Betty Ford herroep ingryping - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Onthou Ma en Pa
As president Gerald Ford, 'n voormalige leier van die huishoudelike minderheid en die man wat president Richard Nixon na Watergate begenadig het, vandag lewe, sê sy dogter dat hy waarskynlik vir Amerikaners sou sê: 'Mense moet leer om oor die weg te kom en vir die beste van ons land te werk. . Tweepartigheid bestaan ​​wel en kan werk. "
Susan Ford Bales sê daar was verhoudings oor die gang tydens haar pa se ampstermyn in Washington, DC
"Mense moet leer om nie saam te stem sonder om onaangenaam te wees nie," sê Bales. 'U kan kyk na my pa se verhouding met Tip O'Neill (spreker van die huis van 1977-87). Carl Albert [spreker van die huis van 1971-77] was een van die mense wat aan president Nixon gesê het: 'Gerry Ford is die persoon wat u deur die huis en die senaat as vise-president gaan kry.' President Nixon het ander mense in gedagte. Carl was aan die ander kant van die heining, maar hy werk al jare saam met my pa. " Ford het vise -president geword nadat Spiro Agnew bedank het ná die ondersoek na Watergate.
Bales (59) was einde Januarie in die woestyn om op die Rancho Mirage Writers Festival oor haar ouers te praat. Die Fords het Rancho Mirage hul huis gemaak tydens hul jare ná die Withuis, en Bales sal nadink oor die tye tydens 'n tweede voorlegging, "President Gerald en Betty Ford: Their Lives & Legacies," 6 Maart in die Annenberg Sentrum vir Gesondheid Wetenskappe by die Eisenhower Mediese Sentrum in Rancho Mirage. Haar toespraak is deel van 'n JFS of the Desert -reeks, Desert Icons, aangebied deur Patrick Evans van CBS Local 2, na 18:00. VIP ontvangs.
FOTO HOF VAN SUSAN FORD BALE
Susan Ford Bales sê haar ma sou in Januarie die Women's March in Washington, DC ondersteun het: sy sou vroue daaraan herinner het waarom hulle die mag sou hê om hul mening te gee, ongeag die politieke manier.
Bales sê Rancho Mirage was die perfekte plek vir haar pa om gholf te geniet en vir haar ma om haar artritispyn te verlig. Haar ouers het hier gebly tot hul dood in onderskeidelik 2006 en 2011.
"My ouers het baie jare vakansie gegaan na die woestyn voordat hulle daar gewoon het," sê Bales. 'Ma kan inkopies doen en nie deur mense gepla word nie. Hulle kan na restaurante gaan en mense laat hulle rustig eet. Hulle was ondersteuners van baie dinge in die woestyn: Betty Ford -sentrum, Rancho Mirage -biblioteek, McCallum -teater en vele geleenthede. " Die Fords het ook 'n tuiste in Colorado gehad.
Die voormalige presidentsvrou was mede-stigter van die Betty Ford-sentrum vir die behandeling van dwelm- en alkoholverslawing nadat haar dogter 'n gesinsintervensie gelei het. Bales onthou haar ma se pil en alkoholprobleme het toegeneem terwyl haar pa tydens aftrede buite die stad was. Die niewinsorganisasie het sedertdien saamgesmelt met 'n ander nasionale baanbrekersorganisasie om die Hazelden Betty Ford -stigting te word, waarvoor Bales as raadslid dien.
Betty Ford het 'n nasie vroue geïnspireer toe sy in die openbaar kom nadat sy borskanker oorleef het, met besonderhede oor haar verslawing en herstel. Sy en Gerald Ford het gehelp met die bekendstelling van die Nasionale Borskanker -bewustheidsweek in 1984. Bales sê in haar komende toespraak sal gekyk word na die "hoogtepunte en laagtepunte" van haar ouers se reis. Haar ma was 'n uitgesproke advokaat vir die wysiging van gelyke regte en vir aborsieregte. As Betty Ford vandag hier was, sou sy vroue aanmoedig om gelykheid na te streef, sê Bales en merk op dat een van haar eie dogters 'n saamtrek die naweek bygewoon het na die inhuldiging van president Trump.
"Ma sou die vroue gejuig het, veral solank hulle op 'n vreedsame manier was," sê sy. 'Sy sou vroue daaraan herinner het waarom hulle bevoeg moet voel om hul mening te gee, ongeag die politieke manier, Republikein of Demokraat of Onafhanklike of wat ook al. As u byvoorbeeld na gesondheidsorg kyk, word dit in twee verskillende dinge verdeel - voor Betty en na Betty - vanweë wat sy en Rosalynn Carter vir gesondheidsorg gedoen het. Hulle het op die heuwel gegaan om [vir wetgewing] te lobby, sodat depressie en alkoholisme onder versekering gedek sou word. "
Bales sê die Carters was van haar ouers se beste vriende, saam met president George en Barbara Bush, wat hulle al baie jare geken het voordat Ford in 1974 president geword het.
Na afloop van Nixon se bedanking, het Ford tydens sy presidensiële inhuldiging gesê: 'Dit is 'n uur geskiedenis wat ons gedagtes pla en ons harte seermaak.' President Carter het Ford in sy eie inhuldigingstoespraak in 1977 vereer deur hom te bedank dat hy 'ons land genees' het. Bales sê haar pa het daardie oomblik vir die res van sy lewe gekoester. Sy sê Carter se vermelding van haar pa in sy openingsopmerkings "is 'n blink voorbeeld van waarna baie politici vandag moet kyk ... kyk na die verhouding."
Bales, 'n voormalige skrywer en fotojoernalis, sê die feit dat sy 'n president se dogter was, het haar 'politiek haat'. ... Ek het geen begeerte om vir die amp te staan ​​nie, "sê sy. 'Ek voel verantwoordelik om te stem, maar politiek self is nie my koppie tee nie.'
Sy fokus eerder op die inbedryfstelling van die USS Gerald R. Ford van $ 13 miljard se superdiens vanjaar. Bales sê die skip was 'n baie belangrike projek vir my pa. Hy het dit ses weke voor sy dood uitgevind. Hy was baie bly. Hy was 'n nederige man en het nooit sulke dinge verwag nie, so dit het baie beteken. Ek sal baie trots wees om haar in die vloot te kry om Amerika te help ondersteun. Dan gaan ek voort met die Betty Ford -sentrum en Hazelden en ondersteun die bewustheid van borskanker. "
Professor Bettye Caldwell sterf as kampioen vir kindersorg
Afgetrede professor in kinder- en gesinstudies, Bettye Caldwell, is op 17 April oorlede. Haar werk in die 1960's by die Children's Center van Syracuse het die grondslag gelê vir wat een van die belangrikste komponente geword het van die Great Society -programme wat vandag bekend staan ​​as Head Start.
Professor Caldwell, wat voorsitter was van die Departement Kinder- en Gesinsstudies, het meer as vyf dekades lank gewerk aan omvattende vroeë kinderontwikkelingsprogrammering, wat hoofsaaklik diens gedoen het op kinders van voorskoolse ouderdom en hul gesinne. Gedurende hierdie tyd werk sy nou saam met Julius Richmond, destyds voorsitter van kindergeneeskunde aan die Upstate Universiteit. In 1967 vorm hulle die Children's Center in Syracuse, die eerste vroeë intervensieprogram in die land. In daardie tyd was dit in die staat New York verbied om in groepe vir babas te sorg. Die voorspraak van Caldwell het gelei tot 'n spesiale kwytskelding wat die weg gebaan het vir die oprigting van die Kinderentrum.
Die sentrum, wat vanuit 'n ou huis in East Adamsstraat was, het groot nasionale belangstelling gehad en het in die eerste jaar meer as 1 000 besoekers gehad, waaronder Eunice Shriver. Caldwell erken hierdie nasionale figure deur die aandag op die program te vestig en dit in die beginjare te help oorleef.
"Dr. Bettye Caldwell was 'n ware pionier op haar gebied. Syracuse -universiteit is so trots op haar lewenslange toewyding wat daarop gemik was om die beste belang van kinders eerste te stel, en om tallose individue en gesinne die gereedskap te bied wat hulle nodig gehad het om dit ook te doen, "sê Diane Lyden Murphy, dekaan van Falk College. "Ons is ewig dankbaar dat haar toewyding ons kampus en gemeenskap so diep geraak het in die tyd wat sy en haar gesin in Syracuse deurgebring het."
In 1969 verhuis Caldwell na haar gesin en dien jare lank aan die fakulteit van die Universiteit van Arkansas-Little Rock. In Little Rock het sy die projek vir vroeë opvoeding by die Kramer -skool vir jong kinders tot 12 jaar gestig. ' goed opgeleide versorgers wat in hul eie skoolgebou beskikbaar was, 'weerspieël die voormalige nagraadse student van professor Caldwell en nou professor emerita in kinder- en gesinstudies aan die Falk College Alice Sterling Honig.
In 'n onderhoud in 2014 het professor Caldwell opgemerk: 'Ek het Alice Honig professioneel ontmoet in 1963, toe ek my eerste groot navorsingstoelaag gehad het, 'Infant Learning and Patterns of Family Care. ' Die beurs het een pos vir 'n navorsingsassistent , en ek het Alice gehuur. Dit is met groot geluk en trots dat ek beweer dat haar ervaring met hierdie vroeë navorsingsprojek gehelp het om haar voor te berei op haar eie onafhanklike en self-geïnisieerde navorsing in die daaropvolgende jare. "
Terwyl hulle saam aan die Universiteit van Syracuse gewerk het, het Caldwell en Honig gevind dat daar min dokumentasie beskikbaar was om 'n kurrikulum te beplan wat kinders sou help floreer. "Ek en Bettye en ander sou in die nag bymekaarkom, nadat ons ons kinders in die bed gesit het (en babasitters gekry het), om uit te dink wat ons dink teoretici wil hê ons moet doen om die kleinste te help floreer", vertel Honig. 'Ons sou ons afvra: hoe sou die teoretiese geskrifte van Erikson en Piaget vertaal word in praktyk en programmatiese interaksies? Ons het werklik soos pioniers gevoel. "
Caldwell het 'n span sielkundiges en psigiaters na China gelei, waaronder Honig, wat die heel eerste groep was ná die kulturele revolusie wat Mao Tse Tung toegelaat het om kindersorgsentrums en kinderhospitale te besoek. Met 'n wêreldwye reputasie en omvangryke invloed, het Caldwell gedurende haar loopbaan baie toekennings ontvang, waaronder die 1978 Ladies Home Journal Woman of the Year waarvoor sy vereer is tydens 'n seremonie waarby Betty Furness, Maya Angelou, Kate Smith en Betty Ford .
In September 2014 het 'n ruim geskenk van professor Caldwell die dr.Alice Sterling Honig -beursfonds geskep om studente te bevoordeel met kinders en gesinsstudies aan die Universiteit van Syracuse. "Danksy haar visioenêre vrygewigheid, sal studente van die toekoms die geleentheid kry om voort te bou op die innoverende werk van dr. Caldwell, wat so 'n kritieke deel van die geskiedenis van Falk College en die nasionale sosiale programme in die vroeë kinderjare is," voeg Dean Murphy by. Vir meer inligting oor die geskenk aan die beurs wat deur professor Caldwell geskep is, kontak die Falk College Office of Advancement by 315-443-8989.
Waarskuwingstekens: hoe om 'n alkoholiste met 'n hoë funksie te identifiseer
Net omdat iemand op die werk of in die lewe kan funksioneer, ondanks hul afhanklikheid van alkohol, beteken dit nie dat hy immuun is vir die gevolge daarvan nie. Hier is 'n paar tekens wat kan aandui dat iemand 'n hoogs funksionerende alkoholis is:
Hulle benodig alkohol om selfversekerd te voel.
Dikwels voel hoë-funksionele alkoholiste 'ingeslote' by hul drink omdat hulle bekommerd is dat hul sukses ook sal stop as die alkohol stop.
'Ek het gedink dat drink my skaamheid sou help, maar al wat dit gedoen het, was om al die negatiewe eienskappe te oordryf. Die drink en die pille het my natuurlike entoesiasme net verdoof. " –Elizabeth Taylor
Hulle maak 'n grap dat hulle 'n alkoholprobleem het.
Hulle neem nie hul alkoholafhanklikheid ernstig op nie of glo dat hulle steeds die volle beheer daaroor het.
"Drink jy?" 'Natuurlik het ek net gesê ek is 'n skrywer.' –Stephen King
Dit lyk asof hulle nie meer kater kry nie.
Deur 'n toleransie vir alkohol te ontwikkel, kan hulle op hul beurt oortuig word dat hul drink nie 'n probleem is nie, omdat hulle nie die gevolge daarvan voel nie.
"Omdat ek my drank kon hanteer - of so het ek gedink - en baie alkohol kon inneem sonder om onbeheerbaar dronk te word, het ek geweier om dit as 'n probleem te beskou." –Buzz Aldrin
Hulle drink alleen.
Drink is nie 'n sosiale aktiwiteit vir hulle nie, dit is 'n alleenverdiende tydverdryf.
'Ek drink graag alleen. Ek word nooit lelik as ek te veel drink nie, ek verveel myself nooit met 'n baie saai gesprek nie, en ek het myself nog nooit genooi om na buite te stap nie. " –Stephen King
Hulle vervang maaltye met alkohol.
Etes is dikwels 'n verskoning vir die hoëfunksionele alkoholis om te begin drink. Hulle kan selfs heeltemal van voedsel afstand doen.
'Ek sou nie snags eet as om nie rooiwyn en water te drink nie. –Ernest Hemingway
Hulle word 'n ander persoon as hulle drink.
Sosiale drinkers verander nie hul persoonlikheid dramaties as hulle drink nie. Alkoholiste gedra hulle egter redelik ongewoon.
'Die oomblik toe ons die laaste skoot klaargemaak het, sou ek 'n drankie drink. Toe word dit bietjie vir bietjie 'n reeks drankies. Voor ek dit weet, drink ek meer en meer omdat my verslawende persoonlikheid besig is om oor te neem. " –Leonard Nimoy
Hulle word vyandig of argumenterend as hulle nie kan drink nie.
Alkoholiste ly dikwels aan onttrekkingsimptome as hulle gedwing word om nugter te bly of afgesny is van hul alkoholvoorraad.
'Ek het geweet dat ek 'n alkoholis is, want ek was besig met die vraag of alkohol bedien sou word of nie.' - Betty Ford
Hulle kan nie by een drankie stop nie.
Hulle sukkel om alkohol te laat "mors" en kan dalk die drankies van vriende vir hulle klaarmaak. Hulle sukkel om 'n beperking op hul drank te stel.
'Ek is nie die soort man wat 'n drankie kan drink nie. Ek kon nooit. Dit is wat ek moet onthou. Ek het in my hele lewe nog nooit een drankie gedrink nie. " –Samuel L. Jackson
Hulle steek hul alkohol weg.
Hulle hou hul alkohol op 'n geheime plek waar hul vriende en familie dit nie sal vind nie, soos in hul lessenaar of motor.
'Ek het sy kantoor verlaat, om die draai gegaan, en by die eerste drankwinkel wat ek gevind het, het ek 'n bottel Scotch gekoop. Ek kon nie eers wag tot ek by die huis kom nie. Ek het 'n paar takkies geswel voordat ek uit die parkeerterrein getrek het. " –Buzz Aldrin
Hulle verduister gereeld.
Dit is nie ongewoon dat hulle nie kan onthou wat gebeur het terwyl hulle gedrink het nie.
'Die keerpunt het gekom toe my gesin my op die kombuisvloer raakgeloop het. Ek dink ek wou gevang word. " –Samuel L. Jackson
Herken u hierdie waarskuwingstekens in uself of 'n geliefde? Skakel hulp in. Dis nie te laat nie.
Chris Clancy is die interne inhoudsbestuurder van die Digital Marketing-span van JourneyPure, waar hy 'n wye verskeidenheid onderwerpe rakende dwelmmisbruik en geestesgesondheid kan ondersoek. Hy het meer as 20 jaar ervaring as joernalis en navorser, met sterk werkkennis van hospitaalstelsels, gesondheidsversekering, inhoudstrategie en openbare betrekkinge. Hy woon in Nashville saam met sy vrou en twee kinders.
Watter 'intervensie' het Amerika oor verslawing geleer?
Vir 'n verslaafde dwelmverslaafde soos ek, het een van die vermaaklikste kwarantynbande my in die 20 seisoene opgemerk Intervensie , die langdurige A & ampE-werklikheidsprogram oor verslaafdes wie se familielede met 'n ultimatum instap om behandeling te kry-of anders alles verloor.
Maar binge Intervensie deesdae het my ook laat nadink oor hoe onbesonne Amerika oor verslawing in 2005 was, die jaar toe die reeks verskyn. Neem byvoorbeeld "Dana" (seisoen dertien, episode twee), wat deur aanhangers verklaar is as die "hartseerste" episode ooit ('n woonstelbrand het drie van haar kinders doodgemaak). Dit is nou duidelik vir my-nadat ek die afgelope agt jaar in vergaderings van 12 stappe deurgebring het om te luister hoe mense probeer om hul verslawings te verstaan, asook die feit dat trauma vandag algemeen beskou word as 'n hoofoorsaak van verslawing-waarom Dana onmiddellik verslaaf aan die Vicodin wat voorgeskryf is om die pyn van haar eie derdegraadse brandwonde te behandel. 'Ek het iets nodig gehad om my te kalmeer van die skrikwekkende terugflitse van die vuur,' vertel sy nou en verduidelik dat die Vicodin 'die swaar op my bors en skouers' verwyder het.
Tog, toe die episode van Dana die eerste keer verskyn, moes Candy Finnigan, die intervensionis, die broer van Dana berispe omdat sy haar verslawing as 'n morele mislukking geklassifiseer het. "As ons die trauma nie behandel nie, sal ons haar nooit weer kan herstel nie," verduidelik Finnigan met deernis van 'n kleuterskoolonderwyseres.
En net so het Amerika 'n meesterklas aangebied oor die waarde van deernis by die behandeling van verslawing, ondanks die verband dat trauma nog sewe jaar lank nie wetenskaplik erken word nie.
Destyds het Amerikaners bedroef naïef gebly oor die ware aard van verslawing, 'n gevolg van 200 jaar se misverstand van die siekte (of dat dit selfs een was). Opiaatverslaafdes in die 1800's is byna uitsluitlik in die pers gekenmerk as mense van kleur, alhoewel 'n groot deel wit mense ook verslaaf was. Teen die sestigerjare het behandelingsentrums vir dwelmmisbruik applikante dikwels gedwing om ure lank stil te sit voor inname -onderhoude, waarna hulle moes erken dat hulle 'dom' was. En ná veldtogte van nul-verdraagsaamheid van die 1970's en 1980's (die 'War on Drugs', 'Say Just Nee', ens.), Het die fokus op 'n 'oplossing' vir chemiese afhanklikheid van behandeling na kriminalisering verskuif. Daardeur was 'n nie-so-subtiele godsdienstige suggestie dat verslawing 'n morele mislukking en sonde is.
Dit wil sê, die meeste Amerikaners se vertroudheid met ingrypings in die vroeë dae was beperk tot die vierde seisoen van Die Sopranos , waarin die gesin Christopher aanspoor om behandeling vir heroïenverslawing te kry (en daarin oorgaan dat hulle eerder die kak uit hom slaan). 'Mense het geglo dat 'n ingryping 'n groot bydrae was tot u geliefde,' Intervensie skepper Sam Mettler vertel my. 'Nee, dit is 'n aanbod van behandeling, en as iemand weier, 'n besluit of die gesin deel wil wees van die siekte of nie.'
Die gebruik van ingrypings het in die 1960's ontstaan ​​toe Vernon Johnson, 'n biskoplike predikant, familielede van verslaafdes aangespoor het om 'die bodem na hulle te bring' om hul lewens te red. Diegene wat in die eerste twee banke van die begrafnis sou sit, moet die ingryping lei, het Johnson verduidelik.
Dit is dus verbasend dat so 'n donker konsep vir so 'n TV -program die geesteskind was van Mettler, 'n jong komedieskrywer in die vroeë jare, wie se krediete 'Maintenance Guy' op die ABC -sitkom insluit Norm . Hy sê dat hy vantevore bewus was van ingrypings, maar die term het hom in 2001 regtig as 'n grap oor sy pa gekry. 'My pa sou dra manier te veel Keulen, "sê Mettler. 'Hy sou my babaseun kom haal, en ons moes hom bad toe ons by die huis kom, want hy ruik na my pa. Ek het my suster gebel en gesê: 'Ons moet 'n ingryping op pa oor die keel doen. Dit raak belaglik. 'So het die woord in my brein gekom."
Destyds werk Mettler aan 'n dokumentêre konsep vir MTV wat nêrens heen gaan nie. Hy draai dus na die idee vir Intervensie in plaas daarvan. 'Ek wou interessante mense vind wat alreeds dramatiese lewens gehad het, met 'n hoë inset, en hulle deur ons lewens moes laat neem sonder om hulle in te meng. Ek het omtrent geweet wat 'n ingryping was, maar my vooropgestelde idee was dat dit 'n veel hoër konflikonderhandeling was as die gawe wat dit eintlik is - 'n gawe van lewe, 'n gawe van behandeling, 'n gawe van 'n antwoord.
Hy het die konsep in 2001 aan MTV voorgelê, en hy sou na New York vlieg om die program op 12 September 2001 te begin ontwikkel. Natuurlik het hy nooit gegaan nie. Daar is vasgestel dat die land op 9/11 genoeg hartseer verduur het en nog nie gereed was vir 'n vertoning oor dwelmmisbruik nie. Die idee het nog drie jaar op Mettler se rekenaar gesit, voordat hy dit uiteindelik direk aan A & ampE gestuur het, wat van die konsep gehou het.
In die herfs van 2004 het hy Jeff VanVonderen, 'n voormalige pastoor in Orange County, gewerf, 'n alkoholis en 'n intervensionis wat opgelei is in 'n konfronterende styl van rehabilitasie, om 'n oudisie op die kamera te doen. VanVonderen vertel my dat hy gedink het dat die program nooit sou werk nie, want hy werk al jare saam met verslaafdes en weet nie wie kameras hulle deur die donkerste oomblikke van hul lewens wil volg nie.
Nietemin het Mettler hom gevra om 'n rolspelintervensie te voer. VanVonderen het 'n PA (wat die rol van die verslaafde vertolk het) opdrag gegee om die kamer te verlaat sodat hy die gesin kon toespreek. Hy het na 'n wit bord gegaan en begin met intervensie -opleiding vir die "gesin" in die kamer. 'Ek wou hê dat A & ampE duidelik moet sien,' verduidelik hy. 'Omdat mense geen idee gehad het wat 'n ingryping is nie. Hulle het net daaraan gedink dat die Sopranos Christopher geslaan het, of Cartman gedwing het om na 'n vet kamp te gaan Suidpark . Hulle het dit net nie gekry nie. "
A & ampE bestel 'n vlieënier, solank VanVonderen daarin sou wees. En hoewel die pastoor van die stad Wisconsin nooit daarna op TV wou wees nie, het hy in elk geval ja gesê. 'Ek het my voorgestel hoe 'n ma en pa op die bank sit en 'n krisis beleef het met hul metamfetamienverslaafde seun of dogter, in die hoop dat hulle hul aandag kon trek voordat hulle hulself doodmaak. Maar dan struikel hulle verder Intervensie en besef daar is nog iets wat hulle kan probeer.
Nadat die program in 2005 opgetel is, het Mettler begin soek na 'n vroulike eweknie vir VanVonderen om die program af te rond. "Betty Ford het 'n lys van hul voorkeur -intervensioniste gehad en ek het hulle net begin bel," verduidelik hy. Finnigan, 'n herstelde alkoholis uit Kansas City, was boaan die lys, maar produsente was bekommerd dat sy 'te oud' lyk. 'Ek het 'n oproep gekry die dag nadat ek die skandelike ingryping gedoen het,' vertel Finnigan. 'Hulle het gesê:' Ons het nie besef dat u dit was nie daardie oud. 'Ek het gesê jy kan nie 17 wees en die blues sing nie. As jy iemand wil hê wat 5 voet-10 is met groot tiete en blonde hare, is ek dit nie. "
Die dramatiese tonele van die verslaafde wat tydens die ingryping buite beheer geraak het, is op handkamera's geskiet deur veldprodusente soos Jeffrey Weaver, wat later as uitvoerende vervaardiger op die program gedien het. Intervensie Weaver verduidelik dat sy doel van die begin af was om eers met mense as onderwerpe te kommunikeer: "Ons het gevoel dat dinge belangrik was van die kant van die persoon wat sukkel." As sodanig het Weaver hom weke lank aan onderwerpe gedompel en dikwels op hul rusbanke of vloere geslaap. Die ononderbroke dokumentasie het beteken dat hy nie net verantwoordelik was vir die vertel van hul verhaal nie, maar ook om hul welstand te verseker.
Vir hierdie doel onthou hy dat hy in 'n badkamer gestaan ​​het met 'n heroïenverslaafde wat pas opgeskiet het, 'n kamera in die een hand en sy telefoon in die ander. 'Ek sou 911 skakel en my duim op die stuurknoppie hou as die persoon 'n oordosis neem,' vertel hy. 'Ons was baie toegewyd daaraan om te dokumenteer wat ons lewens werklik is, nie om dit te vervaardig, nie te verander nie, nie om 'n hiperboliese weergawe van hul ervaring te probeer skep nie. Dit was verhale wat nie in die populêre kultuur na vore gekom het nie, en ons was daartoe verbind om die idee te hê dat as ons hierdie verhale op 'n belangrike platform soos A & ampE sou deel, dit 'n veranderlike in die openbare gesprek oor verslawing sou wees.
Dit gesê, sommige kritici het gevind dat die deursigtigheid ten alle koste die uitgangspunt is Intervensie problematies te wees, veral omdat die verslaafde nooit die konfrontasie sien kom nie. Seisoen 20 was gefokus op die opioïedkrisis in Philadelphia, maar is deur verslaffers soos Brooke Feldman uitgebrei, wat voel dat die program 'sensasieer' wat werklik 'n gesondheidstoestand is. Weaver verwerp die kritiek egter: "Ons fokus was altyd daarop om seker te maak dat verslaafdes 'n pad na herstel kon kry, en alles wat ons gedoen het om die reis te dokumenteer, was daarop gemik om vakke toegang tot die hulp te gee."
Mense bevraagteken nou meer die doeltreffendheid van intervensies, en stel eerder voor dat motiveringsonderhoudvoering, 'n kognitiewe gedragsterapie wat ontwerp is om die motivering van verandering te versterk, minder bestrydend en doeltreffender is.
Tog, Seisoen 22 van Intervensie word hierdie lente in die vooruitsig gestel, hoewel A & ampE nog geen inligting oor die vrylating daarvan bekend sal maak nie, of die verslawing steeds oorheers sal word. Byna al die mees onlangse episodes het gefokus op die opiaatkrisis, en die laaste verslawing sonder stof-byvoorbeeld oefening, bulimie, dobbel, inkopies-was in 2013.
Hoe dan ook, ek sal vir ewig dankbaar wees vir die vertoning. Soos ek dit sien, maar veral as 'n verslaafde wat herstel, omdat hy Amerika gehelp het om sy eie dwelmprobleem die hoof te bied.
C. Brian Smith skryf sterk gonzofunksies vir MEL, of dit nou opleiding met 'n masturbasie-afrigter is, 'n sielkundige liggaamlike behandeling van 'n spankterapeut ontvang, of 'n week lange plesiervaart met 75 kersvaders na hul besige seisoen.
Betty Ford se ingryping
Die voormalige presidentsvrou Betty Ford het die lenteoggend in haar sitkamer rondgekyk, soos die meeste hardnekkige junkies, dit nie reggekry nie.
My make -up was nie besmeer nie, ek was nie in die war nie, ek het my beleefd gedra en ek het nooit 'n bottel klaargemaak nie, so hoe kan ek 'n alkoholis wees? & rdquo onthou sy jare later. En ek het nie heroïen of kokaïen gebruik nie. Die medisyne wat ek geneem het en die slaappille, die pynpille, die ontspanningspille, die pille om die newe -effekte van ander pille te bestry, is deur dokters voorgeskryf, so hoe kan ek 'n dwelmverslaafde wees? ' daardie dag onthou dat Ford klein gelyk het, amper soos 'n pop, verlore in die [bank] kussings, en toe haar man sy eerste opmerkings maak, kon u die verwarring op haar gesig sien. & rdquo
Ford was nog in haar badjas, terwyl haar man en kinders een vir een die waarheid vertel het. Voormalige president Gerald R. Ford betreur die slurp van haar toespraak. Seun Mike en sy vrou Gayle het die moontlikheid gestel dat sy nie lank genoeg sou lewe om ooit die kinders te ken wat hulle wou hê nie. Seun Steve vertel die dag toe hy en sy vriendin 'n uitgebreide ete vir haar voorberei het, net om haar pogings te laat ignoreer terwyl sy TV kyk en in 'n alkoholiese waas gly. Seun Jack het gesê dat hy altyd om die hoek van die gesinskamer gaan loer het om te sien in watter vorm ma is. & Dogter Susan, wat die gesin byeengeroep het om die matriarg te konfronteer, het gebreek toe sy verduidelik hoe sy altyd bewonder het haar ma en rsquos genade as 'n Martha Graham-opgeleide danser en kon nie staan ​​om haar te sien val en lomp nie. & rdquo
Die Ford -familie -ingryping het nie lank geduur die oggend van 1 April 1978 nie, maar dit het 'n reeks gebeurtenisse begin wat die lewe van Betty Ford en nog baie meer verander het. Sy het ingestem om 'n week van mediese toesig en ontgifting te ondergaan waartydens sy gespeen is van alkohol, Librium, en wat sy later beskryf het as 'ldquogourmet-medisyne' by haar splinternuwe Rancho Mirage-huis. Toe, die dag na haar 60ste verjaardag, is Ford twee uur na die Navy -hospitaal in Long Beach gery om die 12 stappe van Anonieme Alkoholiste te leer ken. Skielik het die term & ldquopublic dronkenskap & rdquo 'n heel nuwe betekenis gekry.
Nadat hy in 'n standaardkamer met drie kamermaats gevestig was, het Ford 'n verklaring uitgereik wat, sonder om verskoning, haar voorneme beskryf om haar verslawing te oorkom.
Deur haar 'n openbare stryd te maak, eerder as 'n privaatstryd, het Betty Ford die beeld van 'n dwelmmisbruiker van 'n naamlose, gesiglose verloorder in 'n edele en aangename oorlewende verander. Sy het gehelp om die stigma wat lank verband hou met verslawing en behandeling, veral vir vroue, te verminder.
Die grimmige verrassingspartytjie wat haar op die pad begin het, het ook 'n herstelbeweging tot stand gebring wat Ford nooit kon voorstel nie, 'n nasionale gesprek waarin onrustige siele gewillig, selfs gretig, 'n openbare belydenis of daad van berou wou aflê. In die daaropvolgende dekades het dit moeilik geword om 'n televisie-geselsprogram aan te skakel sonder om oorlewendes te hoor en verhale oor alles te oorkom, van bloedskande, geslagsverwarring, kompulsiewe eetversteuring en bulimie tot seksuele verslawing, mede-afhanklikheid, verkragting, selfs ontvoering van vreemdelinge en sataniese besit.
Om te verstaan ​​waarom Betty Ford se ingryping so 'n uitwerking gehad het, is dit belangrik om haar onverwagte rol te verstaan ​​in wat bekend staan ​​as die 'moderne alkoholisme -beweging', wat in 1935 begin het toe twee mans 'n New Yorkse aandelemakelaar (Bill W.) en 'n Akron, Ohio, begin het. , chirurg (dr. Bob S.) en mdash was 'n pionier in 'n metode om stil en anoniem met verslawing om te gaan deur Anonieme alkoholiste te skep en die evangelie van 12 stappe te verkondig wat ontelbare apostels verander het. Destyds en in die 1960's het niemand heeltemal geweet wat om met dronkaards en junkies te doen nie. Sommige het hulle na genootskappe soos AA gerig, of bloot gekyk hoe hulle hulself doodmaak. Ander het hul dwelmmisbruikers na rondtes ontgifting na die sanitêre sentrums gestuur. Weer ander het dwelmmisbruikers aan eksperimentele gedragsveranderingsbehandelings onderwerp, insluitend hipnose, elektroskokterapie en metadoonbehandeling.
In 1970 het die federale Hughes Act amptelik dwelm- en alkoholverslawing erken as 'n siekte, wat die weg gebaan het vir wat uiteindelik 'n bedryf van meer as 'n biljoen dollar per jaar geword het van spesialiteitsbehandelingsentrums, nakoming van die hof en gesofistikeerde bemarking. Tog het daar 'n sosiale stigma gebly.
Betty Ford pas in 1978 nie netjies in by enige van die openbare stereotipes van 'n dronk of 'n dwelmverslaafde nie. Sy was 'n baie skoon, baie beleefde, baie suksesvolle middelmisbruiker en iemand bewonder eerder as beledig.
In Januarie 1977 verlaat sy die Withuis as die gewildste presidentsvrou sedert Jackie Kennedy. Sy het die internasionale kollig binnegegaan in 'n geknoopte era toe die prototipiese Republikeinse vrou 'n lakhaar dowe stom was met die aanbiddende oë van 'n akoliet. (Kan jy die stem van Pat Nixon en rsquos beskryf? Het dit nie so gedink nie.) Ford, gebore in Chicago en grootgemaak in Grand Rapids, Michigan, het Ford 'n neiging van die Midde -Weste gebring om eerlik op enige vraag te antwoord. Dit is nie 'n gebruik in Washington, DC nie, waar een van die vroeë uitruilings van Ford en die perskorps van die Withuis dui op 'n era van dikwels verfrissende eerlikheid in die hoofstad van die land.
Waarom het u ons nie vertel nie? & 'n verslaggewer het eenkeer geskel nadat hy verneem het dat mev Gerald Ford eens mev Bill Warren was.
U het nooit gevra nie, en sy het geantwoord.
Een van Ford & rsquos se eerste nie -amptelike optrede as First Lady was om in die openbaar haar voorneme te verklaar om nie net in dieselfde slaapkamer in die Withuis as haar man te slaap nie, maar ook in dieselfde bed, en sodoende tegnies die moontlikheid te verhoog dat seks kan plaasvind.
Sy en rsquod het haar entoesiastiese steun vir die gelyke regte -wysiging vir vroue met trots verklaar tot 'n posisie wat nie deur haar man of sy party gedeel word nie en toe haar man ondervoorsitter was onder Richard Nixon, het sy aan Barbara Walters gesê hoe bly sy was oor die Hooggeregshof & rsquos 1972 Roe vs Wade besluit om aborsie te wettig. President Ford & rsquos se perssekretaris het 'n verklaring uitgereik waarin verklaar word dat Gerald Ford & ldquolong [gelede] opgehou het om te steur aan sy vrou se opmerkings. & Rdquo
Ford was ook bewus van die positiewe openbare impak wat haar persoonlike gedrag kan hê. 'N Maand nadat hulle by die Withuis ingetrek het, het haar dokters 'n kwaadaardige knop aangetref en moes sy haar regterbors verwyder. Ford immediately went public with the news and began a course of chemo-therapy in the public spotlight. Supportive mail poured in, and the American Cancer Society saw a spike in donations. &ldquoEven before I was able to get up, I lay in bed and watched television and saw on the news shows lines of women queued up to go in for breast examinations because of what had happened to me,&rdquo she later recalled. One of those women was Happy Rockefeller, wife of then-Vice President Nelson Rockefeller. Turns out she had a lump, too, and had a similar operation a month after Ford&rsquos mastectomy. Her husband credited Ford&rsquos frank public disclosure with saving his wife&rsquos life.
T he Substance Abuse and Mental Health Services Administration, an arm of the federal Department of Health and Human Services, has designated September as National Alcohol and Drug Addiction Recovery Month partly because of a &ldquorestigmatization&rdquo of substance abuse and addiction in recent years. That same agency notes the impact of critics who have raised concerns about whether substance abuse is a medical or a behavioral problem. The backlash is obvious from a search of the Amazon.com online book catalog, which contains titles such as Peele&rsquos Diseasing of America: How We Allowed Recovery Zealots and the Treatment Industry to Convince Us We Are Out of Control en I&rsquom Dysfunctional, You&rsquore Dysfunctional: The Recovery Movement and Other Self-Help Fashions by Wendy Kaminer.
White has called for a &ldquoNew Recovery Movement&rdquo in which &ldquoa vanguard of recovering people&hellipstep forward to offer themselves as living proof of the hope for sustained recovery from addiction&rdquo &mdash a seemingly radical departure from the A.A. filosofie. During a speech to a New Jersey recovery group several years ago, White wistfully recalled Ford&rsquos long-ago public confession as perhaps the best moment in the country&rsquos history to be an alcoholic.