Vroeër hierdie week het iemand weer vir Marina ‘n jong Gevlekte ooruil gebring met ‘n beseerde vlerk. Sy sê as mens hulle op hul rug laat lê is hulle so mak soos ‘n hoender… Verseker het sy nog nie ‘n hoender gevang nie… Ek het, en dit was wild!
Dis nie iets wat sommer self mooi sal aangroei nie, ‘n operasie met tydelike sjirurgiese penne is al wat sy redding sou wees. Sy werk tans vir die staat en daar is nie geld vir sulke dinge nie. Sy het vir die penne uit haar eie sak betaal en ‘n kollega wat spesialiseer in voëls het haar geleer om die prosedure te doen.
Oom Giel was getroud met tant Annetjie. Sy was net ‘n ou gesie… sy was deurskynend bleek, maer en vir my ‘n patetiese figuurtjie. Sy is toe vroeg dood aan haar hart en oom Giel het weer getrou met ‘n tannie Sarie wat ek nooit geken het nie. Hy is kinderloos en die enigste wat nog leef. Op agt en tagtig rook hy glo baie, is gesond en helder van gees.
Oom Wies. Liewe, liewe oom Wies. Hoe pyn my hart nou oor verlang na Oom. Plooie het diep spore oor sy gesig gekerf. Hy was verskriklik skaam en inkennig, veral wanneer daar enige vroumense in die geselskap was. Dit was hy wat altyd vir ons koffie gegee het. Wanneer daar melk was, het hy die bekertjie lou melk uit die spens gaan haal, en ek hoor die rinkel van die kraletjiedoilie teen die metaal melkbeker soos hy onbeholpe om die hoek van die tafel kom.
Ek het byvoorbeeld skoon vergeet dat daar nog ‘n boetie was. Oom Frans. Hy en oom Bert was eie broers en het ‘n ander ma gehad. Ek kan nie onthou dat ek hom ooit gesien het nie. Hulle het in Pretoria gewoon. Sy seun Frans het op ‘n stadium by die ooms gebly en daarna baie kom kuier. Ek was ‘n klein dogtertjie en die ouer sussies tieners. Sus Annemarie sê sy was verlief op Frans, maar hy het net oë gehad vir Trisa…
Ek onthou ook hoe hulle teen skemertyd omgestap het en by ons kom tee drink het. En by ons het hulle soos al die gaste, of kuiermense soos ons dit geken het, tee gekry. Die skinkbord moes behoorlik gedek wees, met al die lepeltjies in dieselfde rigting.
Al het die ooms nie kinders gehad nie, het hulle vir ons gehad. Ons was maar elke dag omtrent daar. Saam of elkeen op sy eie.
Dan was Ma altyd betrokke by die skool, kerk en gemeenskap. Ek sal verseker nooit daardie emmers en emmers vol pannekoek deeg vergeet wat in ons huis aangemaak is vir die pannekoek stalletjie nie. My arme kinders se ma was so oorweldig dat sy geweier het om enigsins by skoolaktiwiteite betrokke te raak…
Dankie Ma vir so baie dinge wat ons by Ma kon leer. Daar is eintlik te veel om op te noem, maar hier is ‘n paar lewenslesse wat ek vir altyd sal onthou.
Dis die prentjie van Ma wat ek vir altyd en altyd sal onthou... glimlag om die mond en blomme in die hand.
Dit was lekker om na ‘n baie stresvolle termyn bietjie tyd te he vir dinge wat vir my lekker is. Dit gee my weer woema vir ‘n lang tyd…
Ondanks wat die grootste gros mense dink, het onderwysers het baie min tyd vir hulle self. Van die begin van hierdie jaar af moet alle punte voor die aanvang van ‘n skoolvakansie by die departement ingehandig word. Dit plaas ons vir ‘n paar weke onder baie groot druk, MAAR… dit gee ons dan ‘n welverdiende vakansie sonder merkwerk. Voorbereiding vir die nuwe termyn moet egter nog gedoen word, so ons kom nie skotvry af nie.
Almal dink nie dieselfde as ek nie, en vir ons oudste is dit absoluut ondenkbaar dat haar moeder so kan dink! Hierdie jaar is eintlik vir ons ‘n groot jaar, ‘n ronde 30 jaar! Sy en haar pa het toe saamgespan en vir ons tweetjies ‘n heerlike verrassingsdag beplan.
Baie dankie vir ons leeftyd saam. Dankie dat jy nog nooit my persoonlikheid doelbewus probeer verander het nie. Dankie dat ek aan jou sy kon groei as mede-verantwoordelike in ons verbintenis in die mens wat ek vandag is. Baie dankie dat jy nie aan my karring wanneer ek in my innerdieptes in verdwyn nie. Dankie vir ons twee pragtige dogters vir wie jy ‘n pa duisend is en ‘n veilige hawe. Dankie dat jy so oulike bederf oupa is vir ons babatjie en vir haar swaaie bou en op die motorfiets al die diere gaan wys. Dankie dat jy my gun om my eie ek te wees, om dinge doen wat na aan my hart lê en altyd aanmoedig vir aanhouer-wen waar ek ‘n tou wil laat los.
Ons oom en neef het ‘n pragtige lapa gebou en stortgeriewe met ‘n donkie vir warm water. Omie, soos ons vir oom Ford (Petrus) noem, gaan werklik uit sy pad om alles wat ‘plaas’ is beskikbaar te stel vir wonderlike ervarings vir veral die kleintjies wat nog nooit blootgestel was daaraan nie. Na die eerste rit op die trekker en sleepwa wou hulle net op. “Wanneer ry die trekker weer Ouma?” is ‘n vraag wat ek vele male gehoor het oor die loop van die naweek.
Dit was my kleindogter se eerste kamperasies, en sy het haarself soos ‘n wafferse juffer op haar pienk stoel gedrapeer… baie gemaklik, Ouma, baie gemaklik! Sy is nog te klein vir molletjies, maar ‘n hele paar ander kleintjies kan nou die rympie opsê om die Molletjies te oortuig om uit te kom.