Italië-verkiesing: Onstuimigheid vir globalistiese EU-agendaItalië se parlementsverkiesing het, soos reeds in meningspeilings wyd verwag is, ŉ swaai na regs opgelewer. Die regse alliansie het 44% van die stemme gekry, maar weens die kiesstelsel, wat groter partye en alliansies bevoordeel, het hulle ŉ volstrekte meerderheid setels in beide kamers van die parlement. Giorgia Meloni (Foto: RICCARDO DE LUCA/ AFP) Die groot oorwinnaar is daarby die Fratelli d’Italia (Broederskap van Italië) met hulle leier Giorgia Meloni, met 26% (teenoor 4% met die laaste verkiesing in 2018), terwyl haar alliansievennote, die Lega van Matteo Salvini en Forza Italia (Italië voorwaarts) van Silvio Berlusconi met 9% en 8%, onderskeidelik, heelwat swakker as laas gevaar het. Die linkse alliansie, waarvan die Demokratiese Party met 19% die grootste vennoot is (asook die Groenes en ander linkses), het slegs 26% gekry. Die populistiese, anti-gevestigde orde Vyfsterbeweging, die groot oorwinnaar van 2018, het na talle binnegevegte en afsplitsings slegs 16% gekry en daarmee omtrent gehalveer. ŉ Nuwe sentristiese party, Azione (Aksie), het 8% gekry. Die stempersentasie was met slegs 64% besonder laag. Talle kiesers was moeg vir die politiekery van die bekende hoofstroompartye, maar het ook nie kans gesien vir ŉ uitgesproke regse party nie. Dit was ook die eerste verkiesing na ŉ hervorming van die politieke stelsel, met ŉ heelwat kleiner parlement en ŉ kiesstelsel wat kiesafdelings en die proporsionele stem kombineer, iets wat alliansievormings begunstig het. Meloni se sukses is veral daarop terug te voer dat sy onverbruik is en as enigste groter party nie deel van die ongewilde regering van Mario Draghi was nie. Sy het ook ŉ doeltreffende verkiesingsveldtog gevoer en omstrede uitsprake en radikale eise vermy, vergelykbaar met Marine Le Pen in Frankryk. Dat sy as jong vrou twee ouer alfa-mans, Salvini en Berlusconi, in ŉ alliansie kon inbind en hou was ook deel van haar sukses. Of die alliansie sy termyn gaan oorleef, sal die tyd moet leer. Meloni is die eerste vroulike eerste minister van Italië, en haar toekomstige regering het groot werk wat voorlê na jare van stagnasie en halfhartige politiek wat geen duidelike lyn gevolg het nie. Die ekonomie bly in hierdie tye van inflasie en stagnasie ŉ prioriteit, asook die hantering van die voortgesette instroming van onwettige immigrante na en deur Italië. Twis met die Europese Kommissie en die se links-globalistiese beleid is amper onvermydelik, alhoewel Meloni na haar oorwinning versoening en gemeenskaplikhede beklemtoon het. Vir die Europese Unie, meer spesifiek die Europese Kommissie (die hoogste gesag) met sy president Ursula von der Leyen, is dit die slegste uitkoms denkbaar en bring die globalistiese konsensus in gedrang. Tot dusver kon die EU-kommissie, met die magtige Duitsland en Frankryk asook Italië onder Draghi wat die kommissie se rigting gesteun het, en die ander lande wat min of meer saamgaan omdat hulle afhanklik is van EU-fondse, konserwatiewe lande soos Hongarye en Pole isoleer. Met die nuwe regering van Italië, immers die derde grootste land van die EU in terme van bevolking en ekonomiese krag, sal dit nie meer so maklik wees nie. Italië is, ten spyte van sy inherente politieke onstabiliteit, ŉ trotse en ou land met selfvertroue. Anders as haar vennote Salvini en Berlusconi, wat altyd ŉ goeie verhouding met Wladimir Poetin nagestreef het, staan Meloni by Oekraïne en behoort hier geen duidelike veranderinge te wagte te wees nie.