“Ek het elke dag briefies vir jou geskryf,” sê sy vir Sharease. “Hier is wat ek vandag vir jou geskryf het . . .”
’n Koeël is vandag steeds in Ria se voorkop ingebed, want die dokters het destyds gereken dit sou te gevaarlik wees om dit te verwyder. Aan haar linkerwang is die letsel van nog ’n koeëlwond byna soos ’n kuiltjie – ’n sigbare herinnering aan die gebeure wat daartoe gelei het dat die jongste van haar vier kinders op die ouderdom van drie maande in aanneming geplaas is.
Sy word die afgelope agt jaar in ’n sorgsentrum vir epilepsielyers in Daggafontein, Springs, versorg. Toe Sharease haar biologiese ma se selfoonnommer by haar oom Jannie kry, het sy Ria gebel en gesê: “Ek is die baba op jou bors op die foto.”
Ria lyk oorweldig toe sy vertel van die oomblik toe sy haar dogter se stem hoor. “My linkerbeen het begin ruk. Die huil het soos ’n stortvloed uitgekom.”
Nou draai Ria hier op die bank in die sitkamer van Melanie-hulle se huis na Sharease en sê: “Ek het bly vashou aan die Here dat jy leef.”