Reindeer Dreams Adult Pull-Over Hoodie for Sale by Maria Bonnier-Perez
Reindeer Dreams Sweatshirt
sweatshirts cat kitty reindeer santa christmas greeting card red white green holiday 22 Greenwood Terrace Windham, ME
22 Greenwood TerraceWindham, ME 04062MLS Number 1428153
Address22 Greenwood Terrace
Heating FuelElectric, K-1/Kerosene, Pellets, Wood
Sq Ft Below Grade465 Neighborhood EM / N-BACK PACK | Black | Bags | 182YSPTN-CG04 | Caliroots
Premium Accessories Neighborhood EM / N-BACK PACK Unlikely Enemies | Joe Morris Book | In-Stock - Buy Now | at Mighty Ape NZ
Unlikely Enemies close
Explore more by Joe Morris
Wonderings or Wanderings
by Joe Morris ~ Paperback / softback
by Joe Morris ~ Paperback
Josie and Little Fish politiek | die ander kant
kerk, geweld en stakings?
Ek vind dit redelik maklik om die plaas-stakings te ondersteun. Ek maak my budget oop. Probeer vir ‘n oomblik dink hoe ek sou reageer as ek R70 per dag gekry het (selfs al het ek gratis verblyf gehad). Probeer my emosie indink as ek sou moes wonder of ek gaan geld hê om my seuntjie in ‘n skoon hospitaal te kry as hy siek word… en dan wil ek die stakings ondersteun.
Natuurlik keur ek die geweld af! Ek streef immers ook om alle vorme van geweld te veroordeel. Maar ek weet dat die staking op De Doorns nie op almal se lippe sou gewees het as dit bloot gegaan het daaroor dat ‘n paar duisend druiweplukkers aangedring het daarop dat hulle gaan sit en kyk hoe die druiwe aan die stokke vrot nie. Nee. Ons praat almal oor die staking want daar was vuur. Ons wonder almal oor R70 per dag, want die plase het gebrand. Ek skryf hierdie blogpost, omdat daar geweld was, nie in die eerste plek omdat mense R70 per dag kry nie. En ons kan die samelewing tot rustigheid maan so veel ons wil, en ons kan selfs vir die polisie nog groter gewere gee, solank publieke geweld die enigste manier is wat maak dat mense beleef dat hulle ernstig opgeneem word, gaan geweld gebruik word om ‘n saak op almal se lippe te kry.
Maar ek dink nie die staking gaan regtig werk nie. Nie op die korttermyn nie. Die waarheid is dat die hele sisteem so opgestel is dat as ons salarisse verhoog, gaan ons bloot net iewers ‘n stuk tegnologie kry om die werk goedkoper te doen. Wat beteken dat daar volgende jaar minder mense aangestel gaan word om druiwe te pluk. En dieselfde geld vir die myne. Iewers is daar ‘n masjien wat die werk goedkoper gaan doen. En of ons die politieke wil en kapasiteit het om regulasies so fyn op te stel dat werkgewers forseer word om beide hoër salarisse te betaal en steeds arbeidsintensiewe prosesse te implimenteer betwyfel ek, en of dit enigsins ekonomies moontlik is binne die huidige sisteem betwyfel ek elkgeval ook.
Hoe praat die kerk oor geweld en stakings? Ons distansieer onsself van alle vorme van geweld, en ons pleit dat almal sal rustig raak. Ek bedoel, hoe dan nou anders? Die kerk kan tog nie iets anders sê wanneer ons met vuur gekonfronteer word nie? Maar is die kerk nie besig om presies te doen wat die president, kabinet, aandeelhouers, mynbase ens. van ons verwag nie? Speel ons nie maar bloot ons rol om die status quo instand te hou nie?
Opposing all forms of violence, from direct, physical violence (mass murder, terror) to ideological violence (racism, incitement, sexual discrimination), seems to be the main preoccupation of the tolerant liberal attitude that predominates today. An SOS call sustains such talk, drowning out all other approaches: everything else can and has to wait… Is there not something suspicious, indeed symptomatic, about this focus on subjective violence-that violence which is enacted by social agents, evil individuals, disciplines repressive apparatuses, fanatical crowds? Doesn’t it desperately try to distract out attention from the true locus of trouble, by obliterating from view other forms of violence and thus actively participating in them?
(Zizek, Violence: Six sideways reflection)
‘n Te maklike uitweg (alhoewel dit ons dalk al ten minste een stappie beweeg) is om dan heel gesofistikeerd te verklaar dat die eintlike geweld die uitbuiting van ‘n paar boere is. Jy weet mos, dis ‘n voortsetting van apartheid. Dit sluit mense uit van beheer oor hulle eie lewens. Dit is selfs ‘n verdoeming tot ‘n vroeë dood (jy sal immers nie sukkel om armoede en ‘n korter lewensverwagting aan mekaar te koppel nie). En alles sal sulke elemente van waarheid in hê wat ons sal kan laat dink dat ons nou tog die morele hoëgrond betreë het. Ten minste is dit nie ons wat dan mense kwalik neem omdat hulle ontsteld is oor R70 per dag nie. Maar as hierdie selfde boere die prys van druiwe verhoog dan gaan ons bloot minder druiwe koop (en dan nog boonop rondom ‘n braaivleisvuur moan omdat druiwe so duur geword het).
Nee, die enigste manier waarop ons as kerk geweld werklik kan verwerp (soos wat ek absoluut oortuig is ons moet), en ‘n stem vir vrede kan wees (soos wat ek nog meer oortuig is ons moet wees), is om ‘n stem te wees wat praat lank voor daar ‘n plaas brand of ‘n myn tot stilstand kom. En hier raak dit moeilik.
Maar ek dink ons stem moet die volgende insluit:
Dat ons dit verwerp die idee dat jou ekonomiese posisie bepaal tot watter mate basiese menseregte op jou van toepassing is. Dit sluit in jou reg tot voldoende behuising, mediese sorg, onderwys ens.
Ons spreek onsself ten sterkste uit teen die sisteem van brutale ekonomiese ongelykheid.
Ons kan nie anders as om spesifieke geweldadige insidente te verwerp nie, maar ons mag dit net doen indien ons bereid is om onsself te verbind om die stemme van hulle wat onderdruk word ernstig op te neem ten spyte daarvan of insidente van geweld ons aandag daarheen dwing (ja, en net daar spreek die hele skrywe van hierdie blogpost op hierdie punt seker maar teen alles waarvoor ek argumenteer).
Om dit konsekwent te doen is bykans onmoontlik. Veral wanneer ons as predikante self ekonomies in die top 10% (of is dit die top 5%?) van Suid Afrika val. Maar as ons dit nie doen nie, dan gaan die koning van Nkandla (en ja, ek weet ek stel dit nou dramaties) maar net in stilligheid te dankbaar wees as die kerke opdaag om ‘n godsdienstige rasionaal te verskaf aan waarom ons die vrede moet bewaar, en dus die weg oopmaak dat so min as moontlik aan die sisteem verander hoef te word.
Die eintlik vraag is dalk, is die kerk instaat om meer dringerd te praat as wat die brandende plase praat? Want dit is wat die verwerping van geweld van ons vra.
* Ek skryf as deel van die kerk vir die kerk. Maar ek aanvaar dat daar ander instansies is wat net so belangrike rol moet speel, en wat soortgelyke vrae vir hulleself moet vra. As kerk staan ons egter in ‘n bepaalde tradisie waar hierdie vrae nooit uit ons gedagtes mag beweeg nie.
6 Kommentaar	| Ekonomie, politiek, Publieke Teologie, teologie	| Sleutelwoorde: De Doorns, plaasarbeid, stakings	| Permalink
Die NG Kerk praat saam Afrikaner organisasies?
Ek was iewers in my agterkop bewus daarvan dat die NG Kerk met die ANC gaan praat. Ek het geweet dat “ons” (menende die verkose leiers in amptelike hoedanigheid) ongelukkig is met die ANC (OK, so what’s new, kyk maar net ons media verklarings oor die afgelope klompie jare), en alhoewel ek gewoonlik voel ons moan oor die verkeerde goed (gesprek vir ‘n ander dag), het ek die brokkie inligting hier laat ingaan en daar laat uitgaan.
Ek sou toe nou vanaand by ‘n housemate hoor dat ons namens die Afrikaners met die ANC gaan praat het!
Nou hier raak ek ongemaklik.
Natuurlik is ons ‘n “Afrikaner organisasie”. Dit is die baggage waarmee ons sit, en wat ons baie hard probeer om by verby te beweeg (en waar besluite by die laaste Algemene Sinode ons nogals gehelp het om deure oop te maak om ‘n ander identiteit te vind). Ons is ‘n Afrikaner organisasieas gevolg van historiese redes, en omdat ons lidmaatskap en amptelike leierskap bykans uitsluitlik uit hierdie groep wit Afrikaans sprekendes wat ons met “Afrikaners” kan identifiseer bestaan.
Oor die hele identifisering gaan ek nie nou praat nie. Ek is ‘n Afrikaner. Ek’s stuck daarmee. Ek dink Johan Swarts is spot-on (alhoewel ek dink hy moes meer eerlik gewees het en “wit” vooraan sy “Afrikaanssprekende Suid Afrikaners” gevoeg het). Die NG Kerk bestaan uit hierdie groep.
Maar verteenwoordig die NG Kerk hierdie groep? Praat ons “namens” hierdie groep? Is ons die “kerk van die Afrikaner”? (moet ek regtig uitwys hoe naby dit aan die “volkskerk” debat kom wat die NHK so tyd gelede oor gesels het?) Is die identiteit wat maak dat ons met die ANC in gesprek gaan ons Afrikanerskap?
Waar was die NG Kerk toe ‘n groep teoloë ‘n paar maande gelede ‘n brief vir die ANC geskryf het? ‘n Brief wat begin met “dankie”, maar tog skerp krities is. Sou ons nie eerder sê dat wanneer die Kairos teoloë met die ANC gaan praat, dan praat hulle ook namens die NG Kerk nie? Goed, ‘n klompie NG predikante het die dokument onderteken, en dus gevra dat die verteenwoordigers ook namens hulle gaan praat, maar op geen stadium het die NG Kerk (wat ek van weet) enigsins aangedui dat ons hierdie gesprek ook as ‘n gesprek sien wat ons belange op die hart dra nie: en hierdie groep praat immers as “Christene” met die ANC.
Moet my nie verkeerd hoor nie, Kairos is nie sonder probleme nie. Daar was sake daarin wat ek aanvanklik mee verskil het (maar in van die korrespondensie vooraf is daar ‘n goeie argument gemaak dat dit nie nou die tyd is om oor detail te verskil wat maak dat ons mekaar nooit vind nie). En Pierre de Vos se kritiek dat die gesprek tussen Afrikaners en ANC maar ‘n elite gesprek is, en dat die ANC nie bereid is om dieselfde gesprek met die magteloses en armes te voer nie het ‘n vriend van my ook oor Kairos gesê (en daarom nie geteken nie).
Of dalk sou ons eerder saam met die SARK wou gaan praat? Of die National Religious Leaders Forum? (eerder die eerste as die tweede in my opinie).
Maar om as Afrikaner organisasie ‘n voet in die deur te kry… ek weet nie so mooi nie. Ek is ‘n Afrikaner, ek moet met hierdie identiteit werk, maar die Afrikanerbond, Voortrekker Monument en ATKV kan nie namens my praat nie. Hulle het immers niks met my vorm van Afrikaner wees uit te waai nie. Ek is egter ‘n lidmaat van die NG Kerk! As die NG Kerk praat, dan erken ek graag “dit is my kerk wat nou praat” (al verskil ek van hulle, al skaam ek myself soms vir hulle, bly dit my kerk wat praat). Maar as die NG Kerk begin om namens my as Afrikaner te praat, dan raak ek ongemaklik.
Ons is ‘n Afrikaner-kerk. Ons huil daaroor dat ons dit is. Ons bely ons skuld omdat ons dit is. Ons werk uiters hard (ek hoop) sodat dit nie langer waar moet wees nie. Sodat ons deel kan word van ‘n breër kerk, een wat nie as ‘n “Afrikaner-kerk” identifiseer kan word nie. Wat maak my kerk dan tussen die Afrikaner organisasies? Kon ons nie maar eerder gesê het ons sal dan maar liewer stilbly nie? En om dit dan nog as “Publieke Getuienis” te beskryf? Om dit as “getuienis teenoor die staat” te beskryf as ons “Afrikanerskap” vir ons ‘n kaartjie by die dominante politieke mag wen… hiermee is ek erg ongemaklik.
Asseblief, kom ons verbind onsself as kerk om te praat as deel van die ekumeniese stem in Suid Afrika, nie as ‘n Afrikaner organisasie nie.
2 Kommentaar	| Afrikaans, godsdiens, kerk, politiek, Publieke Teologie, teologie	| Permalink
Was #blacktuesday dalk te maklik?
‘n Groot deel van my dag is in ongemak spandeer. Ek vermoed ek skryf dalk nou meer vir myself as iets anders, maar hier is wat in my ongemaklike gedagtes omgaan.
Eerstens is ek ongemaklik met ‘n samelewing wat te maklik in twee groepe opgedeel kan word. As ‘n regering oor ‘n stuk wetgewing stem, en vir alle praktiese doeleindes is die uiteinde dat alle ANC MP’s een ding stem, en alle opposisie MP’s iets anders stem, dan gaan daar rooi ligte aan! Dis immers ‘n illusie dat MP’s se eie opinie 100% met hul party s’n ooreenstem, en in ‘n gesonde debat sal daar altyd momente wees waar individue na alle kante toe verskil van die dominante idee in hul party. As sulke verskille toegesmeer word vir ‘n eenvoudige argument waar partye teenoor mekaar staan, dan moet ons besef ons het nie meer met ‘n intellektuele debat te doen nie. Maar vandag was dit nie net die regering wat in twee gedeel was nie. Die publiek het gedeel in die ANC anti-ANC verdeling, met geen grys gebied nie. Vandag moet jy standpunt inneem. Vandag is #blacktuesday. Dit is judgement day. ‘n IOL News tweet vat dit saam: “Are you For or Against the #POIB? Tweet only “Yes” or “No” #IOLpoll“. Geen “abstain (soos in die parliment) nie, geen “ek weet nie”, geen “ek stem grotendeels saam, maar het ‘n probleem met sekere punte”, geen “dankie dat 1982 se wetgewing uiteindelik aangespreek word, maar ons kan beter doen as wat op die tafel is”. Vandag was dit “ja” of “nee”, en enigeen wat nie duidelik en volledig “nee” gesê het nie, is onder verdenking.
Maar ek is ook ongemaklik met die Protection of Information Bill. Pierre de Vos verduidelik van die probleme daarmee. Maar daar is vir my meer daaraan. Die hele idee dat lande geheime het ter wille van “nasionale sekuriteit” pla my. Die stand van “nasionale sekuriteit” in Amerika is maar net die mees algemene voorbeeld. Die idee is gebou op ‘n wêreld waarin lande en hul regerings absolute gesag het, en waar die omgang met mekaar wesenlik geweldadig is. Die model sal altyd sy slagoffers hê, en moet in geheel ondergrawe word. Die beste alternatief blyk vir my te wees dat inligting (alle inligting) ge-open-source word.
Maar ek is ook ongemaklik daarmee dat die middel-klas publiek die vergrootglas vandag alleen op die regering (en per implikasie op die ANC) geplaas het. Alhoewel party dalk met een of ander ideaal werk dat die plaaslike nasie ‘n tipe absolute sowereiniteit het, is dit ‘n illusie. Daar is ekonomiese magte wat vandag in my nederige opinie meer die septer swaai as ‘n regering. Ek vermoed meeste van ons ongemak met die betroubaarheid van hoë profiel politieke leiers (beide in Suid Afrika, asook in ander lande) tot ‘n groot mate daarmee gepaard gaan dat dit wil voorkom of hulle optrede eintlik maar ekonomiese magte dien, eerder as die politiek wat die burgers van ‘n bepaalde land moet ondersteun. Ek dink dit is ook hoekom ons bang is vir hierdie POIB, want die vrees bestaan dat politieke leiers hulle persoonlike belange in ‘n ekonomiese sisteem nog verder sal versteek. In kort: ek dink die kritiek op die wetgewing is te min, ons het vandag ‘n stem nodig wat eis dat rolspelers in die ekonomiese magspel nie langer inligting mag versteek nie. Ons het nodig om te weet wie waar belange het en hoe groot die belange is, daar lê moontlik ernstiger struikelblokke vir ‘n oop en vrye samelewing as in die kantore van regeringsamptenare (tot ‘n groot mate soek ons vandag ‘n regering wat instaat is om die nog groter magte ter wille van die land se burgers in toom te kan hou).
Die publieke reaksie, waarvan die media onlosmaaklik deel was het my ongemaklik gelaat. Uitsprake soos dat hierdie die “einde van demokrasie” is, of dat dit “dieselfde as apartheid” is, is uiters problematies. Alhoewel die vryheid van die media nie die alfa en die omega is nie (die media praat immers ook maar hoofsaaklik vir ‘n middel-klas groep, en selfs al voel die media hulle is vry om te sê wat hulle wil, kan die meerderheid se stemme steeds doodgedruk word), vaar Suid Afrika relatief goed in terme van media vryheid (en ons moet werk om dit nog beter te laat gaan). Soos reeds genoem, ek dink nie vandag se besluit is ‘n positiewe skuif nie, maar die keuse om die vergrootglad hierop te plaas as ‘n tipe nekslag vir demokrasie in Suid Afrika los my baie ongemaklik. Die skokkend hoë werkloosheid syfer onder jongmense, en die massas armes wat nie kan “saamspeel” binne die reëls van hoe ‘n moderne samelewing werk nie, is ‘n veel ernstiger probleem! Ek wil nie ontken dat ons nie elke dag aan die ernstigste vrae kan aandag gee nie, en dat daar dae kom wat ons ook aan die fyner detail moet aandag gee nie, maar ons mag nooit toegelaat word om ons eie agenda onkrities te aanvaar nie. Die grootste gevaar is natuurlik dat ons swart dra vandag ons ‘n valse gerusstelling gegee het dat ons besig is om te veg vir demokrasie, terwyl ons more voortgaan met wat Zizek noem die “catastrophic consequences of the smooth functioning of our economic and political systems” juis omdat ons gewete gesus is dat ons vandag ons deel gedoen het vir vryheid. Ons moet vir ‘n oomblik stop en raaksien dat die vraag hoekom die POIB so hoog op ons agenda is en ander sake so laag belangriker is as ons “ja” of “nee” vandag (sonder om ons stem vandag totaal te relativeer).
Die media het my ongemaklik gelaat. Die media laat my gereeld ongemaklik. Ek dink nie ons koerante doen buitensporig sleg nie. Die Afrikaanse koerante stel my wel nogals gereeld teleur, maar dalk is dit maar net omdat dit “myse mense” is jy weet. Wat my ongemaklik laat met die media (en vandag weer gepla het) is die indruk wat geskep word dat die media ‘n tipe “objektiewe stem van die mense” is. Wat te min gehoor word is dat die media erken dat dieselfde magte wat selfs hoë profiel politici met tye na marionette laat lyk, ook in spel is in die joernalistiek. Die vraag is ook maar “wat verkoop”, en die stemme wat verkope laat val word uitgesny, die stories wat verkope laat styg word ingesit. Ons het nodig dat beide regering en media (en ook akademie en kerk) eerlik raak oor die feit dat ons in die moeilikheid is, omdat ons almal in rigtings gedruk word deur magte wat sekere stemme stilmaak, en die agenda verdraai om sekeres te bevoorbeeld. Om die regering as die vark in die verhaal te skets en onsself op die morele hoë grond te plaas is ‘n oorvereenvoudiging wat ons op die lang termyn duur gaan kos.
En laastens (vir die oomblik) het my eie kerk my ongemaklik gelaat. Want wat het ons as kerk nou eintlik gesê wat anders is as die breë populêre middel-klas diskoers wat vandag afgespeel het? Ons het nie eens gepoog om dit in kerklike taal te omskryf nie (wat ek baie waardeer het), maar het meer belangrik die persepsie gelaat dat die konstitutionele demokrasie ons “hoogste goed” is, en onsself verbind om ‘n spesifieke politieke vorm te verdedig. Alhoewel ek dink die kerk in sekere tye ‘n stem moet wees wat ‘n “beter” politieke bedeling te ondersteun (om byvoorbeeld te pleit vir ‘n demokrasie i.p.v ‘n Nasionalistiese regering), en met ander tye haar stem kan byvoeg om te sê dat ‘n sekere rigting beter as ‘n ander is, is daar ‘n stuk geweld aan die verbintenis tot die verdediging van ‘n konstitusionele demokrasie wat nie by die kerk hoort nie. Ek is bly dat my eie kerk binne die konteks van wit afro-pessimisme probeer om mense positief te stem oor ons land, maar ek dink die kerk het ‘n ander tipe kritiese stem nodig as om bloot soos die FW de Klerk stigting onsself te verbind tot die beskerming van ‘n vorm van regering wat op ‘n spesifieke moment in ons geskiedenis seëvier het. As kerk kan ons so ‘n politieke beleid slegs voorlopig ondersteun solank as wat ons oortuig is dat dit bydra tot geregtigheid. Dalk is dit wat ons bedoel, dat ons oortuig ‘n dat ‘n konstitusionele demokrasie (eerder as een van die ander vorme van demokrasie) “God se wil” is, maar ek word ongemaklik gelaat, en wonder of ons nie maar bloot hierdeur dieselfde politieke stemme wat ons nog altyd ondersteun het net verder ondersteun nie… maar dit is ‘n gesprek wat ons hier onder mekaar ernstig sal moet voer.
Ek voel nou beter. Die skryf was vir my goed. So kom ek sê wat ek dink nou kan gebeur.
Ek dink dis sleg dat daar vandag “ja” gestem is vir die POIB. Ek dink egter ‘n “nee” stem sou bloot ‘n troosprys gewees het, want dan sou ons maar net teruggeval het op ouer wetgewing wat ook nog te veel beskerming vir hulle wat reeds in posisies van mag is gee. Ons moet wegkom van ons 1982 wetgewing lyk dit my (ten spyte van die pogings wat al gemaak is om dit te verbeter). Ons gesprek moet dus eerder val op die proses waarin daar oor wetgewing gekonsulteer word (IDASA se versoek gister), en om vir konkrete voorstelle rondom spesifieke veranderinge te argumenteer (byvoorbeeld die Nelson Mandela Centre of Memory se voorstelle). Dit gaan ons nie by ‘n ideale samelewing uitbring nie. Dis waarskynlik onmoontlik vir Suid Afrika om in die konteks van ander lande se wetgewing wette te maak wat ‘n radikaal oop samelewing in die korttermyn sal help vorm (alhoewel dit nogals nice sou gewees het). Die toets vir die publieke stemme wat vandag geveg het vir vryheid, is of hulle more gaan voortgaan om ‘n konstruktiewe bydra te maak, en of #blacktuesday maar net gegaan het daaroor om vingers na die regering te wys. As die kerk praat, dan beteken dit ons herinner dat die toets van ‘n konstruktiewe bydra lê in die lewens van die armstes, gemarginaliseerdes en uitgeworpenes in die samelewing, nie bloot in liberale waardes soos “media vryheid” ter wille van media vryheid nie. As ons as kerk praat, dan weet ons ook dat ons voorstelle vir beter wetgewing voorlopig is, en binnekort weer bevraagteken moet word, want hierdie is nie die Koninkryk nie.
4 Kommentaar	| kerk, politiek, Publieke Teologie	| Sleutelwoorde: Black Tuesday, media vryheid, NG Kerk, POIB, Protection of Information Bill	| Permalink
Jy deurblaai op die oomblik die argiewe vir die politiek kategorie.