1996 Presidensiële verkiesings - Inligting
1996 Presidensiële Verkiesings - Geskiedenis
1996 Verkiesings Dole vs Clinton
President Clinton het geen opposisie ondervind in sy poging om deur sy party hernoem te word nie. Senator Dole van Kansas het sy derde bod gemaak om die benoeming van die Republikeinse party te verkry. Hierdie keer was hy suksesvol en het hy sowel die tydskrifuitgewer Steve Forbes as Pat Buchanan verslaan om die Republikeinse knik te ontvang.
Teen die tyd dat die verkiesing in 1996 plaasgevind het, was die land te midde van 'n ekonomiese oplewing. Die indiensneming neem toe, net soos die aandelemark, en die oplewing op die internet het begin. Ondanks die aanhoudende geringe skandale rondom sy optrede, bly president Clinton uiters gewild. Senator Dole was 'n ondoeltreffende kampvegter. Hy kon nie met die Amerikaanse publiek kontak maak nie. Verder was Dole age 'n probleem tydens die veldtog. Hy was 73 en sou die oudste president gewees het wat aangestel het as hy verkies is.
Clinton het die eerste demokratiese president geword sedert Franklin Roosevelt vir 'n volle tweede termyn herkies is.
Amerikaanse presidentsverkiesing van 1996
Amerikaanse presidentsverkiesing van 1996, Amerikaanse presidentsverkiesing wat op 5 November 1996 gehou is, waarin die demokraat Bill Clinton vir 'n tweede termyn verkies is en die Republikein Bob Dole, 'n voormalige Amerikaanse senator van Kansas, verslaan het.
Presidensiële verkiesing Redigeer
Demokratiese president Bill Clinton het herverkiesing gewen en die Republikeinse voormalige senator Bob Dole van Kansas verslaan. Die miljardêr en die onafhanklike presidensiële kandidaat van 1992, Ross Perot van Texas, die genomineerde van die nuutgestigte Hervormingsparty, kon sterk wees vir 'n derdepartykandidaat en ontvang 8,4% van die stemme, maar sy optrede in 1992 kon nie herhaal word nie.
Tydens die Amerikaanse senaatverkiesings in 1996 is verkiesings gehou vir al drie-en-dertig gereeld geskeduleerde klas II-senaatsitplekke, asook spesiale verkiesings in Oregon en Kansas.
Republikeine verower drie setels in Alabama, Arkansas en Nebraska, maar verloor twee in Oregon (via 'n spesiale verkiesing wat nie gelyktydig met die ander senaatverkiesings in November gehou is nie) en Suid -Dakota.
Tydens die Huisverkiesing van 1996 was al 435 setels in die Huis van Verteenwoordigers sowel as die setels van alle afgevaardigdes uit die nie-staatsdistrikte die jaar verkiesbaar. 
Demokrate het die nasionale volksstem vir die Huis van Verteenwoordigers met 'n marge van 0.1 persentasiepunte gewen en 'n netto wins van agt setels gewen.  Tog het die Republikeine beheer oor die kamer behou.
Tydens die gubernatoriale verkiesings in 1996 was die goewerneurskappe van die elf state en twee gebiede verkiesbaar.
Tydens die verkiesing beklee die Republikeine die goewerneurskappe van twee-en-dertig state, die Demokrate die van sewentien state, alle gebiede en die burgemeesterskap van die distrik Columbia, en een goewerneur was lid van geen van die partye nie. Republikeine het in Wes -Virginia gewen, maar dit is teengewerk deur 'n demokratiese oorwinning in New Hampshire. Daar was dus geen netto verandering in die magsbalans nie.
Ander staatswye verkiesings Wysig
In sommige lande waar die posisies elektiewe kantore was, het kiesers kandidate vir die staat se uitvoerende tak verkies. Dit sluit in luitenant -goewerneurs (alhoewel sommige op dieselfde kaartjie as die gubernator gekies is), staatsekretarisse, staatskasmeesters, staatsouditeure, staatsadvokate -generaal, staatsuperintendente van onderwys, kommissarisse van versekering, landbou of arbeid, en staatsregters takkantore (setels in die hoogste hof van die staat en, in sommige state, die appèlhowe).
Baie kandidate het deelgeneem, onder meer die gematigde Republikeinse Amerikaanse senator van Kansas, en die meerderheidsleier van die senaat, Bob Dole, was die voorloper, en die verwagting was dat hy die benoeming sou wen teen kandidate soos die meer konserwatiewe voormalige president Vicce Dan Quayle en die meer sentrale Amerikaanse senator John McCain van Arizona.
Dit word verwag omdat die Demokratiese president Bill Clinton in die eerste twee jaar van sy amp baie ongewild was, wat uiteindelik tot die Republikeinse Revolusie gelei het. Na hierdie middeltermynverkiesings in 1994 het baie prominente kandidate 'n stampvol veld betree. Namate Clinton in sy derde ampstermyn al hoe meer gewild geword het, het baie mense egter uitgeval of besluit om nie aan te bied nie.
Reeds in 1994 is daar baie bespiegel oor wie die Republikeinse genomineerde vir die presidensie in die 1996 -verkiesing sou wees. Nasionale meningspeilings het getoon dat die Republikeine met 11 persentasiepunte die leiding van die Demokrate lei en dat Preisdent Clinton se goedkeuring gemiddeld ongeveer 41-44%was. Die meeste politieke ontledings voorspel 'n baie noue verkiesing, moontlik die naaste sedert die presidensiële verkiesing van 1960. Deur die momentum wat die Republikeinse oorname van die kongres in 1994 opgedoen het, af te weer, het die volgende kandidate hul voorneme bekend gemaak om die Republikeinse benoeming teen Mei 1995 te soek:
Dan Quayle, voormalige vise -president van die Verenigde State
Die meerderheidsleier van die Senaat, Bob Dole
Amerikaanse senator van Arizona, John McCain
Alan Keyes, voormalige ambassadeur van die Ekonomiese en Sosiale Raad van die Verenigde Nasies
Konserwatiewe rubriekskrywer, Pat Buchanan
Lamar Alexander, voormalige goewerneur van Tennessee
Goewerneur van Kalifornië, Pete Wilson
Verteenwoordiger uit Kalifornië, Bob Dornan
Sakeman van Ohio, Morry Taylor
Die voormalige generaal van die Amerikaanse weermag, Colin Powell, word algemeen beskou as 'n moontlike Republikeinse genomineerde. Op 8 November 1995 kondig Powell egter aan dat hy nie die benoeming sal soek nie. Die voormalige sekretaris van verdediging, Dick Cheney, is deur baie aangewys as 'n moontlike kandidaat vir die presidentskap, maar hy het sy voorneme verklaar om nie vroeg in 1995 op te tree nie. maar besluit om dit nie te doen nie.
Die gefragmenteerde veld van kandidate het gedebatteer oor kwessies soos 'n vaste belasting en ander voorstelle oor belastingverlaging, en 'n terugkeer na die ekonomiese beleid aan die aanbodkant wat deur Ronald Reagan gewild geword het. Meer aandag is gevestig op die wedloop deur die dooiepunt van die begroting in 1995 tussen die kongres en die president, wat tydelike stilstand en vertraging op baie gebiede van die federale regeringsdiens veroorsaak het.
Nasionale meningspeilings het getoon dat Dole die nasionale afrigter was en dat McCain en Buchanan teruggekeer het na die tweede plek. Dan Quayle se veldtog was in die moeilikheid, meestal om finansiële redes, maar hy het daarin geslaag om vierde van die vyfde in die meeste peilings te eindig. Deur baie politieke insiders word Quayle nie as 'n 'uitverkiesbare' kandidaat beskou nie, meestal as gevolg van sy verbintenis met die Bush-administrasie en verskeie hoë profiel-gaffes (soos toe hy die woord 'aartappel' soos 'aartappel' gespel het). Die eerste kandidaat om uit die wedloop te bedank, was Alan Keyes, wat 'n sterk gevolg van Afro-Amerikaners in die party gehad het, maar nie in die meeste nasionale peilings verskyn het nie. Die meeste kenners voorspel dat Keyes óf Dole óf McCain, die twee voorlopers, sou onderskryf. Toe hy hom egter op 6 November 1995 aan die wedloop onttrek, het hy Quayle onderskryf en die maksimum skenking aan sy veldtog gemaak.
Die goedkeuring het noemenswaardige media -aandag gekry en die Quayle -veldtog in die kollig geplaas, wat hom gehelp het om broodnodige ondersteuning te kry. Tussen 1 November en 30 November het skenkings aan die Quayle -veldtog met byna 260%toegeneem. Die Dole -veldtog het 'n moontlike uitdaging van Quayle gekry en hom op die veldtog begin aanval, om hom te probeer assosieer met die mislukkings van die Bush -administrasie. Drie groot kandidate, Dole, Quayle en Buchanan, het baie veldtogte gedoen in Iowa. McCain het nie 'n veldtog in Iowa gehou nie, maar eerder in New Hampshire.
Op 12 Februarie het die peilings in die Iowa getoon dat Dole en Quayle nek-en-nek was, met Dole wat Quayle met byna 'n 2: 1-marge uitgegee het. Om 8:45 CST noem die netwerke die wedloop na Quayle. Die voormalige vise -president en sy gesin vier die oorwinning met meer as 500 honderd ondersteuners. In sy oorwinningsrede het Quayle gesê "Die pad terug na ordentlikheid in die Withuis begin hier, vanaand". Die media was geskok oor die uitslag van die koukus, Dole het die koukusse in 1988 gewen en sou na verwagting in Iowa met groot marge wen, Dole het soos 'n gebroke man gelyk toe hy sy nederlaag in Iowa verower het. Na 'n veldtog van Quayle het hy intussen groot momentum gekry om na New Hampshire te gaan. John McCain se eerste plek was beter as wat verwag is, en die terugtrekking van Pete Wilson, die volgende, help sy veldtog baie. Na die koukusse onttrek Lamar Alexander ook aan die wedloop ter ondersteuning van Quayle.
In die 'Granite State' het Quayle en John McCain dit om die eerste plek beveg, maar uiteindelik het McCain se vermoë om Demokrate in die GOP -primêre te trek om vir hom te stem, die dag gewen. Nadat hy klaar was, het Dole hom aan die wedloop onttrek ten gunste van McCain. Met Quayle se oorwinning in Iowa en McCain's in New Hampshire het hulle twee die voorlopers geword vir die benoeming.
Op 24 Februarie het Quayle in Delaware gewen en voorberei op 'n groot kragmeting in Suid -Carolina met McCain.
Op 27 Februarie wen Quayle die Dakotas terwyl McCain maklik sy tuisstaat wen.
In Suid -Carolina het Quayle en Buchanan gesukkel om die konserwatiewe stemming terwyl McCain probeer het om gematigdes te verenig en Demokrate te laat oorgaan. Uiteindelik het Quayle McCain met minder as 2 punte geklop. Nadat die Quayle as die voorloper beskou is.
In die res van die Primaries het Quayle elke keer gewen behalwe New England (McCain het daar gewen). Op 13 Maart val Buchanan uit en op die 16de het McCain dieselfde gedoen.
Russiese geskiedenis herskryf: Het Boris Jeltsin die presidensiële verkiesing van 1996 gesteel?
Dan praat die Russiese president Boris Jeltsin met premier Vladimir Poetin tydens hul vergadering in die Kremlin op 31 Desember 1999
'N Jaar gelede het die geskiedenis van Rusland se amptelike geskiedenis 'n bietjie dikker geword danksy president Dmitri Medvedev, wat gehelp het om die briewe van die eerste president van die post-Sowjet-Rusland, Boris Jeltsin, te publiseer. In 'n voorwoord van die versameling het Medvedev die stigter, wat in 2007 gesterf het, tot lof gebring omdat hy 'die basis van 'n nuwe Russiese staatskaping geskep het, waarsonder geen van ons toekomstige suksesse moontlik sou wees nie'. Maar agter geslote deure, tydens 'n vergadering met opposisieleiers, het Medvedev na bewering 'n ander idee van die amptelike verhaal aangebied. Volgens vier mense wat in die kamer was, het Medvedev, soos 'n bliksem uit die bloute, gesê dat die eerste president van Rusland nie in 1996 herverkiesing vir sy tweede termyn gewen het nie. Die tweede presidensiële stemming in die geskiedenis van Rusland, met ander woorde, is ingerig.
Met minder as twee weke voor die volgende presidentsverkiesing in Rusland, is dit nie 'n toevallige stuk trivia vir die land se geselsklas nie. Dit was immers Jeltsin wat Vladimir Poetin in 2000 as sy gekose opvolger aangewys het om hom aan bewind te laat kom. En dit was Poetin wat agt jaar later dieselfde guns vir Medvedev gedoen het. As die derde skakel in hierdie ketting erken het dat die eerste skakel 'n bedrog was, wat maak dit hom dan? Wat maak dit die hele stelsel? Wat beteken dit vir Poetin se veldtog om 'n derde termyn as president te wen?
Toe TIME Donderdag die Kremlin vir kommentaar bereik, het 'n bron gesê dat hy nie seker is of Medvedev dit gesê het nie. 'Die Kremlin het natuurlik 'n amptelike standpunt oor die uitslae van die 󞩼 ] -verkiesings: Jeltsin het gewen,' het die Kremlin -bron op voorwaarde van anonimiteit gesê. 'Wat die gerugte van die teendeel betref, het die Kremlin geen amptelike standpunt nie.' Inderdaad, nóg Medvedev nóg sy perskantoor het enige verklaring oor die aangeleentheid afgelê, wat nie gehelp het om die vrae te laat verdwyn nie.
"As Jeltsin nie 'n wettige president was nie, hoe wettig was sy opvolgers? Hoe wettig is Poetin?" vra Boris Nemtsov, 'n opposisieleier wat die vergadering met Medvedev bygewoon het. In 'n onderhoud met TIME op Donderdag het hy gesê dat Medvedev, terwyl hy met die aktiviste oor kieswette gedebatteer het, ''n blaaskans geneem het en gesê het:' Ons weet almal dat Boris Nikolaevich Jeltsin nie in 1996 gewen het nie. '' Drie ander opposisiefigure wat op daardie vergadering afsonderlik in radio- en televisie -onderhoude bevestig dat Medvedev dit gesê het.
Volgens hul verklarings het die gesprek so verloop. Nadat hy met die opposisie -aktiviste gaan sit het, is Medvedev gebombardeer met klagtes oor 'n parlementêre verkiesing wat in Desember gehou is. Die stemming, het hulle aan hom gesê, is blatant opgestel deur die Verenigde Rusland -party, wat gelei word deur Medvedev en Poetin. Die resultate moet geskrap word, het die opposisioniste aangedring, en 'n nuwe verkiesing moet plaasvind om die legitimiteit van die staatsduma, die Russiese parlement, te red. Op grond van genoegsame bewyse van stemmings, het Rusland se opposisieleiers al maande lank hierdie eis gestel, en tienduisende Russe het in die strate van Moskou saamgedrom om hulle te ondersteun in 'n oproep tot parlementêre hersiening.
Die frase wat Medvedev in reaksie uitgespreek het "sal in die geskiedenis opgaan", het Sergei Babkin, die leier van 'n opposisieparty, gesê wat die eerste keer tydens 'n radio-onderhoud die besonderhede van die geslote vergadering onthul het. "Hy het die presidentsverkiesings van 1996 gebring en gesê: 'Daar is amper geen twyfel oor wie die wedloop gewen het nie.' 'Dit was nie Boris Nikolaevich Jeltsin nie.'
Daar is inderdaad baie bespiegel dat vuil truuks daardie jaar gebruik is om Jeltsin verby die pos te stoot. Die magtige oligarge in die kring van Jeltsin het al op die rekord gesê dat hulle doel was om Jeltsin op enige moontlike manier 'n tweede termyn te kry. Teen 1996 het Rusland se oorgang na kapitalisme miljoene mense verarm. Die ekonomiese hervormings, bekend as 'skokterapie', het hiperinflasie veroorsaak, en Jeltsin het hom verstrengel geraak in 'n hoogs ongewilde oorlog met die separatistiese streek Tsjetsjenië. Intussen het die kandidaat van die Kommunistiese Party, Gennadi Zyuganov, die mense belowe om terug te keer na die stabiliteit van die USSR. Jeltsin wen skaars in 'n afloopstem met 53,8%.
As iemand dus op die hoogte is van Medvedev se beweerde onthulling, behoort dit waarskynlik Zyuganov te wees. Maar die kommunis, wat tans teen Poetin vir die presidentskap deelneem, het Donderdag tydens 'n deurlopende veldtogrede geen melding gemaak van die kwessie nie. Die enigste leier van sy party wat kommentaar oor die aangeleentheid gelewer het, was nie te ontsteld oor nuus nie en het die bewyslas op Medvedev teruggeplaas. 'Wys ons die dokumentasie', het Sergei Obukhov, 'n lid van die sentrale komitee van die party, aan die nuusagentskap Novy Region gesê. "Ons het nie sulke inligting nie."
Dit is miskien die wonderlikste van hierdie beweerde skandaal. Drie dae nadat dit gebreek het, het dit feitlik uit die opskrifte verdwyn en nog nooit 'n blits op die staats-TV-nuus gemaak nie. Selfs die opposisieleiers wat beweer dat hulle die historiese glip gehoor het, lyk soos 'n blas en ergerlik daaroor. In Babkin se woorde, nadat Medvedev gesê het dat die verkiesing in 1996 geknou is: "Dit is nie verder bespreek nie. Dit het sonder kommentaar verbygegaan."
Die enigste terg van verontwaardiging is uitgereik deur die man wat die jaar aan die hoof was van Jeltsin se herverkiesingsveldtog, Anatoly Chubais, maar dit was 'n vreemde verontwaardiging. "Was daar oortredings in die veldtog van 1996? Natuurlik was daar," het hy Donderdag in sy blog geskryf. Maar dit was nie genoeg om die finale uitslae te verander nie, het Chubais geskryf. En daarbenewens, "As diegene wat die regerende owerhede kant toe sê, 'Ja, ons verkiesings was vasgestel, maar nie meer as gewoonlik nie', plaas hulle hulself in 'n snaakse posisie." As die stemming van 1996 as bedrog afgemaak word, het hy bygevoeg, "dan moet ons outomaties beide terme van president Poetin as onwettig ag, tesame met die presidentskap van Medvedev." Ten slotte het Chubais voorgestel dat almal ophou beweer dat Jeltsin in 1996 verloor het, want dit laat almal net sleg lyk.
En dit sal waarskynlik die resultaat wees van die vergadering van Medvedev: 'n terugkeer na die gemagtigde weergawe van die verlede. Daar sal beslis geen geskiedenis omkeer nie. Die spel is eenvoudig te hoog, en om die frase van Medvedev te leen uit sy inleiding tot die versameling briewe van Jeltsin, sou "geen van ons toekomstige suksesse moontlik wees nie" sonder die stelsel wat Jeltsin gebou het. Die stelsel fokus dus vir eers op die volgende suksesronde. Op 4 Maart sal Poetin die gunsteling wees om 'n derde presidensiële termyn te wen. Die naaste uitdager, net soos in 1996, is die Kommunistiese Party se Zyuganov, wat waarskynlik 'n bietjie geskiedenis sal sien herhaal.
Verkiesing van 1996, Verenigde State (Reagan se derde termyn)
Die Verkiesing van 1996 was die 53ste vierjaarlikse presidentsverkiesing. Dit is op Dinsdag 5 November 1996 gehou. In die kompetisie was die huidige Republikeinse Phil Gramm beslis die Demokratiese genomineerde, voormalige Astronaut en die Amerikaanse senator van Ohio, John Glenn. nadat Ronald Reagan in Maart bedank het. Op 20 Januarie 1993 het Gramm, as gevolg van die siekte van Alzehimer, 'n deel van Reagan se gewildheid oorgeneem en geërf nadat hy die bloeiende ekonomie behou het en die land deur die laaste konflikte van die Koue Oorlog beleef het. Hy het nog 'n beslissende oorwinning behaal, selfs Alhoewel Glenn gewild was as 'n ruimteheld, het Gramm Reagan se tegnieke gebruik om hom vooruit te kry, en het hy die volle steun van die konserwatiewe vleuel van die Republikeinse Party gekry as gevolg van sy optrede teen magtige vakbonde. Hy het ook stemme gekry van baie gematigde "Reagan Democrats." Die resultaat was nog 'n Republikeinse oorwinning. Die Republikeine het sowel die huis as die senaat gehou.
Omgewingskwessies tydens die 1996 -verkiesing
Omgewingsorganisasies regoor die land het die stryd aangeslaan met hul eie doelgerigte veldtogstrategieë. Die Sierra Club het sy eerste onafhanklike TV -advertensies vir uitgawes begin. Hierdie televisieplekke is die eerste keer gesien in die Amerikaanse senaatren van Oregon in Januarie om Bob Packwood te vervang. Die National League of Conservation Kiesers het besluit om die "Dirty Dozen" -kandidate teen te staan, diegene met die ergste omgewingsrekords in kongreswedstryde regoor die land. In staats- en plaaslike rasse het omgewingsgroepe probeer om hul politieke spiere te buig met veldtogte om diegene te stem wat ooreenstem met hul standpunte oor die omgewing.
Die resultate van hierdie vlaag veldtogbetrokkenheid is beslis gemeng. Die les van 1996, soos dit al dekades lank is, is dat geld toegang tot legitimiteit in 'n politieke veldtog bied, maar dit kan nie 'n oorwinning verseker nie. Die Republikeine wat deur arbeid geteiken word, het ongeveer 75 persent van hul wedrenne gewen. Alhoewel dit as 'n mislukking in arbeid beskou word, kan dit as 'n oorwinning gesien word in vergelyking met 'n historiese oorwinningskoers van meer as 90 persent. Kandidate wat bydraes van besighede ontvang het, het 'n hoër suksessyfer gehad, maar hulle het relatief maklike wedrenne ondervind. 'N Kenmerk van belangegroepe is dat hulle die grootste deel van hul geld gee om posbekleërs te bekom om guns te werf vir die komende regeringsseisoen, nie die tweejaarlikse seisoen van veldtogte nie. Dieselfde sakegroepe wat tans aan die magtige Republikeinse komiteevoorsitters gee, het aan die magtige voorsitters van die Demokratiese komitee gegee toe die Demokrate die kongres beheer het.
Die verkiesing van 1996 het ook gemengde resultate vir omgewingsgroepe gelewer. Nasionaal, van die Dirty Dozen, het sewe verloor, vyf gewen. Die onafhanklike uitgaweveldtog van die Sierra Club was in geen enkele wedloop 'n belangrike kwessie nie-dit het eenvoudig verdrink deur mededingende advertensieveldtogte.
Baie van hierdie veldtogstrategieë en temas is eers in Oregon beproef. Na die bedanking van Bob Packwood uit die Amerikaanse senaat in September 1995, het Oregon 'n toetsveld geword vir nasionale veldtogtemas. Oregonians het 'n ongelooflike reeks veldtogte en verkiesings van November 1995 tot die presidentsverkiesing van 1996 verduur.
Oregon se veldtogte het 'n mikrokosmos geword van die hoogtepunte, die laagtepunte en die verwarrende punte vir omgewingsgroepe wat politieke veldtogte aangaan. Die wedloop in die senaat om die vakante setel van Bob Packwood in Oregon het Ron Wyden, 'n Demokraat in Portland, wat van 1981 tot 1996 in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers gedien het, gekonfronteer teen Gordon Smith, 'n Republikein van die oostelike Oregon, wat van 1992 in die staats senaat gedien het tot 1996, die laaste twee jaar as president van die senaat.
Omdat Wyden en Smith albei relatief maklik hul voorverkiesing gewen het, het omgewingsgroepe hoofsaaklik gefokus op die spesiale algemene verkiesing aan die einde van Januarie 1996. Nie een van die kandidate was 'n spesifieke vriend van omgewingsoorsake nie. Wyden spesialiseer in stedelike aangeleenthede en kwessies wat bejaardes raak, albei van groot belang vir sy baie stedelike distrik in Portland. Smith besit 'n suksesvolle voedselverwerkingsaanleg in Pendleton met 'n inkonsekwente omgewingsrekord en het tydens sy ampstermyn as staatsenator min standpunt ingeneem oor omgewingskwessies. Omgewingsgroepe het tougestaan ​​teen Smith, maar nie noodwendig vir Wyden nie. Die Sierra Club en die League of Conservation Kiesers het 'n reeks onafhanklike televisie -advertensies aangebied, wat hoofsaaklik in die Portland -omgewing uitgesaai word. Hierdie advertensies het Smith uitgebeeld as 'n flagrante besoedelaar, 'n oortreder van die omgewingswette van die staat en 'n vriend van omgewingsbewustes. Smith het 'n moeilike tyd gehad om hierdie advertensies teë te werk-dit was baie sigbaar, die kiesers het dit onthou en die feite was so ingewikkeld dat dit eenvoudige teenboodskappe kon weerstaan.
'N Paar weke voor die verkiesingsdag het die spesiale verkiesing in die Senaat egter 'n interessante wending geneem. In reaksie hierop het Wyden eensydig 'n moratorium op negatiewe advertensies geplaas. Smith het nie sy negatiewe advertensies gestop nie en opgemerk dat die onafhanklike uitgaweadvertensies van omgewingsgroepe steeds verskyn. Negatiewe veldtogte het in die laaste weke van die verkiesing die nommer een aangeleentheid geword en alle ander kwessies laat verdwyn. Wyden wen met 18 000 stemme (ongeveer 1 persent).
Die dag na Wyden se oorwinning het 'n interessante verskynsel by nasionale media plaasgevind. Vakbonde, voorkeurgroepe, omgewingsgroepe en groepe seniors het die afsetpunte oorstroom met boodskappe en faks, wat almal krediet eis vir Wyden se oorwinning. Daar is egter geen empiriese bewyse dat enige enkele groep verantwoordelik was vir die plasing van Wyden nie. Aardrykskunde is inderdaad 'n beter verduideliking. Wyden het net genoeg stemme in die Portland -omgewing gekry om Smith se oorweldigende oorwinning in die meer landelike dele van Oregon teë te werk.
Omgewingsgroepe het die nasionale politieke seisoen betree deur die Wyden -oorwinning. Namate die stembus regoor die land tydens die verkiesing in 1996 op warm kwessies begin fokus het, het dit duidelik geword dat omgewingsake onder die vyf belangrikste invloedryke verkiesingskwessies in alle dele van die land is. Maar dieselfde peilings het ook getoon dat omhelsing van omgewingskwessies nie noodwendig 'n verskil sal maak vir kandidate sonder sterk omgewingsrekords nie. Die rede hiervoor is eenvoudig-kiesers verander nie van gedagte oor kwessies wat hulle as krities beskou nie. In 1996 het die meeste kiesers wat die omgewing verkies, demokraties gestem of glad nie. Die meeste opposisie (ondersteuners van wyse gebruik, kiesers van die oorlog teen die weste, advokate vir meer gebruik) het Republikein gestem of glad nie.
Hierdie reaksie weerspieël 'n neiging wat al jare in die nasionale omgewingsgroepe aan die gang was. Hierdie groepe is geneig om Demokrate oorweldigend te ondersteun. Onder die nasionale Dirty Dozen was elf Republikeinse teikens en een Demokraat. Die Oregon Natural Resources Council ondersteun twee-en-twintig Demokrate en een Republikein vir staats- en plaaslike kantore. Die ou dae van omgewingskwessies wat partygrense oorskry, is verby. Omgewingsorganisasies is nou net een van die vele Demokratiese belangegroepe wat partydige politiek speel. Selfs sake -PAC's gee proporsioneel meer aan hul vermeende opposisie as wat omgewingsgroepe doen (in 1996,35 persent aan Demokrate, 65 persent aan Republikeine).
Oregon bied weer 'n wonderlike gevallestudie van hoe die omgewing gespeel het tydens die algemene verkiesing van 1996. Omgewingsgroepe was veral bekommerd oor die senaatswedloop om die uittredende Mark Hatfield te vervang en met drie stembriewe. Die senaatswedloop het dieselfde Gordon Smith (wat in Januarie teen Wyden verloor het) gekant teen die demokraat Tom Bruggere, 'n stigter van 'n sagtewaremaatskappy wat aktief is in regeringskommissies, maar wat nog nooit vir 'n verkiesingsamp gekies het nie. Die drie belangrikste maatreëls vir 'n baie vol stembrief was inisiatiewe om die beperkings op beer- en poemajag op te hef, die Oregon -bottelrekening uit te brei en lewende vee te belet om besmette strome binne te gaan. Die nasionale omgewingsgroepe wat op die Senaat wedloop gefokus het, plaaslike omgewingsgroepe het die drie stembriewe by hul verkiesingsaktiwiteite gevoeg.
Weereens het omgewingsgroepe Gordon Smith geteiken vir wat hulle as sy swak omgewingsrekord beskou het. Hulle beklemtoon die reguleringsboetes van sy onderneming, die waterbesoedeling van sy aanleg en die gebruik van afvalolie om stof op grondpaaie te verminder. Omgewingsgroepe het Tom Bruggere toegejuig omdat hy 'n vleiland op die kampus van sy hoëtegnologiemaatskappy geskep het. Die nuusmedia het dit alles met voorbladopskrifte behandel. Die National League of Conservation Kiesers het onafhanklike uitgaweadvertensies geplaas wat op Smith gerig is as die eerste van die Dirty Dozen wat 'n nederlaag verdien het.
Daar was een probleem met hierdie strategie-die kiesers in Oregon. Die fokus op omgewingskwessies het kiesers nie van die een kandidaat na die ander geskuif nie. Kiesers wat die omgewing as van deurslaggewende belang beskou vir die manier waarop hulle stem, het reeds ná die spesiale verkiesing in Januarie besluit om vir Bruggere te stem. Die klem op omgewingskwessies het egter verseker dat kiesers wat die omgewing as belangrik geag het, sou stem, en miskien het dit verseker dat hierdie kiesers geld sou bydra tot die Bruggere -veldtog.
Die grootste probleem vir kiesers buite die Portland -gebied was die maatreël om vee uit besoedelde strome te verbied. Dit was hier waar die nasionale omgewingsgroepe eenvoudig die boot gemis het. Die demokratiese goewerneur van Oregon, John Kitzhaber, het hierdie maatreël gekant as 'n te eenvoudige oplossing vir 'n komplekse probleem. Die kandidaat van die Demokratiese Senaat, Bruggere, het op 'n vraelys van die omgewingsgroep in Oregon gesê dat hy 'n maatreël sal ondersteun om die veekwessie aan te spreek. Republikeinse kandidaat van die Senaat, Smith, het hierdie vraelys, wat hy in sy sak gedra het, terughou as bewys dat Bruggere 'n 'ekstremis' was oor omgewingskwessies. Bruggere het nooit sy standpunt oor hierdie kwessie bevredigend verduidelik nie. Dit het moontlik 'n rol gespeel in die versuim van Bruggere om goewerneur Kitzhaber 'n televisie -advertensie te laat ondersteun. Die nasionale omgewingsgroepe het voortgegaan om advertensies te borg wat Smith se rekord aanval, terwyl hulle die oproer oor die lewendige stembrief geïgnoreer het.
Gordon Smith het Tom Bruggere met ongeveer 50 000 stemme geklop. Kiesers het die veemaat handiglik verslaan (Dat een van die hoofversoekers gearresteer is omdat hy elf van sy bure se koeie kort voor die verkiesing geskiet het, het beslis nie gehelp nie.) Kiesers het ook die uitbreiding van die bottelrekening verslaan, maar het nie gestem om die jagbeperkings op te skort nie. Dit het 'n omgewingsoorwinning uit vier behaal.
In die uitgangspeiling is kiesers in Oregon gevra om sake te rangskik in terme van hul belangrikheid. Van diegene wat gesê het dat die omgewing die belangrikste is, het 50 persent vir Gordon Smith gestem en 50 persent vir Tom Bruggere. Dit is duidelik dat die (i-Smith-veldtog wat deur die Liga van Bewaringskiesers gevoer is) nie gewerk het nie, waarskynlik omdat die lewendehawe-maatstaf 'n groot senuwee onder baie plattelandse Oregoniërs getref het. In reaksie hierop het hulle teen die maatreël gestem en vir Gordon Smith, die kandidaat van die Senaat wat Alhoewel plaaslike omgewingsgroepe geweet het dat hierdie dinamika plaasvind, het 'n gebrek aan fondse hul pogings om die verdienste van die veemaatreël bekend te maak, belemmer. plattelandse kiesers dat Bruggere 'n ekstremis in die omgewing was.
Nasionaal het die twee grootste doelwitte op die League of Conservation Kiesers se Dirty Dozen -lys hul verkiesings gewen. Gordon Smith het Oregon se setel in die Amerikaanse senaat gewen, en Helen Chenoweth het haar Idaho -setel in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers behou. (Chenoweth het opslae gemaak toe sy aangehaal het dat daar geen salmkrisis is nie, want sy kan ingemaakte salm by die kruidenierswinkel koop. Alhoewel albei rasse baie naby was, het die sterk nasionale omgewingsveldtogte laat blyk dat belange van buite probeer om plaaslike verkiesings te bepaal .
Boonop het die arbeidsveldtog teen Huis-Republikeinse eerste terme Chenoweth gemik. Hierdie veldtog het teruggekeer in die sterk teen-vakbond Idaho. Trouens, haar teenstanders versoek dat die vakbonde ophou om hul advertensies uit te voer, aangesien nasionale besluite weer die plaaslike kiesvoorwaardes ignoreer. Die oorwinnings in die Dirty Dozen-veldtog was onder meer die herverkiesing van die laer Demokratiese senator Tom Harkin, die nederlaag van die Republikeinse senator Larry Pressler in Suid-Dakota (die enigste huidige senator wat in 1996 verslaan is) en die nederlaag van die eerste termer van die huis, Michael Flanagan, in Illinois . Michael Flanagan, wat die setel van die voormalige voorsitter van die House Ways and Means-komitee, Dan Rostenkowski, ingeneem het, het in 1996 geen kans gehad om herverkiesing te wen nie. basisse, en deur 'n magdom nasionale belangegroepe. Sy nederlaag is kenmerkend van 'n groot deel van die belangegroepe se politiek in die 1990's. As belangegroepe nie veel geld het nie (byvoorbeeld, die National League of Conservation Kiesers het slegs ongeveer $ 430,000 op nasionale vlak bestee, 'n bietjie meer as een persent van die vakbondveldtog), probeer hulle om terug te keer na verkiesings waar hulle kan wen en eis krediet, ongeag die werklike impak van hul veldtogte. Dit is slegs die goed gefinansierde belangegroepe wat dit kan bekostig om 'n verkiesing oor te neem en die uitslag te bepaal. Die Sentrum vir Responsiewe Politiek (CRP) verdeel veldtogbydraes volgens kategorie. Daar is geen kategorie 'omgewing' nie, bloot omdat die dollarbedrae so klein is in verhouding tot die geld wat deur besigheid en arbeid gegee word. Die CRP sluit omgewingsgroepe in die kategorie 'ideologiese/enkele kwessie' saam met diegene wat fokus op spesifieke kwessies, insluitend die aborsiekwessie, skoolgebed en die wettiging van dagga.
Daar is verskeie lesse uit 1996 vir omgewingskwessies in die politieke arena. Eerstens is omgewingsgroepe nie meer onpartydig nie. Hulle bevoordeel oorwegend Demokratiese kandidate. Totdat partydigheid aangespreek word, word omgewingsgroepe as spesiale belangegroepe beskou, slegs van belang vir hul eng kiesafdelings en nie vir die algemene publiek nie.
Tweedens moet nasionale omgewingsgroepe baie nouer met plaaslike groepe koördineer oor die aard van onafhanklike uitgaweveldtogte. As the campaigns in Oregon demonstrated, the local dynamics of a campaign can differ significantly from its national perception.