Solidariteit Beweging se hoofstroomsienings en -doelwitteFlip Buys is die voorsitter van die Solidariteit Beweging. Foto: René Roux. ŉ Ruk gelede het ’n afvaardiging van Solidariteit die VSA besoek. Terwyl ons een aand laat vir die volgende dag voorberei, sêvra ’n kollega verbaas: “In Suid-Afrika is groepsregte regs, in Europa in die sentrum, en in die VSA links? Wat ís ons nou eintlik? Nog ’n goeie voorbeeld van die ingewikkelde politieke spektrum is die treffende stelling van die Afro-Amerikaanse ekonoom, professor Thomas Sowell. Hy het gesê wie in die sestigers gelyke geleenthede voorgestaan het, was radikaal; wie dit in die tagtigs ondersteun het, was liberaal, maar wie dit nou bepleit word as ŉ rassis uitgekryt. Die Solidariteit Beweging van organisasies met sy 450 000 gesinne, het tot die grootste hoofstroom-Afrikanerorganisasie en van die grootstes in die land gegroei. Hierdie oorweldigende en steeds groeiende steun laat baie mense kopkrap waarvoor ons staan en wat ons wil bereik. Kritici wat ’n bykanse monopolie in sekere media het, probeer ons met teerkwaste swartsmeer sonder dat hulle ooit ’n poging aanwend om die feite by ons te kry nie. Ons klou nie aan ŉ verouderde ideologie vas of jaag vreemde doelwitte na nie, maar streef bloot ŉ normale samelewing na waarin almal blywend vry, veilig en voorspoedig kan lewe. Solidariteit het tot stand gekom deur eers die eeue oue Mynwerkersunie te herskep as die moderne Solidariteit, en dit daarna tot die Solidariteit Beweging uit te bou. Dit is hoekom ons sê dat Solidariteit tegelykertyd die oudste en die nuutste organisasie is. Ons het ontstaan ná die groot 1994-omwenteling in die land bykans alles verander het, en die destydse groot Afrikanerorganisasies soos die NP en die KP met hul stutorganisasies onder die golwe van die oorgang verdwyn het. Nuwe tye het vars idees, vindingryke oplossings en vernuwende organisasies geverg. Daarom het die leierskap van Solidariteit van meet af besluit dat ons nie in ’n doodloopstraat van politieke uiterstes, onwerkbare planne en bittere verdeeldheid wil beland nie. Ons het die organisasie gehoofstroom volgens internasionale Christen-demokratiese beginsels en vir plaaslike omstandighede aangepas. Navorsing het gewys dat meer as 80% van Afrikaners – en groot getalle ander Suid-Afrikaners – hierdie beginsels ondersteun. Ons kon nie die twee uiterste kante van die politieke spektrum betrek nie omdat hulle juis die 80%-meerderheid sou afskrik. Die belangrikste grondslae waarop ons die beweging georganiseer het, is: Natuurlik moes ons die model aanpas vir Suid-Afrikaanse omstandighede, met veral vier oorwegings in gedagte. Die eerste is dat ons verwag het dat die nuwe regering die staat vir sy eie ondersteuners sou gebruik en dat Afrikaners nie langer op die staat sou kon staatmaak nie. Tweedens was ons bekommerd dat die nuwe regering homself nie onbepaald sou laat bind deur die 1994-ooreenkoms nie en na sy sosialistiese wortels sou terugkeer. Derdens het ons getwyfel aan die vermoë van ŉ bevrydingsbeweging met ŉ uitgediende ideologie om ŉ moderne land suksesvol te kan regeer. Vierdens wou ons voorsiening maak vir die moontlikheid dat Afrikaners as ŉ voorheen bevoorregte en presterende minderheid, die sondebokke van ŉ nuwe geslag ANC-leiers sou word as die regering nie daarin sou slaag om aan die hoë verwagtings van hul ondersteuners te voldoen nie. Ons aanname was dat Afrikaners ŉ groeiende behoefte aan doeltreffende beskerming sou benodig en ons het beplan om Solidariteit tot ŉ moderne Helpmekaar-beweging uit te brei om noodsaaklike dienste aan die Afrikanergemeenskap, maar ook ander gemeenskappe te lewer. Die strategie van volksveelheid in plaas van volkseenheid het ten doel gehad om verdeeldheid te oorbrug deur ruimte vir ŉ verskeidenheid van sienings te maak. Die uitgangspunt was dat dít waaroor ons verskil, ons nie hoef te verdeel nie. Ons bedryf landwye projekte wat almal in die land bevoordeel, soos veiligheid en dorpe wat behoorlik funksioneer. Terselfdertyd bevorder ons Afrikanerbelange en werk graag saam met ander Afrikaanse gemeenskappe. Enige suksesvolle land bestaan uit die goue driehoek van ŉ suksesvolle staatsektor, -privaat sektor en gemeenskapsektor. Daarom probeer ons om met die owerheid en die privaat sektor saam te werk. Ons grootse uitdaging bly om “staatsdienste” soos veiligheid, maatskaplike sorg en opleiding sonder staatsinkomste te lewer. Die ANC beweeg al hoe verder weg van die historiese skikking van 1994 waarvolgens ŉ meerderheidsregering verruil is vir minderheidsbeskerming. Grondwetlike beloftes soos gelykheid en moedertaalonderrig verkeer onder al hoe meer druk en hoewel die land nog (genadiglik) nie verval het nie, het baie staatsinstellings al gefaal. Dit het gelei tot ŉ dubbele krisis van staatsverswakking en die bedreiging van Afrikaners en ander gemeenskappe se mense- en burgerregte. Daarom het ons alle moontlike strategieë gevolg om normaliteit te bewerkstellig – vanaf gesprekvoering met die regering, skakeling met die parlement en staatsdepartemente tot samewerking met grondwetlike liggame. Uiteindelik het ons die howe as laaste opsie genader en, hoewel ons die meeste sake wen, kon dit nie die groter gety keer nie. Daarom het AfriForum met ŉ buitelandse skakelstrategie begin wat woede in sekere kringe ontlok het. Die ironie is dat ons beweging intree vir talle histories “liberale” regte soos eiendomsreg, die reg op lewe, die regsorde en ander menseregte. Dis vreemd dat ons as die verdedigers van normale regte soms erger gekritiseer word as die oortreders daarvan. Ons hoofdoelwit by die Solidariteit Beweging is bloot om ŉ normale lewe in ŉ normale land lei. Ons staan nie vir ŉ vreemde ideologie nie en ons wil ook nie terugkeer na die verlede nie. Ons wil net ŉ normale lewe lei soos enige iemand anders in enige funksionerende land. Terselfdertyd gun ons ook vir alle ander mense die normaliteit wat ons vir onsself opeis. Mense het al so gewoond geraak aan abnormaal dat sommige dink dit ís normaal (dat ons abnormaal is!) Kom ons kyk vinnig na ons beweging se 12 doelwitte vir normaliteit: Ons streef na ’n normale lewe in ŉ normale land waar die misdadigers in tronke toegesluit is en wetsgehoorsame burgers vry en veilig buite kan rondloop. Tweedens wil ons ŉ normale werksbedeling hê sonder dat abnormale rassekwotas bepaal wie mag werk en bevordering kry en wie nie. Derdens wil ons normale gelykheid hê. Ons is nie bó ander verhewe nie, maar wil ook nie deur die stelsel ónder ander ingedwing word nie. Vierdens glo ons aan normale vryheid. Die bepalings van die Handves van Regte oor menswaardigheid, gelykheid en vryheid, geld mos vir wit en bruin ook. ŉ Regeringsbeleid soos Afrika-hegemonie wat bepaal dat alle instellings onder die beheer van swart Afrikane moet wees volgens die rasseformule van 80% swart, 9% wit, 9% bruin en 2% Indiër, is mos abnormaal. Dit sal beteken dat die lewens van minderhede op alle gebiede deur swart mense beheer sal word. Dis mos abnormale rasseoorheersing en tas ons vryheid, gelykheid én menswaardigheid aan. Demokrasie moet oor die vryheid van almal gaan en nie net dié van die meerderheid nie. Dit is net normaal om inspraak te hê in besluite wat jou raak – dit is normale vryheid. Vyfdens wil ons die normale reg hê wat enige ander mens het om te kies in watter taal ons kinders moet skoolgaan en in watter taal hulle op universiteit of kollege onderrig moet word. Dis nie normaal om jongmense met die verlede te belas nie. Sesdens wil ons normale waarde vir die belasting op ons swaar verdiende inkomste kry. In die sewende plek eis ons normale staats- en munisipale dienste waarvoor ons betaal. Punt agt is ŉ normale, eerlike regering wat nie belastinggeld steel of wanbestee nie en wat die burgery se dienaars in plaas van hul heersers is. In die negende plek wil ons normale rassebetrekkinge en samewerking tussen almal in die land sien. Die selektiewe rassisme waardeur wit mense deur magtige mense geteiken word, vergiftig verhoudinge en is abnormaal. Die tiende maatstaf vir normaliteit is dat almal gelyk moet wees voor die reg, ongeag ras of taal. In die elfde plek wil ons net die normale reg hê om ons taal te gebruik; om ons kultuur normaal uit te leef; en om ŉ normale geskiedenis te hê met al sy goeie en swakpunte. Ons wil soos enige normale gemeenskap plekke hê waar ons kan tuisvoel en waar ons die meerderheid is. Laastens wil ons ŉ normale toekoms hê waar ons ook eersteklasburgers is. Ons wil tuis en welkom voel. Dit is abnormaal dat mense twyfel of hul kinders ŉ toekoms in die land gaan hê en dat die meeste van hulle emigrasie oorweeg vanweë al die abnormaliteite wat hierin genoem is. Té veel grootouers het al grandpa en grandma geword! Die ANC het al vir meer as 20 jaar ŉ gulde geleentheid by hulle laat verbygaan om ŉ normale land te skep. Terwyl hulle vol verwyte oor die vorige abnormale bedeling is, het hulle dit net omgekeer en voortgesit. Soos die Afro-Amerikaanse denker Thomas Sowell sou sê: “Die afgelope dekades is die verhaal van die vervanging van dít wat gewerk het met dít wat polities mooi klink.” Daarom werk en veg ons vir normaliteit.