Regering van die Republiek van die Kongo - Inligting
Regering van die Republiek van Kongo - Geskiedenis
federale presidensiële republiek
etimologie: Moroni is afgelei van 'mroni', wat 'by die rivier' beteken in Shingazidja, die Comore -taal wat op Grande Comore (N'gazidja) gepraat word
3 eilande; Anjouan (Ndzuwani), Grande Comore (N'gazidja), Moheli (Mwali)
6 Julie 1975 (uit Frankryk)
Onafhanklikheidsdag, 6 Julie (1975)
geskiedenis: vorige 1996, 2001; nuutste aangeneem 30 Julie 2018
wysigings: voorgestel deur die president van die vakbond of ondersteun deur ten minste een derde van die lidmaatskap van die vergadering van die unie; aanneming vereis goedkeuring met 'n driekwart meerderheid van die totale ledetal of goedkeuring tydens 'n referendum
let wel: 'n referendum wat op 30 Julie 2018 gehou is - deur die opposisie geboikot - het 'n oorweldigende goedkeuring aan 'n nuwe grondwet goedgekeur wat voorsiening maak vir twee opeenvolgende presidensiële terme van 5 jaar en die wisselende presidentskap op die eilande hersien
gemengde regstelsel van Islamitiese godsdienstige reg, die Franse burgerlike wet van 1975 en gewoontereg
het nie 'n ICJ -jurisdiksieverklaring ingedien nie; aanvaar ICCt -jurisdiksie
slegs burgerskap deur afkoms: ten minste een ouer moet 'n burger van die Comore wees
staatshoof: president AZALI Assoumani (sedert 26 Mei 2016); let op - die president is beide staatshoof en regeringshoof; nota - AZALI eed sy amp af op 2 Junie 2019 na herverkiesing van 24 Maart 2019 (2019)
regeringshoof: president AZALI Assoumani (sedert 26 Mei 2016)
verkiesings/aanstellings: president direk gekies met gewone meerderheid in 2 rondes vir 'n termyn van 5 jaar (geskik vir 'n tweede termyn); verkiesing laas op 24 Maart 2019 (volgende in 2024)
verkiesingsuitslae: AZALI Assoumani (CRC) tot president in die eerste ronde verkies; met 'n 59% van die stemme; - AZALI Assoumani (CRC) 60,8%, Ahamada MAHAMOUDOU (PJ) 14,6%, en Mouigni Baraka Said SOILIHI (Independent) 5,6%
beskrywing: eenkamervergadering van die Unie (33 setels; 24 lede wat direk verkies word by volstrekte meerderheidstem in 2 rondes indien nodig en 9 lede indirek deur die 3 eilandvergaderings verkies; lede dien termyn van 5 jaar) (2017)
verkiesings: laas op 19 Januarie 2020 met 'n afloop op 23 Februarie 2020 (volgende in 2025) (2020)
verkiesingsuitslae: setels per party - 1ste ronde - Boikotpartye 16, Onafhanklike 3, CRC 2, RDC 2, RADHI 1, Oranje party 0; let op - 9 ekstra sitplekke gevul deur die 3 eilandvergaderings; 2de ronde - CRC 20, Orange Party 2, Independents 2; samestelling vanaf 23 Januarie 2020 mans 20, vroue 4, persent van vroue 16,7%
hoogste howe: Hooggeregshof of Cour Supreme (bestaan ​​uit 7 regters)
keuring van regters en ampstermyn: Hooggeregshofregters - keuring en ampstermyn NA
ondergeskikte howe: appèlhof (in Moroni); Tribunal de premiere instansie; eilande (gemeenskaps) howe; godsdienstige howe
Konvensie vir die hernuwing van die Comore of CRC [AZALI Assoumani]
Demokratiese saamtrek van die Comore of RDC [Mouigni BARAKA]
Onafhanklike Party [Nvt]
Juwa Party of PJ [[Ahmed Abdallah SAMBI, Mahamoudou AHAMADA]
Oranje partytjie [Mohamed DAOUDOU]
Party vir die Comore -ooreenkoms (Partie Pour l'Entente Commorienne) of PEC [Fahmi Said IBRAHIM]
Tydren vir 'n alternatief vir harmonieuse en geïntegreerde ontwikkeling of RADHI [Houmed MSAIDIE, Abdou SOEFO]
Tydren met 'n ontwikkelingsinisiatief vir verligte jeug of RIDJA [Said LARIFOU]
Unie vir die Ontwikkeling van die Comore of UPDC [Mohamed HALIFA] (2018)
'N Gids vir die geskiedenis van erkenning, diplomatieke en konsulêre betrekkinge in die Verenigde State, sedert 1776: Republiek van die Kongo
Voor sy onafhanklikheid in 1960 was die Republiek van die Kongo deel van die Franse Ekwatoriaal -Afrika (AEF). Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die AEF-administrasie hom by Charles DeGaulle geskaar, en Brazzaville het gedurende 1940-43 die simboliese hoofstad van Free France geword.
Gedurende die laaste twee dekades van die Koue Oorlog het die Republiek van die Kongo hoofsaaklik met die Sowjetunie en ander Oosbloklande verbind. Opvoedkundige, ekonomiese en buitelandse hulpbande tussen die Kongo en sy bondgenote in die Oosblok was uitgebreid, en die Kongolese weermag en veiligheidsmagte het aansienlike Sowjet-, Oos -Duitse en Kubaanse hulp ontvang. Na die wêreldwye ineenstorting van kommunisme en die aanvaarding van veelparty-demokrasie in 1991 in Kongo, het die betrekkinge van Kongo met die Verenigde State verbeter en was hulle samewerkend. Die Verenigde State het die Kongolese demokratiseringspogings entoesiasties ondersteun en hulp verleen aan die land se verkiesingsproses. Die verhouding tussen die Verenigde State en die regering van president Denis Sassou-Nguesso is sterk, positief en samewerkend.
'N Baie kort geskiedenis van die Demokratiese Republiek van Kongo
Hierdie jaar gebruik ek die DRK as 'n belangrike gevallestudie in onderontwikkeling (dit is immers laas op die VN se HDI -ranglys) – Hier is my (hoofsaaklik gesny en plak uit Wikipedia) baie kort geskiedenis van die DRK Ek sal later video -skakels, algemene skakels, foto's en uittreksels uit talle boeke later byvoeg.
Die kursiewe onderkant van elke opskrif is die sleutelhistoriese redes vir onderontwikkeling
Dit was baie lekker, wat daarop dui dat die Westerse Nasies die Kongo opgee
[Voor-kolonialisme, het die stamme in die streek redelik goed gevaar met hulself en georganiseer in die koninkryk Luba, volgens Wikipedia Elkeen van hierdie koninkryke het baie ryk geword, veral as gevolg van die minerale rykdom van die streek, veral in erts. Die beskawing het begin om yster- en kopertegnologie te ontwikkel en te implementeer, benewens die handel in ivoor en ander goedere. Die Luba het 'n sterk kommersiële vraag na hul metaaltegnologieë gevestig en kon 'n langafstand kommersiële net instel (die sakeverbindings strek oor 1 500 kilometer (930 myl), tot by die Indiese Oseaan). Teen die 16de eeu het die koninkryk 'n gevestigde sterk sentrale regering gehad wat gebaseer was op hoofskap. '
Die Afrika -Kongo -Vrystaat (1877–1908) - kolonialisme, brutalisering en ekstraksie
Koning Leopold II van België verkry formeel regte op die Kongo -gebied tydens die konferensie van Berlyn in 1885 en maak die grond sy private eiendom en noem dit die Kongo -Vrystaat. van die kus af na die hoofstad van Leopoldville (nou Kinshasa) gehardloop. Dit het jare geneem om te voltooi. Byna al hierdie projekte was daarop gemik om die kapitaal te vergroot wat Leopold en sy medewerkers uit die kolonie kon onttrek, wat tot uitbuiting van Afrikaners kon lei.
Rubber was die belangrikste uitvoer uit die Kongo -Vrystaat, wat voorheen bande vir die groeiende motorbedryf gemaak is, en die verkoop van rubber het 'n fortuin vir Leopold gemaak.
Leopold se kolonisering van die Kongo was ongelooflik wreed. Duisende Kongolese is gedwing om op Leopold se rubberaanplantings te werk, en die gebruik om die ledemate van die inboorlinge af te sny as 'n manier om rubberkwotas af te dwing, was wydverspreid. Gedurende die tydperk 1885-1908 sterf miljoene Kongolese as gevolg van uitbuiting en siektes. In sommige gebiede het die bevolking dramaties afgeneem, en dit word beraam dat slaapsiekte en pokke byna die helfte van die bevolking in die gebiede rondom die onderste Kongorivier doodgemaak het.
Die optrede van die Vrystaatse administrasie het gelei tot internasionale protesoptredes onder leiding van die Britse verslaggewer Edmund Dene Morel en die Britse diplomaat/Ierse rebel Roger Casement, wie se verslag in 1904 oor die Kongo die praktyk veroordeel het. Bekende skrywers soos Mark Twain en Arthur Conan Doyle het ook betoog.
Die Belgiese Kongo (1908–1960) - kolonialisme, neerbuigendheid en meer ekstraksie
In 1908 het die Belgiese parlement die Vrystaat van die koning oorgeneem. Van toe af, as 'n Belgiese kolonie, het dit die Belgiese Kongo genoem en was onder die heerskappy van die verkose Belgiese regering. Die regering van die Kongo het aansienlik verbeter en aansienlike ekonomiese en sosiale vooruitgang is behaal. Die blanke koloniale heersers het egter oor die algemeen 'n neerbuigende, neerbuigende houding teenoor die inheemse volke, wat tot bitter wrok van beide kante gelei het. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Kongolese weermag verskeie oorwinnings behaal teen die Italianers in Noord -Afrika.
Onafhanklikheid en politieke krisis (1960–1965) - Onrus en oorgang
Die Belgiese Kongo het op 30 Junie 1960 onafhanklikheid verkry onder die naam 'The Democratic Republic of Congo'. Net hiervoor het 'n groeiende nasionalistiese beweging, onder leiding van Patrice Lumumba, in Mei die parlementsverkiesing gewen. Die party het Lumumba as premier aangestel. Kort na onafhanklikheid het die meeste van die 100 000 Europeërs wat agtergebly het na onafhanklikheid uit die land gevlug en die weg oopgemaak vir die Kongolese om die Europese militêre en administratiewe elite te vervang.
Op 5 September 1960 ontslaan Kasavubu Lumumba uit sy amp. Lumumba het die optrede van Kasavubu ongrondwetlik verklaar en 'n krisis tussen die twee leiers het ontstaan. Lumumba het voorheen die stafhoof van die nuwe Kongo -leër van Joseph Mobutu aangestel. Deur voordeel te trek uit die leierskapskrisis tussen Kasavubu en Lumumba, het Mobutu genoeg steun in die weermag gekry om muitery te skep. Met finansiële ondersteuning van die Verenigde State en België het Mobutu sy soldate privaat betaal. Mobutu het in 1965 die bewind oorgeneem en in 1971 die land se naam verander na die "Republic of Zaïre ".
Mobutu en Zaire (1965 – 1996) - Diktatuur (ondersteun deur die Verenigde State), uiterste korrupsie, nog meer onttrekking en agteruitgang van infrastruktuur
Korrupsie, hulp, die Verenigde State, Koue Oorlog
Die nuwe president het die steun van die Verenigde State as gevolg van sy vaste teenkanting teen die kommunisme. Westerse moondhede het blykbaar geglo dat dit hom 'n padblokkade vir kommunistiese planne in Afrika sou maak.
'N Eenpartystelsel is ingestel, en Mobutu verklaar homself as staatshoof. Hy het gereeld verkiesings gehou waarin hy die enigste kandidaat was. Alhoewel relatiewe vrede en stabiliteit bereik is, was die regering van Mobutu skuldig aan ernstige skendings van menseregte, politieke onderdrukking, 'n kultus van persoonlikheid en korrupsie. Teen 1984 word gesê dat Mobutu $ 4 miljard (USD), 'n bedrag naby die land se nasionale skuld, in 'n persoonlike Switserse bankrekening gedeponeer het. Internasionale hulp, meestal in die vorm van lenings, het Mobutu verryk terwyl hy toegelaat het dat nasionale infrastruktuur soos paaie tot net 'n kwart van wat in 1960 bestaan ​​het, agteruitgaan.
Gedurende die 1970's en 1980's is Mobutu uitgenooi om die Verenigde State by verskeie geleenthede te besoek, met 'n ontmoeting met die Amerikaanse presidente Richard Nixon, Ronald Reagan en George H. W. Bush. In Junie 1989 was Mobutu die eerste Afrikaanse staatshoof wat genooi is vir 'n staatsbesoek saam met nuutverkose president Bush. Na die ontbinding van die Sowjetunie het die Amerikaanse betrekkinge met Mobutu egter afgekoel, omdat hy nie meer as 'n Koue Oorlog -bondgenoot nodig geag is nie.
Die eerste en tweede Kongo -oorlog
Einde van die Koue Oorlog, etniese konflik, Rwanda, vloek oor hulpbronne
Teen 1996, na die Rwandese burgeroorlog en volksmoord en die hemelvaart van 'n regering onder leiding van die Tutsi, het die Rwandese Hutu-militêre magte (Interahamwe) na die ooste van Zaïre gevlug en vlugtelingkampe begin as 'n basis vir die aanval op Rwanda. Hierdie Hutu -milisie -magte het spoedig met die Zaïerse weermagte saamgespan om 'n veldtog teen die Kongolese etniese Tutsi's in die ooste van Zaïre te begin.
'N Koalisie van Rwandese en Oegandese leërs, onder leiding van Lawrence Kabila, val toe Zaïre binne om die regering van Mobutu omver te werp en begin die Eerste Kongo -oorlog. Teen Mei 1997 het Kabila die hoofstad Kinshasa bereik, homself as president aangewys en die naam van die land verander na die Demokratiese Republiek van Kongo. Mobutu is gedwing om uit die land te vlug.
'N Paar maande later het president Kabila egter buitelandse militêre magte gevra om terug te keer na hul lande omdat hy bekommerd was dat die Rwandese militêre offisiere wat sy leër bestuur, 'n staatsgreep teen hom beplan. Gevolglik het Rwandese troepe in die DRK teruggetrek na Goma en 'n nuwe Tutsi -geleide rebelle -militêre beweging (die RCD) geloods om te veg teen hul voormalige bondgenoot, president Kabila, terwyl Uganda die stigting van 'n ander rebelbeweging genaamd die Beweging vir die Bevryding van die Kongo ( MLC), onder leiding van die Kongolese krygsheer Jean-Pierre Bemba. Die twee rebelbewegings, saam met Rwandese en Ugandese troepe, het die Tweede Kongo -oorlog begin deur die DRK -leër in 1998 aan te val. Angola, Zimbabwe en Namibië het militêr aan die kant van die regering betrokke geraak.
Kabila is in 2001 vermoor en opgevolg deur sy seun Joseph Kabila, wat multilaterale vredesgesprekke gereël het tot die ondertekening van 'n vredesakkoord waarin Kabila die mag met voormalige rebelle sou deel. Teen Junie 2003 het alle buitelandse leërs behalwe dié van Rwanda uit Kongo getrek. Op 30 Julie 2006 het die DRK sy eerste veelpartyverkiesings gehou. Joseph Kabila het 45% van die stemme geneem en sy opponent, Jean-Pierre Bemba, 20%. Op 6 Desember 2006 is Joseph Kabila beëdig as president.
Kontemporêre konflikte in die DRK (2003 - hede) - Talle groepe baklei oor verskillende dinge
Etniese konflik, Rwanda, het geweld geleer.
Daar is 'n aantal rebellegroepe wat nog steeds meestal in die Oos -Demokratiese Republiek van die Kongo werksaam is. Daar word algemeen vermoed dat Rwanda sommige van hierdie rebellegroepe befonds. Baie van die onlangse konflikte gaan blykbaar terug na die Hutu-Tutsi-konflik uit Rwanda.
Die FDLR -The Democratic Forces for the Liberation of Rwanda - Bestaan ​​feitlik heeltemal etniese Hutoes wat die mag in Rwanda wil herwin. Die FDLR bevat 'n paar van die 'oorspronklike Hutu -volksmoordenaars' wat die volksmoord in Rwanda uitgevoer het en tans ongeveer 7000 troepe in die DRK in werking het. Sommige van die leiers van die FDLR staan ​​tereg op aanklagte van misdade teen die mensdom in die ICCJ
Die CNDP – In 2006 het die Kongolese weermag verklaar dat hy die operasies teen die FDLR stop. Dit het daartoe gelei dat sommige troepe mymer en die grondslag van die CNDP, of Die nasionale kongres vir die verdediging van die mense, meestal bestaande uit etniese Tutsi's, wie se hoofdoel steeds die uitwissing van die Hutu FDLR was. Die CNDP bestaan ​​uit ongeveer 8000 troepe en word vermoedelik deur Rwanda gesteun.
Die M23 Rebels – In Maart 2009 het die CNDP 'n vredesverdrag met die regering onderteken waarin hy ingestem het om 'n politieke party te word en sy soldate in die nasionale weermag geïntegreer word in ruil vir die vrylating van sy gevange lede. Die leier, Lawrence Nkunda, is ook gearresteer en staan ​​nou tereg by die Verenigde Nasies se hof vir 'misdade teen die mensdom'.
Maar (hier gaan ons weer) in 2009 het Bosco Ntaganda en troepe wat aan hom lojaal was, uit hierdie nuwe 'geïntegreerde leër' gemut en die rebelle -militêre beweging van 23 Maart gevorm, wat beweer dat die regering die verdrag oortree. M23 beweer dat sommige CNDP -troepe nie werk in die weermag ontvang het soos deur die regering belowe nie en ook beperkte politieke hervormings wil hê.
Na raming het M23 ongeveer 1500 en#8211 6000 troepe, en so onlangs as in November 2012 verower M23 die stad Goma, met 'n bevolking van meer as 1 miljoen, en die provinsiale hoofstad van die Kivu -provinsie in die Oos -DRK, met die doel om om aan sy politieke eise te voldoen.
Rwanda word wyd verdink dat hy ook hierdie rebellegroep befonds het, hoewel beide Rwanda en M23 dit ontken.
Ander rebellegroepe – Benewens die bogenoemde word daar onder en onder die rebellegroepe aan en af ​​geveg. Byvoorbeeld, Joseph Kony's Lord's Resistance Army het in 2005 van hul oorspronklike basisse in Uganda (waar hulle 'n rebellie van 20 jaar beveg het) en Suid-Soedan na DR Congo verhuis.
Die Koninkryk Kongo regeer die gebied rondom die monding van die Kongorivier van die 14de tot die 19de eeu. In die middel en oos regeer die koninkryke Luba en Lunda van die 16de en 17de eeu tot die 19de eeu. in die 1870's het die Europese verkenning van die Kongo -bekken, geborg deur koning Leopold II van België, uiteindelik die heerser toegelaat om regte op die Kongo -gebied te verkry en dit sy privaat eiendom te maak onder die naam van die Kongo -Vrystaat. Gedurende die Vrystaat het die koning se koloniale weermag die plaaslike bevolking gedwing om rubber te vervaardig. Van 1885 tot 1908 sterf miljoene Kongolese mense as gevolg van siektes en uitbuiting. Internasionale veroordeling het Leopold uiteindelik gedwing om die grond aan België af te staan, wat die Belgiese Kongo tot stand gebring het.
Die Republiek van die Kongo het in 1960 sy onafhanklikheid van België verkry, maar die beginjare daarvan was bederf deur politieke en sosiale onstabiliteit. Kol. Joseph MOBUTU het die mag oorgeneem en homself as president verklaar tydens 'n staatsgreep van November 1965. Hy het daarna sy naam verander - na MOBUTU Sese Seko - sowel as die van die land - na Zaïre. MOBUTU het sy posisie vir 32 jaar behou deur verskeie skynverkiesings, sowel as deur brutale geweld. Etniese twis en burgeroorlog, wat deur 'n massiewe instroom van vlugtelinge in 1994 deur konflik in Rwanda en Burundi aangeraak is, het in Mei 1997 gelei tot die omverwerping van die MOBUTU -regime deur 'n rebellie wat deur Rwanda en Uganda gesteun word en deur Laurent KABILA gelei word. KABILA het die land herdoop tot die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK), maar in Augustus 1998 word sy regime self uitgedaag deur 'n tweede opstand wat weer ondersteun word deur Rwanda en Uganda. Troepe uit Angola, Tsjaad, Namibië, Soedan en Zimbabwe het ingegryp om KABILA se regime te ondersteun. In Januarie 2001 is KABILA vermoor en sy seun, Joseph KABILA, is as staatshoof aangewys. In Oktober 2002 was die nuwe president suksesvol in die onderhandelinge oor die onttrekking van Rwandese magte wat die oostelike DRK beset het, twee maande later, die Pretoria -ooreenkoms is onderteken deur alle oorblywende strydende partye om die geveg te beëindig en 'n regering van nasionale eenheid te stig. Presidensiële, nasionale vergadering en provinsiale wetgewers het in 2006 plaasgevind, met Joseph KABILA in sy amp.
Nasionale verkiesings is in November 2011 gehou en omstrede uitslae het toegelaat dat Joseph KABILA herkies word tot die presidentskap. Terwyl die DRK -grondwet president KABILA belet het om vir 'n derde termyn te stem, het die NGK -regering nasionale verkiesings vertraag wat oorspronklik vir November 2016 bestem was, tot 30 Desember 2018.Hierdie versuim om verkiesings te hou, het aansienlike burgerlike en politieke onrus veroorsaak, met sporadiese straatbetogings deur KABILA -teenstanders en die spanning in die woelige oostelike DRK -streke. Presidensiële, wetgewende en provinsiale verkiesings is einde Desember 2018 en begin 2019 in die grootste deel van die land gehou. Die DRK -regering het die presidentsverkiesings in die stede Beni en Butembo gekanselleer (met verwysing na kommer oor 'n voortdurende Ebola -uitbraak in die streek) sowel as Yumbi (wat onlangs erge geweld ondervind het).
Opposisiekandidaat Felix TSHISEKEDI is op 10 Januarie 2019 as die verkiesingswenner aangekondig en twee weke later ingehuldig. Dit was die eerste magsoordrag na 'n opposisiekandidaat sonder beduidende geweld of 'n staatsgreep sedert die onafhanklikheid van die NGK.
Die DRK, veral in die Ooste, ondergaan steeds geweld wat gepleeg word deur meer as 100 gewapende groepe wat aktief is in die streek, waaronder die Geallieerde Demokratiese Magte (ADF), die Democratic Forces for the Liberation of Rwanda (FDLR) en verskeie Mai Mai -milisies . Die VN -organisasie se stabiliseringsmissie in die DRK (MONUSCO) werk sedert 1999 in die streek en is die grootste en duurste VN -vredesending ter wêreld.
Die Demokratiese Republiek van die Kongo is vernoem na die Kongorivier, wat deur die hele land vloei. Die Kongorivier is die diepste rivier ter wêreld en die tweede grootste rivier ter wêreld deur afvoer. Die Comité d'études du haut Congo ("Komitee vir die Studie van die Bo -Kongo"), wat in 1876 deur koning Leopold II van België gestig is, en die Internasionale Vereniging van die Kongo, wat in 1879 deur hom gestig is, is ook na die rivier vernoem. 
Die Kongorivier self is deur vroeë Europese matrose vernoem na die Koninkryk Kongo en sy Bantoe -inwoners, die Kongo -mense, toe hulle hulle in die 16de eeu teëkom.   Die woord Kongo kom uit die Kongo -taal (ook genoem Kikongo). Volgens die Amerikaanse skrywer Samuel Henry Nelson: "Dit is waarskynlik dat die woord 'Kongo' self 'n openbare byeenkoms impliseer en dat dit op die wortel gebaseer is konga, 'om te versamel' (trans [itief]). " Die moderne naam van die Kongo -mense, Bakongo is in die vroeë 20ste eeu bekendgestel.
Die Demokratiese Republiek van die Kongo was in die verlede bekend as, in chronologiese volgorde, die Kongo-Vrystaat, Belgiese Kongo, die Republiek van die Kongo-Léopoldville, die Demokratiese Republiek van die Kongo en die Republiek Zaïre, voordat hulle na sy huidige naam die Demokratiese Republiek van die Kongo. 
Ten tye van onafhanklikheid is die land die Republiek van die Kongo-Léopoldville genoem om dit te onderskei van sy buurland, die Republiek van die Kongo-Brazzaville. Met die bekendmaking van die Luluabourg -grondwet op 1 Augustus 1964 het die land die NGK geword, maar is op 27 Oktober 1971 deur president Mobutu Sese Seko herdoop tot Zaïre ('n voornaam vir die Kongorivier) as deel van sy Egtheid inisiatief. 
Die woord Zaïre is afkomstig van 'n Portugese aanpassing van 'n Kikongo -woord nzadi ("rivier"), 'n afkapping van nzadi o nzere ("rivier wat riviere insluk").    Die rivier het bekend gestaan ​​as Zaïre gedurende die 16de en 17de eeu Kongo blyk te wees vervang Zaïre geleidelik in die Engelse gebruik gedurende die 18de eeu, en Kongo is die Engelse naam wat die voorkeur geniet in die 19de-eeuse literatuur, hoewel verwysings na Zaïre aangesien die naam wat deur die inboorlinge gebruik is (d.w.s. afgelei van Portugese gebruik) algemeen gebly het. 
In 1992 het die Sovereign National Conference besluit om die naam van die land na die 'Demokratiese Republiek van die Kongo' te verander, maar die verandering is nie aangebring nie.  Die land se naam is later deur president Laurent-Désiré Kabila herstel toe hy Mobutu in 1997 omverwerp het.  Om dit van die buurrepubliek Kongo te onderskei, word dit soms na verwys as Kongo (Kinshasa) of Kongo-Kinshasa.
Die geografiese gebied wat nou bekend staan ​​as die Demokratiese Republiek van die Kongo, is al 90 000 jaar gelede bevolk, soos blyk uit die ontdekking van die Semliki -harpoen in Katanda in 1988, een van die oudste harpone wat ooit gevind is, wat vermoedelik gebruik is om te vang reuse rivier baber.  
Bantoe -mense het Sentraal -Afrika op 'n stadium gedurende die eerste millennium vC bereik en daarna geleidelik suidwaarts begin uitbrei. Hulle voortplanting is versnel deur die aanvaarding van pastoralisme en tegnieke van die Ystertydperk. Die mense wat in die suide en suidweste woon, was voedselgroepe, wie se tegnologie slegs 'n minimale gebruik van metaaltegnologieë behels. Die ontwikkeling van metaalgereedskap gedurende hierdie tydperk het 'n rewolusie in die landbou gemaak. Dit het gelei tot die verplasing van die jagter-versamelaarsgroepe in die ooste en suidooste. Die laaste golf van die Bantoe -uitbreiding was teen die 10de eeu voltooi, gevolg deur die stigting van die Bantoe -koninkryke, wie se stygende bevolkings binnekort ingewikkelde plaaslike, plaaslike en buitelandse kommersiële netwerke moontlik gemaak het wat meestal handel gedryf het met slawe, sout, yster en koper.
Vrystaat Kongo (1877–1908) Redigeer
Belgiese verkenning en administrasie het plaasgevind vanaf die 1870's tot die 1920's. Dit is eers gelei deur sir Henry Morton Stanley, wat sy verkennings onderneem het onder die borgskap van koning Leopold II van België. Die oostelike streke van die voorkoloniale Kongo is erg ontwrig deur voortdurende slawe -aanval, hoofsaaklik deur Arabies -Swahili slawehandelaars soos die berugte Tippu Tip, wat Stanley goed bekend was. 
Leopold het ontwerpe oor wat die Kongo as kolonie sou word.  In 'n opeenvolging van onderhandelinge het Leopold, wat humanitêre doelwitte bely in sy hoedanigheid as voorsitter van die frontorganisasie Association Internationale Africaine, het eintlik die een Europese mededinger teen die ander gespeel. [ aanhaling nodig ]
Leopold verkry formeel regte op die Kongo -gebied tydens die konferensie van Berlyn in 1885 en maak die grond sy privaat eiendom. Hy noem dit die Kongo -Vrystaat.  Die regime van Leopold het met verskillende infrastruktuurprojekte begin, soos die bou van die spoorlyn wat van die kus na die hoofstad van Leopoldville (nou Kinshasa) geloop het, wat agt jaar geneem het om te voltooi. Byna al hierdie infrastruktuurprojekte was daarop gemik om die bates wat Leopold en sy medewerkers uit die kolonie kon onttrek, te vergroot. 
In die Vrystaat het koloniste die plaaslike bevolking gedwing om rubber te vervaardig, waarvoor die verspreiding van motors en die ontwikkeling van rubberbande 'n groeiende internasionale mark geskep het. Rubberverkope het 'n fortuin verdien vir Leopold, wat verskeie geboue in Brussel en Oostende gebou het om homself en sy land te eer. Om die rubberkwotas af te dwing, het die weermag, die Force Publique, is ingeroep en het die praktyk om die ledemate van die inboorlinge af te sny 'n beleidskwestie geword. 
Gedurende die tydperk 1885-1908 sterf miljoene Kongolese as gevolg van uitbuiting en siektes. In sommige gebiede het die bevolking dramaties afgeneem - daar word beraam dat slaapsiekte en pokke byna die helfte van die bevolking in die gebiede rondom die onderste Kongorivier doodgemaak het. 
Nuus van die misbruik het begin versprei. In 1904 is die Britse konsul in Boma in die Kongo, Roger Casement, deur die Britse regering opdrag gegee om ondersoek in te stel. Sy verslag, genaamd die Casement Report, bevestig die beskuldigings van humanitêre vergrype. Die Belgiese parlement het Leopold II gedwing om 'n onafhanklike kommissie van ondersoek in te stel. Die bevindinge daarvan bevestig Casement se verslag oor misbruik en tot die gevolgtrekking gekom dat die bevolking van die Kongo gedurende hierdie tydperk 'met die helfte verminder' is.  Dit is onmoontlik om presies te bepaal hoeveel mense gesterf het, aangesien daar geen akkurate rekords bestaan ​​nie.
Belgiese Kongo (1908–1960) Redigeer
In 1908 het die Belgiese parlement, ondanks aanvanklike onwilligheid, gebuig vir internasionale druk (veral uit die Verenigde Koninkryk) en die Vrystaat oorgeneem van koning Leopold II. 
Op 18 Oktober 1908 stem die Belgiese parlement ten gunste van die anneksasie van die Kongo as 'n Belgiese kolonie. Die uitvoerende gesag het gegaan aan die Belgiese minister van koloniale aangeleenthede, bygestaan ​​deur 'n koloniale raad (Conseil Colonial) (beide in Brussel). Die Belgiese parlement het wetgewende gesag oor die Belgiese Kongo uitgeoefen. In 1923 het die koloniale hoofstad van Boma na Léopoldville verhuis, ongeveer 300 kilometer verder stroomop na die binneland. 
Die oorgang van die Kongo -Vrystaat na die Belgiese Kongo was 'n onderbreking, maar dit het ook 'n groot mate van kontinuïteit gebied. Die laaste goewerneur-generaal van die Kongo-Vrystaat, baron Théophile Wahis, bly in die amp in die Belgiese Kongo en die meerderheid van Leopold II se administrasie saam met hom.  Die opening van die Kongo en sy natuurlike en minerale rykdom vir die Belgiese ekonomie was steeds die belangrikste motief vir koloniale uitbreiding - maar ander prioriteite, soos gesondheidsorg en basiese onderwys, het stadigaan belang geword.
Koloniale administrateurs het die gebied regeer en daar bestaan ​​'n dubbele regstelsel ('n stelsel van Europese howe en nog een van inheemse howe, tribunaux indigènes). Inheemse howe het slegs beperkte bevoegdhede gehad en het onder die vaste beheer van die koloniale administrasie gebly.
Rekords toon dat in 1936 728 Belgiese administrateurs die kolonie bestuur het. [ aanhaling nodig ] Die Belgiese owerhede het geen politieke aktiwiteite in die Kongo toegelaat nie,  en die Force Publique, 'n plaaslik gewerfde weermag onder Belgiese bevel, het enige pogings tot opstand laat vaar.
Die Belgiese bevolking van die kolonie het toegeneem van 1 928 in 1910 tot byna 89 000 in 1959. [ aanhaling nodig ]
Die Belgiese Kongo was direk betrokke by die twee wêreldoorloë. Tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) was 'n aanvanklike afwyking tussen die Force Publique en die Duitse koloniale leër in Duits-Oos-Afrika (Tanganyika) het in 1916 en 1917 tydens die Oos-Afrikaanse veldtog 'n oop oorlog geword met 'n gesamentlike Anglo-Belgies-Portugese inval in die Duitse koloniale gebied. Die Force Publique het 'n noemenswaardige oorwinning behaal toe dit in September 1916 onder bevel van generaal Charles Tombeur na swaar gevegte in Tabora ingetrek het.
Na 1918 is België beloon vir die deelname van die Force Publique in die Oos-Afrikaanse veldtog met 'n Volkebond-mandaat oor die voorheen Duitse kolonie Ruanda-Urundi. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Belgiese Kongo 'n deurslaggewende bron van inkomste gebied vir die Belgiese ballingskap in Londen, en die Force Publique weer deelgeneem aan geallieerde veldtogte in Afrika. Belgiese Kongolese magte onder bevel van Belgiese offisiere het veral tydens die tweede Oos-Afrikaanse veldtog teen die Italiaanse koloniale leër in Ethiopië in Asosa, Bortaï  en Saïo geveg onder generaal-majoor Auguste-Eduard Gilliaert. 
Onafhanklikheid en politieke krisis (1960–1965) Redigeer
In Mei 1960 het 'n groeiende nasionalistiese beweging, die Mouvement National Congolais (MNC) onder leiding van Patrice Lumumba, die parlementsverkiesings gewen. Patrice Lumumba word dus die eerste premier van die Demokratiese Republiek van die Kongo, toe bekend as die Republiek van die Kongo, op 24 Junie 1960. Die parlement het Joseph Kasavubu as president van die Alliance des Bakongo (ABAKO) party verkies. Ander partye wat na vore gekom het, is onder meer die Parti Solidaire Africain (PSA) onder leiding van Antoine Gizenga, en die Parti National du Peuple (PNP) onder leiding van Albert Delvaux en Laurent Mbariko. 
Die Belgiese Kongo het op 30 Junie 1960 onafhanklikheid verkry onder die naam "République du Congo" ("Republiek van die Kongo" of "Republiek van die Kongo" in Engels). Aangesien die naburige Franse kolonie Middel-Kongo (Moyen Congo) ook by die bereiking van sy onafhanklikheid die naam "Republiek van Kongo" gekies het, was die twee lande meer algemeen bekend as "Congo-Léopoldville" en "Congo-Brazzaville", na hul hoofstede .
Kort na onafhanklikheid het die Force Publique gemut, en op 11 Julie was die provinsie Katanga (onder leiding van Moïse Tshombe) en Suid -Kasai besig met afskeidingsstryd teen die nuwe leierskap.   Die meeste van die 100,000 Europeërs wat agtergebly het na onafhanklikheid het uit die land gevlug,  het die weg oopgemaak vir die Kongolese om die Europese militêre en administratiewe elite te vervang.  Op 5 September 1960 ontslaan Kasavubu Lumumba uit sy amp. Lumumba het die optrede van Kasavubu ongrondwetlik verklaar en 'n krisis tussen die twee leiers het ontstaan. 
Gebeurtenisse wat die VSA en België op 14 September aan die gang gesit het, het Lumumba uit sy amp verwyder met magte lojaal aan Joseph Mobutu. Op 17 Januarie 1961 is hy aan die Katangan-owerhede oorhandig en tereggestel deur die Belgiese Katangese troepe.  'n Ondersoek deur die Belgiese parlement in 2001 het bevind dat België 'moreel verantwoordelik' was vir die moord op Lumumba, en die land het sedertdien amptelik om verskoning gevra vir sy rol in sy dood. 
Te midde van wydverspreide verwarring en chaos, is 'n tydelike regering gelei deur tegnici (die Collège des commissaires généraux). Die afstigting het in Januarie 1963 geëindig met die hulp van die VN -magte. Verskeie kortstondige regerings, van Joseph Ileo, Cyrille Adoula en Moise Kapenda Tshombe, het vinnig agtereenvolgens oorgeneem.
Lumumba het Joseph Mobutu se stafhoof van die nuwe Kongo -leër, Armée Nationale Congolaise (ANC), aangestel. [ aanhaling nodig ] Deur voordeel te trek uit die leierskapskrisis tussen Kasavubu en Tshombe, het Mobutu genoeg steun in die weermag gekry om 'n staatsgreep te begin. Met finansiële ondersteuning van die Verenigde State en België het Mobutu sy soldate privaat betaal. [ aanhaling nodig ] Die afkeer van Westerse magte teen kommunisme en linkse ideologie het hul besluit beïnvloed om Mobutu se soeke na Kasavubu en Lumumba te neutraliseer in 'n staatsgreep. [ aanhaling nodig ] 'N Grondwetlike referendum die jaar voor Mobutu se staatsgreep van 1965 het daartoe gelei dat die land se amptelike naam na die "Demokratiese Republiek van die Kongo" verander is.  In 1971 verander Mobutu die naam weer, hierdie keer na "Republiek van Zaïre".  
Mobutu en Zaïre (1965–1997) Redigeer
Die nuwe president het die sterk steun van die Verenigde State as gevolg van sy opposisie teen kommunisme, wat die VSA geglo het dat sy administrasie 'n effektiewe teenstryd teen kommunistiese bewegings in Afrika sou wees.  'n Eenpartystelsel is ingestel, en Mobutu verklaar homself as staatshoof. Hy het gereeld verkiesings gehou waarin hy die enigste kandidaat was. Alhoewel relatiewe vrede en stabiliteit bereik is, was Mobutu se regering skuldig aan ernstige menseregteskendings, politieke onderdrukking, 'n kultus van persoonlikheid en korrupsie.
Eind 1967 het Mobutu sy politieke teenstanders en mededingers suksesvol geneutraliseer, óf deur hulle in sy regime te koöpteer, te arresteer of andersins polities onmagtig te maak.  Gedurende die laat 1960's het Mobutu voortgegaan om sy regerings te skommel en amptenare in en uit die kantoor te ry om beheer te behou. Die dood van Kasa-Vubu in April 1969 het verseker dat geen persoon met geloofsbriewe van die Eerste Republiek sy heerskappy kan betwis nie.  Teen die vroeë sewentigerjare het Mobutu probeer om Zaïre as 'n toonaangewende Afrika -nasie aan te dui. Hy het gereeld deur die vasteland gereis terwyl die regering meer uitgespreek het oor Afrika -aangeleenthede, veral oor die suidelike gebied. Zaïre het 'n semi-kliëntelistiese verhouding met verskeie kleiner Afrika-state gevestig, veral Burundi, Tsjaad en Togo. 
Korrupsie het die term "so algemeen" gewordle mal Zairois"of" Zairian Sickness ",  wat growwe korrupsie, diefstal en wanbestuur beteken, is volgens Mobutu self geskep.  Internasionale hulp, meestal in die vorm van lenings, het Mobutu verryk terwyl hy nasionale infrastruktuur soos paaie toegelaat het om tot so 'n kwart van wat in 1960 bestaan ​​het, te versleg. Zaïre het 'n kleptokrasie geword namate Mobutu en sy medewerkers die regering se geld verduister het.
In 'n veldtog om hom met Afrika-nasionalisme te vereenselwig, begin Mobutu vanaf 1 Junie 1966 die stede van die land: Léopoldville word Kinshasa (die land was nou Kongo-Kinshasa), Stanleyville word Kisangani, Elisabethville word Lubumbashi en Coquilhatville word Mbandaka. Hierdie hernoemingsveldtog is in die sewentigerjare voltooi.
In 1971 het Mobutu die land hernoem tot die Republiek van Zaïre,  sy vierde naamsverandering in elf jaar en die sesde algeheel. Die Kongorivier is herdoop tot die Zaïer -rivier.
Gedurende die 1970's en 1980's is hy by verskeie geleenthede uitgenooi om die Verenigde State te besoek, met die Amerikaanse presidente Richard Nixon, Ronald Reagan en George H. W. Bush.  Na die ontbinding van die Sowjetunie het die Amerikaanse betrekkinge met Mobutu afgekoel, omdat hy nie meer as 'n Koue Oorlog -bondgenoot nodig geag is nie. Teenstanders in Zaïre het die eise vir hervorming verskerp. Hierdie atmosfeer het daartoe bygedra dat Mobutu in 1990 die Derde Republiek verklaar het, waarvan die grondwet die weg moes baan vir demokratiese hervorming. Die hervormings blyk grotendeels kosmeties te wees. Mobutu bly aan bewind totdat gewapende magte hom in 1997 gedwing het om te vlug. "Van 1990 tot 1993 het die Verenigde State Mobutu se pogings om politieke verandering te kaap vergemaklik", het 'n akademikus geskryf, en "het ook die rebellie van Laurent-Desire Kabila gehelp wat die Mobutu -regime. " 
Kontinentale en burgeroorloë (1996–2007) Redigeer
Teen 1996, na die Rwandese burgeroorlog en volksmoord en die hemelvaart van 'n Tutsi-geleide regering in Rwanda, vlug die Rwandese Hutu-militiese magte (Interahamwe) na die ooste van Zaïre en gebruik vlugtelingkampe as basis vir aanvalle teen Rwanda. Hulle het met die Zairian Armed Forces (FAZ) saamgespan om 'n veldtog teen die Kongolese etniese Tutsi's in die ooste van Zaïre te loods. 
'N Koalisie van Rwandese en Ugandese leërs het Zaïre binnegeval om die regering van Mobutu omver te werp en uiteindelik die minerale hulpbronne van Zaïre te beheer, [ aanhaling nodig ] begin die Eerste Kongo -oorlog. Die koalisie het 'n bondgenootskap met 'n paar opposisiefigure, onder leiding van Laurent-Désiré Kabila, geword van die Alliansie van Demokratiese Magte vir die Bevryding van die Kongo (AFDL). In 1997 vlug Mobutu en Kabila marsjeer na Kinshasa, noem homself president en stuur die naam van die land terug na die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Kabila het later versoek dat buitelandse militêre magte na hul eie lande terugkeer. Hy was bekommerd dat die Rwandese offisiere wat sy leër bestuur, beplan om die presidentskap aan 'n Tutsi te gee wat direk aan die president van Rwanda, Paul Kagame, sou rapporteer. [ aanhaling nodig ] Rwandese troepe het na Goma teruggetrek en 'n nuwe rebelle-militêre beweging onder leiding van die Tutsi geloods genaamd die Rassemblement Congolais pour la Democratie (RCD) om Kabila te beveg, terwyl Uganda die stigting van 'n nuwe rebellebeweging genaamd die Movement for the Liberation of Congo (MLC) aan die gang gesit het. , onder leiding van die Kongolese krygsheer Jean-Pierre Bemba. [ aanhaling nodig ] Die twee rebelbewegings, saam met Rwandese en Ugandese troepe, het die Tweede Kongo -oorlog begin deur die NGK -leër in 1998 aan te val. Angolese, Zimbabwiese en Namibiese militêre soldate het die vyandelikhede aan die kant van die regering binnegegaan.
Kabila is in 2001 vermoor. Sy seun Joseph Kabila het hom opgevolg en 'n beroep gedoen op multilaterale vredesgesprekke. VN se vredesmagte, MONUC, nou bekend as MONUSCO, het in April 2001 aangekom. In 2002 en 2003 het Bemba namens sy voormalige president, Ange-Félix Patassé, in die Sentraal-Afrikaanse Republiek ingegryp.  Gesprekke het gelei tot 'n vredesooreenkoms waarvolgens Kabila die mag met voormalige rebelle sou deel. Teen Junie 2003 het alle buitelandse leërs behalwe dié van Rwanda uit Kongo getrek. 'N Oorgangsregering is tot ná die verkiesing ingestel. 'N Grondwet is deur die kiesers goedgekeur, en op 30 Julie 2006 het die DRK sy eerste veelpartyverkiesings gehou. 'N Dispuut tussen die verkiesings tussen Kabila en Jean-Pierre Bemba het in 'n algehele stryd tussen hul ondersteuners in die strate van Kinshasa ontaard. MONUC het beheer oor die stad oorgeneem. 'N Nuwe verkiesing het in Oktober 2006 plaasgevind, wat Kabila gewen het, en in Desember 2006 is hy as president beëdig.
Voortgesette konflikte (2008–2018) Wysig
Kivu -konflik Redigeer
Laurent Nkunda, 'n lid van RCD-Goma, 'n RCD-tak wat by die weermag geïntegreer is, het saam met troepe wat aan hom lojaal was, oorgeloop en die National Congress for the Defense of the People (CNDP) gestig, wat 'n gewapende rebellie teen die regering begin het en begin het die Kivu -konflik. Hulle is geglo [ deur wie? ] om weer deur Rwanda gesteun te word as 'n manier om die Hutu -groep, Democratic Forces for the Liberation of Rwanda (FDLR), aan te pak. In Maart 2009, na 'n ooreenkoms tussen die DRK en Rwanda, het Rwandese troepe die DRK binnegekom en Nkunda gearresteer en toegelaat om FDLR -militante te vervolg. Die CNDP het 'n vredesverdrag met die regering onderteken waarin hulle ingestem het om 'n politieke party te word en om sy soldate in die nasionale weermag te laat integreer in ruil vir die vrylating van sy gevange lede.  In 2012 het Bosco Ntaganda, die leier van die CNDP, en troepe wat aan hom lojaal was, die rebellemilitêre beweging van 23 Maart gemut en gevorm en beweer dat die regering die verdrag oortree het. 
In die gevolglike M23-rebellie het M23 die provinsiale hoofstad Goma in November 2012 kortliks ingeneem.   Buurlande, veral Rwanda, word daarvan beskuldig dat hulle rebellegroepe bewapen het en dit as volmag gebruik het om beheer oor die ryk mense te verkry. land, 'n beskuldiging wat hulle ontken.   In Maart 2013 het die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad die United Nations Force Intervention Brigade gemagtig om gewapende groepe te neutraliseer.  Op 5 November 2013 het M23 'n einde gemaak aan sy opstand. 
Daarbenewens het die Mai-Mai, wat deur Laurent Kabila, in die noorde van Katanga, in die noorde van Katanga buite beheer van Kinshasa gegly het, met Gédéon Kyungu Mutanga se Mai Mai Kata Katanga wat die provinsiale hoofstad Lubumbashi in 2013 kortliks binnegeval het en 400 000 mense wat in 2013 in die provinsie verplaas is [update ].  Daar was af en toe gevegte in die Ituri -konflik tussen die Nationalist and Integrationist Front (FNI) en die Union of Congolese Patriots (UPC) wat beweer het dat hulle onderskeidelik die Lendu en Hema etniese groepe verteenwoordig. In die noordooste het Joseph Kony se LRA in 2005 van hul oorspronklike basisse in Uganda en Suid -Soedan na DR Kongo verhuis en kampe in die Garamba Nasionale Park opgerig.  
In 2009, Die New York Times berig dat mense in die Kongo steeds sterf teen 'n skatting van ongeveer 45 000 per maand  - ramings van die getal wat aan die lang konflik gesterf het, wissel van 900 000 tot 5400 000.  Die dodetal is te wyte aan wydverspreide siektes en hongersnoodverslae dui aan dat byna die helfte van die mense wat gesterf het, kinders jonger as vyf jaar is.  Daar is gereeld berigte oor wapendraers wat burgerlikes doodgemaak het, van die vernietiging van eiendom, van wydverspreide seksuele geweld,  wat honderde duisende mense uit hul huise laat vlug het en dat daar ander oortredings van die humanitêre en menseregte was. Een studie het bevind dat meer as 400 000 vroue jaarliks ​​in die Demokratiese Republiek van die Kongo verkrag word. 
Die oorlog in die Kongo word beskryf as die bloedigste oorlog sedert die Tweede Wêreldoorlog.  Op 8 Desember 2017 is veertien VN -soldate en vyf Kongolese gereelde soldate dood in 'n rebelle -aanval op Semuliki in Beni -gebied. Die rebelle was vermoedelik Geallieerde Demokratiese Magte.  VN -ondersoeke het daardie aanvaller bevestig in die aanval in Desember. 
Volgens die Human Rights Watch en die Kongo-navorsingsgroep aan die Universiteit van New York, het gewapende troepe in die Oos-Kivu-streek van die DRK meer as 1 900 burgerlikes vermoor en minstens 3 300 mense ontvoer sedert Junie 2017 tot Junie 2019. 
Kabila se ampstermyn en verskeie protesoptogte teen die regering Bewerk
In 2015 het groot protesoptredes regoor die land uitgebreek en betogers het geëis dat Joseph Kabila as president uittree. Die protesoptogte het begin na die aanname van 'n wet deur die Kongolese laerhuis wat, indien dit ook deur die Kongolese bo -huis sou goedgekeur word, Kabila aan die bewind sou hou ten minste totdat 'n nasionale sensus uitgevoer is ('n proses wat waarskynlik 'n paar jaar sal duur en dus sal bly hom aan bewind ná die beplande 2016 -verkiesings, waaraan hy grondwetlik verbied word om deel te neem).
Hierdie wetsontwerp het egter goedgekeur, maar dit is weg van die bepaling wat Kabila aan bewind sou hou totdat 'n sensus plaasgevind het. 'N Sensus moet plaasvind, maar dit is nie meer gekoppel aan wanneer die verkiesing plaasvind nie. In 2015 was verkiesings aan die einde van 2016 geskeduleer en 'n onstuimige vrede in die Kongo. 
Op 27 November het die Kongolese minister van buitelandse sake, Raymond Tshibanda, aan die pers gesê dat daar in 2016 geen verkiesings gehou sal word nie, na 20 Desember, aan die einde van die ampstermyn van president Kabila. Op 'n konferensie in Madagaskar het Tshibanda gesê dat die regering van Kabila 'verkiesingsdeskundiges' van die Kongo, die Verenigde Nasies en elders geraadpleeg het en dat 'daar besluit is dat die kieserregistrasie op 31 Julie 2017 sal eindig, en dat die verkiesing vind plaas in April 2018. "  Betogings het op 20 Desember in die land uitgebreek toe Kabila se ampstermyn geëindig het. Regoor die land is tientalle betogers dood en honderde in hegtenis geneem.
Hernieuwde streeksgeweld Redigeer
Volgens Jan Egeland, tans sekretaris-generaal van die Noorse Vlugtelinge Raad, het die situasie in die DRK in 2016 en 2017 baie erger geword en is dit 'n groot morele en humanitêre uitdaging wat vergelykbaar is met die oorloë in Sirië en Jemen, wat baie meer aandag geniet. Vroue en kinders word seksueel misbruik en "op alle moontlike maniere misbruik". Benewens die konflik in Noord -Kivu, het geweld in die Kasai -streek toegeneem. Die gewapende groepe is op soek na goud, diamante, olie en kobalt om die sak van ryk mans in die streek en internasionaal te beklee. Daar speel ook etniese en kulturele wedywerings, sowel as godsdienstige motiewe en die politieke krisis met uitgestelde verkiesings. Hy sê mense glo dat die situasie in die DRK 'stabiel sleg' is, maar dat dit in werklikheid baie, baie erger geword het. "Die groot oorloë van die Kongo wat 15 jaar gelede werklik bo -aan die agenda was, is terug en vererger."  As gevolg van die ontwrigting van die aanplant en oes wat deur die konflik veroorsaak is, het die VN in Maart 2018 beraam dat twee miljoen kinders honger ly. 
Human Rights Watch het in 2017 gesê dat Joseph Kabila voormalige bewegingsvegters van 23 Maart gewerf het om landwye protesoptredes neer te sit oor sy weiering om aan die einde van sy termyn uit die amp te tree. 'M23 -vegters het in die strate van die belangrikste stede van die Kongo gepatrolleer, waar hulle betogers of enigiemand anders wat as 'n bedreiging vir die president beskou word, geskiet of gearresteer het,' het hulle gesê. 
Hewige gevegte het in Masisi uitgebreek tussen regeringsmagte en 'n kragtige plaaslike krygsheer, generaal Delta. Die missie van die Verenigde Nasies in die DRK is sy grootste en duurste vredespoging, maar dit het in 2017 vyf VN -basisse naby Masisi gesluit, nadat die VSA 'n poging aangewend het om koste te bespaar. 
2018 etniese konflik Redigeer
'N Stamkonflik het op 16-17 Desember 2018 uitgebreek by Yumbi in die provinsie Mai-Ndombe, 400 km noord van Kinshasa. Byna 900 Banunu-mense uit vier dorpe is deur lede van die Batende-gemeenskap geslag in 'n diepgewortelde wedywering oor maandelikse stampligte, grond, velde en waterbronne. Sowat 100 Banunus vlug na die Moniende -eiland in die Kongorivier, en nog 16 000 na die Makotimpoko -distrik in die Republiek van die Kongo. Militêre taktiek is gebruik in die bloedbad, en sommige aanvallers was in weermaguniforms geklee. Plaaslike owerhede en elemente binne die veiligheidsmagte word daarvan verdink dat hulle hulle steun verleen het. 
2018-verkiesing en nuwe president (2018-hede) Wysig
Op 30 Desember is die algemene verkiesing van die Demokratiese Republiek van die Kongo, 2018 gehou. Op 10 Januarie 2019 het die verkiesingskommissie die opposisiekandidaat Félix Tshisekedi as die wenner van die presidensiële stemming aangekondig  en hy is op 24 Januarie amptelik as president beëdig.  Daar was egter wydverspreide vermoedens dat die resultate geknou is en dat daar 'n ooreenkoms tussen Tshisekedi en Kabila gesluit is. Die Katolieke Kerk het gesê dat die amptelike uitslae nie ooreenstem met die inligting wat die verkiesingsmonitors versamel het nie.  Die regering het die stemming in sommige gebiede ook tot Maart "vertraag", met verwysing na die Ebola -uitbraak in Kivu sowel as die voortslepende militêre konflik. Dit is gekritiseer omdat hierdie streke bekend staan ​​as opposisievestings.    In Augustus 2019, ses maande na die inhuldiging van Félix Tshisekedi, is 'n koalisieregering aangekondig. 
By 'n groot maselsuitbraak in die land is byna 5 000 dood in 2019.  Die 2018 Ebola -uitbraak het in Junie 2020 geëindig, wat 2 280 sterftes oor 2 jaar veroorsaak het.  'n Ander, kleiner Ebola -uitbraak in die Équateur -provinsie het in Junie 2020 begin, wat uiteindelik 55 sterftes veroorsaak het.  
Die Italiaanse ambassadeur in die DRK, Luca Attanasio, en sy lyfwag is op 22 Februarie 2021 in Noord -Kivu vermoor. 
Die politieke bondgenote van die voormalige president, Joseph Kabila, wat in Januarie 2019 uittree, het beheer oor die belangrikste ministeries, die wetgewer, die regbank en veiligheidsdienste behou. President Felix Tshisekedi het egter daarin geslaag om sy houvas op mag te versterk. In 'n reeks aksies het hy meer wetgewers gewen en die ondersteuning van byna 400 uit 500 lede van die Nasionale Vergadering gekry. Die pro-Kabila-sprekers van albei parlementshuise is gedwing. In April 2021 is die nuwe regering gevorm sonder die ondersteuners van Kabila. 
'N Inentingsveldtog teen COVID-19 het op 19 April 2021 begin. 
Op 22 April 2021 het vergaderings tussen die Keniaanse president Uhuru Kenyatta en die DRK se president, Felix Tshisekedi, gelei tot nuwe ooreenkomste wat die internasionale handel en veiligheid (teenterrorisme, immigrasie, kuberveiligheid en doeane) tussen die twee lande vergroot. 
Die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) is geleë in die sentrale Afrika suid van die Sahara, grens in die noordweste deur die Republiek van die Kongo, in die noorde deur die Sentraal-Afrikaanse Republiek, in die noordooste deur Suid-Soedan, in die ooste deur Uganda , Rwanda en Burundi, en deur Tanzanië (oorkant die Tanganyikameer), in die suide en suidooste deur Zambië, in die suidweste deur Angola, en in die weste deur die Suid -Atlantiese Oseaan en die eksklusie van die Cabinda -provinsie van Angola. Die land lê tussen breedtegrade 6 ° N en 14 ° S, en lengtes 12 ° E en 32 ° O. Dit strek oor die ewenaar, met 'n derde na die noorde en twee derdes na die suide. Die grootte van Kongo, 2,345,408 vierkante kilometer (905,567 vierkante myl), is effens groter as die gesamentlike gebiede van Spanje, Frankryk, Duitsland, Swede en Noorweë. Dit is die tweede grootste land in Afrika na gebied, na Algerië.
As gevolg van die ekwatoriale ligging ondervind die DRK hoë neerslag en het die hoogste frekwensie van donderstorms ter wêreld. Die jaarlikse reënval kan op sommige plekke meer as 2000 millimeter (80 in) beloop, en die gebied onderhou die Kongo-reënwoud, die tweede grootste reënwoud ter wêreld ná die Amasone. Hierdie massiewe uitgestrektheid van welige oerwoud beslaan die grootste deel van die uitgestrekte, laagliggende sentrale bekken van die rivier, wat in die weste teen die Atlantiese Oseaan afdraai. Hierdie gebied word omring deur plato's wat in die suide en suidweste saamsmelt tot savanne, deur bergagtige terrasse in die weste en digte grasvelde wat strek tot buite die Kongorivier in die noorde. Hoë, gletserberge (Rwenzori -gebergte) word in die uiterste oostelike gebied aangetref. [ aanhaling nodig ]
Die tropiese klimaat het ook die Kongorivierstelsel veroorsaak wat die streek topografies oorheers saam met die reënwoud waardeur dit vloei, hoewel dit nie mekaar uitsluit nie. Die naam vir die Kongo -staat is deels afgelei van die rivier. Die stroomgebied (wat die Kongorivier en al sy talle sytakke beteken) beslaan byna die hele land en 'n oppervlakte van byna 1 000 000 km2. Die rivier en sy sytakke vorm die ruggraat van die Kongolese ekonomie en vervoer. Groot sytakke sluit in die Kasai, Sangha, Ubangi, Ruzizi, Aruwimi en Lulonga.
Die bronne van die Kongo is in die Albertyn -skeurberge wat die westelike tak van die Oos -Afrikaanse skeur, sowel as die Tanganjika -meer en die Mweru -meer omring. Die rivier vloei oor die algemeen wes van Kisangani net onder Boyoma Falls, en buig dan geleidelik suidwes, verby Mbandaka, verbind met die Ubangirivier en loop in die Pool Malebo (Stanley Pool). Kinshasa en Brazzaville is aan weerskante van die rivier by die swembad. Dan vernou en val die rivier deur 'n aantal katarakte in diep canyons, gesamentlik bekend as die Livingstone -waterval, en loop verby Boma in die Atlantiese Oseaan. Die rivier het ook die naasgrootste vloei en die tweede grootste waterskeiding van enige rivier ter wêreld (loop in beide opsigte by die Amasone). Die rivier en 'n strook kuslyn van 37 kilometer (23 myl) aan die noordoewer bied die land se enigste uitlaat na die Atlantiese Oseaan. [ aanhaling nodig ]
Die Albertine -skeuring speel 'n sleutelrol in die vorming van die geografie van die Kongo. Die noordoostelike deel van die land is nie net meer bergagtig nie, maar as gevolg van die tektoniese aktiwiteit van die kloof, ondervind hierdie gebied ook vulkaniese aktiwiteit, soms met lewensverlies. Die geologiese aktiwiteit in hierdie gebied het ook die Afrika Groot Mere geskep, waarvan vier aan die oostelike grens van die Kongo lê: die Albertmeer (in die Mobutu -era bekend as die Mobutu Sese Seko -meer), die Kivu -meer (tot laat in 1712 onbekend), die Edward -meer ( wat tydens die Amin -era bekend gestaan ​​het as die Idi Amin Dada -meer) en die Tanganjika -meer. Edward -meer en Albertmeer word verbind deur die Semlikirivier. [ aanhaling nodig ]
Die Rift -vallei het 'n enorme hoeveelheid minerale rykdom in die suide en ooste van die Kongo blootgestel, wat dit toeganklik maak vir mynbou. Kobalt, koper, kadmium, industriële diamante en diamante van juweelkwaliteit, goud, silwer, sink, mangaan, tin, germanium, uraan, radium, bauxiet, ystererts en steenkool kom almal volop voor, veral in die Kongo-suidoostelike Katanga-streek. . 
Op 17 Januarie 2002 het die berg Nyiragongo in Congo uitgebars, met die lawa wat 64 km/h (40 mph) en 46 m (50 m) breed was. Een van die drie strome uiters vloeibare lawa het deur die nabygeleë stad Goma gevloei, wat 45 mense doodgemaak het en 120 000 dakloos gelaat het. Vierhonderdduisend mense is tydens die uitbarsting uit die stad ontruim. Die lawa het die water van die Kivu -meer vergiftig en vis doodgemaak. Slegs twee vliegtuie het die plaaslike lughawe verlaat vanweë die moontlikheid dat die gestoorde petrol ontplof het. Die lawa het die lughawe verbygesteek, maar die aanloopbaan verwoes en verskeie vliegtuie vasgekeer. Ses maande na die uitbarsting in 2002 het die nabygeleë berg Nyamuragira ook uitgebars. Die berg Nyamuragira het toe uitgebars in 2006 en weer in Januarie 2010. 
- die tuiste van die skaars bonobo -primaat
Die Oos -Kongoliese moeraswoude langs die Kongorivier
Die noordoostelike Kongoliese laaglandwoude, met een van die rykste konsentrasies primate ter wêreld
'N Groot deel van die sentrale Zambezian miombo -bosveld
Die Albertine Rift -bergwoudstreek met hoë woud loop langs die oostelike grense van die land.
Die land is tans verdeel in die stad-provinsie Kinshasa en 25 ander provinsies.  Die provinsies is onderverdeel in 145 gebiede en 32 stede. Voor 2015 het die land 11 provinsies gehad. 
Die reënwoude van die Demokratiese Republiek van die Kongo bevat groot biodiversiteit, waaronder baie skaars en endemiese spesies, soos die gewone sjimpansee en die bonobo, die Afrikaanse bosolifant, die berggorilla, die okapi en die witrenoster. Vyf van die land se nasionale parke word as wêrelderfenisgebiede gelys: die Garumba, Kahuzi-Biega, Salonga en Virunga Nasionale Parke en die Okapi Wildreservaat. Die Demokratiese Republiek van die Kongo is een van die 17 Megadiverse -lande en is die mees biodiverse Afrika -land. 
Die burgeroorlog en die gevolg van swak ekonomiese toestande het baie van hierdie biodiversiteit in gevaar gestel. Baie parkbewaarders is vermoor of kon dit nie bekostig om hul werk voort te sit nie. Al vyf die terreine word deur UNESCO as Wêrelderfenis in gevaar genoem.
Natuurbewaarders is veral bekommerd oor primate. Die Kongo word bewoon deur verskeie groot aapspesies: die gewone sjimpansee (Pan troglodytes), die bonobo (Pan paniskus), die oostelike gorilla (Gorilla beringei), en moontlik die westelike gorilla (Gorilla gorilla).  Dit is die enigste land ter wêreld waarin bonobo's in die natuur aangetref word. Baie kommer is uitgespreek oor die groot ape -uitwissing. As gevolg van jag en vernietiging van habitatte, het die sjimpansee, die bonobo en die gorilla, waarvan elkeen se populasies eens in miljoene getel het, nou afgeneem tot slegs 200 000 gorilla's, 100 000 sjimpansees en moontlik slegs ongeveer 10 000 bonobo's.   Gorilla's, sjimpansees en bonobo's word almal geklassifiseer as bedreig deur die World Conservation Union, sowel as die okapi, wat ook inheems aan die gebied is.
Stropery vir die handel in eksotiese diere of ivoor was 'n aanhoudende probleem vir die verlies van spesies in die DRK, dit is 'n noodsaaklikheid vir sommige wat probeer om armoede te ontvlug en 'n manier om die burgeroorlog voort te sit vir sommige rebellegroepe, waaronder die Lords Resistance Army ( LRA).  Die bosolifant is veral in gevaar as gevolg van die hoë koste van sy ivoor, veral in die Verre Ooste, wat gelei het tot 'n afname van 62% in die bevolking in 2002–2011  Die belangrikste manier waarop hierdie stropery vir ivoor kan voorkom verminder word deur die belemmering van die internasionale vraag na ivoor, aangesien dit die handel dryf. 
Die bekendstelling van parkwagte en die implementering van ekotoerisme in Virunga Nasionale park, 'n primêre habitat vir ape, het die bedreigde berggorilla-bevolking in staat gestel om meer as 1000 te spring, 'n styging van 25% teenoor 2010. Die studie het egter aangedui dat stropery nog steeds 'n bestaande probleem is, met navorsers wat 380 strikke en parkwagte gevind het wat voortdurend deur stropers in 'n lokval en doodgemaak word. 
Na 'n onderbreking van vier jaar tussen twee grondwette, met nuwe politieke instellings op die verskillende regeringsvlakke, sowel as nuwe administratiewe afdelings vir die provinsies regoor die land, tree 'n nuwe grondwet in 2006 in werking en politiek in die Demokratiese Republiek van die Kongo het uiteindelik gevestig in 'n stabiele presidensiële demokratiese republiek. Die oorgangsgrondwet van 2003  het 'n parlement met 'n tweekamerwetgewer ingestel, bestaande uit 'n senaat en 'n nasionale vergadering.
Die senaat het onder meer die aanklag van die opstel van die nuwe grondwet van die land gehad. Die uitvoerende gesag het 'n kabinet van 60 lede onder leiding van 'n president en vier vise-presidente. Die president was ook die opperbevelhebber van die gewapende magte. Die oorgangsgrondwet het ook 'n relatief onafhanklike regbank tot stand gebring, onder leiding van 'n hooggeregshof met grondwetlike interpretasiebevoegdhede. 
Die grondwet van 2006, ook bekend as die Grondwet van die Derde Republiek, tree in werking in Februarie 2006. Dit het egter gelyktydige gesag gehad met die oorgangsgrondwet tot die inhuldiging van die verkose amptenare wat uit die verkiesing in Julie 2006 ontstaan ​​het. Ingevolge die nuwe grondwet bly die wetgewer tweekamer, terwyl die uitvoerende gesag saam met 'n president en die regering onder leiding van 'n eerste minister aangestel is, aangestel van die party wat 'n meerderheid in die nasionale vergadering kon verkry.
Die regering - nie die president nie - is verantwoordelik teenoor die parlement. Die nuwe grondwet verleen ook nuwe magte aan die provinsiale regerings, wat provinsiale parlemente skep wat toesig het oor die goewerneur en die hoof van die provinsiale regering, wat hulle verkies. In die nuwe grondwet verdwyn ook die Hooggeregshof, wat in drie nuwe instellings verdeel is. Die konstitusionele interpretasieprerogatief van die Hooggeregshof word nou deur die Konstitusionele Hof gehou. 
Alhoewel dit in die Sentraal -Afrikaanse VN -subgebied geleë is, is die land ook ekonomies en regionaal verbonde aan Suider -Afrika as lid van die Suider -Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG). 
Die wêreldwye groei in die vraag na skaars grondstowwe en die industriële oplewing in China, Indië, Rusland, Brasilië en ander ontwikkelende lande vereis dat ontwikkelde lande nuwe, geïntegreerde en responsiewe strategieë moet gebruik om voortdurend 'n voldoende aanbod van strategiese en kritieke materiaal wat benodig word vir hul veiligheidsbehoeftes.  Die poging om 'n elite -Kongolese eenheid te vestig, beklemtoon die belangrikheid van die DR Kongo vir die nasionale veiligheid van die Verenigde State, en is die jongste poging van die VSA om gewapende magte in hierdie strategies belangrike streek te professionaliseer. 
Daar is ekonomiese en strategiese aansporings om meer veiligheid in die Kongo te bied, wat ryk is aan natuurlike hulpbronne, soos kobalt, 'n strategiese en kritieke metaal wat in baie industriële en militêre toepassings gebruik word.  Die grootste gebruik van kobalt is in superlegerings, wat gebruik word om onderdele vir straalmotors te vervaardig. Kobalt word ook gebruik in magnetiese legerings en in sny- en slytbestande materiale, soos gesementeerde karbiede. Die chemiese industrie gebruik beduidende hoeveelhede kobalt in 'n verskeidenheid toepassings, insluitend katalisators vir petroleum en chemiese verwerkingsdroogmiddels vir verf en ink grondjasse vir porselein -emaljes, wat vir keramiek en glas en pigmente vir keramiek, verf en plastiek verf. Die land beskik oor 80% van die wêreld se kobaltreserwes. 
Daar word vermoed dat die DRK, as gevolg van die belangrikheid van kobalt vir batterye vir elektriese voertuie en die stabilisering van elektriese roosters met groot hoeveelhede onderbroke hernubare energie in die elektrisiteitsmengsel, 'n voorwerp van toenemende geopolitieke mededinging kan word. 
In die 21ste eeu het Chinese belegging in die DRK en die Kongolese uitvoer na China vinnig gegroei. In Julie 2019 het die VN -ambassadeurs van 37 lande, insluitend die DRK, 'n gesamentlike brief aan die UNHRC onderteken om die behandeling van China teen Uyghurs en ander Moslem etniese minderhede te verdedig. 
Die Magte Armées de la République Démocratique du Congo (FARDC) bestaan ​​uit ongeveer 144 000 personeel, waarvan die meerderheid deel is van die landmagte, ook met 'n klein lugmag en 'n nog kleiner vloot. Die FARDC is in 2003 gestig na die einde van die Tweede Kongo -oorlog en het baie voormalige rebellegroepe in sy geledere geïntegreer. Vanweë die teenwoordigheid van ongedissiplineerde en swak opgeleide oud-rebelle, sowel as 'n gebrek aan finansiering en jare lank om te veg teen verskillende milisies, ly die FARDC aan geweldige korrupsie en ondoeltreffendheid. Die ooreenkomste wat aan die einde van die Tweede Kongo -oorlog onderteken is, het 'n nuwe 'nasionale, herstruktureerde en geïntegreerde' weermag vereis wat bestaan ​​uit Kabila se regeringsmagte (die FAC), die RCD en die MLC. Daar is ook bepaal dat rebelle soos die RCD-N, RCD-ML en Mai-Mai deel van die nuwe gewapende magte sou word. Dit het ook voorsiening gemaak vir die skepping van 'n Conseil Superieur de la Defense (Superior Defense Council) wat beleids- of oorlogstoestande sou verklaar en advies sou gee oor hervorming van die veiligheidsektor, ontwapening/demobilisasie en nasionale verdedigingsbeleid. Die FARDC is georganiseer op grond van brigades wat versprei is in die provinsies van die Demokratiese Republiek van die Kongo. Kongolese troepe veg sedert die Tweede Kongo -oorlog die Kivu -konflik in die oostelike Noord -Kivu -streek, die Ituri -konflik in die Ituri -streek en ander rebellies. Benewens die FARDC, is die grootste vredesending van die Verenigde Nasies, bekend as MONUSCO, ook in die land teenwoordig met ongeveer 18 000 vredesmagte.
Die Demokratiese Republiek van Kongo het die VN -verdrag oor die verbod op kernwapens onderteken. 
Mobutu Sese Seko regeer die NGK, wat hy Zaire genoem het, van 1965 tot 1997. 'n Familielid het verduidelik hoe die regering onwettig inkomste ingesamel het: 'Mobutu sou een van ons vra om na die bank te gaan en 'n miljoen uit te neem. 'n tussenganger en vir hom sê om vyf miljoen te kry. Hy sal met die outoriteit van Mobutu bank toe gaan en tien uitneem. Mobutu kry een, en ons neem die ander nege. "  Mobutu het korrupsie geïnstitusionaliseer om te keer dat politieke mededingers sy beheer uitdaag, wat in 1996 tot 'n ekonomiese ineenstorting kon lei. 
Mobutu het na bewering soveel as $ 4-5 miljard in sy amp gesteel.  Hy was geensins die eerste korrupte Kongolese leier nie: "Die regering as 'n stelsel van georganiseerde diefstal gaan terug na koning Leopold II," merk Adam Hochschild op in 2009.  In Julie 2009 bepaal 'n Switserse hof dat die 'n verjaringstydperk was verby vir 'n internasionale bateherwinningsaak van ongeveer $ 6,7 miljoen aan deposito's van Mobutu's in 'n Switserse bank, en daarom moet die bates aan Mobutu se familie terugbesorg word. 
President Joseph Kabila het die Kommissie van Onderdrukking van Ekonomiese Misdaad gestig met sy aanvaarding aan die bewind in 2001.  In 2016 het die Genoegprojek egter 'n verslag uitgereik waarin beweer word dat die Kongo as 'n gewelddadige kleptokrasie bestuur word. 
Die Internasionale Strafhof -ondersoek in die Demokratiese Republiek van die Kongo is in April 2004 deur Joseph Kabila begin. Die aanklaer van die Internasionale Strafhof het die saak in Junie 2004 geopen.
Kindersoldate is op groot skaal in die DRK gebruik, en in 2011 is geraam dat 30 000 kinders steeds saam met gewapende groepe opereer. 
Gevalle van kinderarbeid en dwangarbeid is waargeneem en gerapporteer in die Amerikaanse departement van arbeid Bevindinge oor die ergste vorme van kinderarbeid in die DRK in 2013  en ses goedere wat deur die land se mynbedryf vervaardig word, verskyn op die departement se Desember 2014 Lys van goedere vervaardig deur kinderarbeid of dwangarbeid.
Geweld teen vroue Redigeer
Geweld teen vroue word deur groot sektore van die samelewing as normaal beskou.  Die DHS -opname van 2013–2014 (pp. 299) het bevind dat 74,8% van die vroue saamstem dat 'n man in sekere omstandighede geregverdig is om sy vrou te slaan. 
Die Verenigde Nasies se komitee vir die uitskakeling van diskriminasie teen vroue in 2006 het kommer uitgespreek dat die bevordering van vroueregte en geslagsgelykheid nie as 'n prioriteit in die naoorlogse oorgangstydperk beskou word nie.   Massaverkragtings, seksuele geweld en seksuele slawerny word gebruik as 'n oorlogswapen deur die gewapende magte van die Demokratiese Republiek van die Kongo en gewapende groepe in die oostelike deel van die land.  Veral die oostelike deel van die land word beskryf as die 'verkragtingshoofstad van die wêreld' en die voorkoms van seksuele geweld wat daar as die ergste ter wêreld beskryf word.  
Genitale verminking (VGM) word ook in die DRK beoefen, hoewel dit nie op groot skaal is nie. Die voorkoms van FGM word op ongeveer 5% van die vroue geraam.   FGM is onwettig: die wet opgelê 'n boete van twee tot vyf jaar gevangenisstraf en 'n boete van 200 000 Kongolese frank op enige persoon wat die 'fisiese of funksionele integriteit' van die geslagsorgane skend.  
In Julie 2007 het die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis kommer uitgespreek oor die situasie in die oostelike DRK.  'n Verskynsel van "pendelverplasing" het ontwikkel, waar mense snags na veiligheid haas. Volgens Yakin Ertürk, die spesiale verslaggewer van die VN oor geweld teen vroue wat in Julie 2007 in die ooste van die Kongo getoer het, sluit geweld teen vroue in Noord- en Suid -Kivu 'ondenkbare brutaliteit' in. Ertürk het bygevoeg dat "gewapende groepe plaaslike gemeenskappe aanval, buit, verkragting, ontvoering van vroue en kinders, en laat hulle as seksuele slawe werk".  In Desember 2008 het GuardianFilms van Die voog 'n film vrygestel waarin die getuienis van meer as 400 vroue en meisies wat deur mishandeling van milisies mishandel is, gedokumenteer word. 
In Junie 2010 meld Oxfam 'n dramatiese toename in die aantal verkragtings in die Demokratiese Republiek van die Kongo, en navorsers van Harvard het ontdek dat verkragtings deur burgerlikes sewentienvoudig toegeneem het.  In Junie 2014 publiseer Freedom from Torture berigte dat verkragting en seksuele geweld gereeld deur staatsamptenare in die Kongolese gevangenisse gebruik word as straf vir polities aktiewe vroue.  Die vroue wat in die verslag ingesluit is, is op verskeie plekke regoor die land mishandel, insluitend die hoofstad Kinshasa en ander gebiede weg van die konfliksones. 
In 2015 het syfers binne en buite die land, soos Filimbi en Emmanuel Weyi, gepraat oor die noodsaaklikheid om geweld en onstabiliteit hok te slaan namate die verkiesings in 2016 nader.  
Die Sentrale Bank van die Kongo is verantwoordelik vir die ontwikkeling en instandhouding van die Kongolese frank, wat dien as die primêre vorm van valuta in die Demokratiese Republiek van die Kongo. In 2007 het die Wêreldbank besluit om die Demokratiese Republiek van die Kongo tot $ 1,3 miljard se hulpfondse oor die volgende drie jaar toe te staan.  Die Kongolese regering het in 2009 begin lidmaatskap van die Organisasie vir die Harmonisering van Ondernemingsreg in Afrika (OHADA) begin onderhandel. 
Die Demokratiese Republiek van die Kongo word algemeen beskou as een van die rykste lande ter wêreld met natuurlike hulpbronne, waarvan die onbenutte afsettings van rou minerale meer as $ 24 triljoen werd is.    Die Kongo het 70% van die wêreld se koltaan, 'n derde van sy kobalt, meer as 30% van sy diamantreserwes en 'n tiende van sy koper.  
Ondanks so 'n groot hoeveelheid minerale, het die ekonomie van die Demokratiese Republiek van die Kongo sedert die middel van die 1980's drasties afgeneem. Die Afrika -land het in die sewentiger- en tagtigerjare tot 70% van sy uitvoerinkomste uit minerale genereer en is veral getref toe hulpbronpryse destyds versleg het. Teen 2005 kom 90% van die DRK se inkomste uit sy minerale (Exenberger en Hartmann 2007: 10).  Kongolese burgers is een van die armste mense op aarde. DR Kongo het deurgaans die laagste, of amper die laagste, nominale BBP per capita ter wêreld. Die DRK is ook een van die twintig lande met die laagste posisie op die Corruption Perception Index.
Die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) is die wêreld se grootste produsent van kobalterts, en 'n groot produsent van koper en diamante.  Laasgenoemde kom uit die provinsie Kasai in die weste. Verreweg die grootste myne in die DRK is in die suide van die Katanga -provinsie (voorheen Shaba) geleë, en is hoogs gemeganiseerd, met 'n kapasiteit van etlike miljoene ton per jaar koper- en kobalterts, en die verfyning van metaalerts. Die DRK is die tweede grootste diamantproduserende nasie ter wêreld  en ambagsmanne en kleinskaalse mynwerkers is verantwoordelik vir die grootste deel van die produksie daarvan.
By onafhanklikheid in 1960 was die NGK die tweede mees geïndustrialiseerde land in Afrika, nadat Suid-Afrika gespog het met 'n florerende mynbousektor en 'n relatief produktiewe landbousektor.  Die Eerste en Tweede Kongo -oorloë het in 1996 begin. Hierdie konflikte het die nasionale produksie en staatsinkomste dramaties verminder, die buitelandse skuld verhoog en meer as vyf miljoen mense sterf as gevolg van oorlog en gepaardgaande hongersnood en siektes. Ondervoeding raak ongeveer twee derdes van die land se bevolking. [ aanhaling nodig ]
Buitelandse ondernemings het bedrywighede ingekort weens onsekerheid oor die uitkoms van die konflik, gebrek aan infrastruktuur en die moeilike bedryfsomgewing. Die oorlog het die impak van basiese probleme soos 'n onseker wetlike raamwerk, korrupsie, inflasie en 'n gebrek aan openheid in die regering se ekonomiese beleid en finansiële bedrywighede versterk.
Die toestande het laat in 2002 verbeter toe 'n groot deel van die indringende buitelandse troepe hulle onttrek het. 'N Aantal missies van die Internasionale Monetêre Fonds en die Wêreldbank het met die regering vergader om hom te help om 'n samehangende ekonomiese plan te ontwikkel, en president Joseph Kabila het hervormings begin implementeer. Baie ekonomiese aktiwiteite lê steeds buite die BBP -data. 'N Verslag van die menslike ontwikkelingindeks van die Verenigde Nasies toon dat die menslike ontwikkelingsindeks van die DRK een van die ergste is wat die land in dekades gehad het. Teen 2011 het die NGK die laagste menslike ontwikkelingsindeks van die 187 lande gehad. Dit was laer as Niger, ondanks 'n hoër verbeteringsmarge as laasgenoemde land in vergelyking met 2010 se getalle. [ aanhaling nodig ]
Die ekonomie van die DRK steun sterk op mynbou. Die kleiner skaal ekonomiese aktiwiteit van ambagsmynbou vind egter plaas in die informele sektor en word nie weerspieël in BBP-data nie.  Daar word vermoed dat 'n derde van die DRK se diamante uit die land gesmokkel word, wat dit moeilik maak om die diamantproduksievlakke te bereken.  In 2002 is tin in die ooste van die land ontdek, maar tot op hede is dit nog net op klein skaal ontgin.  Smokkel van konflikminerale soos coltan en kassiteriet, onderskeidelik tantaal en tin, het gehelp om die oorlog in die Oos -Kongo aan te wakker. 
In September 2004 onderteken Gécamines in staatsbesit 'n ooreenkoms met Global Enterprises Corporate (GEC), 'n maatskappy wat gevorm is deur die samesmelting van Dan Gertler International (DGI) met Beny Steinmetz Global, om die kopermyne Kananga en Tilwezembe te rehabiliteer en te bedryf. Die ooreenkoms is deur presidensiële besluit bekragtig. In 2007 het 'n verslag van die Wêreldbank die drie grootste mynkontrakte van DR Congo hersien en bevind dat die transaksies van 2005, insluitend een met Global Enterprises Company, goedgekeur is met 'n "volledige gebrek aan deursigtigheid" (Mahtani, 3 Januarie 2007).    Gertler en Steinmetz plaas GEC se 75% -aandeel in Komoto Oliveira Virgule (KOV), die projek wat bestaan ​​uit Tilwezembe en Kananga, saam met die Kolwesi -konsentraat, in Nikanor plc. Geregistreer in die Isle of Man, bereik dit 'n markkapitalisasie van $ 1,5 miljard teen 2007.  In Februarie 2007 was 22% van die Nikanor Mining -maatskappy in besit van die Gertner Family Trust en 14% deur Dan Gertler.  In Januarie 2008 verkry Katanga Mining Nikanor vir $ 452 miljoen. 
In April 2006 het Gertler se DGI 'n groot aandeel in DEM Mining, 'n kobalt-koper-myn- en diensonderneming in Katanga, geneem.  In Junie 2006 het Gertler Tremalt vir ongeveer $ 60 miljoen van die Zimbabwiese sakeman John Bredenkamp gekoop. Tremalt het 'n halwe aandeel in die Mukondo -myn gehad. In 2007 was Tremalt die eiendom van Prairie International Ltd, waarvan Dan Gertler se familietrust 'n groot aandeelhouer was. Tremalt besit 80% van Savannah Mining, wat konsessies C17 en C18 in die Katanga -provinsie en 50% van die Mukondo -projek besit. Die ander 50% van Mukondo is in besit van Boss Mining, wat op sy beurt 80% in besit was van Central African Mining & amp Exploration Company (CAMEC). Boss Mining het Bredenkamp se helfte van Mukondo gehuur en bedryf. Gertler het hierdie reëling beëindig. 
Katanga Mining Limited, 'n Switserse maatskappy, besit die Luilu Metallurgical Plant, wat 'n kapasiteit van 175 000 ton koper en 8 000 ton kobalt per jaar het, wat dit die grootste kobaltraffinadery ter wêreld maak. Na 'n groot rehabilitasieprogram, hervat die onderneming koperproduksie in Desember 2007 en kobaltproduksie in Mei 2008. 
In April 2013 het NGO's teen korrupsie onthul dat die Kongolese belastingowerhede nie in staat was om $ 88 miljoen uit die mynbousektor te verantwoord nie, ondanks die stygende produksie en positiewe industriële prestasie. Die ontbrekende fondse dateer uit 2010 en belastingliggame moes dit by die sentrale bank inbetaal het.  Later in 2013 het die Extractive Industries Transparency Initiative die kandidatuur van die land vir lidmaatskap opgeskort weens onvoldoende verslagdoening, monitering en onafhanklike oudits, maar in Julie 2013 het die land sy rekeningkundige en deursigtigheidspraktyke verbeter tot op die punt dat die EITI die land vol gegee het lidmaatskap.
In Februarie 2018 het die wêreldwye batebestuursfirma AllianceBernstein  die DRK gedefinieer as ekonomies 'die Saoedi-Arabië van die ouderdom van elektriese voertuie', as gevolg van sy kobaltbronne, as noodsaaklik vir die litium-ioonbatterye wat elektriese voertuie bestuur. 
Grondvervoer in die Demokratiese Republiek van die Kongo was nog altyd moeilik. Die terrein en klimaat van die Kongo -bekken bied ernstige hindernisse vir die bou van spore en spore, en die afstande is enorm oor hierdie uitgestrekte land. Die DRK het meer vaarbare riviere en beweeg meer passasiers en goedere per boot en per veerboot as enige ander land in Afrika, maar lugvervoer bly die enigste effektiewe manier om goedere en mense tussen baie plekke in die land te vervoer, veral in landelike gebiede. Chroniese ekonomiese wanbestuur, politieke korrupsie en interne konflikte het gelei tot langtermyn onderbelegging van infrastruktuur.
Spoorvervoer word verskaf deur die Congo Railroad Company (Société Nationale des Chemins de Fer du Congo) en die Office National des Transports (Congo) (ONATRA) en die kantoor van die Uele Railways (Office des Chemins de fer des Ueles, CFU). Net soos baie van die infrastruktuur in die Kongo, is die spoorweë swak onderhou, vuil, druk en gevaarlik.
Die Demokratiese Republiek van die Kongo het minder snelweë as enige ander land van sy bevolking en grootte in Afrika-altesaam 2.250 km, waarvan slegs 1.226 km in 'n goeie toestand is (sien hieronder) ). Om dit in perspektief te stel, is die padafstand oor die land in enige rigting meer as 2 500 km (byvoorbeeld Matadi na Lubumbashi, 2 700 km (1 700 myl) per pad). Die syfer van 2 250 km (1400 myl) word omgeskakel na 35 km (22 myl) geplaveide pad per 1 000 000 inwoners. Vergelykende syfers vir Zambië en Botswana is onderskeidelik 721 km (448 myl) en 3.427 km (2.129 myl). 
Drie roetes in die Trans-African Highway-netwerk loop deur DR Kongo:
: hierdie roete kruis die westelike deel van die land op Nasionale Pad nr. 1 tussen Kinshasa en Matadi, 'n afstand van 285 km (177 myl) op een van die enigste verharde gedeeltes in 'n redelike toestand. : die DR Kongo is die belangrikste ontbrekende skakel op hierdie oos-wes snelweg en vereis dat 'n nuwe pad aangelê word voordat dit kan funksioneer. : hierdie oos-wes snelweg kruis Katanga en vereis herbou oor die grootste deel van sy lengte, dit is 'n grondpad tussen die Angolese grens en Kolwezi, 'n verharde pad in 'n baie swak toestand tussen Kolwezi en Lubumbashi, en 'n geplaveide pad in 'n redelike toestand oor die kort afstand na die Zambiese grens.
Die Demokratiese Republiek van die Kongo het duisende kilometers seevaar. Tradisioneel was watervervoer die belangrikste manier om in ongeveer twee derdes van die land rond te beweeg.
Vanaf Junie 2016 [update] het DR Kongo een groot nasionale lugredery (Congo Airways) wat vlugte na DR Kongo aangebied het. Congo Airways was gebaseer op die internasionale lughawe van Kinshasa. Vanweë onvoldoende veiligheidstandaarde is alle lugrederye wat deur die DRK gesertifiseer is, deur die Europese Kommissie deur die Europese Kommissie van die lughawens van die Europese Unie verbied. 
Verskeie internasionale lugdienste bedien Kinshasa se internasionale lughawe en 'n paar bied ook internasionale vlugte aan na die Lubumbashi Internasionale Lughawe.
In die Demokratiese Republiek van die Kongo is daar beide steenkool- en ru-oliebronne wat hoofsaaklik binnelands gebruik is in 2008. Die Demokratiese Republiek van die Kongo beskik oor die infrastruktuur vir hidro-elektrisiteit uit die Kongorivier by die Inga-damme.  Die Demokratiese Republiek van die Kongo beskik ook oor 50% van die bosse in Afrika en 'n rivierstelsel wat hidro-elektriese krag aan die hele kontinent kan verskaf, volgens 'n VN-verslag oor die land se strategiese betekenis en die potensiële rol daarvan as 'n ekonomiese mag in die Sentraal -Afrika. 
Die opwekking en verspreiding van elektrisiteit word beheer deur Société nationale d'électricité (SNEL), maar slegs 15% van die land het toegang tot elektrisiteit.  Die NGK is 'n lid van drie elektriese kragpoele. Dit is SAPP (Southern African Power Pool), EAPP (East African Power Pool), CAPP (Central African Power Pool).
As gevolg van oorvloedige sonlig, is die potensiaal vir sonontwikkeling baie hoog in die NGK. Daar is reeds ongeveer 836 sonkragstelsels in die DRK, met 'n totale krag van 83 kW, geleë in Équateur (167), Katanga (159), Nord-Kivu (170), die twee Kasaï-provinsies (170) en Bas- Kongo (170). Die 148 Caritas -netwerkstelsel het ook 'n totale krag van 6,31 kW. 
In 2014 is die geletterdheidskoers vir die bevolking tussen 15 en 49 jaar geskat op 75,9% (88,1% mans en 63,8% vroue) volgens 'n landwye opname van die DHS.  Die onderwysstelsel in die Demokratiese Republiek van die Kongo word beheer deur drie regeringsministeries: die Ministère de l'Enseignement Primaire, Secondaire et Professionnel (MEPSP), die Ministère de l'Enseignement Supérieur et Universitaire (MESU) en die Ministère des Affaires Sociales (MAS). Primêre onderwys in die Demokratiese Republiek van die Kongo is nie gratis of verpligtend nie, [ aanhaling nodig ] selfs al sê die Kongolese grondwet dit moet dit wees (artikel 43 van die Kongolese grondwet van 2005). 
As gevolg van die sesjarige burgeroorlog in die laat 1990's-vroeë 2000's, het meer as 5,2 miljoen kinders in die land geen opleiding ontvang nie. ] miljoen in 2007 tot 4,6 miljoen in 2015 volgens UNESCO. 
Die werklike skoolbywoning het die afgelope paar jaar ook aansienlik verbeter, met 'n netto bywoning van laerskole in 2014 op 82,4% (82,4% van kinders tussen 6 en 11 jaar het 83,4% vir seuns bygewoon, 80,6% vir meisies). 
Die hospitale in die Demokratiese Republiek van die Kongo sluit die Algemene Hospitaal van Kinshasa in. DRK het die tweede hoogste kindersterftesyfer ter wêreld (ná Tsjaad). In April 2011, deur hulp van Global Alliance for Vaccines, is 'n nuwe entstof om pneumokoksiekte te voorkom, rondom Kinshasa bekendgestel. 
In 2012 is geraam dat ongeveer 1,1% van volwassenes tussen 15 en 49 jaar met MIV/vigs leef.  Malaria is ook 'n probleem.   Geelkoors beïnvloed ook die DRK. 
Moedersgesondheid is swak in die DRK. Volgens ramings van 2010 het die DRK die 17de hoogste moedersterftesyfer ter wêreld.  Volgens UNICEF is 43,5% van kinders jonger as vyf jaar agteruitgegaan. 
In Mei 2019 het die dodetal as gevolg van die Ebola -uitbraak in die DRK meer as 1 000 oorskry. 
Die Verenigde Nasies se noodhulpagentskap het gewaarsku dat miljoene lewens te midde van die toenemende konflik en die verslegtende situasie ná COVID-19 in die Demokratiese Republiek van die Kongo in gevaar is omdat hulle van honger kan sterf. Volgens die data van die Wêreldvoedselprogram het vier uit elke tien mense in die Kongo voedselsekerheid en het ongeveer 15,6 miljoen 'n hongerkrisis ondervind. 
Misdaad en wetstoepassing Redigeer
Die Kongolese nasionale polisie (PNC) is die primêre polisiemag in die Demokratiese Republiek van die Kongo. 
Meer as 200 etniese groepe bevolk die Demokratiese Republiek van die Kongo, waarvan die meerderheid Bantoe -mense is. Saam vorm die mense van Mongo, Luba, Kongo, Mangbetu en die Azande ongeveer 45% van die bevolking. Die Kongo -mense is die grootste etniese groep in die Demokratiese Republiek van die Kongo. 
In 2018 beraam die Verenigde Nasies die bevolking van die land op 84 miljoen mense,   'n vinnige toename van 39,1 miljoen in 1992 ondanks die voortslepende oorlog.  Tot 250 etniese groepe is geïdentifiseer en genoem. Die meeste mense is die Kongo, Luba en Mongo. Ongeveer 600 000 Pygmeë is die oorspronklike mense van die DR Kongo.  Alhoewel daar honderde plaaslike tale en dialekte gepraat word, word die taalkundige verskeidenheid oorbrug deur wydverspreide gebruik van Frans en die nasionale tussentale Kikongo, Tshiluba, Swahili en Lingala.
Gegewe die situasie in die land en die toestand van staatstrukture, is dit uiters moeilik om betroubare migrasie -data te bekom. Bewyse dui egter daarop dat DRK steeds 'n bestemmingsland vir immigrante is, ondanks die onlangse afname in hul getalle. Immigrasie is baie uiteenlopend van aard in vlugtelinge en asielsoekers-produkte van die talle en gewelddadige konflikte in die Great Lakes-gebied-vorm 'n belangrike deel van die bevolking. Die land se groot mynbedrywighede lok trekarbeiders uit Afrika en verder. Daar is ook aansienlike migrasie vir kommersiële aktiwiteite uit ander Afrika -lande en die res van die wêreld, maar hierdie bewegings word nie goed bestudeer nie.  Transitmigrasie na Suid -Afrika en Europa speel ook 'n rol.
Immigrasie na die DRK het die afgelope twee dekades geleidelik afgeneem, waarskynlik as gevolg van die gewapende geweld wat die land ervaar het. Volgens die Internasionale Organisasie vir Migrasie het die aantal immigrante in die DRK gedaal van net meer as een miljoen in 1960, tot 754,000 in 1990, tot 480,000 in 2005, na 'n geskatte 445,000 in 2010. Amptelike syfers is nie beskikbaar nie, deels as gevolg van die oorheersing van die informele ekonomie in die DRK. Data ontbreek ook oor onreëlmatige immigrante, maar gegewe die etniese bande van die buurlande met onderdane van die DRK, word onreëlmatige migrasie as 'n belangrike verskynsel beskou. 
Syfers vir Kongolese burgers in die buiteland wissel baie, afhangende van die bron, van drie tot ses miljoen. Hierdie verskil is te wyte aan 'n gebrek aan amptelike, betroubare data. Emigrante uit die DRK is veral langtermyn-emigrante, waarvan die meerderheid in Afrika woon en in mindere mate 79,7% en 15,3% in Europa, volgens beraamde 2000-data. Nuwe bestemmingslande sluit in Suid -Afrika en verskeie punte op pad na Europa. Die DRK het 'n aansienlike aantal vlugtelinge en asielsoekers in die omgewing en daarbuite opgelewer. Hierdie getalle bereik 'n hoogtepunt in 2004 toe daar volgens UNHCR meer as 460,000 vlugtelinge uit die DRK in 2008 was, en die Kongolese vlugtelinge 367,995 in totaal was, waarvan 68% in ander Afrikalande woon. 
Sedert 2003 is meer as 400 000 Kongolese migrante uit Angola verdryf. 
Die Christendom is die meerderheidsgodsdiens in die Demokratiese Republiek van die Kongo. Die mees onlangse opname, wat deur die Demografiese en Gesondheidsopnamesprogram in 2013–2014 gedoen is, het aangedui dat Christene 93,7%van die bevolking uitmaak (met Katolieke 29,7%, Protestante 26,8%en ander Christene 37,2%). 'N Inheemse Christelike godsdienstige beweging, Kimbanguism, het slegs 2,8%gehoor, terwyl Moslems 1,2%uitgemaak het.  Ander onlangse ramings het bevind dat die Christendom die meerderheidsgodsdiens is, gevolg deur 95,8% van die bevolking volgens 'n skatting van Pew Research Center  in 2010, terwyl die CIA World Factbook hierdie syfer op 95,9% berig.  Die verhouding aanhangers van Islam word op verskillende maniere geskat van 1%  tot 12% 
Daar is ongeveer 35 miljoen Katolieke in die land  met ses aartsbisomme en 41 bisdomme.  Die impak van die Katolieke Kerk in die Demokratiese Republiek van die Kongo is moeilik om te oorskat. Schatzberg noem dit die land se 'enigste ware nasionale instelling behalwe die staat'.  Die skole het meer as 60% van die land se laerskoolleerlinge en meer as 40% van die sekondêre studente opgevoed. Die kerk besit en bestuur 'n uitgebreide netwerk van hospitale, skole en klinieke, asook baie bisdomse ekonomiese ondernemings, waaronder plase, plase, winkels en ambagsmanne. [ aanhaling nodig ]
Twee en sestig Protestantse denominasies word saamgevoeg onder die sambreel van die Kerk van Christus in Kongo. Dit word dikwels eenvoudig na verwys as die Protestantse Kerk, aangesien dit die meeste van die NGK Protestante dek. Met meer as 25 miljoen lede, vorm dit een van die grootste protestantse liggame ter wêreld.
Kimbanguïsme word beskou as 'n bedreiging vir die koloniale regime en is deur die Belge verbied. Kimbanguism, amptelik "die kerk van Christus op aarde deur die profeet Simon Kimbangu", het nou ongeveer drie miljoen lede,  hoofsaaklik onder die Bakongo van Bas-Congo en Kinshasa.
Islam is sedert die 18de eeu in die Demokratiese Republiek van die Kongo teenwoordig, toe Arabiese handelaars uit Oos-Afrika die binneland binnegedring het vir ivoor- en slawehandel. Volgens Pew -navorsingsentrum maak moslems vandag ongeveer 1% van die Kongolese bevolking uit. Die meerderheid is Soennitiese Moslems.
Die eerste lede van die Bahá'í -geloof wat in die land gewoon het, kom in 1953 uit Uganda. Vier jaar later is die eerste plaaslike administratiewe raad verkies. In 1970 is die Nasionale Geestelike Vergadering (nasionale administratiewe raad) vir die eerste keer verkies. Alhoewel die godsdiens in die 1970's en 1980's verbied is, is die verbod teen die einde van die 1980's opgehef weens wanvoorstellings van buitelandse regerings. In 2012 is planne aangekondig om 'n nasionale Bahá'í huis van aanbidding in die land te bou. 
Tradisionele godsdienste bevat konsepte soos monoteïsme, animisme, vitalisme, gees- en voorvaderaanbidding, heksery en towery en wissel baie tussen etniese groepe. Die sinkretiese sektes smelt dikwels elemente van die Christendom saam met tradisionele oortuigings en rituele en word nie deur die hoofstroomkerke erken as deel van die Christendom nie. Nuwe variante van antieke oortuigings het wydverspreid geword, onder leiding van VS-geïnspireerde Pinksterkerke wat voorop gelê het in hekserybeskuldigings, veral teen kinders en bejaardes. [ verduideliking nodig ]  Kinders wat van heksery beskuldig word, word weggestuur uit huise en familie, dikwels om op straat te woon, wat kan lei tot fisieke geweld teen hierdie kinders.  [ verduideliking nodig ]  Daar is liefdadigheidsorganisasies wat straatkinders ondersteun, soos die Congo Children Trust.  Die vlagskipprojek van die Congo Children Trust is Kimbilio,  wat werk om straatkinders in Lubumbashi te herenig. Die gewone term vir hierdie kinders is enfants towenaars (kinderhekse) of enfants dits towenaars (kinders beskuldig van heksery). Nie-konfessionele kerkorganisasies is gestig om voordeel te trek uit hierdie oortuiging deur buitensporige fooie vir eksorcisme te hef. Alhoewel kinders onlangs verbied is, is kinders in hierdie uitdrywings blootgestel aan gewelddadige mishandeling deur selfverklaarde profete en priesters. 
Amerikaanse staatsdepartement 90% 45% 40% 5% 10%(Insluitend ander Christene) 
Pew -navorsingsentrum 96% 47% 48% 1.5% 2.5%  
CIA World Factbook 95.9% 29.9% 26.7% 1.3% 42,1%(Insluitend ander Christene) 
Data Argiewe van die Vereniging van Godsdiens 93.9% 55.8% 39.1% 2.1% 5.1% 
Frans is die amptelike taal van die Demokratiese Republiek van die Kongo. Dit word kultureel aanvaar as die lingua franca kommunikasie tussen die verskillende etniese groepe van die Kongo te vergemaklik. Volgens 'n OIF -verslag van 2014 kon 33 miljoen Kongolese mense (47% van die bevolking) in Frans lees en skryf.  In die hoofstad Kinshasa kon 67% van die bevolking Frans lees en skryf, en 68,5% kon dit praat en verstaan. 
Ongeveer 242 tale word in die land gepraat, maar slegs vier het die status van nasionale tale: Kituba ("Kikongo ya leta"), Lingala, Tshiluba en Swahili. Alhoewel sommige mense hierdie streeks- of handelstale as eerste tale praat, praat die grootste deel van die bevolking dit as 'n tweede taal na hul eie etniese taal. Lingala was die amptelike taal van die koloniale leër, die "Force Publique", onder Belgiese koloniale bewind, en bly tot vandag toe die oorheersende taal in die weermag. Sedert die onlangse rebellies gebruik 'n goeie deel van die leër in die Ooste ook Swahili waar dit algemeen voorkom.
Toe die land 'n Belgiese kolonie was, het die Belgiese koloniseerders onderrig en gebruik van die vier landstale in laerskole ingestel, wat dit een van die min Afrika -nasies was wat gedurende die Europese koloniale tyd geletterdheid in plaaslike tale gehad het. Hierdie neiging het omgekeer na onafhanklikheid, toe Frans die enigste onderrigtaal op alle vlakke geword het.  Sedert 1975 is die vier landstale in die eerste twee jaar van die primêre onderwys weer ingestel, met Frans vanaf die derde jaar die enigste onderrigtaal, maar in die praktyk gebruik baie laerskole in stedelike gebiede slegs Frans uit die eerste skooljaar verder.  Portugees word in die Kongolese skole as vreemde taal onderrig. Die leksikale ooreenkoms en fonologie met Frans maak van Portugees 'n betreklik maklike taal vir mense. Die meeste van die ongeveer 175 000 Portugese sprekers in die DRK is Angolese en Mosambiekse uitgewekenes.
Die kultuur van die Demokratiese Republiek van die Kongo weerspieël die diversiteit van sy honderde etniese groepe en hul verskillende lewenswyses in die hele land - van die monding van die rivier die Kongo aan die kus, opwaarts deur die reënwoud en die savanne in die middel, tot die digter bevolkte berge in die verre ooste. Sedert die laat 19de eeu het tradisionele lewenswyses veranderinge ondergaan wat teweeggebring is deur kolonialisme, die stryd om onafhanklikheid, die stagnasie van die Mobutu -era en mees onlangs die Eerste en Tweede Kongo -oorloë. Ondanks hierdie druk het die gebruike en kulture van die Kongo 'n groot deel van hul individualiteit behou. Die land se 81 miljoen inwoners (2016) is hoofsaaklik landelik. Die 30% wat in stedelike gebiede woon, was die meeste oop vir Westerse invloede.
'N Ander kenmerk van die Kongo -kultuur is sy musiek. Die DRK het sy invloed op Kubaanse musiek rumba, oorspronklik kumba uit Kongo en merengue. En dié twee gee later geboorte aan soukous.  Ander Afrika -nasies produseer musiekgenres afkomstig van Kongolese soukous. Sommige van die Afrikaanse bands sing in Lingala, een van die hooftale in die DRK. Dieselfde Kongolese soukous, onder leiding van "le sapeur", Papa Wemba, het die toon aangegee vir 'n generasie jong mans wat altyd geklee was in duur ontwerpersklere. Hulle het bekend gestaan ​​as die vierde generasie Kongolese musiek en kom meestal van die voormalige bekende band Wenge Musica [fr].
Baie sportsoorte word in die Demokratiese Republiek van die Kongo gespeel, insluitend sokker, basketbal en rugby. Die sportsoorte word in talle stadions regoor die land gespeel, waaronder die Stade Frederic Kibassa Maliba.  As Zaïre het hulle in 1974 aan die Wêreldbeker -sokkertoernooi (laaste fase) deelgeneem.
Internasionaal is die land veral bekend vir sy professionele basketbal NBA en voetbalspelers. Dikembe Mutombo is een van die beste Afrikaanse basketbalspelers wat nog ooit die wedstryd gespeel het. Mutombo is bekend vir humanitêre projekte in sy geboorteland. Bismack Biyombo, Christian Eyenga en Emmanuel Mudiay is ander wat aansienlike internasionale aandag in basketbal gekry het. Verskeie Kongolese spelers en spelers van Kongolese afkoms - insluitend die stakers Romelu Lukaku, Yannick Bolasie en Dieumerci Mbokani - het prominent geword in wêreldvoetbal. DR Kongo het twee keer die Afrikabeker -toernooi gewen.
Koerante van die NGK sluit in L'Avenir, Radion Télévision Mwangaza, La Conscience [fr] , L'Observateur [fr] , Le Phare, Le Potentiel, Le Soft en LeCongolais.CD,  'n webgebaseerde dagblad.  Radio Télévision Nationale Congolaise (RTNC) is die nasionale uitsaaier van die Demokratiese Republiek van die Kongo.RTNC saai tans in Lingala, Frans en Engels uit.
Kongolese skrywers gebruik literatuur as 'n manier om 'n gevoel van nasionale bewussyn onder die Kongo -mense te ontwikkel. Die tragiese geskiedenis van kolonialisme en oorlog het daartoe gelei dat die Kongolese volk hulle op 'n plek van selfvoldaanheid gevestig het, en die kultuur aanvaar wat deur België op hulle afgedwing is.
Moderne Kongolese literatuur het aan die einde van die vyftigerjare begin verskyn. Daar is 'n paar seldsame stukke literatuur wat dateer uit die Eerste Wêreldoorlog, maar eers in ongeveer 1954 verskyn literatuur in Frans wat in die Kongo verskyn het. Nadat hulle in die sestigerjare hul onafhanklikheid van België verkry het, is nuwe skrywers, soos Guy Menga en Jean Pierre Makouta-Mboukou, geïnspireer deur ouer skrywers, soos Jean Malonga uit Congo-Brazzaville, en het hulle skryfwerk gebruik om aandag te vestig op nuwe kwessies wat die Kongo. Die opkoms van vroulike skrywers het in die sewentigerjare begin met die bekendstelling van diversiteit aan die Kongolese literatuur en ondersteuning vir geslagsbemagtiging. Baie skrywers wat bygedra het tot die sukses van die Kongolese literatuur, woon nou in die buiteland weens ekonomiese en politieke kwessies. 
Frederick Kambemba Yamusangie skryf literatuur vir die tussen geslagte van diegene wat in die Kongo grootgeword het, gedurende die tyd toe hulle gekoloniseer is, om onafhanklikheid en daarna te veg. Yamusangie het in 'n onderhoud  gesê dat hy die afstand in die letterkunde voel en wou herstel dat hy die roman, Full Circle, geskryf het, wat 'n verhaal is van 'n seuntjie met die naam Emanuel, wat aan die begin van die boek 'n kultuurverskil onder die verskillende groepe in die Kongo en elders. 
Rais Neza Boneza, 'n skrywer van die Katanga -provinsie van die Demokratiese Republiek van die Kongo, het romans en gedigte geskryf om artistieke uitdrukkings te bevorder as 'n manier om konflik aan te spreek en te hanteer. 
Hierdie skrywers, saam met ander, het hul platforms gebruik om bewus te maak van die krisisse en konflikte wat in die Kongo plaasgevind het.
'N Digte tropiese reënwoud in die DRK se sentrale stroomgebied en oostelike hooglande grens in die ooste aan die Albertine -skeuring (die westelike tak van Afrika se Great Rift System). Dit bevat verskeie van Afrika se Groot Mere.
Die belangrikste omgewingskwessies van die DR Kongo sluit in:
Ontheemde vlugtelinge veroorsaak of is andersins verantwoordelik vir beduidende ontbossing, gronderosie en wildstropery. 'N Ander belangrike kwessie is omgewingsskade deur die ontginning van minerale, veral diamante, goud en koltaan - 'n mineraal wat gebruik word om kondensators te vervaardig.
Spesies en verlies aan biodiversiteit Redigeer
Die omgewingsprobleme wat verband hou met die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) beïnvloed die talle endemiese spesies van flora en fauna. Die DRK het die tweede grootste aangrensende reënwoud ter wêreld, naas die Amasone, asook ander ekosisteme, waaronder Savanna, moerasse en vloedvlaktes. Volgens die World Wildlife Fund maak hierdie unieke habitatte en spesies die NGK een van die mees waardevolle, maar tog kwesbare gebiede ter wêreld vir biodiversiteit, beskerming van wild en volhoubaarheid van reënwoude. 
Verlies van spesies word as 'n probleem in die DRK genoem, wat veroorsaak of vererger word deur redes wat ontbossing vir mynbou, houtbrandstof, infrastruktuur of landbou, oorlog, onwettige stropery en verhoogde verbruik van bosvleis insluit as gevolg van oorbevolking en gebrek aan voedselsekerheid.  Sommige pogings om spesieverlies in lande soos die NGK te bekamp, ​​is aksies soos die VN se doelwitte vir volhoubare ontwikkeling (SDG), spesifiek SDG 15 Life on Land, waarvan die primêre doelwitte is om herbossing en biodiversiteit te verhoog en spesieverlies te verminder , woestynvorming en onwettige stropery.  Een van die belangrikste beskermingsmiddels vir die beskerming van spesies en habitatte in die DRK is die stelsel van nasionale parke en reservate, wat byna 12% van die DRK se reënwoud beskermde status gee.  Vyf van hierdie parke en reservate is UNESCO -wêrelderfenisgebiede, waaronder die eerste nasionale park Virunga in Afrika. Al hierdie parke is op die World Heritage in Danger List geplaas.  Swak bestuur en lae ekonomiese toestande het die doeltreffendheid van hierdie beskerming verminder, veral tydens oorlogstye.  Die menslike koste vir die beskerming van hierdie parke was ook hoog met 200 sterfgevalle in die parkwagter in die afgelope 20 jaar.  Virunga nasionale park en Salongo Nasionale Park, wat albei UNESCO -wêrelderfenisgebiede is, word tans bekyk vir mynbou en olie -eksplorasie. Die skuif sou 21,5% van die Virungapark oopmaak vir uitbuiting; dit word sterk gekritiseer deur diereregte -aktiviste, aangesien dit die habitat van berggorilla's en ander bedreigde spesies bedreig.
Tussen 2000 en 2014 het die NGK gemiddeld 570 000 hektaar (0,2%) reënwoud verloor tot ontbossing per jaar, met die grootste hoeveelheid ontbossing tussen 2011 en 2014.  Ontbossing is die primêre oorsaak van die vermindering van biodiversiteit en die verlies van spesies wêreldwyd. deur habitatverlies en fragmentasie.  Een van die doelwitte van die SDG 15 is om ontbossing te verminder en herbossing teen 2020 aan te moedig. Die DRK het 'n gemiddelde gemiddelde telling van 7,56/10 van die Boslandskap -integriteit -indeks van 2018, en dit is wêreldwyd 36ste uit 172 lande. 
Die DRK het die grootste reënwoud in Afrika, wat bedreig word deur ontbossing deur mynbedrywighede, landbou, infrastruktuur en houtbrandstof. In die DRK word 94% van die hout uit die reënwoud vir houtbrandstof gebruik, hoofsaaklik as gevolg van armoede, gebrek aan energie -infrastruktuur en die gedesentraliseerde aard van die bevolking. Om dit te versag, het hulpagentskappe probeer om agro-bosbou met vinnig groeiende bome te bevorder om te voorkom dat die reënwoude uitbuit.  Ander groot dryfvere vir ontbossing sluit in mynbou en konflik, tydens die Kongo was die ontbossing deur milisie -groepe hoog vir houtbrandstof, klein mynbedrywighede en onwettige houtkap om hul bedrywighede te finansier. Omgekeerd het konflik egter ontbossing vir grootskaalse mynbou verminder as gevolg van onstabiliteit in die veiligheid. 
Een beleid wat probeer word om die ontbossing te verminder en die biodiversiteit in die DRK te verhoog, is die VN-REDD-program, wat 'n stelsel vir emissiehandel gebruik, sodat ontwikkelde lande hul koolstofvrystellings kan vergoed deur ontwikkelende lande met reënwoud te betaal om hul bos te bestuur en te bewaar. 
Bosvleis verwys na enige vleis wat uit die natuur verkry word. Oorbevolking en voortdurende konflikte in die DRK het voedseltekorte tot gevolg gehad, wat die gebruik van bosvleis verhoog het. Hoewel die data oor die gebruik van bosvleis nie omvattend is nie, word geraam dat studies jaarliks ​​wêreldwyd 6 miljoen ton diere vir bosvleis neem.  Watter diere word gejag, word so sonder onderskeid gedoen sonder om te dink aan die belangrikheid van sekere spesies wat ekosisteemingenieurs of keystone -spesies kan wees. 
Bosvleis is 'n belangrike proteïenbron vir miljoene in die DRK, veral in landelike gebiede waar dit 50–70% van die maaltye uitmaak. Vir sommige wat nie gebakte produkte kan bekostig nie, is dit 'n gratis maaltyd.  'n Onlangse studie in die DRK het aan die lig gebring dat byna al die diere elke jaar uit die Kongo geneem word, 93% van alle lewende diere in die bos word vir bosvleis onttrek, terwyl 'n volhoubare koers 20% sal wees .  Dit is 'n enorme hoeveelheid in vergelyking met die Amasone waar bosvleis teen slegs 3% van die Kongo -koers gejag word.  Die studie toon dat die enigste manier om dit op te los, is om ander voedselbronne te vind om mense in die Kongo -kom te voed, aangesien bosvleis hul enigste manier is om te eet.  'n Ander studie het getoon dat die bosvleissoort in die vleismarkte van die derde grootste stad Kisangani van die DRK hoofsaaklik Artiodactyla was, met 40,06% van die karkasse wat verkoop is, dan primate op 37,79% van die karkasse wat verkoop is. 
Onlangs het die voorkoms van jag op bosvleis afgeneem vanweë die risiko vir jagters en slagters van die Ebola -virus deur spesifiek aap- en vlermuisvleis.  Alhoewel die vleis gerook of gedroog word, dit die virus doodmaak, het die besigheid aansienlik gedaal, en sommige jagters meld dat die verkope met 80%minder is. 
Daar was 'n oorlog in die DRK in verskillende intensiteitsvlakke sedert 1994 toe die land Zaïre genoem is.  Alhoewel die sogenaamde Afrika se Wêreldoorlog in 2003 geëindig het, het die oostelike deel van die land steeds aanhoudende skermutselinge tussen rebellegroepe en regeringsmagte.  Geen ander metode het die spesiebevolking so dramaties verminder as konflik nie, toe 'n burgermag in 1997 die Garamba Nasionale Park bereik het, binne drie maande het die helfte van die olifante van die park, twee derdes van die buffels en driekwart van sy seekoeie verdwyn.  Die rede waarom konflik so skadelik vir die natuurlewe is, is die toenemende gebruik van bosvleis om soldate te voer, die voorkoms van wapens, die winsgewende bedryf vir die verkoop van eksotiese diere en ivoor, sowel as die algemene mislukking van wet en orde.  Volgens 'n ander studie wat tydens die burgeroorlog in die Okapi Faunal Reserve gedoen is, was daar 'n afname van 50% in die oorvloed olifante en 'n groot verandering in die verspreiding daarvan na die meer afgesonderde gebiede van die park. 
USAID het sedert die land se eerste jare van onafhanklikheid deurlopend hulp verleen aan die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK). Gedurende die 1960's was die USAID -programme daarop gemik om die nuwe rol van die Verenigde Nasies as koördineerder van bilaterale hulp te ontwikkel. Hierdie programme fokus op die implementering van 'n omvattende ekonomiese stabiliseringsprogram om inflasie te bekamp en die verbetering van interne veiligheid deur militêre en polisieopleiding.
In die eerste helfte van die sewentigerjare het USAID die NGK gehelp om infrastruktuur vir pad-, rivier-, seevaart- en lugvervoer te vestig, en teen die middel van die sewentigerjare het USAID-hulp uitgebrei om aan die land se basiese ontwikkelingsbehoeftes te voldoen-gesondheid, landbou, landelike ontwikkeling, en ontwikkeling van menslike hulpbronne.
In die tagtigerjare is ander komponente bygevoeg tot ontwikkelingshulpprogramme wat deur USAID gefinansier word, insluitend betalingsbalans om die vervaardigingsektor aan te moedig, voedseltekorte te verminder, beleidsdialoë aan te moedig om gesonde fiskale en monetêre beleid aan te neem en inisiatiewe uit die private sektor te ondersteun
Demokratiese Republiek van die Kongo: geskiedenis
België koloniseer Kongo en kondig die stigting van die Kongo -Vrystaat aan.
Die Belgiese staat annekseer Kongo te midde van protesoptogte teen die miljoene Kongolese wat tydens die Belgiese beheer van die gebied vermoor of doodgemaak is.
Kongo word onafhanklik, terwyl die staat Katanga sy onafhanklikheid van die Republiek van Kongo skei en verkondig.
'N Staatsgreep onder leiding van Joseph Mobutu vind plaas en slaag daarin en gee hom beheer oor die regering. Later in 1971 herdoop hy die land Zaïre en homself, Mobutu Sese Seko word ook Katanga Shaba en die rivier die Kongo word die rivier Zaïre.
Mobutu begin baie ondernemings in buitelandse besit nasionaliseer en dwing Europese beleggers uit die land.
Die land betaal nie sy lenings terug nie, wat lei tot die kansellasie van ontwikkelingsprogramme en 'n toenemende agteruitgang van die ekonomie.
Tutsi-rebelle en ander rebelle teen Mobutu, wat hoofsaaklik deur Rwanda gehelp word, vang die hoofstad, Kinshasa, terwyl Mobutu in die buiteland is vir mediese behandeling en die land hernoem na die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Net na 'n paar maande van vrede kom rebelle teen die nuwe Kongo -regering op, met albei kante gesteun deur ander Afrika -lande.
Die Amerikaanse vlugtelinge -agentskap sê dat die oorlog sedert Augustus 1998 regstreeks of onregstreeks 2,5 miljoen mense doodgemaak het.
Laaste Oegandese troepe verlaat die ooste van die Kongo na die vredesverdrag wat in 2002 onderteken is.
Die Internasionale Geregshof beslis dat Uganda die Kongo moet vergoed vir die misbruik van regte en die plundering van hulpbronne in die vyf jaar tot 2003.
DRKongo, Rwanda en Burundi begin weer die plaaslike ekonomiese blok Great Lakes Countries Economic Community, bekend onder sy Franse akroniem CEPGL.
Demokratiese Republiek van die Kongo: Regering
Benewens die uitvoerende take van die regering, benoem die president ook die premier en regters en is hy bevelvoerder en hoof van die gewapende magte. Die premier staan ​​aan die hoof van die kabinet en adviseer en help die president oor uitvoerende take.
Die president word verkies deur meerderheidstemme.
Die hoogste hof van justisie is die hoogste hof van die land. Die konstitusionele hof hersien sake rakende die grondwet.
Die regters van die hooggeregshof word deur die justisiediensraad, 'n onafhanklike liggaam van openbare aanklaers en geselekteerde regters van die laer howe benoem.
Die wetgewende tak is in beheer van beleid en hou toesig oor die pligte van die premier.
Die senaat het 108 lede wat indirek verkies is deur middel van 'n oop-lys proporsionele verteenwoordigingstelsel. Die nasionale vergadering het 61 lede wat in meerderheidsverkiesings verkies word, en 439 lede wat gekies word deur 'n oop lys proporsionele verteenwoordiging in kiesdistrikte met meer lede.
Die oorgangsregering word beëdig met Joseph Kabila as tussentydse president. Demokratiese verkiesings sal na verwagting binne twee jaar gehou word. Die geveg duur voort in die ooste.
Die VN -paneel oor onwettige uitbuiting publiseer sy finale verslag met die gevolgtrekking dat die plundering van die minerale rykdom van die Kongo waarskynlik konflik sal aanwakker en geweldige menslike lyding sal veroorsaak as nasionale en internasionale maatreëls om dit te bekamp, ​​nie ingestel word nie. Die paneel beveel aan dat die VN -lidlande 33 maatskappye ondersoek wat hulle voorheen genoteer het. Die VN neem geen resolusies nie en beëindig die mandaat van die paneel.
Die Kongolese oorgangsregering versoek die Internasionale Strafhof (ICC) om misdade wat sedert Julie 2002 in die Kongo gepleeg is, te ondersoek.
Die media berig oor tientalle gevalle van seksuele uitbuiting deur MONUC -vredesmagte in die Kongo. Die VN stuur 'n span om die bewerings te ondersoek wat later 'n aantal bewerings ondersteun.
Die afvallige generaal van Tutsi, Laurent Nkunda, neem met ondersteuning van Rwanda beheer oor die oostelike stad Bukavu (Suid -Kivu) wat beweer dat hy Tutsi -burgers onder aanval beskerm. MONUC -vredesmagte slaag nie daarin om Nkunda se opmars te stuit nie. Na intense diplomatieke druk onttrek Nkunda hom vier dae later uit Bukavu, maar regoor die land word personeel van MONUC aangeval deur woedende skares wat protesteer teen die VN se versuim om op te tree.
Mislukte staatsgreeppoging teen president Kabila in Kinshasa onder leiding van majoor Eric Lenge, wat later met sy makkers vlug.
Die ICC kondig aan dat hy die hof se eerste ondersoek na misdade in die Kongo sal open. Dit vestig sy aandag op Ituri, in die noordooste.
160 Kongolese Tutsi in 'n vlugtelingkamp in Gatumba, Burundi, word deur Burundiese Hutu -guerilla's vermoor, moontlik gehelp deur ander gewapende groepe. Die Kongolese vise-president, Azarias Ruberwa, 'n Tutsi en leier van die voormalige Rwandese gesteunde rebellegroepe, skort sy deelname aan die oorgangsregering op, wat die vredesproses amper laat ontrafel. Hy keer later terug na diplomatieke druk.
Die VN se Veiligheidsraad magtig nog 5 900 troepe vir MONUC, wat die totale aantal vredesmagte op 16 431 bring. Die syfer is slegs die helfte van wat die sekretaris-generaal van die VN 'n paar maande tevore versoek het.
Volgens die Internasionale Reddingskomitee in sy vierde sterftesondersoek styg die dodetal tot 3,9 miljoen sterftes. Die meerderheid sterftes is te wyte aan gebrekkige toegang tot medisyne of ondervoeding.
Die oorgangsregering stel vyf voormalige Ituri -krygshere aan met brutale rekords van menseregteskendings as generaals in die weermag. Menseregtegroepe spreek verontwaardiging uit.
Nege Bangladesjse vredesmagte word in 'n hinderlaag deur milisies in Ituri dood in die dodelikste aanval nog op MONUC.
Thomas Lubanga en Floribert Njabu, twee berugte krygshere van Ituri, word in Kinshasa deur die Kongolese owerhede gearresteer weens beweerde oorlogsmisdade.
Human Rights Watch publiseer 'The Curse of Gold', 'n verslag waarin die wydverspreide menseregteskendings gekoppel word aan genadelose pogings van gewapende groepe en multinasionale ondernemings om goudmyngebiede in die noordooste van die Kongo te beheer en daaruit te profiteer. 'N Switserse maatskappy wat goud uit die Kongo koop, wat in die verslag gekritiseer word, kondig onmiddellik aan dat sy aankope sal staak.
'N Kongolese parlementêre kommissie onder leiding van die parlementslid Christophe Lutundula lewer 'n verslag in wat bevind dat tientalle mynkontrakte wat gedurende die oorlogsjare gesluit is, óf onwettig is óf geen voordeel vir die staat bied nie. Dit beveel regterlike optrede teen senior politieke en korporatiewe akteurs aan. Afskrifte van die verslag vir verspreiding aan die parlement verdwyn.
Verkiesings wat in 2005 gehou word, word vertraag. Duisende betogers protesteer in Kinshasa, maar word met traangas versprei.
Die Oegandese rebellegroep, Lord's Resistance Army (LRA) trek na die Garamba Nasionale Park in die noorde van die Kongo. Uganda, wat meer as 20 jaar in oorlog met die LRA dreig, dreig om Kongo binne te val.
Die ICC reik sy eerste arrestasiebevel ooit uit vir vyf senior leiers van die LRA vir misdade teen die mensdom en oorlogsmisdade wat sedert Julie 2002 in Uganda gepleeg is.
Die VN se Veiligheidsraad magtig verdere versterkings vir MONUC, wat die totaal van vredesmagte op meer as 17 000 te staan ​​bring - destyds die grootste VN -vredesending ter wêreld.
Die Kongolese weermag begin 'n militêre operasie in die Katanga -provinsie in die suide van die land om 'n opstand te onderdruk, gelei deur die bevelvoerder van Mai Mai, Gedeon Kyungu Mutanda, 'n voormalige bondgenoot van Kabila. Beide kante pleeg sulke gruweldade dat die plaaslike bevolking die operasionele gebied 'die driehoek van die dood' noem.
Die nuwe grondwet van die Kongo word aanvaar tydens 'n openbare referendum wat die weg baan vir nasionale verkiesings.
Die Internasionale Hof van Justisie bevind dat Uganda menseregteskendings en die onwettige plundering van die hulpbronne van die Kongo gepleeg het terwyl sy weermag dele van die land tussen 1998 en 2003 beset het.
Agt Guatemalaanse vredesmagte word dood tydens 'n hoogs geheimsinnige operasie teen die LRA in die Garamba Nasionale Park in die noorde van die Kongo. Die operasie slaag nie daarin om die leiers van die WAV vas te trek nie.
Die Internasionale Hof van Justisie beslis dat dit geen bevoegdheid het om uitspraak te lewer oor misdade wat Rwanda tydens die oorlog tussen 1998 en 2003 in die Kongo gepleeg het nie.
Die ICC reik 'n arrestasiebevel uit vir Thomas Lubanga vir die oorlogsmisdaad om kindersoldate te gebruik en te werf. Kongolese owerhede verplaas Lubanga na Den Haag, waar hy die eerste ICC-aanwyser ooit in aanhouding word.
'N Miliegroep van Ituri vermoor 'n Nepalese vredesman en neem sewe ander gyselaars. Na langdurige onderhandelinge word die vredesmagte 'n maand later vrygelaat.
Stadige kandidaatregistrasie, politieke twis en voortgesette gevegte in die ooste vertraag weer verkiesings.Een van die belangrikste opposisiepartye, die Union for Democracy and Social Progress (UDPS), besluit om die verkiesings te boikot en beweer dat dit nie vry en regverdig sal wees nie.
Die VN se Veiligheidsraad magtig die tydelike ontplooiing van 'n Europese Unie -mag van 2 000 soldate om MONUC -vredesmagte tydens die verkiesings in Kongo te ondersteun. Die mag bly tot 30 November 2006.
Gédéon Kyungu Mutanda, leier van Mai Mai, gee hom en sy vrou oor aan VN -vredesmagte, wat die opstand in sentraal Katanga effektief beëindig. 'N Paar dae later word dit aan die Kongolese regterlike amptenare oorhandig.
Verkiesingsveldtogte begin tydens die eerste meerpartyverkiesing in meer as 40 jaar in Kongo. 33 presidentskandidate ding mee om die toppos. Joseph Kabila is die gunsteling om te wen.
Joseph Kabila trou met sy jarelange vriendin, Marie Olive Lembe, tydens 'n kleurvolle seremonie in Kinshasa wat regstreeks op nasionale televisie uitgesaai word en sy verkiesingskanse verbeter.
Laurent Nkunda begin 'n nuwe rebelbeweging in Noord -Kivu, die National Congress for the Defense of the People (CNDP). Baie van sy lede, insluitend Nkunda self, was voorheen in ander Rwandese gesteunde rebellegroepe.
Eerste ronde presidensiële en parlementêre verkiesings. 70 persent van die kiesers gaan stem.
Verkiesingsuitslae bekend gemaak. President Kabila ontvang 45 persent van die stemme, met sy grootste mededinger, vise-president Jean-Pierre Bemba, wat 20 persent wen. Die kandidaat van die voormalige Rwandese gesteunde rebellegroep wen minder as 10 persent van die stemme. Aangesien geen van die kandidate 50 persent wen nie, word 'n afloopstem geskeduleer. Ondersteuners van Kabila is geskok oor die mislukking in die eerste ronde.
Kabila se kamp beveel die weermag na die sentrale Kinshasa. Die soldate en Bemba se veiligheidswagte ruil vuur uit en dood 'n aantal mense. Diplomate probeer om spanning tussen die twee kante te verminder, maar terwyl hulle met Bemba by sy huis vergader, maak soldate los, vang die visepresident en 14 diplomate binne en vernietig Bemba se helikopter. VN -vredesmagte gryp in en verwyder die vasgekeerde ambassadeurs.
'N Gesamentlike kommissie word gestig om die gevegte te ondersoek en die gedragsreëls vir die aanloopstem vas te stel. Niemand word aanspreeklik gehou vir die 23 sterftes tydens die skermutselings of vir die aanval op Bemba se huis nie. Die spanning bly hoog.
Nkunda se rebelle troepe bots met regeringsoldate in die ooste van die Kongo. Nkunda se gebied van beheer brei uit.
Resultate van parlementêre meningspeilings word aangekondig dat Kabila se party die grootste aantal setels verlaat, maar geen algemene meerderheid nie.
Meer krygsherde word kolonels in die Kongolese weermag, waaronder Ituri -krygsheer Peter Karim, wat verantwoordelik was vir die vroeëre moord en gyselaarsopname van die VN -vredesmagte.
'N Televisiedebat tussen die twee presidensiële kandidate, wat deur die wet vereis word, word gekanselleer nadat Kabila geweier het om van aangesig tot aangesig met Bemba te debatteer. Nie een van die kandidate voer persoonlik veldtogte nie, elkeen vrees die moontlikheid van moord deur die ander kant.
Te midde van groot spanning in Kinshasa vind die afloopstem tussen die twee presidensiële kandidate plaas.
Nkunda se rebelle troepe bots weer met regeringstroepe in die ooste van die Kongo en kry meer veld. VN -vredesmagte stoot Nkunda terug.
Verkiesingsuitslae bekend gemaak. Kabila wen 58 persent van die stemme teenoor Bemba se 42 persent. Bemba lê 'n regsgedaag in teen die stemming deur die Kabila -kamp, ​​en meer geweld volg. Kabila se oorwinning word deur die hooggeregshof bevestig en Bemba aanvaar die besluit onwillig.
Joseph Kabila beëdig as president.
Die Republiek van Kongo, ook bekend as die Midde-Kongo, die Kongo-Brazzaville en die Kongo (maar nie te verwar met die Demokratiese Republiek van die Kongo nie, voorheen Zaïre, wat ook destyds bekend was as die Republiek van die Kongo), is 'n voormalige Franse kolonie van Wes-Sentraal-Afrika. Dit deel gemeenskaplike grense met Gaboen, Kameroen, Sentraal -Afrikaanse Republiek, Demokratiese Republiek van die Kongo en die Golf van Guinee. By onafhanklikheid in 1960 het die voormalige Franse streek Middel -Kongo die Republiek van die Kongo geword. 'N Kwarteeu se eksperimentering met marxisme is in 1990 laat vaar en 'n demokraties verkose regering is in 1992 ingestel.' N Kort burgeroorlog in 1997 herstel die voormalige Marxistiese president Denis Sassou-Nguesso. Die hoofstad is Brazzaville. Die Republiek van Kongo is een van die olieryke state in Afrika, maar die ekonomiese potensiaal daarvan word belemmer deur die huidige burgeroorlog.
In 1876 is 'n uitgestrekte gebied in Sentraal -Afrika 'toegeken' aan die 'International African Association'. Met hierdie daad het die koninkryk van die Kongo en ander sentraal -Afrikaanse gebiede effektief die privaat eiendom geword van die Belgiese koning, Leopold II. So begin die onderdrukkende koloniale geskiedenis van korrupsie, omkopery en diefstal op 'n ongekende skaal in Afrika. Daar is aanvanklik nie geglo dat sendelinge daar oor die behandeling van arbeiders deur die Belgiese rubberplanters nie. Die Belgiese buitelandse kantoor het uiteindelik Roger Casement gestuur om die situasie te ondersoek. Hy het ontdek dat werkers soos wilde diere behandel is. Die meeste van hulle is nie betaal nie, en as hulle nie aan hul produksiekwotas voldoen nie, word hulle gemartel of vermoor. Soldate sou mandjies hande bymekaarmaak om te bewys dat hulle hul instruksies uitvoer en nie ammunisie mors nie. Ook die ore is dikwels afgesny. Daar was ook groot bedrae geld wat nie in berekening gebring is nie. Eers in 1908 het die Belgiese regering die kolonie oorgeneem in 'n poging om hierdie soort mishandeling te stop. Alhoewel die administrasie wel verbeter het, bly die lone baie laag, selfs na die ontdekking van koper, goud, diamante en kobalt. Die Belgiese plundering het voortgegaan. 'N Paar pad-, spoor- en dorpsontwikkeling het plaasgevind, maar die Kongolese self was skaars beter daaraan toe as toe hulle deur Leopold II gekoloniseer is.
Onafhanklikheid en Lumumba
Vanaf die vyftigerjare toe die kritieke massa na onafhanklikheid in Afrika ontwikkel het (soos verpersoonlik in Nkrumah se toespraak), het die Belge aanvanklik besluit dat dit die beste sou wees om 'n stadige pad na onafhanklikheid te volg - daar word gedink dat 'n tydperk van ongeveer dertig jaar toegelaat moet word. Die Kongo het 'n baie stabiele tydperk van 1945 tot 1957 beleef, en om hierdie rede was leiers nie bewus van die probleme wat onder die oppervlak ontstaan ​​nie. Die publikasie van die 30-jarige onafhanklikheidsplan, wat verklaar dat die ontwikkeling van 'n regerende elite in die Kongo 'n generasie agter die van die Britse en Franse kolonies was, het die situasie vererger. In 1959 was daar onluste in Leopoldville (later Kinshasa), en die Belge het paniekerig geraak en binne minder as agtien maande aan die Kongo teruggetrek. Teen 1960 was die gebied reeds onafhanklik, met baie min opgeleide of opgeleide mense.
Die vryheidsbeweging in die Kongo is aanvanklik gelei deur Patrice Lumumba. Lumumba het in Desember 1958 Nkrumah se All African Peoples 'Conference in Accra bygewoon, wat hom aangemoedig het om radikaal te word. Nkrumah het Lumumba verseker dat hy die steun van die res van Afrika in sy stryd om onafhanklikheid het, en Lumumba keer terug na die Kongo met vertroue en nuwe metodes (bietjie vaag) wat by Nkrumah geleer is. Hy het aangrypende toesprake gehou, die steun van die massas gekry en tydens die onrus gevra vir stakings. Hy was baie suksesvol as gevolg van die armoede en lewens- en werksomstandighede van diegene wat in die Kongo woon. Gedurende 1959 het die situasie in die Kongo verander, en die Belge het besef dat hulle nie onbepaald sou kon volhou nie. Die Verenigde Nasies het ook druk op hulle geplaas om hul posisie in Afrika te heroorweeg.
Die situasie in die Kongo het toenemend onstabiel geword namate konflik in Rwanda-Burundi ontstaan ​​het, aangesien die Batutsi probeer het om die sosiale posisie wat hulle aan die Bahutu gegee het onder Belgiese en Duitse bewind te behou. Die Belge het hul steun oorgeskakel na die Bahutu, wat gelei het tot die moord op baie Batutsi omdat die Belge verdere beheer verloor het. Tydens die krisis is die Kongolese leiers opgeroep tot gesprekke in Oostende, België, waar belowe is dat geen buitelandse soldate meer na die Kongo gestuur sal word nie en dat dit onafhanklik sal word onder 'n sentrale regering.
Lumumba en die stryd om leierskap
In Mei 1960 is daar verkiesings gehou, en Lumumba en sy Mouvement National Congolais (MNC) het die meerderheid in die sentrale regering geword. Intussen het Association des Bakongos (Abako), 'n party wat die herstel van die antieke Kongo -koninkryk wou hê, met Joseph Kasavubu as leier, die meerderheid op plaaslike vlak gekry. Die resultaat was dus besluiteloos, maar Lumumba het daarin geslaag om 'n regering te vorm voor die onafhanklikheidsdag van 30 Junie. Lumumba het premier geword, met Kasavubu as president. Probleme het egter onmiddellik begin. By onafhanklikheidsvieringe het die Belgiese koning gepraat van die band tussen België en die Kongo, maar Lumumba het België gekritiseer en die onderdrukking en uitbuiting onder koloniale bewind. 'N Paar dae later het die Kongolese weermag die Belgiese offisiere en hul gesinne aangeval. Toe die Belgiese troepe na vore tree ter ondersteuning van die Belgiese offisiere, het die spanning gestyg en het die weermag, saam met ander Kongolese, ander blankes begin aanval. Baie blankes het uit die land gevlug, en konflik het tussen stamme ontstaan. Lumumba kon nie die chaos hanteer nie, en op 11 Julie het Katanga onder die tshombe van die Confederation des Associations Tribales du Katanga (CONAKAT) uit die Kongo weggebreek. Op versoek van Lumumba het die Verenigde Nasies (VN) ingetree om die terugtrekkende Belgiese weermag te vervang, maar het min sukses behaal. Probleme in Rwanda-Burundi het ook voortgeduur, en hierdie gebied, terwyl dit in 1962 onder VN-beheer was, het onafhanklik geword. Bloedvergieting het in Rwanda voortgeduur toe die Batutsi deur die Bahutu aangeval is.
Die Weste het verseker dat die VN -magte gefokus het op die vestiging van 'n 'rasionele' regering in Leopoldville, voordat hulle op Katanga fokus. Mynbelange in die land was ook van uiterste belang vir hul besluitneming. In September is Lumumba in hegtenis geneem deur sy perssekretaris, Joseph Mobutu, en tydens aanhouding het hy begin om bande met die Sowjetunie te oorweeg. Dit was iets wat die Weste nie bereid was om te duld nie, inaggenome die minerale rykdom van die Kongo. 'N Weermag -muitery het gevra dat Lumumba vrygelaat word, en ander politici in Leopoldville het besef dat hy gewilde steun kry. Lumumba het probeer ontsnap, maar is weer gevang. Op bevel van Tshombe vroeg in 1961 is Lumumba vermoor in omstandighede wat met intrige vertroebel is. Die konflik tussen Tshombe en Lumumba se opvolger, Gizenga, het voortgeduur totdat hy ook in die tronk was. Die Sowjetunie het ook steun aan Gizenga gegee, hoewel baie Afrika -state agter Tshombe was. Eers in 1963 is Katanga uiteindelik weer geïntegreer in die Kongo, en teen hierdie tyd het die Amerikaanse invloed in die land aansienlik toegeneem. Hierdie jare se probleme het die massas in die Kongo ook verward en onseker gelaat, en daar was reeds 'n beroep op 'n 'tweede onafhanklikheid'.
Boere -opstande en Mobutu se styging aan bewind
Van 1964 tot 1968 was daar beduidende boereopstande in die Kongo. In die Kwilu -streek (kaartverwysing) is eise van 'n 'tweede onafhanklikheid' duidelik onder Pierre Mulele uitgespreek, 'n man wat baie beïnvloed is deur beide marxisme en maoïstiese idees. Hy het sy eie ideologie ontwikkel- Mulelisme- wat Marxistiese idees opgeneem het, maar dit aangepas het vir die Afrikaanse boerdery. Op ander gebiede was daar nog meer gevalle van weerstand teen die nuwe elite wat die bewind oorgeneem het na die uitskakeling van Lumumba. Korrupte praktyke en politieke onstabiliteit in die land herinner mense aan die situasie onder die Belge. Uiteindelik kon Mobuto in 1965 die mag in sekere gebiede verkry, en met die hulp van Westerse huursoldate en Amerikaanse steun kon hy sy beheer oor die Kongo versprei. Mobuto was baie pro-Amerikaans en het selfs die USSR-ambassade gesluit nadat hy aan bewind gekom het.
Die opkoms van Mobuto, wat homself Mobuto Sese Seko Koko Ngbendu genoem het, was za Banga ('die magtige vegter wat, vanweë sy uithouvermoë en onbuigsame wil om te wen, van verowering tot verowering gaan en vuur in sy nasleep verlaat') het slegs 'n ander tydperk van korrupsie en armoede in die Kongo ingelui. Mobuto het 'n land begin bestuur wat miljoene dollars se hulp van Westerse lande ontvang het. Ongelukkig het die meeste hiervan nooit bereik of 'n uitwerking gehad op diegene vir wie dit bestem was nie, aangesien die kleptokraat Mobutu die geld na sy eie rekeninge oorgedra het. Die Kongo, of wat hy Zaire genoem het, het arm gebly en werkloosheid en lyding het voortgeduur. Selfs die Kongolese amptenare het ten volle op omkoopgeld staatgemaak om 'n soort inkomste te verseker.
Korrupsie en die Westerse reaksie
Die Weste kyk passief en hou aan om handel te dryf met die heerser van een van die mees mineraalryke state in Afrika. Selfs nadat gerugte oor die vlak van korrupsie en selfverryking in die land Westerse beleidmakers bereik het, het hulle besluit om voort te gaan om geld in die Kongo te pomp. In die lig van die Koue Oorlog was hierdie situasie meer verstaanbaar. Mobuto het lippe by die kant van die Weste gelewer en 'n wegspringplek in die middel van Afrika gegee, vanwaar hulle hul invloed kon uitbrei. Uit die Kongo kon die VSA hul Angolese marionet, Jonas Savimbi, ondersteun. Tydens die Angolese oorlog was die Amerikaanse ambassade in Kinshasa een van die grootste CIA -stasies ter wêreld. Dit was eers naby die einde van Mobuto se regime, en met die einde van die Koue Oorlog, het die Amerikaanse en Westerse beleid begin verander. Teen die tyd dat Mobuto in 1997 val, was die VSA bly dat 'n teken van hul verleentheid aan die buitelandse beleid verdwyn het en op nuwe ekonomiese bande gehoop het.
Die verdrywing van Mobuto en voortgesette konflik
Mobuto kon sy web ondersteuners opbou, binne en buite die Kongo. Baie het ekonomiese voordele ontvang in ruil vir hul steun aan die regime. Hierdie mense het ook dikwels gevoel dat die val van Mobuto nooit sou plaasvind nie, deels as gevolg van sy leër. Maar in die laaste dae het selfs sy leër begin uitmekaar val toe Mobuto die geld wat vir die weermag bedoel was, op homself bestee het. Onder die bewind van Mobuto het die Kongo vervalle geraak en die infrastruktuur wat die Belge agtergelaat het, het verwoes. By 'n geleentheid is daar aan Mobuto gesê dat hy aan 'n mede -diktator gesê het, wat gebel het om te sê dat 'n rebelleër by sy hekke was: 'Ek het jou gesê om geen paaie te bou nie'. Die Kongo het 'n land geword wat weens swak vervoer en omvang onmoontlik was om te beheer. Om hierdie rede was daar geen beheer oor administrasie in die verre gebiede nie. Mobuto het altyd gesê dat hy in die amp sou sterf. Dit was egter nie die geval nie - hy sterf op vreemde grond in ballingskap en ontvang terminale kankerbehandeling.
Rebelle magte het nog altyd bestaan, en dit het sterker geword namate ontevredenheid toegeneem het. Een groep wat 'n groot rol in die opstand gespeel het, was die Tutsi van Zaïre omdat hulle regte onder Mobuto geweier is. 'N Individuele kragmeting was Laurent Kabila. Kabila was 'n jeugleier vir 'n groep verbonde aan Lumumba en sy beweging. Toe Lumumba vermoor is, het Kabila na die bos gevlug, waarvandaan hy later die leier van 'n guerrillaband geword het. In 1964 het Kabila 'n belangrike rol gespeel in die opstand in die Ruzizi -streek. Die beroemde Kubaanse rewolusionêr Che Guevara het kortliks by Kabila aangesluit in die Kongolese oerwoudstryd voordat hy verklaar het "Niks laat my glo dat hy die man van die uur is nie".
Die verandering van mag in hierdie Sentraal -Afrikaanse streek het ander Afrika -lande in die gebied geraak. Aangesien Angolese UNITA-magte die veilige terrein van die grensoverschrijdende gebied en 'n finansiële ondersteuner verloor het, het die Bahutu nou toevlug geneem in Zaïre (nou die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK). Na die Rwandese volksmoord was miljoene Tutsi's) verdryf en Uganda kon die basisse van rebellegroepe aanval. Baie het gehoop dat die einde van Mobuto net so 'n groot uitwerking op die vrede en veiligheid in Afrika sou hê as die einde van apartheid. Ongelukkig was dit ongegrond. Kort nadat hy hom in Mobuto se plek gevestig het , Het Kabila dieselfde pad begin volg. Politieke alliansies het verbreek, en eerder as om saam met Mobuto se ou politieke mededinger Etienne Tshisekedi saam te werk, het hy hom steeds geteister. Ander politieke partye is almal verbied en die beloofde verkiesings is nooit gehou nie. Kabila was gevul met paranoia en vrese vir sameswering. Dit het gelei tot die moord op baie vermeende Mobuto -ondersteuners. Kabila het nie nuwe bande met die Weste gevorm soos gehoop nie, en het selfs geweier om saam te werk met die VN terwyl hulle besig was met ondersoeke na die moord op duisende Rwandese Hutoes. Dit was uit vrees dat dit betrokke sou wees by die moorde aan die kant van die grens en dat hy daarin sou deelneem.
In 1998 het 'n rebellie teen Kabila uitgebreek, en sy voormalige bondgenote Rwanda en Uganda het hom gekeer. Hy word egter steeds beskerm deur ander Afrikalande, en Zimbabwe, Namibië en Angola het almal troepe gestuur om hom te help. Hulle het daarin geslaag om die rebelle terug te keer, grootliks om hul eie ekonomiese en politieke belange te beskerm. Die gevegte het tot in 1999 in die Kongo voortgeduur, en hoewel die rebellemagte buite die hoofstad gehou is, het hulle steeds byna die helfte van die land besit.
In 2000 is 'n vredesooreenkoms bereik, maar die geveg het nie opgehou nie. In Januarie 2001 het rebelle daarin geslaag om die hoofstad binne te gaan en 'n geweergeveg het naby die Presidensiële Paleis plaasgevind. Na hierdie geveg was daar verskillende verhale rondom die gebeurtenis en wat met Kabila gebeur het. Volgens sommige berigte is hy vermoor en ander beweer dat hy nog lewe. Toe dit bekend word dat Kabila vermoor is, het sy seun, Joseph Kabila, sy pos as leier van die NGK oorgeneem. Joseph Kabila was slegs 29 jaar oud en 'n leier in die weermag toe die kabinet besluit dat hy sy vader se posisie moet oorneem. Hy het 'n land geërf wat in 'n oorlog was, en het besef dat die belangrikste ding was om die oorlog te stop en die NGK te verenig. Ná meer as twee jaar aan bewind kon Joseph Kabila egter nie volkome vrede in die DRK bring nie. Pers en ander demokratiese vryhede is steeds gebreek en die NGK het nog nie bereik wat verwag is na die val van Mobuto nie.
Verskeie vredesooreenkomste is onderhandel en onderteken, maar telkens het daar probleme ontstaan. In Desember 2002 is 'n ooreenkoms bereik, maar dit het net tot verdere konflik in ander dele van die land gelei. 'N Verklaring vir die endemiese geweld is dat sommige magsblokke eintlik baat by die voortsetting van die oorlog, en dit veroorsaak probleme elke keer as daar 'n ooreenkoms bereik word. In Julie 2003 is nog 'n vredesooreenkoms bereik oor 'n oorgangsregering. Net die tyd sal kan aandui hoe effektief hierdie ooreenkoms is.
Die Kongo het 'n moeilike en gewelddadige verlede in die gesig gestaar. Die land word geteister deur korrupsie, uitbuiting en etniese konflik. Verskeie magte en leiers het bygedra tot die probleem, hetsy deur nie tot 'n oplossing te kom nie, of wat presies? Vrede in die Kongo sou stabiliseer vir Sentraal -Afrika en dit sou alle lande rondom die Kongo raak, en daarom moet daar gewerk en ondersteun word