Heupdysplasie by babas - Inligting - 2021
Die heupdisplasie Dit is een van die mees algemene abnormaliteite in die onderste ledemate by pasgeborenes. Dit verskyn in 3 uit 1000 kinders, dit is meer algemeen by meisies as seuns en dit kom meer gereeld voor in die linkerheup as regs.
Heupdisplasie kom voor wanneer die kop van die femurbeen en die voet van die bekken waar dit woon, nie reg inmekaar pas nie. Die abnormaliteit bestaan ​​uit 'n uitwaartse verplasing van die kop van die femur, die boonste been van die been wat geneig is om af en toe uit die heup te steek. In die ernstigste gevalle word die been permanent uit sy natuurlike posisie beweeg. Dit is wat bekend staan ​​asontwrigte heup.
Die oorsake van heupdisplasie by die baba is nie duidelik nie. Predisponerende faktore is 'n hoë gewig van die baba, die posisie van die boude, die feit dat dit die eerste kind is, 'n veelvuldige swangerskap, moederlike arteriële hipertensie en die makrosomie van die baba. Sommige outeurs voer aan dat dit te wyte is aan die slegte houding van die fetus in die baarmoeder van die moeder, 'n lae vrugwater, 'n familiegeskiedenis, 'n swangerskap na die termyn, 'n keisersnee of 'n ontwrigting tydens bevalling.
Die neonatoloog is die persoon wat bewus word van hierdie afwyking tydens die ondersoek van die pasgeborene tydens geboorte en tydens optredes Ortolani en Barlow maneuvers. Hierdie maneuvers bestaan ​​uit 'n reeks bewegings wat uitgevoer word met die kind wat op sy rug lê en so ontspanne as moontlik, liggies buig en die pasgebore baba se bene oopmaak om te kyk of die gewrig korrek is. Dit word eers op die een heup en dan op die ander heup gedoen. Die Ortolani-maneuver kan die ontwrigting kontroleer deur die gewrig te draai, terwyl die Barlow-maneuver die moontlikheid van ontwrigting kan ondersoek. Die helfte van die gevalle van heupdisplasie word in die neonatale periode opgespoor danksy hierdie maneuvers.
Die kinderarts kan ook waarneem dat die vorm van die baba se beenvoue asimmetries is. Dit is 'n minder presiese teken, maar een wat kan lei tot die vermoede van heupdisplasie. Na drie maande van die baba is die manoeuvres in alle gevalle feitlik negatief, dus gebruik ons ​​die waarneming van die asimmetrie van die voue of die verkorting van een van die ledemate om dit te bepaal.
Die vroeë diagnose van heupdisplasie is baie belangrik en selfs meer as daar 'n moontlike familiegeskiedenis is. Om hierdie rede word die ultraklank van die heupe uitgevoer vir groter veiligheid as die resultate van die maneuvers nie duidelik is nie. Dit is belangrik dat dit geïdentifiseer en opgelos kan word nadat die baba gebore is en voordat hy sy eerste treë begin neem. Heupdisplasie voorkom dat die liggaam perfek ondersteun word, wat lei tot asimmetrie tussen die twee bene.
Die regstelling van hierdie eenvoudige abnormaliteit, veral wanneer dit vroeg na die geboorte van die baba opgespoor word. Behandelings wissel na gelang van die erns van die saak en die ouderdom van die kind. Om die femur binne die holte van die heupbeen te hou, word daar gewoonlik 'n dubbele gekruisde luier op die baba gesit om die bene oop te hou as die dysplasie sag is. Posturale behandeling word ook aanbeveel, soos om die baba oor die weg te sit en op sy rug te slaap met sy bene uitgesprei om die been natuurlik weer op sy plek te probeer kry.
As die dysplasie sag of ernstig is, word daar gewoonlik sagte of stywe prostese of ander behandelings soos die Pavlik-harnas gebruik, wat bestaan ​​uit bandjies wat die heupe 100 grade laat buig om ontwrigting te verminder. Voor ses maande hoef nie alle gevalle ortopedies behandel te word nie. Pasgeborenes kan met positiewe maneuvers herstel. As ortopediese behandelings nie die ontwrigting regstel nie, kan chirurgie die laaste oplossing wees.
Vroeë diagnose is noodsaaklik om met die behandeling te begin voordat die baba begin kruip en opstaan. As heupdisplasie nie behandel word voordat die kind begin loop nie, kan dit lei tot meer ernstige probleme soos onomkeerbare mankheid, beenbeskadiging, asimmetrie van die bene of vroeë osteoartritis in die heup.
In sommige gevalle, totdat die kind begin loop, word geen simptome van heupdisplasie opgespoor nie, alhoewel dit negatief getoets is in pediatriese ondersoeke. 'N Vertraging met die begin van die loop, 'n slap loop of 'n onvaste gang (onstabieler as normaal by 'n baba wat begin loop) kan dui op ontwrigting.