Die House of Commons - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die House of Commons is deel van die wetgewende proses van die Britse politiek. Die House of Commons het tans 647 LP's daarin en die Commons word gesien as 'n wieg van demokrasie, waar selfs 'n regering met 'n groot parlementêre meerderheid kan sien dat die meerderheid agteruitgaan as partylede teen die regering stem - soos die studiegeldvraagstuk in 2004 demonstreer. . Met die uitsondering van tussenverkiesings, moet elke LP in die Commons elke 5 jaar voor hul kiesers gaan. Die belangrikste funksie van die Commons is om die regering se wetsontwerpe te beoordeel en daaroor te stem - daarom het hulle 'n belangrike inset oor hoe wette in hierdie land gemaak word.
Sommige mense sal argumenteer dat een van die belangrikste funksies van die House of Commons is dat dit die belangrikste politieke forum in die land is waar dit, wanneer dit in sitting is, menings kan uitruil tussen die woordvoerders van die regering en die opposisie.
Die idee van 'n politieke teorieforum word in werklikheid verder gevoer deurdat die keuse van die regering na 'n algemene verkiesing 'n saak van die Commons is in die sin dat:
q word verwag dat die leier van die party met die grootste aantal LP's (nie noodwendig die grootste aantal stemme nie) premier sal word.
q en dat die Eerste Minister dan die politieke regeringshoofde (die kabinet en ministers) uit bestaande parlementslede van die parlement verkies (hoewel daar ook ongeveer 25 uit ongeveer 120 uit die House of Lords gekies is). Die belangrikste kabinetsposisies word egter gegee aan die dienende LP's van die Volksraad.
Hierdie foto van die Commons as 'n direkte makelaar van regerings is waarskynlik oordrewe. Die keuse word nou grotendeels deur die kiesers bepaal, sodat die regering regtig verkieslik op verkiesingsnag is en nie 'n week of wat later as die parlement eintlik vergader nie - tensy miskien 'n party 'n algehele meerderheid wen wat nie in die moderne tyd in die Britse politiek voorgekom het nie. . Die teenstrydige interpretasies wat hier aangebied word, is as twee verskillende modelle gekategoriseer:
- die Westminster-model - mag vloei van die kiesers na die Parlement wat die uitvoerende gesag kies en beheer;
- of die Whitehall-model - die kiesers kies die regering en die parlement is daar om die keuse as 'n kieskollege te bevestig en dan om die regering te dien en te verseker dat dit effektief werk volgens sy mandaat. Die rol van LP's is op hierdie siening om 'n regering se program te vergemaklik en te verbeter deur dit te ondersoek en te toets, maar uiteindelik goed te keur. Kortom, die parlement is 'n kritiese eerder as regeringsliggaam.
Hierdie hoofrol word versterk deur die televisie-vertoning van die parlementêre verrigtinge wat in November 1989 begin het. Die televisiedekking is egter nogal verstom en is geneig om tot kort uittreksels uit die vraetyd beperk te word. Groot debatte word egter gereeld per radio uitgesaai.
Die parlement is nou feitlik die enigste bron van wetgewing. Die belangrikste, maar baie beperkte, uitsondering is wetgewing onder die voorreg, bv. met betrekking tot staatsamptenare by GCHQ. Hierdie bevoegdheid om te wettig is veral belangrik in soverre artikel 4 bepaal dat slegs die Parlementswette (en nie die voorreg soos in vroeëre gemeenregtelike gevalle erken nie) die heffing van belasting magtig. Gesamentlik is hierdie artikels van uiterse belang om te verseker dat die uitvoerende rekenings aan die parlement en albei die parlement 'n mate van hefboom oor die regering gee. Die regering het voortdurend belastingtoelaes nodig (die jaarlikse begroting is ongeveer £ 250 miljard). Vanweë die werking van die Parlementswet 1911-49 en die konvensie, is die House of Common in hierdie aangeleenthede baie belangriker as die House of Lords.
Maar net soos met die eerste funksie, kan 'n mens die mag van die Parlement oordryf. In werklikheid reageer die parlement grotendeels op wetgewing wat deur die regering ingestel is. Dit begin nie 'n eie wetgewende program wat sy eie beleid weerspieël nie, en 'n paar wette word goedgekeur wat nie deur die Regeringsministers geborg word nie (d.w.s. Soos voorheen, word gesê dat ons grondwet die idee van die parlementêre regering veranker. Dit beteken nie dat die parlement regeer nie, maar dat die regering deur die parlement moet werk.
Bestudeer die beleid en administrasie:
Daarna het die Commons die taak om die regering se beleid en die bestuur van sy beleid te ondersoek. Die parlement het weereens 'n paar eie beleidsrigtings en beslis geen koherente algehele program wat die van die Regering teenstaan ​​nie - dit is hoofsaaklik om die regering se beleid en optrede te ondersoek en daarop te reageer. Die alternatief vir die regering is die amptelike opposisie, nie die parlement per se nie
'In plaas van die funksie van bestuur, waarvoor dit radikaal ongeskik is, is die regte amp van 'n verteenwoordigende vergadering om die regering dop te hou en te beheer.' J S Mills
Daar word verwag dat die parlement die regering sal onderhou, ondersoek en beïnvloed eerder as om die regering te blokkeer. Die meeste LP's word immers verkies op grond daarvan dat hulle die regering se beleid steun. Die parlement bied dus legitimiteit aan die regering in die sin dat die goedkeuring daarvan gesien kan word as die toestemming van die kiesers.
Die Verenigde Koninkryk het 'n verteenwoordigende demokrasie eerder as 'n deelnemende demokrasie. LP's, nadat hulle verkies is, is nie die direkte agente van die kiesers nie, maar word toegelaat om 'n wye diskresie te hê om hul kiesers te verteenwoordig soos hulle goeddink. Die kiesers het nie verder gesê nie, hetsy deur referendum of andersins, maar onderskryf bloot die verkiesingstyd - moontlik so ver as elke vyf jaar - een of ander kandidaat. Hierdie standpunt is tot 'n sekere mate verander deur 'n toename in partyaktivisme in die Arbeidersparty / regering en meer algemeen deur 'n groei in drukgroepe na 1945.
Die finale taak van die Commons is die regstelling van spesifieke griewe. Alle LP's, selfs die premier, word verkies deur 'n spesifieke plek (kiesafdeling) waarin hulle die enigste verteenwoordiger en skakel met die parlement is. Hieruit volg dat dit gesien word dat hulle kiesafdelingsbelange en -verantwoordelikhede het. Met ander woorde, hulle stel vrae of stel sake in debat oor die probleme van hul omgewing en kiesers. Hierdie werk word gereeld informeel en agter die skerms gedoen deur vergaderings in die kiesafdeling en deur briewe aan en onder bespreking met ministers of amptenare. LP's ontvang miljoene briewe per jaar hoofsaaklik van hul kiesers (soveel as 50%). Die meerderheid van hierdie briewe handel oor individuele aangeleenthede - raadsbehuising, welsynsvoordele en so meer. Daar word beweer dat die insette ongeveer 40.000 letters per MP per jaar is en die opbrengs ongeveer 30.000, dus hierdie werk is 'n belangrike deel van die werklas sowel as 'n belangrike bron van inligting. Die politieke impak daarvan kan nasionaal beperk word, maar is plaaslik beduidend. Die LP kan 10% van die kiesafdelings vergader, en hoewel daar gereken word dat die beste pogings slegs ongeveer 1500 stemme werd is, kan hierdie getal die uitslag in ongeveer 20 kiesafdelings beïnvloed.
In 'n verslag van die Fabian Society in 1998 word aangedui dat daar te veel parlementslede is en dat hulle te veel kiesafdelingswerk doen waarmee hulle nie goed genoeg is nie. Dit beveel aan dat die aantal parlementslede met 200 verminder word en dat 'n parlementêre amptenaar aangestel word om na individuele griewe te kyk.
'N Ander aspek van die regstelling van griewe is privaatwetgewing, dit wil sê wetgewing wat deur private individue geborg word. Dit is nou relatief skaars, hoofsaaklik omdat die parlementêre tyd dit nie toelaat nie. Plaaslike wetgewing is soortgelyk, dws wetgewing wat deur plaaslike owerhede geborg word en slegs op hul eie gebied van toepassing is, bv. West Yorkshire Act 1980. Dit is weereens skaars aangesien tyd dit nie toelaat nie.
Die Commons vervul hierdie rol uiteindelik deur openbare petisies te ontvang wat dan aan die betrokke Minister gestuur word, wat na verwagting 'n antwoord sal afdruk, of selfs indien dit dringend gedebatteer kan word. Die versoekskrif is 'n toenemend gewilde manier om die politieke profiel van 'n saak te verhoog. Dit is ook 'n manier om 'n geringe deelname deur die kiesers aan die parlement te laat deelneem.
Kyk die video: Watch again: Wednesday in Parliament - MPs reject Boris Johnson's call for an early general election (Oktober 2021).