Die lapa, met sy ingeboude braai, is teen die boonste helling van die erf geleë en bied ’n asemrowende uitsig oor die vallei.
Die studeerkamer is by die voordeur, maklik vir kliënte om in en uit te glip sonder om die gesin te steur as jy ’n klein onderneming tuis bedryf.
Dit vorm ook die grondslag van die huis se sekuriteit. Die muur is verhoog met ’n bykomende palissade-heining en elektriese omheining, terwyl ’n alarm in die huis geïnstalleer is.
Dis soos om vir jare lank saam te leef met ’n deurhandvatsel wat net met ’n baie presiese krink in jou pols daarop saamwerk – jy raak blind daarvoor en leef met die gebreke.
Tot die dag wat iemand met vars oë deur jou plek stap en ongemaklike vrae vra oor jou hou-goed en lakse onderhoudswerk. “Die voëlhok . . . hoe lank staan die ding al daar?” vra die oudste tydens ’n kuier en nadat sy, soos kinders maak, die yskas reg gepak en bestek opgeneem het van die ouerlike huishouding.
“Ag, dit was net nou die dag . . .” is my verweer wat summier kortgeknip word: Dis járre, en die hok moet waai as dit nie gebruik word nie. Ek wou nog verduidelik dis soms asof ek oorle’ Kokkie steeds kan hoor. “Onthou jy hy kon ‘Nkosi Sikelel’ iAfrika’ fluit?” Sy knik onsentimenteel: “Toe vrek hy.” En wel kort nadat hy die eerste note van “Kent gij dat volk” baasgeraak het, my droom van ’n gebalanseerde bewussyn oor politiek en geskiedenis in ’n voël aan flarde.
Sy dink, verklaar die oudste met ’n wye armswaai, ons moet ’n thrift sale hou. Ek soek nog na ’n Afrikaanse ekwivalent, maar voordat ek “spaarsaamheidsverkoping” kan spel, moet ek bontstaan.
Ek draai weg, gaan haal die gereedskap wat nodig is om solank die simpel deurhandvatsel reg te sien. Dis moeilik genoeg om te kies wat moet in en uit ’n lewe: Ek kan ten minste iets loop doen aan die deur.