Middeleeuse seereg van Oléron tot Wisby: jurisdiksies in die seereg - Artikels - 2022
Middeleeuse seereg van Oléron tot Wisby: jurisdiksies in die seereg
Deur Edda Frankot
Gemeenskappe in Europese geskiedenis: voorstellings, jurisdiksies, konflikte, geredigeer deur Juan Pan-Montojo en Frederik Pedersen (Pisa University Press, 2007)
Samevatting: In hierdie hoofstuk word die geskiedenis van die Middeleeuse seereg en die praktyk daarvan in Noord-Europa ondersoek. Daar word beweer dat, in teenstelling met die geskiedskrywing, 'n algemene bo-territoriale reg van die see nie in die Middeleeue in hierdie streek bestaan ​​het nie. In plaas daarvan is Noord-Europa verdeel in verskeie plaaslike, streeks- en nasionale jurisdiksies, wat elk verskillende wette gebruik het. Die hoofstuk begin met 'n oorsig van geskrewe seewette van die Rôles d'Oléron tot die Wisby Sea Law. Vervolgens word die beskikbaarheid van hierdie wette in vyf Noord-Europese dorpe (Lübeck, Reval, Danzig, Kampen en Aberdeen) ondersoek, asook die gebruik daarvan in die stadshowe. In die laaste afdeling word die administrasie van maritieme geregtigheid aangepak. In hierdie afdeling word voorgestel dat 'n gemeenskaplike Middeleeuse seereg 'n onmoontlikheid was as gevolg van die afwesigheid van 'n supra-territoriale jurisdiksie wat so 'n wet sou kon implementeer.
Inleiding: In die Middeleeuse Europa was handel die belangrikste aktiwiteit, behalwe oorlogvoering en diplomasie, wat gereelde kontakte tussen persone uit verskillende gebiede behels het. Langafstandhandel, wat in Noord-Europa in die eerste plek oorsee bedryf is, was uit die aard van die saak super-territoriale handel. Dit het handelaars, skippers en hul bemanning van regoor die Noord- en Oossee in aanraking gebring en toegesien dat Wes-Europa broodnodige graan en ander grootmaatprodukte voorsien, in ruil vir lap, sout en wyn.
Ten einde 'n gladde verhouding tussen almal wat by hierdie handel betrokke is, te verseker ten opsigte van probleme wat tydens seereise voorkom, is maritieme wette geformuleer. Hierdie maritieme wette, wat die verskeping tussen verskillende gebiede gereguleer het, was intrinsiek supra-territoriaal. Of was hulle? Regulasies rakende seereg is opgeteken in samestellings soos die Rôles d'Oléron [Rolls of Oléron] en die sogenaamde Wisby Sea Law, wat in die verlede 'n wydverspreide geldigheid toegeskryf het. Die bestaan ​​van verskillende dorpswette, insluitend maritieme regulasies, dui egter daarop dat die seereg glad nie tussen gebiede gedeel is nie, maar oor baie klein jurisdiksies verdeel was.
Die opvatting van hierdie gedeelte van die boek dat daar verskillende soorte jurisdiksies vir verskillende gebruikers bestaan, insluitend 'n jurisdiksie vir maritieme handelaars, blyk dus van meet af aan onakkuraat te wees, ten minste met betrekking tot die seereg. Die feit bly egter staan ​​dat handelaars en skippers wat by oorsese handel betrokke was, wel spesiale behoeftes gehad het wat deur almal gedeel is, byvoorbeeld met betrekking tot die verkryging van geregtigheid in die buiteland. Hoe is daar dan aan hierdie behoeftes voorsien? Hierdie hoofstuk sal probeer bewys dat hoewel daar nie 'n algemene supra-territoriale reg in Noord-Europa bestaan ​​het nie, maar tog in die spesiale behoeftes van maritieme handelaars voorsien is. In die eerste plek sal die verspreiding van die geskrewe wette van Oléron na Wisby ondersoek word en 'n oorsig gee van die wette wat tussen 1200 en 1500 ontstaan ​​het. Tweedens sal die beskikbaarheid van hierdie wette by die Noord-Europese stadshowe vasgestel word, gevolg deur 'n ontleding van die gebruik van die geskrewe wette by hierdie howe. Laastens sal daar gekyk word na die administrasie van maritieme geregtigheid om vas te stel watter regsgebiede bevoeg is in maritieme aangeleenthede, hoe handelaars en skippers besluit het na watter hof hulle moet wend en waarom 'n algemene supra-territoriale reg nie ontstaan ​​het nie.
Kyk die video: France Bridge to Oleron island, Gopro. France Charente maritime Pont vers Ile dOléron, Gopro (Mei 2022).