Dit is waarom kategese so belangrik is, nie net oor die leer van die kerk nie, maar ook oor die lewe van die kerk. Dit is hoe geloof aan die volgende geslag oorgedra word. In die ouerhuis in die eerste plek, sowel as in die geloofsgemeenskap.
In die eerste plek het die Engel van die Here sy begeleidende rol verander om hulle afhanklikheid te leer. Meer word in die volgende perikoop daaroor gesê.
Waar die kennis van God vervaag, verloor mense hulle vertroue in Hom. Dit is duidelik. En doen hulle wat reg is in hulle eie oë. Dan is dit onmoontlik om te doen wat reg is in die oë van die Here. ‘n Mens kan nie twee here dien nie. Of jy sal die een dien en die ander minag. Of die een minag en die ander dien.
Hierdie ongehoorsaamheid en afgodediens laat die toorn van die Here ontvlam en Hy straf hulle deur roofbendes en die vyande in hulle omgewing. Hulle kon nie meer teen dié vyande staande bly nie, want agter die fisiese bedreiging was dit eintlik die Here wat hulle teëgestaan het. Net soos Hy voorheen vir hulle belowe het in die toesprake van Moses en Josua.
Tog is dit presies hier waar God se geduld en genade aan die orde kom. As Israel regtig swaar begin kry het onder hulle vyande het die Here rigters na vore gebring wat hulle kon red uit die mag van die rowers en vyande. Nie dat die volk altyd na hulle wou luister nie, want hulle opstand teen die Here en hulle ontrou aan sy gebooie was regtig diep. Daarom het hulle baie keer selfs terwyl daar ‘n sterk rigter opgetree het, steeds hulle eie kop gevolg.
Maar, so lank as wat die rigter gelewe het, het die Here medelye gehad met die volk. Met sy of haar dood was hulle egter in ‘n slegter situasie vanweë hulle volhardende hardkoppigheid en ongehoorsaamheid.
Hy wou hulle ook leer om oorlog te maak sodat hulle sterker word in hulle eie gehoorsaamheid aan die Here … maar weens hulle ondertrouery met die ander nasies se seuns en dogters was die uitdaging van die afgode net te sterk …
Die geestelike les hieruit is dat die Here sommige sondes uit jou lewe op ‘n goddelike wyse wegneem. Hy vergewe en verlos jou. Hy maak jou skoon en reinig jou, amper asof daar nooit ‘n sonde in die eerste plek gepleeg is nie. Dit is direk en duidelik. Sonder enige bydrae van jou kant.
Met ander laste en sondes stap die Here egter ‘n langer pad. Neem dit langer vir die “skoonmaak”-werk in jou lewe. Bou Hy algaande deur sy Woord en Gees in jou die vermoë om nee te sê vir die sonde en ja te sê vir die pad wat Hy in sy Woord vir jou uitspel.
En daarin het jy ‘n pertinente duidelike rol. Soos Hebreërs daaroor skrywe: “Wanneer ons getug word, lyk die tug op daardie oomblik nie na iets om oor bly te wees nie, maar om oor te huil. Later lewer dit egter vir dié wat daardeur gevorm is, ’n goeie vrug: vrede omdat hulle gehoorsaam is aan die wil van God. Versterk daarom die slap hande en die lam knieë en loop die reguit pad. Dan sal wat lam is, nie uit lit raak nie, maar gesond word.” (Hebr 12:11-13).
Dankie André. Elke keer as met ‘n Bybelboek besig is, dink ek hierdie is nou die belangrikste boek wat ek al gelees het! Maar, dié keer is dit anders. Ek dink dit is die belangrikste Bybelboek vir ons huidige tydsgewrig. Dit spreek die verlossing van sonde op só ‘n praktiese manier aan. Dit verduidelik die geduld en genade van die Here in die chaos en verydeling van die werklike lewe aan, aan die hand van mense met wie ons kan identifiseer. Sommige laat jou yskoud raak, soos Jefta. Ander laat jou verstom, soos Debora en Jael en Simson se ma. En die wyse waarop die Here self by Gideon gaan sit tot in die nag en stappie vir stappie voorberei vir wat Gideon moet gaan doen, dit is eteries mooi. Dít is die God wat ons dien, die Een wat vol genade en waarheid is, en wat deur sy Gees besluit het om vir altyd by ons te woon. Watter voorreg!