Priesterskap – Levitikus 8 | Gereformeerde Kerk Hoedspruit
Posted by: amandeltak | Februarie 22, 2010
Priesterskap – Levitikus 8
Sondag 14 Februarie 2010
Ds. LJE Venter
Tema: Vul jou hande!
Teks: Levitikus 8
Teksvers: vers 10-11
Psalms: Ps. 150:1 en 3
Ps. 40:3 en 4
Ps. 110:3, 5 en 6
Ps. 134:1, 2, 3 en 4
In hierdie gedeelte wat ons gelees het, sien ons hoe die HERE die amp van priester ingestel het. Aaron en sy seuns word aangestel om diens te doen in die Tabernakel voor die aangesig van die HERE.
Hierdie instelling kom by die berg Horeb, die berg van God. Daar waar God aan die volk die Tien gebooie gegee het, het Hy hulle ook beveel hoe om Hom te dien. Ons lees van hierdie instelling in Eksodus hoofstuk 24 en verder. Daar sien ons hoe die HERE Moses beveel om eers die Tabernakel, die Tent, die woonplek van die HERE te bou.
En as die HERE `n woonplek het, stel Hy ook diensknegte aan om in hierdie huis te dien.
Om kortliks u geheue te verfris noem ons dat hierdie Tent van God, die Tabernakel, die wyse was waarop God onder sy volk teenwoordig was. Hy was sigbaar in die Tabernakel teenwoordig.
In Hierdie tent is daar `n voorhof, die heilige en daar is die allerheiligste. Binne in die allerheiligste was daar die wierookaltaar en die verbondsark. Die verbondsark het `n versoendeksel gehad waar daar versoening vir die volk gedoen moes word. God het van hierdie versoendeksel met die Gerubs wat daaroor troon met Moses gespreek en so ook met die Hoepriester. Die heilige en die allerheiligste was geskei met `n voorhangsel. Selfs die priesters mag nie daar ingegaan het of daarbinne gekyk het nie, want dan sou hulle sterf. Die rede hiervoor is omdat daar geen vrye toegang tot God was nie, omdat daar nie versoening is tussen God en die mens nie.
Binne in die voorhof en die heilige kon slegs die priesters dien, want hulle was afgesonder alleen vir diens aan die Here .
Wat die priesteramp anders maak is dat die HERE hulle nie soos met die konings en profete op dieselfde wyse roep of aanstel nie. Hoewel dit anders is met Aaron en sy seuns, omdat die HERE hulle spesifiek roep en aanstel, kan geen persoon `n priester wees as hy nie uit die geslag van Levi of nakomeling van Aaron is nie.
Aanvanklik was al die eersgeborenes afgesonder gewees om te dien voor die HERE, maar met die verval van die volk by Sinai met die bou van die goue kalf, het die HERE die stam van Levi afgesonder, saam met die nageslag van Aaron om te dien as priesters.
In die huis van God moes daar dienaars wees. Ons lees van die opdrag aan Moses om die priestersamp in te stel in Eksodus 28 en verder. Maar ons wil graag stilstaan vandag by die uitvoering van die priesteramp, soos dit beskryf word in Levitikus 8.
Die Priesters was dus manne wat afgesonder is tot diens aan die HERE. En hierdie diens was heilig, omdat God heilig is. Hierdie heiligheid het vereis dat die priesters aan geen onrein ding mag raak nie, en hulleself gedurigdeur moet was en skoonmaak en heilig.
Dit was dus `n instelling van God dat die priesters baie noukeurig alles moes doen wat die HERE deur Moses aan hulle beveel het. Hulle moes sekere klere dra, wat baie heilig was, en daarmee saam moes hulle sekere rituele binne die tabernakel doen, naamlik om te dien voor die HERE en versoening te doen deur die bloed van die offers, maar ook sekere rituele buite die tebernakel soos van die brand van die offers.
Die priesters was dus net soos die profete middelaars gewees tussen God en sy volk. Hulle het ook die Woord van die HERE gespreek, maar anders as die profete. Die profete was buite tussen die mense, die priesters was afgesonder in die tabernakel voor God.
Die belangrikste taak van die priesters was om te offer. Hulle het die offers van die volk ontvang en moes dit aan die HERE op die regte wyse offer om versoening te doen vir die volk voor die aangesig van die HERE. Ons sien in hoofstuk 10 hoe die twee seuns van Aaron, Nadab en Abihu sterf omdat hulle `n vreemde offer bring wat die HERE hulle nie beveel het nie.
Die hoofsaak van hierdie offers het gehandel oor die bloed. Want in die bloed is die lewe. Anders egter as die heidense volke, het die priesters nie die bloed gedrink om die krag van die gode daardeur te ontvang nie, maar hulle moes die bloed uitgiet en opsprinkel as simbool van lewe wat aan God behoort.
Dan was daar ook die hoepriester. Daar was slegs een hoepriester, want hy is die een wat een maal `n jaar die skuldoffer voor die HERE in die allerheiligste moes bring. Hierdie hoepriester was die een wat namens die priesters voor die HERE moes dien.
Sy klere was hoogheilig. Hy het `n onderrok aangehad van fyn linne met `n blou mantel bo-oor. Dit moet in een stuk geweef wees. Dan het hy ook die efod aangehad, dit is die linne-skouerkleed. Hierop was die borstas of borsstuk wat versier was met 12 edelgesteentes, wat die 12 stamme van Israel veteenwoord. Nl. Die hele volk.
Dan was daar ook Urim en die Tummim binne in die borstas, die twee stene wat gebruik was om Godspraak te lewer.
Dan het die hoepriester ook `n tulband om sy kop gehad met `n goue plaat voorop waarop daar geskrywe was: geheilig aan die HERE.
Al hierdie dinge was simbolies en het heengewys na die hemelse Tabernakel, die ware woonplek van die HERE.
So het die hoepriester dan diens gedoen, saam met al die priesters. Hulle moes die offers van die volk aan die HERE bring sodat hulle as middelaars kan optree tussen God en sy kinders. Een maal `n jaar was daar dan die groot Versoendag. Op daardie dag mag niemand diens doen nie, want hulle moet versoening bewerk voor die aangesig van die HERE hulle God.
Dit is hier waar die Hoepriester alleen een maal `n jaar in die allerheiligste ingaan en daar offer. Hy moes eers `n offer bring vir sy eie sonde, en dan moes hy `n offer bring vir die sonde van die volk. Hierdie offer het hy deur bloed gebring. Die kalf en die bok moes geslag word, en met `n hissop takkie moes die Hoepriester dan oral oor met die bloed besprinkel. Dan moes hy die bloed aan sekere plekke smeer van die altaar en aan homself en die res daarvan uitgiet rondom die offeraltaar. As hy hiermee klaar was moes hy die bloed van die bok oor die volk besprinkel sodat hulle ook versoen kon word.
Hierdie rituele was `n skadubeeld van die werklike hemelse bediening. Die offers en die rituele wat die priesters en die hoepriester gedoen het, was slegs `n heenwysing na die volkome en ware offer wat as belofte gegee is. Dit was nie `n beeld van hoe dit in die hemel presies gebeur nie, mar `n uitbeelding.
Maar hierdie offers was self nie genoegsaam vir die verlossing van die volk nie en het dit slegs heengewys na die volkome offer. Sonder hierdie volkome offer, beteken die versoening van die offers deur die bloed van die stiere en bokke niks.
Want hierdie offers wys heen na die heel grootste offer van die groot Hoepriester. Dit is hier waar die tweede bediening van hierdie selfde verbond van krag word, soos beskryf in Hebreers 9:11 Maar Christus, wat opgetree het as Hoëpriester van die toekomstige weldade, het deur die groter en volmaakter tabernakel wat nie met hande gemaak is nie, dit wil sê, wat nie aan hierdie skepping behoort nie, 12 ook nie met die bloed van bokke en kalwers nie, maar met sy eie bloed, een maal ingegaan in die heiligdom en 'n ewige verlossing teweeggebring.
Christus is Hoepriester. Hy is nie uit die geslag van Levi, soos Aaron en al die geslagte na hom nie, maar Christus is volgens `n ander orde Hoepriester. Hy is Hoepriester volgens die orde van Melgisedek.
Ons lees van hierdie Melgisedek in Genesis 14 waar Abraham aan hom `n tiende van sy besittings gee. Melgisedek was die Koning was van Salem. Dit beteken hy was koning van geregtigheid oor die stad van vrede. Sy priesterskap was nie soos Aaron van geslag tot geslag oorgedra nie, dit is `n ewige priesterskap. Hierdie priesterskap hou nooit op bestaan soos Aaron wat sterf en nie meer kan hoepriester wees nie.
So het Christus opgetree as Hoepriester van die toekomstige weldade deur `n groter en volmaakter Tabernakel wat nie met hande gemaak is nie, dit wil se nie van hierdie skepping is nie.
Aaron en die hoepriesters het versoening gedoen, maar die versoening was slegs geldig vir `n tyd lank. Daarom moes die hoeprietser elke jaar weer versoening doen, en daarom moes daar elke dag offers gebring word. Hulle moes in die tabernakel ingaan wat `n fisiese tent was. Christus daarenteen, het in `n tabernakel ingegaan wat nie van hierdie skepping is nie, wat nie met die hande gemaak is nie.
Hierdie tabernakel is sy liggaam. Christus se liggaam is die tempel, die tabernakel waarby Hy ingegaan het om versoening te doen. Hy offer deur sy liggaam. Maar Hy het nie soos die hoepriester nodig gehad om eers vir sy eie sonde versoening te doen nie, want Hy het geen sonde gehad nie. As Hy dan versoening doen, doen Hy versoening net vir die volk..
Die altaar waar Hy hierdie offer bring is nie op aarde nie, maar in die hemel voor die troon van God. Want Christus se koninkryk is nie `n vleeslike koninkryk met lappe en doeke en offers nie, maar `n Geestelike koninkryk. Sy offer is `n Geestelike offer.
En sy offer word ook met bloed gebring. Maar dit bedoel nie bloed soos die fisiese bloed hier op aarde nie. Dit gaan oor die testament van sy bloed waarmee Hy die offer bring. In Genesis 2 verkondig die Heilige Gees aan ons, dat God die asem van die lewe in die mens geblaas het, en die mens het `n lewende siel geword. Dit beteken dat die mens die ewige lewe ontvang het, want daar was geen dood nie. Adam was dus die draer van die lewe. Ons lees dan verder in Genesis 9 dat God die mense beveel dat hulle nie die bloed mag eet nie, want die siel is in die bloed. Die lewe is in die bloed. As Christus dan met sy bloed offer, beteken dit dat Hy sy lewe offer.
Ons kan se, dit is lewensasem wat Christus offer. Met sy kruisiging dan sien ons ook hoe daar aan ons verduidelik word hoe hierdie offer van lewe plaasvind. Christus hang aan `n kruishout tussen hemel en aarde. Dit is `n geweldige vervloeking want daarmee word gesimboliseer dat jy niks werd is nie. Jy hoort nie op die aarde nie, en jy hoort nie in die hemel nie. Daar is geen plek vir jou nie, daarom hang jy tussen hemel en aarde.
Met hierdie vervloeking wat plaasvind, gebeur hierdie geweldige daad van die lewensoffer. God draai sy aangesig van Christus af weg. Nie dat God Hom verlaat nie, maar dat God se volle toorn, sy ewige verdoemenis op Christus uitgestort word terwyl Hy nog in die lewe is. Christus gaan die dood binne wat u en ek moet ontvang.
So offer Christus dan as Hoepriester met sy bloed, met sy lewe `n versoeningsoffer. Want sonder bloedvergieting is daar geen verlossing nie, daar is geen vergewing van sondes nie. Bloedvergieting is verlossing. Hy gaan deur sy liggaam in die hemelse heiligdom en offer sy lewe. Daar kom duisternis, totale donkerte, sodat u en ek nooit sonder lig sal wees nie. Daar skeur die voorhangsel van die allerheiligste middeldeur. Dan word die skeiding tussen God en mens herstel. Dan kan ons ingaan voor die troon van God in die hemel waar daar geen voorhangsel is nie en ons sterf nie. Want Christus is die Voorhangsel. Hy is die muur van skeiding.
Dit is genade deur verdienste. As Christus dan die woorde uitroep: "Vader, in u hande gee Ek my Gees oor" dan is dit die Heilige Gees wat die lewe is. Dan gee Christus die Gees. Sodoende word u en ek begenadig dat ons dieselfde Gees ontvang. Die Gees wat ons die weldade van Christus meedeel.
Nou is daar deur die Hoepriester geoffer, eenmaal, as `n ewige offer. Hierdie offer kan nie vervang of verander word nie. Dit is `n offer wat ewige verlossing bewerk. `n Testament slegs van krag is wanneer die Testamentmaker sterf.
Die belofte van versoening is alleen geldig as die Testamentmaker die belofte, die Testament van krag maak. En as hierdie Testament van krag is, kan dit nie meer verander nie. Dan is die uitbetaling van die Testament vas en seker. Die testament is die belofte van verlossing, `n ewige erfenis.
Geliefdes, op hierdie dag staan ons ook voor die aangesig van God met bloed. Nie bloed van bokke en kalwers nie, maar die bloed van Christus. Want God wil nie offers he nie. God begeer nie offers nie, Hy begeer dat ons sy wil doen. Maar ons kan nie. Net Christus kan. Daarom is dit alleen moontlik om die wil van God te doen deur Christus.
Dit is hierdie wil van Christus wat ons heilig deur die offer van sy liggaam. Dit is die Nuwe Testament in sy bloed. Dat die wette van God op ons harte geskryf word en daar vergifnis is van die sonde. Dat ons die wil van God deur Christus kan doen.
Daarom moet ons ook die selfondersoek doen nou invoorbereiding vir die Nagmaal wanneer ons die wyn gaan drink. Want die wyn is die Nuwe Testament in sy bloed. As ons hierdie wyn drink, dan dink ons aan die Geestelike offer van Christus en ons drink sy Bloed. Ons word deur hierdie bloed gereinig.
En net so as ons gaan eet, dan eet ons die liggaam van Christus. Want sy liggaam is dit waaraan ons deel het. En so seker as wat ons hierdie brood eet, so seker het ek deel aan die liggaam van Christus. So seker eet ek die Liggaam van Christus, want sy liggaam voed en versterk my.
Nou kan ons verby die aardse karakter van die offer van Christus kyk en ons kan Hom in die Gees ken. Hy wat gaan sit het aan die regterhand van die Vader en wie regeer oor die ganse skepping as Koning. So is Hy vir ons die Wegbereider na die troon van God. En deur die Gees kan ons getuig wat die wil van God is.
Nou is daar nie meer offers nodig om versoening te doen nie, die volkome offer is gebring. Daarom moet ons onsself as offers aan God gee. Ons moet onsself stel as lewende, heilige en aan God welgevallige offers.
In Christus het ons deel aan die heerlikheid van God, en word ons ook priesters. Nie priesters wat bokke moet offer nie, maar onsself.
Laat ons dan ons hande vul, dat ons nie vreemde vuur voor die aangesig van die HERE bring deur te offer wat ons wil nie, maar dat ons die wil van God alleen mag doen.