Huilblog | 'n skrywer se bêreplek
Vir Bennie: Die dag van die heilige piesangmasker
January 15, 2019 January 15, 2019 / cherenester	/ 1 Comment
Jy is een verskriklike jaar oud. Ek sê ver-skrik-lik, want die jaar was vol goeie en slegte skrikke. Soos 'n harde nies in 'n stil kantoor is 'n goeie skrik goed vir die bloedsomloop.
My gunsteling skrik ooit het Sondag, 'n dag voor jou versjaarsdag gebeur.
Dit was asof iemand my binneste kielie. Ek kon nie die vreugde inhou nie. Met ons tydjie alleen in die môredou, het jy skielik 'n sein gegee.
Jou hele gesiggie speel saam as die trane kom en jou lyfie hartseer inmekaarvou. Dis 'n diep maar kortstondige huil. 'n Oerklank wat sag op 'n vrou se ore val. Ek het geweet dis hongerte wat so praat.
Jou bolwangetjie plak teen my sleutelbeen, asof dit net die legkaartstuk vir jou troos is.
Stilte op pad kombuis toe.
Maar dit is nie die hongerskrik waaroor ek wil skryf nie.
Nee, die heilige onkantvang het gekom toe jy 'n kwartuur later in jou eetstoeltjie sit. Daai selfde wange was toegeverf met 'n joghurt-, piesang en grondboontjiebottermengsel; jou Tannie se Breakfast of Champions; die drie bestanddele wat saakmaak. En toe skielik. 'n Kyk.
Met jou koppie 'n paar akse skuinsgedraai, en 'n uitdrukking wat ek nog nie vantevore gesien het nie, was jy vir 'n paar tellings soos 'n standbeeld versteen.
Met oë vol onverdunde liefde en 'n oop mondjie met ses dwaaltande het jy ver verby my lae en lae skanse, skaamte en "reg"wees gesien. Ek het klankloos begin lag soos wat my mure een vir een omtuimel met dié kyk. Omgeboul was ek beslis.
Jy het nie 'n spiertjie veroer of 'n oog geknip nie. 'n Soort verwelkoming, 'n hemelse verwondering sonder 'n gryntjie oordeel ondanks alles nog ooit… dit is wat uit jou gevloei het.
En toe kom mý trane.
Was die scary, wonderlike kyk joune, Baba Benjamin? Of het God vir my in daardie paar tellings (drie of twintig, weet ek nie) agter 'n piesangmasker geglimlag?
Ek sal nooit weet nie. Maar dit is tot dusver my gunstelingskrik. Toe die Liefde self my wang kom streel.
January 12, 2019 January 12, 2019 / cherenester	/ 5 Comments
January 7, 2019 January 7, 2019 / cherenester	/ Leave a comment
Oxford het my onkant gevang. Ja, ek het eeue oue geboue verwag, maar die stories wat die gids op die staptoer vir ons vertel het, sal my altyd bybly.
Hoe J.R. Tolkien, C.S. Lewis en ouens soos Thomas Hardy elke Dinsdagaand by 'n pub ontmoet het. Ek het dieselfde voetpad gestap wat Lewis elke aand op pad huis toe gestap het.
Net eers 'n kykie na die strate van die dorp. Danksy 'n dik wolkekombers het die dorpie knus gevoel, met al die skatte wat uit die houtwerk gekriewel het.
Die Oxford Castle was nog nie oop vir die publiek nie en ek het dieper in die krop van die dorpie beweeg. Maar eers net 'n paar steelfoto's.
Vir brunch gryp ek tie 'n pasty met gravy by die binnemarkie. When in Rome…
Die Oxford Museum of Modern Art is 'n intellektuele kragtoer. Die een installasie, "The same road is different roads", het veral 'n indruk op my gemaak. Twee stemme vertel hul indrukke van 'n sekere straat in Noord-Londen; 'n sagte, middeljarige vrou en 'n bendelid. Dit wys net weer hoe ons deur verskillende lense na die wêreld kyk.
Daar is 'n storieboekwinkel daarnaby wat enige boekvraat se droom is.
Daar was gems, soos dié antieke shoppie.
it het tyd geword vir die staptoer. Die eerste foto hieronder is van Blackwells, een van die oudste boekwinkels op Oxford. Dit lyk klein van buite, maar spog bleikbaar met 'n eindelose groot onderverdieping met honderd duisende boeke. Die studente koop veral hier hul handboeke.
Die gids, het helaas sy naam vergeet, vertel ons toe van die verskil tussen 'n gargoyle en 'n grotesk. Eersgenoemde was teen die geboue gemonteer om bose geeste weg te hou. Hulle het water vir dié doel gespoeg. Grotesk-karakters is weer net daar vir estetiese doeleindes. Ek dink die kêrel hieronder is laasgenoemde…
Ons is na die New College toe, wat ironies genoeg in die twaalfhonderds gebou is.
In die tuin hieronder het Charles die eerste glo gaan dink as hy wou wegkom.
Onder dié gebou is 'n wynkelder met 37 000 wynbottels. Die koshuis spog ook met die oudste werkende eetsaal. Met McDonald's om die draai het studente 'n keuse tussen gemorskos of 'n luukse maaltyd teen 5 pond 'n aand.
Die kapel is iets besonders. Enige iemand verbonde aan die universiteit, van die studente en die personeel tot skoonmakers, mag hier trou.
Lazarus se lyk wat wakker word is ook hier te sien.
By bogenoemde foto is 'n binnehof waar menigte bekende flieks, soos die eerstes toneel van Mamma Mia 2, geskiet is.
The Bodleian Library het elke liewe boek wat uit die UK kom. Dit is oop vir die publiek, maar as jy nie Engels is nie, moet jy sê wat jou eerstetaal is, en 'n bladsy wat hulle vir jou gee hardop lees. Dit is tradisies soos dié wat Oxford 'n spesiale plek maak.
Die leeskamer van die bib, wat onderdeur 'n tonnel ook bereik kan word.
En daar, langs die kerk waar C.S. Lewis studente toegespreek het (wat op die einde sy vriendskap met Tolkien versuur het omdat dié geglo het hy is nog nie volwasse genoeg in sy faith nie), kon ek reg langs die gesig staan wat Aslan, Narnia se leeu, inspireer het.
January 5, 2019 / cherenester	/ Leave a comment
Laura bly in Dulwich, 'n lieflike uitbreiding, of soos hulle dit hier noem, 'n borough. Op sekere punte kry jy 'n kykie oor die hele stad.
Ons het die dag begin met 'n stappie in 'n woud, nie ver van haar blyplek nie. In die bibberkoue het ons agter ons wasems aan die lowergroen mooiheid beleef.
Dit was die eerste keer dat ek 'n vlermuisnes eerstehands sien!
Vandaar is ons na die Horniman Museum. Horniman was moontlik een van die grootste en mees obsessiewe versamelaars. Hy het hougoed van die hele aardbol in sy huis uitgestal, wat nou, honderde jare in dié museum voortleef.
Ons het ons kuier in Clots and Cream afgesluit. Ek is baie dankbaar vir Laura, en al die ander gesoute Afrikaners wat die weg gebaan het vir skugter reisvoete soos myne.
Ek het die dag afgesluit by Liberty London. Ek moes dit uitbalanseer nadat ek by Camden was. Sjoe, dis nie heeltemal ek nie. Liberty het dinge uitbalanseer. Hier kan jy jou verwonder aan al die peperduur mooigoed!
January 5, 2019 January 5, 2019 / cherenester	/ Leave a comment
Dis 'n ander storie om die drade ná 13 jaar met 'n vriendin op te tel. Ek en Laura het 'n handvol leeftye gelede talle dronkies met skinkborde bedien by Oolong in Tweedelaan.
Dit was so goed om met haar op te vang en te sien hoe sy wortel tussen die Britte geskiet het en selfs haar eie Quashqai het!
Ons het voet in die hoek gesit om 'n bietjie uit die stad te kom. Jy kan die girl uit die Vrystaat haal, maar nie die Vrystaat uit die girl nie… ons was dors vir ooptes.
The Fryer is 'n soort oornagplek vir monnike, waar jy ook op retreats kan gaan en potterylesse kan doen. Die plek is in die twaalfhonderds gebou! Ek moet sê, die katolieke dwing respek met hul dinge van doen.
Die veertien stasies van die kruis is baie mooi uitgebeeld in dié kerk.
Aylesford is die sprokiesplek waarna ek al eeue heen smag. Ek het my in 'n skildery bevind en kon nie ophou kyk nie.
Vandaar is ons Canterbury toe, 'n ewe mooi dorp, maar groter met meer toeriste.
Een van die boekwinkels op die dorp is 'n skuinshuisie waaroor Charles Dickens geskryf het.
Van hier af is ons Kingbay Gate toe om vir die see hallo te sê. Ondanks die koue was dit verfrissend om saam met die honde op die strand rond te draf.
Ek weer helaas nie wat die storie met die gat in die rots is nie.
January 4, 2019 / cherenester	/ Leave a comment
Alleen travel is nie vir sussies nie. Die sesde dag was my klippie in die skoen. Ek wou sien hoe lyk St. Pancras-treinstasie en ook die British Libary, maar ek het soos 'n muis tussen die massas gevoel wat inderhaas 'n holte moet vind, want dit was net onmoontlik snerpend.
St. Pancras se grootte en argitektuur is besondsers, en romanties daarby.
Die dag het baie sleg begin raak in die stadskern, toe ek op soek is na Leadendall Market. My kop het gespin tussen al die pakke, en niemand kon my help nie. Toe ek uiteindelik die blerrie plek kry, was dit om hoogs onindrukwekkend.
Ek het toe weer Borough Market toe gedrentel, waar ek ellelange toue moes aanpak om iets te kry om te eet (selfbejammering kraai hier koning).
Uiteindelik kon ek vir Nikki, Armand en 'n vriendin van hulle by die Metropolitan Bar kry. Vriende maak dinge altyd, maar altyd, beter. Dis al wat die hart se some sterk hou.
Dankbaar om sulke soort liggies hier in die groot stad te hê.
January 2, 2019 January 2, 2019 / cherenester	/ 1 Comment
Tannie Frannie on Vir Bennie: Die dag van die he…
cherenester on Londen: Dag 10, 11 en 12
Maryke De Villiers on Londen: Dag 10, 11 en 12
Tannie Frannie on Londen: Dag 10, 11 en 12
What when where Select Category Benjamin Conrad Bornman Darn good writing Get real with God Hartstaal Kortverhaal Lucky's daily diary Optelgoed Plain English Plein Afrikaans Uncategorized