Dit was in die laat kinderjare dat ek eers begin besef het dat die samelewing rondom my op 'n roekelose spoor was. Ek onthou dat ek in die 1950'e ontsteld is deur die onverskillige materialisme en kommersialisme van Amerika. Soos ek geleer het 'n bietjie oor die geskiedenis, het ek begin om oorlog te beskou as meer bewyse van crassness en domheid. Hoekom het mense toegelaat dat hul regerings soos skoolwerfbulle gedra? Dit het gelyk asof die lot van die planeet in die hande van verbygaande idiote was.
Intussen was dit duidelik dat die wêreld in 'n stormwind van verandering was: Elke jaar het nuwe produkte en uitvindings (soos lasers en mikrogolfoonde), sosiale kontroversies (soos dié rondom die burgerregtebeweging) en kulturele verskynsels (soos die Beatles ). Dit was alles opwindend, maar ontstellend. Die enigste sekerhede was self verander en die algemene rigting waarin dit op pad was na iets wat meer, groter of vinniger was.
In 1964 het my onderwyser van die hoërskool in een van haar gereelde sardoniese toewydings aan die klas melding gemaak van die verskriklike gevolge wat sou volg as Amerika in 'n konflik in Suidoos-Asië in die stryd sou kom. Ek het destyds min betekenis aan haar waarskuwing geheg: Asië het niks meer aan my beteken as woorde en prente in 'n boek nie. Slegs 'n paar jaar later was die meeste jong mans van my geslag óf in Viëtnam óf probeer wanhopig om 'n manier te vind om te voorkom dat hulle daarheen gestuur word. Ek was een van die gelukkiges: ek het 'n hoë konsep lotery nommer gehad en is nooit genoem nie. In plaas daarvan het ek na die kollege gegaan en by die antiwarbeweging aangesluit.
Die Viëtnam-oorlog was 'n opvoeding vir baie van ons - maar 'n heel ander onderwys as wat ons in die skool ontvang het. Ons handboeke het ons gelei om te glo dat Amerika die wysste en vriendelikste van nasies was. Ons land, ons is vertel, was 'n fakkeldraer van vryheid. In Viëtnam blyk dit egter dat ons regering 'n marionetdiktatorskap het en die wense van die mense ignoreer. Die oorlog het blykbaar die skepping van die baie militêre-industriële kompleks te wees wat Eisenhower in sy laaste toespraak as president gewaarsku het - groot transnasionale korporasies wat grootliks gefinansier is deur Pentagon-kontrakte; wat toenemend die regeringsbeleid beheer; wat slegs geïnteresseerd was in grondstowwe, markte en winste; en dit het inheemse kulture regoor die wêreld gereeld vernietig om hulself te verryk.
Die masker val af
Sodra die debat oor Viëtnam die masker van beleefdheid van die rykkultuur waarin ons geleef het, geskeur het, het baie van ons begin sien dat dit met allerhande teenstrydighede en ongelykhede geslaan is. Dit het byvoorbeeld duidelik geword dat die lewenswyse waaraan ons gewoond geraak het, die natuurlike omgewing besoedel en uitputtend was; dat vroue en kleurlinge gereeld uitgebuit word; dat die rykes voortdurend ryker word en die armes armer word. Dit was moeilike inligting vir enige jong persoon om te absorbeer. Wat om daaraan te doen?
Sedert ek grootgeword het in 'n godsdienstige familie, was my eerste refleks om geestelike oplossings vir die wêreld se probleme te soek. Miskien het die mensdom op egoïstiese, wrede en kortgesinde maniere optree omdat dit verligting nodig gehad het. Die boosheid in die hart van die ergste industriële besoedelaar of politieke terroris bestaan ​​ook in my hart, ek het gedink, al is dit net in wese. As ek nie jaloersheid, haat en hebsug uit my eie siel kan uitstort nie, het ek geen werklike grondslag om ander te blameer vir hulle tekortkominge nie; maar as ek kan, dan kan ek dalk 'n voorbeeld gee.
Vir die volgende twintig jaar het ek Boeddhisme, Taoïsme en mistieke Christendom bestudeer; leef in geestelike gemeenskappe; en ondersoek New Age-filosofieë, terapieë en opleidings. Dit was 'n tyd van groei en leer waarvoor ek altyd dankbaar sal wees. Maar uiteindelik het ek besef dat spiritualiteit nie die volle antwoord op die wêreld se probleme is nie. Ek het dikwels mense ontmoet wie se toewyding aan God onbetwisbaar was, maar wat 'n outoritêre of onverdraagsame houding aangeneem het, of wat oor ekonomiese en sosiale dilemmas geplaas het wat nie maklik in die konteks van hulle eteriese wêreldbeskouing kon raam nie. Na twee dekades om te wag vir die vorming van 'n "kritiese massa" van verligte pioniers om die evolusie van die mensdom in 'n nuwe era van universele harmonie te voorspel, het ek begin besef dat die wêreld in werklikheid erger was as ooit.
Intussen het my ondersoeke van vergelykende godsdiens my gelei na die studie van stamgemeenskappe - soos dié van die Inheemse Amerikaners, Afrikane, Aboriginale Australiërs en Stille Oseaan-eilanders. Hierdie nie-industriële mense, van wie baie antieke Aarde-gebaseerde geestelike tradisies gehad het, het nie (ten minste tot tyd van kontak) baie van die probleme van die Eerste Wêreld gedeel nie. Hul kulture kon op hul eie maniere onvolmaak gewees het. Die inwoners van Papoea-Nieu-Guinee het byvoorbeeld 'n menslike opoffering gereeld beoefen - maar in terme van omgewingsvernietigheid was hulle baie minder onheilspellend as die industriële samelewings van die twintigste eeu. Hul bestaanspatrone was volhoubaar, terwyl ons s'n nie. Terwyl ek stamme ondersoek het, het dit vir my duidelik geword dat hulle sosiale en ekologiese stabiliteit nie net van hul godsdienste afkomstig is nie, maar ook van al die besonderhede van hul lewenswyse.
Moderne Wêreld Insaniteit
Terselfdertyd het ek begin sien dat die waansin van die moderne wêreld nie bloot te wyte is aan 'n gebrek aan morele of geestelike bewustheid nie, maar is in elke aspek van ons kollektiewe bestaan ​​vervat. Ons vernietiging van die natuurlike omgewing, ons verskriklike oorloë en die verspreiding van armoede deur beide die Derde Wêreld en ons eie Eerste Wêreldstede kan nie heeltemal deur 'n regeringsregulasie hier of 'n nuwe uitvinding daar gestop word nie. Hulle is inherent aan die totale patroon van bestaan ​​wat ons aangeneem het.
Ek het geleidelik gekom om te sien dat wat ons eet, hoe ons dink en leef en die soorte en hoeveelhede hulpbronne wat ons gebruik alles impliseer 'n sekere kontrak of verbond met die natuur en dat elke kultuur so 'n verbond maak waardeur sy lede (meestal onbewustelik ) bly. Die mens en die natuur bestaan ​​in 'n wederkerige balans: Net soos mense die land tot hul behoeftes vorm, beïnvloed die land en klimaat ook mense, wat hulle nie net vertrou op plaaslike en seisoenale beskikbare kosse nie, maar om houdings teenoor die lewe wat van hul aangenome bestaanspatrone. Desert pastoralists is geneig om konsekwente en voorspelbare mitologieë, vorms van sosiale organisasie en wêreldbeskouings te hê, ongeag van watter vasteland hulle leef; en dit kan ook gesê word van kusvissers, arktiese jagters en tropiese tuinbouers. Daarbenewens dui historiese agterna en kruiskulturele vergelykings daarop dat sommige verbonde met die natuur meer suksesvol is as ander.
Beskawing se beheer
Beskawing - die patroon van lewe wat stede, verdeling van arbeid, verowering en landbou behels - verteenwoordig 'n unieke uitbuitingskontrak waarin mense hul beheer oor hul omgewing probeer maksimeer en die beperkinge op hulself beperk. In die verlede het baie beskawings geval vanweë hul onrealistiese eise aan grond, water en woude. Hulle het woestyne agtergelaat. Ons leef tans in 'n samelewing wie se patrone van vertroue op die natuur blyk te lei tot soortgelyke eindes. Maar in hierdie geval, omdat ons beskawing wêreldwyd geword het, kan ons die biologiese lewensvatbaarheid van die hele planeet ernstig benadeel voordat ons instellings uiteindelik sputter en sterf.
Langs die pad het 'n stem in my kop besware gemaak: Is jy nie net primitiewe kulture romanties nie? As jy eintlik sonder die gemak van die moderne lewe moes doen, sou jy waarskynlik miserabel wees. In elk geval kan ons nie net teruggaan om te leef soos ons voorvaders gedoen het nie. Ons kan nie die motor, kernreaktor of rekenaar nie "onontvanklik" maak nie. Hierdie stem weier om op te hou. Soms is sy argumente onweerlegbaar. Maar dit het nog nie 'n alternatiewe oplossing vir die groot onderliggende krisis van ons beskawing aangebied nie - die feit dat ons voorsitter is van 'n wêreldwye biologiese holocaust. Die stem van "realisme" sê bloot dat die krisis op een of ander manier onvermydelik is, miskien 'n evolusionêre noodsaaklikheid.
Maar natuurlik is daar alternatiewe, daar is oplossings. Die pad weg van ons roofindustrie-elektroniese beskawing hoef nie 'n poging te wees om die lewenswandel van die primitiewe volke na te boots nie. Ons kan nie almal Pomos word nie. Maar ons kan baie van wat in die optog van "vooruitgang" vergete is, herleef. Ons kan die gevoel van verantwoordelikheid herwin om te land en die lewe wat inheemse volke nog altyd geweet het. Selfs as ons nie al die besonderhede van 'n post-imperiale kultuur nou kan voorspel nie, kan ons dit ten minste oor die algemeen praat, die proses bespreek waaroor dit kan kom en praktiese stappe doen om dit te realiseer.
'N Nuwe Verbond met die Natuur
deur Richard Heinberg.
© 1996. Herdruk met toestemming van die uitgewer, Quest Books, http://www.theosophical.org.