Chickadee- AM-59 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Chickadee- AM-59- Geskiedenis
Een van die mees maklike en bekendste van Noord -Amerikaanse voëls.
kpl. 106; a; 3 "; cl. Auk)
Chickadee (AM-59) is op 20 Julie 1942 gelanseer deur Defoe Boat and Marine Works, Bay City, Mich., Geborg deur mev. G. B. Coale in opdrag van 9 November 1942 luitenantkommandant G. Coale, USNR, in bevel; en gerapporteer aan die Atlantiese Vloot.
Tussen 15 Februarie en 4 Mei 1943 reis Chickadee van Norfolk na Casablanca met 'n konvooi -begeleiding, neem dan deel aan 'n antisubmarine -soektog en begelei kusvisse tot 19 Junie. Chickadee
vaar uit Norfolk en New York as begeleier vir vaartuie wat tussen 7 Julie 1943 en 2 Maart 1944 na Ysland of die Karibiese Eilande vaar.
Chickadee het Charleston, SC, op 7 April goedgekeur vir Milford Haven, Wallis, en het op 12 Mei aangekom. Vir die res van die maand was die mynveër besig met opleidingsoefeninge vir die komende inval in Europa. By die aankoms van Normandië op 5 Junie 1944 het Chickadee vuursteunkanale na Baie de la Seine en deur die verskillende aanrandingsgebiede langs die Franse kus gevee. Sy het haar gevaarlike pligte verskeie kere onder vyandelike kusvuur uitgevoer, maar het met geringe skade as gevolg van skrapnel en geen ongevalle ontsnap nie. Die skip het gehelp om die oorlewendes van Ospreg (AM-56) en LST-188 te red, en die beskadigde LST-188 na veiligheid gesleep.
Chickadee werk voort aan die kus van Frankryk, met gereelde besoeke aan Britse hawens, tot 1 Augustus 1944 toe sy uit Plymouth vertrek na Napels. Nadat sy op 12 Augustus in die Italiaanse waters aangekom het, het sy in die Bonifaciostraat gevee tot 23 Augustus toe sy na Baie de la Cavalaire, Frankryk, geseil het vir ingrypende operasies tydens die inval in Suid -Frankryk. Tussen 29 Augustus en 2 Oktober het sy die hawe van Marseille gevee en patrollie van die duikboot na die hawe uitgevoer.
Gedurende Oktober en November 1944 het Chickadee 'n visuele soektog na myne suid van San Remo, Italië, uitgevoer, nadat 'n kort opknapping in Palermo, Sicilië, teruggekeer het na die veearts in die hele Middellandse See, vanuit Cannes, Niee, Leghorn, Palermo, Malta en Korsika. Op 31 Mei 1945 verower sy Oran, Algerië, na Norfolk, en arriveer op 15 Junie.
Na langdurige opknapping vaar Chickadee op 18 September 1945 uit Norfolk na die Stille Oseaan en bereik San Pedro, Kalifornië, 10 Oktober. Op 26 November vaar sy na Astoria, Oreg., Waar sy op 15 Mei 1946 uit die kommissie geplaas is. Haar klassifikasie is verander na MSF-59, 7 Februarie 1955.
Chickadee het twee gevegsterre ontvang vir diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Swart-bedekte Chickadee op die punt van 'n heining. 4041368 u00a9 Steven Melanson | Dreamstime.com
Chickadees (genus, Poecile ) is klein voëls wat in woud in Kanada woon, wat gereeld voëlvoeders in die agterplaas besoek. Beide geslagte het 'n donker pet en bib wat teen helder wit wange kontrasteer. Chickadees migreer nie, maar bring die winter deur in klein troppe wat vir insekte en sade soek. Sosiale verhoudings in winterkuddes volg 'n dominante hiërargie waar hooggeplaaste voëls voorkeur toegang tot voedsel het. Ander voëlspesies sluit dikwels by kuddes aan, insluitend nuthatches en spegte.
Chickadee -kuddes breek uitmekaar as die lente aanbreek, wanneer pare broeigebiede beslaan. Voëls maak nes in holtes wat hulle in sagte of vrot hout opgrawe. Wyfies lê groot kloue van 5-7 eiers, die maksimum koppelgrootte wat vir 'n chickadee aangemeld word, is 13 eiers. Beide ouers dra by tot die voeding van die broeisels met ruspes en insekte.
Chickadees is vernoem na hul kenmerkende "chick-a-dee" vokalisering. Hierdie oproep is baie veranderlik en kommunikeer 'n voël se motivering by die opsporing van 'n nuwe voedselbron of 'n roofdier. Die meeste chickadees het 'n spesiesoortreffende lied wat deur mannetjies geteel word, asook 'n verskeidenheid ander vokalisasies, waarvan sommige as ingewikkeld as menslike taal beskou word.
Omvang en habitat
Daar is 7 spesies chickadee in Noord -Amerika, waarvan 5 in Kanada broei. Swart kappies (Poecile atricapillus) woon in bosse in Kanada, en besoek gereeld voëlvoeders in die agterplaas. Bergkiekies (P. gambeli) en kekante met kastaiingbruin rug (P. rufescens) word in die weste van Kanada aangetref. Boreale kuikens (P. hudsonicus) woon in die boreale woud in Kanada. Hoewel gryskopkoppies (P. cinctus) broei in uiterste noordelike Yukon- en noordwestelike gebiede, hul Kanadese bevolkings is baie afgeleë. Carolina chickadees (P. carolinensis) en Mexikaanse chickadees (P. sclateri) word slegs suid van Kanada aangetref.
Ons begrip van genetiese verhoudings binne die tiete (familie, Paridae) het aansienlik ontwikkel met onlangse genetiese studies. Genetici, wat voorheen as deel van dieselfde groep beskou is, onderskei nou die chickadee (genus, Poecile) van die meis (genus, Baeolophus) en verskillende genera van Europese en Asiatiese tiete.
Die eerste skepe van operasie Neptunus
Mynveërs, die eerste wat die Engelse kanaal op D-dag oorgesteek het, het die weg gebaan vir die inval in Frankryk.
Iemand moet altyd die eerste wees: eerste in die ry, eerste om oop te maak, eers om 'n posisie of doel te bereik. Eerstens is oral die vereiste begin van enigiets. Vir militêre operasies is die posisie van eerste dikwels 'n skrikwekkende eer: eers op die strand, eers bo -oor, eers in 'n besette land. Militêre eerstes voer die omvang van ervarings uit 'n bloedlose verrassingsbeweging, tot in die kake van gruwelike vernietiging. Veral vir aanvallende operasies kom die eerste eenhede wat vooruitgaan byna altyd op 'n soort defensiewe strukture te staan. Sedert die begin van oorlogvoering is verdedigingsstrukture gebruik om aggressors van aanvalle te vertraag of heeltemal te weerhou. Of hierdie strukture struikelblokke, mure, myne of pilbusse is, dit is altyd die begin van 'n operasie bemoeilik.
Om 'n defensiewe struktuur te skend, is ingenieurs gewoonlik nodig, maar ingenieurs het dikwels beskerming van aanvalsmagte nodig. Op sy beurt is die aanvalstroepe kwesbaar vir defensiewe strukture wat ingenieurs die beste kan uitskakel. Dit is 'n moeilike keuse om eers in te stuur, veral as die verdediging die strande van Normandië is, en die eerste in die skepe van die Amerikaanse en Britse koninklike vloot. Vir Operasie Neptunus, die vloot van troepe tydens Operasie Overlord, was die eerste Amerikaanse vlootskepe wat die Engelse Kanaal oorgesteek het en die verdediging binnegedring het, nie die slagskepe van die bombardement of die landingsvaartuig wat die aanvalstroepe gedra het nie; dit was eerder die gespesialiseerde mynveërs van die Amerikaanse en Britse Royal Navy.
Vir die Amerikaanse vloot het die moderne vlootmyn sy begin tydens die rewolusie. Die Amerikaanse kolonis David Bushnell het ontdek dat swart poeier in 'n vat onder water kan ontplof. Hy was waarskynlik nie die eerste persoon wat tot hierdie besef gekom het nie, maar hy was die eerste in die kolonies wat daarop gereageer het deur 'n seemyn te skep. Nadat hy toestemming van generaal George Washington ontvang het, het Bushnell 'n aanval op die Britse vloot geloods wat in die Delaware -rivier voor Philadelphia, PA, geanker is, met sy nuut uitgevinde dompel- en seemyn. Die idee was om 'n houtvat gevul met kruit aan die onderkant van 'n skip vas te maak en dit te ontplof. Bykomende idees sluit in 'drywende' soortgelyke myne in die water, waar fisiese kontak met 'n skip die plofstof sou veroorsaak, wat uitloop op die 'slag van die vate' in Augustus 1777. Bushnell se myne was egter nie suksesvol nie, maar dit het 'n neiging in vloot begin oorlogvoering wat tot vandag toe voortduur.
Teen die tyd dat die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog binnegekom het, was die vlootmyn 'n skrikwekkende en komplekse wapen. Vaartmyne is verdedigend en aanvallend gebruik. Mynlae kon massiewe onderwater mynvelde lê om handelsroetes, hawens aan die kus te beskerm, of om te voorkom dat vyandige oppervlakteskepe en duikbote in sekere gebiede reis. Aanstootlike mynvelde kan met vliegtuie, duikbote of oppervlaktevaartuie gelê word in gebiede wat voorheen as veilig beskou is. Die kontrapunt van 'n mynveld was die mynveër. Solank myne bestaan ​​het, so ook teenmaatreëls, elkeen vasgevang in 'n wedloop om die ander uit te gaan.
Tot die tussenoorlogse jare (1918-1939) is die meeste myne vasgemeer en deur kontak geaktiveer. Dit het bestaan ​​uit 'n anker, kabel en myne. Die hele samestelling is op die seebodem laat val, waar die anker en lengte van die kabel die myn op 'n vooraf ingestelde diepte hou. Hierdie tipe myn rus onder die oppervlak, skaars sigbaar, tensy die water skoon is en die weer kalm is. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog was die beste manier om hierdie tipe myne te vee om 'n kabel tussen twee skepe te sleep, die vasmeerkabels te sny en die myn na die oppervlak te laat dryf waar dit deur geweervuur ​​vernietig sou word. Dit lyk eenvoudig, maar dit was nie wat op die skepe van Mine Squadron Seven gewag het toe hulle die aand van 5 Junie 1944 in die suide van Engeland vertrek het nie.
Duitse matrose lê 'n kontakmyn aan die kus van Noorweë. Enige impak met die hakies of die omhulsel sal die myn laat ontplof. Hierdie myne word gevee deur die kabel wat hulle onder water hou, te breek. Sodra die myn na die oppervlak styg, word dit gewoonlik deur 'n geweer gesink. Anders as baie films, ontplof hierdie myne gewoonlik nie as dit met 'n koeël getref word nie. In plaas daarvan sal die koeël net die omhulsel deurboor en die myn tot onder laat sak. Met vergunning van die Naval History and Heritage Command.
Matrose van die Amerikaanse vloot op 'n YMS, 'n klein mynveër, wat agter LL magnetiese myneveërs sleep. Magnetiese myne is geaktiveer deur die magnetiese veld wat deur die staalskep van skepe gegenereer word. Om hierdie tipe myne te vee, sal 'n gedemagnetiseerde mynveër twee lang elektriese kabels sleep wat 'n polsende magnetiese veld veroorsaak wat die myn agter die skip laat ontplof. Met vergunning van die Naval History and Heritage Command.
Dit is moeilik om die kompleksiteit van die Operasie Neptunus -plan in hele boeke vas te lê, laat staan ​​nog 'n kort artikel. Die beste manier om die vlootplan te beskryf, is: dit is ingewikkeld. Geallieerde skepe van alle soorte, met alle verskillende missies, bestemmings en snelhede, moes gekoördineer word om op presiese tye aan die kus van Frankryk te kom. Vinnige oorlogskepe kon wag, terwyl stadige vaartuie eers moes vertrek, maar voordat enige skepe hul hawe kon verlaat, moes die water deur myne gevee word. Teen Junie 1944 is duisende myne deur die as en bondgenote in die Engelse kanaal gelê. Die Britte het defensiewe mynvelde wat hawens en kusvaartroetes beskerm het. Die Duitsers het langs die kus van Frankryk verdedigende mynvelde gelê, sowel as aanstootlike mynvelde binne Britse seevaarte en hawens. Verder was dit nie net eenvoudige kontakmynvelde nie; hierdie velde het bestaan ​​uit vasgemaakte myne en onderste myne.
Die onderste myne was 'n mengsel van magnetiese, akoestiese of drukmyne. Sommige het selfs skepbanke gehad, waardeur 'n voorafbepaalde aantal skepe - insluitend myneveërs - kon verbygaan voordat hulle ontplof. Mynvee was 'n stryd wat voortdurend gevoer is, wat dikwels verskeie vee, met verskillende tipes toerusting, vereis om 'n gebied 'veilig' te maak. Vir die aanrandings- en bombardementskepe om die kus van Frankryk te nader, het die Neptunus -beplanners staatgemaak op 'n mag van meer as 300 mynveërs om 10 kanale skoon te maak van Engeland na Frankryk.
Een groep van hierdie groot mynevee -mag was die 10 skepe van Mine Squadron 7. Mine Squadron 7 het bestaan ​​uit nege myneveërs van die Amerikaanse vloot en een Britse Royal Navy Motor Launch. Hulle missie was om een ​​van die twee aanrandingskanale en brandsteungebied 1 by Utah Beach skoon te maak. Die plan was dat die groep wat vee, oorvleuelende mynevee -toerusting in die rigting sou opspoor. Die hoofskip, USS Personeel (AM-114), sou die heel eerste skip wees wat deur die laaste 12 myl van die aanrandingskanale reis, terwyl die ander veegers van die linkerkant af gelei het. Ter beskerming oorvleuel elke skip die vee -uitrusting van die vorige skip met 100 meter sodat hulle uit veilige water kan vee. Twee mynveërs was toegewyde lae dan -boeie, aangesteekte vlotte wat die rande van die geveerde kanaal gemerk het. As 'n drywende myn opgespoor en na die oppervlak gebring is, is 'n Britse Royal Navy Motor Launch, ML-116, aan die groep geheg om dit met 'n geweervuur ​​te laat sink.
Vanaf ongeveer 630 Junie 5, 1944, vertrek die skepe van Mine Squadron 7, genaamd Squadron "A", uit die Engelse hawens om te begin vee. Die ramp het op 17 Junie 1755 plaasgevind toe die groep die stadige aanvalskonvooi van Utah Beach wou verbygaan. USS Visarend (AM-56) het die geveerde kanaal verlaat en 'n myn getref, onmiddellik ontplof en aan die brand geslaan. USS Chickadee (AM-59) het beweeg om die oorlewendes te red terwyl die oorblywende veegers geledere gesluit het en verder gestoot het. Omstreeks 2300 draai die veegmakers van eskader "A" in die brandsteungebied vir Utah Beach, ses myl van die strand af en ver binne die bereik van die strandbatterye. Tydens hierdie gevaarlikste deel van die sweep het die spanne van die myneveërs gekyk hoe lugafweer opstaan ​​om die vervoervliegtuie te val wat valskermsoldate van die 82ste en 101ste lugafdelings laat val.
Nadat die skepe die vuursteungebiede gevee het, het hulle beweeg om soveel as moontlik van die verankeringspunte te vee voordat hulle met landingsvaartuie volgemaak het. Rondom 0330 op 6 Junie het eskader "A" die aanrandingsending voltooi en kyk hoe die bombardementskepe die brandsteungebied binnedring. Hulle eerste missie wat hulle bereik het, anker in 'n verdedigingslinie, die Mason -lyn, aan die westelike rand van die aanrandingsgebied van Utah om te beskerm teen klein Duitse oppervlaktevaartuie uit Cherbourg. Anders as by baie van die skepe wat by Operasie Neptunus betrokke was, was die myneveërs se werk nie verby na 6 Junie nie. Teen die einde van die veldtog is meer as 800 myne uit die Baai van die Scene van die strande in Normandië gevee.
1941-foto van die pas voltooide USS Osprey (AM-56). Osprey was die eerste vlootvaartuig wat in Operasie Neptunus gesink is toe dit die nag van 5 Junie 1944 'n myn getref het tydens die vee, met die verlies van ses matrose. Met vergunning van die Naval History and Heritage Command.
Kaart met die aanrandingskanale en brandsteungebiede wat gevee is voor die landings op Omaha en Utah Beach. Dit was net die gebiede wat onmiddellik gevee moes word in die ure voordat die bombardementskepe en troepetransport kom. Sodra die landings begin, het mynveërs hierdie gebiede weer nagegaan en in die volgende paar weke die hele Scène-baai gevee. Met vergunning van die Nasionale Argief.
USS Tide (AM-125) sak nadat hulle op 7 Junie 1944 'n myn van Utah-strand af geslaan het. Daar word gesien hoe PT-509 en USS Pheasant (AM-61) inbeweeg om oorlewendes te red. In die dae na die inval namate meer skepe aangekom het, het die omvang van die Duitse mynbou duidelik geword namate die verliese toegeneem het. Met vergunning van die Naval History and Heritage Command.
Die verdediging van die Atlantiese Muur moes begin met 'n veilige deurgang na die kus van Frankryk. Dit sou nie moontlik gewees het sonder die myneveegkrag wat dikwels oor die hoof gesien word nie. Die aard van hul missie beteken dat hulle die eerste moes wees, maar ook die aard van mynevee het nie gewaarborg dat hulle 'n pad in een keer heeltemal sou skoonmaak nie. Verliese aan myne word verwag, en dit het gebeur. Meer as 'n dosyn landingsvaartuie, twee verwoesters, 'n verwoester -begeleier, twee troepeskepe en drie myneveërs van Myneskader 7, het op 6 Junie en die daaropvolgende dae vir vlootmyne in die westelike strande verlore gegaan. Baie van hierdie verliese was die gevolg van nuwe en moeilik om Duitse drukmyne te vee. Sonder die werk van die mynveërs kon hierdie verliese egter aan die kus van Engeland begin het, nie Frankryk nie.
Chickadees met kastanje-rug spring deur bome en struike, begin dikwels laag af en werk tot bo, en val dan laag in 'n nabygeleë boom. Hulle pluk insekte en sade uit bas en takkies, soms sweef hulle om items te bereik, of pyl uit om insekte te vang soos 'n vlieëvanger of rooibos. Baie Chickadee-pare met kastaiingbruin bly 'n jaar saam of minder, 'n kleiner aantal bly vir 2 tot 4 jaar saam. Chickadees met kastanje-rug vorm dikwels in die winter kuddes saam met ander spesies. Waar die reekse met kastaiingrug en bergkuikade oorvleuel, vind u albei spesies gereeld in 'n enkele kudde, saam met rooibors-naeltjies, goue kroon en robynkroon en bruin klimplante. Gedurende die winter reis hulle saam op soek na kos. Vlug kan direk wees, maar is meestal effens golwend soos algemeen by die meeste kuikens. Terug na bo
Van sonsopkoms tot sonsondergang spandeer die chickadee die meeste van sy tyd. Die voël spring langs 'n tak, klou 'n regop stam vas, of hang onderstebo aan die punt van 'n immergroen takkie en ondersoek elke skeur en gat vir klein versteekte wesens.
Die kuikentjie eet groot hoeveelhede insekteiers, larwes en papies (insekte in die torpid stadium), kalwers, luise, saagvlieë en ander insekte, sowel as spinnekoppe en mdash, ongeveer 80 tot 90 persent van sy dieet bestaan ​​uit ongewerweldes gedurende die broeiseisoen , en ongeveer 50 persent gedurende die winter. Die chickadee is maklik een van die belangrikste plaagbestryders van die bos of boord.
As voedsel volop is, veral in die laat somer en herfs, word die chickadee 'n voedselopgaardaar. Dit steek 'n stukkie versigtig weg onder 'n gebarste stuk bas, of in 'n stuk korstmossels en dikwels net om die stukkie uit te trek en die wegneem-seremonie op 'n ander plek te herhaal. 'N Chickadee kan honderde voedselitems op 'n enkele dag in die kas berg, en kan dit 24 uur later met byna perfekte akkuraatheid ophaal. Sommige voëls kan die plek van hul katte vir ten minste 28 dae onthou nadat hulle in die kas gesit is. Swart kappies onthou nie net waar hulle verskillende voedselitems gebêre het nie, maar ook watter kas hulle leeggemaak het. Namate dit kouer word, is die kuikens geneig om kaste met sade te kies wat meer energie verskaf.
Om voedsel op te vang, is belangrik vir die noordelike voëls. Hierdie gewoonte bied 'n maaltyd vir elkeen wat die verborge happie vind, en sorg ook vir ekstra voorrade langs die gewone voedingsroetes as daar skaars kos is.
Daar word beraam dat chickadees, net soos ander klein meisies, ongeveer 10 kcal energie per dag benodig om te oorleef. Die voëls eet baie kos wat in energie verander word. Gedurende die kort wintersdag word die voer bespoedig. Voedsel wat nie nodig is vir die onmiddellike aktiwiteit van rondbeweeg en voer nie, word as vet gestoor. Die vet verskaf energie wat die chickadee nodig het om te oorleef terwyl hy slaap en vas deur die lang, koue nag. Chickadees verlaag ook hul liggaamstemperatuur snags met 10 tot 12 ° C onder die liggaamstemperatuur gedurende die dag om energie te bespaar. Dit is maklik om te sien hoe belangrik die kosse en sonneblomsaad, grondboontjies en suet & mdash wat in die winter by 'n voedingsstasie aangebied word, belangrik is.
Swart kappies is vernoem na die 'pet' van swart vere wat die bokant van die voëlkop bedek en net onder die oë strek. Hulle wange en bors is wit, hul vlerke is grys met wit rande en hul sye is beige. Volwasse swart kappies is slegs 10 tot 15 sentimeter lank met 'n vlerkspan van 15 tot 20 sentimeter.
Swart kappies is nie-migrerend. Hulle word die hele jaar deur van New England tot by die Weskus aangetref. In die Weste strek hul gebied tot in die suide tot in New Mexico. In die ooste volg hulle die Appalachiese gebergte suid na Georgië. Kanadese inwoners en Alaskane kan ook swartkoppies naby hul huise waarneem.
Swart kappies kom voor in bladwisselende en gemengde bladwisselende immergroen woude, veral naby bosrande. Hulle kom algemeen naby wilgerbome en katoenhout voor, en maak graag hul neste in die hakskeen van els en berk. Voerders en neskaste kan gebruik word om kuikens na voorstedelike agterplase te lok.
Valke, uile en shrikes vang volwasse kuikens, maar nestelinge en eiers loop meer gevaar om deur boomklim soogdiere verteer te word. 'N Chickadee se alarmoproep klink net soos sy naam. Chickadees waarsku hul troppe roofdiere in die omgewing deur 'chickadee-dee-dee!'
Soos baie voëls, is swartkopkiekies omnivore. Hulle eet 'n dieet van sade, bessies, insekte, ongewerweldes en soms klein porsies aas. Chickadees eet ook graag soet en grondboontjiebotter wat by voëlvoerders aangebied word. Chickadees het egter 'n voorliefde om kos te bêre en later te eet, sodat hulle gewoonlik nie lank by 'n voerder kan bly nie. Hulle plaas voedsel op 'n aantal verskillende verborge plekke, so chickadees moet uitstekende herinneringe hê om hul kos by te hou.
Manlike en vroulike kuikens grawe nesholtes in die sagte, verrottende hout van snags of bou neste in verlate spechtholtes. Hulle neem ook gerus nestkaste gevul met houtskaafsels. Wyfies bou die nes en vul dit met tot 13 eiers. Die mannetjie bring vir haar kos terwyl sy die eiers warm maak, en albei ouers neem deel aan die grootmaak van die kleintjies.
Die gemiddelde lewensduur vir swart kappies is minder as twee tot drie jaar. Die oudste chickadee op rekord was 'n mannetjie wat meer as 11,5 jaar geleef het.
Die getalle met swart kappies neem toe weens groot hoeveelhede bosrandgebiede, asook nes- en voedingsgeleenthede in agterplase.
Chickadees is sosiale voëls wat in troppe leef. Om tred te hou met die veranderinge in die kudde en mdashand om die koskas -plekke te onthou, kan mdashchickadees ou neurone met nuwes vervang. Dit vee in wese ou herinneringe uit en gee die voëls meer ruimte om nuwe inligting te stoor.
Waar goeie tye gebeur
Toe Chick-a-Dee byna 40 jaar gelede begin het, het dit vinnig 'n gesinsbesoek geword. Met mense van alle ouderdomme wat ons kos aanbid, kom hulle vandag nog hierheen.
Bedien slegs vars kos
Ons is trots op die kwaliteit van ons kos. Ons glo dat as u goeie kos vir u bedien, u weer sal terugkeer. Verkry plaaslik gegroeide en gevang kos.
Chick-a-Dee van Lewiston is werklik 'n gesinsrestaurant. Met Bill, Lisa, Jamie, Tom en Matt Hird wat almal saamwerk om 'n diens van hoë gehalte te lewer, vergeet ons nooit ons waardes nie.
Chickadees met swart perke in u agterplaas
Chickadees is dalk die maklikste voëls om te oortuig om na jou voerder in die agterplaas te kom. As 'n mens eers aankom, sal dit nie lank duur tot daar meer is nie. En sodra hulle u voerder begin sien as 'n wonderlike eetplek, is hulle altyd daar.
Daar is geen nadeel hieraan nie, aangesien hierdie klein voëls geen probleme met huise, mense of ander voëls veroorsaak nie. Afgesien van die af en toe flap-up met 'n mossie of meis, toon hulle selde teken van aggressie.
Swart-olie sonneblomsaad is 'n groot gunsteling vir hierdie klein ouens. Hulle eet selde by die voerder, maar besoek eerder vinnig, sny 'n saadjie en voer 'n "grab and go " -tegniek uit.
Maar hulle kom gewoonlik nie ver nie. Bo in die takke van 'n nabygeleë boom, sal die Chickadee begin werk om die sonneblomsaad oop te kry. As hy dit met sy voete vashou, sal die voël woedend na die romp pik totdat dit kraak en die sagte saad binne -in toeganklik is. Saad geëet, romp weggegooi, dit is terug na die voëlvoerder vir nog 'n hap.
Chickadees roep mekaar oor kort afstande deur verskillende liedjies te gebruik. Sommige hiervan is bekend vir almal wat baie tyd buite spandeer. Soms kan u hul aandag trek deur hul oproep na te boots, maar na 'n paar pogings kom hulle agter dat u nie 'n ander Chickadee is nie. Dit is altyd die moeite werd om te probeer, en soms kan u 'n kort gesprek bestuur voordat hulle u ignoreer.
Reën of skyn, die Chickadee is 'n hardnekkige voëltjie.
(Paridae Ϯ Marsh Tit P. palustris) Gr. & pi & omicron & iota & kappa & iota & lambda & omicron & sigmaf poikilos kleurvol (vgl. & pi & omicron & jiota & kappa & jiota & lambda & jota & sigmaf poikilis, & pi & omicron & iota & kappa & iota & lambda & jiota & delta & omicron & sigmaf poikilidos onbekende klein voëltjie, met fantasie gesê dat hy leeu -eiers eet, miskien 'n soort vink) & quot4. Parus ater, palustris. . 4. Dohlenmeise. Poecile**). (Parus ater et palustris). E [ntwickelung]. Wie bei Parus und Cyanistes. Ch [arakter]. Kleine Meisen mit glattem schwarzem Kopfe, kurzem Schwanz und aschgraulichem Gefieder. L [ebensart]. Hierin & aumlhneln sie den & uumlbrigen Meisen. . **) & pi & omicron & iota & kappa & iota & lambda & omicron & sigmaf, bunt. & quot (Kaup 1829) & quotPESELKaup, 1829 M & mdash Parus palustris Linnaeus, 1758 tipe deur daaropvolgende benaming (G. R. Gray, 1842, aanhangsel by 'n lys van die genera van voëls, p. 8). & Quot (Dickinson & amp; Christidis (red.) 2014, 428).
L. rufescens, rufescentis rooierig & lt rufescere rooierig te word & lt rufus rooi.
● ex & ldquoAigrette rousse de la Louisiane & rdquo van d & rsquoAubenton 1765-1781, pl. 902, & ldquoAigrette rousse & rdquo van de Buffon 1770-1783, en & ldquoReddish Egret & rdquo van Wimpel 1785, en Latham 1785 (Egretta).
● ex & ldquoGobe-mouche roux de Cayenne & rdquo (= ♀) van d & rsquoAubenton 1765-1781, pl. 453, fig. 1, en de Buffon 1770-1783, en & ldquoRufous Fly-catcher & rdquo van Latham 1783 (syn. Pachyramphus rufus).
● ex & ldquoRed-back Pelican & rdquo of Latham 1785 (Pelecanus).
● bv Tringa fulicaria Linnaeus, 1758, en & ldquoPhalarope rouss & acirctre & rdquo van Brisson 1760 (syn. Phalaropus fulicarius).
● ex & ldquoYnamb & uacute guaz & uacute & rdquo van de Azara 1802-1805, no. 326 (Rhynchotus).
● ex & ldquoCrombec & rdquo or & ldquoFiguier & agrave Bec Courbi & rdquo van Levaillant 1803, pl. 135 (Sylvietta).
Daar word gesien hoe bergkappers tussen bome wip en konstant insekte insamel. Hulle lyk vriendelik en nuuskierig. Die chickadees bly gedurende die winter in die berge en beweeg tydens storms teen 'n helling af en weer terug as die storm vertrek. Gedurende die winter ry hulle in groepe rond en vorm klein troppe van 3 tot 5 voëls. U kan hulle gereeld langs die betonoprit sien. Hulle bly gedurende die winter in Long Valley.
Bergkiekies is klein voëls met 'n totale lengte van 13-15 cm. Die liggaam is grys en wit met 'n swart pet en 'n bib. Daar is 'n dun wit streep oor die oë. Beide die voete en die snawel is swart.
Die liedjie bevat 3-4 fluitnote-feebee-feebee, tsee-dee-dee, tee-dee-dee-oproep bevat 'n chickadee-deedee.
Hulle eet hoofsaaklik insekte, geleedpotiges en spinneiers. Hulle eet ook klein vrugte en sade. Hulle slanke, puntige snawels word gebruik om skeure van boombas te ondersoek. Hulle vind genoeg kos gedurende die winter deur sluimerende insekte en insekteiers te eet.
Hulle broei gewoonlik in 'n natuurlike boomholte of 'n ou spechtgat, ongeveer 5-15 voet bo die grond. Nest is gevoer met houtsnippers, hare en vere. Koppelaar van 7-9 wit eiers broei binne ongeveer 14 dae uit. Voëls vlieg in nog 17-20 dae. Volwassenes bly lewenslank gepaard en beslaan gewoonlik dieselfde gebied jaar na jaar.
Maak naaldwoude oop op berge op groot hoogte.
Die Mountain Chickadee word aangetref in die berge van die suidweste van Kanada en die westelike Verenigde State.