Die Vendée-oorlog - Inligting
Die Katolieke en Royalistiese Wes het baie vroeg 'n sterk opposisie getoon teen die omwentelinge wat deur die rewolusionêre gebeure in 1789 ontstaan ​​het. Die burgerlike grondwet van die geestelikes, wat op 12 Julie 1790 deur die grondwetgewende vergadering aangeneem is, wek eerlike vyandigheid in Bretagne en Vendée. 80% van die priesters weier om lojaliteit aan hul nuwe status te sweer, en die arrestasie van baie van hierdie vuurvaste priesters vererger spanning. Aangesien die beëdigde priesters te min in aantal is, bly baie gemeentes sonder 'n predikant, en die aanbidding kry 'n klandestiene karakter.
In hierdie hoofsaaklik landelike provinsies ly die bevolking onder die styging in voedselpryse, wat bydra tot die toename in armoede. Bretonse en Vendée-boere is baie noukeuriger teenoor hierdie nouveau riche-patriotte as teenoor hul voormalige here.
Die sneller vir die Vendée-opstand was ongetwyfeld die massaheffing van 300 000 mans wat op 23 Februarie 1793 deur die Girondine-konvensie bepaal is. Die massamoorde in Machecoul, wat vanaf 11 Maart 1793 plaasgevind het, was een die heel eerste bloedige episodes van hierdie Vendée-oorlog.
Leerling van sy vader - die graveur en skilder Léopold Flameng (1831-1911) - voordat hy dié was van Alexandre Cabanel (1823-1889), Edmond Hédouin (1820-1889) en Jean-Paul Laurens (1838- 1921), François Flameng (1856-1923) is beide portretskilder, landskapskilder, illustreerder, graveur en geskiedenisskilder. Hy ontvang opdrag vir historiese tonele van die staat om amptelike geboue te versier, soos byvoorbeeld die Nasionale Vergadering. Die web Die bloedbad van Machecoul behoort tot hierdie historiese trant.
Die toneel speel af in die grag van die ou kasteel van Machecoul waar die opstandelinge die patriotte gevange geneem het. Op die voorgrond aan die linkerkant lê baie slagoffers aan die voet van die hoë mure: 'n sans-culotte, maklik herkenbaar aan haar gestreepte broek, 'n vrou met 'n oop bors en lê langs haar sy langs 'n kind. Gebind aan 'n boom, 'n man met grys hare waarvan die enigste bande sy kaal bors hou. 'N Groot bloedvlek vlek sy klere op die hoogte van die bekken. Waarskynlik is dit die grondwetlike priester Le Tort, wat al verskeie kere deur die opstandelinge bajonetteer is. Aan die regterkant loop een van die leiers van die opstand, François de Charrette, op die toneel van hierdie samevattende teregstellings. Hy word vergesel deur drie elegante aristokrate. Twee van hulle buk om die lyke nuuskierig waar te neem. Die derde terugslag. Regs dra 'n opstander gewapen met 'n geweer 'n wit kokade op sy hoed en hou 'n hond aan die leiband. Op die agtergrond val die silhoeëtte van 'n groep gewapende mans voor afgebrande huisies uit.
Machecoul was nie ver van Nantes, die historiese hoofstad van die land Retz nie, en was in 1793 'n klein aktiewe stad met 3 600 inwoners, bekend vir die welvaart van sy graan- en meelhandel. Die burgerburgery meng met baie amptenare wat aangetrek word deur hierdie stad wat die distrikshoofstad geword het. Die bevolking daar is redelik gunstig vir die republiek, maar sonder oormaat. Wet en orde word daar gehandhaaf deur drie gendarmerie-brigades en 1 140 nasionale wagte.
Vanaf Sondag 10 Maart 1793 het die omliggende platteland opgestaan, en ongeveer 6.000 boere het besluit om na Machecoul te marsjeer, wat vir hulle die administratiewe mag, die setel van die werwingskommissie, die republikeinse mag en bowenal die burgery verteenwoordig. rykes wat as gevolg van die hervormings ryker geword het. Hulle is van plan om te protesteer teen die diensplig wat hulle tref, maar die betoging verander in oproer, bloedbad en plundering, en die Nasionale Garde word vinnig oorweldig. Die opstandelinge sit die Republikeine in die gedeeltelik verwoeste kasteel en in die Calvairiennes-klooster. Daar is spoedig 'n "Koninklike Komitee" geskep waarin klein plaaslike adellikes, waaronder François de Charrette, sit. Die gevangenes lyk asof hulle twee en twee gebind is en vorm dus die 'rosekrans van Machecoul'. Na summiere oordeel is hulle aan die rand van die sloot geskiet waarlangs hulle moes kniel. 552 mans, vroue en kinders word dus vermoor.
Die slagting het eers op Maandag 22 April gestaak toe die Republikeinse troepe van generaal Beysser die stad weer ingeneem het. Die bloedbad van Machecoul, dié van Noirmoutier, sal olie versprei. Hierdie boerenjakkerye het spoedig die vorm aangeneem van 'n eksplisiete koninklike en Katolieke kontrarevolusionêre beweging, aangespoor deur grondeienaars soos Charrette, d'Elbée, Lescure of La Rochejaquelein, of gewone mense soos Stofflet of Cathelineau, wat die opstand oorgeneem het. boer. In hierdie streke wat bevorder is vir guerrilla-oorlogvoering, het die Vendeans oor die algemeen die republikeinse troepe in toom gehou. Die Vendée-opstand sou eers oorgee na 'n paar jaar van 'n goedkoop burgeroorlog, gekenmerk deur geweld en wederkerige gruweldade.
Simone LOIDREAU, "Om 'n einde te maak aan die slagtings in Machecoul", in Vendée-aandenking n ° 165, Cholet, Desember 1988, p. 17-38. Jean-Clément MARTIN, Teenrevolusie, rewolusie en nasie in Frankryk, 1789-1799, Parys, Le Seuil, coll. "Punte", 1998. Jean-Clément MARTIN, Geweld en rewolusie. Opstel oor die geboorte van 'n nasionale mite, Parys, Le Seuil, 2006, p. 158-162 Albert SOBOUL (reg.), Historiese woordeboek van die Franse rewolusie, inskrywing "Machecoul" deur Claude Petitfrère, Parys, P.U.F., coll. "Quadrige", 1989, p. 697-698. Georges SORIA, Groot geskiedenis van die Franse rewolusie, Parys, Bordas, 1988, p. Edward J. WOELL, 943-959 Kleindorpse martelare en moordenaars. Godsdienstige rewolusie en teenrevolusie in Wes-Frankryk, 1774-1914, Milwaukee (Wisconsin), Marquette University Press, 2006.