In hierdie artikel word die drie gedigte in die kort siklus “toepas sings van dante” van T.T. Cloete uit die bundel Idiolek (Cloete, 1986:51-53) bespreek om die komplekse verhouding tussen referen sialiteit, selfrefensialiteit en representasie, sowel as intertekstuele inbedding en verwysing te ondersoek. Sommige gedigte het titels en ander nie, sommige eiename word met hoofletters geskryf, ander nie. Ek neem aan niks in die bundel is sonder rede gedoen nie. Die Toonie word so genoem omdat dit twee Loonies op het. 'n Vyftigsentmunt is ook beskikbaar, maar is baie skaars. Van Wyk Louw se “Die profeet” het “Die hond van God” geword en lg. weer het “Groot ode” geword. Lykdig 42: Wicus Luwes. vir oom jan f e cilliers Ek skryf bv. op die oomblik op eie inisiatief vir Beeld aan die bekendstelling van ‘n boekie oor Suid-Afrikaners in Nederland, Huis in de Mauritsstraat. 5:4). ’n Lewe van hierdie aard bou nie ’n mens se geestelike lewe en verhouding met Christus op nie, maar ondermyn dit eerder en vernietig dit uiteindelik.