Grondhervorming is ŉ politieke setArgieffoto. In verlede week se City Press Voices het die ANC-LP Ayandlo Dlodlo haar uitgespreek ten gunste van die onteiening van wit boere se grond sonder vergoeding. “Ons strewe na ekonomiese geregtigheid deur grondhervorming kan nie meer ŉ droom vir die toekoms wees nie, maar moet ŉ werklikheid vir vandag wees,” het sy gesê en bygevoeg: “Ons mense het te lank gely om nou niks te doen nie en die gevoelens te vertroetel van diegene wat aan wit bevoorregting ter uitsluiting van ander vasklou.” Dlodlo lyk duidelik vasbeslote oor die kwessie van die onteiening van grond in wit besit om die lewe vir swart mense te verbeter. Soos in die geval van die ANC en ander linkse bewegings, is Dlodlo óf baie swak ingelig, óf sy gee eenvoudig nie om vir die waarheid nie. Die waarheid is egter dat die oproep om grondhervorming ŉ politieke set is, wat eerstens nie deur die mense ondersteun word nie en tweedens baie nadelig is vir Suid-Afrika en almal wat in die land woon. Dit word as ŉ verskoning gebruik om wit boere te takel, terwyl die werklike kwessies wat aandag moet geniet, op die agtergrond geskuif word. Kom ons kyk dus na elk van hierdie punte afsonderlik. Ironies genoeg is Dlodlo se stuk gepubliseer slegs sowat ŉ week na die 2017-staatsrede, waartydens die staatspresident openlik gekla het dat swart mense nie regtig grond wil hê nie. Minder as 1% van swart mense het grondeise ingestel en ŉ skamele 7% van diegene wat wél grondeise ingestel het, het aangedui hulle wil inderdaad grond hê. Die res het gesê hulle sou geld verkies. Die president het swart mense so te sê gesoebat om grond in plaas van geld te kies. Voorts het ŉ onlangse studie deur die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge bevind slegs 1% van die mense glo meer grondhervorming sal mense se lewens verbeter. Dit lyk asof swart Suid-Afrikaners, meer as enige ander groep, verkies om in stede eerder as op die platteland te bly. Vanaf 2000 tot 2013 het die bevolking van die sogenaamde “swart Afrikane” in Johannesburg met 66,6% gestyg. Die ooreenstemmende syfer vir Kaapstad is 79,6% en vir Pretoria 63,4%. Gedurende dieselfde tydperk het die aantal wit mense in Johannesburg met 9% afgeneem en in Kaapstad met 0,6%. In Pretoria het die wit bevolking met 0,2% toegeneem. In 2000 het ongeveer 56,9% van Suid-Afrika se bevolking in die stedelike gebiede gewoon. Teen 2013 het hierdie syfer tot 62,9% gestyg, hoofsaaklik weens die groot tempo waarteen swart Suid-Afrikaners uit landelike gebiede na stede verhuis. Daar is ŉ oormaat bewyse dat die oorgrote meerderheid swart mense nie die eis vir grondhervorming ondersteun nie. Maar natuurlik moet ons nie naïef wees nie: Dit ís ŉ politieke kwessie en politici met agendas word nie maklik deur feite van stryk gebring nie. Volgens berigte deur die departement van landbou, bosbou en visserye, misluk meer as 90% van plase wat van wit mense na swart mense oorgedra word boonop en dié plase verval gewoonlik in óf bestaansboerdery óf plakkerskampe. Dit is ŉ rampspoedige beleid – nie net vir die plase wat van wit mense weggeneem is en aan swart mense gegee is nie, nie net vir die werknemers wat hulle werk verloor nie, nie net vir die plaaslike gemeenskappe nie, maar vir elke enkele persoon binne die grense van Suid-Afrika, insluitend die oorgrote meerderheid swart mense, wat sou verkies om in stede eerder as op plase te bly. Ironies genoeg verwag die regering terselfdertyd die kwynende landbougemeenskap moet nog ŉ miljoen werksgeleenthede teen 2030 skep. Die rampspoedige gevolge van grondhervorming behoort nie verrassend wees nie, as daar in gedagte gehou word slegs 2,8% van alle studente, wat by universiteite registreer, is van plan om ŉ kursus in die landbouwetenskap of soortgelyke gebied te volg. Dit, tesame met die chaotiese toestand van landboukolleges in Suid-Afrika, maak dit redelik voor die hand liggend dat onderwys en opleiding in landbouwetenskap in ŉ betreurenswaardige toestand verkeer. As die regering ernstig was oor swart grondeienaarskap, sou hulle daarby gebaat het om die Vryemarkstigting en AfriSake se raad te volg: Die grootste enkele stap wat die regering kan doen om “grond terug te gee aan die mense”, sou wees om HOP-behuising te omskep van regeringbesit tot volle en onbeperkte eiendomsregtitels vir die swart mense wat dit bewoon. Die reg op eiendomsbesit word egter ontken in Suid-Afrika se townships en ironies kom dit op rassediskriminasie teen swart mense neer. Die feit is dat dit vir die ANC nie oor die opbou van swart mense gaan so veel as wat dit gaan oor die sentralisering van mag in die ANC-beheerde staat nie – ŉ punt wat Dlodlo onbedoeld openbaar wanneer sy dit betreur dat die staat “slegs” 14 uit elke 100 hektaar grond in die land besit.