Teks van die toespraak van Düsseldorf van 1932 - Verloop van Geskiedenis - 2021
Teks van die toespraak van Düsseldorf van 1932
Die sogenaamde 'Düsseldorf-toespraak' was 'n poging van Adolf Hitler om Duitsland se nyweraars te oorwin, sodat hulle die Nazi-party sou ondersteun in die laaste jaar van Weimar-Duitsland. Die Düsseldorf-toespraak is op 27 Januarie 1932 in die hartjie van die nywerheidsgebied van Duitsland gemaak.
'As die Nasionaal-Sosialistiese Beweging vandag in die wydverspreide kringe in Duitsland beskou word as vyandig teenoor ons besigheidslewe, dan glo ek dat die rede vir hierdie siening gevind word in die feit dat ons die gebeure wat die ontwikkeling tot ons hede bepaal, aangeneem het. houding in posisie wat verskil van die van al die ander organisasies wat van belang is in ons openbare lewe. Selfs nou verskil ons siening op baie punte van ons teenstanders.
Ek beskou dit as die eerste belang om eens en vir altyd te breek met die siening dat ons lot deur wêreldgebeurtenisse gekondisioneer word. Dit is nie waar dat ons nood sy finale oorsaak het in 'n wêreldkrisis, in 'n wêreldkatastrofe nie: die ware siening is dat ons 'n toestand van algemene krisis bereik het, want vanaf die eerste foute is daar begaan. Ek moet nie sê 'Volgens die algemene siening is die Vredesverdrag van Versailles die oorsaak van ons ongeluk nie.' Wat is die vredesverdrag van Versailles, maar die werk van mans? Dit is nie 'n las wat ons deur die Voorsienigheid opgelê of opgelê word nie. Dit is die werk van mans waarvoor dit vanselfsprekend weer mans met hul meriete of hulle mislukkings verantwoordelik moet wees. As dit nie so was nie, hoe sou mans dan ooit die werk daaraan kon opsy sit? Ek is van mening dat daar niks is wat deur die wil van die mens voortgebring is wat op sy beurt nie deur 'n ander menslike wil verander kan word nie.
Beide die Vredesverdrag van Versailles, tesame met al die gevolge van die Verdrag, is die resultaat van 'n beleid wat vyftien, veertien of dertien jaar gelede miskien as die regte beleid beskou is, ten minste in die vyandelike state, maar wat uit ons oogpunt beskou word Die siening sou waarskynlik noodlottig beskou word toe tien of minder jare gelede die ware karakter daarvan aan miljoene Duitsers bekend gemaak is, en dit word vandag in die onmoontlikheid daarvan onthul. Ek is derhalwe veronderstel om te beweer dat daar in Duitsland noodwendig 'n mate van verantwoordelikheid vir hierdie gebeure moes wees, as ek die oortuiging het dat die Duitse bevolking 'n invloed op die verandering van hierdie toestande kan uitoefen.
Dit is volgens my ook verkeerd om te sê dat die lewe in Duitsland vandag slegs deur oorwegings van buitelandse beleid bepaal word, dat die voorrang van buitelandse beleid vandag die hele binnelandse lewe regeer. Sekerlik kan 'n volk die punt bereik wanneer buitelandse betrekkinge sy huislike lewe beïnvloed en bepaal. Maar laat niemand sê dat so 'n toestand van die eerste aard óf natuurlik of wenslik is nie. Die belangrikste is eerder dat 'n volk die voorwaardes moet skep vir 'n verandering in hierdie toedrag van sake.
As iemand vir my sê dat sy buitelandse politiek hoofsaaklik deurslaggewend is vir die lewe van 'n volk, moet ek eers vra: wat beteken die term 'politiek' dan? Daar is 'n hele reeks definisies. Frederick die Grote het gesê: 'Politiek is die kuns om elke staat op elke manier te dien.' Die uitleg van Bismarck was dat 'Politiek die kuns van die moontlike' is, vanuit die opvatting dat voordeel getrek moet word uit elke moontlikheid om die staat te dien - en in die latere transformasie van die idee van die staat na die idee van nasionaliteite, nasie. 'N Ander een is van mening dat hierdie diens wat aan die mense gelewer word, deur militêre sowel as vreedsame optrede verrig kan word: want Clausewitz sê dat oorlog die voortsetting van die politiek is, hoewel dit op verskillende maniere is. Omgekeerd is Clemenceau van mening dat vrede vandag niks anders is as die voortsetting van oorlog en die nastreef van die oorlogsdoel nie, hoewel weer met ander middele. Kort gestel: politiek is niks anders nie en kan niks anders wees as die beskerming van 'n volk se belangrike belange en die praktiese voer van sy lewensgeveg op alle maniere nie. Dit is dus baie duidelik dat hierdie lewensgeveg van die begin af sy beginpunt in die mense self het en dat die mense terselfdertyd die voorwerp is - die regte waarde - wat bewaar moet word. In die laaste plek moet alle funksies van hierdie liggaam wat deur die mense gevorm word, slegs een doel vervul - om in die toekoms die instandhouding van die liggaam wat die mense is, te verseker. Ek kan dus nie sê dat buitelandse beleid of ekonomiese beleid van die grootste belang is nie. Natuurlik het 'n volk die sakewêreld nodig om te kan lewe. Maar sake is maar een van die funksies van hierdie liggaamspolitiek waardeur die bestaan ​​daarvan verseker word. Maar hoofsaaklik is die uitgangspunt en dit is die mense self.
Dit is dus onwaar om te sê dat die buitelandse politiek 'n volk vorm: mense eerder bestel hul verhouding met die wêreld oor hulle in ooreenstemming met hul ingebore magte en volgens die mate waarin hul opleiding hulle in staat stel om daardie magte in die spel te bring. Ons is miskien baie oortuig daarvan dat as daar 'n ander Duitsland in die plek van die huidige Duitsland sou bestaan, die houding teenoor die res van die wêreld ook anders sou gewees het, en dan waarskynlik die invloed van die res van die wêreld sou gehad het. 'n ander vorm aangeneem. Om dit te ontken, sou beteken dat die lot van Duitsland nie meer verander kan word nie, ongeag die regering wat in Duitsland regeer.
En teen hierdie opvatting is ek die voorstander van 'n ander standpunt: volgens my is daar drie faktore wat 'n politieke lewe van die volk bepaal:
Eerstens is die innerlike waarde van 'n volk wat as 'n oorgeërfde som en besit deur die geslagte heen en weer oorgedra word, 'n waarde wat enige verandering ondergaan wanneer die volk, die bewaarder van hierdie geërfde besitting, homself verander in die innerlike bloed-gekondisioneerde samestelling. . Dit is onteenseglik dat sekere karaktertrekke, sekere deugde en sekere ondeugde altyd by mense voorkom, mits hul innerlike aard - hul bloed gekondisioneerde samestelling - nie wesenlik verander het nie. Ek kan alreeds die deugde en die ondeugde van ons Duitse volk in die skrywers van Rome opspoor net soos ek dit vandag sien. Hierdie innerlike waarde wat die lewe van 'n volk bepaal, kan vernietig word, net deur 'n verandering in die bloed wat 'n verandering in die stof veroorsaak. Tydelik kan 'n onlogiese vorm van lewensorganisasie of onbewuste onderwys dit benadeel. Maar in daardie geval, alhoewel die effektiewe optrede daarvan belemmer kan word, is die fundamentele waarde op sigself steeds aanwesig soos voorheen. En dit is hierdie waarde wat die grootste bron is van alle hoop op die herlewing van die volk; dit is die regverdiging van die oortuiging dat 'n volk wat in die loop van duisende jare ontelbare voorbeelde van die hoogste innerlike waarde voorsien het, skielik nie oornag kon verloor het nie. hierdie ingebore geërfde waarde, maar dat hierdie volk eendag hierdie waarde weer in aksie sal bring. As dit nie die geval was nie, dan is die geloof van miljoene mans in 'n beter toekoms - die mistieke hoop op 'n nuwe Duitsland onverstaanbaar. Dit sou onbegryplik wees hoe hierdie Duitse volk, aan die einde van die Dertigjarige Oorlog, toe die bevolking van agtien tot dertien en 'n halfmiljoen gekrimp het, ooit weer die hoop kon gevorm het deur werk, deur die industrie, en die vermoë om weer te styg, hoe honderde duisende en uiteindelik miljoene mense in hierdie volkome verpletterde volk moes aangegryp het met die verlange na 'n her-vorming van hul Staat.
Ek het gesê dat hierdie waarde vernietig kan word. Daar is inderdaad veral twee ander faktore wat nou verwant is, wat ons keer op keer kan naspeur in periodes van nasionale agteruitgang: die een is dat vir die opvatting van die waarde van persoonlikheid 'n eweredige idee vervang word van die oppergesag van blote getalle - demokrasie - en die ander is die ontkenning van die waarde van 'n volk, die ontkenning van enige verskil in die ingebore hoedanigheid, die prestasie, ens. van individuele volke. Beide faktore kondisioneer mekaar dus of beïnvloed mekaar ten minste tydens die ontwikkeling daarvan. Internasionalisme en demokrasie is onlosmaaklike opvattings. Dit is logies dat die demokrasie, wat binne 'n volk die besondere waarde van die individu ontken en 'n waarde in die plek daarvan plaas, wat die som van al die individualiteite - 'n suiwer numeriese waarde - voorstel, op presies dieselfde manier in die lewens van mense moet verloop. en moet op daardie gebied tot internasionalisme lei. In die breë word dit gehandhaaf: mense het geen ingebore waardes nie, maar hoogstens kan daar wel tydelike verskille in die onderwys toegelaat word. Daar is geen wesenlike verskil in waarde tussen negers, Ariërs, Mongoliërs en Rooivelde nie. Hierdie siening wat die basis vorm van die hele internasionale denkwêreld van vandag en in die gevolge daarvan, word so gevoer dat 'n neger uiteindelik as president kan sit in die sittings van die Volkebond noodwendig as 'n verdere gevolg tot die punt dat op soortgelyke wyse binne 'n volk verskille in waarde tussen die individuele lede van hierdie volk ontken word. En dus kan elke besondere hoedanigheid, elke fundamentele waarde van 'n volk prakties van geen effek gemaak word nie. Want die grootheid van 'n volk is nie die resultaat van die somtotaal van al sy prestasies nie, maar in die laaste uitweg van die somtotaal van sy uitstekende prestasies. Laat niemand sê dat die prentjie wat as 'n eerste indruk van die menslike beskawing vervaardig is, die indruk van die prestasie as geheel is nie. Hierdie hele gebou van die beskawing is in sy fondamente en in al sy klippe is niks anders nie as die resultaat van die skeppingsvermoë, die prestasie, die intelligensie, die industrie, van individue: in sy grootste oorwinnings verteenwoordig dit die groot kroonprestasie van die individuele God- bevoordeelde genieën, in die gemiddelde bereiking van die mense van gemiddelde kapasiteit, en in sy somtyds ongetwyfeld die resultaat van die gebruik van menslike arbeidskrag ten einde rekenskap te gee van die skeppings van genie en talent. Dit is dus net natuurlik dat wanneer die bekwame intelligensies van 'n volk, wat altyd in 'n minderheid is, slegs as dieselfde waarde beskou word as al die ander, dan word genie, kapasiteit, die waarde van persoonlikheid stadig maar seker aan die meerderheid onderwerp en hierdie proses word dan valslik die heerskappy van die mense genoem. Want dit is nie die heerskappy van die mense nie, maar in werklikheid die heerskappy van domheid, van middelmatigheid, van halfhartigheid, van lafhartigheid, van swakheid en van onvoldoendeheid.
Dus sal demokrasie in die praktyk lei tot die vernietiging van ware waardes van die volk. En dit dien ook om te verklaar hoe mense met 'n groot verlede vanaf die tyd toe hulle hulself oorgee aan die onbeperkte, demokratiese heerskappy van die massa, hul vorige posisie stadig verloor; want die uitmuntende prestasies van individue wat hulle nog besit of wat op alle lewensterreine geproduseer kan word, word nou prakties ondoeltreffend gemaak deur die onderdrukking van blote getalle. En dus sal die volk in hierdie omstandighede geleidelik die belangrikheid daarvan verloor, nie net op kulturele en ekonomiese gebied nie, maar in 'n relatiewe kort tydjie sal dit nie langer die waarde van die ander mense in die wêreld behou nie.
En hieraan moet 'n derde faktor gevoeg word: naamlik die siening dat die lewe in hierdie wêreld, na die ontkenning van die waarde van persoonlikheid en die besondere waarde van 'n volk, nie deur konflik gehandhaaf moet word nie. Dit is 'n opvatting wat miskien buite rekening gelaat kan word as dit homself slegs in die hoof van individue vasmaak, maar tog verskriklike gevolge het omdat dit 'n hele volk stadig vergiftig. En dit is nie asof sulke algemene veranderinge in mans se siening van die wêreld slegs op die oppervlak bly of beperk is tot die gevolge daarvan vir mans nie. Nee, mettertyd oefen hulle 'n diepgaande invloed uit en beïnvloed dit alle uitdrukkings van 'n volk se lewe.
Ek kan 'n voorbeeld noem: u meen, here, dat die Duitse sakelewe op grond van privaat eiendom gebou moet word. So 'n opvatting as dié van private eiendom kan u slegs verdedig as dit op die een of ander manier 'n logiese grondslag het. Hierdie opvatting moet die etiese regverdiging daarvan aflei uit 'n insig in die noodsaaklikheid wat die natuur bepaal. Dit kan nie net gehandhaaf word deur te sê: 'Dit was nog altyd so en daarom moet dit voortgaan nie.' Want in periodes van groot omwentelinge binne state, van mense se bewegings en denkveranderinge, kan instellings en stelsels nie onaangeraak bly nie, omdat dit voorheen sonder verandering behoue ​​gebly het. Dit is die kenmerkende kenmerk van alle groot rewolusionêre tydperke in die geskiedenis van die mensdom dat hulle verbasend min ag gee op vorms wat slegs deur die ouderdom geheilig word of wat skynbaar net so ingewy is. Dit is dus nodig om sulke fondamente te gee aan tradisionele vorms wat behoue ​​moet bly dat dit as noodsaaklik, as logies en reg beskou kan word. En dan moet ek sê dat private eiendom slegs moreel en eties geregverdig kan word as ek erken dat die prestasies van mans anders is. Slegs op grond hiervan kan ek beweer: aangesien mans se prestasies anders is, is die resultate van daardie prestasies ook anders. Maar as die resultate van die prestasies anders is, is dit redelik om die administrasie van die resultate in 'n ooreenstemmende mate aan mans oor te laat. Dit sou nie logies wees om die administrasie van die resultaat van 'n prestasie wat met 'n persoonlikheid saamgebind is, toe te vertrou aan die naasbeste, maar minder bekwame persoon of aan 'n gemeenskap wat bloot die prestasie het, bewys dat dit nie die resultaat van die prestasie kan administreer nie. Daar moet dus toegegee word dat mans in die ekonomiese sfeer van alle begin af in alle vertakkings nie ewe veel of ewe belangrik is nie. En sodra dit toegegee is, is dit waansin om te sê: op ekonomiese gebied is daar ongetwyfeld waardeverskille, maar dit is nie waar op politieke gebied nie. Dit is absurd om die ekonomiese lewe op te bou op die opvattings van prestasie, van die waarde van persoonlikheid, en dus in die praktyk op die gesag van persoonlikheid, maar op politieke gebied om die gesag van persoonlikheid te ontken en die wet van die groter getal - demokrasie. In daardie geval moet daar stadig 'n splitsing ontstaan ​​tussen die ekonomiese en politieke oogpunt, en om die splitsing te oorbrug, sal 'n poging aangewend word om eersgenoemde tot laasgenoemde te assimileer - inderdaad is die poging aangewend, want hierdie splitsing het nie gebly nie kaal, bleek teorie. Die opvatting van die gelykheid van waardes is reeds, nie net in die politiek nie, maar ook in die ekonomie, tot 'n stelsel gebring, en dit nie net in die abstrakte teorie nie: nee! hierdie ekonomiese stelsel leef in reuse-organisasies en dit het vandag 'n staat geïnspireer wat oor geweldige gebiede heers.
Maar ek kan dit nie as moontlik beskou dat die lewe van 'n volk op die lange duur gebaseer moet wees op twee fundamentele opvattings nie. As die siening reg is dat daar verskille in menslike prestasie is, moet dit ook waar wees dat die waarde van mans ten opsigte van die produksie van sekere prestasies anders is. Dit is dan absurd om toe te laat dat hierdie beginsel slegs op een terrein goed gaan - die sfeer van die ekonomiese lewe en sy leierskap - en om te weier om die geldigheid daarvan te erken op die gebied van die hele lewensstryd van 'n volk - die sfeer van die politiek. Die logiese verloop is eerder dat as ek die kwalifikasie van spesiale prestasies sonder kwalifikasie erken as die voorwaarde vir alle hoër kultuur, ek op dieselfde manier spesiale prestasies op die gebied van die politiek moet erken, en dit beteken dat ek is verplig om die gesag van persoonlikheid op die voorgrond te plaas. As daar inteendeel beweer word - en ook deur diegene wat sake doen - dat op politieke gebied spesiale hoedanighede nie nodig is nie, maar dat hier 'n absolute gelykheid in prestasie heers, dan sal eendag dieselfde teorie oorgedra word van die politiek en toegepas op die ekonomiese lewe. Maar op ekonomiese gebied is kommunisme analoog aan demokrasie op politieke gebied. Ons bevind ons vandag in 'n periode waarin hierdie twee fundamentele beginsels op alle terreine wat met mekaar in aanraking kom, aangepak word; alreeds gaan hulle die ekonomie binne.
Om 'n voorbeeld te neem: Die lewe in praktiese aktiwiteit is gebaseer op die belangrikheid van persoonlikheid: maar nou word dit geleidelik bedreig deur die heerskappy van blote getalle. Maar in die Staat is daar 'n organisasie - die leër - wat op geen manier gedemokratiseer kan word sonder dat hy die bestaan ​​daarvan prysgee nie. Maar as 'n Weltanschauung nie op elke terrein van 'n volk se lewe toegepas kan word nie, is die feit op sigself voldoende bewys van die swakheid daarvan. Met ander woorde: die leër kan slegs bestaan ​​as hy die absoluut ondemokratiese beginsel van onvoorwaardelike outoriteit afwaarts en absolute verantwoordelikheid opwaarts handhaaf, terwyl demokrasie, in teenstelling hiermee, in die praktyk beteken dat volledige afhanklikheid afwaarts en outoriteit verder gaan. Maar die resultaat is dat in 'n staat waarin die hele politieke lewe - beginnende met die parogie en eindig met die Reichstag - opgebou is op die opvatting van demokrasie, die leër geleidelik tot 'n vreemde liggaam en 'n vreemde liggaam moet word noodwendig so gevoel te word. Dit is vir demokrasie 'n uitheemse wêreld van idees, 'n vreemde Weltanschauung wat die lewe van hierdie liggaam inspireer. 'N Interne konflik tussen die verteenwoordigers van die demokratiese beginsel en die verteenwoordigers van die gesagsbeginsel moet die onvermydelike gevolg wees, en hierdie konflik ervaar ons in Duitsland.
Op dieselfde manier moet die opvoeding tot pasifisme noodwendig deur die lewe tot gevolg hê totdat dit die nederigste individuele lewens bereik. Die opvatting van pasifisme is logies as ek eenkeer 'n algemene gelykheid tussen mense en mense erken. Want in watter geval, in watter sin is daar konflik? Die opvatting van pasifisme wat in die praktyk vertaal word en op alle terreine toegepas word, moet geleidelik lei tot die vernietiging van die mededingende instink, tot die vernietiging van die ambisie vir uitstekende prestasie. Ek kan nie sê nie: in die politiek sal ons pasifiste wees, en ons verwerp die idee dat die lewe homself deur konflik moet beskerm - maar in die ekonomie wil ons sterk mededingend bly. As ek die idee van konflik as sodanig verwerp, is dit van geen belang dat die idee voorlopig op enkele terreine toegepas word nie. In die laaste plek is politieke besluite deurslaggewend en bepaal prestasie in die enkele sfeer.
Om die argument op te som: Ek sien twee diametries teengestelde beginsels: die beginsel van demokrasie wat, waar dit ook al toegelaat word, die praktyk van vernietiging is: en die beginsel van die gesag van persoonlikheid wat ek die beginsel van prestasie sou noem, want wat ook al die mens in die verlede bereik het - alle menslike beskawings - is net denkbaar as die oppergesag van hierdie beginsel toegelaat word.
Die waarde van 'n volk, die karakter van sy interne organisasie waardeur die waarde van 'n volk die effek daarvan kan oplewer, en die karakter van 'n volk se opvoeding - dit is die vertrekpunte vir politieke optrede: dit is die grondslag vir die sukses van daardie aksie.
Dat die bewyse van 'n krisis vandag oor byna die hele wêreld moet versprei, is te verstane as 'n mens dink dat die wêreld oopgemaak is en onderlinge verhoudings versterk is tot 'n mate wat vyftig, tagtig of honderd jaar gelede skaars moontlik gelyk het. En tog, ten spyte van hierdie feit, moet u nie glo dat so 'n toedrag van sake eers in die jaar 1932 denkbaar is nie. Nee, soortgelyke toestande is al meer as een keer in die geskiedenis van die wêreld ervaar. Altyd wanneer betrekkinge tussen mense toestande soos hierdie opgelewer het, sou die kwaal wat hierdie mense beïnvloed, versprei en die posisie van almal beïnvloed.
Dit is natuurlik maklik om te sê: ons verkies om te wag totdat daar 'n verandering in die algemene posisie is, maar dit is onmoontlik. Want die posisie wat u vandag in die gesig staar, is nie die gevolg van 'n openbaring van God se wil nie, maar die resultaat van menslike swakhede, van menslike foute, van mense se valse oordele. Dit is natuurlik dat daar eers 'n verandering aan hierdie oorsake moet plaasvind, dat mans eers innerlik getransformeer moet word voordat 'n mens kan reken op enige verandering in die posisie.
Die gevolgtrekking word op ons gedwing as ons vandag na die wêreld kyk: ons het 'n aantal nasies wat deur hul ingebore uitstaande waarde vir hulself 'n lewenswyse gevorm het wat nie verband hou met die lewensruimte - die Lebensraum - wat in hulle digbevolkte nedersettings waarin hulle woon. Ons het die sogenaamde wit ras wat sedert die ineenstorting van die antieke beskawing in die loop van 'n paar duisend jaar vir homself 'n bevoorregte posisie in die wêreld geskep het. Maar ek is nie in staat om hierdie bevoorregte posisie, hierdie ekonomiese oppergesag, van die wit ras oor die res van die wêreld te verstaan ​​nie, as ek dit nie in noue verband bring met 'n politieke opvatting van heerskappy wat vir baie mense die eienaardige ras was nie. eeue en word beskou as in die aard van die dinge: hierdie opvatting het hy gehandhaaf in sy omgang met ander volke. Neem 'n enkele gebied wat jy wil, neem byvoorbeeld Indië. Engeland het Indië nie deur die reg en die reg verower nie: sy het Indië verower sonder inagneming van die wense, die sienings van die inboorlinge of hul formulering van geregtigheid, en, indien nodig, het sy die heerskappy met die grootste wrede genadeloosheid. Op dieselfde manier het Cortez of Pizarro Sentraal-Amerika en die noordelike state van Suid-Amerika geannekseer nie op grond van enige aanspraak op reg nie, maar uit die absolute ingebore gevoel van die meerderwaardigheid van die blanke ras. Die vestiging van die Noord-Amerikaanse kontinent is net so min die gevolg van enige eis op meerderwaardige reg in demokratiese of internasionale sin; dit was die gevolg van 'n bewussyn van reg wat uitsluitlik gewortel was in die oortuiging van die meerderwaardigheid en dus van die reg van die blanke ras. As ek hierdie gesindheid wat in die laaste drie of vier eeue die wêreld vir die blanke ras gewen het, wegdink, dan sou die lot van hierdie ras in werklikheid nie anders gewees het as wat die Chinese sê nie: 'n buitengewoon besope massa mense wat oor 'n buitengewoon smal grondgebied, 'n oorbevolking met al die onvermydelike gevolge daarvan, was. As lot sou die wit ras 'n ander pad volg, dan is dit net omdat hierdie wit ras oortuig was dat hy die reg het om die res van die wêreld te organiseer. Dit maak nie saak wat oppervlakkige vermomming in individuele gevalle is wat hierdie reg mag aanneem nie, maar in die praktyk was dit die oefening. "
Italië in 1900
Copyright 2021 \ Ensiklopedie van geskiedenis, wat alle onderwerpe en gedeeltes dek \ Teks van die toespraak van Düsseldorf van 1932