Nuwe konstitusionele samelewing - Inligting
Nuwe konstitusionele samelewing
Die New Constitutional Society is in Januarie 1910 gestig "om alle suffragiste wat in die verkiesingsbeleid teen die regering glo, te verenig, wat op grondwetlike wyse wil werk en om te onthou van openbare kritiek op ander suffragiste wie se gewete hulle daartoe lei om verskillende metodes ".
New York Historical Society verkry skaars eerstehandse aantekeninge van die konstitusionele konvensie
New York, NY, 31 Mei 2011-Op 'n veiling wat op Vrydag 20 Mei by Sotheby's gehou is, het die voorsitter van die New-York Historical Society, Roger Hertog, die notaboeke van die konstitusionele konvensie van John Lansing, Jr., 'n afgevaardigde van New York by die Philadelphia-konvensie van 1787, gekoop. Hertog het aangekondig dat hy die buitengewoon skaars dokumente aan die Biblioteek van die Historiese Genootskap sal skenk.
Die New-York Historical Society beplan om die Lansing-vraestelle in hul oorspronklike formaat te digitaliseer om oral met geleerdes te deel. Die dokumente sal ook in 'n uitstalling vertoon word wanneer die galerye van die Historical Society in November 2011 heropen.
"Met hierdie wonderlike geskenk het Roger Hertog die voorregplek van die New-York Historical Society verseker as een van die belangrikste bewaarplekke ter wêreld vir geleerdheid en onderrig oor grondwetlike geskiedenis," het Louise Mirrer, president en uitvoerende hoof van die Historical Society, gesê. 'Saam met die aantekeninge oor die konvensie wat deur die South Carolinian Pierce Butler - deel van die Gilder Lehrman -versameling op deposito by die Historical Society - en ander buitengewone oorspronklike bronne van versamelings van Gilder Lehrman en Historical Society, geskryf is, vestig Lansing se konstitusionele notaboeke ons instelling as 'n belangrike plek om te verstaan ​​dat die Grondwet 'n produk is van kompromie, onderhandeling en briljante denke, 'n prestasie wat byna sonder gelyke in die moderne geskiedenis is. "
"As u van die Amerikaanse geskiedenis hou, moet u uself afvra hoe gereeld (indien ooit) u die kans kry om 'n eerstehandse verslag van een van die belangrikste gebeurtenisse in die geskiedenis te sien," het Roger Hertog gesê. 'Die notaboeke van John Lansing uit die konstitusionele konvensie is 'n seldsame weergawe: 'n ooggetuieverslag van die skepping van die Amerikaanse grondwet.
John Lansing Jr. (1754-1829) is in Albany gebore, het die regsberoep aangeneem en was 'n afgevaardigde van New York by die konstitusionele konvensie. Sy gedetailleerde aantekeninge van die konvensie sluit aan by die van Rufus King, wat reeds in die versameling van die Historical Society is, en verryk ons ​​kennis van die debatte en kompromieë wat die grondslag van die Verenigde State gehelp het. Lansing was ook 'n belangrike rol in die bekragtigingskonvensie in die staat New York in 1788 in Poughkeepsie, waar sy aandrang dat die nuwe grondwet deur 'n Handves van Regte vergroot word, gehelp het om die beskerming te beskerm wat burgers vandag geniet.
Die geheimhoudingsgelofte van die afgevaardigdes, wat die neem van notas vir publikasie verbied het, beperk die hoeveelheid materiaal wat geskep is om die konvensieverrigtinge te dokumenteer. Alhoewel aantekeninge deur 'n aantal ander afgevaardigdes, waaronder James Madison, oorleef, is Lansing's een van die suiwerste en mees gedetailleerde, wat 'n unieke en ongeredigeerde eerstehandse weergawe bied van die tydperk van Lansing se bywoning van die Konvensie.
"Om deur die Lansing-notaboeke te lees, is 'n opwindende ervaring," sê Jean Ashton, uitvoerende vise-president van die New York Historical Society en direkteur van die biblioteekafdeling. 'Lansing het toesprake en besprekings opgeneem, name toegeken en posisies geïdentifiseer, terwyl die afgevaardigdes deelgeneem het aan die gee-en-neem-debat. Lansing het ontsteld geraak oor die vergadering om 'n heeltemal nuwe regering te stig, eerder as om slegs die Statute van die Konfederasie te wysig, soos aangekla. Lansing en sy mede -New Yorker Richard Yates het die byeenkoms vroeg verlaat, maar nie voordat hy aktief deelgeneem het en hierdie verhelderende en uiters belangrike rekord geskep het nie. "
"Die verkryging van John Lansing, Jr.'s Notebooks van die konstitusionele konvensie deur die New York Historical Society is 'n belangrike gebeurtenis vir die Historical Society en vir diegene wat belangstel in die geskiedenis van die totstandkoming van die Grondwet," sê Richard Beeman, Universiteit van Pennsylvania historikus en skrywer van Plai, Honest Men: The Making of the American Constitution. "Lansing was een van die 'nee-sêers' in die konstitusionele konvensie, en sy aantekeninge oor die debatte in die konvensie bied ons 'n belangrike perspektief van een van die min afgevaardigdes in Philadelphia die somer wat kritiek op die verrigtinge was."
Pauline Maier, geleerde van die Amerikaanse revolusie aan die Massachusetts Institute of Technology, het gesê: "Dit is 'n skouspelagtige verkryging vir die New-York Historical Society, presies waar die John Lansing, Jr., notaboeke behoort te wees. Dit sal aansienlik toevoeg aan die reeds ryk versamelings van die Genootskap oor New York en die Amerikaanse grondwetlike geskiedenis. Dat die Historical Society beplan om die notaboeke vir die gebruik van geleerdes oral te digitaliseer, dra net by tot die goeie nuus. "
Francis Hopkinson en die Grondwet
Op 17 September was die 225ste herdenking van die ondertekening van die Grondwet van die Verenigde State van Amerika in die Independence Hall in Philadelphia. Francis Hopkinson, 'n boorling van Philadelphia, het voorheen die Onafhanklikheidsverklaring onderteken en was baie aktief in die debatte by die Konstitusionele Konvensie in 1787.
Hopkinson was 'n man met merkwaardige talente en prestasies, veral op die politieke, artistieke en literêre gebied. Hy word dikwels toegeken vir die ontwerp van die Amerikaanse vlag, die amptelike staatsseël van New Jersey, sowel as seëls vir die American Philosophical Society en die Universiteit van Pennsylvania. Soos 'n aantal ander ondertekenaars, was Hopkinson ook 'n slawehouer.
In Bordentown, New Jersey, trou Francis Hopkinson met Ann Borden (kleindogter van die stigter van die stad) in 1768. Hy raak byna onmiddellik betrokke by regs- en gemeenskapsake, en teen die tyd van die Revolusionêre Oorlog skryf hy ballades soos die 'Battle of the Kegs "(1778) ter herdenking van die gebruik van myne in oorlogvoering en om Amerikaners by te staan ​​vir die saak van vryheid. Een skrywer vergelyk hom met die beroemde Thomas Paine "in prosa en vers".
Hopkinson, 'n bekwame skilder, digter en invloedryke regter, was 'n vaste voorstander van die Revolusie en Amerikaanse onafhanklikheid. Hy was ook 'n belangrike rol in die bekragtiging van die Amerikaanse grondwet. Een van sy bekendste geskrifte ter ondersteuning van die bekragtiging daarvan is 'n gedig en 'n allegoriese opstel met die titel Die Nuwe Dak, wat gepubliseer is in die Pennsylvania pakkie op 29 Desember 1787.
In Die nuwe dak, Beskryf Hopkinson 'n groep "bekwame argitekte" wat die swakheid van ''n sekere herehuis' ontdek het, wat bestaan ​​uit 13 balke (wat die kolonies verteenwoordig onder die Statute van die Konfederasie.) Die balke was in so 'n jammerlike toestand dat hulle moes herstel word. Hy eindig sy opstel met 'n beskrywende analise wat die noodsaaklikheid beklemtoon om die Grondwet te bekragtig. Hy skryf: 'Stel julle voor, goeie vriende, 'n man met 'n koei en 'n perd - o die kantels, die kantels, hulle sal op sy koei val, hulle sal op sy perd val en hulle verwond en hulle kneus en maak hulle dood, en die arme man sal van honger omkom. " Die argitekte van die nuwe struktuur (Grondwet) sou die gebou sowel as die man se besittings red.
Ongelukkig is hierdie entoesiastiese Amerikaanse patriot die oggend van 9 Mei 1791 getref of 'gegryp met 'n apoplektiese pas', soos dr. Benjamin Rush dit genoem het, en het kort daarna gesterf. Hy is begrawe in die Christ Episcopal Church in Philadelphia, wat sy weduwee -vrou en die nageslag agtergelaat het saam met die publiek en sy mede -staatsmanne. Hopkinson het 'n groot nalatenskap aan hulle sowel as die nasie gelaat met sy onselfsugtige pogings om Amerikaanse onafhanklikheid te vestig en 'n werkende regering te skep wat steeds lewensvatbaar is in die huidige wêreld.
Onder die vele skatte van die Historical Society of Pennsylvania is twee handgeskrewe konsepte en vier gedrukte dokumente wat die ontstaan ​​van die nuwe regeringsvorm voorstel wat deur die Grondwetlike Konvensie voorgestel word. U kan hierdie dokumente aanlyn bekyk.
'N Geskiedenis van die Suid-Afrikaanse Grondwet 1910-1996
Die nuwe grondwet is tussen Mei 1994 en Oktober 1996 beding in die land se eerste demokraties verkose konvensie, die Konstitusionele Vergadering. Die eis vir 'n demokratiese grondwetlike bedeling was egter nie nuut nie, en was eintlik so oud soos Suid -Afrika self. Die Grondwet was nie slegs 'n produk van onderhandeling in die Grondwetlike Vergadering nie. Ervarings in ander dele van die wêreld het 'n rol gespeel in die ontwikkeling daarvan, en baie van die bepalings daarvan is die realisering van jare se stryd en het 'n historiese betekenis.
Die geskiedenis van hierdie grondwetlike ontwikkeling strek oor nege dekades tussen twee belangrike mylpale, beide vredesverdrae wat konflik beëindig het en nuwe grondwetlike bevele tot gevolg gehad het. Die eerste was die Verdrag van Vereeniging van 31 Mei 1902, wat die Anglo-Boereoorlog beëindig en die grondslag gelê het vir die aanneming van Suid-Afrika se eerste grondwet. Hierdie grondwet is opgestel in 'n nie -verteenwoordigende konvensie. Die tweede was die tussentydse grondwet van 1993, wat ook beskryf is as 'n vredesverdrag wat konflik beëindig het. Net soos die vorige vredesverdrag, het dit die basis gelê vir 'n nuwe grondwet, maar hierdie keer moes dit opgestel word in 'n demokraties verkose konvensie, die Konstitusionele Vergadering.
Daar was vier grondwette in Suid -Afrika
In 1910 besluit Brittanje om hom aan die regering van Suid -Afrika te onttrek en gee die land oor aan die blanke inwoners van Suid -Afrika. Hierdie mense was die Britse setlaars en die Boere. Die eerste Grondwet vir die Unie van Suid -Afrika is in 1910 aanvaar. Dit het regte aan die blanke minderheid verleen, maar die stemreg van die meerderheid Suid -Afrikaners is weggeneem.
In 1960 het die blanke regering 'n referendum gehou om te besluit of Suid -Afrika 'n Republiek sou word. Op 31 Mei 1961 is Suid -Afrika tot Republiek verklaar en die regering het die tweede Grondwet aanvaar. Dit het ook die regte van swart mense weggeneem.
In 1983 het die regering die derde Grondwet aanvaar. Hierdie Grondwet het die driekamer -parlement geskep, wat beteken dat daar 'n aparte parlement vir die Wit, Kleurling en Indiër was. Hierdie Grondwet het swart mense uitgesluit en outomaties burgers van die geboorteland gemaak waar hulle gebore is. Hulle het geen regte buite hierdie tuislande gehad nie.
In 1994 het ses-en-twintig partye onderhandel en 'n tussentydse Grondwet aanvaar wat aan almal die stem gegee het. Hierdie Grondwet het twee jaar geduur. Gedurende daardie tyd het die verkose regering as die Konstitusionele Vergadering gewerk en moes 'n finale Grondwet opgestel word.
Die geboorte van Suid -Afrika
Die Anglo-Boereoorlog, wat in 1899 begin het, het gelei tot die vereniging van vier onafhanklike gebiede tot die Unie van Suid-Afrika. Tydens hierdie oorlog het baie Afrikaanse mense hulself met die Britte vereenselwig in die hoop om hul lot te verbeter.
Volgens Andre Odendaal, 'n prominente historikus aan die Universiteit van Wes -Kaapland, het die Afrikanerleiers as 'n derde rede die feit gegee dat "die Kafferstamme "binne en buite die Republieke was byna almal gewapen en het teen hulle geveg. . Generaal Botha het twee weke voor die Republikeinse oorgawe verklaar: "Die Kaffer -vraag word daagliks ernstiger" (Odendaal, 1984: 36).
Die Afrikaners was egter verkeerd, want ten minste 37 472 Afrikaanse mense is saam met Afrikaners in Britse konsentrasiekampe opgesluit. Dit lyk asof die Britte baie gemeen het met die Afrikaners: in die Verdrag van Vereeniging het klousule 8 eenvoudig gesê: 'Die kwessie oor die toekenning van die franchise aan inboorlinge sal eers na die instelling van [Afrikaner] selfregering beslis word'. Die herhaaldelike pleidooie van Afrika -leiers aan die Britte om nie die paar jammerlike regte wat hulle in die Kaap het, in die gedrang te bring nie, is geïgnoreer.
Op 12 Oktober 1908, presies nege jaar na die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog in 1899, het 'n Nasionale Konvensie van blanke verteenwoordigers uit die vier kolonies in Durban vergader. Blankes, wat tot dan toe in oorlog met mekaar was, het verenig om 'n regering te vorm wat die Afrikaanse meerderheid uitgesluit het. Twee belangrike debatte sou die beraadslagings van hierdie grondwetmakers oorheers: die 'inheemse vraag' en die keuse tussen 'n federale en 'n eenheidsbedeling.
Laasgenoemde debat het oor die rasseverskil gegaan. Vir die Afrikaner-regeerde republieke sou 'n federasie beteken dat hulle hul onafhanklikheid kon behou en nie hoef te swig voor die liberalisme van die Kaap nie. Die vraag is ook hardop bespreek in Afrikaanse koerante (Izwi labantu, 1907 & Odendaal, 1984: 95) en binne Afrika -organisasies. Tydens die eerste vergadering van die Suid -Afrikaanse naturellekongres wat in Augustus 1907 gehou is, het die lede besluit:
Dat hierdie konferensie van die bruin mense en inboorlinge van die Kaapkolonie -vergadering in Queenstown van mening is dat in die geval van die aanneming van enige vorm van nouer vereniging van die Suid -Afrikaanse kolonies:
(a) Federasie verkies bo eenwording.
(b) Die vorm van federasie moet aangeneem word waarin die Federale Parlement slegs die bevoegdhede uitoefen wat spesifiek in die federale grondwet aan hom gegee word.
(c) Die Cape Franchise moet die basis van die federale franchise wees.
(d) Die kieserslys moet die basis van die verteenwoordiging van die federale parlement wees.
(e) Die huidige sogenaamde inheemse gebiede (Swaziland, Basoetoland en Brits Betsjoeanaland) moet as buite die federale gebied beskou word en onder die beskerming van die keiserlike regering wat deur die hoë kommissaris verteenwoordig word vir sodanige inheemse gebiede, tensy of totdat voorsiening gemaak word vir die verteenwoordiging van sulke gebiede in die Federale Parlement deur lede wat op dieselfde grondslag verkies is as in kolonies wat die federasie vorm. (Odendaal, 1984: 100)
Alhoewel Afrika -mense nie verteenwoordig was in die onderhandeling van die grondwet nie, is hulle nie belet om 'n versoekskrif aan die konvensie om dit op te stel, te weerhou nie. Die vrees om die regte wat hulle wel besit te verloor, het baie Afrikaanse mense ontstel en die ondersteuning van die paar organisasies wat hul belange verteenwoordig, versterk. By die konvergensie van sulke belange het Afrikaanse organisasies met mekaar geraadpleeg om maniere te vind om die konvensie te beïnvloed. Dit het deels die basis gelê vir 'n enkele nasionale organisasie. In sy voorlegging aan die konvensie verklaar die Natalse inheemse kongres:
Ons inboorlinge van Natal, alhoewel ons lojale onderdane van die kroon is en die belastinglas deel, werk ons ​​onder ernstige gestremdhede deur uitgesluit te word van gratis toegang tot die franchise en het ons geen doeltreffende middele om ons begeertes aan die parlement bekend te maak nie en geen besparings in sake nie met betrekking tot ons belangrikste belange, soos belasting en ander dinge. Ons smeek nederig, met betrekking tot ons toekomstige regering, om 'n mate van verteenwoordiging in die Wetgewer. Dit sou ver gaan om alle oorsake van klagte uit die weg te ruim en die inboorlinge 'n meer tevrede en toegewyde volk te maak onder die majesteit van Sy Majesteit. . . . Enige skema vir die Closer Union of the Colonies onder die British Crown moet 'n bepaling bevat dat alle dele van die gemeenskap regverdig verteenwoording moet verleen, en in Natal, as 'n presedent vir enige unie met die ander kolonies van Suid -Afrika, die inheemse bevolking moet eers in die billike posisie geplaas word wat inboorlinge in die Kaapkolonie beklee. (Odendaal, 1984: 142)
Die verslag van die Nasionale Konvensie, die wetsontwerp op Suid -Afrika, is op 9 Februarie 1909 vrygestel. In afwagting van die negatiewe benadering van die grondwetmakers, het die Orange River Colony Native Congress voorberei vir die eerste gesamentlike byeenkoms van Afrikaners uit die hele Suid -Afrika, met die doel om sy standpunte oor die vakbond te formuleer en bekend te maak.
Die konsepwet van Suid -Afrika is deur die vier koloniale parlemente onderskryf en begin Mei daardie jaar na die Nasionale Konvensie terugverwys. Nie alle parlementslede het dit egter ondersteun nie. In 'n debat in die Kaapse parlement het W. P. Schreiner, wat ook 'n voorstander van gelyke regte was, 'n hartstogtelike pleidooi vir nie-rassigheid onder die slagspreuk 'Unie met eer':
Die regte van die bruin mense moet nie afgewyk word van enige voordeel wat die Europeërs moet kry nie. 'Verbind u met eer voor alles. Daar was iets pateties daarin dat hulle die regte van ander moet wegneem, en hulle moet laat beding en sê: 'As u hulle nie prysgee nie, is daar geen unie nie. 'Hy sou eerder uit die Unie uitstaan ​​as om sy vertroue in die saak op te gee. Federasie, eenwording, ens. Was detailvrae, maar die vraag was absoluut noodsaaklik. . Unie sonder eer. was die grootste gevaar wat enige nasie kon loop. (aangehaal in Odendaal, 1984: 191-192)
Na goedkeuring is die konsepgrondwet aan Brittanje voorgelê vir goedkeuring deur die keiserlike parlement, en Afrika -mense beskou dit as 'n verdere geleentheid om te verseker dat hul belange geraadpleeg word. 'N Afvaardiging van leiers, waaronder Schreiner, is na Londen en het 'n petisie aan die House of Commons voorgelê:
Die wetsontwerp wat nou voor die parlement van Groot-Brittanje en Ierland is met die doel om 'n grondwet in te stel om die selfregerende Britse kolonies van Suid-Afrika te verenig tot 'n wetgewende unie onder die kroon, sou vir die eerste keer in die geskiedenis van die wetgewing van die parlement op grond van die frase 'van Europese afkoms'. 'n politieke diskriminasie teen nie-Europese onderdane van sy majesteit teweegbring en sodoende vir die eerste keer sedert die stigting van verteenwoordigende instellings in die jaar 1852 'n kleurlyn in die kolonie van die Kaap die Goeie Hoop in te voer ten opsigte van politieke regte en voorregte.
U versoekers is diep teleurgesteld oor die uitbreiding van politieke en burgerlike regte en voorregte vir die bruin mense en die inboorlinge in Transvaal en die Oranjerivierkolonie.
U versoekers is bedroef daaroor dat die voorgestelde Grondwet slegs as gevolg van ras- of kleurverskille beoog om die bruin en inheemse inwoners van die kolonie van die Kaap die Goeie Hoop hul bestaande politieke regte en voorregte te ontneem. U indieners is bang dat die franchise -regte van die bruin mense en die inboorlinge van die Kaapkolonie voldoende beskerm word onder die bepalings van die voorgestelde grondwet, maar inderdaad bedreig word deur die bepalings klousule 35.
U versoekers is bevrees dat die vooroordeel wat reeds bestaan ​​in Transvaal, die Oranjerivierkolonie en Natal, deur die rassediskriminasie wat in die voorgenoemde wetsontwerp voorgestel word ten opsigte van die kwalifiserende lede van die Unie -parlement, sal beklemtoon en verhoog dat die status van bruin mense en inboorlinge sal laer wees, en dat onreg gedoen sal word aan diegene wat die meerderheid van die mense in Brits -Suid -Afrika is, wat in die verlede hul onwrikbare lojaliteit teenoor Crown, hul gehegtheid aan Britse instellings, hul onderwerping aan die wette van die grond en hul vermoë om volle en politieke regte uit te oefen. (Schreiner papers: Appendix, & Odendaal, 1984: 224)
Hoewel die beginsel van die vakbond gesteun word, het die versoekers beweer dat 'die enigste praktiese en doeltreffende manier waarop billike administrasie en wetgewing verkry kan word, vrede, harmonie en tevredenheid verkry kan word deur gelyke politieke regte aan gekwalifiseerde mans te verleen, ongeag ras, kleur, of geloofsbelydenis '. Ondanks hierdie protes en versoekskrifte is die wetsontwerp in die Britse Laerhuis op 19 Augustus 1909 aangeneem.
Dit was egter eers op 31 Mei 1910, agt jaar na die Verdrag van Vereeniging, dat die Unie van Suid-Afrika ingehuldig is. gehou.
Die nuwe bedeling was deurslaggewend in die ontwikkeling van Suid -Afrika se grondwetlike geskiedenis. Behalwe dat dit die eerste grondwet was, het dit aanleiding gegee tot twee parallelle strome van grondwetlike denke wat die land se politieke en sosiale geskiedenis sou oorheers. Die een gedagtegang ontwikkel binne die raamwerk van die gevestigde status quo, terwyl die ander gevorm is deur die stryd van die meerderheid om 'n stelsel sonder diskriminasie.
Hierdie grondwet het die regering in staat gestel om vinnig 'n reeks wetgewende maatreëls in te stel, insluitend die berugte grondwet van 1913, om effektief Afrika -mense te onteien en uit te skakel. Die reaksie van die Afrikaanse volk was om te verenig onder 'n enkele liggaam wat hul belange sou nastreef. Een van die pioniers in hierdie verband was Pixley Ka Isaka Seme, 'n prokureur wat in Brittanje opgelei is, wat dadelik begin met die stigting van 'n 'Native Union'. Hy het 'n kongres opgeroep wat 'al die donker rasse van hierdie subkontinent een of twee keer per jaar sou laat bymekaarkom om die verlede te hersien en daarin alles te verwerp wat ons vordering vertraag het'. Hy het 'n beduidende beroep op die eenheid van die Afrikaanse volk gedoen: 'Die demoon van rassisme, die afwykings van die Xhosa-Fingo-vete, die vyandigheid tussen die Zoeloes en die T [s] ongas, tussen Basothos en elke inboorling, moet begrawe en vergeet dat dit genoeg bloed onder ons vergiet het. Ons is een volk. Hierdie verdeeldheid, hierdie jaloesie is die oorsaak van al ons ellende en al ons agterstand en onkunde vandag '. (Rive & amp; Couzens, 1991: 9-10 & amp; Walshe, 1971: 33)
Die oproep wat Seme gemaak het, is beantwoord met die stigting van die African National Congress (ANC) op 8 Januarie 1912. Die geboorte van die ANC het aan die Afrika -meerderheid 'n verenigde leierskap gebied wat hul situasie verwoord en hul verset gelei het, maar belangriker nog, dit Afrika -mense 'n visie van 'n beter lewe gegee het. Byna altyd was die stryd teen 'n grondwetlike bedeling wat die regsgrondslag vir hul onderdrukking was. Gevolglik het hul visie ook 'n regverdige en demokratiese grondwetlike bedeling ingesluit.
Die Unie van Suid-Afrika beteken ook ekonomiese samehorigheid tussen voorheen afsonderlike en mededingende ekonomieë, wat myne in Britse besit groter toegang tot goedkoper arbeid en die vermoë bied om hul goedere na hawens te vervoer vir internasionale uitvoer. As gevolg hiervan het grondwetlike en wetgewende ontwikkeling gefokus op die beperking van sosiale interaksie en het die toegang van Afrika -mense tot vaardighede en die mark tot so 'n mate beperk dat dit nie meer as goedkoop arbeid geword het nie. Saam met industrialisasie en die ontwikkeling van die ekonomie kom verstedeliking, groter segregasiewette en 'n groeiende strydlustigheid onder werkers.
Hierdie ekonomiese oplewing is gou bedreig deur 'n na-oorlogse ekonomiese krisis, wat groot sosiale omwentelinge tot gevolg gehad het. 'N Voorbeeld van hierdie krisis was die daling in die goudprys van 130 sjielings per gram in 1919 tot 95 sjielings in 1921. Om winsgewendheid te behou, het die Kamer van Mynwese besluit om sy blanke arbeidsmag te verminder deur halfgeskoolde swart werkers in diens te neem loonkoerse, wat per ongeluk konflik tussen swart en wit werkers bevorder.
Polities het die stigting van die Unie van Suid -Afrika die ontwikkeling van nasionalisme onder wit en swart mense moontlik gemaak. Die voorheen afsonderlike Afrika -stamme het 'n gemeenskaplike gesag gehad wat daarop gemik was om hulle uit te stel, met ander woorde: hulle het nou een vyand. Die nuwe bedeling van die Unie het ook die weg gebaan vir 'n ekonomie wat toenemend afhanklik was van 'n gemeenskaplike werkersklas. As gevolg hiervan het hierdie tydperk ook die opkoms van die Suid -Afrikaanse Kommunistiese Party (SAKP) gevind, wat reeds 'n groeiende basis onder die blanke werkersklas gehad het. In Desember 1928 formuleer die SAKP 'n nuwe saamtrekoproep: 'n Suid -Afrikaanse inheemse republiek as 'n stadium in die rigting van 'n werkers- en boereregering met volle beskerming en gelyke regte vir alle nasionale minderhede.
Die 'Native Republic' tesis is ontwikkel nadat die Kommunistiese Internasionaal die situasie in Suid -Afrika op sy sesde kongres bespreek het. Die konsep is verder ontwikkel deur die Suid -Afrikaanse Kommunistiese Party. Die jaarverslag van die party van 31 Januarie 1929 handel oor die 'Native Republic' tesis. Sy program wat op 1 Januarie 1929 uitgereik is, weerspieël duidelik hoe die aanvaarding van hierdie proefskrif in werklike eise vertaal is.
Dit was die saad vir die konsep van meerderheidsregering in Suid -Afrika, en dit het 'n basis verskaf vir die teoretiese ontwikkeling van die Afrika -nasionalisme wat in die daaropvolgende jare sou ontwikkel. Dit was gebaseer op die volgende argument:
Die oorgrote meerderheid van die bevolking bestaan ​​uit negers en bruin mense (ongeveer 5 500 000 negers en bruin mense en ongeveer 1 500 000 wit mense volgens die 1921 -sensus). 'N Kenmerkende kenmerk van die koloniale tipe van die land is die byna volledige grondloosheid van die negerbevolking: die negers besit slegs 'n agtste van die land, terwyl sewe-agtstes deur die blanke bevolking onteien is. Daar is geen negerbourgeoisie as 'n klas nie, afgesien van individuele negers wat handel dryf en 'n dun lagie neger -intellektuele wat geen belangrike rol speel in die ekonomiese en politieke lewe van die land nie. Die negers vorm ook die meerderheid van die werkersklas: onder die werkers wat in die nywerheid en vervoer werk, is 420 000 swart en bruin mense en 145 000 wit onder landbouarbeiders 435 000 swart en 50 000 wit. (Uittreksel uit 'n resolusie oor 'The South Africa Question' wat deur die uitvoerende komitee van die Kommunistiese Internasionaal aangeneem is na die Sesde Komintern -kongres)
Die sosiale transformasie wat veroorsaak is deur die vervanging van duur wit, veral Afrikanerarbeid met goedkoper swart arbeid, het 'n groeiende aantal armblankes ontwikkel. Wit mense het verdere segregasie- en werksreserveringswette geëis, en hierdie eise het weer die ontwikkeling van Afrikanernasionalisme aangemoedig. Terselfdertyd het die ontwikkeling van 'n stedelike Afrikaanse werkersklas groter eenheid moontlik gemaak.
Die ontwikkeling van 'n visie
In Augustus 1941 onderteken Franklin D. Roosevelt en Winston Churchill die Atlantiese Handves. Hierdie ooreenkoms bevat agt beginsels: afstanddoening van territoriale aggressie geen territoriale veranderinge sonder toestemming van die betrokke mense die herstel van soewereine regte en selfregeringstoegang tot grondstowwe vir alle nasies wêreldwye ekonomiese samewerking vry van vrees en wil vryheid van die see en die ontwapening van aggressors. Hierdie beginsels het die opkomende Afrika-nasionaliste van Suid-Afrika geïnspireer, omdat dit die algemene kwessie van basiese regte en veral die kwessie van selfbeskikking aan die orde gestel het. Uit die Atlantiese handves het die ANC sy eie 'Afrika -eise' opgestel, wat volle burgerskap, die reg op grond en die beëindiging van alle diskriminerende wetgewing vereis. Dit was die eerste keer dat die konsepte van fundamentele regte of selfbeskikking as eise beskou word.
Die Atlantic Charter was 'n Anglo-Amerikaanse verklaring van algemene beginsels wat op 14 Augustus 1941 uitgereik is deur die Amerikaanse president, Franklin D. Roosevelt, en die Britse premier, Winston Churchill. Hulle het vier dae (9-12 Augustus) vergader volgens die VSS Augusta buite Newfoundland. Alhoewel die Verenigde State nog nie die Tweede Wêreldoorlog betree het nie, het die verklaring 'n nie -amptelike manifes geword van Amerikaanse en Britse doelwitte in oorlog en vrede. Die beginsels van die handves is deur 26 bondgenote onderskryf in die Verenigde Nasies se verklaring wat op 1 Januarie 1942 in Washington DC onderteken is.
In 1948 het die National Party (NP) aan bewind gekom, die beleid van apartheid ingestel en berugte wette uitgevaardig soos die Wet op die Onderdrukking van Kommunisme, die Groepsgebiedewet, die Wet op Afsonderlike Registrasie van Kiesers, die Wet op Bantoe -owerhede, die paswette , en die voorraadbeperkingswette. Apartheid het weerstand uitgelok. In reaksie op hierdie wette het die Afrikaanse, bruin en Indiese bevolking rede gevind om in aksie te verenig, en het 'n uittartingsveldtog in 1952 begin. Die veldtog het op 6 April 1952 begin, die 300ste herdenking van die aankoms van van Riebeeck, 'n leier van die eerste Nederlandse setlaars in Suid -Afrika.
Op 26 Junie 1955 vind die Congress of the People plaas, 'n vergadering waarheen alle politieke partye uitgenooi is. Na landwye konsultasie het etlike duisende afgevaardigdes in Johannesburg vergader om die Freedom Charter op te stel, wat in werklikheid die eerste konsep van 'n nuwe grondwet vir Suid-Afrika was. Die politieke beweging van die onderdrukte meerderheid het uiteindelik volwasse geword, en het gegradueer uit 'n eenvoudige opposisie teen 'n beweging met leierskap en oplossings. Hierdie handves, veral die inleidende paragraaf, skets 'n visie van wat die land se politieke landskap behoort te wees, 'n visie wat diep in die denke van etlike geslagte politieke leiers moes ingryp. Die inspirasie wat die Handves bied, kan duidelik gesien word in die opstel van die finale Grondwet. Die openingsparagraaf lui:
Ons, die mense van Suid -Afrika, verklaar dat ons hele land en die wêreld moet weet: dat Suid -Afrika behoort aan almal wat daarin woon, swart en wit, en dat geen regering met reg gesag kan eis nie, tensy dit op die wil van al die mense dat ons mense van hul eersgeboortereg beroof is tot grond, vryheid en vrede deur 'n regeringsvorm wat gebaseer is op onreg en ongelykheid dat ons land nooit voorspoedig of vry sal wees totdat al ons mense in broederskap leef nie, en gelyke regte en geleenthede geniet dat slegs 'n demokratiese staat, gebaseer op die wil van alle mense, al hul geboortereg kan verseker sonder onderskeid tussen kleur, ras, geslag of geloof.
Die eis vir 'n nasionale byeenkoms
In Mei 1957 doen die ANC-president-generaal, Albert Luthuli, 'n hartstogtelike beroep op 'n nasionale byeenkoms wat verteenwoordigers van alle bevolkingsgroepe in staat stel om die konflik te bespreek en oplossings te ondersoek. Sy appèl is geïgnoreer.
Op 16 Desember 1960 is 'n konsultatiewe konferensie van Afrika -leiers in Orlando, Soweto, gehou, toe veertig Afrikaanse leiers met liberale en progressiewe blankes vergader het. Hierdie konferensie het die stigting van 'n republiek verwerp en 'n beroep op die Afrikaanse leierskap gedoen om 'n 'alles-in-konferensie' by te woon, met die doel om 'n oproep tot 'n nasiebyeenkoms te eis. Hierdie konvensie moes verteenwoordigend wees van die mense in Suid -Afrika, en dit moes 'n nuwe politieke bedeling en individuele fundamentele regte oorweeg.
Op 25 Maart 1961 het die All-in-konferensie vergader en gevra dat 'n demokratiese bedeling onderhandel word. Veertienhonderd afgevaardigdes van regoor die land, wat 150 verskillende godsdienstige, sosiale, kulturele en politieke liggame verteenwoordig het, het vergader. Op hierdie konferensie is Nelson Mandela se oproep om 'n nasionale konvensie van verkose verteenwoordigers om 'n nuwe nie-rassige demokratiese grondwet vir Suid-Afrika te bepaal, aanvaar. Die konferensie het besluit dat:
1. ONS VERKLAR dat geen grondwet of regeringsvorm besluit kan word sonder die deelname van die Afrikaanse volk wat 'n absolute meerderheid van die bevolking vorm nie, morele geldigheid kan geniet of steun verdien kan word, hetsy binne Suid -Afrika of buite sy grense.
2. ONS VEREIS dat 'n nasionale konvensie van verkose verteenwoordigers van alle volwasse mans en vroue op gelyke grondslag, ongeag ras, kleur, geloof of ander beperking, deur die unieregering ingeroep word, nie later nie as 31 Mei 1961 dat die konvensie soewerein sal wees bevoegdhede om op enige manier die meerderheid van die verteenwoordigers te bepaal, 'n nuwe nie-rassige demokratiese grondwet vir Suid-Afrika. (Karis en Carter, 1977)
Die konferensie het Mandela ook opdrag gegee om premier Hendrik Verwoerd se aandag op die resolusie te vestig. In 'n brief aan die premier het Mandela verwys na die toenemende onrus in baie dele van die land en gesê: 'Dit was die ernstige mening van die konferensie dat hierdie gevaarlike situasie slegs afgeweer kan word deur 'n oproep van 'n soewereine nasionale konvensie verteenwoordiger van Afrikaners, om 'n nuwe nie-rassige en demokratiese grondwet op te stel. So 'n konvensie sou ons nasionale probleme op 'n nugter manier bespreek en oplossings uitwerk wat die belange van alle bevolkingsgroepe wou bewaar en beskerm. '
Ongelukkig het hierdie oproep, net soos die van Luthuli, nie gehoor gegee nie. In 'n poging om verdere steun vir die idee te verkry, rig Mandela 'n verdere brief aan die leier van die parlementêre opposisie, Sir de Villiers Graaf:
Ons kan geen werkbare alternatief vir hierdie voorstel sien nie, behalwe dat die nasionalistiese regering 'n minderheidsbesluit oor ons almal afdwing, met die gevolg van 'n nog dieper krisis en 'n voortdurende tydperk van twis en rampe wat voorlê. Die alternatiewe blyk reguit te wees: praat daaroor of skiet dit uit. Buiten die Nasionalistiese Party het die meeste belangrike invloedryke liggame van die openbare mening beslis besluit om dit uit te spreek. Die Suid -Afrikaanse Indiese Kongres, die enigste groot Indiese gemeenskapsorganisasie, het die oproep om 'n nasionale byeenkoms verwelkom en goedgekeur. So ook die bruin mense deur middel van die Coloured Convention -beweging, wat die hoofliggame van gekleurde opinie ondersteun. 'N Groot Europese mening, verteenwoordig deur beide die progressiewe en die liberale partye, het ons oproep onderskryf. Ondersteuning vir 'n nasionale konvensie is ook afkomstig van die grootste deel van die Engelse pers, van verskeie nasionale kerkorganisasies en van vele ander.
Maar waar, meneer, staan ​​die Verenigde Party? Ons het nog nie gehoor van hierdie belangrikste organisasie nie - die belangrikste organisasie in werklikheid teen 'n anti -nasionalistiese mening onder die Europese gemeenskap. Of van u, sy leier. As die land se voorste staatsmanne nie op hierdie oomblik kan lei nie, dan is die ergste onvermydelik. Dit is tyd dat u, meneer en u party, uitspreek. Is u op soek na 'n demokratiese en vreedsame oplossing vir ons probleme? Is u dus vir 'n nasionale byeenkoms bedoel? Ons in Suid -Afrika en die wêreld daarbuite verwag 'n antwoord. Stilte in hierdie tyd stel dr Verwoerd in staat om ons verder te lei na die rand van 'n ramp.
verdere brief aan die leier van die parlementêre opposisie, sir de Villiers Graaf, skakel na dokument 10
Hierdie aantrekkingskrag is ook verniet, en die spanning in die land het breekpunt bereik. 'N Suksesvolle nasionale algemene staking is uitgevoer met die aanvang van 'n massiewe uitdagingsveldtog waartydens meer as 10 000 mense gearresteer is. Daar was duidelike tekens van frustrasie by die Afrika -nasionaliste. Die toonverandering tussen die briewe deur Luthuli in 1957 en dié van Mandela in 1961 weerspieël duidelik 'n groeiende strydlustigheid in die ANC -denke. Op 31 Mei 1961 verklaar die regering, nadat 'n referendum slegs vir blankes gehou is, Suid-Afrika tot 'n republiek.
Dit was 'n beslissende breuk in die geskiedenis van Suid -Afrika, want die land sou in 'n gewapende konflik van 30 jaar ingaan. In plaas daarvan om die advies van die All-in-konferensie in ag te neem, het die regering die ANC en ander organisasies verbied en hulle geen regsweging gelaat om hul belange na te streef nie. Hulle het gevind dat hulle geen ander keuse het as om hulle tot gewapende stryd te wend nie. Die ANC is omskep van 'n nie-gewelddadige Afrika-nasionalistiese organisasie in 'n revolusionêre bevrydingsbeweging. Teen 1964 is die meeste van die ANC se leiers in die tronk gesit en dit lyk asof die verset effektief stilgemaak word. Hierdie stilte het egter nie gehou nie.
Die 'Guidelines on Strategy and Tactics' van die ANC, wat tydens die organisasie se nasionale konferensie in Morogoro, Tanzanië, in 1969 opgestel is, bied 'n duidelike verduideliking van die revolusionêre gewapende strategie wat die ANC sou volg.
Die politiek van hervorming en onderdrukking
In Junie 1976 ontmoet die regering sy hewigste weerstand nog deur studente wat protesteer teen die oplegging van Afrikaans as onderrigmedium. Etlike honderde studente is dood in die opstande wat gevolg het en Suid -Afrika het 'n fokuspunt oor die hele wêreld geword toe apartheid internasionaal veroordeel is. Duisende het die land verlaat om by die bevrydingsbewegings aan te sluit, en die gewapende stryd het momentum gekry. Die regering was verplig om hul bereidwilligheid tot hervorming te bewys.
Toe hy in 1978 aan bewind kom, het premier (en later president) P. W. Botha begin om die staat te herorganiseer. Een van die belangrikste ontwikkelings was die oprigting van 'n nuwe regeringsdepartement, Departement van Grondwetlike Ontwikkeling en Beplanning. Hierdie departement het die mandaat om 'hervormings' in te stel terwyl die veiligheidsinstelling die belangrikste strategiese besluitnemingsverantwoordelikhede van die staat oorgeneem het (Swilling & amp; Phillips, 1989: 114). Hierdie ongewone delegering van take is in werking gestel deur die skepping van 'n multi-tierige, interdepartementele struktuur wat oorheers word deur die weermag, maar beman deur burgerlikes, genaamd die National Security Management System (NSMS). Die rol van die NSMS was om ekonomiese en sosiale probleme in plaaslike 'hotspots' aan te spreek, in 'n doel wat die steun van die bevolking in 'n gegewe gebied sou wen. Die idee was dat dit diegene wat verantwoordelik was vir 'politieke onrus' sou isoleer en hulle aan die genade van die staat se onderdrukkende mag oorlaat.
As deel van Botha se hervormingstrategie het die volgende groot grondwetlike ontwikkeling in 1983 plaasgevind in die vorm van 'n nuwe Driekamer -parlement en 'n Presidentraad.Die parlement bestaan ​​uit drie huise: die wit Volksraad, die bruin Huis van Verteenwoordigers en die Indiese Huis van Afgevaardigdes. Afrikaners is uitgesluit van hierdie bedeling. Verskille tussen die drie huise is na die Presidentraad verwys.
Botha se bewind is gekenmerk deur 'n dubbele benadering tot die groeiende strydlustigheid van die anti -apartheidsmagte - hervorming en onderdrukking. Dit was 'n metode wat ingelig is deur Botha se gemilitariseerde regeringstyl, geleer terwyl hy as minister van verdediging in diens was, en gebaseer op die strategieë van die militêre diktature van Latyns -Amerika.
Die NSMS, wat in 1979 begin is, en die grondwethervormings van 1983 wat deur Chris Heunis, minister van konstitusionele aangeleenthede en beplanning, begin is, was 'n teken van 'n verskuiwing in die denke en strategie van die Nasionale Party (NP). Terwyl die apartheidsprojek gehandhaaf is, het die NP meer begin fokus op ander afskeidings wat in die swart gemeenskap uitgebuit kan word. Die hervormingspakkette wat die 1980's gekenmerk het, was daarop gemik om 'n groep 'stedelike insiders' te skep, wat 'n klein, bevoorregte Afrikaanse elite was wat as 'n buffer teen die meerderheid swart Suid -Afrikaners kon dien (Cock & amp Nathan, 1989: 139). Dit was die doel wat die Riekert- en Wiehahn -kommissies sowel as die grondwet van 1983 ingelig het.
Die hervormings- en onderdrukkingsbenadering wat die NP gebruik het, op sy mees gesofistikeerde in die vorm van die NSMS, het 'n kort pouse vir die Botha-regime geskep, omdat dit 'n deel van die politieke onrus van die middel tagtigerjare kon onderdruk en dit kon illustreer die gesofistikeerde mag van die apartheidstaat. Terugskouend blyk dit dat daar op hierdie punt in die geskiedenis van Suid -Afrika 'n dooie punt bereik is. Die NSMS het duidelik die militêre mag van die Suid-Afrikaanse regime getoon en die moontlikheid van 'n suksesvolle militêre oorwinning deur die anti-apartheidsmagte uitgesluit. Aan die ander kant het werklike spanning ontwikkel binne die staat self namate sekurokrate en politieke hervormers verskillende trajekte vir die toekoms van Suid -Afrika begin beplan het.
Die strategie van hervorming en onderdrukking het slegs 'n beperkte sukses behaal. Gewapende weerstand het toegeneem, en teen 1984 het gewapende aksies gemiddeld tot vyftig operasies per jaar gestyg. In 1985 het die ANC eers myne ontplooi en 'n teenwoordigheid op die platteland begin ontwikkel. Die organisasie verklaar 1986 die jaar van die volksleër, Umkhonto we Sizwe (MK). Namate alternatiewe township -strukture, straatkomitees en volkshowe op baie gebiede begin funksioneer het, het die staat, wie se agenda deur opstandige politiek gedomineer is, gesukkel om 'n groot deel van die land te beheer. Die volgende stap vir die verset was 'die transformasie van gewapende propaganda in 'n volksoorlog'. Die Bethal -verhoor van ANC -ondergrondse aktiviste het die uitgebreide planne wat die ANC vir sy revolusionêre oorlogvoering ontwikkel het, blootgelê (Moss, 1988: 3). Vanaf 1986 het die aantal aanvalle tot tussen 250 en 300 per jaar gestyg. Dit was ook gedurende hierdie tydperk dat 'n kragtige debat ontstaan ​​het binne die bevrydingsbeweging tussen diegene wat vir 'n 'opstandige volksoorlog' gepleit het en diegene wat 'n oorlog wou hê om die regime na die onderhandelingstafel te dwing (Lodge, 1989: 42).
Die soeke na grondwetlike oplossings
Dit was in hierdie konteks dat die eerste ondersoekende besprekings in 1985 tussen Nelson Mandela en verteenwoordigers van P. W. Botha se regering begin het. Dit het vir Botha duidelik geword dat die krisis in Suid -Afrika onhanteerbare omvang bereik, en dat drastiese politieke veranderinge moes plaasvind. Hy het ook besef dat grondwetlike veranderinge verteenwoordigers van die swart meerderheid sal moet insluit. In Augustus 1985 word hy gekonfronteer met 'n keuse tussen twee breë benaderings: hy kan politieke leiers vrylaat en 'n werklike onderhandelingsproses begin, of hy kan raadpleeg met verteenwoordigers wat hy self gekies het in 'n proses wat hy kan bestuur, en redelik seker kan wees. van 'n bevredigende uitkoms. Botha was nie moedig genoeg vir onderhandeling nie, en het laasgenoemde gekies, maar hy was nog nie bereid om die Rubicon oor te steek nie. Hierdie arrogansie het egter nie veel langer gehou nie.
Die tydperk het 'n soortgelyke houding in die verhouding met Suid -Afrika met sy bure gehad. Tot in die eerste kwartaal van 1988 het Suid -Afrika 'n wrede veldtog van aggressie en destabilisering teen sy eweknieë in Suider -Afrika uitgevoer. Die magsbalans in die streek sou egter verander word deur 'n historiese militêre nederlaag wat die Suid -Afrikaanse Weermag (SAW) daardie jaar in Cuito Caunavale in Angola gely het. Die nederlaag het bewys dat Suid -Afrika se militêre mag tog nie onoorwinlik was nie. Die effek was onmiddellik: 'In die eerste week van Mei het Suid -Afrikaanse onderhandelaars na Londen gereis vir die eerste van 'n paar rondes gesprekke oor Angola en Namibië met amptenare van Angola, Kuba en die Verenigde State. Dit het gelei tot 'n ooreenkoms oor die onttrekking van die SAW -troepe uit Angola (voltooi op 30 Augustus 1988), gevolg deur ooreenkomste wat in Brazzaville en New York onderskeidelik geteken is (onderskeidelik op 13 en 22 Desember) waarin Namibië begin met sy oorgang na onafhanklikheid in ooreenstemming met Resolusie 435 van 1978 van die Verenigde Nasies van 1978 op 1 April 1989 '(Davies, 1989: 155).
Botha het nou verdere aansporings om oplossings vir die krisis te soek. Op 21 April 1988 skets hy 'n nuwe grondwetlike raamwerk vir die land, gebaseer op 'n federale of konfederale struktuur wat swart mense in staat sal stel om tot die kabinet by die politieke proses ingeskakel te word. Die voorstel het ingesluit: die oprigting van swart streeksliggame wat swart mense buite die tuislande verteenwoordig, die aanstelling van 'n premier dat 'herkenbare' swart leiers as kabinetslede gekoöpteer word, die oprigting van 'n nasionale raad waarna die 'Groot Indaba' ( 'indaba' is Zoeloe vir 'n byeenkoms of raad) en die afgradering van die Presidentraad na 'n deeltydse liggaam. 'N Deel van die verantwoordelikheid van die' Indaba 'sou wees om 'n nuwe grondwet te beding vir oorweging deur die blanke parlement.
Die eis vir 'n onderhandelde skikking
Twee oorheersende beginsels het Botha se voorstelle gevorm: die eerste was die NP se vasberadenheid om politieke beheer te behou, en die tweede om die skeiding van rasse voort te sit. Blankes sou voortgaan om alle besluitnemingstrukture, wat in wese ondemokraties was, te beheer. Die gevolg was dat die voorstelle ronduit veroordeel is. Tot op hierdie stadium was die eise wat die anti-apartheidsbeweging gestel het vir die vrylating van politieke gevangenes, vrye politieke aktiwiteite, die ontbanning van politieke organisasies en 'n universele franchise. Wat verander het, was die herinvoering van 'n eis wat die eerste keer in Maart 1960 gestel is vir die onderhandeling van 'n nuwe grondwetlike bedeling met die ware verteenwoordigers van die mense.
Die grondwetlike voorstelle van die regering het gedurende Junie en Julie 1988 gestalte gekry toe 'n pakket met verskeie wetsontwerpe ingedien is. Hieronder was die Wet op die Bevordering van Konstitusionele Ontwikkeling, die Wetsontwerp op die Uitbreiding van Politieke Deelname, die Wysigingswetsontwerp op Groepsgebiede, die Wetsontwerp op Vrye Nedersettingsgebiede en die Wetsontwerp op Plaaslike Regering in Vrye Skikkinggebiede. Die primêre doel van die hervormings wat deur hierdie wette teweeggebring is, was om die hand van 'gematigde' swart mense te versterk en die weg te baan vir hul betrokkenheid by die grondwetlike proses. Swart 'gematigdes' het baie baat by hierdie voorstelle, want dit het hulle ongekende magte oor townships gebied. Die opheffing van die beperkings wat deur die Wet op Groepsgebiede opgelê is, sal 'n aansienlike aantal gematigde bruin mense en Indiërs versadig, en daar is gehoop dat die veranderinge wat deur hierdie hervormings aangebring is, dit ook vir gematigde swart leiers moontlik sal maak om aan die voorgestelde nasionale raad deel te neem . Die doel van hierdie raad is om 'n grondwet op te stel wat die harte en gedagtes van die meerderheid sal wen.
Maar dit was nie die geval nie, want 'n grondwetlike krisis het ontstaan ​​toe die huise van verteenwoordigers en afgevaardigdes, in 'n stap wat neerkom op filibustering, geweier het om debat oor die Groepsgebiedewet toe te laat. Die regering se reaksie was om die parlement se reëls te verander en die wetgewing deur te dwing, wat 'n storm van protes veroorsaak. Botha het nie die steun van selfs gematigde swart leiers gekry nie.
Terselfdertyd hersien politieke partye binne en buite die land hul sienings oor 'n grondwet vir die land. Na twee jaar se werk het die ANC die belangrikste bepalings van grondwetlike visie gepubliseer, waaronder die oprigting van 'n demokratiese staat wat regte gewaarborg het en vryhede aan die een kant en bevorderende regstellende aksie aan die ander kant.
Die grondwetlike visie van die Progressive Federal Party (PFP) word ook hersien. In sy beleid word 'n regering voorgestel wat gebaseer is op geografiese federasie met universele franchise, maar met verskillende kontrole om die meerderheidsregering te voorkom, insluitend 'n handves van regte en 'n minderheids veto oor kabinetsbesluite. Die PFP het ook gesien dat die grondwetlike bedeling by 'n nasionale byeenkoms beding is.
In Augustus 1988 val die aandag op Mandela toe hy in die hospitaal met tuberkulose in die Tygerberg -hospitaal opgeneem is, en bespiegelings oor die vrylating van politieke gevangenes en die ontbanning van die ANC het toegeneem. Intussen het 'n magstryd met die NP plaasgevind: Botha se swak gesondheid het die party 'n geleentheid gebied om na nuwe leierskap te kyk in die figuur van F.W. de Klerk. Kort nadat hy oorgeneem het, het De Klerk hom daartoe verbind om 'n nuwe grondwet te soek wat 'volle deelname' aan alle Suid -Afrikaners in 'n nuwe federale konstitusionele bedeling sou bied. Die doelwitte daarvan sou wees om die oorheersing van een groep deur die ander uit te skakel, die handhawing van die gemeenskapslewe op 'n nie-diskriminerende manier, 'n sterk ekonomie gebaseer op vrye onderneming en mededinging sosiale en ekonomiese opheffing vir gemeenskappe wat agterstande ondervind en die vaste handhawing van wet en orde. In hierdie verband erken hy die behoefte aan inklusiewe onderhandeling tussen die leiers van die verskillende partye. De Klerk bly egter onberispelik gekant teen 'n een-persoon-een-stem-stelsel, wat volgens hom sou lei tot oorheersing deur die meerderheid.
Die Minister van Grondwetlike Ontwikkeling en Beplanning, Chris Heunis, het soortgelyke gevoelens uitgespreek as wat die wit kiesers op 6 September daardie jaar na die stembus stem. Hierdie verkiesing het aan De Klerk se regering 'n mandaat gegee om voort te gaan met die nuwe grondwetlike voorstelle, dit sou ook die laaste algemene verkiesing wees wat slegs blankes was. Die eis om grondwetlike onderhandeling ontwikkel 'n momentum van sy eie. Hedendaagse gebeure in Oos-Europa rondom die 'ineenstorting' van kommunisme was ook relevant: die wêreld het blykbaar 'n proses van geweldige en ingrypende verandering ondergaan, en Suid-Afrika was 'n integrale deel daarvan.
Ter voorbereiding op die komende verkiesings het die NP op 29 Junie 1989 sy vyfjaarplan gepubliseer. Daar was 'n doelbewuste gebrek aan detail in die bepalings daarvan. Dit beperk hom tot algemene uitsprake wat op verskillende hervormings dui, soos 'n handves van regte wat groepsregte moontlik maak vir die betrokkenheid van 'erkende leiers van alle groepe' om 'n nuwe bedeling te onderhandel, 'n hersiening van die funksies en bevoegdhede van die staatshoof die bevordering van 'selfbeskikking rakende eie aangeleenthede', tesame met gesamentlike besluitneming oor 'algemene aangeleenthede' deur middel van die verdeling en verdeling van mag op 'n nie-diskriminerende wyse en 'n stemming vir swart mense binne vyf jaar. Ondanks die gebrek aan detail, het die beleid van die NP meer begin lyk na dié van die Demokratiese Party (DP), die pasgemaakte PFP wat onlangs herbou is. Die belangrikste is dat die NP baie van sy eie vroeëre oortuigings begin bevraagteken het.
Swart leiers het die plan verwerp en daarop aangedring dat apartheid heeltemal geskrap word om 'n klimaat te skep wat bevorderlik is vir onderhandeling. Die plan het ook aandag gekry in die Britse media, en ook hulle was teleurgesteld. Volgens 'n hoofartikel in die Star, 'Die nasionalistiese regering jaag 'n trein wat reeds die stasie verlaat het. Waar dit van plan is om vyf jaar van nou af te wees, is waar dit 'n dekade gelede moes gewees het '. Die positiewe aspek was egter dat 'die plan onderhandelinge met swart Suid -Afrikaners beoog, en dit bied swart mense binne vyf jaar 'n stem op nasionale vlak. Dit is 'n bemoedigende verskuiwing, veral na jare van onderdrukkende apartheid en erosie van die oppergesag van die reg '.
Teen hierdie tyd het invloedryke sektore in die samelewing, insluitend sake, godsdienstige liggame, jeugorganisasies en akademici, in verskillende Afrika -lande konsultasies gehou met die ANC in stryd met die Suid -Afrikaanse reg. Hierdie vergaderings het kwessies soos geweld, sanksies, grondwetlike modelle, die ekonomie en die rol van blankes in die transformasie en toekoms van Suid -Afrika bespreek, kwessies waaroor die Suid -Afrikaanse publiek gedebatteer het en leierskap wou hê. Die NP het nie die vrymoedigheid of selfvertroue wat nodig was om sodanige leierskap te kry nie, en huiwer om sy apartheidsverlede en sy obsessie met groepsregte te verbreek.
Die verkiesing in 1989 was nietemin 'n dawerende sukses vir De Klerk, wat hy as 'n mandaat vir hervorming geïnterpreteer het. In die tweede week van September het De Klerk genoeg vertroue gehad om 'n protesoptog deur 30 000 mense op die stadsaal in Kaapstad toe te laat, onder leiding van aartsbiskop Desmond Tutu en Alan Boesak, 'n geestelike en prominente leier in die Verenigde Demokratiese Front. Dit het die beperkings op protesoptrede verslap, en wetgewing oor 'klein apartheid' is nie meer streng toegepas nie.
In 'n ander ontwikkeling is die departement van grondwetlike ontwikkeling en beplanning onder leiding van Gerrit Viljoen vaartbelyn om spesifiek die onderhandelingsproses te hanteer. Hy was die leier van die Broederbond en die regering se hoofideoloog, onderhandelaar en woordvoerder oor grondwetlike aangeleenthede. Hy was een van die invloedrykste mense in die vorming van die ontwikkeling van die regering en die strategie van die Nasionale Party. Die departement het na verskillende grondwetlike modelle begin kyk, en alle groot regeringsrede het nou gepraat van 'n 'nuwe Suid -Afrika'. Die voortgesette noodtoestand, die opsluiting van politieke gevangenes en die verbod op 'n aantal politieke partye, bly egter 'n struikelblok in die manier van onderhandel. Daar was 'n vasbeslotenheid om sekere veranderinge aan te bring, en daarvoor het De Klerk die openbare steun van dr. Zach de Beer, die leier van die Demokratiese Party, gekry.
Begin Oktober 1989 het die regering se internasionale bondgenote die druk op verandering verskerp. Die Britse premier, Margaret Thatcher, het na die Suid -Afrikaanse regering gesoek om haar genoegsame gronde te gee om die eise van die leier van die Statebond om strenger sanksies af te weer. In die Verenigde State het die assistent -minister van buitelandse sake, Herman Cohen, staatsbeleidopsies oor Suid -Afrika uiteengesit, wat insluit dat die politieke partye van die Suid -Afrikaanse regering ontban moet word, die noodtoestand moet ophef, die terugkeer van ballinge sal toelaat, en alle diskriminerende wetgewing en begin onderhandel met geloofwaardige swart leiers oor 'n nuwe grondwetlike bevel teen Junie 1990. Intern het selfs die Inkatha Freedom Party (IVP) geweier om te onderhandel totdat hierdie struikelblokke verwyder is. Weke later het die regering verskeie senior politieke gevangenes onvoorwaardelik vrygelaat.
Een van die probleme waarmee die regering te kampe gehad het, was om die ANC as 'n belangrike onderhandelingsvennoot te erken. Daarom het die hoofonderhandelaar van die regering, Gerrit Viljoen, die idee van 'n verkiesing onder swart mense buite die tuislande aangevoer om hul onderhandelingsleiers te kies, 'n voorstel wat die Mass Democratic Movement (MDM) en ander groot organisasies onmiddellik verwerp het. Walter Sisulu, een van die ANC -leiers wat in Oktober 1989 vrygelaat is, het die regering se plan om die noodtoestand op te hef, aan die kaak gestel en dit is nie genoeg om 'n werklike onderhandeling te begin nie. Volgens hom moes die regering politieke gevangenes, ontbanke organisasies soos die ANC loslaat, troepe uit die townships onttrek en alle ondemokratiese wette skrap om 'n basis vir besprekings te skep. Hy beskryf Gerrit Viljoen se planne om verkiesings te hou om swart leiers te identifiseer as belaglik, en selfs die tuislandleiers was gekant teen hierdie idee.
Op 10 November 1989 vergader 'n sterk afvaardiging van sakeleiers van die Associated Chambers of Commerce and Industry (ASSOCOM) met De Klerk om hom aan te spoor om die proses van grondwetlike hervorming te bespoedig. Die opgehoopte druk van Suid-Afrika se politieke krisis, regse verset, ekonomiese kommer, die veranderende politieke situasie in Oos-Europa en die internasionale gemeenskap het De Klerk tot die onvermydelike gevolgtrekking gelei dat vasbyt aan mag slegs tot 'n bloedige konflik sou lei. In November 1989 het hy dus 'n ooreenkoms gevra tussen alle volke van die land wat aan almal volle politieke regte sou bied. Hy het aangevoer dat nêrens ter wêreld 'n minderheid aan mag kon vasklou sonder om 'n rewolusie teë te kom nie. Die eis om 'n klimaat te skep wat bevorderlik is vir onderhandeling, kon nie geweier word nie: daar was eenvoudig geen ander opsie vir die regering nie.
Die druk op De Klerk het nie opgegee nie. Teen die begin van Desember was kritici in die Verenigde State nog steeds nie daarvan oortuig dat die veranderinge voldoende was nie en beskou dit as bloot kosmeties. De Klerk wou die verwagtinge van sy regering verlaag en het gevra vir groter ruimte, met die argument dat sy regering anders was as die van sy voorganger, en dat hy slegs 'n paar maande aan bewind tyd nodig gehad het om verandering teweeg te bring.
Om die ellende van die Suid -Afrikaanse regering te vererger, sou die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies (VN) van 12 tot 14 Desember 1989 'n spesiale sitting hou om 'n verklaring oor apartheid en die vernietigende gevolge daarvan vir Suider -Afrika te oorweeg. Die twaalf leiers van die Europese Gemeenskap (EG) het ook in Straatsburg vergader en na 'n beraad van twee dae 'n verklaring uitgereik waarin ekonomiese maatreëls getref word om die bevordering van toerisme na Suid-Afrika en die invoer van sekere Suid-Afrikaanse goedere te verbied. Alhoewel De Klerk se verbintenis tot hervorming erken is, is gesê dat 'hierdie maatreëls egter onvoldoende is ten opsigte van die ontsaglike taak wat die afbreek van apartheid inhou'.
In reaksie op die toenemende druk het De Klerk en sy kabinet 'n spesiale werksessie op 4 en 5 Desember 1989 gehou. Van die aangeleenthede wat oorweeg is, is onder meer die vrylating van Mandela en ander gevangenes, die verbod op politieke organisasies, grondwetlike voorstelle en die aankondiging De Klerk sou by die opening van die nuwe parlementsitting op 2 Februarie 1990 kom. Na hierdie vergadering het Gerrit Viljoen, minister van grondwetlike ontwikkeling en beplanning, verklaar dat groepsregte nie meer 'n ononderhandelbare eis van die regering is in grondwetlike onderhandeling nie.Dit was een van die belangrikste beleidsverskuiwings in NP -denke.
Die momentum wat gegenereer is deur die vraag na grondwetlike onderhandeling, is verder versterk deur die Conference for a Democratic Future wat op 8 Desember 1989 begin het. Die konferensie, georganiseer deur die Mass Democratic Movement (MDM), is deur meer as 6 000 afgevaardigdes bygewoon dwarsdeur die land verteenwoordig 2 000 organisasies. Selfs elf affiliasies van die National Congress of Trade Unions (NACTU), 'n Afrikanistiese vakbondfederasie, het sy sentrale komitee getrotseer en die konferensie bygewoon. Partye en leiers uit verskillende tuislande was ook teenwoordig.
By die openingsessie van die konferensie het Walter Sisulu De Klerk genooi om sy beraadslagings by te woon en die regering aangemoedig om die idees van 'n 'Groot Indaba' en 'swart verkiesing' te laat vaar. Hy bevestig die verbintenis van die United Democratic Front (UDF), MDM en die burgerlike samelewing tot die eise wat in die Harare -verklaring gestel word, en doen 'n beroep op die regering om die nodige klimaat te skep vir onderhandeling. Die konferensie het 'n resolusie aangeneem en afgevaardigdes weer toegesê om die druk op die regering te verskerp om hom tot daadwerklike onderhandeling te verbind. Daar is ook 'n beroep op die internasionale gemeenskap gedoen om die druk wat reeds op die Suid -Afrikaanse regering onder druk is, te handhaaf.
Dat die vierde wysiging bedoel was om te beskerm teen willekeurige arrestasies sowel as teen onredelike soektogte, is vroeg deur hoofregter Marshall63 aangeneem en is dit nou gevestigde wet.64 Volgens gemeenregtelike regverdige arrestasies van persone wat die vredesoortreding gepleeg het of 'n misdryf is toegelaat, 65 en hierdie geskiedenis word weerspieël in die feit dat die Vierde Wysiging bevredig is indien die arrestasie op 'n openbare plek op 'n waarskynlike rede gemaak word, ongeag of 'n lasbrief verkry is.66 arrestasie in die huis, afwesige toestemming of dringende omstandighede, moet polisielede 'n lasbrief hê
Die vierde wysiging vereis nie dat 'n beampte moet oorweeg om 'n aanhaling uit te reik nie, eerder as om 'n persoon wat 'n geringe oortreding begaan het (en selfs 'n geringe verkeersoortreding) in hegtenis te neem (en in hegtenis te neem). In Atwater v. Stad Lago Vista, 71 die hof, selfs al het hy erken dat die saak wat voor hom was "onnodige vernederings wat deur 'n polisiebeampte opgelê is wat (op sy beste) 'n uiters swak oordeel uitoefen, behels het" geweier om te vereis dat "van geval tot geval vasstelling van die regering se behoefte" verkeersoortreders in aanhouding moet ondergaan om 'n redelikheidsondersoek te ondergaan, "sodat elke diskresionêre uitspraak in die veld nie omskep kan word in 'n grondwetlike hersiening nie." beter oorgelaat aan die statutêre reël as die toepassing van die breë grondwetlike beginsel.73 Dus, Atwater en County of Riverside teen McLaughlin74 tesame beteken dat - wat die Grondwet betref - polisiebeamptes byna ongebreidelde diskresie het om te besluit of hulle 'n dagvaarding vir 'n geringe verkeersoortreding wil uitreik, of dat hulle die motoriste in die tronk moet sit, waar sy tot 'n maksimum van tot 30 jaar bewaar kan word. 48 uur met min hulp. Selfs as 'n arrestasie vir 'n geringe oortreding deur die staatswet verbied word, sal die inhegtenisneming nie die vierde wysiging skend as dit op 'n waarskynlike oorsaak was nie.75
Nuwe oorspronklikheid: 'n grondwetlike bedrogspul
'Nuwe oorspronklikheid' het die afgelope dekade gegroei, grootliks aangespoor deur regse geleerdes, beoordelaars en vrygewige steun van konserwatiewe befondsers. Tog is die metodiek daarvan troebel, die praktyke daarvan twyfelagtig en sy historiese fondamente op sy beste wankelrig.
AMERIKANS IS diep verdeeld oor die interpretasie van die Grondwet. Originalisme, die siening dat regters die Grondwet moet interpreteer deur die oorspronklike bedoeling of die oorspronklike betekenis van die teks te ontdek, het 'n sterk houvas op die publiek. Die teenoorgestelde siening dat regters die Grondwet as 'n lewende dokument moet interpreteer en lees in die lig van hedendaagse waardes of 'n tradisie wat ontwikkel, is ook goed gevestig in die Amerikaanse kultuur. Nie verrassend nie, die steun vir oorspronklikheid is die sterkste onder Tea Party -aktiviste, konserwatiewes en Republikeine. Alhoewel die oorgrote meerderheid regsakademici nie originaliste is nie, was die teorie van originalisme nog nooit so sterk onder regsprofessore nie. Oorspronklikheid het inderdaad nou nie net onder konserwatiewe maar ook liberale regsgeleerdes aanhangers nie. Daar is eintlik net een groep in die Amerikaanse samelewing wat grootliks immuun bly vir die lok van originalisme: historici.
Met die eerste oogopslag lyk hierdie feit vreemd. Geskiedkundiges wy hul lewens daaraan om die verlede te verstaan, sodat 'n mens sou vermoed dat hulle, bo alles, aangetrokke sou wees tot die teorie van originalisme. 'N Mens kan die vasberade anti-originalisme van die meeste historici toeskryf aan die feit dat hulle oor die algemeen meer liberaal is as die algemene bevolking en dus om politieke redes teen originalisme is. Alhoewel politieke oriëntasie 'n deel van hierdie animus uitmaak, het hul vyandigheid teenoor originalisme minder te doen met politiek en meer met vrae oor historiese interpretasie en metode. As die meeste historici die oorspronklike argumente van nader bekyk, is dit gewoonlik 'n slegte geskiedenis wat gepas is om by 'n ideologiese agenda te pas - wat historici in die spot dryf met 'regsgeskiedenis'.
ORIGINALISTIESE KONSTITUSIONELE teorie wat gedurende die Reagan -jare ontwikkel is as kritiek op aktivistiese beoordelaars. Die teoretici het aangevoer dat 'n regswetenskap wat op die oorspronklike bedoeling van die stigters fokus, as 'n manier sou dien om die diskresie van regters te beperk. Hierdie teorie was van die begin af kontroversieel en is onderworpe aan 'n aantal kwynende kritiek. Een van die vele probleme met die teorie spruit voort uit die wankelrige historiese fondamente. Eenvoudig gestel, die stigters het nie met 'n enkele stem gepraat oor die meeste grondwetlike vrae nie. Die tradisionele originalisme het dus in duie gestort namate daar bewyse was dat die stigtergenerasie nie saamstem oor die meeste van die belangrikste grondwetlike kwessies wat hulle gekonfronteer het nie. As Madison en Hamilton nie kon saamstem oor die interpretasie van die Grondwet nie, hoe sou moderne regters dan beweer dat hulle 'n objektiewe manier gevind het om die ware betekenis van die teks te onderskei?
'Nuwe oorspronklikheid' het die afgelope dekade gegroei, grootliks aangespoor deur regse geleerdes, regters en vrygewige steun van die Federalist Society, die ryk konserwatiewe regsgroep wat 'n plaasspan geword het vir konserwatiewe regters en akademici. In teenstelling met tradisionele originalisme, het nuwe originalisme ontstaan ​​in 'n tyd toe die Hooggeregshof deur 'n konserwatiewe meerderheid oorheers is, soos dit vandag is. Die doel van nuwe originalisme is nie om regters te beperk nie, maar om hulle te bemagtig om die agenda van konserwatiewes te bevorder. ('N Paar liberales het 'n weergawe van hierdie teorie aangeneem in die hoop om dit te gebruik om aspekte van die veertiende wysiging te laat herleef en uit te brei, maar dit is 'n klein minderheid binne die originalistiese beweging.) Vir regse geleerdes en beoordelaars dien nuwe originalisme as 'n tipe grondwetlike kamoeflering. Dit stel 'konserwatiewes' in staat om hul eie lewende grondwet te skep en 'n vorm van geregtelike aktivisme te bevorder, terwyl hulle beweer dat hulle bloot besig is met 'n daad van grondwetlike verlossing.
Nuwe originalisme vermy die fokus op oorspronklike bedoeling en fokus eerder op die openbare betekenis van die Grondwet. As 'n mens egter noukeurig kyk na die duistere metodologie en twyfelagtige praktyke van nuwe originalisme, is dit duidelik dat die historiese grondslae daarvan selfs wankelrige is as dié van ou originalisme. Die nuwe teorie is weinig meer as 'n intellektuele skulpspel waarin hedendaagse politieke voorkeure geskommel word en deel van die Grondwet se oorspronklike betekenis word.
Nuwe oorspronklikes verwerp die geskiedenis. Hulle voer dit aan oorspronklik betekenis, soos hulle dit interpreteer, verskil eenvoudig van historiese betekenis. As hierdie bewering waar was, sou historici geen spesiale kundigheid hê as hulle die oorspronklike betekenis van die Grondwet verstaan ​​nie. Hierdie siening is volslae onsin. Verskillende historiese metodes kan beslis verskillende antwoorde gee op die vraag wat die Grondwet bedoel het. Sosiale historici gee dalk voorkeur aan wat gewone Amerikaners dink die Grondwet beteken, terwyl regs- of konstitusionele historici die menings van regs- en geregtelike elite groter kan beklemtoon. Dit is moontlik dat daar in die Stigtingsera geen konsensus was oor wat 'n spesifieke bepaling van die Grondwet beteken nie. Wat duidelik onwaar is, is die nuwe oorspronklike bewering dat oorspronklike betekenis nie onderworpe is aan die reëls van verifikasie wat op alle historiese werke van toepassing is nie.
Nuwe oorspronklikes hou veral van die meerderheidsmening van Justice Scalia in District of Columbia v. Heller, die omstrede saak wat Washington se verbod op vuurwapen vasgehou het. John McGinnis en Michael Rappaport, regsprofessore wat voorstanders van nuwe originalisme is, juig Scalia toe vir die toepassing van die oorspronklike metodes van die stigtingsera op die probleem van die tweede wysiging. In Heller, Laat Scalia die aanhef van die tweede wysiging ter syde, wat verklaar dat die doel van die wysiging is om 'n goed gereguleerde burgermag te beskerm. Volgens Scalia was die stigters van mening dat aanhef slegs gebruik moet word om 'n onduidelikheid in die teks te verduidelik. Hierdie benadering was so vreemd dat Justice Stevens se meningsverskil Scalia gekap het omdat hy eers die laaste deel van die tweede wysiging geïnterpreteer het en die aanhef tweede oorweeg het - in wese die teks agteruit gelees. Die bronne wat Scalia vir hierdie bisarre benadering noem, het geen verband met die stigtingsera nie. Scalia noem twee regsverhandelinge wat in die negentiende eeu geskryf is en 'n enkele vroeë-agtiende-eeuse Engelse saak wat teen die tyd dat die tweede wysiging geskryf is, in oneer gekom het.
Die rede vir Scalia se verwaarlosing van die bronne uit die tydperk van die stigting is voor die hand liggend as 'n mens werklik bronne uit die tydperk lees, wat Stevens se, nie Scalia se lees nie, ondersteun. Neem byvoorbeeld die standpunte van destydse hoofregter John Jay, een van die mede -outeurs van die Federalist, wat in 'n besluit uit die 1790's meen dat ''n aanhef nie die uitvaardiging van bepalings nietig kan verklaar nie, maar as dit die bedoeling van die wetgewer en die ontwerp van die wet laat blyk, stel dit ons in staat om in gevalle van twee konstruksies die een wat die meeste ooreenstem met hul bedoeling, aan te neem en ontwerp. " Jay se metode, die ortodokse benadering wat regters en prokureurs in die Stigtingsera bevoordeel het, weerspreek Scalia se siening van aanhef. (Dit weerspreek ook die nuwe oorspronklike bewerings oor opset.)
John Yoo, 'n prominente nuwe oorspronklike regsgeleerde wat gehelp het om die nuwe opvattings van die Bush -administrasie oor marteling by te dra, gaan nog verder om historiese begrip van die Grondwet te omseil. (Dit is die moeite werd om te onthou dat die stigters sterk ondersteuners was van die beginsel van volkereg en hulle het 'n dowwe beskouing van marteling gehad.) Vir Yoo hou die werklike geskiedenis van die stigtingsera die moderne advokaat of regter min beperkings in. Yoo bereik hierdie handjievol deur die konflikte en meningsverskille tussen die stigters te ignoreer. As u hierdie konflikte ignoreer, kan u bewyse kies om die teorie wat u wil, saam te stel. Die meeste historici sal daarop wys dat die stigtingsera nie net gekenmerk word deur konflikte in die elite nie, soos die argument tussen Jefferson en Hamilton, maar ook 'n nog meer basiese konflik tussen elite en gewone Amerikaners. Yoo en ander nuwe oorspronklikes ignoreer nie net die spanning in die elite nie, hulle neem aan dat gewone mense in die stigtingsera nie die nodige kennis gehad het om die Grondwet te verstaan ​​nie en geen rol gespeel het in die grondwetlike geskiedenis van die tydperk nie. (Yoo het duidelik nie die moeite gedoen om te kyk na die Pennsylvania -grondwet, koerante uit die tydperk of enige teks wat deur gewone Amerikaners geskryf is nie.)
Yoo se teorie is idioot in die agtiende-eeuse sin van die woord: dit behandel gewone Amerikaners asof hulle geen openbare stem het nie-met ander woorde, as idiote. Om die regte stemme van die Amerikaners uit die agtiende eeu te ignoreer, is 'n belangrike deel van die metodologiese verduistering van nuwe originalisme. Yoo en ander nuwe oorspronklikes stel in plaas daarvan voor dat ons die Grondwet interpreteer vanuit die oogpunt van 'n 'ingeligte, objektiewe leser in 1787-1788'. Gary Lawson, nog 'n prominente konserwatiewe nuwe oorspronklike, noem hierdie fiktiewe leser ''n volledig ingeligte leser', terwyl Randy Barnett van Georgetown, een van die mees uitgesproke openbare intellektuele in die nuwe oorspronklike beweging, sy fiktiewe leser '' 'n tipiese rasionele man op straat noem . "
Deur fiktiewe lesers te gebruik in plaas van werklike historiese, word grondwetlike interpretasie effektief 'n daad van historiese buikspreker. Dit lyk asof die fiktiewe lesers wat deur nuwe oorspronklikes voorgestel word, altyd op dieselfde manier die Grondwet lees as wat 'n moderne regse professor in die regte dit sou lees-inderdaad 'n vreemde toeval! Nog meer merkwaardig is die bewering deur 'n paar nuwe oorspronklikes dat ons geen spesiale gewig moet gee aan wat mense destyds eintlik gesê het nie, omdat, anders as nuwe oorspronklikes, Madison, Jay, Hamilton of enige ander werklike persoon uit daardie tydperk sou gehad het politieke motiewe. In hul konstitusionele fantasiewêreld kan historiese bewyse nie gebruik word om oorspronklike bewerings te beskuldig nie, omdat dit bewerings oor werklike praktyke van historiese akteurs wat dikwels verblind was deur hul vooroordele, sou behels. Nuwe oorspronklikes glo daarteenoor dat hulle hul eie politieke belange oortref het en 'n metodiek geskep het wat die objektiewe betekenis van die Grondwet openbaar. Nadat u die oorgrote meerderheid Amerikaners as idiote beskou het en die siening van elite oor hul politieke vooroordele afgemaak het, kan u u afvra wat die konsep van oorspronklike betekenis oorlaat. Die antwoord is 'n nuwe oorspronklike betekenis wat uiteindelik niks met geskiedenis te doen het nie: dit is 'n moderne ideologie geklee in historiese klere.
OM die oorspronklike grondwetlike betekenis te bepaal, het sommige nuwe oorspronklikes hulle tot filosofie gewend. Lawrence Solum, 'n professor in die regte en blogger van die volkereg, voer aan dat moderne gewone taalfilosofie 'n manier bied om die objektiewe betekenis van die Grondwet se teks te onderskei. As u die oorspronklike teorie van Solum lees, kan u in die versoeking kom om tot die gevolgtrekking te kom dat taalfilosowe 'n duidelike konsensus bereik het oor betekenisvraagstukke, maar die realiteit is dat filosowe diep verdeeld is oor hierdie vrae. Selfs al sou daar filosofiese konsensus bestaan, sou 'n mens nog steeds 'n soort historiese metodologie moes ontwikkel om sy filosofiese teorie op die verlede toe te pas. In plaas van om tyd te neem om die geskiedenis reg te stel, verkies Solum en ander nuwe oorspronklikes die geskiedenis-lite, en onderskryf 'n metode wat deur Justisie Scalia bevoordeel word, wat aanbeveel dat ons ou woordeboeke raadpleeg om vas te stel wat die oorspronklike betekenis van die Grondwet is.
Een probleem met hierdie benadering is dat die vroegste Amerikaanse woordeboeke na die Grondwet geskryf is en nie volgens die reëls van die moderne leksikografie opgestel is nie. Hierdie tekste was meer dikwels voorskriftelik, nie beskrywend nie. Dit was eienaardige produkte van hul skrywers, wat dikwels ideologiese, politieke en taalkundige agendas gehad het. Dit is dus eenvoudig anachronisties om aan te voer dat 'n mens historiese woordeboeke uit die stigtingsera moet raadpleeg om 'n stel vaste taalkundige feite toe te lig wat gebruik kan word om die betekenis van die teks van die Grondwet te ontrafel.
'N Mens wonder of enige teorie uit die moderne gewone taalfilosofie 'n objektiewe teorie van grondwetlike interpretasie kan oplewer, aangesien die stigters self diep verdeeld was oor die aard van grondwetlike interpretasie. Een van die mees basiese afdelings in die stigtergenerasie was tussen diegene wat geglo het dat die Grondwet volgens die reëls van die gewone taal geïnterpreteer moet word en diegene wat van mening was dat die Grondwet geïnterpreteer moet word volgens 'n formele stel reëls van Anglo-Amerikaanse regsgeleerdes soos Sir William Blackstone. Selfs as u besluit watter weergawe van die gewone taalfilosofie gebruik moet word, en u 'n historiese metode vervolmaak om hierdie benadering te implementeer, is dit nie objektiwiteit nie; dit sou bloot 'n kant wees in een van die mees basiese geskille van die Stigtydperk. Filosofie kan die geskiedenis nie vervang nie en kan nie die feit uitvee dat enige teorie van grondwetlike interpretasie begin met 'n politieke keuse oor interpretatiewe metode nie.
DAAR IS iets diep ironies aan die nuwe originalisme wat sy voorstanders gemis het omdat hulle nie 'n begrip van die geskiedenis van die stigtingsperiode het nie. Die fokus op die openbare betekenis van die Grondwet, die belangrikste insig van nuwe originalisme, is regtig glad nie nuut nie. So 'n benadering is meer as tweehonderd jaar gelede bepleit deur die teen-federalistiese teenstanders van die Grondwet. As ons die nuwe originalistiese metodologie volg, sou dit nie lei tot die herstel van die oorspronklike betekenis van die Grondwet nie, maar dit sou ons 'n anti-federalistiese grondwet gee wat nooit bestaan ​​het nie. Dit is 'n vreemde gevolg, aangesien die Grondwet grotendeels deur federaliste geskryf is en bekragtig is deur staatskonvensies wat oorheers word deur federalistiese meerderhede, nie anti-federalistiese minderhede nie.
Inderdaad, in Heller, Gebruik Justice Scalia 'n anti-federalistiese teks wat deur die "Dissent of the Pennsylvania Minority" geskryf is as een van die sleutels om die betekenis van die tweede wysiging te ontsluit. Sy metodologie maak dit vir hom maklik om 'n teks te neem wat die oortuigings van die onenigheid van die minderheid van 'n enkele ratifikasiekonvensie van die staat verwoord en dit omskakel in 'n volmag vir openbare betekenis. In die gekke wêreld van nuwe originalisme word onenigheid instemming, minderhede word meerderhede, en die interpretatiewe metode van die anti-federalistiese verloorders vervang die metodes van die federalistiese wenners. Sulke kreatiewe herskrywing van die verlede sorg vir interessante alternatiewe geskiedenis, maar dit is nie 'n ernstige wetenskaplike metode om die historiese betekenis van die Grondwet te verstaan ​​nie. Dit is 'n wettige bedrogspul.
Die periodieke herlewing van anti-federalistiese grondwetlike idees is in 'n sekere sin vasgemaak in die struktuur van die Amerikaanse konstitusionalisme. Hoewel so 'n proses dikwels selfbewus was, het Amerikaners ander kere onwetend 'n wesenlik anti-federalistiese kritiek op die Grondwet uitgevind. Gegewe die uitbreiding van die federale mag in die moderne Amerika, veral die uitvoerende en geregtelike gesag, lyk die herlewing van anti-federalistiese kritiek onvermydelik. In hierdie opsig is nuwe originalisme onmerkbaar; dit is eenvoudig die nuutste in 'n lang rits uiteenlopende bewegings wat 'n anti-federalistiese kritiek op die Grondwet laat herleef. Wat 'n bietjie verleentheid is, is dat die outeurs blykbaar nie bewus is van die anti-federalistiese oorsprong van hul teorie nie.
Daar is een beduidende verskil tussen nuwe originalisme en die oorspronklike anti-federalistiese fokus op openbare betekenis. Die anti-federaliste is gemotiveer deur 'n begeerte om die mag van advokate en regters te verminder. Uiteindelik was hulle doel om die mense 'n groter inspraak te gee in die interpretasie van die Grondwet. Openbare betekenis was 'n vorm van populêre konstitusionalisme wat daarop gemik was om federale geregtelike hersiening te beperk, nie om dit te bemagtig nie. Soos oorspronklik verstaan, was hierdie teorie nie bedoel om die betekenis van die Grondwet op die grondslag te vries nie, maar was dit eintlik nader aan die moderne teorieë van 'n lewende grondwet. Die hoogste ironie van nuwe originalisme is dat, as 'n mens die oorspronklike weergawe van hierdie teorie volg, dit tot iets soos die moderne teorie van die lewende grondwet lei - die antitese van nuwe originalisme.
Justice Scalia glo dalk dat ons 'n dooie Grondwet het, die wettige ekwivalent van 'n ambervlieg. Dit was nie hoe die meeste Amerikaners in die stigtingsera die saak sou beskou het nie. Oorspronklikes, oud sowel as nuut, beweer dat die teorie van die lewende grondwet die legitimiteit van hul eie teorie ontbreek. In werklikheid is die historiese stamboom van die teorie van die lewende grondwet minstens so goed soos tradisionele originalisme, en baie beter as dié van nuwe originalisme. Die feit dat Amerikaners vandag baie verdeeld is oor die relatiewe verdienste van originalisme en die mededingende teorie van die lewende grondwet, behoort geen verrassing te wees nie - Amerikaners was verdeeld oor dieselfde kwessie toe die Grondwet meer as tweehonderd jaar gelede die eerste keer voorgestel is.
Saul Cornell is die Paul en Diane Guenther -leerstoel in Amerikaanse geskiedenis aan die Fordham Universiteit en 'n senior navorsingsgeleerde in koshuis aan die Yale Law School.
Nuwe konstitusionele samelewing - geskiedenis
Gedurende die 1790's het die jong republiek baie van dieselfde probleme ondervind wat die nuut onafhanklike nasies van Afrika en Asië in die 20ste eeu gekonfronteer het. Net soos ander nasies wat in antikoloniale revolusies gebore is, het die Verenigde State die uitdaging gekonfronteer om 'n gesonde ekonomie op te bou, nasionale onafhanklikheid te behou en 'n stabiele politieke stelsel te skep wat 'n wettige plek vir opposisie bied.
In 1790 was dit glad nie voor die hand liggend dat die Unie nog lank sou oorleef nie. George Washington het gedink dat die nuwe regering nie 20 jaar sou duur nie. Een uitdaging was om openbare steun te konsolideer. Slegs ongeveer 5 persent van die volwasse wit mans het gestem om die nuwe Grondwet te bekragtig en twee state, Noord -Carolina en Rhode Island, het die Konfederasie ondersteun. Vermont dreig om by Kanada aan te sluit.
Die rewolusionêre oorlog het 'n groot skuld oorgebly en papiergeld wat tydens die konflik uitgereik is, was feitlik waardeloos.
In stryd met die vredesverdrag van 1783 wat die Revolusionêre Oorlog beëindig het, het Brittanje steeds forte in die Ou Noordwes beset.
Spanje het geweier om die suidelike en westelike grense van die nuwe land te erken.
Die vestiging van die regering se masjinerie
Die Amerikaanse grondwet het 'n algemene regeringsraamwerk geskep. Die eerste president en die eerste kongres moet die besonderhede invul.
Die nuwe regering het bestaan ​​uit niks meer as 75 poskantore, 'n groot skuld, 'n klein aantal onbetaalde klerke en 'n leër van slegs 46 offisiere en 672 soldate. Daar was geen federale hofstelsel, geen vloot en geen stelsel vir die invordering van belasting nie.
Die senaat het drie weke daaraan gewy om te bespreek hoe die president aangespreek moet word. Een komitee stel 'Sy Hoogheid die president van die Verenigde State en beskermer van die regte van dieselfde voor'.
Om inkomste te verhoog, het dit 'n tarief vir invoer en 'n belasting op drank geslaag.
Om Amerikaanse skeepvaart aan te moedig, het dit belasting op buitelandse vaartuie opgelê.
Om 'n struktuur te bied vir die uitvoerende gesag van die regering, het dit departemente van staat, tesourie en oorlog geskep.
Die regterwet van 1789 het 'n federale hofstelsel georganiseer, wat bestaan ​​uit 'n hooggeregshof met ses regters, 'n distrikshof in elke staat en drie appèlhowe.
Om die algemene steun vir die nuwe regering te versterk, het die Kongres ook 'n Handves van Regte goedgekeur. Hierdie eerste tien wysigings het die reg op vrye pers, vrye spraak en godsdiens die reg tot vreedsame vergadering en die reg op petisie van die regering verseker. Die Handves van Regte het ook verseker dat die nasionale regering nie die reg op verhoor deur die jurie kan skend nie. In 'n poging om Antifederaliste te verseker dat die bevoegdhede van die nuwe regering beperk is, het die tiende wysiging "onderskeidelik aan die State of aan die mense voorbehou" alle magte wat nie in die Grondwet gespesifiseer is nie.
George Washington Die grondwetlike konvensie toespreek, Junius Brutus Stearns, 1856.
Die Grondwetlike Konvensie, ook bekend as die Philadelphia -Konvensie, het van 25 Mei tot 17 September 1787 in Philadelphia, Pennsylvania, vergader. Dit word beskou as een van die belangrikste gebeurtenisse in die geskiedenis van die Verenigde State, aangesien dit die Grondwet van die Verenigde State geskep het.
Van die 13 oorspronklike state het slegs Rhode Island geen verteenwoordigers gestuur nie. Twaalf state het 70 individue aangestel vir die Grondwetlike Konvensie, slegs 55 het dit bygewoon en 39 het die Grondwet onderteken.
Benjamin Franklin was die oudste afgevaardigde op 81 -jarige ouderdom. Die jongste was Jonathan Dayton, verteenwoordiger van New Jersey, hy was 26.
Franklin het 'n toespraak geskryf wat hy beplan het om te hou op die laaste dag van die Konvensie, Maandag 17 September 1787, voor die ondertekening van die Grondwet. Hy was te swak om dit te lewer en het dit vir James Wilson laat lees.
Die oorspronklike dokument bevat nie baie regte en vryhede wat as deel van die Amerikaanse identiteit beskou word nie en slawerny nie opgelos is nie. Baie verteenwoordigers was bang dat die nuwe federale regering die staatsregerings en die vryhede wat baie state in hul eie wette geplaas het, sou oorrompel.
Die behoefte aan 'n vakbond was nodig. Baie state kon nie ooreenkom oor 'n grens nie, ander wou na die weste uitbrei. Die doel van die nuwe grondwette was om saam te werk om die Britte te verslaan
Afgevaardigdes by die Grondwetlike Konvensie
Daniel van St Thomas Jenifer
Rhode Island het nie verteenwoordigers na die konvensie gestuur nie.
Benjamin Franklin se toespraak tydens die konstitusionele konvensie
Ek bely dat daar verskeie dele van hierdie grondwet is wat ek tans nie goedkeur nie, maar ek is nie seker of ek dit nooit sal goedkeur nie: Omdat ek lank geleef het, het ek baie gevalle beleef van beter inligting of meer volledige oorweging, om van mening te verander, selfs oor belangrike onderwerpe, wat ek eens reg geag het, maar andersins gevind het. Dit is dus dat hoe ouer ek word, hoe meer geneig is ek om aan my eie oordeel te twyfel en om meer ag te gee op die oordeel van ander. Die meeste mans, sowel as die meeste sektes in die godsdiens, dink dat hulle in besit is van alle waarheid, en dat dit tot dusver 'n fout is waar ander ook al verskil. Steele, 'n protestant in 'n toewyding, sê aan die pous dat die enigste verskil tussen ons kerke in hul opinies oor die sekerheid van hul leerstellings is: die Kerk van Rome is onfeilbaar en die Kerk van Engeland is nooit verkeerd nie. Maar hoewel baie privaat persone amper net so hoog dink oor hul eie onfeilbaarheid as die van hul sekte, is dit maar min wat dit so natuurlik uitdruk as 'n sekere Franse dame, wat in 'n geskil met haar suster gesê het: 'Ek weet nie hoe dit gebeur nie' , Suster, maar ek ontmoet sonder 'n liggaam behalwe myself, dat ek altyd regs is.
In hierdie sentimente, meneer, stem ek in tot hierdie Grondwet met al sy foute, as dit so is, omdat ek dink dat 'n algemene regering vir ons nodig is, en daar is geen regeringsvorm nie, maar wat 'n seën vir die mense kan wees as dit goed bestuur word, en glo verder dat dit waarskynlik jare lank goed toegedien sal word en kan slegs eindig in Despotisme, soos ander vorme voorheen gedoen het, wanneer die mense so bedorwe raak dat hulle 'n despotiese regering nodig het, omdat hulle nie in staat is om enige ander . Ek twyfel ook of enige ander konvensie wat ons kan verkry, moontlik 'n beter grondwet kan maak. Want as u 'n aantal mans bymekaarkom om die voordeel van hul gesamentlike wysheid te hê, vergader u onvermydelik al die vooroordele, hul passies, hul meningfoute, hun lokale belangen en hun selfsugtige opvattinge. Van so 'n samestelling kan 'n perfekte produksie verwag word? Dit verbaas my dus, meneer, dat hierdie stelsel so naby aan volmaaktheid kom, en ek dink dit sal ons vyande verstom, wat met vertroue wag om te hoor dat ons rade in die war is soos die van die bouers van Babel en dat ons State is op die punt van skeiding, net om hierna te vergader met die doel om mekaar se keel af te sny. Daarom stem ek in, meneer, tot hierdie Grondwet omdat ek niks beter verwag nie, en omdat ek nie seker is dat dit nie die beste is nie. Die opinies wat ek oor die foute gehad het, offer ek op vir die openbare belang. Ek het nog nooit 'n lettergreep van hulle in die buiteland gefluister nie. Binne hierdie mure is hulle gebore, en hier sal hulle sterf. As elkeen van ons by die terugkeer na ons kiesers die besware wat hy daarteen gehad het, sou rapporteer en probeer om partydiges te kry om dit te ondersteun, kan ons voorkom dat dit algemeen ontvang word, en daardeur al die heilsame gevolge verloor en die groot voordele daaruit voortbring natuurlik in ons guns onder vreemde nasies sowel as onder ons, uit ons werklike of oënskynlike eenstemmigheid. 'N Groot deel van die sterkte en doeltreffendheid van enige regering om geluk aan die mense te bekom en te verseker, hang van mening af van die algemene mening van die goedheid van die regering, sowel as van die wysheid en integriteit van sy goewerneurs. Ek hoop daarom dat ons om ons eie belang as deel van die mense en ter wille van die nageslag hartlik en eenparig sal optree om hierdie Grondwet aan te beveel (indien dit deur die kongres goedgekeur en deur die konvensies bevestig word), waar ons invloed ook mag strek, en draai ons toekomstige gedagtes en pogings om die bestuur daarvan te bestuur.
In die algemeen, meneer, kan ek nie help om 'n wens uit te spreek wat elke lid van die Konvensie wat nog besware daarteen kan hê, saam met my by hierdie geleentheid 'n bietjie aan sy eie onfeilbaarheid sou twyfel en ons eenparigheid openbaar te maak nie. sy naam vir hierdie instrument.-
Die stigters het gemengde gevoelens oor militêre magte gehad. Minstens 19 (waarskynlik meer) van die 55 afgevaardigdes van die Konstitusionele Konvensie het in die weermag gedien, verskeie met die rang van generaal. Hulle het geweet dat hulle die kontinentale weermag en die koloniale milisies dankbaar was omdat hulle hul onafhanklikheid van Engeland verseker het.
Maar hulle het ook geweet dat 'n staande leër, in die woorde van Gov. Elbridge Gerry van Massachusetts, 'die vloek van vryheid' sou wees. onder ons gehou het, in tye van vrede, Staande leërs sonder die toestemming van ons wetgewer, & quot en verder, dat hy wetgewing uitgevaardig het & quot om groot liggame gewapende troepe onder ons te kwartaal. & quot
Met die erkenning van die reg van die mense om plaaslik te organiseer vir hul wedersydse verdediging, het die stigters dus 'n regeringstelsel ontwerp waarin militêre mag verdeel word tussen federale magte en 'n gewilde milisie, tussen federale en staatsregerings, met mag oor die weermag verdeeld tussen die wetgewende en uitvoerende takke van die regering.
Die reg van die mense om plaaslik te organiseer vir hul onderlinge verdediging, bestaan ​​vandag nog nie net nie; die uitoefening van hierdie reg is vandag net so belangrik soos in die koloniale tyd.
Grondwet maak voorsiening vir die burgermag
Toe die Konstitusionele Konvensie in 1787 vergader, het hulle aansienlike aandag gegee aan sake van nasionale verdediging. Hulle het geweet dat die nuwe nasie 'n militêre verdediging nodig het, maar hulle het ook geweet dat 'n staande leër onderdrukkend kan wees. Gevolglik het hulle 'n Grondwet opgestel wat die mag van die nasionale regering in vergelyking met die van die staat en plaaslike regerings en hul milisies gebalanseer het. Artikel I, en afdeling 8 op voorwaarde dat
Die kongres het mag en#8230
Om weermagte in te samel en te ondersteun, maar geen geld vir die gebruik daarvan is vir 'n langer termyn as twee jaar nie
Om 'n vloot te voorsien en in stand te hou
Let op die verskillende taal. Die kongres is by magte om 'weermagte' te bevorder en te ondersteun en 'n vloot te 'voorsien en in stand te hou', en die toewysingsperk van twee jaar vir weermagte is nie van toepassing op die vloot nie. "Voorsien en onderhou" impliseer 'n meer permanente mag as wat & quotraise and support. milisies.
Artikel I, en afdeling 8 van die Grondwet spreek ook die burgermag aan:
Die kongres sal mag hê en#8230
Om reëls te maak vir die regering en regulering van die land- en vlootmagte
Om voorsiening te maak vir die beroep op die Militia om die Wette van die Unie uit te voer, opstande te onderdruk en invalle af te weer
Om voorsiening te maak vir die organisering, bewapening en dissiplinering van die weermag en die beheer van sodanige deel van hulle wat in diens van die Verenigde State aangewend kan word, onder voorbehoud van die aanstelling van die amptenare en die opleiding van die Militie volgens die dissipline wat die kongres voorgeskryf het.
Die Kongres het oor die algemeen toesighoudende gesag oor die gewapende magte, maar die bevoegdheid om die burgermag op te lei en milisiebeamptes aan te stel, is voorbehou aan die state, mits hulle die opleiding volg volgens die dissipline wat deur die Kongres voorgeskryf word. milisie in federale diens, wat beteken dat die kongres die burgermag van een of meer state kan federaliseer of wetgewing kan aanvaar wat die president magtig om die burgermag in federale diens te beroep.
Nog 'n bepaling van die Grondwet verdien ons aandag en kyk na die tweede wysiging: & quotA goed gereguleerde Militie, wat noodsaaklik is vir die veiligheid van 'n vrystaat, die reg van die mense om wapens te hou en te dra, word nie geskend nie. & Quot
Die verwysing na die milisie gee 'n rede vir die reg om wapens te dra, nie 'n voorwaarde daarvoor nie. Let daarop dat die woord & quotpeople & quot nie omruilbaar met die woord & quotstate, & quot gebruik word nie en dat die term & quothou en dra arms & quot impliseer individuele eienaarskap van wapens. Kollektiviste het aangevoer dat die tweede wysiging slegs die reg van die staat beskerm om 'n militêre mag te handhaaf. In die 2008 District of Columbia v. Heller besluit, het die Hooggeregshof 5-4 beslis dat die wysiging die individuele burger se reg om wapens te dra beskerm (hoewel die hof ook verkeerdelik gesê het dat hierdie reg onderhewig is aan staatsregulering).
In 1792 het die kongres die Uniform Militia Act goedgekeur om beperkte leiding aan die staatsmilisies te gee. Afdeling 1 van die wet definieer milisie volgens die algemene historiese begrip:
Dat elke vrymoedige blanke manlike burger van die onderskeie state, daarin woonagtig is, wat 18 jaar oud is en onder die ouderdom van 45 jaar is (behalwe hierna na uitsondering) afsonderlik en onderskeidelik ingeskryf word in die burgermag deur die kaptein of bevelvoerder van die geselskap, binne wie se perke sulke burgers woon, en dit binne 12 maande na die verloop van hierdie wet …. Dat elke burger wat so ingeskryf en in kennis gestel is, binne 6 maande daarna 'n goeie muskiet of vuurslot, 'n voldoende bajonet en gordel, twee ekstra vuurstene en 'n rugsak [ens.] … sal voorsien en so gewapen, opgeteken sal verskyn. en op voorwaarde dat, wanneer hulle uitgeroep word om te oefen, of [in] diens … en dat vanaf en na vyf jaar na die aanneming van hierdie wet, alle muskiete vir die bewapening van die milisie soos hierin vereis, sal wees van borings wat voldoende is vir balle die agtiende deel van 'n pond. En elke burger wat so ingeskryf is, en wat die wapens, ammunisie en uitrustings benodig wat voorgeskryf is, het dieselfde vrystelling van alle pakke, nood, teregstellings of verkope, vir skuld of vir die betaling van belasting.
Die definisie van die burgermag as alle manlike burgers was in ooreenstemming met die begrip van die tyd.
Een doel van die milisie is om die vryheid van die mense teen buitelandse indringers te verdedig.Deur die geskiedenis heen het dit effektief gewerk, en dit werk vandag nog. In "The Rationale of the Automatic Rifle" vertel Massad Ayoob 'n deel van 'n gesprek wat plaasgevind het toe kmdt. Robert Menard het 'n vergadering van 1960 bygewoon tussen personeel van die Amerikaanse vloot en hul Japannese eweknieë. Een Amerikaanse vlootbeampte het gevra waarom die Japannese nie die Weskus van Amerika tydens die Tweede Wêreldoorlog binnegeval het nie. 'N Japannese admiraal antwoord: & quot Ons weet dat elke tweede huis in u land waarskynlik vuurwapens bevat. Ons het geweet dat u land eintlik staatskampioenskappe gehad het vir private burgers wat militêre gewere skiet. Ons was nie dwase om ons voete in sulke dryfsand te sit nie. & Quot
Maar die milisie dien 'n ander doel: die verdediging van die mense se vryheid teen huishoudelike tiranne. Vir baie Amerikaners vandag lyk hierdie gedagte radikaal en byna subversief. Maar kyk na die woorde van James Madison in Die federalis, Nr 46:
Laat 'n gewone leër, wat heeltemal gelyk is aan die hulpbronne van die land, gevorm word en laat dit geheel en al wees in die toewyding van die federale regering, maar dit sal nie te ver gaan om te sê dat die staatsregerings met die mense aan hul kant die gevaar kan afweer. Die hoogste getal waartoe, volgens die beste berekening, 'n staande weermag in enige land gedra kan word, oorskry nie die honderdste deel van die hele aantal siele of een vyf-en-twintigste van die aantal wat wapens kan dra nie. Hierdie verhouding sou in die Verenigde State nie 'n leër van meer as vyf-en-twintig of dertigduisend man oplewer nie. Daarteen sou 'n burgermag van ongeveer 'n halfmiljoen burgers gekant wees, met arms in hul hande, onder leiding van mans uit hulself gekies, wat veg vir hul gemeenskaplike vryhede, en verenig en gelei deur regerings wat hul liefde en vertroue besit. Daar kan wel betwyfel word of 'n so 'n milisie ooit deur so 'n deel gereelde troepe oorwin kon word.
En Alexander Hamilton, 'n kontinentale kolonel, maar skaars 'n wilde-oog revolusionêr, het 'n soortgelyke gedagte uitgespreek Die federalis, Nr. 29:
Daar kan redelikerwys meer gemik wees op die mense in die algemeen as om hulle behoorlik te bewapen en toegerus te hê. groot, kan die leër nooit formidabel wees vir die vryhede van die mense nie, terwyl daar 'n groot aantal burgers is, min, of glad nie minderwaardig as dissipline en wapengebruik nie, wat gereed is om hul regte te verdedig en dié van hul medeburgers.
Oor die see en oor die millennia sou Aristoteles ingestem het:
'N Bodyguard van 'n koning bestaan ​​uit burgers wat 'n tiran en buitelandse huursoldate met wapens dra. Lede van die grondwet moet [wapens] dra, selfs vir mekaar, beide vir interne regering en in geval van burgerlike ongehoorsaamheid en om eksterne aggressie af te weer …. Vir diegene wat wapens besit en kan dra, kan besluit of die grondwet voortduur of nie.
Sedert die aanneming van die Uniform Militia Act van 1792 tot die aanneming van die Dick Act in 1903, was milisies steeds 'n bolwerk van die land se verdediging. Gewoonlik is hulle plaaslik georganiseer en bestaan ​​uit mans wat meestal vriende en bure van mekaar was, en gewoonlik verkies hulle hul eie offisiere, hoewel hulle onderhewig was aan staatsregulering. Net voor die oorlog tussen die state bestaan ​​die Amerikaanse weermag uit 1 108 offisiere en 15 259 manne, maar daar was duisende milisies, elk uit ongeveer 30 tot 60 man. Kort nadat die oorlog begin het, het die Unie -leër tot 2 500 000 man opgeswel, en die Konfederale weermag het uit 1 000 000 man bestaan. Beide kante het staatgemaak op die milisie -eenhede wat vir hul onderskeie state geveg het.
Na die oorlog het die status van dissipline van baie milisies geleidelik afgeneem. In die noorde het baie van die milisies eenvoudig opgehou bestaan, en in die Suide is hulle onderdruk deur die heropbou -regime. In die 1870's het baie state nuwe wette aangeneem wat vereis dat manlike burgers in die milisies moes dien, maar hierdie wette is swak toegepas en is grootliks geïgnoreer.
Federalisering van die wag
In 1903 het die kongres die Dick Act goedgekeur, wat begin het met die federalisering van die National Guard. Die wetsontwerp van Charles Dick ' verdeel die Amerikaanse volwasse manlike bevolking, behalwe dié wat aktief diens doen, in twee kategorieë: (1) die National Guard (die georganiseerde milisie) en (2) die Reserve Militia (die ongeorganiseerde milisie, alle ander gesonde volwasse mansburgers). Die Wet op Nasionale Verdediging van 1916 het die Dick-wet hersien en op voorwaarde dat die Amerikaanse burgermag 'uit alle manlike burgers van die Verenigde State bestaan ​​wat meer as 18 jaar oud is en nie meer as 45 jaar oud, en genoemde militia sal in drie klasse verdeel word, die National Guard, die Naval Militia en die ongeorganiseerde milisie. & Quot
En namate die federale befondsing vir die wag toegeneem het, het die federale beheer oor die wag ook toegeneem, en die wag het geleidelik opgehou om 'n verdediger van die mense se vryheid teen binnelandse tirannie te wees.
'N Verdere herorganisasie het in 1933 plaasgevind, waaronder sekere spesiaal aangewese National Guard -eenhede spesiale aandag en befondsing van die federale regering gekry het. Daar word geag dat mans wat by hierdie wag -eenhede ingeskryf het, gelyktydig in hul staatswag -eenheid en die nasionale garde van die Verenigde State aangesluit het. Lede van hierdie eenhede kan tot aktiewe diens by die Amerikaanse weermag beveel word, en na voltooiing van die diens sou hul status terugkeer na dié van lede van hul staatswag. Wag -eenhede is beter gefinansier as voorheen, maar 'n groot deel van hul onafhanklikheid en hul identiteit as verteenwoordigers van hul onderskeie state het verlore gegaan. Dit is 'n ou verhaal, wat baie keer voor en baie keer herhaal is: federale hulp lei tot federale beheer.
Aanvanklik kon lede van hierdie eenhede slegs in die geval van 'n nasionale noodgeval tot die federale diens beveel word. (Artikel I, en afdeling 8 sê dat die kongres die burgermag tot federale diens kan beroep en 'n quotto die wette van die Unie kan uitvoer, opstand kan onderdruk en invalle kan afweer. & Quot) In 1952 het die kongres die vereiste verwyder, maar op voorwaarde dat, in die afwesigheid van 'n nasionale noodgeval, 'n Staatswag -eenheid kan slegs met die goewerneur se toestemming gefederaliseer word. Hierdie toestemmingsvereiste is gedeeltelik herroep deur die Montgomery -wysiging van 1986, wat bepaal dat 'n goewerneur nie sy toestemming vir die federalisering van sy staatswag -eenheid vir diens buite die Verenigde State mag weerhou nie weens beswaar teen die ligging, doel, tipe, of skedule van sodanige plig.
In 1987 het die goewerneur van Minnesota, Rudy Perpich, beswaar aangeteken teen die ontplooiing van die Minnesota National Guard na Sentraal -Amerika, met die bewering dat die Montgomery -wysiging sy gesag oor die wag ingevolge artikel I van die Grondwet inmeng. In Perpich v. Departement van Verdediging, 496 US 334 (1990), het die Hooggeregshof beslis dat, onder die stelsel van dubbele inskrywing wat in 1933 ingestel is, wagte hul status as militia-lede verloor wanneer hulle tot federale diens beveel word, en dus die militia-klousules van artikel I, en afdeling 8 hulle en hul eenhede kan bekostig sonder grondwetlike beskerming. Die praktiese uitwerking van hierdie besluit is dat die nasionale wagte in die eerste plek federale troepe is, en dat hul verbinding met die staatsmilisies al hoe minder is.
Oor die jare van 1903 tot 1990 val waakeenhede toenemend onder die gesag van die Amerikaanse regering. Hulle dra steeds die naam van hul onderskeie state, dit wil sê die Idaho National Guard, en hulle verrig steeds funksies vir hul onderskeie state. Maar dit is nou duidelik dat hulle eerstens federale magte is, staatsmagte slegs tweede, en slegs as die federale regering ly. Die wag lewer steeds bewonderenswaardige diens in die verdediging van ons land, en hulle dien heldhaftig om hul state en plaaslike gemeenskappe te verdedig teen natuurrampe soos die tropiese storm Katrina. Enige Amerikaner wat in die wag dien of gedien het, moet inderdaad trots wees. Maar die rol van die bewaarder as verdediger van die mense van sy staat teen huishoudelike tirannie, soos voorgestel deur Madison en Hamilton, het feitlik verdwyn.
Betree die staatswag/weermag
Die rol wat die stigters voorheen vir die milisie beoog het as bewaker van die regte van die staat en die mense se vryhede, val nou op die staatswag -eenhede, of soos sommige state dit noem, staatsweermag -eenhede. Maar baie Amerikaners het nog nooit van staatsweermagte gehoor nie en neem verkeerdelik aan dat die staatswag dieselfde is as die National Guard.
Gedurende die vyftigerjare het verskeie goewerneurs beswaar daarteen gemaak dat hul waakeenhede gefederaliseer en uit die land geroep word. Wie, het hulle gevra, gaan die wapens beman of oproer of vloed beheer, as die wag elders betrokke is? Die kongres het in 1956 gereageer deur 32 U.S.C. & sekte 109, getiteld "Onderhoud van ander troepe", wat dit bepaal
(c) Benewens die nasionale garde, indien van toepassing, mag 'n staat of gebied, Puerto Rico, die Maagde -eilande of die District of Columbia, volgens sy wette, verdedigingsmagte organiseer en onderhou. 'N Weermag wat ingevolge hierdie afdeling opgerig is, kan binne die betrokke jurisdiksie gebruik word, soos die uitvoerende hoof (of bevelvoerende generaal in die geval van die District of Columbia) nodig ag, maar dit mag nie ontbied, beveel of in die weermag ingeroep word nie. .
Die wet bepaal ook dat aanmelding by 'n staatsweermag 'n persoon nie van die konsep mag vrystel nie, en dat 'n persoon nie aan 'n weermag mag behoort as hy reeds lid is van 'n reserwe -komponent van die gewapende magte nie.
Ten minste 26 state, die District of Columbia en Puerto Rico het verdedigingsmagte of staatswag -eenhede gestig, en hulle is versprei oor die hele land: Alabama, Alaska, Kalifornië, Colorado, Georgia, Indiana, Louisiana, Maryland, Massachusetts, Michigan, Mississippi, Missouri, Nevada, New Hampshire, New Jersey, New Mexico, New York, North Carolina, Ohio, Oklahoma, Oregon, South Carolina, Tennessee, Texas, Virginia en Washington. Die meeste state noem hierdie mag óf die Staatswag (soos onderskei van die National Guard) óf die Staatsweermag, maar ander gebruik verskillende titels, soos die California State Military Reserve, die Indiana Guard Reserve, die Massachusetts Volunteer Militia, die New Jersey Naval Militia, of die Ohio Militêre Reservaat. Ek sal hulle in die algemeen as staatswag -eenhede noem. Sommige hiervan is baie aktief, ander minder.
Hierdie eenhede van die Staatswag is nie dieselfde as die privaat georganiseerde milisies wat in die 1980's en 821790's soveel aandag gekry het in die media nie. Staatswag -eenhede is onder staatsuitdrukking georganiseer en het kenmerkende bevelskettings wat begin by die goewerneur (nie die president nie, omdat dit nie gefederaliseer kan word nie), en dan die adjudant -generaal van die staat, gevolg deur die bevelvoerder van die staatswag, dan die brigade bevelvoerders, bataljon bevelvoerders en kompanie bevelvoerders. In Alabama, soos in baie ander state, word die adjudant -generaal deur die goewerneur aangestel, en hy beveel die Army National Guard, die Air National Guard en die Alabama State Defense Force. Die adjudant -generaal van Alabama en die bevelvoerder van die staatsweermag is groot generaals, en die brigade -bevelvoerders is óf brigadier -generaals óf kolonels.
Omdat hulle nie tot federale diens geroep kan word nie, ontvang staatswagters geen federale vergoeding nie. Hulle ontvang oor die algemeen geen betaling van die staat vir gereelde oefeninge en oproepe van die bevelvoerder nie, maar hulle kan betaal word as hulle deur die goewerneur tot aktiewe diens versoek word, en vir sekere ander aktiwiteite wat hulle per dag en kilometers kan ontvang.
Die hoofkwartier -brigades van die meeste staatswagorganisasies bevat baie afgetrede militêre personeel, of ten minste baie wat reeds 'n aktiewe of reserwe militêre diens gehad het. Voorafgaande militêre diens is nie 'n vereiste op die brigade-, bataljon- of kompanievlak nie, maar baie wat op hierdie vlakke dien, het wel vooraf militêre diens en/of diens in wetstoepassing, brandbestryding, tuisveiligheid of noodbestuur. Baie staatswagters wil 'n militêre verbinding hê, maar het nie die totale verbintenis van 'n aktiewe militêre loopbaan gekies nie en het nie die tyd om in 'n reservaat of National Guard -eenheid te dien nie. Ouderdomsgrense word dikwels verslap, en alhoewel die staatswag -eenhede die fisieke fiksheid beklemtoon, kan dit dikwels werk aan gestremdhede en beperkings wat die weermag en die nasionale garde nie kan aanvaar nie. Diegene wat staatswag -eenhede lei en saamstel, het baie ervaring in militêre diens, wetstoepassing, tuisveiligheid, noodbestuur en vele ander terreine wat bydra tot die verdediging van hul gemeenskappe en state.
Die missies van die State Guard -eenhede word uiteengesit in statute of regulasies. Dit kan van staat tot staat verskil, maar hulle rol is oor die algemeen om die pligte van die nasionale garde na te kom wanneer die nasionale garde uit die staat geroep word of andersins te veel belasting word en hulp nodig het. Byvoorbeeld:
& bull Tydens die tropiese storm Katrina (2005) is wagte van die Alabama 3rd Brigade (Suid -Alabama) na die Golfstate ontbied om voedselverspreidingsentrums te beman en andersins te help met vloedbeheer en skarebeheer van die 2de Brigade (Sentraal -Alabama) en die 1ste Brigade (Noord -Alabama) het ook hulp verleen.
& bull Na die 9/11 aanval het die Alaska 49th Military Police Brigade geklassifiseerde sekuriteitsopdragte uitgevoer vir pypleidings, spoorweë, hawens en hawens in Alaska.
& bull In 2007 het die Maryland State Defense Force assesserings van die National Guard -fasiliteite uitgevoer, by die National Guard for Exercise Vigilant Guard aangesluit, 'n noodgeval vir tuisveiligheid en terrorisme -reaksie, en gesondheidsondersoeke uitgevoer vir meer as 900 National Guardsmen wat oorsee ontplooi is.
& bull Tydens Katrina het die Texas State Guard meer as 1 000 staatswagters geaktiveer om aktiewe diens te betaal en ontruimdes by Kelly Air Force Base, die Houston Astrodome en ander noodsentrums ontvang.
& bull Ook tydens Katrina het die Virginia State Defense Force veiligheid vir wapens verskaf en gehelp met die ontplooiing van die National Guard -troepe.
Die staatswag van Suid-Carolina het 'n effektiewe kommunikasiestelsel ingestel waardeur elke staatswagter 'n e-posadres & quotsg.sc.gov & quot het en sodoende vinnige reaksie op noodgevalle vergemaklik. (Paul Revere sal jaloers wees!)
Die staatswag is 'n uniform diens, en die meeste wagte dra 'n variasie van die Amerikaanse weermag BDU (gevegsdrag uniform) vir gereelde oefening en diens, en die weermag klas A, klas B, of uniform vir spesiale geleenthede, altyd met 'n kenmerkende staat Wagtekens. (Die regulasies van die weermag van die staat Alabama bepaal dat lede met voorafgaande lugmagdiens die lugmagklas A of B mag dra of 'n rok met ASDF -kentekens kan vermors.) Die meeste staatswag -eenhede volg 'n ranglysstelsel soortgelyk aan dié van die Amerikaanse weermag. Personeel met vorige militêre diens gaan gewoonlik by die staatswag in op die rang wat hulle beklee het toe hulle hul werk verlaat het, met die moontlikheid om daarna te bevorder.
Die missie van die staatswag is om die nasionale garde uit te brei, en daarom bestee wagte baie tyd aan opleiding en voorbereiding vir die missies wat hulle eendag kan doen. Hierdie opleiding kan baie vorme aanneem: onderrig in militêre prosedures, hoflikheid, oefening en seremonie, leierskapopleiding, noodreaksie, KPR, terroristebestryding, begrafnisprotokol en vele ander. Verskeie skole vir die opleiding van staatswagters is gestig, waaronder die School of the Soldier and Military Emergency Management Specialist (MEMS) Academy, en gespesialiseerde skole vir kapelane, medici, kommunikasie spesialiste en ander.
Ware opvolgers van die weermag
Behalwe dat dit 'n kostedoeltreffende manier is om in Amerika se verdedigingsbehoeftes te voorsien en vir baie Amerikaners die geleentheid vir militêre diens te bied, is die Staatswag-eenhede nou die ware opvolgers van die milisies wat die Framers as staats- en plaaslike kontrole op federale mag bedoel het. In 1997, toe die Alabama Freethought Association en die ACLU van Alabama gedagvaar het om Etowah County Circuit Judge (later Alabama Chief Justice) Roy Moore te dwing om 'n Tien Gebooie uit sy hofsaal te verwyder, het goewerneur Fob James belowe om die Alabama National Guard te ontbied, indien nodig, om die vertoning van die Tien Gebooie te verdedig. As hy dit gedoen het, sou president Clinton kon teenstaan ​​deur die National Guard te federaliseer. Maar as goewerneur James die staatsweermag ontbied het, sou president Clinton hulle nie kon federaliseer nie. Alhoewel die Staatswag -eenhede nie openlik polities is nie, is hul bestaan ​​in ooreenstemming met 'n grondwetlike filosofie van die grondwetlike state, en volgens hierdie skrywer se ervaring is staatswagte gewoonlik polities en sosiaal konserwatief.
Lesers wat in die Staatswag belangstel, kan na die webwerf van die State Guard Association of the United States (sgaus.org) gaan en op die skakel na hul onderskeie State Guard -eenheid klik, of die adjudant -generaal van hul onderskeie state kontak vir verdere inligting inligting.
'N Bylae van die skrywer (27 Maart 2009):
My dank aan almal wat die talle kommentaar (sien hieronder) geskryf het, toon aan dat daar groot belangstelling is in staatswag -eenhede of staatsweermagte.
Gates, my lys van staatswag -eenhede is geneem van die webwerf van die State Guard Association of the United States (sgaus.org). Ek het u opmerkings onder SGAUS & rsquos se aandag gebring, en hulle verseker my dat hulle die state wat u genoem het, nagaan. As hierdie skakels in werklikheid nie wettig is nie, het u SGAUS 'n uitstekende diens gelewer deur dit onder ons aandag te bring.
Cronkhite, ek waardeer u vriendelike woorde. Ek verskil eerbiedig met u bewering dat moderne staatsweermagte nie in die betekenis van die term & ldquomilitia & rdquo is soos dit in die Grondwet gebruik word nie. Die frase & ldquowell gereguleerde milisie & rdquo in die tweede wysiging dui duidelik aan dat die Framers verwag het dat die milisie opleiding en organisasie sou hê, net soos die kommentaar van Madison & rsquos en Hamilton & rsquos in Die federalis, Nr. 46 en 29. Oor die vraag of staatsweermagte of staatswageenhede 'ldquotroops' vorm, soos die term in art. In afdeling 10 van die Grondwet kan die antwoord afhang van die funksies wat hierdie eenhede in hul onderskeie state verrig.In beide gevalle sê Artikel I & sekte 10 dat state mag nie troepe in vrede hou nie en sonder toestemming van die kongres. & Federale statute wat die organisasie van nasionale waakeenhede en staatsweermagte magtig, is duidelik die toestemming van die kongres.
Stertz, onlangse wysigings aan die Opstandingswet is 'n geldige bron van kommer en 'n goeie onderwerp vir 'n toekomstige artikel.
Badger, I & rsquoll laat u en meneer Gates u verskille uitwerk en hopelik sonder om die Colorado Front Rangers te aktiveer. Ek glo dat mense 'n godgegewe reg op selfverdediging het, individueel en/of gesamentlik. As hierdie reg gesamentlik uitgeoefen word, word dit gewoonlik gedoen deur 'n milisie met bande met die staat en die plaaslike regering, omdat verdediging een van die weinige wettige funksies van die regering is. Maar dit beteken nie dat verdediging uitsluitlik die regering se funksie is nie. As die regering afstand doen van sy verantwoordelikheid om die bevolking te verdedig of versuim, kan die mense buite die regering organiseer. Maar staatswag -eenhede en staatsweermagte wat deur SGAUS erken word, is gekoppel aan die staat en plaaslike regering.
Weereens my dank aan almal wat geskryf het. Ek hoop dat konstitusionaliste staatswag -eenhede as diensgeleenthede sal sien.
John Eidsmoe, 'n afgetrede lugmag -luitenant -kolonel, beklee die rang van kolonel in die Alabama State Defense Force, is 'n professor aan die Oak Brook College of Law & amp Government Policy en dien as regsadviseur vir die Foundation for Moral Law.
Slawerny en die Grondwet
Skrywers: Angela Sailor, Paul Larkin Jr., Timothy Sandefur, Allen Guelzo, Ph.D. , Sean Wilentz, Ph.D. en Lucas Morel, Ph.D.
Die 1619 -projek beweer verkeerdelik dat die Grondwet 'n reg op slawerny skep.
Alhoewel die Grondwet slawerny nie onmiddellik beëindig of uitdruklik veroordeel het nie, skep die Grondwet nie so 'n grondwetlike reg nie.
Die teks van die Grondwet het 'n pad geskep vir die federale en staatspolitieke prosesse om slawerny af te skaf.
Die vraag van die uur is of die Grondwet pro-slawerny of anti-slawerny is. Die geskiedenis het ons getoon dat groot leiers en redelike mans en vroue hul siening oor hierdie vraag verander het.
Frederick Douglass, die vernaamste swart afskaffer in die 1840's, noem die Grondwet 'n radikaal en in wese pro-slawerny-dokument, maar teen die 1850's het Douglass van besluit verander en die Grondwet afsluit toe dit vertolk word in die lig van gevestigde reëls van regsuitleg , "Is 'n heerlike vryheidsdokument."
Terwyl ons oor Amerika se hart en siel veg, vra baie wat Douglass oortuig het om sy siening te verander. Sommiges verklaar dat dit is wat die Framers gehoop het om 'n erfenis van vryheid vir die komende generasies te behou: stilte. Douglass het gevra: 'As die grondwet deur sy opstellers bedoel was en 'n instrument vir slawe-aanvaarding aanneem, waarom sou daar dan nie' slawerny ',' slawe-besit 'of' slaaf 'gevind word nie? Dit is nie die fokus van diegene wat die integriteit van die Grondwet betwis nie.
Sommige wat die integriteit van die Grondwet uitdaag, sê dat dit verswak is deur die bestaan ​​van slawerny in die Verenigde State op die tydstip waarop die Grondwet aanvaar is. Slawehouers het deelgeneem aan die opstel van die Grondwet, en volgens hulle was slawehouers van plan om sekere voordele in daardie instrument vir slawerny te verseker. As Amerikaners wat glo in die leuse "E pluribus unum, "Hoe gaan ons vorentoe en versterk ons ​​die huidige geleentheid om as vrymanne te leef?
Ons sal vandag leer hoe om die vraag te beantwoord.
Angela Matroos is vise -president van die Edwin J. Feulner, Jr., Instituut by The Heritage Foundation.
Wat het die Grondwet gesê oor slawerny voordat die 13de wysiging wet geword het? Het die Grondwet die regte van slawehouers beskerm? Het die Grondwet slawerny verbied? Of het die Grondwet dit vermy om een ​​van die twee standpunte in te neem en die saak heeltemal aan die politieke proses oorgelaat?
Wat van hierdie vrae 'n kontemporêre onderwerp gemaak het, was dat, vanaf die dag dat die New York Times gepubliseer die 1619 Projek in Augustus 2019 het die menings wat in die werk uitgespreek is, senuwees geraak in die Amerikaanse historiese en politieke wetenskap, sowel as in die Amerikaanse lewe. Die tesis van die 1619 Projek was dat die ware begin van die Amerikaanse geskiedenis nie 1776 was nie, toe Amerika sy onafhanklikheid van Engeland verklaar het, maar dit was in 1619, toe die eerste Afrikaanse slawe in Jamestown in Amerika aangekom het. Die projek beweer ook dat die volgehoue ​​voordele wat die nasie vir die wêreld gesien en toegeken het, toegeskryf kan word aan die slawe-besit van die land.
Terwyl die 1619 Projek was dit reg om slawerny te veroordeel, veral op een van sy herdenkings (slawerny is 'n veragtelike instelling, en niemand is jammer dat die dertiende wysiging dit na die burgeroorlog beëindig het nie), 1619 Projek is nie 'n werk van historiese geleerdheid. Talle historici het beswaar aangeteken teen die projek omdat dit 'n foutiewe siening van die geskiedenis bevat. 'N Groot aantal Amerikaners het beswaar daarteen gemaak omdat die linkse politieke agitprop.
Om die bespreking op te stel, speel hierdie afdeling die advokaat van die duiwel. Dit sal redeneer dat die Grondwet die reg van slawehoustate beskerm het om die eienaardige en bose instelling deur die wet te skep. Die daaropvolgende gedeeltes sal vervolgens verduidelik waarom hierdie standpunt verkeerd is.
Hierdie afdeling sal twee argumente verwoord. Eerstens begin dit met die argument op 'n manier wat vandag by advokate bekend is, en dan, ten tweede, die argument op 'n manier wat die meeste in die 18de en 19de eeu vir mense sou oortuig.
Argument een: Grondwetlike teks. Om te begin met die perspektief van vandag, moet met die teks van die Grondwet begin word. Die duidelikste punt is dat daar geen dertiende wysiging in die oorspronklike grondwet is nie. Die weglating is beduidend. Dit is miskien die hond wat nie geblaf het nie, REF omdat die Framers geweet het hoe om sekere praktyke of tipes wetgewing wat hulle ongewens gevind het, te verbied. Die kongres kan nie wetsontwerp aanvaar nie, ex post facto wette, uitvoerbelasting, hawevoorkeure vir sommige stede bo ander, of adellike titels. REF -state kan nie 'n rekenkennisgewing of ex post facto wette, verdrae met vreemde lande, wetgewing wat geld bedink, wette wat die verpligting van kontrakte benadeel en adellike titels. Die REF -kongres weet hoe hy sy bes moet doen om seker te maak dat die stigtingsdokument van ons land verskillende soorte wetgewing verbied wat die federale of staatsregerings nie wou aanneem nie.
Daarbenewens is daar vier klousules in die Grondwet wat waarskynlik die slawe-eienaars se belange beskerm: (1) die Three-Fifths-klousule, REF, waaroor ek later meer sal sê (2) die slawehandelsklousule, wat die kongres verbied het om die slawehandel tot 'n datum in die toekomstige REF (3) die Militia -klousule, wat die president in staat gestel het om die milisie uit te roep om opstandings REF te hanteer en (4) die vlugteling -slawe -klousule, wat elke staat vereis het om slawe wat ontsnap het, terug te keer na die toestand van hul oorsprong. REF
Die geskiedenis agter die Grondwet ondersteun die duidelike gevolgtrekking van die teks self. Die Onafhanklikheidsverklaring het gesê dat alle mense gelyk geskape is, maar destyds het geen staat slawerny verbied nie, en die verklaring self bevat geen sodanige bepaling nie. Die Statute van die Konfederasie, wat die Grondwet voorafgegaan het, verbied ook slawerny. Vroeë kongreswetgewing stem ook ooreen met hierdie gevolgtrekking. Dit het 'n onderskeid gemaak tussen 'burgers van die Verenigde State' en 'persone van kleur', wat regte aan eersgenoemde, aan burgers verleen, wat laasgenoemde nie noodwendig sou verleen nie.
Argument twee: ongenoemde regte. Ten slotte kom ons in die verband tot die uitspraak van die Hooggeregshof in Dred Scott v. Sanford. REF In Dred Scott, het die Hooggeregshof gesê dat die Missouri -kompromie nie die staatsregte op slawe kan afskaf nie. Die gevolg was nie net om die Missouri-kompromie ongrondwetlik te verklaar nie, maar ook om te verseker dat die wette wat hierdie instelling in slawehoustate skep, nie deur die kongres ongedaan gemaak kan word nie.
Die Dred Scott 'n besluit het ook die sogenaamde Unenumerated Rights Doctrine bekendgestel, 'n leerstuk wat huidige hedendaagse krag het in gevalle soos Roe v. Wade REF en Obergefell v. Hodges. REF Maar hulle is nie die enigstes nie. Daar is 'n reeks ander gevalle, wat deel uitmaak van die Unenumerated Rights Doctrine, wat deur verskillende mense in die samelewing bevoordeel word. Die Grondwet, soos dit deur die Hooggeregshof geïnterpreteer word, erken byvoorbeeld die reg van ouers om nie-openbare skool hul kinders te gee. REF Die Grondwet verleen die state immuniteit in die howe van ander state of teen federale agentskappe. REF Die Anti-Commandeering Doctrine verbied die kongres om verantwoordelikhede aan staatsamptenare toe te ken. REF Een van die bekendste beginsels van strafreg, dat 'n beskuldigde se skuld bo redelike twyfel bewys moet word, is ook 'n voorbeeld van hierdie ongetekende regte-leerstuk. REF
Dit is hoe ons dit vandag sou redeneer. As u teruggaan na die manier waarop u in die 18de eeu sou redeneer, was die kritieke punt nie of howe grondwetlike regte kan afdwing nie. Dit was 'n voor-Marbury tydperk, REF en beslis 'n periode voor die Warrenhof en voor die Burgerhof. Wat toe vir die Republiek die belangrikste was, was die vermoë om wetgewers te kies, omdat die wetgewende proses as die primêre bedreiging vir individuele regte beskou is.
Raai wat? Die drie-vyfde-klousule wat vroeër genoem is, het die bevolkingsgrondslag wat slawe-besitstate sou hê, verbeter, deur hulle toe te laat om drie-vyfdes van elke slaaf wat hulle besit as 'n persoon te tel na die aantal verteenwoordigers wat hulle in die Huis van Verteenwoordigers sou hê en die aantal presidentskiesers wat hulle moes kies om presidente te kies. As u dit toevoeg tot die gelyke verteenwoordiging wat elke staat in die senaat gehad het, was u 'n politieke proses wat bevooroordeeld was teenoor die suidelike state, wat almal op die oomblik slawerny gehad het.
Paul J. Larkin, Jr., is die John, Barbara & amp; Victoria Rumpel Senior Regsnavorsingsgenoot in die Edwin Meese III Sentrum vir Regs- en Geregtelike Studies, van die Institute for Constitutional Government, by The Heritage Foundation.
Voor-oorlog, konstitusionalisme teen slawerny
Hierdie afdeling sal die vraag vanuit 'n regsperspektief benader op die manier wat die konstitusionele denkers teen slawerny gedoen het. Dit is 'n aspek van die Amerikaanse geskiedenis wat ongelukkig verminder is, tot die punt dat baie mense, insluitend regstudente, van die skool afstudeer, onbewus daarvan dat daar selfs was 'n tradisie van voorgrondwetlike, anti-slawerny-gedagtes in die jare voor die burgeroorlog.
Die bekendste voorstander van hierdie siening was Frederick Douglass, maar hy was beslis nie die enigste een nie. Mense soos John Quincy Adams, Charles Sumner en Salmon P. Chase was tot op een of ander manier aanhangers van hierdie voor-grondwetlike teen-slawerny-siening. Ongelukkig verdraai die geskiedenis van vandag hul rekords deur te veel klem te lê op die Garrisonian Abolitionists, wat die groep abolitioniste was wat gedink het die Grondwet is 'n bose, pro-slawerny-dokument en daarom moet dit afgeskaf word. Hierdie mense het baie min invloed op die Amerikaanse politieke en regsontwikkeling in die burgeroorlog. Dit is jammer dat die voor-grondwetlike, anti-slawerny denkers soos Douglass in baie van hierdie besprekings weggelaat word.
Twee reëls vir regsinterpretasie. So, hoe sou 'n konstitusionele afskaffer beweer dat slawerny ongrondwetlik is? REF Hulle sou begin met twee basiese reëls van regsinterpretasie. Die eerste een: slegs die teks op die papier self is die wet wanneer u die Grondwet lees - nie die subjektiewe begeertes van die mense wat die dokument geskryf het nie. Slegs die woorde van die Grondwet is die wet en is wetlik bindend.
Die tweede reël: Ons moet die Grondwet waar moontlik as vryheid interpreteer. Dit kom uit 'n saak van die hooggeregshof in 1805 wat genoem is Verenigde State v. Fisher, REF waarin die Hooggeregshof gesê het dat ons die Grondwet moet interpreteer as vrywillig, tensy daar 'n duidelike opdrag van die Kongres of van die wetgewers is wat anders sê. Prokureurs noem dit 'n 'duidelike verklaringsreël', en ons gebruik vandag nog die soort reël om die Grondwet te interpreteer. REF
Met hierdie twee interpretasiereëls in gedagte, kyk ons ​​nou na die Grondwet. Dit begin met die groot woorde, "Ons, die mense van die Verenigde State." REF Wie is die "mense"? Die Grondwet bevat geen omskrywingsafdeling nie, so om te verstaan ​​wie 'die mense van die Verenigde State' is, verwys ons terug na die Onafhanklikheidsverklaring, wat uiteensit wie die mense van die Verenigde State is. Die mense van die Verenigde State is dieselfde 'een volk' wat hul politieke groepe met Groot -Brittanje in die verklaring ontbind het. REF Die 'een volk' word 'n verenigde liggaam genoem, nie gedeel deur kleur nie. Daar is geen verwysing na kleurlyne in die verklaring of die grondwet nie. Ons het geen wetlike rede om te glo dat swart Amerikaners nie deel is van 'die mense van die Verenigde State' nie. Die Grondwet trek nie so 'n streep nie. REF
As dit die geval is, waarom sou ons dan dink dat die Grondwet slegs bedoel is vir wit Amerikaners? Ons het geen rede om dit te glo nie. Die woord "slaaf" en die woord "slawerny" kom eintlik nêrens in die Grondwet van 1787 voor nie. Dit word nooit genoem nie. Dit is nogal merkwaardig. Immers, as die Grondwet veronderstel is om slawerny te beskerm, sou u dink dat dit dit ten minste sou noem. Wat Douglass sê, is om die Grondwet te lees en te sê dat dit slawerny is, soos om te beweer dat u eiendom volgens 'n daad besit, en as u na die daad kyk, bevat dit geen verwysing na die eiendom op die stuk papier nie. REF Dit sou 'n baie vreemde argument wees.
Met ander woorde, die bewyslas is nou aan die kant van slawerny om te bewys dat die Grondwet pro-slawerny REF is-en hulle kan dit regtig nie doen nie. Daar is geen federale waarborg van slawerny nie. Daar is geen uitdruklike beperking op die kongres wat dit verbied of beperk nie. Die bepaling aangaande die Westelike Gebiede sê natuurlik dat die Kongres mag het om te wetgewing wat dit wil met betrekking tot die Westelike Gebiede, REF, wat natuurlik die werklike kwessie wat die burgeroorlog veroorsaak het.
Wat van die vier bepalings wat in die vorige afdeling genoem is waarin slawerny na slawerny verwys het? Weereens, niemand gebruik die woord "slawerny" nie. Daar is die Three-Fifths-klousule. REF Daar is wat ons die 'vlugtige slawe -klousule' noem. REF Daar is die reël oor die invoer en uitvoer van slawe. REF Douglass se antwoord hierop was die volgende: die drie-vyfde klousule nie beskerm slawerny. Dit erken dat slawerny destyds bestaan ​​het, maar dit het dit nie gewaarborg nie. Trouens, dit beloon state wat slawerny afskaf deur hulle meer verteenwoordiging in die kongres te gee.
Die Fugitive Slave Clause verwys nie na slawe nie. Dit sê 'persone' van wie 'arbeid' 'verskuldig' is, maar arbeid nie verskuldig van slawe. Hulle is die slagoffers van onreg, wat nie 'n behoorlike regsproses ontvang het nie, so arbeid kan nie wees nie verskuldig Van hulle. Arbeid is te danke aan vakleerlinge of bediende. En dit is waar dat weggeloopte vakleerlinge en ontsnapte bediendes 'n ernstige regsprobleem in die negentiende eeu was. Wat die invoerbepaling betref, het die invoerbepaling in werklikheid die kongres toegelaat om slawerny in 1808 te verbied, wat dit onmiddellik gedoen het - in 1808. Hierdie bepalings, hoewel dit duidelik na slawerny verwys, het nie beskerm slawerny. REF
Dit is 'n belangrike punt. Die konstitusionele denkers teen slawerny het dit wel gedoen nie sê dat die Grondwet verbied slawerny. REF Dit was duidelik nie so nie. In plaas daarvan het hulle drie dinge gesê.
Eerstens bied dit geen waarborg van slawerny op federale vlak nie
Tweedens laat dit die Kongres toe om slawerny te beperk of selfs af te skaf, indien hy dit wil doen
Derdens is die bepalings daarvan op lang termyn in stryd met slawerny, insluitend dinge soos behoorlike proses.
As swart Amerikaners persone is, sê die Grondwet dat hulle nie vryheid kan ontneem word sonder die regte proses nie. REF Dit is duidelik in stryd met slawerny. Wat van die Bill of Attainder -klousules? REF Slavery is 'n soort wetsontwerp, en tog verbied die Grondwet wetsontwerpe. REF Die Grondwet verbied beslaglegging van persone sonder wettige wettige gesag. REF Uiteraard was slawerny daarmee in stryd.
Die belangrikste bepaling was die Privileges and Immunities Clause, wat gesê het dat mense wat Amerikaners is, nie hul regte kan ontneem wanneer hulle van staat tot staat reis nie. REF Die probleem hiermee was dat swart mense in sommige state, soos Massachusetts, burgers kan wees en dan na 'n plek soos South Carolina kan reis en hul vryheid ontneem kan word in stryd met die federale waarborg. REF
Dit is die drie beginsels van die Grondwet teen slawerny: die Grondwet waarborg nie slawerny nie, dit laat die federale regering toe om dit te beperk of af te skaf, en daar is ander bepalings van die Grondwet wat op lang termyn onbestaanbaar blyk te wees slawerny.
As ons teruggaan na die slotopmerkings in die vorige afdeling, is dit nie waar dat sedert die 17de en 18de eeu 'n voor-Marbury wêreld, was dit onseker of howe individuele regte kon afdwing. Gewone regshowe het deurgaans 'ongenoemde' individuele regte beskerm. Ingevolge die Britse grondwet het die Britse howe individuele regte beskerm sonder enige geskrewe handves van regte. Die idee dat howe individuele regte kan beskerm, was destyds 'n gerespekteerde en goed erkende beginsel. Daarom het baie konstitusionele denkers teen slawerny hof toe gegaan om hul argument te voer.
Timothy Sandefur is die vise -president vir litigasie by die Goldwater Instituut, waar hy ook die voorsitter van die Duncan in die konstitusionele regering beklee. Hy is die skrywer van The Conscience of the Constitution (2013) en Frederick Douglass: Self-Made Man (2018).
Die slawehouers se siening: 'n Grondwet teen slawerny
In hierdie afdeling word gekyk na die kwessie van 'n voor-slawerny-grondwet vanuit die oogpunt van die slawehouers, wat in baie van hierdie besprekings nie dikwels 'n standpunt is nie. Daar ontdek ons ​​dat hulle ook nie in 'n voor-slawerny-grondwet geglo het nie.Dit was een van die primêre argumente wat slawehouers in die afskeidingswinter van 1860 gebruik het om die afstigting van die slawestate te regverdig-dat hul noordelike vrystaatbroers op een of ander manier afgestaan ​​het op die waarborge van die Grondwet, wat die slawestate andersins beskerm het in hul eienaarskap van slawe.
Louisiana, Judah P. Benjamin, het in sy vertrekkende toespraak in die senaat daarop aangedring dat dit "onder 'n regverdige en regverdige interpretasie van die federale grondwet" onmoontlik was om 'te ontken dat ons slawe, wat direk en indirek 'n waarde van meer as vier behels' duisend miljoen dollar, is eiendom "en" geregtig op beskerming in gebiede wat die gemeenskaplike regering besit. " Tog, alhoewel "die Grondwet jou by elke stap in hierdie Quixotic -poging aanstoot gee", was die Noorde volhardend in die bedreiging van slawerny, en afskeiding was die enigste oplossing. REF
Net so was Robert Barnwell Rhett verontwaardig in sy 'Address of the People of South Carolina', oor hoe 'geleidelike en bestendige aantasting van die mense van die Noorde. die beperkings in die Grondwet is weggevee. " Terwyl "die suidelike state, van die begin van die regering af, probeer streef het. binne die baan wat deur die Grondwet voorgeskryf is, 'beplan die noordelike state, beskuldigde Rhett,' niks anders as 'die omverwerping van die Grondwet van die Verenigde State nie. "REF
Hierdie gevoel dat die Grondwet 'n skans was wat die slawebesit beskerm het, het 'n lang geskiedenis, wat ten minste tot by die bekragtigingsproses in 1788 strek. Charles Cotesworth Pinckney het sy mede -Suid -Caroliniërs verseker dat die nuwe Grondwet 'n sekuriteit bied wat die algemene regering bied kan nooit slawe vrystel nie, want "geen sodanige gesag word verleen nie." Inteendeel, verduidelik Pinckney, "ons het twintig jaar lank onbeperkte invoer van negers verseker. Daar word ook nie verklaar dat die invoer dan gestaak sal word nie; dit kan voortgesit word. Ons het die reg gekry om ons slawe te herstel in watter deel van Amerika hulle ook al kan skuil, wat 'n reg is wat ons nie voorheen gehad het nie. Kortom, met inagneming van alle omstandighede, het ons die beste voorwaardes vir die veiligheid van hierdie tipe eiendom gemaak. " REF
Afskaffingskundiges uit die negentiende eeu het Pinckney op sy woord geneem. Frederick Douglass, in 1849, het aangevoer dat die Grondwet, van die Drie-Vyfde Klousule tot die Opstandklousule, nie net ingestem het om bolwerke te vorm rondom die slawerny-stelsel, met al sy bloedige omvang, om te keer dat die slaaf ontsnap nie, maar het sy ontelbare voete en geweldige gewig op die opgewekte harte van Amerikaanse slawe geplant om te keer dat hulle opstaan ​​om hul vryheid te verkry. " REF En verskeie belangrike moderne slawe -historici het met geweld aangevoer dat Douglass en Pinckney reg was. "Slawerny sou beskerm word deur verskeie ineenstortende bepalings" in die Grondwet, skryf David Waldstreicher, sodat "die raamwerkers en hul kiesers in die groei van hul regering fundamentele wette geskep het wat menslike slawerny kon onderhou." REF
Tog was daar geen absolute ooreenkoms om die Grondwet as 'n pro-slawerny-dokument op te stel nie. Soos Michael Conlin getoon het, het die Three-Fifths-klousule aan slawerny minder aansien in nasionale aangeleenthede gegee as wat dit kon lyk, aangesien die noordelike kiesers in die kieskollege reeds in 1796 'n voorsprong van 53 persent tot 47 persent geniet het, persentasies wat steeds swaai die suide, sodat die noordelike kiesers teen 1860 'n meerderheid van 60–40 geniet. REF En noordelike anti-slawerny van Salmon Chase tot Abraham Lincoln het aangevoer dat die Grondwet in werklikheid geen nasionale sanksie aan slawerny verleen nie. Selfs Frederick Douglass, in 1852, het oorgegaan tot die standpunt dat, "geïnterpreteer, soos dit geïnterpreteer moet word, die Grondwet 'n Glorious Liberty Document is." REF
Maar wat byna heeltemal gemis is in die debat oor die Grondwet en slawerny, is die mate waarin suidelike slawe-eienaars self, wanneer hulle net met hulself praat, blykbaar met Lincoln, Chase en Douglass ooreengekom het, en erken dat die Grondwet 'n gekneusde riet was waarop slawerny kon steun.
Ironies genoeg begin die twyfel van die slawe-eienaars eintlik by Pinckney: sy poging om die ratifikasie-konvensie in Suid-Carolina te oortuig dat die slawerny deur die Grondwet beskerm is, is gedoen in die gesig van anti-federalistiese slawe-eienaars wat twyfel of dit iets gedoen het. . 'U afgevaardigdes het te kampe gehad met die godsdienstige en politieke vooroordele van die Oos- en Midde -state', het Pinckney gesmeek, en hulle moes besef dat die ooreenkoms wat hulle gemaak het, die beste was 'wat ons kon doen. Ons sou beter gemaak het as ons kon. " REF
Die grondwetlike gemoedsrus van slawe-eienaars het nie mettertyd verbeter nie. Te midde van die beroering oor die kompromie van 1850, het "J.A.C." (wat moontlik John A. Cleveland, 'n slawe-eienaar van Charleston was), het op die bladsye van die Southern Quarterly Review om te waarsku dat Suid -Afrikaners 'n ernstige fout begaan het as hulle hul voorstel dat 'die klousule van die grondwet wat 'n verteenwoordiging vir die slawebevolking moontlik maak, ses maande se roering in die Noordelike State sou weerstaan'. Die Grondwet was 'n 'perkament -afgod', en 'suidelike mense' moenie 'mislei word tot die gevolgtrekking dat die Grondwet die basis is van 'n Unie van gelyke state' nie. Dit was in werklikheid 'die artikel van 'n handelsvennootskap', 'n vennootskap waarop daar nie op hulle vertrou kon word nie. REF
Een jaar later het die Resensie was selfs meer pessimisties. 'Daar is geen regsversekering vir toekomstige veiligheid in die grondwet nie' vir slawerny, lui die slotsom. REF DeBow se resensie was net so pessimisties. Skryf vir DeBow's in 1855 beweer die planter van Louisiana, John J. Perkins, dat die Grondwet nie die krag het om te weerstaan ​​om in 'n anti-slawernyvorm te buig nie. 'Die saamgestelde en verkorte kommentare op die Grondwet, voorberei vir skole en sakemanne. alles verval en gee 'n wanvoorstelling - op 'n manier wat bedoel is om te mislei - die regte van die slawehouer ingevolge die Grondwet terwyl hulle die mate van mag wat aan die federale regering oor die onderwerp gegee word, vergroot en kunstig vergroot. " REF
As slawe-eienaars openhartig was, kon hulle duidelik verduidelik waarom die Grondwet hulle geen vertroue gegee het nie. Edmund Ruffin, Virginia se aartsafskeiding, het eerlik erken dat "die vorms of letter van die grondwet gebruik kan word om slawerny te vernietig". Trouens, het Ruffin beweer, "sonder om die letter van 'n enkele artikel van die Grondwet te skend, die suidelike state, hul instellings, eiendom en alles wat hulle dierbaar is. sal aan die genade van hul fanatiese en vasberade vyande oorgelewer word ... .Negro -slawerny kan dus direk of indirek geleidelik of onmiddellik afgeskaf word. " REF
Vreemd genoeg was die duidelikste toegewing van die grondwet se swakheid oor slawerny in die oog gehou, volgens die berugte meerderheidsopinie van hoofregter Roger Taney in Dred Scott v. Sanford in 1857. Dit was juis omdat die Grondwet enige suggestie dat daar "eiendom in mans" kon wees, weerstaan ​​het, dat Taney hom in 'n daad van herinterpretasie van die regshulp moes haas om erkenning van behoorlike proses of voorregte en immuniteite te ontken gratis of andersins vir Afro-Amerikaners.
Die uiteindelike bewys van die slawe-eienaars se werklike gebrek aan vertroue in die Grondwet was egter dat die slawe-eienaars die grondwet opsy gesit het op die oomblik dat hulle die politieke beheer oor die grondwetlike prosesse verloor het met die verkiesing van Lincoln hulle van die Unie afskei en 'n nuwe Grondwet geskryf wat hulle hierdie keer glo dat hulle die ou nie sou kry nie. Dit sou hulle 'n heel ander grondwet gee as die ou, en sien uit (soos James Stoner geskryf het) na iets wat 'n Britse parlementêre stelsel nader benader. REF Maar dit is immers die punt: die slawe-eienaars se optrede spreek harder as hul woorde, en hul optrede was 'n erkenning dat die ou Grondwet nie hul instrument was nie, nog minder hulle vriend.
Allen C. Guelzo, PhD, is direkteur van die Initiative on Politics and Statesmanship aan die Princeton Universiteit.
Afskaffing en die Framers
Nadat ons by die Burgeroorlog aangekom het, sal hierdie afdeling eers terugkyk na 1787 om iets te verduidelik wat baie opduik, en dit is eenvoudig dit: waarom het die Framers nie die slawerny afgeskaf nie? Die feite is redelik duidelik: daar was eenvoudig geen kans dat die Framers die slawerny in 1787 sou afskaf nie. Dit was nie omdat dit uitsonderlike slegte mense was nie. En dit was nie omdat die suidelike slawehouers die Noordelikes op een of ander manier onderdanig gemaak het asof die slawerny se direkte afskaffing ooit op die agenda in Philadelphia was nie. REF
Daar was ten minste drie baie goeie redes waarom die probleem nie 'n voorgereg was nie.
'N Mens het te doen met eiendom, wat die Grondwet gedeeltelik opgestel het om te beskerm. Selfs met al die dinge wat hulle wel met betrekking tot muntstukke en kontrakte gedoen het, hoofsaaklik in artikel I, sou die Framers nie meer inmeng met die basiese eiendomswette van die gevestigde state, suidelike state nie net as in die noorde. Dit wil sê, die Grondwet sou die gevestigde suidelike wette ten opsigte van slawerny nie meer opskort as die Pennsylvania -afskaffingswet van 1780 nie, wat slawerny as 'n oortreding van die natuur verklaar het.
Tweedens, in 1787, was slawerny nog steeds 'n bestaande instelling in agt van die 13 state, waaronder New York en New Jersey. Selfs as iemand in die konvensie dit sou probeer, sou die voorgestelde Grondwet feitlik onmoontlik gewees het om slawerny summier af te skaf of die nuwe nasionale regering te magtig om dit te doen, en dan verwag om bekragtiging te kry in enige van die state buite New England en Pennsylvania.
Derde, en miskien die belangrikste, anti-slawerny was 'n baie nuwe ding in die wêreld in 1787, ten minste onder diegene wat nie slawe was nie. Voor die Revolusie, soos John Jay, die groot federalis en vroeë afskaffer, eens opgemerk het, was daar amper geen opposisie teen slawerny onder blankes in Amerika, of, in die opsig, in enige deel van die Atlantiese wêreld nie. REF Selfs onder die Quakers, onder wie protes teen slawerny reeds in 1688 ontstaan ​​het, het dit dekades geduur voordat rasseslawerheid werklik onwettig geword het, en die Quakers was natuurlik 'n klein minderheid. Dit was die koms van die rewolusie wat gehelp het om 'n ongekende anti-slawerny sentiment buite die geledere van die slawe aan te moedig, wat in die rebellekolonies die eerste opvallende-as dit ietwat verspreid en onstuimig was-die beweging van slawerny oral in die Atlantiese wêreld. REF
Anti-slawerny het 'n paar groot suksesse voor 1787 in die noorde behaal, insluitend die verskyning van die eerste geskrewe grondwet in die geskiedenis om volwasse slawerny (in die wegbreekdistrik van Vermont) af te skaf van die eerste geleidelike emansipasiewette van hul soort in Pennsylvania, Connecticut, en Rhode Island en die uitskakeling van slawerny deur geregtelike beslissings in Massachusetts en New Hampshire. Tog was die idee dat hierdie redelik onlangse beweging slawerny in die hele land in 1787 sou kon afskaf, soos sommige abolitioniste in New England wou hê, op die minste, kwiksoties. Dit het aan die anti-slawerny-beweging baie meer mag in nasionale berade toegeskryf as wat dit moontlik kon gehad het.
Maar laat ons nou die beraadslaging van die Framers in 1787 oorweeg. Almal weet dat daar baie slawehouers by die Federale Konvensie was, meer as 25 van die 55 afgevaardigdes. Waaroor selde gepraat word, is dat daar ook baie afgevaardigdes teen slawerny by die byeenkoms was, waaronder die president van die Pennsylvania Abolition Society, Benjamin Franklin. Hierdie afgevaardigdes het geweet dat, hoewel hulle niks kon doen om slawerny onder die nuwe grondwet af te skaf nie, dit kon verhoed dat afgevaardigdes wat slawerny was, menslike slawerny in die nasionale wetgewing kon verskans. Hulle kan die nuwe regering ook direk magtig om die uitbreiding van slawerny te belemmer, indien dit sou besluit. 'N Belangrike kwessie vir hulle, in hierdie verband, was die Atlantiese slawehandel. Die meeste mense het destyds geglo dat slawerny self, in elk geval die moontlikheid om die handel voort te sit, in gevaar gestel word. Elke prominente emansipasievoorstel tot op daardie stadium het 'n einde gemaak aan die beëindiging van die Atlantiese slawehandel as die eerste stap.
Sommige van die afgevaardigdes teen slawerny het voorbereid na Philadelphia gekom om seker te maak dat die nuwe regering die mag sou hê om die handel af te skaf. Abolitioniste buite die kongres, in die Pennsylvania Abolition Society (PAS) en die New York Manumission Society, het gedebatteer oor hoe om die konvensie die beste te druk en die PAS het 'n petisie teen slawehandel aan Franklin gestuur met 'n versoek dat hy dit moet voorlê aan sy mede -afgevaardigdes. Deels op advies van die sekretaris van die PAS, Tench Coxe, wat die versoekskrif as "ywerig" beskou het, het Franklin dit ter syde gestel, maar hy het geweet dat die konvensie die saak spoedig sou opneem. REF
Franklin, wat 'n merkwaardige man was oor slawerny, was polities genoeg om sy eie raad binne die konvensie te hou oor die kwessie waaroor hy baie goed geweet het wat die afgevaardigdes teen slawerny teenstaan. Na meer as twee maande se debat en bespreking, het die afgevaardigdes in die laer suide dit reggekry om 'n konsepgrondwet op te stel, wat die nuwe federale regering hoegenaamd geen mag oor die Atlantiese slawehandel sou gegee het nie. Onder leiding van die Suid-Caroliniërs noem die voorstanders van slawerny dit 'n ooreenkoms: as die konvensie die Atlantiese slawehandel nie heeltemal in die hande van die state gelaat het nie, was die Grondwet gedoem.
Gelukkig het die afgevaardigdes teen slawerny, hoofsaaklik Gouverneur Morris van New York (hoewel hy Pennsylvania amptelik verteenwoordig het), die bluf van pro-slawerny genoem, die konsepgrondwet aan die slawerny-kwessie aan flarde geskeur en die gesag aan die federale regering verseker bloot om die Atlantiese slawehandel te reguleer, maar om dit heeltemal af te skaf. Dit is waar dat die afgevaardigdes in die onderste suide, onder leiding van Charles Cotesworth Pinckney, deur 'n noukeurige en slim bedinging daarin geslaag het om 'n uitstel te kry wat die kongres verbied om tot 1808 op te tree, 'n besluit wat James Madison, 'n teenstander van die handel, onmiddellik besluit het. Maar selfs met die vertraging, was die uitkoms in Philadelphia die eerste groot slag teen die Atlantiese slawehandel in die naam van 'n nasionale regering, oral in die Atlantiese wêreld. In hierdie mate slaag die afgevaardigdes teen slawerny bo alles wat die slawehouers belowe het dat hulle sou toelaat.
Nie een hiervan wil sê dat die Grondwet 'n anti-slawerny-dokument was nie, maar dat die laer Suide, en selfs sommige van die Noordelike afgevaardigdes, beslis sou klop as dit was. Afgesien van die sogenaamde federale konsensus wat nasionale optrede belet in state waar slawerny bestaan, het die slawerny-kant gekom met kompromieë wat voldoende was om hul kiesers te oortuig dat die nuwe federale regering slawerny sterk beskerm het. Die Three-Fifths-klousule was 'n toegewing, hoewel dit nie soveel was as wat die vurigste slawe-afgevaardigdes wou hê nie. Die Fugitive Slave Clause-aangepas uit 'n voorstel teen slawerny rakende die noordwestelike gebiede wat Rufus King in 1785 voorgelê het, wat ontwikkel het tot die Noordwes-verordening van 1787-het slawerny nominaal ekstra beskerming gebied, al was dit sonder 'n bepaalde aktiewe rol deur die federale regering.
Maar teen hierdie kompromieë was die konvensie se hantering van die konsep van eiendom in die mens, die wettige sowel as die morele wese van slawerny, gestaan. Op staatsvlak tydens die gevegte oor noordelike emansipasie het die voorstanders van slawerny veral gemeen dat hulle 'n gevestigde eiendomsbelang geniet in eiendom in slawerny waaraan geen regering kan raak nie. Die teenargument teen slawerny was baie eenvoudig: daar kan geen reg op slawerny wees nie, want eiendom in die mens is eenvoudig onwettig, 'n oortreding van God en 'n natuurlike wet.
Nadat hulle deurgeloop het en in sommige gevalle deelgeneem het, was hierdie stryd oor die noordelike emansipasie, die noordelike teen-slawerny by die byeenkoms, saam met afgevaardigdes van Luther Martin van Maryland tot James Madison van Virginia, absoluut vasbeslote om die idee van eiendom te behou in die mens uit die nasionale wet. Hulle het daarin geslaag. Madison se aantekeninge van die konvensiedebatte toon onweerlegbaar dat hoewel die Grondwet slawerny sou duld waar dit reeds bestaan ​​het, dit nie die instelling in die nasionale reg sou erken nie - dit wil sê dat slawerny geen vermoedelike legitimiteit sou hê in gebiede onder nasionale jurisdiksie, insluitend die nasionale gebiede .
Op grond van 'n kombinasie van skaars dubbelsinnige bewyse en pure projeksie, het sommige historici aangevoer dat die Framers doelbewus die woord "slawerny" uit die Grondwet gelaat het om hul skuld te versag en beskuldigings van skynheiligheid van buitelandse kritici af te weer. REF Daarom, volgens hierdie geleerdes, gebruik die Grondwet dikwels wat hulle beskryf as omskrywings soos "persone wat tot arbeid of diens gehou word", om dit te verberg dat hulle 'n hardnekkige konstitusie vir slawerny gehad het. Die bewering is ongegrond. Die bewyse, al was dit gebrekkig, oor wat die afgevaardigdes eintlik gesê het, in teenstelling met wat later historici beweer en daarop aandring regtig sê, toon dat die konvensie sy besluit geneem het om eiendom in die mens uit te sluit, nie uit listigheid of lafhartigheid nie, maar uit oortuiging.
Dit het geensins gewaarborg dat slawerny onder die nuwe Grondwet binnekort beëindig sou word nie. Weereens moet beklemtoon word dat as die Grondwet nie slawerny was nie, dit ook nie slawerny was nie. Sonder om te gee, soos die afgevaardigde van Massachusetts, Elbridge Gerry, opgemerk het: "enige sanksie" teen slawerny, het die Framers die slawerny se toekoms aan die politieke proses oorgelaat. REF Die slawehouers en hul noordelike bondgenote het lank genoeg krag in die kongres gehad om te verseker dat slawerny nie inmeng nie. (Daar moet op gelet word dat die Three-Fifths-klousule min of geen verskil gemaak het aan die uitbreiding van slawerny van wat die katoen koninkryk buite die oorspronklike suidelike state sou wees nie: die kwessie was polities, nie grondwetlik nie.)
Hierdie situasie het na die Oorlog van 1812 begin verander toe dit al hoe duideliker geword het dat, terwyl die katoenrevolusie die slawerny van die plantasie 'n nuwe lewe gegee het, die vinnige groei van die Noordelike bevolking, gekombineer met die gepaste groei van die mening oor slawerny, slawerny steeds kwesbaarder in die nasionale politiek gelaat het. Die Missouri Compromise -krisis, deur 'n kompromie op te lewer wat slawerny verbied het in die groot oorwig van die Louisiana -aankoopgrond, het duidelik gemaak dat die Framers die nasionale regering met formidabele magte belê het, nie om slawerny direk af te skaf nie, maar om die groei daarvan te kontroleer, om dit te belemmer. , om dit te belemmer en te omskryf, soos Abraham Lincoln later sou opmerk, oor "die verloop van uiteindelike uitsterwing".
Sodra die anti-slawerny-kant in die noorde in die kongres aan die gang gekom het, en sodra die territoriale kwessie weer in die nasionale politiek aangekom het, het die politieke inisiatief geleidelik begin wegbeweeg van wat in die 1840's bekend geword het as die slawemag. Soos professor Guelzo opgemerk het, was die verskuiwing afgehandel met die verkiesing van Abraham Lincoln tot die presidentskap in 1860, die skrif was teen die muur en die opstand van die slawehouers het begin. Tog kon Lincoln se Republikeinse Party slegs bestaan ​​het-en die oorsaak teen slawerny kon slegs nasionale mag verkry het-vanweë wat die Framers in 1787 gedoen het, deur eiendom in die mens uit die Grondwet te hou.
Dit het nie die Grondwet gemaak nie, maar dit word herhaal vir 'n laaste keer 'n dokument teen slawerny. Die anti-slawerny Framers sit nie en sê: 'In 1809 gaan hierdie man, Lincoln, gebore word, en alles sal regkom.' Vir al hul gebrekkige wysheid was die Framers nie helderziend nie en kon die politiek van slawerny en anti-slawerny baie, baie anders uitgewerk het.
Maar hulle het in 'n geringe mate die manier waarop hulle in 1865 gedoen het, uitgewerk vanweë wat die Framers in 1787 gedoen het. In so 'n mate het die anti-slawerny-elemente in die Grondwet, wat konstitusionaliste teen slawerny in die daaropvolgende 70 jaar sou ontwikkel, was en is absoluut noodsaaklik om die stigting van die land te verstaan.
Sean Wilentz, PhD, is George Henry Davis 1886 professor in Amerikaanse geskiedenis aan die Princeton Universiteit.
Lincoln en Douglas: Federalisme en voorneme van stigters
Die groot raaisel van die 21ste-eeuse Amerikaners wat terugkyk na die stigting, is besig om hul talle verklarings wat menslike gelykheid en natuurlike regte bevestig, te verdubbel en slawerny te veroordeel terwyl hulle slawerny voortgaan. Baie mense beskou dit vandag bloot as skynheiligheid en stem onbewustelik saam met die Amerikaanse hoofregter Roger B. Taney en senator Stephen A. Douglas (D – IL), wat tot die gevolgtrekking gekom het dat die stigtergenerasie nie "alles" kon beteken het toe hulle het geskryf "alle mense word gelyk geskape" omdat hulle nie alle Amerikaanse slawe onmiddellik bevry het nie. Daarom, in die woorde van Douglas, 'Hierdie regering van ons is op die wit basis gestig en verstandig gestig. Dit is deur wit mans gemaak ten bate van wit mans en hulle nageslag, om uitgevoer en bestuur te word deur blanke mans. " REF Hoe kon Abraham Lincoln nie dieselfde gevolgtrekking maak nie?
Toe Lincoln terugkyk na die stigters vir leiding oor die hantering van die groeiende krisis oor slawerny, was hy nie die enigste een wat 'n beroep op die stigters gedoen het nie. Stephen Douglas was die voorste demokraat in die 1850's, en hy beweer dat hy beter as Lincoln weet wat 'ons revolusionêre vaders' dink oor die kwessie van slawerny. Douglas noem die stigters by die naam: 'Washington, Jefferson, Franklin, Madison, Hamilton, Jay en die groot manne van daardie dag het hierdie regering in vrye state en slawestate laat verdeel en elke staat heeltemal vry gelaat om te doen wat hy wil die onderwerp van slawerny. Waarom kan dit nie bestaan ​​op dieselfde beginsels waarop ons vaders dit gemaak het nie? " REF Douglas beweer dat sy beleid meer in ooreenstemming was met die hoop van die stigters vir die nuwe republiek. Volgens Lincoln was die toekoms van vryheid en die uiteindelike afsterwe van slawerny afhanklik van wie se interpretasie van die stigters korrek was.
Lincoln het nie geglo dat die Grondwet ontwerp is om slawerny te beskerm nie op sigself en het beslis nie saamgestem met die 1857 nie Dred Scott mening deur hoofregter Roger Taney. Hy het nie gedink dat Taney korrek gesê het nie: "Die eiendomsreg in 'n slaaf word duidelik en uitdruklik in die Grondwet bevestig." REF Lincoln het tydens sy debatte in 1858 met Douglas aangevoer "dat die eiendomsreg in 'n slaaf is is nie duidelik en uitdruklik in die Grondwet bevestig, en regter Douglas meen dit is. " REF Lincoln het in die algemeen nie geglo dat die stigters skynheiliges is nie. Soos hy dit stel: 'Ons het slawerny onder ons gehad, ons kon nie ons grondwet kry nie, tensy ons hulle toegelaat het om in slawerny te bly; ons kon nie die goeie wat ons wel verseker het, beveilig as ons na meer sou gryp nie, en wat ons noodwendig aan soveel onderwerp het , dit vernietig nie die beginsel wat die handves van ons vryhede is nie. " REF Hy het gedink dat die stigters nie gedink het dat hulle hulself kon bevry en hul slawe terselfdertyd kon bevry nie.
Soos professor Harvey Mansfield dit onlangs gestel het: 'Die Amerikaanse stigting kon van die begin af nie perfek wees nie. Dit moes vorder na sy doel. " REF Eenvoudig gestel, die stigtergeslag Amerikaners het nie geglo dat hulle hulself kan bevry en hul slawe kan bevry sonder om die sukses van hul onafhanklikheid en hul nuwe manier van regeer in gevaar te stel nie. Maar wat het hulle gesamentlik gedoen met betrekking tot die staatsinstelling van slawerny, nadat hulle hul onafhanklikheid verseker het? Het hulle federale grondwet 'n begeerte gegee om slawerny se greep op die Amerikaanse volk te versterk, of het die Framers probeer om hul afhanklikheid van die eienaardige instelling te verminder?
Lincoln het geantwoord deur op te let dat die Amerikaanse Grondwet, anders as die Konfederasie -artikels, die Kongres in staat gestel het om die invoer van slawe in 1808 te verbied. die verkeer onmiddellik aan die einde van die oorlog. As slawerny 'n goeie ding was, sou die vaders van die Republiek 'n stap geneem het om die gunstige invloede onder mekaar te verminder en die seën heeltemal uit hul nageslag te ruk? " REF
As die federale regering nie die bevoegdheid gehad het om slawerny af te skaf waar dit reeds in die state bestaan ​​het nie, het die stigters probeer om die afskaffing daarvan te begin deur die voortgesette aanbod daarvan te voorkom. Daar word destyds geglo dat die afbreek van die aanbod uiteindelik die gevolg sou wees. Boonop het die Kongres kragtens die Statute van die Konfederasie en die Grondwet van 1787 'n verordening aangeneem wat slawerny uit die Noordwestelike Gebied verbied, die enigste gebied wat destyds in die Verenigde State was. REF Saam was dit vroeë pogings op nasionale vlak om beide die verskaffing en uitbreiding van slawerny op Amerikaanse bodem te voorkom. Die verwagting was dat slawerny uiteindelik aan die wingerdstok sou verdor en dat die nasie die nut van slawerny vreedsaam sou oorleef. Jefferson, Madison en ander was bang vir 'n rasseoorlog as emansipasie onmiddellik sou plaasvind en massa. REF
Hierdie aksies en verwagtinge het natuurlik alles plaasgevind voor die uitvinding van die watte in 1793, voor die enorme winsgewendheid van katoen wat deur plantasies as uitvoer uitgevoer is, en wat dan die buitengewone produktiwiteit van slawe-arbeid geword het om die kontantgewas te oes. Suid -Carolina en Georgië was beslis altyd weerstandig teen nasionale beheer oor slawerny in hul state, en hulle het as 'n minderheid van die Amerikaanse state 'n buitensporige mag uitgeoefen tydens die Grondwetlike Konvensie.
Om dus van die stigters te praat oor verwagtinge rakende slawerny oor die lang termyn, is om in algemene terme te praat en nie 'n mening te bevestig wat elke belangrike politieke speler in hierdie tragiese drama het nie. Dit was die gevolg van sommige van die debatte tydens die byeenkoms en die uiteindelike kompromieë oor slawerny in die Grondwet. Madison het verwag dat dit mettertyd tot die ondergang van slawerny sou lei. REF
In sy toespraak "House Divided" voorspel Lincoln: "Of die teenstanders van slawerny sal die verdere verspreiding daarvan keer advokate sal dit vorentoe stoot totdat dit in alle state wettig sal word, oud sowel as nuut, Noord sowel as Suid. " REF Dit was die spel in 1858, en Lincoln het probeer om wit Noordelike inwoners te wys dat die sleutel tot die voorkoming van die verspreiding van slawerny die interpretasie van die Grondwet was om die Kongres te bemagtig om slawerny in die gebiede te verbied.
Dit was in stryd met Taney se uitspraak in Dred Scott, maar Lincoln het geglo dat die Grondwet aan die Amerikaanse volk behoort, en as hulle nie saamstem met die Hooggeregshof nie, kan hulle polities werk om die Hof te laat herbesin. REF Trouens, as president, sou Lincoln op 16 April 1862 'n verbod op slawerny in die District of Columbia onderteken en twee maande later 'n verbod op slawerny in al die gebiede, selfs met die Dred Scott steeds oor die boeke beslis. Die dertiende wysiging het die konstitusionele konflik laat styg, maar Lincoln en die Republikeine was van mening dat 'n anti-slawerny-interpretasie van die Grondwet die politieke uitdaging werd was.
Lucas E. Morel, PhD, is senior genoot van die Claremont Institute en hoof van die departement politiek aan die Washington & amp; Lee Universiteit
Mnr. Larkin: Professor, baie dankie. Ek wil nou hê dat die oorblywende lede van die paneel by ons aansluit. Ek wil vra of iemand kommentaar het wat hy wil lewer op grond van die opmerkings van die mense wat daarna gepraat het. Dit sou Timothy, Allen en Sean wees. Laat ek in omgekeerde volgorde gaan. Sean, het u iets wat u wil byvoeg by wat professor Morel gesê het?
Professor Wilentz: Al wat ek kan sê is dito. Lucas het baie duidelik verduidelik hoe Lincoln veral die vraag verstaan ​​het.
Mnr. Larkin: Allen, wil jy iets byvoeg?
Professor Guelzo: Ek is altyd onder die indruk van die hardnekkigheid van die suidelike afgevaardigdes in die konstitusionele konvensie. As ek die afgevaardigdes van die suide sê, praat ek regtig van Suid -Carolina en Georgië, hul hardnekkigheid oor slawerny. Hulle het hul arms gevou en gesê: 'Ons sal nie deel wees van 'n vakbond wat ons nie toelaat om met slawerny voort te gaan of vir ten minste 'n tydperk slawe in te voer nie.' Daarop was hulle bereid om te sien hoe dinge breek. Daar was werklik 'n ernstige bedreiging dat die Unie in werklikheid sou kon verbreek. Ons dink daar is 'n natuurlike vordering, want ons kyk hierna vanuit ons perspektief. Ons dink dit is 'n natuurlike vordering, van die kontinentale kongres tot die statute van die konfederasie tot die Grondwet, en dit was eenvoudig, en dit sou in elk geval gebeur.
Dit is nie noodwendig die geval nie. Daar was baie mense wat ten volle verwag het dat die hele federale Unie selfs in die laaste oomblikke van die Konfederasie in verskillende klein konfederasies sou opbreek. As dit gebeur het, sou die resultate op lang termyn waarskynlik nie mooi gewees het nie. Daardie Suidlanders het hard daarvoor geveg. In baie opsigte sou hulle dit as 'n toegewing eis. Om 'n grondwet te kry en die Unie bymekaar te hou, sal Noordelike inwoners aansporings hê om te sê: 'Goed, ons maak hierdie toelaes', maar kyk hoe hulle die toelaes maak.
Roger Sherman, Oliver Ellsworth, as hulle hierdie vraag in die debatte in Augustus 1787 op hulle afgestuur het, is wat hulle gesê het: 'Goed, ons gaan nie die kwessie oor slawerny of slawehandel aanpak nie, want slawerny gaan in elk geval weg. " Sherman sê: "Slawerny gaan oor 'n paar jaar verdwyn." Ellsworth sê: 'Slawerny is op pad uit. Oor 'n paar jaar sal daar geen spoor wees dat daar iets soos slawerny in Amerika was nie, so laat ons nie die slapende hond skop nie. Kom ons gaan vorentoe, want die Grondwet wat ons maak en die vakbond wat ons skep, sal ons uiteindelik wys op 'n gevolgtrekking teen slawerny. "
As ons kyk na wat hulle te sê het, moet u regtig die vraag stel in terme van: sal ons 'n vakbond hê waarin ons die slawe-eienaars die hele ding in stukke laat breek, veral as die slawerny-kwessie was, soos baie mense destyds gedink het, gaan in elk geval verdwyn. U stel die Grondwet so op dat dit verdwyn, en u sit agteroor en wag totdat dit gebeur, wat dit nie gedoen het nie. Dit was om redes wat die konstitusionele konvensie nie kon verstaan ​​nie. Hulle was immers nie profete met kristalballe nie. Hulle kon nie sien wat in die volgende 20, 30 jaar in die Amerikaanse ekonomie gaan gebeur nie.
Professor Wilentz: Dit is waar dat hulle geboelie het, hulle het Pinckney en al die ander geskree, maar hulle het verloor. Hulle het verloor op die slawehandel. Hulle het gesê: 'Dit is 'n ooreenkoms. Ons is hier weg, "en toe vertrek hulle nie. Ek dink een van die dinge waarmee ons te doen het, is nie net die feit van konstitusionalisme teen slawerny tydens die byeenkoms nie, maar die krag daarvan. Hulle was sterk. Hulle het die Suidlanders meer as een keer kraai laat eet.
Professor Guelzo: Ek dink ook interessant om te kyk na die terme waarin hulle geëis het dat die slawehandel voortgesit moet word. Hulle was bereid om ongeveer 20 jaar te praat, want in groot mate - en dit is 'n verduideliking wat na vore kom in die bekragtigingskonvensie in Suid -Carolina - wat hulle soek, is basies om die slawe -bevolking te vorm wat hulle weens die Britse besetting verloor het. Die argument wat dikwels is - David Ramsey voer hierdie argument aan - dat waarna ons kyk, in Suid -Carolina vol afvalplekke, ons goedkoop arbeid nodig het om dit produktief te maak, dus moet ons die aanbod aanvul, en wanneer die aanbod is aangevul, dan sal ons tevrede wees. Toe die aanbod aangevul is, was hulle nie heeltemal tevrede nie. U kan daaraan twyfel of die opregtheid daar is, maar dit is die argument wat aangevoer word. Waarna ons kyk, is iets voorlopigs. Waarna ons kyk, is iets tydelik, want as ons dit nie doen nie, gaan ons staatsekonomie in die tenk. As dit die geval is, gaan dit 'n wanbalans van mag in hierdie nuwe grondwetlike ooreenkoms veroorsaak.
Mnr. Larkin: Laat ek 'n ander gehoorvraag stel. Ek wil hê paneellede bespreek die betekenis van die verbod op slawerny in die Noordwes -verordening. In watter mate kan bewysstuk A byvoorbeeld aangebied word ter verdediging van die argument dat die Grondwet slawerny nie beskerm het nie, want as dit wel die geval was, dan was die hele Noordwes -verordening, een van die vroegste stukke van die land se wetgewing, ongrondwetlik van die begin af? Wat was die betekenis van die verbod op slawerny in die Noordwes -verordening?
Professor Guelzo: Lincoln het beslis gedink dat dit bewysstuk A was, want in die Cooper Institute -toespraak in Februarie 1860 maak hy dit uit bewysstuk A dat die Noordwes -verordening, iets wat in die eerste vorm deur die konfederasiekongres aangeneem is en dan in 1787 heraangeneem word. hierdie uitdruklike verbod op slawerny in die gebiede wat noord van die Ohio -rivier georganiseer is, en die bewoording van artikel 6 van die Noordwes -verordening word in werklikheid die model wat gebruik word vir die bewoording van die dertiende wysiging - neem dit net op en kopieer dit volledig.
Mense het die Noordwes-verordening baie wyd verstaan ​​as 'n stelling teen slawerny. Hou nou in gedagte dat hierdie bepaling nie eenvormig toegepas is in die organisasie van die gebiede nie. Daar was baie ongelykhede. Daar was 'n aantal uitsonderings. Daar was 'n aantal tekortkominge daarin, sodat dit meer lyk soos 'n verkreukelde kombers as 'n eenvoudige laken wat slawerny heeltemal uitskakel, en tog was dit 'n buitengewone uitspraak in eie reg wat in die nasionale wetgewing van die toekoms van hierdie gebiede bepaal is, wat in die hande van die Amerikaanse administrasie was as gevolg van die Verdrag van Parys.
Professor Morel: Ek wil net byvoeg dat Lincoln van die voorbeeld gehou het en dit gereeld aangehaal het om aan te toon dat u nie 'n grondwet teen slawerny kan hê sonder 'n anti-slawerny volk nie. Vir hom het dit die impuls tot vryheid getoon, wat 'n impuls teen slawerny is. U kan nie onmiddellik ontslae raak van slawerny, soos hulle destyds gedink het nie. Dit was die nommer een manier om te verhoed dat dit op Amerikaanse bodem voortgaan om te verskans: Hou dit uit om uit te brei en dan, so vroeg as moontlik, wat op 1 Januarie 1808 blyk te wees (Jefferson het dit die vorige jaar onderteken), verbied die invoer van slawe, en die hoop was dat slawerny aan die wingerdstok sou sterf.
Sandefur: Wat Douglass en Lincoln sou aangedui het om aan te toon dat Amerika bedoel was om 'n plek van 'n anti-slawerny-volk te wees, was die Onafhanklikheidsverklaring. As u praat oor die Noordwes -verordening, is dit een van die organiese wette van die Verenigde State. Maar 'n ander van die organiese wette van die Verenigde State is die verklaring. Die kwessie waarop die grondwet teen slawerny aangedring is, was oor die wettig betekenis, nie net as 'n retoriese of politieke dokument nie, maar die wettig betekenis van die Grondwet van die Verenigde State, wat in die Groot statute (op volume 1, bladsy 1) en in die Amerikaanse kode REF en is 'n wet. REF
Die rede waarom dit ter sprake kom, is voordat hierdie gesprek begin het; ons het gepraat oor hierdie boek, die Mark Graber -boek -Dred Scott en die probleem van konstitusionele boosheid- en dit is 'n perfekte voorbeeld van waaroor ons praat. Hy sê: 'Of die persone wat verantwoordelik was vir die Grondwet gedink het dat grondwetlike beskerming vir eiendom eiendom en mense omvat, is onduidelik. Beide pro [sic] en anti-slawerny is aanneemlike interpretasies van die Grondwet. " REF Dan sê hy op bladsy 86: "Wat Amerikaners nodig gehad het - en wat die konstitusionele wet nie sou kon verskaf nie - was die politieke konsensus wat nodig was om 'n beslissende keuse tussen die twee te maak." REF Lincoln sou gesê het, ons het die sleutel tot die beslissende keuse. Dit is die Onafhanklikheidsverklaring. Daardie is die deurslaggewende faktor in hierdie argument.
Dit word nie in detail in Graber se boek bespreek nie. Maar daardie Dit is eintlik waaroor hierdie kwessie gaan, toe Lincoln in die Gettysburg -toespraak sê: "[d] gerig op die stelling dat alle mense gelyk geskape is" - vandag se argument oor die 1619 Projek en soortgelyke dinge is 'n argument oor die voorstel van Amerika is toegewy aan. As u nie glo dat Amerika toegewyd is aan die stelling dat alle mense gelyk geskape is nie, in 'n juridiese sin sowel as 'n politieke en retoriese en geestelike sin, wat dink u dan? is toegewy aan? Dit is waaroor hierdie bespreking eintlik gaan. REF
Professor Guelzo: Ek is in hierdie opsig nuuskierig dat as ons praat oor die uitdrukking 'eiendom in die mens', dit natuurlik die frase van James Madison is wat so gereeld uit die rekords van die konstitusionele konvensie aangehaal word. Dit is nie net Madison nie. [Dit is] Roger Sherman ook. Dit is byna letterlik dieselfde woorde: "Ons kan nie 'n grondwet skryf wat die idee van eiendom by mans onderskryf nie." Die fundamentele beginsel van slawerny self, dat mense eiendom kan wees, is iets wat die begeertes van die Grondwet baie duidelik maak, het geen plek in die Grondwet nie en het ook geen plek in die organiese wet van die Verenigde State nie. Dit is wat onwillekeurig lei tot wat u met die Noordwes -verordening het. Dit lei tot die verbod op slawehandel, want as daar eiendom by mans is, waarom is daar dan die moontlikheid om handel te verbied in wat andersins as eiendom beskou sou word? Dit sou 'n oortreding van die bepalings van die Grondwet self gewees het.