Aanvalle van 11 September 2001 - Interessant
Aanvalle van 11 September 2001
Die11 September 2001, die Verenigde State is getref deur 'n terroriste-aanval, voor die oë van die hele wêreld. Die gevolge was onmiddellik met die aanval op Afghanistan deur die Verenigde State en sy bondgenote, onder 'n VN-mandaat. Tien jaar later is die troepe steeds daar, maar die meesterbrein van die aanvalle, Osama bin Laden, is deur Amerikaanse spesiale magte vermoor. Dit is nodig om van Al Qaida te weet voordat u weer oor die feite gaan en die belangriker gevolge uiteensit. Ons kan ons dan afvra wat is die status van 11 September 2001 as voorwerp van die geskiedenis: sleuteldatum vir die verskuiwing na 'n nuwe wêreld, skouspelagtige, maar nie beslissende resultaat van 'n langer proses nie? ...
Die geboorte van Al Qaida
Behalwe enkele samesweringsteoretici, is die aanvalle op 11 September 2001 uitgevoer deur terroriste wat beweer dat hulle Al-Kaïda is. Dit is vandag nog baie moeilik om presies te definieer wat hierdie groep of hierdie beweging is, wat in werklikheid bestaan ​​uit 'n newel van klein groepies en min of meer slapende selle, wat beweer dat dit die morele en ideologiese magisterium van Bin Laden is. en Al-Zawahiri, maar vir sommige totaal onafhanklik (en soms nie saamstem nie) van hierdie twee mans. Ons kan Al Qaida vinnig vertaal as 'databasis'.
Dit is gebore uit verskeie verskynsels. Bo alles wat Olivier Roy 'die mislukking van die politieke Islam' noem, dit wil sê die mislukking van partye en ideoloë wat die Islam die basis (of die hart) van hul politieke ideologie, maar wat om verskillende redes, of wanneer dit gebeur het, uiteindelik nooit aan die bewind gekom het nie, het nie daarin geslaag om 'n werklike 'nuwe samelewing' op te rig nie. Ons kan byvoorbeeld die Moslem-broederskap in Egipte, of die FIS in Algerië, noem en vir diegene wat aan bewind gekom het, die Iranse mulla's of die Taliban in Afghanistan. Hierdie mislukking het gelei tot die radikalisering van sommige Islamiste en die ontstaan ​​van wat politieke wetenskaplikes 'internasionale jihadisme' noem, nie net teen die Weste en Israel nie, maar ook teen 'slegte Moslems'.
Die konsep van jihad oud is, gaan ons dit nie hier ontwikkel nie. Maar vir wat ons interesseer, is dit 'n uitbreiding van die strydende aspek, vir 'n heilige oorlog wat daarop gerig is om Islam te verdedig. Dit kom voor in beide Saladin en Abd el-Kader, en in die twintigste eeu is dit die jihad gewapen in Afghanistan teen die Sowjetunie, wat op 'n manier die basis is van wat internasionale jihadisme geword het tot 11 September. Dit word geteoretiseer deur Abdallah Azzam (1941-1989), 'n Palestynse Moslem-broer wat, onder andere geïnspireer deur Sayyid Qotb, die toenadering tussen die radikale deel (qotbiste) van die Moslem-broederskap en die wahhabisme toegelaat het. Dit is hy wat die jihad Afghaans. In Pakistan het hy 'n kantoor geskep om die stryd te organiseer en daar ontmoet 'n sekere Osama bin Laden, wat die finansier van sy jihad. Die twee het egter in 1987 uitgeval, en dit was toe Bin Laden sy beroemde databasis geskep het: Qa'idat al-ma'lumat.
Die man wat Al Qaida saam met Bin Laden geskep het, is Ayman al-Zawahiri. Hy is in werklikheid die ware teoretikus van die groep. 'N Egiptenaar wat ook deur Qotb gekenmerk word, sowel as deur die Sesdaagse Oorlog, word daarvan beskuldig dat hy aan die komplot teen Sadat deelgeneem het en 'n paar jaar gevangenisstraf in Egipte uitgedien het voordat hy by Bin Laden in Afghanistan aangesluit het. Die keerpunt vir die twee mans is die Golfoorlog (1990-1991). Die einde van die oorlog in Afghanistan het die jihadiste ietwat wees gelaat. Bin Laden, wat Saddam Hussein nie in sy hart dra nie, bied hulp van Al Qaida om Koeweit te bevry. Die jihadiste was immers die bondgenote van die Weste in Afghanistan ... Maar Saoedi-Arabië weier, en Bin Laden verloor selfs sy nasionaliteit! Hy vlug na Soedan, waar hy Al-Zawahiri aantref; daar herorganiseer hy die jihad, byvoorbeeld om Mubarak in 1995 aan te val, of twee jaar tevore om die rebelle in Somalië te ondersteun teen die operasie Herstel hoop. In 1996 het hulle saam met die Taliban na Afghanistan teruggekeer.
Al Qaida ideologie
Bin Laden en Al-Zawahiri noem gereeld vyf hedendaagse figure as verwysings in hul verskillende tekste: Abdallah Azzam, Ahmad Yassine (die Hamas-gids), Omar Abdel-Rahman (sien hieronder) en die Saoedi's 'Audah en Hawali. Maar hulle verwysings strek nog verder, ook buite Qotb, met veral die beroemde Ibn Taïmiyya, teoretikus van jihad teen die Mongole in die 13de eeu.
In 1998 het Al-Zawahiri en Bin Laden ''n front van die heilige oorlog teen die Jode en die kruisvaarders' geskep, waar die moord 'n plig word vir elke Moslem. Die Egiptenaar beskryf sy ideologie in Ruiters onder die vaandel van die profeet, wat in… 2001 vrygestel is. In hierdie teks wys Al-Zawahiri op die mislukking van streng politieke optrede en beweer leierskap op die jihad wêreldwyd. As hy beywer vir 'n sosiale, opvoedkundige en ideologiese optrede van die umma ('n wêreldvisie, maar tog dieselfde deur die nasionale een), is dit heeltemal teen die vyand (die Kruisvaarder, die Jood, die slegte Moslem) gemobiliseer, hy dring ook aan op die wettigheid van die gebruik van geweld.
Die besetting van die Heilige Plekke deur die ongelowiges is vir Bin Laden en Al-Zawahiri die grootste aggressie, terwyl die Saoedi-regime onreg is, wat meer aandadig is aan die kruisvaarders. Die doel is dus om die Arabiese skiereiland weer te verower, om die uitbreiding van ware Islam moontlik te maak. Die probleem is dat dit moeilik is om meer uit te vind, insluitend enige werklike begeerte om 'n gefantaseerde kalifaat weer in te stel, soos ons gereeld hoor. Inderdaad, Al Qaida-ideoloë is baie vaager in wat hulle as 'n samelewing voorstel sodra hulle aan die bewind kom. Soveel so dat dit lyk asof die leer daarna al hoe meer nihilisties word. Ons sal daarop terugkom.
Die Verenigde State as 'n teiken
Waarom die Verenigde State, hul voormalige bondgenote? Weereens is die Golfoorlog van 1991 deurslaggewend, benewens steun vir Israel. Vir Al Qaida beset die goddelose Amerikaanse troepe die heilige land van Islam, die van Mekka en Medina, wat deur God aan Moslems aangebied is. Hulle moet dus vertrek. Die Saoedi-bewind is, hoewel hy Wahhabi is, ook die vyand omdat hy aandadig is aan hierdie besetting.
Daarbenewens noem bin Laden, soos ons gesien het, een van sy inspirators, Sheikh Omar Abdel-Rahman. Laasgenoemde, soos Egipteër Al-Zawahiri, is gedurende die tagtigerjare self in Egipte gevange gehou vir sy jihadistiese aktiwiteite, en veral omdat hy die geestelike gids van die Gama'N Islamit, die groep wat verantwoordelik was vir die sluipmoord op Sadat, dan ander aanvalle, soos dié van Luxor in 1997. Omar Abdel-Rahman, na sy jare tronkstraf, en 'n ompad deur Soedan, skuil ... in die Verenigde State! Daar word hy na 'n paar jaar van steeds aggressiewe preke (soos Abu Hamza in Londen voor sy inhegtenisneming in 2004) daarvan beskuldig dat hy 'n aanval op die Wêreldhandelsentrum beveel het (hy sal lewenslange tronkstraf opgelê word). Ons is in 1993.
Aksies teen die Verenigde State het in die volgende jare toegeneem. Ons kan byvoorbeeld die aanval op die vernietiger noem USS Cole, in die hawe van Aden in Jemen, op 12 Oktober 2000. Die aanvalle op die World Trade Center en die Pentagon op 11 September 2001 is uiteindelik net nog een aanval, maar hierdie keer baie dodeliker en met gevolge wat moeilik is om te bereken. . Dit strook met die logika wat Al-Zawahiri in sy tekste ontwikkel: om in die media te doen, die skouspelagtige en die dodelikste moontlik, om die ongelowiges te straf, maar bowenal om die oumma te mobiliseer ...
Die aanvalle van 11 September 2001
Die chronologie en die feite is bekend, maar dit is nuttig om dit te herroep. Vier vliegtuie is op Dinsdag 11 September 2001 gekaap, twee het die tweelingtorings van die World Trade Center (New York, Manhattan) om 08:46 en 09:03 getref. 'N Derde bereik die Pentagon om 09:37. Die vierde het om 10:03 vm naby Pittsburgh neergestort. 'N Paar minute tevore het die suidelike toring van die World Trade Center ineengestort; dit word om 10:28 uur gevolg deur die noordelike toring. Aan die einde van die middag het nog 'n WTC-gebou ineengestort.
Die getal mense toon 2 976 dood, plus die 19 terroriste wat deur ondersoekers geïdentifiseer is. Alhoewel Al Qaida en Osama bin Laden vinnig uitgesonder word, aanvaar hulle nie direk verantwoordelikheid vir die aanvalle nie, insluitend laat verklarings in 2002, 2003 en 2004, met slegs wenke of verwysings. Dit laat (saam met baie ander dinge) samesweringsteoretici toe om in die bresse te tree. Tydens die vang van Bin Laden in 2011 is dokumente gevind wat bewys dat hy die meesterbrein van die aanvalle was en ander wat sou kom, maar dit moet nog bevestig word ... Die ondersoek het uiteindelik Khalid Sheikh Mohammed aangewys as die hooforganiseerder van die aanvalle. Hy is in 2003 in Pakistan gevang.
Die leiers van Al Qaida wat saam met die Taliban in Afghanistan was, het die Verenigde State hul bondgenote verenig en met die steun van die VN die land in Oktober 2001 aangeval. Teen die einde van die jaar was die Taliban-bewind omvergewerp, maar toe begin 'n guerrilla-oorlog wat vandag voortduur. Terselfdertyd loods die Bush-regering die 'oorlog teen terreur' wat, soos die Jihad van Al Kaïda, bedoel is om wêreldwyd te wees.
Die aanvalle op 11 September 2001 het 'n nuwe periode van terreuraanvalle op 'n wêreldwye vlak geopen en nie net teen Westerse teikens nie: vanaf 2002, met die sinagoge van Djerba (11 April, 19 dood), Franse ingenieurs in Karachi (8 Mei, 15 dood), 'n nagklub in Bali (12 Oktober, 180 dood). Volgens 'n opname van 10 November, toegeskryf aan Bin Laden, word hierdie aanvalle beweer, selfs al is daar twyfel ontstaan ​​(byvoorbeeld vir Karachi).
Dit is nog 'n gebeurtenis wat die aanvalveldtog na 11 September laat herleef of vererger: die oorlog in Irak, wat in 2003 deur die Verenigde State en sy bondgenote van stapel gestuur is, buite die VN se mandaat (onder andere in weens die bedreiging van 'n Franse veto). Een van die vele gevolge van 11 September.
Die gevolge van 11 September 2001
Hulle is ontelbaar, en ons moet keuses maak.
Dit is natuurlik hoofsaaklik die Amerikaanse beleid wat geraak word. Buiten word dit gekenmerk deur ingryping in Afghanistan en deur die stigting van die oorlog teen terrorisme, 'n prioriteit vir die weermag, die geheime dienste en diplomasie. Die wêreld volgens George W. Bush is dus in twee verdeel: diegene wat by die Verenigde State is en diegene wat daarteen is. Die mees skouspelagtige uitkoms van hierdie beleid is die oorlog in Irak, wat in 2003 sonder 'n VN-mandaat begin het, en sonder sekere bondgenote in Afghanistan, gelei deur Frankryk. Hierdie oorlog dui op 'n verandering in die beeld van die Verenigde State, wat (weer) slagoffers verbygaan ('ons is almal Amerikaners', Die wereld die dag na 11 September) aan beul. Die Abu Ghraib-skandaal dra by tot dié van Guantanamo.
Die Amerikaanse basis in Kuba is in werklikheid vanaf die maande na 11 September gebruik om mense wat van Al Qaida behoort en wat daadwerklik aan die jihad internasionaal. Die probleem is dat gevangenes geen wettige status het nie, en geen ernstige manier om hulself te verdedig nie. Daarbenewens, soos Abu Ghraib later, word marteling beoefen en selfs gelegitimeer deur Amerikaanse amptenare, Donald Rumsfeld aan die hoof. Laasgenoemde is van mening dat die oorlog teen terrorisme akkommodasie met menseregte vereis, insluitend dié van die Amerikaners, soos blyk uit Patriot-optrede, wat op 26 Oktober 2001 gestem word. Die herhaalde skandale en die verfoeisel wat die Verenigde State oor die hele wêreld ondergaan, verhinder nie dat George W. Bush in November 2004 herkies kan word nie. Die oorlog teen terrorisme, t.o.v. dit is ver van 'n sukses ondanks die arrestasie van verskeie amptenare van Al Qaida.
Die gevolge is internasionaal, en nie net deur die Amerikaanse beleid of dié van sy bondgenote nie. Al die lande wat moontlik deur Al-Kaïda-aanvalle geteiken word, word in wisselende mate gekenmerk deur noodwette en toenemende kommer. Op 'n diffuse manier, veral in Europa, styg 'n wantroue en selfs 'n haat teenoor Islam en Moslems, saamgevoeg met die jihadisme van Al Qaida, in die gedagtes op, wat die debat soos 'n bose kringloop verlam ( Mahomet-tekenprente in 2005, byvoorbeeld).
Die ontwikkeling van samesweringsteorieë het met 11 September ontplof. Die verskynsel is nie nuut nie, maar die simboliek van die feite en die grys areas van die ondersoek, sowel as die trivialisering van die internet, help die sukses van diegene wat dink dat 11 September nie 'n jihadistiese komplot is nie, maar "ander". Die verskillende teorieë, min of meer vergesog, inkrimineer 'n interne masjinerie in die Verenigde State, of 'n "Amerikaans-sionistiese" komplot, in die direkte lyn van die teorieë as gevolg van die valse Die protokolle van die ouderlinge van Sion, gedurende die laat 19de en 20ste eeu. Dit raak nie net die mees aktivistiese, anti-Amerikaanse of anti-sionistiese kringe nie, maar ook 'n groter deel van die bevolking en sekere kunstenaars, in Europa en die Verenigde State. Soveel so dat 'n internasionale opname uit 2008 toon dat minder as een uit twee dink dat die aanvalle op 11 September aan Al Qaida toe te skryf is ...
Dit is dus op alle vlakke, in die politiek sowel as in geesteswetenskappe, dat die aanvalle van 11 September 2001 gevolge het in die volgende jare en tot vandag toe deur 'n simboliese datum op te stel. Onbewustelik of nie, beskou mense, in die Weste soos in die res van die wêreld, 11 September as 'n breekpunt. Onder historici word daaroor gedebatteer, veral sedert die Arabiese rewolusies.
Die verband is met die eerste oogopslag nog lank nie voor die hand liggend nie, maar dit bestaan ​​wel. Inderdaad, vir baie politieke wetenskaplikes en historici is die Arabiese rewolusies die bevestiging van die mislukking van politieke Islam, en nog meer die wêreldwye jihadisme, dit wil sê die gebruik van geweld. as 'n wapen van politieke Islam. Betogers in Tunisië, Egipte en elders het demokratiese vooruitgang geëis wat ver verwyderd was van die waardes wat deur die jihadiste en selfs die Islamiste voorgeskryf is. En streng politieke bewegings soos die Moslem-broederskap in Egipte het nie die rewolusies gelei nie; hulle het selfs soms oorweldig gelyk.
Dit is egter nog te vroeg om hierdie rewolusies definitief te beoordeel. Inderdaad, die proses loop soms vas, die verkiesing het nog nie plaasgevind nie, sommige bewegings is in die wiele (Jemen). Bowenal betree die Islamitiese partye weer die spel, met die Moslem-broederskap in Egipte of Ennadha in Tunisië. Terwyl sommige spesialiste van mening is dat hulle gedemokratiseer is en dat hulle nie meer 'n gevaar is nie, lei spesifieke gebeure tot agterdog ('n groot betoging in Egipte waar die leke verkies het om terug te trek as gevolg van godsdienstige slagspreuke, druk op gebruike in Tunisië, ens.). Peilings voorspel goeie tellings vir groot Islamitiese partye.
Die Arabiese rewolusies dui dus beslis op die mislukking van die nihilisme van die jihadiste van Al Qaida (en die dood van Bin Laden het nie gehelp nie), omdat hulle nie daarin slaag om die massas, die umma, te mobiliseer nie dat dit duidelik hul doel was soos Al-Zawahiri in geskryf het Ruiters onder die vaandel van die profeet. Aan die ander kant, as dit by politieke Islam kom, is dit nog te vroeg om dit te vertel.
Die einde van Al Qaida?
Teken die dood van Osama bin Laden op 2 Mei 2011 die einde van Al Kaïda? Trouens, die probleme van die jihadistiese newel is nie nuut nie. Die jag en vang van verskeie amptenare (waaronder Khalid Sheikh Mohammed) het dit verswak, maar erger nog: die gesag van Bin Laden en Al-Zawahiri word uitgedaag. Van die oorlog in Irak het spanning met jihadiste soos Al-Zarqawi verskyn, en die aktiwiteite van selle wat beweer dat hulle Al Qaida is, word toenemend toegespits op streeksaksies (soos AQIM) of ronduit nasionale (in Irak). , ver van die droom van jihad wêreld gelei deur Al-Zawahiri. Dit lyk asof die beginsel van die newel terugval teen Al Qaida, met toenemende onafhanklikheid van verskillende groepe, en belange wat nie altyd saamvloei nie. Die traagheid van Al Qaida se reaksie op die Arabiese rewolusies (toe groepe soos Hamas hulle toegejuig het) toon duidelik die verleentheid, indien nie isolasie nie, van die verantwoordelikes.
Die herdenking van 11 September, met beloftes van wraak vir die dood van Bin Laden, sal ongetwyfeld deurslaggewend wees om te bepaal waar die jihadistiese newel staan. Maar al is die aanvalle skaarser, die eise is vaag en uiteenlopend, en Al Qaida het moontlik 'n tydperk van stadige angs betree ...
11 September 2001, die voorwerp van die geskiedenis
Nadat u al hierdie aspekte nagegaan het, vanaf die geboorte en ideologie van Al Kaïda tot die gebeure van 11 September en die gevolge daarvan, kan u dus wonder oor hierdie gebeurtenis as 'n voorwerp van die geskiedenis.
Vir Michel de Certeau is 'die gebeurtenis wat dit word'. Dit blyk dat dit presies pas by 11 September. As 'n wêreldwye skok wat aanvanklik verbasing veroorsaak, is dit die perfekte voorbeeld, soos François Dosse opmerk (Historiografieë, volume II, p 755), van wat 'n gebeurtenis maak. Maar beteken dit die begin van 'n nuwe era? In elk geval bewys dit dat die einde van die geskiedenis nie vir vandag en ook nie vir more is nie, anders as wat Fukuyama gedink het na die val van die Muur in 1989.
Geskiedkundiges glo dat 11 September nie 'n breuk is nie, maar slegs die skouspelagtige teken van 'n transformasie van die wêreld wat in 'n langer proses en in die konteks van globalisering plaasvind. Met die val van die Muur en die Sowjetunie, het die wêreld multipol geword ondanks die negentigerjare toe die Verenigde State die enigste ware mag was. Al is dit moeilik om in die aanvalle van 11 September net 'n gebeurtenis te sien, beslis 'n bietjie skouspelagtiger as die ander, maar nie meer deurslaggewend nie. Dit was baie direk op 11 September wat gehelp het om die Amerikaanse internasionale (en selfs nasionale) politiek te heroriënteer, met kaskadende gevolge (insluitend die oorlog in Irak). Dit was 11 September wat die beeld van Islam en Moslems in Europa wesenlik verander het (met behulp van die ekonomiese krisis) 'n toename in populisme veroorsaak, waarvan ons die skadelike gevolge nou eers begin sien.
11 September 2001 is dus 'n gedateer, in werklikheid en in mense se gedagtes. Maak dit egter die breuk wat 'n nuwe era open (die XXIste eeu?) is miskien, dit is waar, vinnig. Die 21ste eeu sal waarskynlik net soveel van globalisering en sy verskillende krisisse wees as die van die jihadisme en die oorlog teen terrorisme, en laasgenoemde kan selfs as kollaterale skade aan hierdie globalisering beskou word ...
- 11 September 2001: Die einde van 'n wêreld, deur Paul Villatoux en Fabienne Mercier-Bernadet. Spirit of the Book, 2011.
- Die verborge gesig van 11 September, deur Eric Laurent. sak, 2005.
- 11 September 2001, 'n planetêre gebeurtenis (Memories of objects-Stories of men), Collective, Ouest-France, 2008.