BBos broei ŉ (ander) storie uit | Chanette Paul se Blog
BBos broei ŉ (ander) storie uit
8 Kommentare	Categories: Uncategorized
Soggens kon ek buite skryf voor die son my begin vang het
My verblyf op Baardskeerdersbos, of BBos soos die locals dit noem, het alle verwagtinge oortref. En die van julle wat BBos ken, sal miskien net so verras wees oor die stukkie paradys wat ek die voorreg gehad het te beleef.
Dit het behoorlik gevoel of ek in ŉ verre land is waar dinge anders is en tyd verstadig het. Ek dink die foto’s sê alles.
Wat die hoeveelheid skryfwerk wat ek ingekry het betref, het ek ook my stoutste verwagtinge oortref. ŉ Nuwe rekord geslaan toe ek op een dag oor die 9 000 woorde geskryf het. Maar die hoeveelheid woorde per dag is nie so belangrik soos die hoeveelheid storie wat mens ingepas kry nie en ook dit het verstommend goed afgeloop. Dink ek. Hoop ek. En ook maar net uiteindelik.
Wat ek weer van voor af moes leer – en dit het gesorg vir ŉ paar dae van paniek – is dat ek nie goed is met beplanning nie. En ook dat ŉ storie nie geforseer kan word nie. Op ŉ manier besluit die storie self oor wat sy wil wees en as ek daarmee begin peuter, loop ek my rieme styf.
Maar miskien moet ek by die begin begin om te kan verduidelik.
Terwyl ek nog besig wat met Dryfhout het ek natuurlik al weer aan die volgende boek begin dink. Ek het besef ek gaan alweer ŉ nuwe fase in, ná die Gys-fase. Toe dink ek, hoekom nie weer ŉ romanse inpas voor ek besluit nie. Sit toe en maak ŉ paar aantekeninge oor ŉ idee wat by my posgevat het.
Nou ŉ romanse is so 44 000 woorde, maar toe ek my weer kom kry dring ŉ paar vroulike karakters hulle uit alle oorde aan my op. Hulle is familie kom ek toe agter en daar is vier van hulle. Ek besef toe dadelik, die spulletjie gaan nie tevrede wees om in een romanse ingedruk te word nie. Besef toe, oukei dis nou maar weer ŉ dikker boek. Ek laat dit toe daar en nadat ek Dryfhout klaargemaak het, gaan sit ek toe weer so na die vier girls en kyk. Toe dag ek die spulletjie wil elkeen ŉ eie boek hê.
Ek lê toe so min of meer die konsep van ŉ kwartet voor aan my uitgewer en sy sê nee, dis reg.
Van nader bekyk
En dis toe dat ek BBos toe gaan, doodgelukkig daarmee dat ek aan die eerste van vier boeke gaan skryf en dat elkeen so 80 000 woorde gaan wees – dis nou so dik soos die Daveltjies..
Moenie glo nie. Toe ek so by 40 000 woorde kom, weet ek die storie moet nou begin draai maak om vir die landing in te kom. Maar ek kry haar nie gedraai nie. Dag toe oukei, sy wil dalk bietjie langer wees. Teen 50 000 woorde, wil sy nog steeds nie draai nie en ergste van alles is, die karakter wie se boek ek gedink het ek besig is om te skryf, dis nou Jo Calitz, kry stywe kompetisie van haar tante, Sue. Teen 60 000 woorde, besef ek die spul het agteraf onder mekaar geknoei, maar ek weet nie wat nie.
Daardie aand gaan slaap ek in sak en as. Ek het my storie verloor, my karakters is blerrie agterbaks en ek weet nie waarheen nou nie.
Ek dink dit was Totius wat gesê het die slaap is ŉ wondersoete ding (of was dit wonderskoon?). Glo my, die man het geweet waarvan hy praat. Toe ek die volgende oggend wakker word en ek luister so na die watertjie wat verby stroom en die voëls en die paddas, is die eerste frase wat in my kop kom: nie vier nie, twee.
Ek hol af met die trap na my skootrekenaar, klap oop, wag ongeduldig dat ek by my manuskrip kan uitkom en scroll deur. So waar as wragtag. Sue en Jo wil in een boek wees en Nan en Jeannie in ŉ tweede. En hulle wil nie eens in 100 000 woorde ingedruk word nie, hulle soek ruimte.
'n Deur in bos kan tot baie dinge lei.
Tensy die vier van hulle weer begin muit, lyk dit dus vir my asof daar nou ŉ tweeluik gaan wees. Ek staan op die oomblik net so duskant 80 000 woorde (solank as wat die eerste boek moes gewees het!) en die storie het begin draai. Presies hoeveel ruimte Jo en Sue gaan nodig hê, weet ek nie, maar ek reken ek is so ŉ raps oor halfpad.
Nou moet ek eers weer vir ŉ week of wat my girls laat staan om manuskripontwikkeling te doen. Hoop nie hulle misbruik die tyd om met nuwe planne vorendag te kom nie en gebruik dit eerder om met my met ŉ lekker titel te verras. Want dié ontbreek nog jammerlik.
8 Responses to “BBos broei ŉ (ander) storie uit”
Februarie 13, 2011 om 9:08 nm	Sjoe, ek kan skaars glo dis BBos. Jy het op ‘n pragtige plek gebly! Dankie dat jy vertel hoe jy skryf. Ek vind dit baie interessant en leersaam.
Februarie 14, 2011 om 7:08 vm	Ek was regtig bevoorreg. Die stilte daar, dis nou benewens die watertjie en paddas, is ongelooflik en die donker, donkerder as wat ek geweet het dit kan wees. Ek is bly jy vind die skryfstories interessant. Dis moeilik om te verduidelik hoe die skryfproses werk. Vir my sal daar altyd iets magies aan wees, al is die bowe alles baie harde werk. Ek dink dis hoekom dit verslawend kan wees! 😉
Februarie 14, 2011 om 9:17 vm	Hello, ek het jou al in ‘n vorige kommentaar gewaardku oor die girls. Lyk my regtig dis ‘n MOEILIKE, maar interessante spannetjie met wie jy deurmekaar is!!! Sterkte! Ek glo jy sal hulle kan hanteer… Jy maak ons nou so nuuskierig, kan nie WAG vir die boek om te verskyn nie!!
Februarie 14, 2011 om 1:41 nm	Moes jou waarskuwing meer ter harte geneem het! 😉
Februarie 15, 2011 om 5:02 nm	Sien uit na daai girls! En wens ek het die moed om so ‘n uitvluggie te doen – te bang ek vergaan sonder my hond en my internet!!
Februarie 17, 2011 om 5:14 nm	My kat is gelukkig vergewensgesind! En ja, mens mis die internet, maar ek kan jou nie sê hoeveel tyd mens daarsonder wen nie. Selfde geld vir TV.
Maart 7, 2011 om 11:29 vm	Hoekom lyk jou Bbos anders as die een wat ek ken? Daai foto’s lyk meer na die kloof in die Bbos-kontrei en ek het ‘n vermoede dit spook daar – dié dat die girls so met jou spook! Voorspoed
Maart 7, 2011 om 11:46 vm	O aarde, dis maar goed ek het nie geweet nie! Komende van ‘n spookkenner en ‘n spooktoer deskundige, moet ek aanvaar dis die rede. Hoop nie ek het die spoke saam gebring huis toe nie. 😉 Ek het ook nie geweet daar is sulke plekke in Bbos nie!
« op pad	Ek en Valiant en die Woordfees – 12 Maart »	Email Subscription