Cro-Magnon-terrein[wysig | wysig bron]
’n Patologiese ontleding van die skelette wys dat die mense in dié tyd ’n fisiek moeilik lewe gehad het. Benewens infeksie, het verskeie van die individue nekwerwelbeserings gehad; die vrou het ’n tyd lank oorleef me Last update: November 18, 2010 07:35:19 AM
In Tabel 1 word die verandering in gemiddelde lewendige massa van elke groep van die onderskeie diererasse vir die betrokke proefjaar aangetoon. Eindmassas is net voor slag. Alle diere word na 12 maande geslag en die karkasse gegradeer. Wol- of haarproduksie sowel as die geslagte massa en gradering word nie in Tabel 1 weerspieël nie. Die begin en eindmassas is op ’n kleinvee-basis verder met behulp van die Jones en Sandlandmodel verwerk.
TABEL 1 Gemiddelde verandering van lewendige liggaamsmassa (Kg) van elke ras en groep
Daar bestaan duidelike verskille in liggaamsmassaveranderinge (uitgedruk as % toename) tussen die skaap groepe en dié van die Angorabokgroepe. Hierdie verskille (swakker prestasie) is heelwaarskynlik tewyte aan die afwesigheid van ’n struikkomponent in die dieet van die Angorabokke. Ooreentemmende verskille tussen die swaar en medium belading tussen die skaapgroepe kom ook voor. Wanneer die rouwolproduksie van die Merinogroepe in aanmerking geneem word verskil diereprestasie, gemeet deur liggaamsmassaverandering, nie merkbaar tussen die Merino en Dorpergroepe, nie..
Hierdie veranderinge in liggaamsmassa is met behulp van die Jones & Sandlandmodel verwerk en die resultate word in Figuur 1 aangetoon.
Wanneer die produksie krommes van die skape, Figuur 2, gekombineer word met die verandering in die toestand van die weiveld by die swaar (1Kve/ha) en medium (0.5 Kve/ha) belading is dit moontlik om ’n riglyn vir die optimum of volhoubare peil van belading by skape vir die veeboer neer te lê
FIGUUR 2 Algemene kromme om optimum weidingkapasiteit aan te toon
Elke ras het op dieselfde weiding ’n eie unieke weidingkapasiteit wat nie noodwendig die huidige aanbevole norm mag wees nie.
Kombinering van rasse of tipes diere gee aanleiding tot die beter benutting van veld en ’n beter produksie.
By ’n ligter as optimum weidingkapasiteit (15% laer produksie per hektaar) is dit moontlik dat die toestand van die weiveld onder normale bestuursbeginsels kan verbeter.