Precolumbian stamhonde in die Amerikas - Net vir die pret - 2020
Die hond wat Noord-Amerika eers met paleoindiërs binnegekom het, was 'n gevestigde inwoner saam met sy menslike eweknie al veertien duisend jaar gelede. DNA-studies oor die genetiese struktuur van paleo-Amerikaanse honde toon dat dit 'n volledig gedomestiseerde dier was toe hulle die Noord-Amerikaanse kontinent binnegekom het, wat daarop dui dat die domestisering van honde op 'n vroeër tydstip plaasgevind het as wat voorheen voorgestel is (die argeologiese rekord ook dui op die oorsprong van die domestisering van honde ongeveer veertien duisend jaar gelede) - ongeveer dieselfde tyd as wat mense van Eurasië na die nuwe wêreld oorgeloop het. Dit sou aandui dat die hond op 'n vroeër tydstip mak geword het.
Die Mtdna (mitochondriale) studies ondersteun inderdaad die hipotese dat paleo-Amerikaanse en Eurasiese huishoudings 'n gemeenskaplike oorsprong het, albei ontwikkel uit die Eurasiese grys Wolf. Geen bewyse van 'n aparte domestisering van honde van Noord-Amerikaanse Gray Wolves is ontdek nie. Alhoewel die haplotipes by paleo-Amerikaanse honde nou verwant was aan Eurasiese honde, vorm sommige van hulle 'n unieke klade in die hoof genetiese groep (geklee 1), wat slegs by paleo-Amerikaanse honde aangetref word. Dit dui daarop dat honde 'n geruime tyd in die nuwe wêreld aanwesig en geïsoleer was. Hierdie lang periode van isolasie het gelei tot die voorkoms van 'n groep genetiese rye (haplotipes) wat soortgelyk is, maar baie maklik van mekaar onderskei kan word van honde uit ander wêrelddele, of van enige moderne hondepopulasie in Amerika. Geen enkele moderne bevolking van honde in Amerika het hierdie unieke genetiese merkers in hul DNA nie. Amerikaanse Indiese Honde is vroeg uitgesterf deur inteling en vervang deur Europese honde. Net die Eskimo-hond het oorleef. Bewyse van Dna verbind die Eskimo-hond met die Australiese Dingo, die New Guinea-sanghond en die Shiba Inu. Die Mexikaanse Hairless of Xoloitzcuintle was teenwoordig in die Amerikas lank voordat die Europeërs aangekom het, maar die genetiese afkoms toon 'n uitermatige vermenging met Europese honde en lyk miskien nie meer soos sy voorouers in die presolumbiese land nie, hoewel verminderde tandheelkunde en haarloosheid baie dominante eienskappe is, so die honde baie sterk lyk hulle verdwyn in voorkoms.
Honde, wolwe en Coyotes
Ten tye van Europese kontak was Amerikaanse Indiane groepe van uiteenlopende en wyd verspreide lande. Dit is deesdae baie onakkuraat dat dit as een bevolking bespreek word, en hul honde ontsnap nie van hierdie onakkuraatheid nie. Daar was trouens baie verskillende soorte Indiese honde, en hulle is om verskillende redes gebruik wat so uiteenlopend en uniek was as die mense met wie hulle die land bewoon het. Dit is ook algemeen dat moderne navorsers vroeë ontdekkingsreisigers vanaf die laat 1600's tot die laat 1800's opspoor en hul anekdotiese interpretasies van Indiese honde bykans onmoontlik is om van die wolf te onderskei. Dit is ook 'n algemene fout en verkeerde interpretasie vandag. Ek het al talle kere kinders gehoor, en volwassenes verwys na my honde van Alaskan Village as wolwe. In werklikheid kan Eskimo-honde, huskies en ander sleehonde pels en vokalisering hê wat soos hul wolfvoorouers lyk, maar dit gaan daaroor. Honde het 'n korter veelsydige bou, breër kiste en korter gesigte en gesigte, met 'n kort steil "stop" of hoek van voorkop na die brug van die neus. In totaal het baie honde rolle in Indiese kulture gevul. Sommige stamme het eerder los verbintenisse met hul honde gehad, sommige was uiters geheg en was betrokke by honde as troeteldiere en of om hulle vir verskillende take te gebruik. Honde het waarskynlik wild opgespoor en vleis ingepak ná 'n jag. Sommige groepe het honde as voedselbron geëet en sommige is slegs seremonieel verteer. Honde was die speelmaats van jong kinders en metgeselle vir die ouderlinge.
Hier word vier verskillende soorte stamhonde aangebied, hoewel baie meer op een slag bestaan. Ek moedig 'n persoon aan om die lys met bronne wat aan die einde van hierdie artikel aangebied word, noukeurig deur te lees.
Honde was 'n onlosmaaklike en belangrike aspek van die stamme waarvan hulle deel was. Dit is logies om 'hondekultuur' te bespreek as 'n periode voor die aanskaf van die perd, en die tyd na hierdie aanwins as 'perdekultuur' deur lande van die groot vlaktes. Sommige honde is gebruik vir vervoer en pak, en trek die beroemdes op die vlaktes oor die vlaktes. Hulle het vleis of besittings, kinders en bejaardes verpak. Dit was troeteldiere, 'n voedselbron en moontlike spoorsnyers. Hulle was talryk, deels vir hulself versorg en vrylik geteel met min insette of selektiwiteit van stammense. Selektiewe teling het waarskynlik nie onder vlakte-stamme plaasgevind nie; die enigste ingryping in hierdie opsig was die uitdun van klein of siek hondjies, of dié wat klein of klein was met klein kinders. Daar is ook geoefen om die vragie van die kleintjies op die moeder te verminder, sodat sy haar gesondheid gedurende die verpleegperiode behou het, en om te kies vir groot, swaar gebene individue. Honde het die belangrike funksie van blaf gedien om die stam van vyande of besoekers te benader. Groot en mediumgrootte honde het naas mekaar bestaan, en soms word hulle gewoonlik na verwys as vlaktes Indiese honde en Sioux-honde. Hierdie honde volgens sommige beskrywings was óf Dingo-tawny gekleurd en kort of glad bedek, óf gryserig en ietwat langer bedek. Daar was egter baie ander kleurkombinasies, soos wit, swart, gevlek en gevlek. As u baie van die beskrywings lees, is dit 'n dier wat soos 'n dingo en 'n husky lyk. Die sterte was of kort, besem of half sterte, of sekelvormig met die tipiese kromme van baie pariaahonde wêreldwyd. Foto's wat bestaan ​​uit vlakte Indiërs en honde vertoon uiters gemengde individue, in herskepte tonele wat probeer het om 'n leefstyl uit te beeld na 'n kulturele ondergang. Die honde dra die merk van Europese rasse, in kleur, jasse-tekstuur, en baie van hulle het die tipiese swaarder wat oor ore geslinger is.
Die Tahl Tan Beer Dog
Hierdie klein beerhond was van 12 tot 18 duim lank en het 10 tot 18 pond geweeg. Dit is ongelooflik dat dit oorleef het in die laat 1960's of vroeë 70's. Hierdie hond van die Tlingits, Tahltans, Kaska en Sekani is in Brits-Columbië, Kanada, gebruik vir die bere van bere. Die jagters het die hond in 'n sak gedra totdat draerspore ontdek is, en die honde het die beer opgespoor. Hierdie klein honde kon bo-op korsagtige sneeu hardloop en die beer bekommer totdat die jagters opdaag. Hierdie klein honde was swart met wit merke, of wit met swart merke, nie veel groter as die hedendaagse Schipperke nie. By die ondersoek van 'n foto van Atlin, B.C., van 'n beerhond, het ek gesien dat dit ooreenstem met die New Guinea Singing Dog, 'n uiters seldsame dingo-tipe hond uit Papoea-Nieu-Guinee. Op 'n ander foto lyk die hond soos 'n Papillon.
Die Eskimo, of inuit hond van Kanada, Alaska en Groenland: die Qimmiq
Vandag leef die Eskimo-hond gelukkig en goed. Dit het oorspronklik die kus- en argipelgebiede van Groenland, Alaska en Kanada beset. Eens op 'n tyd het die Malamute van vandag in die Eskimo-hondekategorie geval, die inheemse hond van die Mahlemuit-Eskimo's uit die Kotzebue-klankarea in Alaska. Die Eskimo-hond was 'n slee-trekker wat gebruik is om vragte vis, walvis en seël of walrus te vervoer vanaf die jag na die dorp of kamp. In die somer was rugsak die tradisionele gebruik van die hond. Die honde is groter en swaarder gebind as Siberiese Huskies, wat nie inheems is aan Noord-Amerika nie. Hulle kan en kan in die mees vyandige omgewings werk met min voedsel of versorging. Hulle is grotendeels vriendelik, maar veg met mekaar om die ritueel-pikorde te bepaal. Hulle is primitief in vergelyking met die meeste moderne rasse, want hulle blaf nie soveel nie en huil gereeld. Hulle het swaar winterjasse en wissel van so min as 45 pond vir vrouens tot so groot as 85 pond vir mans, en seksuele dimorfisme hou verband met meer primitiewe eienskappe. Die bont of die pelage van 'n Eskimo-hond neem baie kleure, maar die oë moet nie blou wees nie en daar is 'n kontroversie hier. Hierdie honde is uitdagend om mee te werk en is sterk oortuigend met ongelooflike stamina. Hulle staan ​​in moderne tye bekend as The Canadian Inuit Dog, The Inuit slee dog, and the Greelander of Greenland dog. Klubs en organisasies is deesdae 'n sterk entoesias vir die hond van Eskimo, om bymekaar te kom en 'n aanhanger van ou styl aan te wend om te gaan slee vir honde, of die moderne tandem-hitch vir diegene van ons wat nou woudroetes het.
Die Weskus Salish, Kleinwolhond of Clallam Indian Dog
Hierdie honde is beperk tot 'n redelik duidelike gebied in die noorde van Brits-Columbië, waar hulle op eilande gehou is om te keer dat hulle saam met ander soorte honde broei. Die verantwoordelikheid van die vrou, hulle was klein, ietwat groter as die hedendaagse Pommere. Hulle het 'n lang dik, meestal wit skil gehad wat deur die Salish-indianers geoes is om klere en komberse uit te maak. Die honde was baie en baie gebruik. Vancouver het aangeteken dat die honde soos skape op die vel geskeer is, en dat die wol van die honde so dik was dat groot matte daarvan opgelig kon word sonder om uitmekaar te trek. Die wol van hierdie honde is rooi of blou geverf en gestreepte komberse van sederstroke en hondewol was gehard en warm. Die kunstenaar Paul Kane gee ons 'n wonderlike en lang beskrywing van hoe die hondewol met seder en wit aarde in komberse gemaak is, blykbaar 'n geklitste mengsel hiervan gedraai en dan in die been afrol asof dit 'n garing of garing draai en dan naaldwerk. die stroke aanmekaar.
Daar was baie ander honde van Noord- en Suid-Amerika. Die Peruaanse hond met neus, die Fuegiaanse hond, die Inca-honde, die Xoloytzecuintli, of Mexikaanse haarlose hond, die Hare-Indiese hond van die noorde, die Kortnose-honde in die suidweste, om maar net 'n paar te noem. Dit is hartseer dat hierdie honde weg is, met die uitsondering van die Xolo. Die argeologiese rekord vertel dat hierdie honde dikwels saam met hul eienaars begrawe is, en ander kere hul eie ingewikkelde begrafnisse gekry het. Hulle het vinnig verdwyn, en met goeie doel, nie in staat om hul eienaars teen Europese honde-siektes te weerstaan ​​nie, en is waarskynlik vanselfsprekend geskiet vir hul aandag op Europese vee. Aan die ooskus onder die oorspronklike kolonies van Amerika is Indiese honde verbied en dit was 'n misdaad vir dorpe om hulle te besit, aangesien dit vuurwapens was. 'N Mens hoef slegs die ondergang van die suiwer Australiese Dingo te vergelyk as 'n model vir hoe vinnig naïewe honde van die toneel verdwyn het. In Australië bly slegs klein sakke geneties suiwer Dingoes oor en word hulle bedreig. 'N Mens kan jou openlik voorstel hoe vinnig Noord-Amerikaanse honde van hul suiwer vorm geamalgameer word, en dan heeltemal verdwyn het uit die lewens van 'n volk wie se eie lewens toenemend alles geword het wat hulle kon doen om te bestuur te midde van 'n vinnige desimering. Anders as die Dingo, het honde van die Amerikas geen wilde bevolkings gehad om hul getalle aan te vul nie. In hul afwesigheid moet ons ons wend tot wetenskaplike navorsing en leer wat ons kan oor hierdie fassinerende onderwerp.
Hierna volg 'n lys van bronne wat 'n wonderlike onderwerp van die studie openbaar. Benewens hierdie bronne, moedig ek iemand aan om die werke van R.K. Wayne, Jenifer Leonard, Susan Crockford, I. Lehr Brisbin, Janice Koler -Matznik, en Bulu Imam. Die studie van die Nuwe Guinea-sanghond, die Australiese Dingo, en die Santal-jaghonde gee een 'n idee van die stamhond en miskien die verhouding tussen stammense en hul honde.