Die delta blues is 'n lae-down vuil skande blues. Dit is 'n hartseer groot wye klank wat jou laat dink aan mense wat dood is of die vroue wat jou verlaat het.
Dit is baie eenvoudig. Ek vertel net my hartseer verhaal en mense huil.
Affliction kom na ons om nie ons hartseer maar nuwer te maak om ons nie jammer te maak nie maar wys.
Soveel skole raak van musiekprogramme ontslae en dit is baie hartseer omdat ek weet dat toe ek begin sing en dinge was, was dit iets wat ek altyd wou doen en ek het nooit in myself geglo om dit te kan doen nie.
Die dag wat jy dink daar is geen verbeteringe gemaak nie, is 'n hartseer een vir enige speler.
Beter ver moet jy vergeet en glimlag dat jy moet onthou en hartseer wees.
Die hartseer ding is dat die meeste mense met iemand moet kyk voordat hulle die dinge doen wat hulle gelukkig maak. Ons gaan almal deur die minste wat ons kan doen, wees gelukkig en die enigste manier om dit te doen is om selfsugtig te wees.
Ek het niks teen jonger vroue en ouer mans op die skerm nie. Wat is hartseer is dat soveel vroue bo 40 wat soveel gee om te gee, nie oorweeg word om teenoorgestelde mans hul eie ouderdom of jonger te speel nie.
Jy weet hulle maak net nie groot rolprentsterre soos hulle gewend het nie, want die stelsel het die ateljeesisteem verander, maar dit is hartseer om te sien dat mense soos Jimmy Stewart al die reuse van die verlede gaan.
Dit was hartseer toe Sid Vicious gesterf het. Ek was freaked out toe Phil Lynott dood is van Thin Lizzy. Ek het gehuil. Dit was te gek.
Baie van ons vermaak gooi in detail die stagnasie en siekte van hoe ons vandag leef - dit is hartseer en dis siek ... en dit is winsgewend.
Die aanvalle op die Wêreldhandelsentrum en die Pentagon het ons nasie in die kern geskud. Amerikaners was baie bang en hartseer en kwaad, en hulle het rondom 'n president gestaan wat destyds indrukwekkende sertitude en kalmheid getoon het.