Giardino Torrigiani - 'n reis na - 'n reis na die Torrigiani-tuin - Tuinmaak - 2021
Geskiedenis van die Torrigiani-tuin
Die Torrigiani-tuin is een van die groot groen gebiede wat nog in die middestad van Florence oorleef. Dit is 'n klassieke voorbeeld van die romantiese styl van die vroeë negentiende eeu en kan spog met 'n perfekte bewaringsstaat. In die sestiende eeu het die gebied aan die Torrigiani-familie behoort, maar toe die stamvader aan die einde van die agttiende eeu uitgesterf het, het kardinaal Ludovico Maria Torrigiani die land gegee aan sy agterkleinseun Pietro Guadagni, wat die park en die casino begin bou het. Later is nuwe grond bygevoeg en die tuin het 'n oppervlakte van tien hektaar bereik. Dit was Luigi Cambray Digny wat die opdrag gekry het om die park te ontwerp. Hy laat hom inspireer deur Engelse tuine ryk aan esoteriese voorstelle en deur Masonic-simbole by te voeg.
Die ingang na die park
In afgeleë tye was die hoofingang na die Torrigiani-tuin in Via de 'Serragli geleë en van daar begin die simboliese paadjie. Om besoekers te verwelkom, was die beeldhouwerk van Osiris, die god wat gekoppel is aan die wêreld van landbou, sowel as dié van die dooies en die opstanding. Die werk is altyd op dieselfde plek en ondersteun die borde waarbinne die reëls wat vir die klante nagekom moet word, steeds gegraveer is. In 1824, die jaar van die opening van die publiek, het die tuin 'n gebied gereserveer vir die beweiding van wilde diere. Die ingang word al vir etlike jare afgelei na nommer 53 van via del Campuccio. Sodra u binnekom, sien u die beeldhoukompleks van Pio Fedi wat Seneca in die geselskap van Pietro Torrigiani uitbeeld.
Nie ver van die huidige ingang van die Torrigiani-tuin af nie, is die grot van Merlin. Die legendariese karakter het die taak gehad om die innerlike krag wat hy gehad het aan die toeskouer te lok en wat hy volgens sy wil kan gebruik. Die binneste deel van die mure wat die tuin bevat, was eens met fresco-skerms en versierings geïnspireer deur antieke ruïnes. Ongelukkig het die atmosferiese middels die geheel van die skilderye byna verwoes, en daar is min uittreksels wat nog ontleed kan word. Wandel tussen die argitektuur van die park en is 'n opdraande pad wat na 'n amfiteater lei. Hierdie plek is nooit vir teateropvoerings gebruik nie, omdat dit nie baie geskik was om 'n groot aantal mense te bevat nie, maar is gebou vir 'n suiwer simboliese verwysing na besinning.
Torrigiani Garden: Die parktoring
Die tweede deel van die tuin is heeltemal skadu: 'n duidelike verband met die nag en die dood. Daar is talle beeldhouwerke wat urne, uile en slange uitbeeld, en dit is moontlik om te let op die teenwoordigheid in 'n valse ossuarium. Aan die einde van die paadjie vind ons die lig en onder 'n klein heuwel is daar 'n krematorium. Die verbrande liggaam draai na as en styg deur 'n skoorsteen tot 'n toestand van voortreflike kennis. Die toring wat oor die klein kunsmatige heuwel uitkyk, styg tot 'n hoogte van twee en twintig meter en is in 1824 gebou. Hierdie toring het twee verskillende doeleindes: die eerste is om die familiekam wat die park wou oprig te herroep, terwyl die tweede betekenis kan gevind word in die Vrymesselaarsimbole van die hele tuin.