Waarom ek my kinders aanmoedig om te ry - Diverse
Stapry leer hulle geduld.
Hulle het meestal in die VSA grootgeword. Toe ons na die Verenigde State na Argentinië vertrek, het hulle steeds die blywende houding van: "Hulle wil hê wat hulle wil, en hulle wil dit NOU hê." Ordelik, voorspelbaar, gemaklik, gestruktureerd.
Ek voel dit is my werk as hul ma om hulle van daardie vlak van verwagting van die wêreld te verbreek. Ek dink daar is ongelooflike voordele om te leer om te gaan met die vloei en die stywe struktuur te laat vaar. Ons kan binne twee minute of twee uur opgetel word. Hoe dan ook, ons sal uiteindelik kom waar ons ook al gaan. Todo bien.
Stapry leer hulle deernis.
Hierdie kinders weet hoe dit is om lang afstande te stap. Om in die gietende reën of in 'n verstikkende hitte te wag sonder motors te sien. Om deur bakkies met baie leë ruimte in die agterste kajuit geslaag te word, gaan dit presies waar hulle is, maar dit stop nie.
Ek het gesien hoe my kinders keer op keer hul ervaring toepas - as ons in 'n motor is, is hulle die eerste wat skree dat ek elkeen en almal wat 'n rit nodig het, gaan haal. Dit maak nie saak of ons baie (of enige) fisieke ruimte in die motor het, of of ons slegs 'n paar kilometer rit kan bied nie - hulle weet dat dit beter is om te doen wat u kan, as om niks te doen nie.
Stapry leer hulle dat dit oor die reis gaan, nie die bestemming nie.
Daar was 'n tyd toe ons nogal baie met die bure in die stad inry, en my dogter lewer kommentaar op hoe vervelig dit vir haar geword het om stad toe te gaan. Vir haar het dit nooit gegaan om in die stad in te kom nie, dit het gehandel oor die onbekende - watter nuwe persoon sou sy op pad kon ontmoet, watter vriendelike verdwaalde honde en katte sal ons volg as ons stap? Vir my kinders is hitching amper soos 'n sport. Wie kan die oulikste voertuig inhaal? Die vreemdste? Wie kan die motor kry met die meeste mense wat reeds ingepak is om voor ons te stop? As ons in twee groepe verdeel word, watter groep sal dit dan eers tuismaak (verloorders moet aandete kook!)?
Ons het op volle skoolbusse op pad skool toe gekry (dink aan hoe vinnig daardie bestuurder in die VSA afgedank sou word!) Op 'n leërtenk ry ons bo-op houtblokke agter in 'n houtvragmotor en moet gaan na die gruisput in die kajuit van 'n sementmenger, op grondfietse, en my persoonlike gunsteling ... agter in 'n ambulans. Wie onthou selfs waarheen ons destyds op pad was? Wie gee selfs om? Dit was die avontuur van die reis wat by ons gebly het.
Deur aanmekaar te hou voel hulle verbonde.
In die VSA het ons nooit eens die bure ontmoet wat drie deure woon nie. Of twee deure aan die ander kant. Dit was te maklik om in 'n hartseer, geïsoleerde borrel te bly, want dit is hoe almal rondom ons die gemaklikste voel. Hitching bars wat vinnig vinnig borrel. Ons het soveel nuwe vriende en feitlik al ons bure ontmoet deur net in hul motor te klim en gedwing te word om op 'n baie regte, onmiddellike manier met hulle te kommunikeer.
Hulle vertel ons van plaaslike nuus, deel skinder, nooi ons uit na hul verjaardagpartytjie, deel mate speel hul gunsteling musiek vir ons… terwyl hulle ry, val hulle ons gereeld af, gewapen met appels van hul eiendom, of 'n sak okkerneute, of 'n katjie - wat ook al. En die volgende keer as hulle ons op pad sien met ons duime, stop hulle. Want nou is ons soos ou vriende.
Hitching wys vir hulle dat daar 'n klein dingetjie bestaan karma.
Hulle vind dit uit. U kry terug wat u daar weggooi. Staan aan die kant van die pad met 'n woelige gesig, skop rotse en veg met jou suster. Niemand gaan vir jou stop nie, en kan jy hulle blameer? Ek wil hulle ook nie in my motor hê nie. Begin vloek elke motor wat nie stop nie, en op een of ander manier lyk dit of die res wat volg, ook nie stop nie.
Dit lyk asof die heelal baie goed weet hoe om mense met kranksinnige mense te hanteer, wat om die een of ander rede voel dat bestuurders 'verplig' is om vir hulle te stop. Maak oogkontak, glimlag opreg na almal, handhaaf 'n positiewe 'houding van dankbaarheid', maak nie saak wat nie, en my kinders het uit ervaring gesien dat dit hulle baie verder op die pad kry.
Stapry bewys vir hulle dat reis nie van geld hoef te afhang nie.
Dit is waarskynlik die belangrikste les wat ek hoop dat hulle uit die haak. Nadat ek 'n enkelma geword het, het ek 'n paar vlugtige paniekbevange oomblikke gehad waar ek gedink het dat ek nie veel sou kon reis nie as gevolg van my nuwe finansiële 'beperkings', sal ons dit noem. U kon my hart net so uitgekap het, my vlerke geknip en my in 'n hok geplak het. Die gedagte om nie te kon reis nie, maak my die hel bang.
Toe besef ek: solank ek twee bene en 'n duim het, is daar geen plek waar ek nie kan uitkom nie. Dit was die mees bevrydende besef. In die armste (finansieel) oomblikke van my lewe het ek eintlik die meeste kilometers afgelê. Net om vir myself te bewys dat ek kon. Ek wil hê dat my kinders moet leer dat daar geen verskonings is nie. As jy geld het, wonderlik. Reis. As jy nie geld het nie, wonderlik. Reis meer kreatief. Maar reis.