obs kom terug, maar betaal is nie. Die mediaan loon is steeds onder waar dit voor die Groot Resessie was. Verlede maand het die gemiddelde betaal eintlik val.
Wat gaan aan? Dit was destyds dat wanneer werkloosheid gedaal het, werkgewers meer moes betaal om die werkers wat hulle nodig gehad het, aan te trek of te hou. Dit is wat gebeur toe ek in die laat 1990's werksekretaris was.
Dit kan steeds gebeur - maar die werkloosheidsyfer moet baie laer daal as vandag, waarskynlik onder 4 persent.
Verband tussen werkloosheid en lone
Tog is daar rede om te glo dat die verband tussen dalende werkloosheid en stygende lone afgesny is.
Vir een ding, dit is makliker as ooit vir Amerikaanse werkgewers om die werkers wat hulle nodig het teen lae koste te kry deur buitelandse werksgeleenthede uit te buit eerder as om loonlone tuis te kry. Uitkontraktering kan nou by die kliek van 'n rekenaar sleutelbord.
Daarbenewens het baie werkers in ontwikkelende lande nou toegang tot beide die onderwys en gevorderde tegnologie om so produktief soos Amerikaanse werkers te wees. Dus, uitvoerende hoofde vra, hoekom betaal meer?
Intussen hier by die huis, is 'n hele nuwe generasie van slim tegnologie die oorname van poste wat gebruik word om slegs deur mense. Eerder as om te betaal hoër lone, dit is goedkoper vir werkgewers om te installeer meer robotte.
Nie eens professionele werk is veilig. Die kombinasie van gevorderde sensors, stem erkenning, kunsmatige intelligensie, groot data, teks-myn, en algoritmes patroon-erkenning selfs genereer slim robotte in staat vinnig leer menslike optrede.
Daarbenewens is miljoene Amerikaners wat uit die arbeidsmark in die Groot Resessie uitgeloop het, nog steeds werkloos. Hulle word nie eens as werkloosheid gereken nie, want hulle het opgehou werk soek.
Die Versteekte Reserwe Werkloos
Maar hulle het nie heeltemal verdwyn nie. Werkgewers weet dat hulle kan vul wat werksgeleenthede na vore kom met hierdie "reserwe-weermag" van die verborge werklose - weer sonder om lone te verhoog.
Voeg hierby dat vandag se werkers minder ekonomies veilig is as wat die werkers sedert die Tweede Wêreldoorlog gewerk het. Byna een uit elke vyf is in 'n deeltydse werk.
Onseker werkers nie hoër lone eis wanneer werkloosheid daal. Hulle is dankbaar eenvoudig om 'n werk te hê.
Om dinge erger te maak, het 'n meerderheid Amerikaners geen spaargeld om te teken as hulle hul werk verloor nie. Twee-derdes van alle werkers leef salaris aan salaris. Hulle sal nie waag verlies van 'n werk deur te vra vir 'n hoër salaris.
Onsekerheid word nou in elke aspek van die diensverhouding gebak. Werkers kan om enige rede, of geen rede, ontslaan word nie. En voordele verdwyn. Die gedeelte van werkers met 'n pensioen verbind om hul werk het gedaal van meer as die helfte in 1979 om onder 35 persent in vandag.
Werkers was voorheen verteenwoordig deur vakbonde wat stewige arbeidsmarkte gebruik het om te onderhandel vir hoër betaal. In die 1950's behoort meer as 'n derde van alle privaat-werkers aan 'n vakbond. Vandag, al is, minder as 7 persent van privaatsektorwerkers is georganiseer.
Nie een van hierdie veranderinge was toevallig nie. Die toenemende gebruik van uitkontraktering in die buiteland en van arbeidsvervangende tegnologieë, die groot reserwe van verborge werkloosheid, die toenemende ekonomiese onsekerhede en die ondergang van vakbonde is aktief deur korporasies nagestreef en deur Wall Street aangemoedig. Loonstate is die enkele grootste koste van besigheid. Laer loonstate beteken hoër winste.
Die resultate is beskou as "doeltreffende" want, ten minste in teorie, het hulle toegelaat werkers moet verskuif na 'n hoër en beter gebruike. "Maar die meeste het nie geskuif. In plaas daarvan, het hulle is shafted.
Die menslike koste was substansiële
Die menslike koste van hierdie "doeltreffendheid" was aansienlik. Gewone werkers het bane en lone verloor, en baie gemeenskappe is verlaat.
Die doeltreffendheidsvoordele is ook nie wyd gedeel nie. Aangesien korporasies hul werkers se bedingingsmag geleidelik verswak het, is die verband tussen produktiwiteit en werkers se inkomste verdeel.
Sedert 1979 het die land se produktiwiteit gestyg 65 persent, maar werkers se mediane vergoeding het met net toegeneem 8 persent. Byna al die winste van groei het boontoe gegaan.
Dit is nie 'n wen korporatiewe strategie oor die langtermyn omdat hoër opbrengste uiteindelik afhang van meer verkoop, wat 'n groot en groeiende middelklas met genoeg koopkrag vereis om te koop wat geproduseer kan word.
Maar vanuit die beperkte standpunt van die hoof uitvoerende beampte van 'n enkele groot firma, of van 'n beleggingsbankier of fondsbestuurder op Wall Street, is dit net goed uitgewerk - tot dusver.
Lae werkloosheid sal nie lei tot hoër betaal vir die meeste Amerikaners, want die sleutel-strategie van die land se groot maatskappye en finansiële sektor is om lone te verhoed styg.
En as jy nie het opgemerk, die groot korporasies en Wall Street is die roeping van die skote.