Die suilegang lok ons na die kruispunt van die kerk en in sy arms lê die volbrenging van die legende van Pedro en Inês: hier lê die twee geliefdes met hulle voete na mekaar, elk in ‘n ryklik-versierde marmersarkofaag. Pedro se sluimerende beeld het die eeue beter oorleef: die delikate beitelwerk van sy kroon rus steeds op ‘n forse profiel wat spreek van koningskap, maar Inês het haar neus verloor; in dood, soos in lewe, is sy geskend. Die wande van elk se sarkofaag word ingeklee deur Bybeltonele in die fynste marmerkerfwerk – sy het die Oordeelsdag aan haar voete. Dit is op hierdie vlak dat die duiwel d.m.v. die Antichris die wêreld ook ekonomies sal oorneem en regeer. Dit skep myns insiens die valse indruk van ’n simmetriese struktuur wat die gedigte in der waarheid nie het nie. ’n Mens kan selfs vra of dié gedig nie werk ten spyte van die formalistiese fasade wat dit voorhou nie?