentraliserende volkstaat.
Bedreiging vir voorspoed Redigeer
Een standpunt is dat die oorsprong van die Duitse Boereoorlog deels lê in die ongewone magsdinamika wat die landboukundige en ekonomiese dinamika van die vorige dekades veroorsaak het. Tekort aan arbeid in die laaste helfte van die 14de eeu het boere toegelaat om hul arbeid teen 'n hoër prys te verkoop, en 'n tekort aan goedere het hulle ook toegelaat om hul produkte teen 'n hoër prys te verkoop. Gevolglik kon sommige boere, veral diegene wat beperkte allodiale vereistes gehad het, aansienlike ekonomiese, sosiale en wetlike voordele inhou.  Boere was meer bekommerd om die sosiale, ekonomiese en regswinste wat hulle gemaak het, te beskerm as om verdere winste te soek. 
Hulle poging om nuwe weg te breek, was in die eerste plek om hul vryheid te vergroot deur hul status van dienaars te verander,  soos die berugte oomblik toe die kleinboere van Mühlhausen geweier het om slakdoppe te versamel waarheen hul dame haar draad kon draai. Die vernuwing van die signeurstelsel het in die vorige halfeeu verswak, en kleinboere wou dit nie herstel nie. 
Luther se Reformasie Redigeer
Mense in alle lae van die sosiale hiërargie - diensknegte of stadsbewoners, gildemanne of boere, ridders en aristokrate - het die gevestigde hiërargie begin bevraagteken. Die sogenaamde Boek van honderd hoofstukkebyvoorbeeld, wat tussen 1501 en 1513 geskryf is, het godsdiens- en ekonomiese vryheid bevorder, die regerende establishment aangeval en trots op die deugsame boer getoon.  Die Bundschuh-opstande van die eerste 20 jaar van die eeu bied 'n ander manier vir die uitdrukking van anti-outoritêre idees en vir die verspreiding van hierdie idees van een geografiese gebied na 'n ander.
Die rewolusie van Luther het moontlik hierdie bewegings intensiteit toegevoeg, maar dit het dit nie veroorsaak nie; die twee gebeurtenisse, Luther se Protestantse Hervorming en die Duitse Boereoorlog, was apart en het dieselfde jare gedeel, maar het onafhanklik plaasgevind.  Luther se leerstelling oor die "priesterskap van alle gelowiges" kan egter geïnterpreteer word as 'n voorstel vir groter sosiale gelykheid as wat Luther bedoel het. Luther het die opstand heftig gekant en die pamflet geskryf Teen die moorddadige, diefwekkende hordes kleinboere, waarin hy opmerk: "Laat elkeen wat in die geheim of openlik kan slaan, doodmaak en steek. Niks kan giftiger, kwetsender of duiwels wees as 'n rebel nie. Dit is net soos 'n mens 'n mal hond moet doodmaak as jy dit nie doen nie. slaan hom, hy sal jou slaan. "
Historikus Roland Bainton het die opstand gesien as 'n stryd wat begin het as 'n omwenteling ondergedompel in die retoriek van Luther se Protestantse Hervorming teen die Katolieke Kerk, maar wat werklik ver bo die eng godsdienstige grense gedryf is deur die onderliggende ekonomiese spanning van die tyd.  
Friedrich Engels het die oorlog geïnterpreteer as 'n geval waarin 'n opkomende proletariaat (die stedelike klas) nie 'n gevoel van eie outonomie kon beleef ten spyte van die koninklike mag nie en die plattelandse klasse aan hul lot oorgelaat het. 
Gedurende die oes van 1524, in Stühlingen, suid van die Swartwoud, het die gravin van Lupfen bevele gegee om slakke om slakdoppe te versamel vir gebruik as draadspole na 'n reeks moeilike oeste. Binne 'n paar dae het 1200 boere bymekaargekom, 'n lys van griewe opgestel, verkose beamptes en 'n vaandel opgehef.  Binne 'n paar weke was die grootste deel van Suidwes -Duitsland in opstand.  Die opstand strek van die Swartwoud, langs die Rynrivier, tot by die Bodensee, tot by die Swabiese hooglande, langs die boonste Donau -rivier, tot in Beiere  en Tirol. 
Opstand brei Edit uit
Op 16 Februarie 1525 het 25 dorpe wat aan die stad Memmingen behoort, in opstand gekom en van die landdroste (stadsraad) geëis om hul ekonomiese toestand en die algemene politieke situasie te verbeter. Hulle het gekla oor pienk, grondgebruik, versierings in die bos en die gemeentes, sowel as kerklike vereistes vir diens en betaling.
Die stad het 'n komitee van dorpenaars op die been gebring om hul kwessies te bespreek, en verwag dat 'n kontrolelys met spesifieke en triviale eise sal verskyn. Die boere het onverwags 'n eenvormige verklaring afgelewer wat op die pilare van die landbou-landbouverhouding getref het. Twaalf artikels het hul griewe duidelik en konsekwent uiteengesit. Die raad het baie van die eise verwerp. Geskiedkundiges het oor die algemeen tot die gevolgtrekking gekom dat die artikels van Memmingen die basis geword het vir die twaalf artikels waarop die Opper -Swabiese Boerebond van 20 Maart 1525 ooreengekom het.
'N Enkele Swabiese kontingent, byna 200 perde- en 1 000 voet-soldate, kon egter nie die grootte van die steuring hanteer nie. Teen 1525 het die opstande in die Swartwoud, die Breisgau, Hegau, Sundgau en Elsas alleen 'n aansienlike versameling van 300 voet en 300 perdesoldate vereis. 
Twaalf artikels (beginselverklaring) Redigeer
Op 6 Maart 1525 het ongeveer 50 verteenwoordigers van die Bo -Swabiese Boere Haufen (troepe) —die Baltringer Haufen, die Allgäuer Haufen, en die Bodensee Haufen (Seehaufen)- ontmoet my in Memmingen om in te stem vir 'n algemene saak teen die Swabian League.  'n Dag later, na moeilike onderhandelinge, kondig hulle die oprigting van die Christelike Vereniging, 'n Boere -Swabiese Boerebond aan.  Die boere vergader weer op 15 en 20 Maart in Memmingen en neem na 'n verdere beraadslaging die twaalf artikels en die Federale Orde aan (Bundesordnung).  Hul vaandel, die Bundschuh, of 'n vetersnoer, het gedien as die embleem van hul ooreenkoms.  Die twaalf artikels is in die komende twee maande meer as 25 000 keer gedruk en vinnig in Duitsland versprei, 'n voorbeeld van hoe modernisering die rebelle te hulp gekom het. 
Die twaalf artikels vereis dat gemeenskappe die reg het om geestelikes te kies en af ​​te sit, en vereis dat die "groot tiende" vir openbare doeleindes gebruik moet word na aftrekking van 'n redelike pastorsalaris.  (Die "groot tiende" is deur die Katolieke Kerk beoordeel teen die boer se koringoes en die boer se wingerdstokke. Die groot tiende beloop dikwels meer as 10% van die inkomste van die boer. ) Die twaalf artikels eis ook die afskaffing van die "klein tiende" wat teenoor die boer se ander gewasse beoordeel is. Ander eise van die twaalf artikels sluit in die afskaffing van diensknegte, dodetal en die uitsluiting van die herstel van vis- en jagregte van die woude, weivelde en voorregte wat deur die adel aan die gemeenskap en individuele kleinboere onttrek is, en 'n beperking op buitensporige statutarbeid, belasting en huurgeld. Laastens het die twaalf artikels geëis dat arbitrêre geregtigheid en administrasie beëindig moes word. 
Kempten Insurrection Wysig
Kempten im Allgäu was 'n belangrike stad in die Allgäu, 'n streek in wat Beiere geword het, naby die grense met Württemberg en Oostenryk. In die vroeë agtste eeu het Keltiese monnike daar 'n klooster gestig, Kempten Abbey. In 1213 verklaar die Heilige Romeinse keiser Frederik II die abte as lede van die Rykstand, of keiserlike boedel, en die abt die hertogstitel verleen. In 1289 verleen koning Rudolf van Habsburg spesiale voorregte aan die stedelike nedersetting in die riviervallei, wat dit 'n gratis keiserlike stad maak. In 1525 is die laaste eiendomsreg van die abte in die keiserlike stad verkoop in die sogenaamde "Groot Aankoop", wat die begin van die saamleef van twee onafhanklike stede met dieselfde naam langs mekaar was. In hierdie meerlagige gesag, tydens die Boereoorlog, het die abdijboere in opstand gekom, die abdij geplunder en die stad verder gevoer. [b]
Slag van Leipheim Edit
Op 4 April 1525 het 5 000 boere, die Leipheimer Haufen (letterlik: die Leipheim -tros), vergader naby Leipheim om teen die stad Ulm op te staan. 'N Band van vyf maatskappye, plus ongeveer 25 burgers van Leipheim, beklee posisies wes van die stad. Ligaverkenning het aan die Truchsess gerapporteer dat die kleinboere goed bewapen was. Hulle het kanonne met poeier en skote gehad en hulle was 3 000–4 000. Hulle neem 'n voordelige posisie in op die oostelike oewer van die Biber. Links het 'n bos gestaan, en regs, 'n stroompie en moerasland agter hulle, het hulle 'n wa -vesting opgerig, en hulle was gewapen met arquebuses en 'n paar ligte artilleriestukke. 
Soos hy in vroeëre ontmoetings met die boere gedoen het, het die Truchsess onderhandel terwyl hy sy troepe na voordelige posisies gebring het. Hy hou die grootste deel van sy leër teenoor Leipheim, en stuur perdeafdelings van Hesse en Ulm oor die Donau na Elchingen. Die losstaande troepe het 'n aparte groep van 1.200 kleinboere teëgekom wat by plaaslike versoeke betrokke was, en het gevegte aangeval, hulle versprei en 250 gevangenes geneem. Terselfdertyd het die Truchsess sy onderhandelinge verbreek en 'n vuurvuur ​​van die hoofgroep boere ontvang. Hy het 'n wag vir ligte perde en 'n klein groep voetsoldate gestuur teen die versterkte boereposisie. Dit is gevolg deur sy hoofmag toe die kleinboere die grootte van sy hoofmag sien-sy hele mag was 1500 perd, 7 000 voet en 18 veldgewere-hulle het 'n ordelike terugtog begin. Van die ongeveer 4 000 kleinboere wat die versterkte posisie beman het, kon 2000 die stad Leipheim self bereik en hul gewondes in karre saamneem. Ander het probeer ontsnap oor die Donau, en 400 het daar verdrink. Die Truchsess se perde -eenhede het 'n bykomende 500 verminder. Dit was die eerste belangrike slag van die oorlog. [c]
'N Element van die konflik het gegrief op sommige van die adel. Die boere van Odenwald het reeds die Cisterciënzer -klooster in Schöntal ingeneem, en hulle het saamgegaan met boeregroepe uit Limpurg (naby Schwäbisch Hall) en Hohenlohe. 'N Groot groep kleinboere uit die Neckar -vallei, onder leiding van Jakob Rohrbach, het by hulle aangesluit en uit Neckarsulm het hierdie uitgebreide orkes die "Bright Band" genoem (in Duits, Heller Haufen), opgeruk na die stad Weinsberg, waar die graaf van Helfenstein, destyds die Oostenrykse goewerneur van Württemberg, teenwoordig was. [d] Hier het die kleinboere 'n groot oorwinning behaal. Die kleinboere het die kasteel van Weinsberg aangerand en gevange geneem, en die meeste van sy eie soldate was aan diens in Italië, en dit het min beskerming gehad. Nadat hulle die graaf as gevangene geneem het, neem die boere hul wraak nog 'n stap verder: Hulle dwing hom, en ongeveer 70 ander edeles wat by hom geskuil het, om die handvatsel snoeke te bestuur, 'n gewilde teregstelling onder die landsknechts. Rohrbach het die band se piper beveel om te speel tydens die loop van die handskoen.  
Dit was te veel vir baie van die boereleiers van ander groepe dat hulle die optrede van Rohrbach verwerp het. Hy is afgesit en vervang deur 'n ridder, Götz von Berlichingen, wat daarna verkies is tot opperbevelvoerder van die orkes. Einde April het die orkes na Amorbach opgeruk, terwyl 'n paar radikale Odenwald -kleinboere op pad was na Berlichingen se bloed. Berlichingen was tien jaar tevore betrokke by die onderdrukking van die Arme Conrad -opstand, en hierdie kleinboere het wraak gesoek. In die loop van hul optog het hulle die Wildenburg -kasteel afgebrand, 'n oortreding van die Artikels waarop die groep ingestem het. 
Die slagting by Weinsberg was ook te veel vir Luther, dit is die daad wat sy woede ontlok het Teen die moorddadige, diefwekkende hordes kleinboere waarin hy kleinboere uitgedaag het vir onuitspreeklike misdade, nie net vir die moord op die edeles in Weinsberg nie, maar ook vir die onbeskaamdheid van hul opstand. 
Slagting by Frankenhausen Edit
Op 29 April het die boerebetogings in Thüringen op 'n oop opstand uitgeloop. Groot dele van die dorpsbevolking het by die opstand aangesluit. Saam marsjeer hulle deur die platteland en bestorm die kasteel van die grawe van Schwarzburg. In die daaropvolgende dae het 'n groter aantal opstandelinge in die veld rondom die stad vergader. Toe Müntzer op 11 Mei met 300 vegters uit Mühlhausen aankom, het nog duisende kleinboere van die omliggende boedels op die velde en weivelde kamp opgeslaan: die finale sterkte van die boer en stadsmag is op 6,000 geraam. Die Landgraaf, Philip van Hessen en hertog George van Sakse was op Müntzer se spoor en het hulle gelei Landsknecht troepe na Frankenhausen. Op 15 Mei verslaan gesamentlike troepe van Landgraf Philipp I van Hesse en George, hertog van Sakse, die boere onder Müntzer naby Frankenhausen in die graafskap Schwarzburg. 
Die prinses se troepe het byna 6 000 huursoldate ingesluit, die Landsknechte. As sodanig was hulle ervare, goed toegerus, goed opgelei en het 'n goeie moraal. Die kleinboere, aan die ander kant, het swak, indien enige, toerusting gehad, en baie het nie ondervinding of opleiding nie. Baie van die boere het nie saamgestem oor die stryd of onderhandeling nie. Op 14 Mei het hulle die kleiner indrukke van die Hesse- en Brunswick -troepe afgeweer, maar hulle kon nie die vrugte daarvan haal nie. In plaas daarvan het die opstandelinge 'n skietstilstand gereël en in 'n wa -fort ingetrek.
Die volgende dag verenig Philip se troepe met die Saksiese leër van hertog George en breek onmiddellik die wapenstilstand en begin 'n swaar gekombineerde infanterie-, kavalerie- en artillerie -aanval. Die kleinboere is onkant betrap en het in paniek na die stad gevlug, gevolg en deurlopend aangeval deur die openbare magte. Die meeste opstandelinge is doodgemaak in 'n bloedbad. Die getal ongevalle is onbetroubaar, maar die ramings wissel van 3 000 tot 10 000 terwyl die Landsknecht slagoffers was tot ses (waarvan twee slegs gewond is). Müntzer is op 27 Mei gevang, gemartel en tereggestel in Mühlhausen.
Slag van Böblingen Redigeer
Die Slag van Böblingen (12 Mei 1525) het moontlik die grootste slagoffers van die oorlog tot gevolg gehad. Toe die boere hoor dat die Truchsess (Seneschal) van Waldburg kamp opgeslaan het by Rottenburg, het hulle na hom opgetrek en op 10 Mei die stad Herrenberg ingeneem. Om die vooruitgang van die Swabiese liga te vermy om Herrenberg te herower, het die band Württemberg drie kampe tussen Böblingen en Sindelfingen opgerig. Daar vorm hulle vier eenhede wat op die hange tussen die stede staan. Hulle 18 artilleriestukke het op 'n heuwel genaamd Galgenberg gestaan, teenoor die vyandige leërs. Die boere is ingehaal deur die perd van die bond, wat hulle kilometers lank omring en agtervolg het.  Terwyl die band van Württemberg ongeveer 3000 kleinboere verloor het (ramings wissel van 2 000 tot 9 000), het die Liga nie meer as 40 soldate verloor nie. 
Slag van Königshofen Redigeer
By Königshofen, op 2 Junie, het die bevelvoerders van die boere, Wendel Hipfler en Georg Metzler, buite die stad kamp opgeslaan. Toe hulle twee eskaders League- en Alliance-perde identifiseer wat op elke flank nader kom, wat nou as 'n gevaarlike Truchsess-strategie erken word, het hulle die wa-fort en gewere na die heuwel bokant die stad herontplooi. Nadat hulle geleer het hoe om hulself te beskerm teen 'n beroerde aanval, het die boere in vier geledere agter hul kanon vergader, maar voor hul wa-fort, om hulle te beskerm teen 'n agteraanval. Die boerdery het 'n salvo afgevuur op die League Advanced Horse, wat hulle aan die linkerkant aangeval het. Die Truchsess se infanterie het 'n frontaanval gedoen, maar sonder om te wag dat sy voetsoldate betrokke was, beveel hy ook 'n aanval op die boere van agter af. Toe die ridders die agterste geledere tref, ontstaan ​​daar paniek onder die boere. Hipler en Metzler het met die meesterskutters gevlug. Tweeduisend bereik die nabygeleë bos, waar hulle weer bymekaarkom en weerstand bied. In die chaos wat gevolg het, het die boere en die berede ridders en infanterie 'n geveg gevoer. Teen die aand word daar net 600 kleinboere oor. Die Truchsess het sy leër beveel om die slagveld te deursoek, en die soldate het ongeveer 500 kleinboere ontdek wat die dood gemaak het. Die geveg word ook die Slag van die Turmberg genoem, vir 'n wagtoring op die veld. 
Belegging van Freiburg im Breisgau Edit
Freiburg, wat 'n Habsburgse gebied was, het groot probleme ondervind om genoeg dienspligtiges in te samel om teen die boere te veg, en toe die stad dit reggekry het om 'n kolom bymekaar te maak en uit te marsjeer, het die boere eenvoudig in die bos gesmelt. Na die weiering deur die hertog van Baden, markgraaf Ernst, om die 12 artikels te aanvaar, val kleinboere op abdye in die Swartwoud. Die Knights Hospitallers op Heitersheim het hulle op 2 Mei te beurt geval Haufen in die noorde het ook abdye in Tennenbach en Ettenheimmünster afgedank. Begin Mei arriveer Hans Müller met meer as 8 000 man by Kirzenach, naby Freiburg. Verskeie ander groepe het aangekom, wat die totaal op 18 000 te staan ​​gebring het, en binne 'n paar dae is die stad omsingel en het die boere planne gemaak om 'n beleg te lê. 
Tweede Slag van Würzburg (1525) Redigeer
Nadat die boere die beheer oor Freiburg in Breisgau oorgeneem het, het Hans Müller 'n paar uit die groep geneem om te help met die beleg by Radolfzell. Die res van die boere het na hul plase teruggekeer. Op 4 Junie, naby Würzburg, het Müller en sy klein groepie boeresoldate saam met die Frankiese boere van die Hellen Lichten Haufen. Ten spyte van hierdie vakbond, was die sterkte van hul mag relatief klein. By Waldburg-Zeil naby Würzburg ontmoet hulle die leër van Götz von Berlichingen ("Götz of the Iron Hand"). 'N Keiserlike ridder en ervare soldaat, alhoewel hy self 'n relatief klein mag gehad het, het hy die boere maklik verslaan. In ongeveer twee uur is meer as 8 000 kleinboere dood.
Verskeie kleiner opstande is ook neergelê. Byvoorbeeld, op 23/24 Junie 1525 in die Slag van Pfeddersheim was die rebelse haufens in die Boereoorlog van die Palatine deurslaggewend verslaan is. Teen September 1525 was alle gevegte en strafaksies beëindig. Keiser Karel V en pous Clemens VII bedank die Swabian League vir sy ingryping.
Die boerebeweging het uiteindelik misluk, met stede en edeles wat afsonderlik vrede gesluit het met die vorstelike leërs wat die ou orde in 'n gereeld strenger vorm herstel het, onder die nominale beheer van die Heilige Romeinse keiser Karel V, verteenwoordig in Duitse sake deur sy jonger broer Ferdinand . Die hoofoorsake van die mislukking van die rebellie was die gebrek aan kommunikasie tussen die boeregroepe as gevolg van territoriale verdeeldheid en vanweë hul militêre minderwaardigheid.  Terwyl Landsknechts, professionele soldate en ridders by die boere aangesluit het (al was dit in minder getalle), het die Swabian League 'n beter begrip van militêre tegnologie, strategie en ervaring.
Die nadraai van die Duitse Boereoorlog het gelei tot 'n algehele vermindering van die regte en vryhede van die boereklas, wat hulle effektief uit die politieke lewe gedryf het. Sekere gebiede in Bo -Swabië, soos Kempton, Weissenau en Tirol, het gesien hoe kleinboere territoriale vergaderings (Landschaft) opstel, sit in territoriale komitees sowel as ander liggame wat aangeleenthede hanteer het wat die boere soos belasting direk beïnvloed het.  Die algemene doelwitte van verandering vir hierdie kleinboere, veral deur die lens van die twaalf artikels, het egter nie gerealiseer nie en sou stagnant bly, en werklike verandering kom eeue later.
Marx en Engels Edit
Friedrich Engels geskryf Die Boereoorlog in Duitsland (1850), wat die kwessie van die vroeë stadiums van die Duitse kapitalisme oor die later burgerlike 'burgerlike samelewing' op die vlak van boere -ekonomieë oopgemaak het. Engels se ontleding is in die middel van die 20ste eeu opgevang deur die Franse Annales -skool, en marxistiese historici in Oos -Duitsland en Brittanje.  Deur die konsep van historiese materialisme van Karl Marx te gebruik, het Engels die gebeure van 1524–1525 uitgebeeld as die voorsprong van die rewolusie van 1848.Hy skryf: "Drie eeue het verbygegaan en baie het verander, maar die Boereoorlog is nie so onmoontlik ver verwyderd van ons huidige stryd nie, en die teenstanders wat geveg moet word, is in wese dieselfde. Ons sal die klasse en breuke van klasse wat 1848 en 1849 oral in die rol van verraaiers verraai het, alhoewel op 'n laer ontwikkelingsvlak, al in 1525. "  Engels skryf die mislukking van die opstand toe aan die fundamentele konserwatisme daarvan.  Dit het daartoe gelei dat Marx en Engels tot die gevolgtrekking gekom het dat die kommunistiese rewolusie, wanneer dit plaasgevind het, nie deur 'n boereleër gelei sou word nie, maar deur 'n stedelike proletariaat.
Latere geskiedskrywing Redigeer
Geskiedkundiges verskil oor die aard van die opstand en die oorsake daarvan, of dit ontstaan ​​het uit die opkomende godsdienstige kontroversie wat op Martin Luther gerig was, of 'n welgestelde groep boere hul rykdom en regte sien wegglip het, en wou hulle herinskryf in die weefsel van die samelewing, of dit 'n weerstand was teen die opkoms van 'n moderniserende, sentraliserende politieke staat. Geskiedkundiges is geneig om dit te kategoriseer óf as 'n uitdrukking van ekonomiese probleme, óf as 'n teologiese/politieke stelling teen die beperkings van die feodale samelewing. 
Na die 1930's het Günter Franz se werk oor die boereoorlog die interpretasies van die opstand oorheers. Franz het die Boereoorlog verstaan ​​as 'n politieke stryd waarin sosiale en ekonomiese aspekte 'n geringe rol gespeel het. Die sleutel tot die interpretasie van Franz is die begrip dat boere voordeel getrek het uit die ekonomiese herstel van die vroeë 16de eeu en dat hul griewe, soos uitgedruk in dokumente soos die twaalf artikels, min of geen ekonomiese grondslag gehad het nie. Hy het die oorsake van die opstand in wese polities en tweedens ekonomies geïnterpreteer: die bewerings deur prinslike eienaars van beheer oor die boerdery deur middel van nuwe belastings en die aanpassing van oues, en die skep van serwituut wat deur die prinswet ondersteun word. Vir Franz het die nederlaag die boere eeue lank uit die oog geslaan. 
Die nasionale aspek van die Boereopstand is ook deur die Nazi's benut. 'N SS -kavalleriedivisie (die 8ste SS -kavalleriedivisie Florian Geyer) is byvoorbeeld vernoem na Florian Geyer, 'n ridder wat 'n boereenheid onder die leiding van die Black Company gelei het.
'N Nuwe ekonomiese interpretasie het in die 1950's en 1960's ontstaan. Hierdie interpretasie is ingelig deur ekonomiese data oor oeste, lone en algemene finansiële toestande. Dit het voorgestel dat boere in die laat 15de en vroeë 16de eeu nuut bereikte ekonomiese voordele sien wegglip het tot voordeel van die landelike adel en militêre groepe. Die oorlog was dus 'n poging om hierdie sosiale, ekonomiese en politieke voordele terug te keer. 
Intussen was historici in Oos -Duitsland besig met groot navorsingsprojekte om die Marxistiese standpunt te ondersteun. 
Vanaf die sewentigerjare het navorsing baat gevind by die belangstelling van sosiale en kultuurhistorici. Met behulp van bronne soos briewe, tydskrifte, godsdienstige traktate, stad- en dorpsverslae, demografiese inligting, familie- en verwantskapsontwikkelinge, het historici langdurige aannames oor Duitse kleinboere en die outoritêre tradisie uitgedaag.
Hierdie siening was van mening dat boereweerstand twee vorme aanneem. Die eerste, spontane (of gewilde) en gelokaliseerde opstand het tradisionele vryhede en ou wet gebruik vir die legitimiteit daarvan. Op hierdie manier kan dit verklaar word as 'n konserwatiewe en tradisionele poging om verlore grond te herstel. Die tweede was 'n georganiseerde interregionale opstand wat sy legitimiteit deur die goddelike reg opgeëis het en sy ideologiese basis in die Reformasie gevind het.
Later het historici beide die siening van Franz oor die oorsprong van die oorlog, sowel as die marxistiese siening van die verloop van die oorlog, sowel as die siening oor die uitkoms en gevolge, weerlê. Een van die belangrikste was die klem van Peter Blickle op kommunalisme. Alhoewel Blickle 'n krisis van feodalisme in die laaste Middeleeue in Suid -Duitsland beleef, het hy politieke, sosiale en ekonomiese kenmerke beklemtoon wat ontstaan ​​het uit die pogings van kleinboere en hul eienaars om die langtermynklimaat, tegnologiese, arbeids- en oesveranderinge te hanteer, veral die uitgebreide landboukrisis en die uitgerekte herstel daarvan.  Vir Blickle het die opstand 'n parlementêre tradisie in die suidweste van Duitsland vereis en die toeval van 'n groep met 'n beduidende politieke, sosiale en ekonomiese belang by landbouproduksie en -verspreiding. Hierdie individue het baie te verloor gehad. 
Hierdie siening, wat beweer dat die opstand ontstaan ​​het uit die deelname van landbougroepe aan die ekonomiese herstel, is op sy beurt weer betwis deur Scribner, Stalmetz en Bernecke. Hulle beweer dat Blickle se ontleding gebaseer was op 'n twyfelagtige vorm van die Malthusiaanse beginsel, en dat die ekonomiese herstel van die boere aansienlik beperk was, sowel regionaal as in diepte, sodat slegs 'n paar kleinboere kon deelneem. Blickle en sy studente het later hul idees oor boereryk verander. 'N Verskeidenheid plaaslike studies het getoon dat deelname nie so breed was as wat vroeër gedink is nie.  
Die nuwe studies van lokaliteite en sosiale verhoudings deur middel van geslag en klas het getoon dat boere in staat was om baie van hul regte en tradisionele vryhede te herstel, of selfs uit te brei, om dit skriftelik te onderhandel en hul here te dwing om te waarborg hulle. 
Die verloop van die oorlog demonstreer ook die belangrikheid van 'n kongruensie van gebeure: die nuwe bevrydingsideologie, die verskyning in boerderye van charismatiese en militêr opgeleide mans soos Müntzer en Gaismair, 'n stel griewe met 'n spesifieke ekonomiese en sosiale oorsprong, 'n uitdaging stel politieke verhoudings en 'n gemeenskaplike tradisie van politieke en sosiale diskoers.
Boere en rsquo -opstand?
Die gewilde term vir die gebeure van 1381 is vreeslik misleidend. Dit is vanweë hierdie naam dat een van die grootste mites oor die opstand bestaan: dit was bloot 'n opstand van aal deurdrenkte eiers wat roesige landbou-werktuie laat waai. Niks kan verder van die waarheid af wees nie: die opstand was nie 'n uitsluitlik plattelandse verskynsel of 'n rebellie van regverdige boere nie. Want die rimpelings van ontevredenheid het deur die inwoners van die groot dorpe en stede van die 14de eeu in Engeland gegaan, en die skare self het lede van die aristokrasie en ridderklas ingesluit. Geskiedkundiges noem dit dus verkieslik & acirc € ˜The Great Revolt & rsquo.
Dit was nie net kleinboere wat in 1381 woedend was oor die sosiale en ekonomiese toestande nie. Die oostelike graafskap Norfolk is 'n goeie voorbeeld hiervan. Daar was aktief deel aan die opstand, daar was ene sir Roger Bacon, 'n ridder van die herehuis van Baconsthorpe. Behalwe dat hy gewoonlik deelgeneem het aan die orgie van geweld, neem hy selfs die bevel oor 'n bataljon rebelle en lei hulle op 'n wrede aanval op die stad Norwich. 'N Ander lid van die ridderklas was Thomas Gyssing, seun van sir Thomas, wat in 1380 as parlementslid vir Norfolk gedien het.
Alhoewel baie boere by die Groot Opstand betrokke was, het hulle baie bondgenote in die stede gevind. In Londen, byvoorbeeld, was die medepligtigheid en deelname van die stedelike bevolking deurslaggewend vir die sukses van die opstand en rsquos. In die vroeë stadiums van die opstand, toe klein protesoptredes in Essex en Kent plaasgevind het, het twee Londense slagters, Adam Attewell en Roger Harry, na die graafskappe gery om die rebelle in kennis te stel dat hulle op die steun van die hoofstad kan staatmaak as hulle sou kom na Londen. Toe hulle wel kom, was Londenaars van kardinale belang om die weg na belangrike teikens te lei en intelligensie te verskaf.
Alhoewel dit ekonomies nader aan boere was as aristokrate, was professionele persone soos Attewell en Harry beslis nie diensknegte wat wettiglik verbonde was aan 'n lord & rsquos -landgoed nie. Hierdie mans was, hoewel hulle amper nie ryk was nie, 'n veel groter mate van ekonomiese en politieke vryheid as die boere. Alhoewel hulle as 'n belediging sou genoem word dat hulle as 'n kleinboer en as 'n belediging beskou sou word, was hulle net so betrokke by die opstand as hul armer bondgenote. Soos ons oor die komende items op die lys sal sien, is dit absoluut noodsaaklik dat beelde van die struikelende boerenbende uit ons gedagtes verwyder word as ons dink aan The Great Revolt van 1381.
Kyk die video: SKOKKENDE ONTHULLINGS OOR DIE NAG VAN DIE LANG MESSE EN DIE MAN IN DIE BRUIN PAK KLERE - DEEL 8