Ekko Onesies | TeePublic
Browse › Ekko › Onesie
Ekko Colors Are Beautiful Onesie
League of Legends EKKO Onesie
Main Tag Gaming T Shirts Onesie
Ekko! League of Legends Onesie
Crazy in the Head Onesie Greece, 2019 Commission Work Programme and trade | Europska komisija
Weekly meeting11 srpanj 2018Brussels, Belgium Chris – Hoofstuk 4 | SkalkSkryf
« Slaap, `n wonder soete ding
Volmaan 23/06/2013 »
Chris – Hoofstuk 4
Junie 20, 2013 deur Louwie
NAUTHIZ: Noodsaaklike Pyn.
Werk met die skaduwee, jou donker kant, stel ondersoek in na dit
in jou natuur wat swaarkry en skade na jou toe aantrek.
Oudominee het vir een of ander rede van die preekstoel afgeklim en nadenkend langs die kis kom staan. Moedeloos voor iets wat hy nie verstaan nie, waarvoor hy geen logiese rede kon gee nie. Verslae voor die onnadenkende genadeloosheid van die dood, ‘n hiëna laggend-medoënloos op die spoor van sy prooi.
Sonder enige teken van entoesiasme prewel hy die ou geykte ” die Here het gegee, die Here het geneem —-” versie met die volle wete van die niksseggende en troostelose inhoud daarvan in die aangesig van ‘n alles vernietigende, oorweldigende Niks.
Swart. Die dood is swart. Swart soos die lewe vir Chris was toe hy, nog ‘n bog kind, aan die einste predikant op huisbesoek vra; “maar dominee, as daar ‘n alwetende, almagtige en alomteenwoordige God is, hoe op aarde is ‘n sondeval dan moontlik?”
“Verdoem!” Roep die dominee in ‘n bulderende stem van neffens die kis af. “Verdoem is die lasteraars en spotters, die kleingelowiges!” Hy kyk die kis beskuldigend aan en slaan ‘n donderende hou met sy vuis op die blinkverniste voetenent van die skitterende kis. “Verdoem tot die onblusbare vure van die hel vir ewig is jy!” Hy gluur die kis woedend aan.
Maar hy wat Chris is wou weet, soos die handjievol enkelinge oor die wêreld heen nog altyd wou weet; waarheen en waarom gaan dit alles? ‘n Handjievol mense wat weier om die absurde te deurleef, wat weier om nar te speel in ‘n kosmiese sirkus as ‘n paar silwerlinge die enigste beloning is.
Hy wou weet, ten alle koste.
PP bekyk die kind met ‘n meewarige glimlag op en af. Peinsend. “Net soos ons jou leer ken het, nie waar nie Neef? Moes altyd weet. Het nooit geleer wanneer om jou mond te hou en op te hou om jou onnosel vrae te vra nie. Sou bloedbek bly staan, maar vra sou jy vra asof dit die einde van die wêreld was. As jy maar liewer meer gedoen het en minder gedink het, het dit dalk beter met jou gegaan, beter met almal wat met jou koue, veroordelende afsydigheid moes saamleef. Onstabiel van geboorte af as jy my wil vra.
“Liefdeloos. En tog was daar maar altyd `n ou los dingetjie of twee wat om jou bly rondhang het, soos skoothondjies agter jou aangedraf het. Los meisies aan die voete van die kamtige Meester. En soms in sy kooi ook?” sê vra hy smalend.
“Maar as die Vader dan alwetend is dominee,” het hy daardie dag aangehou, “sou Hy tog kon weet dat Sy skepsels later met die appelboom se vrug tot die volle kennis van hulle naaktheid sou kom?”
Dink, dit het hy sy lewe gemaak. Met sy intellek as wapenrusting sou hy die lewe stormloop en meestal bebloed en swaar gewond na die gees uit die stryd tree. Want in die kleinburgerlike gemeenskap met hulle stagnante middeleeuse waardes waarin hy homself bevind het, is die grense waarbinne gedagtes en idees verdra sou word baie duidelik en baie nou neergelê en jaloers deur kerk en gemeenskap bewaak. Net mense met selfmoord neigings, of geestelik versteurdes, sou dié grense verontagsaam.
In ons tragiese samelewing word lewe vergestalt in doen, in fisiese aktiwiteit, ( “in die sweet van jou aangesig ….”) daarom word ons boere eerder as
kunstenaars, handelaars eerder as denkers, hoere eerder as ballerinas; word ons skatryk geestelike boemelaars, bespot en veroordeel ons die wat nie ghries en olie aan die hande en grond onder die naels as bewys van manlikheid kan toon nie. Lag ons belt onder die boep met ‘n bier in die hand vir die wat vra na sin in die lewe. Noem ons hulle morbied as hulle nie saam kan spog oor die laaste ou meisietjie wat hy gespyker het, of weerlose “kaffer” wat hy bloedbek gedonder het nie.
“En as die Vader almagtig is dominee, waarom is die tragedie van die verdoemende appel nie voorkom nie, die boom nie wortel en tak uit die tuin geruk om die skepping so volmaak te bewaar nie?”
Daar was nou geen keer nie. Die vloedgolf van sy dwingende gedagtes moes uit voor hy verstik in die, vir hom ooglopend onversoenbare. “Kan al hierdie dinge dan gebeur het Dominee, ten spyte van ‘n almagtige, alwetende, alomteenwoordige Skepper? Dit is tog onmoontlik dat dit kon gebeur het sonder dat Hy vooraf reeds daarvan geweet het en dit ge-wil het? ‘n Sondeval, of ‘n beplande skuif met ‘n vir ons onbekende Groter Motief daaragter, of sommer dalk net vir die pret? En alles wat na die skepping gevolg het dominee, al die verkragtings, al die aanrandings, die gemolesteerde kinders, die moord, die atoombom, die hongersnood. Waar, Dominee, is die Liefde dan in die aanskyn van soveel pyn?
“En dan vertel hulle my, Dominee, dat die wat sterwe en in die hemel aanland onmiddellik ‘weet’ dat alles wat op aarde gebeur het, goed en reg is. Die afgestorwenes kan selfs afkyk op die aarde en sien wat daar aan die gebeur is. ‘n Man kan sien as sy dogtertjie van drie jaar verkrag en vermoor word, en
‘n ander kan sien waar sy vrou op straat aangerand en beroof word, en ‘n ma kan sien hoe haar seun twee arms en ‘n been in ‘n oorlog verloor, en hierdie geeste van die dooies wat normaalweg besorgd was oor hulle gesinslede, is skielik geensins besorgd oor die gruwelikhede wat nou met geliefdes gebeur nie! Hulle ‘weet’ dat dit reg en goed is!
“My god Dominee, hoe kan so iets wees? Word elkeen wat by ou Petrus se hek aankom ‘n voorraad kokaïne om te snuif of opium en ‘n pyp gegee om te rook sodat hy of sy vir die res van sy of haar verblyf in die hiernamaals in ‘n newel van geluksaligheid sweef, een met alles en lief vir almal en dood tevrede dat wat ook al met hulle gebeur het op Aarde of besig is om te gebeur met die wat nog in die lewe is, goed en reg is?.
“As dit alles so is Dominee, dan is ons dieper in die moeilikheid as wat ons gedink het. Dan is daar geen genade nie. Dan is daar geen liefde behalwe die liefde wat ons op Aarde aan mekaar kan bewys nie, en daarvan is daar bitter min, selfs in jou kerk.”
Die dominee staar die kis steeds aan, begin stadig agteruit van die kis wegbeweeg asof hy te bang is om sy rug daarop te draai of sy oog vir een oomblik daarvan af te vat. Hy bestyg die kansel ook, tot almal se verbasing, in trurat.
“Sê my Neef,” vra PP aan Chris, “dink jy `n onsigbare God het ‘n toekoms in ons postmoderne, wetenskaplike samelewing waar almal net glo in wat hulle kan sien en hoor en weeg en meet? `n Samelewing waar geld die maatstaf van jou menswaardigheid is, en jy selfs jou sondes kan loskoop!”
Onder die begrafnisgangers is daar nou ‘n onrustigheid. Net hier en daar snuif een nog, maar
meer grieperig as droefgeestig. Iets is besig om te gebeur.
“Liefde, broers en susters, net met liefde kan ons die bose oorwin,” fluister die dominee byna onhoorbaar aan die gemeente. “Net die liefde van God kan die sondaar red. Net die liefde van ‘n moeder kan haar kind …. “
Liefde. Bedrog. Dans van die dwase…..
Omdat Chris se eerste emosionele gewaarwording en belewenis in sy bestaan een van verwerping, van afsku en van haat was, kon hy vroeg reeds in sy lewe geamuseerd en onbetrokke toekyk hoe die mensdom homself sistematies vernietig deur sy selfsugtige en leuenagtige gebruik van die begrip liefde, kon hy elke Sondag in die kerk saam met die gemeente des Gods uit die mond van die leraar uit die Woord die vermaning van God aanhoor; die liefde is nie jaloers nie, vergeld nie kwaad met kwaad nie, is nie opgeblase nie …
Rooi opgehewe vingermerke op die groot man se wang.
En elke Sondag storm die gemeente asof begeesterd uit die kerk en haas hulle hulle huis toe om maar net weer Maandag met nuwe drif die week se sondes aan te pak. Daar is die skelm verhouding met die buurvrou of sekretaresse wat diskreet maar met passie voortgesit moet word. Daar is die besigheids transaksie wat onder die tafel deurgevoer moet word, ( almal doen dit tog, en buitendien is die geld vir die woonstel en motor wat die kinders op universiteit so nodig het). Daar is die pornografiese tydskrif onder in die lessenaar se laai wat af en toe deurgeblaai word of die “volwasse” video wat saam met vriende gekyk word, en dan is daar pa se dogter ….
PP het oënskynlik belangstelling in die gebeure rondom hom verloor en sit half ingesluimer, maar steeds met ‘n glimlag van genoegdoening op sy gesig.
Izak lyk soos altyd ietwat verdwaas, half uit die veld geslaan, asof hy nie weet wat presies rondom hom aangaan nie, nie regtig kan glo dat wat ook al aangaan, besig is om te gebeur of selfs kan gebeur nie. Soos die dag in die roostuin met die rooi vingermerke op sy wang.
Chris se ma het hom gebaar … en hom vergeet. Sy het met haar jong lewe voortgegaan, driftig soos altyd, en ‘n kind grootgemaak wat sy nie gebaar het nie, ‘n vreemdeling. Sy het hom gebad en gevoed en aangetrek en soms met sy penis gespeel onder die voorwendsel dat die voorvel gereeld heen en weer oor die glans beweeg moet word om ontsteking te voorkom. Sy was nie sy Ma nie en hy was nie haar kind nie. Koud en afsydig en liefdeloos was die verhouding dus van die begin af tussen die twee. So het almal wat die gesin geken het aan my vertel.
Die meisie in swart het intussen ongemerk opgestaan en sit nou kaalvoet in ‘n volle lotusposisie op die mat voor die kansel aan die kopkant van die kis. Langs haar sit sersant Hendrina Brand. Hy het sy skoene uitgetrek en sit soos sy in `n volle lotusposisie. Met sy oë half gesluit, balanseer hy sy notaboek op sy een knie en maak angstig aantekeninge daarin.
Om die kis het die meisie ‘n lang rooi satynserp in ‘n strik gebind, ‘n wierookstokkie is op die kis staangemaak en spiraal ‘n dun grys rookpluim hemelwaarts. In haar hand hou sy ‘n eksemplaar van “The Tibetan book of the dead” waar uit sy met ‘n praat-sing stem voorlees aan die ontslapene: “O nobly-born, that which is called death hath now come. Thou art departing from this world, but thou art not the only one; death cometh to all. Do not cling, in fondness and weakness, thou hast not the power to remain here. Thou wilt gain nothing more than wandering in this Sangsara. Be not attached to this world; be not weak. Remember the precious Trinity.
“O nobly-born, whatever fear and terror may come to thee in the Bardo, forget not these words; and, bearing their meaning at heart, go forwards;”
Beelde uit sy verlede staan tou om koorsagtig deur sy verstand te jaag, verdring mekaar sodat slegs onsamehangende fragmente skreeuend deur die doolhof van gisters skeur.
Die kind het stil en stom met sy krom lyf deur die koel gange van die huis gesluip. Van uit donker hoekies het twee donker oë die wêreld dopgehou en in stilte gesien wat verborge moes bly.
In die roostuin kon hy hulle stemme die dag hoor; driftig. Sy weer skril skreeuend buite beheer. Sy pa se diep stem stil, stamelend, pleitend soos so baie maal vantevore. Uit die donkerte het twee bang oë oor die onderdeur geloer. In die helder somerson met ‘n krans van helderkleurige rose om hulle staan die twee driftig teenoor mekaar, are tot barstens gebult teen die nek, ‘n hand wat asof in stadige aksie agteruit beweeg en dan opruk om met ‘n dawerende slag tussen die stil rose teen die wang te klap. Granaatrooi vingerhale teen die stoppelbaardwang van ‘n verdwaasde, sagmoedige reus. Granaatrooi letsels permanent ingebrand op die reeds swaar verwonde gees van die skim van wat ‘n kind kon wees.
Verwilderd en beangs het hy die vertroosting van sy skemerwêreld in gevlug. Verwond asof die woedende hand sy eie wang geskend het.
“Sien in u geestes oog, broers en susters,” sê die dominee “die perfekte prentjie van ‘n moeder en haar
kind hand aan hand wegstap oor die werf. ‘n Prentjie wat liefde uitstraal, die liefde wat ‘n gesin bind, volmaak harmonieer. ‘n Prentjie wat dit versinnebeeld wat vir ons as Christenmens heilig is.”
Maar in die nag het hy beangs en natgesweet geworstel met drogbeelde van vingernaels wat drup van bloed en geskende gesigte waarvan die vel losgeskeur en bebloed rond flap met elke gillende beweging. Het hy homself wakker geskreeu en dan die res van die nag soos ‘n dwalende gees geruisloos en bang deur die slapende huis gedwaal en gehuil van blydskap as die hane in die agterplaas die dagbreek aankondig.
“Die liefde. Is dit die sensasie wat die baba beleef het na die manipulasie van sy voorvel wat hom telkens onwillekeurig en onwetend met ‘n ereksie gelaat het?” het Chris eendag aan my gevra gedurende terapie. Wat sê ‘n mens vir so ‘n kind?
PP het intussen uit sy sluimering ontwaak en strek hom behaaglik uit. Met sy vingers agter sy kop inmekaar gestrengel en sy arms ontspanne agteroor gestrek, kyk hy die dominee rustig aan. “Twak” sê hy uit die bloute en sonder ‘n sweem van emosie of drif. Hy bly ‘n ruk lank stil en staar stip na die kis. “Alles ‘n groot klomp twak!” sê hy dan skielik weer.
“Gee hom `n ‘blowjob’” fluister hy skaamteloos en grinnik in die rigting van die dominee. “Daar bestaan nie so ‘n ding soos liefde nie. Almal gee hoog op oor die kamtige liefde en val dan oor hulle eie voete in hulle haas om mekaar by die eerste en beste geleentheid te vermoor. Jy behoort dit tog te weet Neef, nog beter as ons almal dalk, nie waar nie?” Hy lag spottend sodat sy maag op en af ruk.
“Vir die eerste maal in ‘n lang tyd kan ek weer met jou saamstem PP” sê Izak. Is dit `n rooi skynsel van vingermerke wat dofweg op sy wang gloei?
“Dit is veral ‘n mooi woordjie wat sy baie slinks kon aanwend as dit haar gepas het, veral in die openbaar waar sy martelaar kon speel. Onthou hoe histeries sy, die geskokte moeder, gereageer het die dag toe die kind amper in die dam verdrink het. Skielik was sy so lief vir hom dat sy nie sonder hom sou kon lewe as hy daar verdrink het nie!”
Dit was een van daardie dooie, stil dae op die werf, en warm. Sy drie en ‘n halfjarige nuuskierigheid het hom deur die rietbos op wankelende beentjies teen die trappies van die plaasdam opgedra. ‘n Klein handjie het huiwerig die blink oppervlak van die dam gestreel, na sy eie beeld in die water gevat, eers huiwerig-bang en later manhaftig uitgelate. Sy lag het naaldekokers van koers gedwing, klein vissies die dieptes af laat skarrel. Net die ou dom paddavissies het bot saam bly bondel.
Die handjies het dieper die koel donkerte in gegryp, op die oppervlak geplas sodat sy klere nat aan hom gekleef het. Hy het sy hand uitgelate opgelig om hard op die water te slaan sodat die water woes oor hom kon spat, en sy balans verloor. Op dieselfde oomblik het iets hom hard tussen die blaaie gestamp. Net voor hy onder die water verdwyn, het hy beangs oor sy skouer gekyk en goudblonde hare in die son sien blink. Daar was ‘n glimlag om haar mond en ys in haar staalblou oë.
“Die liefde!” snork Izak. “Jy weet, ek wonder nou nog wat regtig daardie dag by die dam gebeur het. Sy’t gesê die kind het in die water geval en sy het hom van verdrinking gered. Wat ek jou nog nooit vertel het nie, is dat die ou tuinjong vir die ander werkers op die plaas vertel het dat hy self gesien het hoe sy die kind in die water in gestamp het, en dat sy self in die dam geklim het en die kind herhaaldelik onder die water gedruk en daar gehou het. Hy het glo gesê dat sy
met die duiwel gepraat het terwyl sy besig was om die kind te verdrink, want, sê hy, met wie anders praat jy as jy so ‘n lelike ding doen! Hy glo tot vandag nog dis net sy geskreeu wat die kind se lewe gered het. En dit is heel moontlik so. Sy het die kind gehaat van die eerste oomblik af.”
“‘n Mooi woordjie, die liefde, wat ons soos ‘n vloek met ons saam dra sedert die pretensieuse Victoriaanse tyd toe normale seksuele gedrag vuil en afstootlik geword het en verdoesel moes word onder ‘n waas van romantisme.
“En sedertdien moes elke paartjie wat in hulle onkunde die ‘ekstase’ van seks wou beleef, eers ‘n draai voor die kansel gaan maak en ‘n ewige eed van liefde voor die gemeente loop aflê ten spyte daarvan dat hulle van kindsbeen af sien hoe Ma en Pa mekaar uit woede en jaloesie met messe en byle en ander stomp voorwerpe rondjaag” lag PP. “En na ‘n baie kort tydjie vind hulle ook maar soos hulle ouers uit dat seks toe nie so wonderlik is nie en daarmee saam vlieg die groot liefde by die agterdeur uit. Liefde my agterent man! Die arme simpel mensdom verwar liefde oplaas met lus.” Sy maag skud weer gemoedelik op en af van sy lekkerkry lag.
“En lus, die grootste dryfveer van menslike handeling,” sê Izak, “is, paradoksaal genoeg, ook die grootste sonde in die oë van die kerk. Daarom moet lus, ‘n dood normale verskynsel by alle lewende organismes in die ganse skepping van God, by veral die Protestant verdoesel word, maar verkieslik totaal onderdruk word omdat dit van die duiwel is.”
“Ja, dit kan ook beswaarlik anders, die gedagte aan seks as doodsonde,” sê PP. “As daar in gedagte gehou word dat die grootste gees in die kerkhervorming, Maartin Luther, ‘n absolute afsku selfs maar net aan die gedagte van seks gehad het. Seks was vir hom nie net afstootlik nie, dit het hom met ‘n weersin vervul wat hom naar gemaak het. Hy het dit gehaat met ‘n wrewel. En die kerk het die afwykende lewensbeskouing met albei hande aangeryp en self daarmee op loop gegaan.
“Hy was ‘n siek mens, ‘n begeesterde anti-Semiet wat Jode voor die keuse wou stel om of bekeer te word tot die Christendom of om dood gemaak te word, hy was oortuig daarvan dat hulle huise en besighede in elk geval afgebrand behoort te word net omdat hulle Jode was en dus deelagtig aan die dood van Christus.”
“Maar hy het die ganse wêreld op sy kop gekeer, na hom sou niks ooit weer dieselfde wees nie,” sê PP. “Soos ek nog altyd sê, diesulkes is God se uitverkorenes, Hy is lief vir hulle omdat hulle die guts het om die wêreld te verander, of dit nou is deur ander onskuldige mense genadeloos uit te wis in Sy naam, of om groot geldryke tot stand te bring wat armes nog armer maak en rykes nog ryker, of maar net om ‘n kernbom te bou wat ganse stede kan verwoes.
“Sonder hierdie magtige, selfsugtige, ongenaakbare leiers kan daar geen vooruitgang in God se skepping wees nie. Soms verwoes dit, maar meermale bou dit, en vooruitgang is waaroor dit oënskynlik in die skepping gaan. Of dit nou Hitler is wat die verandering bewerkstellig of Henry Ford, die doel is dieselfde. En altyd onder die dekmantel van die liefde, liefde vir jou eie land en mense soos Hitler betoog het, of liefde en besorgdheid oor my werknemers/gesinslede/die volk of wat ook al.”
Die liefde, inderdaad. En ‘n toonbeeld van ware Christelike liefde en voorbeeldigheid was sy gewis
later in die dag, is aan my vertel, toe sy vir die dominee koek en tee bedien, vir hom vertel van God wat Sy hand van liefde en beskerming na haar kind uitgestrek het. Daar was trane van aandoening in haar oë, en die dominee self het ‘n nattigheidjie uit die oog gevee.
Buite by die dam het `n bloedjong speurder op sy knieë in die rietbos rond gekruip op soek na iets. Sy uniform was van modder besmeer en daar was modder spatsels op sy gesig. Hy het noukeurig sketse en aantekeninge in sy notaboek gemaak, ook van die paddavissies in die dam.
Hy het die tuinjong nader geroep en, terwyl hy self met sy uniform en skoene aan in die dam geklim het, het hulle `n lang gesprek in fluistertoon gevoer.
“Meneer,” het hy aan die tuinjong gevra, “het u vandag die leivore beman?”
“Ja meneer,” het die tuinjong geantwoord. “Ek het die sluise getrek vandag.”
“En het die water goed geloop?” het die speurder terloops gevra.
“Dit het goed geloop meneer, dankie.” Het die tuinjong beaam.
“Daar was onweer in die lug vroeg vanoggend?” het die speurder gevra.
“Ek het hom gesien meneer, daar was `n bedrukte,” het die tuinjong geantwoord.
“Die wind het van agter gestoot en die water geroer?” het die speurder gevra.
“Daar was rippels op die water meneer. Die son het gaan skuiling soek agter die wolke,” het die tuinjong geantwoord.
“Baie dankie vir u hulp,” het die speurder gesê en onder die water verdwyn. Hy het `n paar keer opgekom om asem te skep en dan weer na die dam se bodem geduik en daar rond gesoek.
Die dominee en die kind se ma was nog besig om tee te drink toe die speurder druipnat maar bedeesd in die deur verskyn. `n Poel water het om sy skoene op die veniel teëls gevorm.
“Dag broer,” het die dominee die speurder gegroet. “Ek het jou daar by die dam gewaar, waarna soek jy? Kan ons jou dalk help?”
“Ek ondersoek `n moord,” het die speurder saaklik gesê.
“`n Moord!” het die dominee geskok geroep. “Maar hier is niemand vermoor nie. Waarvan praat jy?”
“Nog nie,” het die speurder sag gesê terwyl hy stip na die kind se ma kyk.
“As daar nie `n moord was nie, wat soek jy dan?” het die kind se ma gevra.
“Kan u my dalk sê,” het die speurder direk aan haar gevra, “kan u my dalk sê of daar onweer in die lug was vroeg vanoggend?”
“Nie wat ek van weet nie, nee. Dit was `n heerlike sonskyn oggend,” het sy hom geantwoord.
“Dankie, baie dankie,” het die speurder gesê, “dit sal al wees, dankie nogmaals vir u samewerking,” en daarmee het hy omgedraai en die huis verlaat. Die plas water op die vloer die enigste getuienis van die vreemde besoek.
En die kind wat soveel genade ontvang het, en wat as vertoonstuk toegewoel in ‘n warm kombers in die dominee se geselskap toegelaat is, het my ook vertel dat hy toe weer die gevoellose blou oë agter hom sien flits en die hand tussen sy blaaie gevoel het. En die kind het gewonder hoekom sy ma hom so oneindig lief het in die teenwoordigheid van die dominee. ‘n Ysige koue het teen sy ruggraat afbeweeg. Die kennis en insig van sy drie en ‘n halwe lewensjare, kon die teenstrydigheid in sy ma se gedrag nie verklaar nie, ook nie die gevoel van doodsheid in sy eie gemoed nie. Daar was ‘n muur van ys tussen ma en kind. Dit was asof ons albei reeds dood was, het Chris vir my gesê.
Met die dat die dominee nou so aanhou met die beeld van die ma en die kind wat hand aan hand oor die werf stap bly ‘n voorval waarvan Chris my vertel het in my gedagtes opdoem. ‘n Mooi en aandoenlike poskaartprentjie was dit toe nie. Hy het my vertel van die keer, lank gelede toe hy nog kind was, toe sy ma op ‘n afstand van hom en sy pa staan, kappie op die kop teen die warm somerson, ‘n mandjie eiers in die hand. Sy sê iets onhoorbaars terwyl sy in ‘n koers in beduie. En die Chris vra aan sy pa; “Wat sê sy?” En die ma storm op die kind af en klap hom teen die kop dat hy teen die grond val.
“Praat jy weer so met jou ma en ek slaan jou dood jou moroon” skreeu sy. “Jy sal met respek met my praat, ek is nie jou maat nie. Geen kind jy en jou my in my gesig nie.
“En as jy met jou slap handjies te ruggraatloos is om jou kind maniere te leer, sal ek dit doen,” skel sy op sy pa wat verbaas staan en kyk na die kind wat sonder ‘n teken van trane, uit die stof uit opstaan.
“Sien in u geestes oog, broers en susters,” herhaal die dominee van die preekstoel af, “die perfekte prentjie van ‘n moeder en haar kind hand aan hand wegstap oor die werf. ‘n Prentjie wat liefde uitstraal, die liefde wat ‘n gesin bind, volmaak harmonieer. ‘n Prentjie wat dit versinnebeeld wat vir ons as Christenmens heilig is.”
In Betlehem is ‘n Kind in doeke toegedraai, moes die skrynwerker en die Kind se ma beangs vlug voor die bebloede swaard van haat. Maar op twaalf is Hy terug om te verkondig: “Ek ken die waarheid.” En terstond verdwyn hy van die aardbol vir die volgende agtien jaar. Op dertig maak hy weer sy opwagting en verkondig; “Ek ís die waarheid.” Vir sulke dwaasheid het die wyses van hierdie wêreld geen geduld nie. Vir Sy dapperheid word hy beloon met ‘n gruwelike marteldood; die enigste oplossing waarop ons altyd terugval as ons iemand nie begryp nie en ons ‘n sterk vermoede het dat hy meer weet as ons.
Uit die dagboek van Maria
10 Augustus (vG)
Die geheim van ‘n goeie opvoeding hang nie, (soos meeste mevrou Doktor en mevrou Dominee in hulle self verklaarde wysheid glo) daarvan af wat die naam van die skool is waarheen die bloedjies gestuur word nie, maar dat die opvoeding moet begin terwyl die kind nog in die baarmoeder skuil.
Die kind se opvoeding het amptelik vanoggend begin. Hy sal leer dat ek hom haat, hy sal leer om die gesig van die Grootmoeder te haat, hy sal gevoed word op drogbeelde uit die hel deur my gedagtes. Later sal hy ook leer van die alomteenwoordigheid van die Lig, en die onuitputbare krag wat daar skuil.
Maria se dagboek inskrywings laat geen twyfel oor wat daar by die dam gebeur het nie. Was sy toe reeds besig om van haar verstand af te raak, of is dit soos Izak lank reeds sê, dat sy lank voor die geboorte van die kind die spoor byster geraak het?
Die kind is gebore, afstootlik gebreklik. Dit maak dit nog makliker om hom te verafsku, dit sal ook veroorsaak dat die wêreld hom sal verstoot, wat dit nog makliker sal maak om hom te leer om die mensdom te haat.
Seks, en die energie wat dit genereer, het nog altyd ‘n groot rol gespeel in die manipulering van die bonatuurlike. Die Kamasutra beskryf die wonder van seks as mistieke ervaring, die Tantras gebruik seks om die mag van Kundalini te aktiveer. Orgasme is die naaste wat die gewone mens aan ‘n mistieke ervaring kan kom. Deur direkte seksuele stimulasie sal ek die kind van nou af aan stuur op die weg van die bonatuurlike sodat hy eendag daar so tuis sal wees soos kinders van sy ouderdom op ‘n fiets of op ‘n rugbyveld.
Selfs babas kan ‘n ereksie kry. Orale stimulasie werk die vinnigste. (Dit bly ‘n komiese gesig om ‘n een sentimeter lange ereksie te aanskou. So kordaat, so fassinerend, so almagtig!)
1 Desember (3nG)
Hy is nou drie jaar oud. Toon nog geen teken van buitengewone vermoëns nie. Ek het die misgewas nie gebaar vir die pret daarvan nie. Hy sal sy doel dien, of hy sal vernietig word. Dit is duidelik dat drastiese optrede nodig is om hom aan die krag van die duisternis in hom bekend te stel, eer hy sy doel sal kan dien.
In hulle ywer om die okkulte uit die kerk te ban, het die Protestante, in al hulle Lutherse wysheid besluit om die doop, begrafnis, troues en nagmaal as enigste wettige rites behoue te laat bly. Begrafnisse is nog ‘n aangrypende belewenis waaruit ondernemers met groot deernis uitermatige winste maak. Die huweliks seremonie in die kerk is ‘n klug van leë beloftes wat net so vinnig as die egskeiding wat later volg, afgerammel word. Al wat oorgebly het van die eens heilige nagmaal, is ‘n gekibbel oor die gebruik van die beker of die kelkies, en ‘n oordonderende gevoel van leegheid en selfbewustheid tydens die seremonie. En die doop het niks meer as ‘n afgewaterde natsel op die kop van ‘n skreeuende kind, en ‘n traan in die oog van ‘n trotse ouma geword.
Dat die doop ‘n eeue oue “vision quest” ritueel van onderdompeling-tot-die-laaste-borrels-opkom is (in die moderne tyd in die populêre pers as NDE’s beskryf), is natuurlik vir die kerk ondenkbaar.
Die kind sal gedoop word sodat hy kan sien, of die pes sal in die proses versuip, wat dan ‘n einde aan sy miserabel bestaan sal maak.
12 Desember (3nG)
Die kind is gedoop. Hy het dit oorleef. Dit is duidelik dat iets binne in hom begin roer. Die proses het onomkeerbaar begin. Van hier af is ek in beheer van sy lewe. My oomblik van wraak sal kom. Ek kan die opwinding skaars onderdruk!
Dit is ‘n gesig wat ek nooit in my lewe sal vergeet nie; daardie wydgesperde, pikswart oë wat van onder uit die helder water na my staar, eers verskrik en beangs, maar hoe langer hy onder die water was, hoe killer en vyandiger het hy na my gekyk. Daar was naakte haat, en ‘n onwrikbare wil om te bly lewe. En tog het hy nooit vir een oomblik gespartel om los te kom nie. Hy het net koelbloedig bly staar na my, deur my, asof ek nie deel was van die proses nie. Dit het my byna buite myself van woede laat word, soveel so dat ek beheer verloor het en besig was om hom te verdrink. Was dit nie vir die ou tuinjong se geskreeu wat my uiteindelik tot my sinne laat kom het nie, sou ek die pes net daar versuip het.
Reg van die begin af het hy ‘n wil van sy eie gehad.
Dit is ‘n wil wat gebreek sal moet word. Hy moet leer dat hy lewe om my te dien. Daar is geen ander rede vir sy bestaan nie.
Posted in Louwie | Tagged Chris | 4 Kommentaar
op Junie 21, 2013 at 8:13 vm JWM
Ek was in dieselfde situasie met dieselfde soort ma-figuur. Eerste aanslag ook amper verdrink op 3 jr oud,laaste aanslag op ouderdom 53 jr ! Ek is normaal met geen fisiese of psigiese afwykings. Ek het die insidente emosioneel verwerk,aanvaar die realiteit,maar sal dit nooit verstaan nie. Ek bly verstom dat ek dit, en vir haar ook, oorleef het.
op Junie 21, 2013 at 12:14 nm brieweuitdievreemde
Louwie, hierdie storie is BAIE interessant. Het toevallig die afgelope 2 maande baie tyd (weer eens) spandeer aan die onderwerp van die shadow. Jou aanhaling oor die shadow heelbo is baie beskrywend.
In jou storie, ten minste, is Maria bewus van wat sy besig is om te doen, vide die dagboek. Ek dink in die regte lewe word hierdie soort ENORME psigiese (en fisiese) skade in die meerderheid gevalle (semi-) unconsciously gepleeg, wat dit dan soveel moeiliker (onmoontlik) maak om aan te spreek.
Gaan aan, ek hoop nie dis nou klaar nie!
op Junie 21, 2013 at 5:56 nm Louwie
JMW, ek is stomgeslaan. Hierdie storie is totaal fiktief. Ek het nooit gedink sulke goed gebeur regtig daar buite nie!
Op 53 die laaste keer! Soos my vrou sê; sommige ma’s gee net nooit op nie.
Lees weekliks verder en laat weet of daar nog paralelle met jou lewensverhaal hier te vinde is.
Genade, jy moet ons vertel van jou geskiedenis.
op Junie 21, 2013 at 6:09 nm Louwie
Dalene ja, ek weet nie wat Jung van die storie sou maak nie. Dalk die skrywer mal verklaar 😯
Sal nie snaaks wees nie. Die dame wat my boek “Vuurvoël” geredigeer het, het hardop gewonder of die skrywer dalk ‘skitzo’ is !!!!!
Jy is baie reg met jou “(semi-) unconsciously” pleeg van sulke wandade. My skoonma het baie subtiel, baie wrede dinge aan my vrou gedoen en doen nog steeds. Sy ontken natuurlik alles. Vir ander is sy `n dierbare ou tannie. Maar die skade is enorm en permanent.
Die verhaal van Chris gaan voort. Die einde is nog nie naby nie. Ons plaas weekliks een nuwe hoofstuk. Kom lees en lewer kommentaar.