Ali ibn Abi Talib tydlyn - Inligting
Ali ibn Abi Talib tydlyn
Ali ibn Abi Talib word in Mekka gebore.
Ali ibn Abi Talib aanvaar Islam en word een van die eerste Moslems.
Albei, Ali se pa, Abu Talib, en profeet Mohammed se eerste vrou, Khadija, sterf. Die jaar word die jaar van hartseer genoem.
Ali ibn Abi Talib bly agter tydens die hegira van die profeet Mohammed (migrasie na Mekka) om die besittings van mense wat aan die profeet toevertrou is, terug te gee.
Ali ibn Abi Talib volg Uthman op om die vierde en laaste kalief van die Rashidun -kalifaat te word.
Die moord op kalief Uthman veroorsaak die uitbarsting van die Eerste Fitna (burgeroorlog). Muawiya verskyn as 'n groot teenstander van die Rashidun -kalifaat.
Slag van Siffin.
Ali ibn Abi Talib skuif die hoofstad van sy ryk na Kufa in Irak.
'N Vredesverdrag word geteken tussen die Bisantynse Ryk en die Rashidun -kalifaat.
Kalief Ali word deur die Kharijites vermoor.
Hasan ibn Ali, Shia Islam se tweede imam (sy pa, Ali ibn Abi Talib, synde die eerste imam), word doodgegiftig.
Husayn ibn Ali, Shia Islam se derde imam, word onthoof deur Yazid I se mag tydens die Slag van Karbala in die huidige Irak.
Belangrike syfers: Ali ibn Abi Talib
Een figuur wat byna van die begin af 'n sentrale rol in die geskiedenis van Islam beklee het, is Ali. Net soos die drie kaliefe voor hom, het Ali 'n afdruk gelaat op die geloof wat tot op hede gesien kan word, en daarom fokus ek op hom as die vierde in ons reeks oor sentrale figure. Alhoewel Ali self nie omstrede was nie en deur alle Moslems hoog geag word, is hy sentraal in die opvolgingsvraag na die dood van die profeet en die uiteindelike Sunni/Shia -afdeling.
Ali was die seun van Abu Talib, die oom van die profeet Mohammed, en Fatima bint Asad. Abu Talib was die sjeik van die Banu Hashim -stam in die Quraysh -stam en die bewaarder van die Kaba. Die profeet Mohammed was van kleins af baie na aan die familie van Ali '. Die vader van die profeet Abdullah is dood voor hy gebore is en sy ma Amina is dood toe hy ses was. Abdul Mutallib, die oupa van die profeet, het hom opgeneem, maar is kort daarna oorlede. Abu Talib het toe die profeet ingeneem en later sy beskerming belowe toe die profeet Mohammed Islam begin verkondig het.
Ali was een van die vroeë volgelinge van Islam en het as kind 'n Moslem geword. Sy steun en toewyding aan die profeet Mohammed en Islam was van die begin af duidelik. Byvoorbeeld, in 'n vergadering met die leiers van Quraysh, het die profeet sy mede -stamgenote vertel van die nuwe geloof en gevra wie hom sou ondersteun. Ali, al was hy 'n jong seun, het opgestaan ​​en sy steun toegesê. Soms het sy lojaliteit aan die profeet beteken om sy eie lewe in gevaar te stel. Die bekendste voorbeeld was toe die Mekkane besluit het om die profeet Mohammed te vermoor na die dood van Abu Talib. Die Moslems het reeds begin met die hijra, of migrasie na Medina, en die profeet Mohammed en Abu Bakr was die laaste wat vertrek het. Ali, wat die profeet geweet het dat die Mekka's nie skade sou berokken nie, het in die bed van die profeet geslaap en gewag op die moordenaars. Boonop het hy homself in gevaar gebring deur in die geheim eiendom wat aan die profeet toevertrou was, aan die eienaars terug te gee voordat hy Mekka verlaat het.
Ali was ook bekend vir sy moed op die slagveld. Hy was 'n vooraanstaande vegter wat aan groot gevegte deelgeneem het. Die profeet Mohammed het hom die titel gegee Asadullah, die Leeu van God, vir sy diens aan Islam. 'N Bekende verhaal wat gereeld oor Ali verband hou, is dat hy tydens 'n geveg 'n vyandige vegter wou doodmaak. Toe hy hom wou slaan, spoeg die man na hom, sodat Ali hom verlaat. Op die vraag waarom hy hom nie vermoor het nie, het Ali geantwoord dat as hy hom daardie oomblik sou vermoor het, sy motivering 'n persoonlike vendetta sou gewees het en nie vir God nie.
Net soos Uthman, was Ali ook die skoonseun van die profeet. Hy trou met Fatima en het saam met haar 4 kinders gehad. Hul twee seuns Hasan en Husayn speel later ook 'n belangrike rol in die Shia -wêreldbeskouing. Daar word geboekstaaf dat Ali en Fatima baie nederig geleef het en baie keer nie kos gehad het nie. Selfs toe Ali die kalief word, het hy 'n baie sober lewenstyl geleef.
Soos in vorige poste genoem, spruit die Sunni/Shia -afdeling wat uiteindelik na vore gekom het uit die opvolgingsvraag na die dood van die profeet Mohammed. Diegene wat Shia geword het, glo dat die profeet Ali as sy politieke opvolger aangewys het en dat leierskap in die algemeen binne die familie van die profeet moet bly, ahl al-bayt, wat vir hulle Ali, Fatima en hul kinders insluit. Diegene wat Sunni geword het, glo dat die profeet niemand aangewys het om hom op te volg nie en dat hy dit aan die gemeenskap oorgelaat het om die leier te kies.
Ali word uiteindelik volgens die Soenniete die vierde kalief van die regs geleide kaliefe, en die eerste imam, volgens die sjiiete. Gedurende sy ampstermyn van 656-661 het hy te kampe gehad met enorme uitdagings wat meer as een burgeroorlog ingesluit het, wat hom uiteindelik die kalifaat gekos het. Terwyl die Moslemgemeenskap nog besig was om uit die sluipmoord op Uthman terug te val, was een van Ali se eerste besluite om die provinsiale goewerneurs wat deur Uthman aangestel is, te ontslaan, in die oortuiging dat sommige in werklikheid korrup was. Muawiya, die neef en goewerneur van Sirië, het geweier om af te tree en het die kalifaat van Ali verwerp omdat hy nie die moordenaars van Uthman agtervolg het nie. Dit het militêre optrede tot gevolg gehad en die twee kante, Muawiya 's en Ali 's, het mekaar ontmoet tydens die Slag van Siffin in 657. Aanvanklik het Ali gewen, maar Muawiya het sy magte Qur 'ans op hul spiese laat sit waarin arbitrasie opgeroep word, wat Ali ingestem het. Die arbitrasie het Muawiya die nuwe leier gemaak.
Net soos Umar en Uthman, is Ali vermoor. Hy is in Kufa, Irak, gesteek terwyl hy bid en twee dae later sterf. Sy moordenaar was onder die Kharijites, 'n groep wat Ali aanvanklik ondersteun het, maar sy ooreenkoms tot arbitrasie verwerp het.
Ondanks die verskille tussen Soenniete en Sjiïete, het albei groepe groot respek vir Ali. Hy word deur alle Moslems onthou vir sy nederigheid, moed, geloof, lojaliteit, toewyding en wysheid.
Het jy al van Ali gehoor? Wat is jou indruk van hom? Waarom dink u is hy relevant vandag? Deel asseblief u kommentaar hieronder.
Ali Ibn Abu Talib Opstel
Ali ibn Abu Talib was die tweede bekeerling tot Islam. Ali, die seun van Mohammed se oom Abu Talib, trou met sy neef Fatima, die dogter van die profeet Mohammed en Khadija. Ali en Fatima het twee seuns gehad, Hasan en Husayn, wat albei 'n belangrike rol gespeel het in die geskiedenis van die Islamitiese samelewing. Ali het ook moedig geveg in die gevegte tussen die klein Moslem -gemeenskap in Medina en die Mekkaanse magte voor die profeet se triomfantelike terugkeer na Mekka.
Vanweë sy familiêre verhouding met Mohammed, het baie van Ali se ondersteuners gedink dat hy die opvolger van Mohammed moes wees. Alhoewel die profeet nie 'n opvolger genoem het nie, het sommige van Ali se bondgenote beweer dat Mohammed Ali in die geheim gekies het om die Islamitiese gemeenskap te regeer na sy dood. Na 'n debat het die Moslem -meerderheid Abu Bakr egter as die nuwe leier of kalief gekies. Baie lede van die magtige Umayyad -stam was teen Ali, en hy het ook met A'isha, die profeet se gunstelingvrou, gestry. Toe die volgende twee kaliefe dus gekies is, is Ali weer as leier van die Islamitiese gemeenskap verbygesteek.
In 656 vermoor soldate wat lojaal was aan Ali, die derde kalief, Uthman, 'n lid van die Umayyad -familie, en vermoor Ali as die vierde kalief. Maar Muaw'iya, die magtige Umayyad -goewerneur van Sirië, het Ali in die openbaar gekritiseer omdat hy nie die moordenaars van Uthman agternagesit het nie. A'isha het hom by die Umayyads geskaar en magte teen Ali opgerig. Maar sy is verslaan tydens die Slag van die Kameel en gedwing om terug te keer huis toe. Gevoel dat hulle bedreig word in Mekka - 'n vesting in Umayyad - verhuis Ali en sy bondgenote na Kufa, in die huidige Irak. Ali se volgelinge was bekend as Shi'i, of die party van Ali. Hierdie skeuring sou 'n groot en blywende breuk in die Moslem -gemeenskap word. Anders as die skeuring tussen Katolieke en Protestante in die Christendom, was die verdeeldheid onder Moslems nie oor teologiese aangeleenthede nie, maar oor wie die gemeenskap moet regeer. Die meerderheid, ortodokse Soenniete, het geglo dat enige vrome en regverdige Moslem kon regeer. Die Shi'i het aangevoer dat die lyn van leierskap deur Fatima en Ali en hul nageslag moet volg as die naaste bloedverwante van die profeet.
Die Arameërs het nooit die leiding van Ali aanvaar nie en die twee partye het geveg tydens die uitgerekte Slag van Siffin, naby die Eufraatrivier in 657. Toe geen van die partye beslis wen nie, het die beroemde Moslem-militêre bevelvoerder Amr ibn al-'As 'n kompromie beding wat Mu'awiya verlaat het. en Ali as mededingende aanspraakmakers op die kalifaat. Die Kharijiete ('n klein groepie radikale wat die stadslewe verwerp het en wat geglo het dat God die mees godsdienstige Moslem moet kies om leier te wees) was woedend oor Amr se diplomasie, Mu'awiya se elitisme en rykdom en Ali se besluiteloosheid. Volgens oorlewering het hulle 'n plan beraam om al drie tydens Vrydaggebede dood te maak. Die aanvalle op Amr en Mu'awiya het misluk, maar 'n Kharijiet het daarin geslaag om Ali in 661 in die moskee by Kufa dood te steek. Ali se graf in Najaf, suid van die huidige Bagdad, bly 'n belangrike plek van Sji'i-pelgrimstog na die vandag. Na Ali se dood het sy oudste seun, Hasan, ingestem om sy aanspraak op die kalifaat af te staan ​​en het hy rustig na Medina teruggetrek, en Mu'awiya die erkende kalief nagelaat.
Ali se afstammelinge, sowel as die ander afstammelinge van Muhammad, staan ​​bekend as sayyids, here of sheriffs, adellikes, titels van respek wat deur beide Sunni en Shi'i Moslems gebruik word. Binne die verskillende Shi'i -sektes word Ali vereer as die eerste imam en die eerste reguit begeleide kalief.
Titel: Asadullah (Leeu van God) Haydar (dapperhartig), Abu Turab (vader van stof), Amir al-Mu'minin (bevelvoerder van die getroues)
Vader: Abu Talib (Vrede vir hom)
Moeder: Fatimah bint Asad
Gebore: 13de Rajab, 23 BH/595 CE binne die Holy Kabah in Makkah, Hejaz -streek van die Arabiese Skiereiland
Oorlede: 21ste Ramadan, 40 AH/661 CE, nadat hy deur die Kharijiet, Ibn Muljam, met 'n swaard op die kop geslaan is
Ouderdom by martelaarskap: 63
Tydperk van Imamate: 29 jaar
Begrawe: Najaf, Irak
'... en ek laat twee gewigtige dinge met jou agter. Solank u hulle altwee vashou, sal u nooit dwaal nie, "het Muhammad, die Boodskapper van God, gesê.
Iemand uit die skare het toe uitgeroep: "... O Boodskapper van God, wat is die twee gewigtige dinge?"
Profeet Mohammed verklaar toe: "Die boek van God (die Koran)-'n verbinding tussen God en u-so hou vas daaraan en die ander is my familie (Ahl al-Bayt) ... Inderdaad (God,) die Almagtige Die oplettende, die Albewuste, het vir my gesê dat hierdie twee nie sal skei voordat hulle my by die dam (in die hemel) bereik nie ... "
Die Boodskapper van God neem toe die hand van 'Ali', lig dit op sodat almal dit kan sien en verklaar drie keer: "... vir wie ek ook al die leier is, 'Ali is die leier."
Profeet Mohammed het voortgegaan om te bid, "O God ... wees lief vir die wat hom liefhet, verafsku die wat hom verafsku ... en draai die Waarheid saam met hom, in watter rigting ook al." [I]
Dit was die woorde van profeet Mohammed op die dag van Ghadir. Na die aankondiging het mense hul Goddelik aangestelde leier gelukgewens. Imam 'Ali was die dissipel wat wysheid, geloof en dapperheid uit elke uithoek van sy wese voortgebring het. Op die gebied van intellektuele denke was Imam 'Ali 'n oog van deurdringende insig. As bevelvoerder van die getroues was hy die naaste aan die profeet Mohammed. Op die pad van geregtigheid was Imam 'Ali se dapperheid legendaries. Dit was die persoonlikheid van die bevelvoerder van die getroues.
Imam 'Ali is deur die profeet self grootgemaak en was die grootste deel van sy lewe werklik die profeet se skaduwee. Selfs toe die profeet uitgegaan het na die woestyn of naby berge, was die jong Imam sy metgesel. Imam 'Ali herinner 'n paar van hierdie oomblikke later in sy lewe toe hy sê:' ... Elke jaar het hy (die profeet) in afsondering gegaan na die grot van Hira ', waar ek hom gesien het, maar niemand anders het dit gesien nie.' [ii]
Nadat die profeet openbaring in die grot van Hira gekry het, was Imam 'Ali die eerste man wat die profeet se boodskap uiterlik aanvaar het. Imam 'Ali was inderdaad een van die min mense wat nooit in valse afgode geglo het of neergebuig het nie - nie voor of na die koms van Islam nie. Profeet Mohammed het eenkeer vir sy metgeselle gesê: "Die eerste onder julle wat my by die dam (in die hemel) ontmoet, is die eerste onder julle wat Islam omhels - dit is 'Ali ...' [iii]
By die Moslem -migrasie (hijrah) na Madinah, het die profeet elkeen van die Moslem -migrante (muhajirin) met 'n Moslem -broer uit die mense van Madinah (anṣar) gekoppel. Nadat almal gekoppel was, het Imam Ali met tranerige oë na die profeet gekom en gesê: 'U het my nie met 'n broer gepaar nie ...'
Profeet Mohammed antwoord toe: "U is my broer, in hierdie wêreld en die hiernamaals." [Iv]
Glimpe van die legende
Die deugde van Imam 'Ali is te veel om deur hierdie kort bladsy omvat te word. Maar die noem van sommige van die ewige beelde in Imam 'Ali se lewe kan 'n blik gee op die lewe van 'n ware legende.
The Battle of the Trench (Khandaq) was 'n opvallende toneel om Imam 'Ali se dapperheid te toon. Die held van die vyande - Amro - het die Moslems bespot en 'n uitdager uitgeroep. Baie Moslems was bang vir die berugte Amro. Maar nie Imam 'Ali nie. Elke keer as die bose Amro na 'n uitdager roep, sou Imam 'Ali die profeet toestemming vra om te veg. Op die derde versoek het profeet Mohammed vir Imam Ali gesê: 'Hy is Amro ...'
Hierop het Imam 'Ali geantwoord:' En ek is 'Ali'.
Die profeet Mohammed het toe vir Imam Ali toestemming gegee om te veg. Na 'n paar woorde met Amro, het dit duidelik geword dat 'n geveg onvermydelik was. Die twee het baklei totdat Imam 'Ali op sy kop geslaan en beseer is. Imam 'Ali kon egter terugslaan en die oorwinning behaal.
Die Moslems was verlig dat die indringers pas hul goddelose ikoon verloor het. Profeet Mohammed het op die voorval kommentaar gelewer deur te sê:
"Die uitdaging waarmee Ali Amro ontmoet het op die dag van die sloot (Khandaq) is groter as die dade van my hele nasie tot die oordeelsdag." [V]
Alhoewel Imam 'Ali 'n moedige verdediger van die waarheid op die slagveld was, was hy ook 'n baie wyse en geduldige leier. Imam 'Ali het sy gevegte versigtig gekies sonder om ooit sy beginsels prys te gee. Nadat die profeet Mohammed oorlede is, was baie van die prominente metgeselle ongehoorsaam aan God se voorskrifte om Imam Ali as hul leier te volg. In plaas daarvan is verskillende politieke leiers deur sommige van die metgeselle gekies. Om die Moslem-nasie te beskerm teen burgerstryd en selfvernietiging, het Imam 'Ali gekies om nie wapens te dra teen die onwettige heersers nie. Imam 'Ali het voortgegaan om hierdie heersers te adviseer, vir sover dit die grootste voordeel van die waarheid dien. [Vi]
Ongelukkig, selfs toe die meerderheid Moslems jare later trou aan Imam Ali belowe het, het dissidente -groepe Imam Ali in die stryd gedwing, en interne sameswerings het hom verhinder om al sy reformatoriese planne uit te voer. Uiteindelik het 'n sluipmoordenaar Imam 'Ali met 'n gifbelaaide swaard getref terwyl hy in die gebed by die Moskee van Kufah was. In die komende nagte het baie van die armes opgehou om die liefdadigheid te ontvang waarop hulle so angstig gewag het. Hulle het besef dat die geheimsinnige engel wat hulle in die nag sadaqah kom gee het, niemand anders as Imam 'Ali was nie. [Vii] [viii]
Die pad van welsyn
Sommige van die wysheidswoorde van Imam 'Ali is bewaar en versamel in 'n versameling wat bekend staan ​​as die pad van welsprekendheid (Nahj al-Balaghah). Hier is 'n voorsmakie van 'n paar van die woorde van Imam 'Ali wat God beskryf in die preek van geraamtes (Khutbah al-Ashbah):
'... Hy is kragtig, sodanig dat wanneer verbeelding sy pyle skiet om die uiterste van sy krag en verstand te begryp, wat hom vrymaak van die gevare van bose gedagtes, Hom in die diepte van sy koninkryk probeer vind en die harte smag na die werklikhede van Sy eienskappe en openinge van intelligensie dring tot buite beskrywing om kennis oor Sy Wese te beveilig, die donker slaggate van die onbekende oor te steek en na Hom toe te konsentreer, Hy sou dit terugdraai. Hulle sou verslaan terugkeer en toegee dat die werklikheid van Sy kennis nie deur sulke toevallige pogings begryp kan word nie, en 'n jota van die verheerliking van Sy eer kan ook nie by die denkers kom nie ... "[ix]
'N Ander uittreksel uit die woorde van Imam' Ali leer ons 'n lewenslange les oor hoe om met ander om te gaan, veral as ons in 'n gesagsposisie is. In 'n brief aan Malik al-Ashtar, die goewerneur van Egipte-het Imam 'Ali die volgende geskryf:
"... Onthou, Malik, dat daar tussen jou onderdane twee soorte mense is: diegene wat dieselfde godsdiens as jy het - hulle is broers vir jou, en diegene wat ander godsdienste het as joune - hulle is mense soos jy. Mans van beide kategorieë ly aan dieselfde swakhede en gebreke waaraan mense geneig is, hulle pleeg sondes, huldig hulself opsetlik of dwaas en onbedoeld aan ondeugde, sonder om die omvang van hul dade te besef. Laat u barmhartigheid en deernis hulle te hulp kom op dieselfde manier en in dieselfde mate as wat u verwag dat God u barmhartigheid en vergifnis sal betoon ... "[x]
[i] Bl. 34-35 van al-A'immah al-Ithnay Ashar deur Sh. Jafar Subhani
[ii] Bl. 18-21 van al-A'immah al-Ithnay Ashar deur Sh. Jafar Subhani
[iii] Bl. 35 van Seerat al-A'immah deur Sh. Jafar Subhani
[iv] Bl. 42 van Seerat al-A'immah deur Sh. Jafar Subhani
[v] Bl. 52-54 van Seerat al- A'immah deur Sh. Jafar Subhani
[vi] Bl. 61-62 van Seerat al- A'immah deur Sh. Jafar Subhani
[vii] Bl. 82 van Seerat al- A'immah deur Sh. Jafar Subhani
[viii] Hfst. 66 van A Restatement of the History of Islam and Moslims deur S. Ali Razwy
[ix] "Brief aan Malik al-Ashtar," Nahj al-Balaghah
[x] "Khutbat al-Ashbah," Nahj al-Balaghah
1. As Moslems moet ons intelligente en wetenskaplike denke hê, sodat ons altyd die leerstellings van Islam behoorlik kan aanvaar. Soos Ali ibn Abi Talib wat intelligente denke het, sodat hy die ware waarheid van Islam kan vind.
2. As Moslems moet ons sterk individue word in fisiese sake en in geloof. Soos Ali ibn Abi Talib, wat nog altyd op die voorgrond was in die verdediging van Moslems, sowel ingedagte as fisies.
3. As Moslems moet ons die vertroue wat ons gee so goed as moontlik uitvoer, want die vertroue is ons skuld aan God en die kurator. Soos Ali ibn Abi Talib, wat, ondanks die erfenis van 'n baie chaotiese toestand van Moslems, voortgegaan het om die mandaat as die beste moontlike kalief uit te voer.
Dit was 'n klein verhaaltjie oor die kalief Ali ibn Abi Talib.Hopelik kan hierdie verhaal vir ons almal 'n les wees en ons geloof in Allah SWT verder versterk. Ons kan dus mense word wat altyd toegewyd is. Aamiin ya rabbal 'alamiin.
Ali se pa, Abu Talib ibn Abd al-Muttalib, was die bewaarder van die Ka'bah en 'n sjeik van Banu Hashim, 'n belangrike tak van die magtige Quraysh-stam. Hy was ook 'n oom van Mohammed en het Muhammad grootgemaak nadat Abd al-Muttalib (die vader van Abu Talib en die oupa van Mohammed) gesterf het.   Ali se ma, Fatima bint Asad, behoort ook aan Banu Hashim, wat Ali 'n afstammeling maak van Isma'īl (Ishmael), die eersgebore seun van Ibrahim (Abraham). 
Geboorte in die Kaaba
Baie bronne, veral Shia, getuig dat Ali gebore is in die Ka'bah in die stad Mekka,   , waar hy drie dae by sy ma gebly het.   Sy ma het na bewering die begin van haar kraampyn gevoel terwyl sy die Kaaba besoek het en daar ingegaan waar haar seun gebore is. Sommige Shia -bronne bevat wonderbaarlike beskrywings van die ingang van Ali se ma in die Kaaba. Ali se geboorte in die Kaaba word beskou as 'n unieke gebeurtenis wat sy 'hoë geestelike stasie' onder Shia bewys, terwyl Sunni -geleerdes dit as 'n groot, indien nie unieke, onderskeid beskou nie. 
Volgens 'n tradisie was Mohammed die eerste persoon wat Ali gesien het toe hy die pasgeborene in sy hande geneem het en Muhammad hom Ali noem, wat beteken "die verhewe". Mohammed het 'n noue verhouding met Ali se ouers gehad. Toe Mohammed wees gelaat en later sy oupa Abd al-Muttalib verloor het, het Ali se pa hom in sy huis geneem.  Ali is gebore twee of drie jaar nadat Muhammad met Khadijah bint Khuwaylid getroud is.  Toe Ali vyf jaar oud was, het Muhammad Ali na sy huis geneem om hom groot te maak. Sommige historici sê dat dit was omdat daar destyds 'n hongersnood in Mekka was en dat Ali se pa 'n groot gesin gehad het om te onderhou; ander wys daarop dat die voeding van Ali nie 'n las op sy vader sou gewees het nie, aangesien Ali vyf jaar oud was destyds, en ondanks die hongersnood, was Ali se pa, wat finansieel welgesteld was, bekend daarvoor dat hy kos aan vreemdelinge gegee het as hulle honger was.  Alhoewel dit nie betwis word dat Muhammad Ali grootgemaak het nie, was dit nie te wyte aan enige finansiële spanning waarmee Ali se pa gegaan het nie.
Aanvaarding van Islam
Toe Ali nege of tien was, het Mohammed aangekondig dat hy 'n goddelike openbaring ontvang het, en Ali het hom geglo en belydenis van Islam.      Volgens Laura Veccia Vaglieri was Ali een van die eerste gelowiges, hetsy die tweede (na Khadijah) of die derde (na Khadijah en Abu Bakr), wat betwis word deur Sjiïete en Soenniete.  Volgens Gleave word hierdie geskil beïnvloed deur sektariese belange (of kan dit ontstaan), alhoewel dit lyk asof die vroegste bronne Ali voor Abu Bakr plaas.  Volgens Moslem -historici soos Ibn Ishaq  en Ibn Hazm  en geleerdes soos W. Montgomery Watt  was Ali die eerste man wat tot Islam bely het. Encyclopedia of Britannica  en John Esposito  beskou hom as die tweede Moslem, naas Khadija, wat Islam aanvaar het.  Al-Tabari vertel verskillende vertellings, elk stel een van Ali, Abu Bakr of Zayd ibn Harithah voor as die eerste man wat Islam aanvaar het.  Volgens Watt beskou sommige bronne (Ibn Sa'd, The Book of the Major Classes, History of the Prophets and Kings) Abu Bakr as die eerste man wat Islam aanvaar het, maar hulle is dieselfde mening oor Ali. 
Fees van Dhul-Asheera
Mohammed se oproep tot Islam in Mekka het 13 jaar geduur, waarvan 3 jaar in die geheim was. Volgens Al-Tabari, aan die begin van die openbare oproep en na die onthulling van die Koranvers, "Waarsku u naaste familielede"(26: 214), is Mohammed beveel om sy familielede na 'n fees te nooi. So nooi hy 40 van sy naaste familielede uit die stam Banu Hashim na die fees. Volgens History of the Prophets and Kings, Ali ibn al-Athir, en Abulfeda, tydens hierdie feesmaal, het Mohammed sy familielede gevra wie bereid is om hom te help met die sending. En hy verklaar dat elkeen wat hom gehelp het, sy broer, kurator en opvolger sou wees. Nie een van die familielede het bevestigend geantwoord nie, behalwe Ali. Muhammad herhaal sy versoek vir die tweede en derde keer. Tog was Ali die enigste vrywilliger. Na die derde keer, volgens al-Tabari, het Muhammad sy arm om Ali se nek gesit en gesê "dit is my broer, my kurator en my opvolger onder julle, so luister na hom en gehoorsaam ', terwyl Ali destyds 13 of 14 jaar oud was.'Hy het jou beveel om na jou seun te luister en hom te gehoorsaam!"   
Sir Richard Burton skryf oor die banket in sy boek uit 1898 en sê: "Dit het gewen vir [Muhammad] 'n proseliet ter waarde van duisend sabels in die persoon van Ali, seun van Abu Talib." 
Tydens die onderdrukking van Moslems
Tydens die vervolging van Moslems en die boikot van die Banu Hashim in Mekka, het Ali vasgestaan ​​om Mohammed te ondersteun. 
Volgens Nasr, gedurende die tydperk (610-622 nC) toe Mohammed sy eerste onthullings ontvang het, was Ali saam met Zayd ibn Harithah, Abu Bakr en Khadijeh een van die getroue metgeselle van Mohammed. Hy het gehelp om die kern van die eerste Islamitiese samelewing te vorm. Gedurende hierdie jare het hy die meeste van sy tyd bestee aan die behoeftes van die gelowiges in Mekka, veral die armes, deur sy rykdom onder hulle te versprei en te help met hul daaglikse sake. 
Migrasie na Medina
In die jaar 622, wat bekend staan ​​as die migrasiejaar, het Muhmammad se vyande beplan om hom dood te maak, en daarom het hy Ali gevra om in sy bed te slaap, sodat hy na Yathrib kon ontsnap.  Ali het sy lewe in gevaar gestel deur in Muhammad se bed te slaap om hom na te boots, in 'n nag genaamd Laylat al-Mabit.     In dieselfde nag het Muhammad en Abu Bakr heimlik Mekka verlaat en 'n paar dae later by Yathrib (nou Medina) aangekom. Hierdie migrasie het die begin van die Islamitiese kalender geword.Toe die vyande Mohammed se huis met getrekte dolke binnegaan, was hulle verbaas dat Ali hom nie skade berokken nie.  Volgens Tabatabaei se eksegese, Tafsir al-Mizan, verwys die vers (2: 207) na hierdie gebeurtenis: "En onder die mense is hy wat sy nafs (self) in ruil vir die plesier van Allah. "   Ali het nog 'n paar dae by die familie van Muhammad gebly,  om die instruksies van Mohammed uit te voer: om al die goedere en eiendomme wat aan Mohammed toevertrou is vir bewaring.  Ali is daarna na Medina met Fatimah bint Asad (sy ma), Fatimah bint Muhammad (Mohammed se dogter) en twee ander vroue.   Op bevel van Muhammad, Ali is na Quba aan die buitewyke van Medina. Volgens sommige bronne was Ali een van die eerste emigrante na Medina. Hy was toe 22 of 23 jaar oud. 
Huwelik met Fatima
Kort na die migrasie na Medina, in 623, het Muhammad aan Ali gesê dat God hom beveel het om sy dogter Fatimah Zahra in die huwelik aan Ali te gee.  Hierdie huwelik word deur Moslems beskou as 'n vereniging tussen die belangrikste heilige figure van Mohammed se familielede. Muhammad, wat byna elke dag sy dogter besoek het, het met hierdie huwelik nader aan Ali gekom en eenkeer vir hom gesê dat jy my broer in hierdie wêreld en die hiernamaals is.  Dit word ook vertel van Mohammed wat vir Fatimah gesê het: "Ek het jou met die dierbaarste van my familie met my getrou."  Ali se familie word gereeld geprys deur Muhammad, soos Muhammad ALi, Fatimah en hul seuns al-Hasan en al-Husain genoem het, as sy Ahl al-Bayt in gebeure soos Mubahala en Hadith van die gebeurtenis van die mantel. Hulle is ook verheerlik in die Koran in gevalle soos 'die vers van suiwering'.   Alhoewel poligamie toegelaat is, het Ali nie met 'n ander vrou getrou terwyl Fatimah gelewe het nie.  Na Fatima se dood trou Ali met ander vroue en het hy baie ander kinders. 
Gebeurtenis van Mubahalah
Volgens Hadith -versamelings het 'n Arabiese Christen -gesant uit Najran (tans in die noorde van Jemen en gedeeltelik in Saoedi -Arabië) in 631 na Mohammed gekom om te argumenteer watter een van die twee partye fouteer het in sy leerstuk oor 'Isa (Jesus). Nadat hy die wonderbaarlike geboorte van Jesus met Adam se skepping vergelyk het,  het Mohammed hulle geroep mubahala (gesprek), waar elke party hul kundige mans, vroue en kinders moet saambring, en God moet vra om die leuenpartytjie en hul volgelinge te vervloek.  Mohammed, om vir hulle te bewys dat hy 'n profeet was, het sy dogter, Fatimah, 'Ali en sy kleinkinders Hasan en Husayn, gebring. Hy het na die Christene gegaan en gesê: "Dit is my familie" en bedek homself en sy gesin met 'n mantel.  ​​Volgens Moslem -bronne, toe een van die Christelike monnike hul gesigte sien, het hy sy metgeselle aangeraai om ter wille van hul lewens en gesinne uit Mubahala terug te trek. So het die Christelike monnike uit Mubahala verdwyn. Volgens die van Allameh Tabatabaei Tafsir al-Mizan, die woord "Ons self" in hierdie vers  verwys na Mohammed en Ali. Dan vertel hy dat Imam Ali al-Rida, agtste Shia Imam, in gesprek met Al-Ma'mun, Abbasid-kalief, na hierdie vers verwys het om die meerderwaardigheid van Mohammed se nageslag bo die res van die Moslem-gemeenskap te bewys, en dit as 'n bewys beskou Ali se reg op die kalifaat as gevolg van die feit dat God Ali van die self van Mohammed gemaak het. 
Missies vir Islam
Ali het verskeie belangrike missies namens Muhammad onderneem. Muhammad het Ali aangewys as een van die skrifgeleerdes wat die teks van die Koran, wat gedurende die vorige twee dekades aan Mohammed geopenbaar was, sou neerskryf.  Na migrasie, toe Mohammed broederskap tussen sy metgeselle skep, kies hy Ali as sy broer en beweer dat "ek en Ali aan dieselfde boom behoort, terwyl mense aan verskillende bome behoort."     In 628 nC het Ali die opdrag gekry om die Verdrag van Hudaybiyyah, die vredesverdrag tussen Mohammed en die Quraysh, op te skryf. In 630 nC, die jaar voor die verowering van Mekka, toe Abu Bakr die Hajj gelei het, het Mohammed Surah Bara'ah Min al-Mushrikin voorgelees (verklaar dat Mohammed en die Islamitiese gemeenskap nie meer gebonde is aan ooreenkomste wat vroeër met Arabiese politeïste gemaak is nie.)   deur Ali aan die mense van Mekka.  'n Jaar later, in 631, is Ali na Jemen gestuur om die leerstellings van Islam daar te versprei, wat bekend staan ​​as die ekspedisie van Ali ibn Abi Talib.  Ali is gekies om die afgode in die Kaaba en ander afgode wat die Aws-, Khazraj- en Tayy -stamme aanbid het, te breek.  Hy was ook bekend daarvoor dat hy verskeie geskille besleg het en die opstande van verskillende stamme neergelê het. 
Ali het tydens die lewe van Mohammed aan byna alle ekspedisies (met die uitsondering van die Slag van Tabouk)  deelgeneem, dikwels as standaarddraer en twee keer as bevelvoerder, naamlik Expedition of Fadak and Expedition of Jemen. Ali se dapperheid het later legendaries geword. Saam met Hamza, Abu Dajana en Zubayr is hy bekend vir sy aanvalle op die vyand. Daar word gesê dat hy alleen meer as 'n derde van die vyand in die Slag van Badr vermoor het,  saam met die Mekkaanse kampioen Walid ibn Utba.  In die jaar 5 AH het hy die vyande tereggestel wat deur Muhammad ter dood veroordeel is, en saam met Zubayr toesig gehou oor die moord op die Banu Qurayza -stam. 
Hy het Muhammad kragtig verdedig in die gevegte van die Slag van Uhud toe die grootste deel van die Moslem -leër uit die slag gevlug het,  en in die Slag van Hunayn. Die oorwinning van die Moslems in die Slag van Khaybar word toegeskryf aan sy moed.  Ali gebruik die yster- en swaar hek van Khyber -fort as 'n skild.  
Volgens 'n vertelling het Gabriël verwys na die slag van Ali en sy swaard van Zulfiqar, wat hy van Mohammed geneem het, en aan Muhammad gesê: "Daar is geen swaard behalwe die Zulfiqar nie, en daar is geen held behalwe Ali nie". [a]  Ali veg teen die groot Quraysh -vegter Talha ibn Abi Talha. Talha roem voortdurend dat hy enige Moslem wat na sy kant toe kom, verslaan. Toe Talha deur Ali verslaan is, het hy om genade gevra deur die frase Karram-Allah-u Wajhahu te sê. Volgens Nasr het hierdie gebed van goedheid een van die titels van Ali geword wat meestal deur Soenniete gebruik word. Hierdie frase, wat gewoonlik met ander woorde gepaard gaan, word gebruik om groete en goeie gebede te stuur. 
Muhammad het Ali tot bevelvoerder by die Slag van die Trench gemaak en beweer dat "ek die standaard sal oorhandig aan 'n man wat Allah en Sy Boodskapper liefhet en wat deur Allah en Sy Boodskapper liefgehad is. Hy sal met verowering terugkom.",  dan Ali het die legendariese Arabiese kryger Amr ibn Abd al-Wud verslaan.  Na hierdie geveg het Muhammad Ali die naam Asadullah (Leeu van God) gegee en hom na berig word geprys en gesê "Ali se aanval op Amr ibn Abd al-Wud is groter as die aanbidding van beide die mensdom en die djinn tot die oordeelsdag." 
Sherira Gaon (omstreeks 906-ongeveer 1006) beskryf in 'n reaksie hoe die hoof van die Joodse gemeenskap in Peroz-Shapur (nou al-ʾAnbār), 'n gemeenskap van ongeveer 90 000, Ali ibn Abi Talib hartlik verwelkom het toe hy saamgetrek het sy leër die land in en dit verower, en hoe hy dit met 'n vriendelike geaardheid ontvang het. 
Verowering van Mekka
Tydens die verowering van Mekka in 630 het Muhammad Ali gevra om te verseker dat die verowering bloedloos sou wees. Hy het Ali beveel om Kaaba van afgode te suiwer nadat dit deur die politeïsme van die ou tyd besoedel is.  
Toe Mohammed terugkeer van sy laaste pelgrimstog in 632, het hy uitsprake gemaak oor Ali wat baie anders deur Soenniete en Sjiïete geïnterpreteer word.  Hy het die karavaan by Ghadir Khumm gestop, die terugkerende pelgrims byeengebring vir 'n gemeenskaplike gebed en hulle begin toespreek. 
Hy neem Ali by die hand en vra vir sy getroue volgelinge of hy, Mohammed, nie nader (awlā) aan die gelowiges was as vir hulself nie, maar die skare het uitgeroep: "Dit is so, o apostel van God!" hy verklaar toe: "Hy van wie ek die mawla is, van hom is Ali ook die mawla (man kuntu mawlāhu fa-ʿAlī mawlāhu)".  
Sjiïete beskou hierdie stellings as die aanwysing van Ali as die opvolger van Mohammed en as die eerste Imam daarteenoor, neem Soenniete dit slegs as 'n uitdrukking van 'n noue geestelike verhouding tussen Mohammed en Ali, en van sy wens dat Ali, as sy neef en skoonseun, erf sy gesinsverantwoordelikhede by sy dood, maar nie noodwendig 'n aanduiding van politieke gesag nie.   Volgens Madelung beklemtoon Ali tydens sy kalifaat in Kufa, met verwysing na hierdie gebeurtenis, die superioriteit van sy posisie bo die vorige kaliefe.  Baie Soefi interpreteer die episode ook as die oordrag van Mohammed se geestelike krag en gesag aan Ali, wat hulle as die wali beskou Uitmuntendheid.  
Bronne, onder wie beide Sjiïete en Soenniete, sê dat Abu Bakr, Umar en Uthman na die preek trou aan Ali belowe het.    Daar was egter twyfel oor die waarheid van die tradisie as gevolg van bewyse dat Ali moontlik nie tydens die preek teenwoordig was nie, maar destyds in Jemen was - 'n siening van die historikus Ibn Kathir. 
Die volgende fase van Ali se lewe het in 632 begin, na die dood van Mohammed, en het geduur tot die sluipmoord op Uthman ibn Affan, die derde kalief, in 656. Gedurende die 24 jaar het Ali nie aan die geveg of verowering deelgeneem nie. 
Terwyl Ali die liggaam van Mohammed voorberei vir die begrafnis en sy begrafnisrituele uitvoer, ontmoet 'n klein groepie van ongeveer veertien Moslems  by Saqifah. Daar het Umar ibn al-Khattab trou aan Abu Bakr toegesê, wat daarna politieke mag oorgeneem het. Die byeenkoms by Saqifah is betwis deur 'n paar van Mohammed se metgeselle, wat meen dat Ali deur Mohammed self as sy opvolger aangewys is.  
Die kwessie van opvolging van Mohammed het egter veroorsaak dat die Moslems in twee groepe verdeel is: Soenniete en Sjiïete. Soenniete beweer dat alhoewel Mohammed nooit 'n opvolger aangestel het nie, Abu Bakr deur die Moslem -gemeenskap tot eerste kalief verkies is. Die Soenniete erken die eerste vier kaliefe as Mohammed se regmatige opvolgers. Sjiïete glo dat Mohammed Ali uitdruklik as sy opvolger by Ghadir Khumm genoem het en dat die Moslem -leierskap aan hom behoort het as gevolg van goddelike orde. 
Volgens Laura Veccia Vaglieri, of Ali gehoop het dat hy die posisie van Kalifaat na Mohammed kan inneem, is te betwyfel, aangesien hy geen poging aangewend het om beheer oor die gemeenskap te neem nie, ondanks die advies van al-Abbas en Abu Sufyan om dit te doen.  Volgens Madelung was Ali self vas oortuig van sy legitimiteit vir die kalifaat op grond van sy noue verwantskap met Mohammed, sy kennis van Islam en sy verdienste om die saak te dien. Hy het aan Abu Bakr gesê dat sy vertraging om trou te beloof (bay'ah) vir hom was gebaseer op sy geloof in sy eie aanspraak op die kalifaat. Ali het nie van gedagte verander toe hy uiteindelik trou aan Abu Bakr en dan aan Umar en Uthman belowe het nie, maar dit gedoen het ter wille van die eenheid van Islam, in 'n tyd toe dit duidelik was dat die Moslems van hom afgewyk het.   As die Moslemgemeenskap, of 'n klein gedeelte daarvan, hom volgens Madelung bevoordeel, sou hy die kalifaat nie meer net as sy 'reg' beskou nie, maar ook as sy 'plig'.  Ali het geglo dat hy die rol van Imam kon vervul sonder om te veg. 
Volgens Lewinstein het historici en geleerdes van die Islamitiese geskiedenis oor die opvolging van Ali oor die algemeen óf die siening van die Soenniete aanvaar óf die waarheid van die saak as onopspoorbaar beskou. Een van die historici wat hom van hierdie algemene opvatting gedistansieer het, is Wilferd Madelung.  In die Encyclopedia of Islam beskou Wilferd Madelung die belangrikste Shia -aansprake as Ali se eie siening, omdat Ali homself as die waardigste persoon vir die kalifaat beskou het, in vergelyking met ander metgeselle, en die Moslemgemeenskap die skuld gegee het dat hy van hom afgewyk het , maar terselfdertyd het hy die kalifaat van Abu Bakr en Umar geprys en die vernietiging van hul karakter veroordeel.  Madelung glo dat oorerflike opvolging in die destydse Arabiese gebruike, veral die Quraysh, algemeen was, en aangesien die Koran die belangrikheid van bloedbande tussen die vroeë profete, veral die Ahl al-Bayt, en sedert die Ansar het Ali se kalifaat ondersteun, Abu Bakr het geweet dat die vorming van 'n raad tot die verkiesing van Ali sou lei, en daarom het hy die situasie gelei op 'n manier wat sy eie verkiesing verseker het.  Laura Veccia Vaglieri, aan die ander kant, twyfel daaraan dat Ali werklik gehoop het om die profeet op te volg, omdat die Arabiere tradisioneel hul leiers uit die ouderlinge gekies het, en Ali was destyds 'n bietjie meer as dertig jaar oud en het dit nie het die nodige geloofwaardigheid om Mohammed op te volg, volgens Arabiese tradisies.Vaglieri is van mening dat die Sjiïete, deur die woorde wat aan Mohammed toegeskryf word in die lig van hul oortuigings uit te vind of te interpreteer, daarop aandring dat die profeet van voorneme was om Ali as sy opvolger te kies, terwyl daar geen twyfel bestaan ​​dat Mohammed ten tyde van sy laaste siekte hierdie begeerte nie noem nie.  Sommige bronne noem Hadith van die pen en papier, as die laaste woorde van Mohammed, wat deur Shia's en Soenniete anders geïnterpreteer word. 
Kalifaat van Abu Bakr
Volgens Tabari het 'n groep teenstanders van Abu Bakr, waaronder Zubayr, byeengekom by Fatimah se huis. Om hulle te laat uitkom en trou aan Abu Bakr te sweer, het Umar gedreig om die huis aan die brand te steek en hulle uitgehaal.  Terwyl Al-Baladhuri verklaar dat die onderonsie nooit gewelddadig geword het nie en geëindig het met die nakoming van Ali,  voeg sommige tradisies by dat Umar en sy ondersteuners met geweld die huis binnegekom het, wat gelei het tot die miskraam van Fatimah van hul ongebore seun Muhsin.  Professor Coeli Fitzpatrick vermoed dat die verhaal van die onderonsie die politieke agendas van die tydperk weerspieël en daarom met omsigtigheid behandel moet word. 
Ali het gedurende die tydperk van Abu Bakr 'n geïsoleerde lewe gelei en was hoofsaaklik besig met godsdienstige aangeleenthede en het hom toegewy aan die bestudering en onderrig van die Koran. Hy het Abu Bakr en Umar ook aangeraai oor regeringsaangeleenthede.  Volgens Ismail Poonawala word die eerste histories saamgestelde Koran aan Ali toegeskryf. Ali se kennis van die Koran en Sunnah sou die vorige kaliefs in godsdienstige aangeleenthede help.   Volgens Tabatabaei verskil die orde van die Koran, saamgestel uit Ali, van die wat later tydens die Uthmaniese era versamel is. Hierdie boek is deur verskeie mense verwerp toe hy dit aan hulle gewys het. Ten spyte hiervan het Ali geen weerstand teen die gestandaardiseerde nie mus'haf. 
Aan die begin van Abu Bakr se kalifaat was daar 'n geskil oor die toekenning van Mohammed aan sy dogter, veral die oase van Fadak, tussen Fatimah en Ali aan die een kant en Abu Bakr aan die ander kant. Fatimah het Abu Bakr gevra om hul eiendom, die lande Fadak en Khaybar, oor te gee, maar Abu Bakr het geweier en vir haar gesê dat profete geen erfenis het nie en dat Fadak aan die Moslem -gemeenskap behoort. Abu Bakr het vir haar gesê: 'Allah se apostel het gesê: ons het nie erfgename nie; wat ons ook al verlaat, is Sadaqa.' Saam met Umm Ayman het Ali getuig dat Muhammad dit aan Fatimah Zahra toegestaan ​​het toe Abu Bakr haar versoek het om getuies vir haar eis te roep. Fatimah het kwaad geword en opgehou om met Abu Bakr te praat en die houding aangeneem totdat sy gesterf het.  Volgens sommige bronne het Ali 'n eed van trou aan Abu Bakr afgelê eers 'n tyd na die dood van sy vrou, Fatimah, in 633. 
Kalifaat van Umar
Volgens Encyclopedia of Brittanica het Ali trou aan die tweede kalief, Umar ibn Khattab, belowe en selfs sy dogter, Umm Kulthum, aan hom getrou.  Ali het Umar ook gehelp as 'n betroubare adviseur. 'Umar maak veral staat op Ali as die hoofregter van Medina. Hy het Umar ook aangeraai om Hijra as die begin van die Islamitiese kalender te stel. 'Umar het' Ali se voorstelle gevolg in politieke sowel as godsdienstige aangeleenthede.  Volgens Vaglieri, hoewel dit waarskynlik is dat Umar Ali se advies oor regskwessies gevra het, is dit egter nie seker of sy advies oor politieke aangeleenthede aanvaar is nie. As 'n voorbeeld noem Al-Baladhuri Ali se siening oor Diwani-inkomste, wat teenoor die van Umar was. Aangesien Ali geglo het dat die hele inkomste verdeel moet word, sonder om iets op voorraad te hê. Tydens die kalifaat van Umar (en Uthman) beklee Ali geen pos nie, behalwe volgens Tabari, die luitenant van Madina, tydens Umar se reis na Sirië en Palestina.  Tydens die kalifaat van Umar het Ali weer die erfenis van Fatima geëis, maar Umar se antwoord was dieselfde as die van Abu Bakr. Umar het egter ingestem om 'n deel van die eiendom van Medina (wat as deel van die erfenis van Fatima beskou is) terug te gee aan die seuns van Abbas ibn Abd al-Muttalib, wat Banu Hashim verteenwoordig het, maar die eiendom van Fadak en Khybar het as staatseiendom gebly en was teruggekeer na Banu Hashim. 
Verkiesing van die derde kalief
'Ali was een van die kiesrade om die derde kalief te kies wat deur' Umar aangestel is. Alhoewel Ali een van die twee belangrikste kandidate was, was die raad teen hom geneig. Sa'd ibn Abi Waqqas en Abdur Rahman bin Awf, wat neefs was, was natuurlik geneig om Uthman, wat Abdur Rahman se swaer was, te ondersteun. Boonop het Umar die beslissende stem gegee aan Abdur Rahman, wat die kalifaat aan Ali aangebied het op voorwaarde dat hy moet regeer in ooreenstemming met die Koran, die voorbeeld wat Muhammad stel, en die presedente wat deur die eerste twee kaliefs vasgestel is. Ali verwerp die derde voorwaarde terwyl Uthman dit aanvaar. Volgens die opmerkings van Ibn Abi al-Hadid oor die welsprek het Ali aangedring op sy prominensie daar, maar die meeste van die kiesers ondersteun Uthman en Ali is teësinnig aangemoedig om hom te aanvaar. 
Volgens Wilferd Madelung kon Ali nie op die basis van sy verwantskap met Mohammed gehoop het om die kalief te word nie, omdat die Quraysh nie die opeenhoping van profesie en kalifaat in een stam ondersteun het nie. Hy glo dat dit nie 'Abu Bakr en Umar se staatsgreep' in Saqifah was wat verhoed het dat ALI kalief word nie, maar dit spruit uit diepe jaloesie van die Quraysh teenoor Ali. Daarom kan Ali se enigste kans om aan die aangeleenthede van die Moslems deel te neem, sy volle deelname aan die raad, wat deur Umar gestig is, wees. Ibn Abbas vertel dat Umar hom eenmaal vertel het dat Ali in werklikheid die mees waardige persoon was om Mohammed op te volg, maar ons was bang vir hom om twee redes. As Ibn Abbas Umar gretig oor hierdie redes uitvra, antwoord Umar dat die eerste sy jeug is en die tweede is Ali se groot belangstelling in die Banu Hashim -familie. Omar verwys in sy toespraak na sy oortuiging in die vorming van die raad as die basis vir die aanstelling van 'n kalief, en verwerp in die praktyk voortaan enige aanstelling van 'n kalief sonder konsultasie. Deur dit te doen, kon die kalifaat dus nie deur sekere stamme gemonopoliseer word nie en behoort dit aan al die Quraysh. 
Kalifaat van Uthman
Daar is geskille onder historici oor die verhouding tussen Ali en Uthman.  Volgens Seyyed Hossein Nasr in die Encyclopedia of Britannica erken Ali Uthman as die kalief, maar het hy 'n neutrale posisie ingeneem onder sy ondersteuners en teenstanders.  Maar volgens Robert M Gleave, in die Encyclopedia of Islam, was Ali ten minste geestelik aan die voorpunt van Uthman se teenstanders. Tydens die kalifaat van Uthman was Ali, saam met ander metgeselle van Mohammed, waaronder Talhah en Zubayr, onder die kritici van Uthman. Hy het gesê dat 'Uthman afwyk van die Sunnah van die profeet,  veral oor die kwessie van godsdiensreg wat in verskeie gevalle aangespreek moet word, soos dié van Ubayd Allah ibn Umar en Walid ibn Uqba (beskuldig van drank) .    Weerstand hom ook daarteen dat hy die gebedsritueel verander het, en dat hy verklaar dat hy alles wat hy nodig het van die fey sou neem '. Ali het ook probeer om metgeselle soos Ibn Mas'ud,  Abu Dharr al-Ghifari (wat uit Medina verban is, te beskerm vanweë sy predikings teen die wandade van die magtiges)   en Ammar ibn Yasir [ 2] van mishandeling deur die kalief.
Volgens Madelung, toe mense in sommige stede en streke teen Uthman in opstand kom en na Medina verhuis, het Uthman Ali gevra om met hulle te praat en hulle te oortuig om na hul stede terug te keer. Uthman, wat hom daartoe verbind het om die advies van Ali te volg, het hom voortaan die volle gesag gegee om met die opstandelinge te onderhandel soos hy wou. Ali herinner hom daaraan dat hy al voorheen met hom hieroor gepraat het, maar 'Uthman wou eerder na Marwan ibn Hakam en die Umayyads luister. Uthman het belowe dat hy van nou af van hulle sou afwyk en na Ali sou luister en ander Ansar en Muhajirun beveel om by Ali aan te sluit. Hy het Ammar ook gevra om by die groep aan te sluit, maar hy het die aanbod van die hand gewys.  Volgens Poonawala Ali het Uthman op hierdie tydstip 'n beperkende invloed gehad sonder om hom direk teë te staan. Hy het kritiek op die metgeselle aan Uthman oorgedra en namens 'Uthman onderhandel met die opposisie wat na Medina gekom het, wat blykbaar agterdog veroorsaak het tussen' Ali en 'Uthman se familielede. Later, toe die rebelle Uthman se huis beleër, het Ali probeer om die erns van die beleg te versag deur sy aandrang dat Uthman water toegelaat moet word.  Toe 'Uthman die gevaar loop om aangeval te word, stuur Ali sy seuns om sy huis te beskerm. Toe Uthman deur die opstandelinge vermoor word, blameer Ali sy seuns vir onvoldoende beskerming van Uthman se huis. 
Volgens Vaglieri het die rebelle Ali gevra om hul hoof te wees, en hoewel hy geweier het en uitgesluit moet word van die bloedige gevolgtrekking van hul daad, maar volgens Vaglieri, is daar redes dat Ali dit met rebelle eens was dat Uthman moes abdikeer.  Wilferd Madelung meen dat Ali, as gevolg van die feit dat Ali nie die steun van die Quraysh gehad het om as 'n kalief verkies te word nie, nie as 'n opposisie beskou kan word nie. Volgens hom is daar nie eens bewyse dat Ali noue betrekkinge gehad het met rebelle wat sy kalifaat ondersteun het nie, nog minder hul optrede.  Daar word berig van al-Tabari dat Ali probeer het om hom los te maak van die belegers van die huis van Uthman en hul partisane, sodra omstandighede hom dit toelaat.  Madelung vertel dat Marwan jare later aan Zayn al-Abidin, die kleinseun van Ali, gesê het dat "niemand [onder die Islamitiese adel] meer gematig was teenoor ons meester as u meester nie." 
Die Eerste Fitna, 656–661, het gevolg op die moord op Uthman, voortgegaan tydens die kalifaat van Ali en is beëindig deur Muawiyah se aanname van die kalifaat. Hierdie burgeroorlog word betreur as die einde van die vroeë eenheid van die Islamitiese ummah (nasie).  omstandighede, wat gelei het tot hierdie burgeroorlog in die Moslemgeskiedenis, wat deur verskillende Moslems verskillend getrou is. Sommige, bekend as Uthmanis, beskou Uthman as 'n regmatige en regverdige kalief tot die einde toe, wat onregmatig vermoor is. Sommige ander, bekend as die party van Ali, het geglo dat Uthman 'n fout gemaak het, die kalifaat verbeur het en wettig tereggestel is omdat hy geweier het om sy weë te herstel of af te tree, Ali was die regverdige en ware Imam en sy teenstanders was ongelowiges . Dit was nie die standpunt van Ali self nie. Hierdie burgeroorlog het permanente verdeeldheid in die Moslem -gemeenskap veroorsaak oor wie die wettige reg het om die kalifaat te beset. 
Toe Uthman vermoor is deur opstandelinge uit Egipte, Kufa en Basra, was die moontlike kandidate Ali en Talha. Onder die Egiptenare was daar ondersteuners vir Talha, terwyl die Basriërs en Kufis, wat "gehoor gegee het aan die opposisie van Ali teen die gebruik van geweld", en die meeste van die Ansar, openlik na Ali se kalifaat neig en uiteindelik die oorhand gekry het. Intussen blyk dit dat Malik al-Ashtar, die leier van die Kufi's, 'n sleutelrol gespeel het om sekuriteit te verseker vir Ali om kalief te word.  Volgens Poonawala, voor die sluipmoord op Uthman, was die Basri-rebelle ten gunste van Talha, en was die Kufi-rebelle ten gunste van Al-Zubayr, maar met die sluipmoord op Uthman het beide groepe na Ali oorgegaan. Met die sluipmoord op Uthman het die Umayyads uit Medina gevlug, en die Egiptenare, prominente Muhajirun, en Ansar het die beheer gekry. Hulle het Ali na die kalifaat genooi en hy aanvaar die pos na 'n paar dae.  Volgens die vertelling van Muhammad Hanafiyyah het baie metgeselle met Ali vergader en wou hy trou aan hom belowe. Eers het Ali beswaar aangeteken, maar later gesê dat enige trou in die openbaar en in die moskee moet wees. Volgens Kufi-vertellings was Malik al-Ashtar die eerste om aan hom trou te belowe.  Dit lyk asof Ali persoonlik nie ander gedwing het om trou aan hom te belowe nie. Mense soos Sa'ad ibn Abi Waqqas, Abdullah ibn Umar en Usama ibn Zayd het dus geweier om trou aan Ali te belowe. 
Volgens sommige ander historici het die verkiesing van Ali as die nuwe kalief plaasgevind in 'n omstandigheid vol woelinge, vrees en paniek. Caetani glo dat hierdie keuse gemaak is sonder vooraf toestemming van die beroemde metgeselle van Mohammed. Della Vida glo dat die keuse van Ali as kalief nie was omdat hy en sy gesin 'n hoë posisie beklee het of omdat hy lojaal was aan Mohammed nie, maar eerder omdat die Ansar wat hul invloed in hul stad herwin het, Medina, hom ondersteun het, en aan die ander kant was die Umayyads ontsteld en versteurd. Van die begin af word Ali se jong regering egter aangeval deur onvervulde metgeselle, sowel as deur Mu'awiyah, die enigste goewerneur in Umayyad wat beheer oor sy staat, Sirië, kon behou.  Volgens Madelung het "die bewind van Ali die tekens van 'n teenkalifaat gedra", omdat hy nie die kriteria gehad het wat deur die eerste twee kaliefs gestel is nie. Ali is nie deur 'n raad verkies nie (wat Umar dit as 'n voorwaarde beskou het om 'n behoorlike opvolging te kies) en het nie die steun van die meerderheid van die Quraysh gehad nie, wat volgens Abu Bakr se grondwet die enigste regerende klas was wat besluit het op die kalifaat.  Volgens Veccia Vaglieri was Ali, wat hom deur rebelle laat benoem het, 'n fout wat hom "blootgestel het aan beskuldigings van medepligtigheid" in die rebelle se misdaad, ondanks sy ydel poging om hom daarvan los te maak. 
Die begin van die kalifaat
Nadat hy tot die kalifaat verkies is, vermy Ali die moordenaars van Uthman sowel as die sekte wat hom goddelike eienskappe toeskryf.  Toe Ali die Rashidun -kalifaat geërf het, strek die Islamitiese grense van Egipte in die weste tot die Iraanse hooglande in die ooste - terwyl die situasie in die Hejaz en die ander provinsies aan die vooraand van sy verkiesing ongeskonde was. Kort nadat Ali kalief geword het, het hy Uthman se goewerneurs onmiddellik ontslaan, teen die raad van Ibn Abbas en Al-Mughira, wat hom meegedeel het dat dit nie polities verstandig sou wees om dit te doen nie, aangesien hy geweier het om medepligtig te wees aan hul onreg en korrupsie. Wilferd Madelung is van mening dat Ali deeglik bewus was van sy Islamitiese plig, en om die Islamitiese wet te behou, nie bereid was om die geskiktheid so reg te stel dat hy selfs bereid was om teen sy teenstanders te veg nie.  Sommige van die goewerneurs van Uthman is vervang, maar ander, soos Muawiyah I ('n familielid van Uthman en goewerneur van die Levant), het geweier om aan Ali se bevel te voldoen.  Nadat hy kalief geword het, het Ali alle bedrae wat in Bayt al-mal ingesamel is, uitgedeel. Volgens Vaglieri moet hierdie optrede nie as 'n demagogiese daad beskou word nie, aangesien Ali Umar voorheen uitgelok het.  'Ali het die grond wat deur Uthman toegestaan ​​is, teruggevind en gesweer om enigiets wat elites voor sy verkiesing verkry het, te verhaal.  
Toe hy as kalief aangestel is, het Ali aan die burgers van Medina gesê dat die Moslem -staat geteister word deur onenigheid en onenigheid wat hy wil hê dat Islam van enige kwaad moet suiwer word. Hy het die bevolking aangeraai om as ware Moslems op te tree, en gewaarsku dat hy geen oproer sal duld nie en dat diegene wat aan ondermynende aktiwiteite skuldig bevind word, streng hanteer sal word. 
Ali was gekant teen die sentralisering van kapitaalbeheer oor provinsiale inkomste, en bevoordeel 'n gelyke verdeling van belasting en buit onder die Moslem -burgers, en hy het die hele inkomste van die tesourie onder hulle verdeel. 'Ali weerhou hom van nepotisme, ook met sy broer' Aqeel ibn Abu Talib. Dit weerspieël sy beleid om gelykheid te bied aan Moslems wat die Islam in die beginjare gedien het en aan die Moslems wat 'n rol gespeel het in die latere verowerings.   Hierdie beleid, veral na die Slag om die Kameel, het die steun gekry van die metgeselle van Mohammed, veral die Ansar wat deur die Quraysh -leierskap ondergeskik was aan Mohammed, die tradisionele stamleiers, en die Koran- of Koran -voordragters. wat vrome Islamitiese leierskap gesoek het. Die suksesvolle stigting van hierdie diverse koalisie blyk te danke te wees aan Ali se charisma.   Hierdie uiteenlopende koalisie het bekend gestaan ​​as Shia Ali, "aanhangers van Ali" of "volgelinge van Ali". Volgens Shia, sowel as nie-Shia-verslae, was die meerderheid van diegene wat Ali ondersteun het ná sy verkiesing as kalief polities, maar nie godsdienstig nie, Shia. Alhoewel daar in hierdie tyd baie was wat as politieke sjiiete beskou is, het min van hulle in Ali se godsdienstige leierskap geglo. 
Baie van die Quraysh -stam het van Ali afgewyk omdat hy die regte van die Banu Hashim -stam verdedig het, wat die profeet -stam was. Hy is ook daarvan beskuldig dat hy geweier het om die moordenaars van Uthman te straf en Uthman se ondersteuners uit die regering te verdryf.  Sy beleid en idees oor regering kom tot uiting in die brief wat hy aan Malik al-Ashtar gestuur het nadat hy hom as goewerneur van Egipte aangestel het. Hierdie instruksie, wat histories beskou is as die ideale grondwet vir Islamitiese bestuur, langs die Grondwet van Medina, behels gedetailleerde beskrywings van die pligte en regte van die heerser, die verskillende funksionarisse van die staat en die belangrikste klasse van die samelewing op daardie tydstip. .   Aangesien die meerderheid van 'Ali se onderdane nomades en kleinboere was, was hy besig met landbou. Hy het Malik opdrag gegee om meer aandag aan grondontwikkeling te gee as aan die invordering van belasting, want belasting kan slegs verkry word deur die ontwikkeling van die grond en wie belasting eis sonder om die grond te ontwikkel, verwoes die land en vernietig die mense. 
Een van die veranderings wat Ali tydens sy kalifaat aangebring het, was dat hy Moslem -vegters verbied het om buit te plunder en buit te neem en dit na die verowerings onder mekaar te versprei. In plaas daarvan het hy die belasting wat uit die stede ingevorder is, as salarisse verdeel, nie as oorlogsbuit nie, in gelyke verhoudings, onder die krygers. Daar word berig dat dit die eerste onderwerp was van die geskil tussen Ali en die groep wat later die Kharijiete gevorm het. 
Slag van die kameel
Volgens Laura Veccia Vaglieri, hoewel A'ishah die opposisie teen Uthman ondersteun het, het sy pelgrimstog na Mekka gegaan toe hulle Uthman vermoor het. Op pad terug na Medina, toe sy hiervan te wete kom, en veral toe sy hoor dat die nuwe kalief Ali is, keer sy terug na Mekka en was aktief besig met propaganda teen Ali. Later het Talhah en Al-Zubayr by haar aangesluit en saam marsjeer hulle na Irak om meer ondersteuners teen Ali te kry.  Hulle wou hê dat 'Ali die oproeriges wat Uthman vermoor het, straf.   Die rebelle het volgehou dat Uthman tereg vermoor is, omdat hy nie volgens die Koran en Sunnah regeer het nie, daarom moes geen wraak aangewend word nie.   Aangesien hierdie drie leiers (A'isha, Talaha, Zubayr) gedeeltelik verantwoordelik was vir die lot van Uthman, is dit volgens Vaglieri nie duidelik nie. Vaglieri skryf egter dat 'sosiale en ekonomiese motiewe, geïnspireer deur vrees vir die moontlike invloed van die ekstremiste op Ali, 'n meer oortuigende verklaring bied'.  Troepe het naby Basra laer opgeslaan. Die gesprekke het baie dae geduur. Die twee partye was dit eens oor 'n vredesooreenkoms, maar volgens Vaglieri hou die rebelle nie van die sluiting van die verdrag nie. 'N Stryd het ontlok, wat uitgebrei het tot 'n geveg.  Die Slag om die kameel het in 656 begin, waar Ali as oorwinnaar uit die stryd getree het. 
Talle verduidelikings is gegee oor die motief vir die opstand teen Ali. Poonawala skryf dat Talhah en Al-Zubayr, wat voorheen gefrustreerd was met hul politieke aspirasies, nog meer gefrustreerd geraak het toe hulle Ali se verset teen die oorhandiging van beheer oor Basra en Kufa ondervind. Toe die twee hoor dat hul ondersteuners in Mekka bymekaargekom het, het hulle Ali gevra om hulle toe te laat om Medina na Umrah te verlaat. Daarna het die twee hul trou aan Ali verbreek en hom die skuld gegee dat hy Uthman vermoor het en hom gevra om die moordenaars te vervolg. 
Nadat Talhah en al-Zubayr nie daarin kon slaag om ondersteuners in die Hijaz te mobiliseer nie, vertrek hulle met honderde soldate na Basrah, in die hoop om die magte en hulpbronne te vind wat nodig is om Irakse ondersteuners te mobiliseer.   Toe Ali hiervan verneem, het hy hulle met 'n leër agternagesit, maar hulle nie bereik nie.  Ali het geen ander keuse gehad as om te verhoed dat die groep Irak inneem nie, omdat Levant Muawiyah gehoorsaam het en daar ook chaos in Egipte was. Met die verlies van Irak het sy afhanklike oostelike provinsies, waaronder Iran, feitlik verlore gegaan. 
Die rebelle het Basra  gevange geneem en baie mense doodgemaak.  In Basrah het die leër van Aisha die Bayt al-mal aangeval en Uthman ibn Hunaif, Ali se aangestelde goewerneur, gedwing om te vertrek.  Ali het verkies om die steun van Kufa in te win in plaas daarvan om na Basra te marsjeer.  Abu Musa Ashaari, die goewerneur van Kufa, het voor die Slag om kameel trou aan Ali belowe, maar toe die oorlog eskaleer, het hy 'n neutrale standpunt ingeneem  en 'n beroep op die mense van Kufa gedoen om dieselfde te doen.  Ali se ondersteuners het hom uiteindelik uit Kufa verdryf, en Ali het 'n harde brief aan hom geskryf en hom ontslaan.  Verteenwoordigers van Ali (Malik al-Ashtar, Ibn Abbas, Hasan ibn Ali en Ammar ibn Yasir) het baie pogings aangewend om steun vir Ali se leër te verkry totdat hulle uiteindelik by 6 of 7 of 12 duisend mense in Ali se weermag aangesluit het.  Ali het Basrah genader en gesprekke met Talhah en al-Zubayr begin. Almal het destyds gedink dat daar 'n ooreenkoms tussen die twee partye bereik is, maar die oorlog het skielik begin. Daar is verskillende verhale oor die inisieerder van die oorlog. Volgens sommige het Ali sy troepe beveel om nie 'n oorlog te begin nie, maar toe sommige van Ali se ondersteuners vermoor word, het hy homself geregtig geag om dit te begin.  Aisha is nie beseer in hierdie geveg nie, aangesien Ali se leër gewen het en die oorlog feitlik verby was, omdat Talhah deur Marwan ibn Hakam (volgens baie bronne) gewond is en gesterf het nadat hy huis toe geneem is.  Al-Zubair, nadat Ali hom aan Muhammad se woorde oor homself herinner het, betwyfel die legitimiteit van die beweging wat hy geloods het en verlaat die slagveld. Sommige mense uit die stam van Banu Tamim het hom agternagesit en hom sameswerend vermoor. 
Na die geveg
Aisha is gearresteer, maar met respek behandel. Ali het haar onder sy sorg na Medina gestuur  en hy was vasbeslote in hierdie besluit. Hy het Aisha se leër gespaar en hulle vrygelaat nadat hy getrou was.  Aangaande die trou van Marwan en 'n paar ander uit Aisha se troepe, is daar verskeie berigte. Sommige historici het gesê dat Ali hulle vergewe het sonder om getrou te wees. Ali het ook verhoed dat sy troepe hul eiendom as buit van die oorlog beslag lê, wat onrus in sy leër veroorsaak het. Die belangrikste kwessie wat die ekstremiste van Ali se korps hom van afvalligheid beskuldig het, was dat Ali verhinder het dat vroue en kinders slaaf gemaak word, en ook dat die beslaglegging op die eiendom van die oorlogslagoffers verhinder is. Hy het slegs die eiendom wat op die slagveld gevind is, toegelaat. Hulle het Ali gevra hoe dit geoorloof is om die bloed van hierdie mense te vergiet, maar hul eiendom is verbode. Later het die Khawarij hierdie kwessie aan die orde gestel as een van die redes vir Ali se afvalligheid.  
Ali het Basra binnegegaan en die geld wat hy in die tesourie gevind het, gelykop onder sy ondersteuners versprei. Dit het beteken dat hy die ou Moslems wat van die eerste dae af die Islam gedien het, en die nuwe Moslems wat by die verowerings betrokke was, gelyk behandel het.  Hy het 'Abd Allah ibn al'-Abbas  as goewerneur van Basra aangestel. Daarna is hy na Kufa om die steun van die Kufis teen Mu'awiyah te verkry. Hulle het trou aan Ali belowe.  Ali het 'n breë koalisie gevorm wat twee nuwe groepe by sy ondersteuners gevoeg het. Qura, wie se laaste hoop was om hul invloed in Ali te herwin, en die leiers van die tradisionele stamme, wat gefassineer was deur sy gelykheid in die verspreiding van buit. 
Slag van Siffin
Onmiddellik na die Slag van die Kameel wend Ali hom tot die Levant in die noorde van die Islamitiese lande. Muawiyah was die goewerneur van die Levant. Hy is aangestel as goewerneur van hierdie streek tydens die leiding van Umar en is daar gevestig gedurende die tyd van Uthman. Ali het 'n brief aan Mu'awiyah geskryf en dit aan Jarir ibn Abdullah Bajli, die voormalige goewerneur van Hamedan, wat deur 'Uthman gekies is, gegee om aan Muawiyah te lewer en van hom trou te neem, maar Mu'awiyah het Jarir in daardie land gehou onder verskillende voorwendsels en gedurende hierdie tyd berei hy Damaskus voor vir die stryd met Ali.  Hy het Ali se eise om getrouheid geweier. Hy dring aan op Levant se outonomie onder sy bewind en weier om hulde te bring aan Ali met die voorwendsel dat sy kontingent nie aan die verkiesing deelgeneem het nie. Ali skuif toe sy leërs noordwaarts en die twee kante het meer as honderd dae by Siffin kamp opgeslaan, en die meeste tyd word aan onderhandelinge bestee. Alhoewel Ali verskeie briewe met Muawiyah uitgeruil het, kon hy nie laasgenoemde ontslaan nie en kon hy hom ook nie oortuig om trou te beloof nie. Skermutselinge tussen die partye het gelei tot die Slag van Siffin in 657.  
'N Week se geveg is gevolg deur 'n gewelddadige geveg, bekend as laylat al-harir (die nag van geraas). Die leër van Muawiyah was op die punt om gerouter te word toe Amr ibn al-As Muawiyah aangeraai het om sy soldate te laat hys mus'haf (óf perkamente met verse van die Koran ingeskryf, óf volledige afskrifte daarvan) op hul speerpunte om onenigheid en verwarring in Ali se leër te veroorsaak.  
Die opheffing van die Korane op die spiespunte en skietstilstand
Hierdie gebaar impliseer dat twee partye hul swaarde moet neersit en hul geskil moet besleg met verwysing na die Koran.  Ali het deur die stratagem gekyk, maar slegs 'n minderheid wou die stryd voortsit.  Ali het hulle gewaarsku dat Mu'awiyah nie 'n godsdienstige man was nie en dat dit 'n misleiding was, dat die Qura nie die oproep aan die Koran kon weier nie en sommige van hulle het selfs vir Ali gedreig dat as hy die oorlog sou voortsit, hulle sou oorhandig hom na die vyand toe. Gekonfronteer met die bedreiging van sy troepe, aanvaar Ali 'n skietstilstand en word, weens die aandrang van sy soldate, gedwing om die arbitrasie van die Koran te aanvaar.  Die twee leërs het uiteindelik ooreengekom om die kwessie van wie die kalief deur arbitrasie moet wees, af te handel. Die meeste van Ali se soldate was tevrede met die arbitrasie en wou die aanstelling van 'n arbiter van Ali se korps aanstel, wat Amr ibn al-As, die verteenwoordiger van Muawiyah, moes trotseer. Die vraag of die arbiter Ali of die Kufans sou verteenwoordig, het 'n verdere skeuring in Ali se leër veroorsaak. Ali se keuse was Ibn Abbas of Malik al-Ashtar, maar Ash'ath ibn Qays en Qura verwerp Ali se genomineerdes en dring aan op Abu Musa Ash'ari. Abu Musa was Ali se teenstander en het voorheen die mense van Kufa verhinder om Ali te help.  Laastens is Ali aangemoedig om Abu Musa te aanvaar.  
Hulle het ooreengekom op 'n skikking, waarvolgens twee arbiters sewe maande later op 'n plek halfpad tussen Sirië en Irak sou vergader.  Die aangeleenthede wat ondersoek moet word, is nie gespesifiseer nie, maar daar is besluit dat hulle besluite sou neem op grond van die belange van die Ummah en nie verdeeldheid en oorlog tussen die ummah sou veroorsaak nie. Die aanvanklike tyd vir die ooreenkoms is sewe maande later, die maand Ramadan, vasgestel en voorwaardes is gestel vir die lokaal, getuies en ander voorwaardes vir die vergadering. Volgens Madelung was dit duidelik dat enige mening wat in stryd is met die Koran ongeldig sou wees.   Volgens Vaglieri was die vraag of die moord op Uthman as 'n daad van geregtigheid beskou moes word, een van die kwessies wat bepaal moes word. Aangesien die moord onregverdig was, sou Muawiya die reg hê om wraak te neem. Volgens Vaglieri, "was dit nie alles nie, want 'n besluit ten gunste van Muawiya sou onvermydelik vir Ali die verlies van die kalifaat behels."  Volgens Madelung was nie net die voorwaarde van die arbitrasie teen Ali nie, maar die aanvaarding van die arbitrasie was 'n politieke nederlaag vir hom. Aan die een kant het die arbitrasie die geloof van Ali se volgelinge verswak tot die legitimiteit van hul posisie en 'n breuk in Ali se leër veroorsaak, en aan die ander kant het dit die Levanties verseker dat Muawiyah se bedrieglike bewerings op die Koran gebaseer was. Dit was 'n morele oorwinning vir Muawiyah. Toe beide Ali en Muawiyah dus weet dat die arbitrasie uiteindelik sou misluk, het Muawiyah, wat die oorlog verloor het, die geleentheid gekry om sy posisie in die Levant te versterk en te propageer teen Ali. 
Die koms van die Kharijiete
Volgens Poonawala het die koalisie van Ali se ondersteuners tydens die totstandkoming van die arbitrasie -ooreenkoms begin ontbind. Die kwessie van toevlug tot Sunnah moes die belangrikste rede vir die verset van Qura gewees het. Hulle het tot die ooreenkoms ingestem omdat dit 'n uitnodiging tot vrede en die gebruik van die Koran was. Op daardie stadium was die bepalings van die ooreenkoms nog nie bepaal nie en was daar geen term waarin Ali nie meer as die bevelvoerder van die getroues beskou sou word nie. Boonop het die uitbreiding van die gesag van die skeidsregters van die Koran na 'n Sunnah, wat dubbelsinnig is, die geloofwaardigheid van die Koran in gevaar gestel.  Daarom het presies dieselfde mense wat Ali tot die skietstilstand gedwing het, van Ali se mag afgebreek en saamgetrek onder die slagspreuk "arbitrasie behoort aan God alleen." Hierdie groep staan ​​bekend as die Kharijites ("diegene wat vertrek").   Hulle beweer dat volgens die Koran (8: 9) [b]  die rebel (Muawiya) beveg en oorwin moet word. En aangesien daar so 'n eksplisiete uitspraak in die Koran is, was dit 'n sonde om die saak aan die mens te oordeel. Hulle het kamp opgeslaan op 'n plek naby Kufa, genaamd Harura, en hul bekering verkondig (omdat hulle ALi eers gedwing het tot skietstilstand wat tot arbitrasie gelei het). Ali het die kamp besoek en daarin geslaag om met hulle te versoen. Toe Ali na Kufa terugkeer, het hy uitdruklik gesê dat hy die voorwaardes van die Siffin -verdrag sal nakom. Die Kharijiete, wat saam met Ali na Kufa teruggekeer het, het kwaad geword toe hulle dit hoor. As gevolg van hierdie verklaring van Ali, het die Kharijiete in die geheim met mekaar vergader en hulself afgevra of die verblyf in 'n land wat deur onreg beheer word, verenigbaar is met die pligte van die dienaars van God. Diegene wat dit nodig geag het om die land te verlaat, het in die geheim gevlug en hul eendersdenkendes in Basra gevra om dieselfde te doen, en het in Nahrawan byeengekom.  Volgens Fred Donner was die rede vir die opposisie van sommige Kharijiete moontlik die vrees dat Ali 'n kompromie met Mu'awiyah sou aangaan, en daarna sou hulle verantwoording moet doen vir hul opstand teen 'Uthman. 
Die eerste vergadering van die arbiters het plaasgevind gedurende die maand Ramadan  of Shawwal 37 AH, wat saamgeval het met Februarie of Maart 658 nC, in die neutrale sone, Dumat al-Jandal.  Die gevolg van hierdie vergadering was dat die dade waarvan Uthman beskuldig is nie tirannies was nie en dat hy onregverdig vermoor is en Mu'awiyah die reg op wraak het. Volgens Madelung was die besluit 'n politieke kompromie wat nie op 'n geregtelike ondersoek gebaseer was nie. Die uitspraak oor die onskuld van Uthman het egter een van die Sunni -godsdienstige oortuigings geword. Hierdie uitspraak was wenslik vir Amr al-As omdat dit kon verhoed dat neutrale mense by Ali aansluit. 
Die belangrikste probleem was egter die oplossing van die Moslem -geskil oor die kalief. Volgens Madelung was Abu Musa Ash'ari 'n neutrale en vreedsame persoon, maar op hierdie tydstip het hy geweier om Ali te beskuldig of te verdryf en Mu'awiyah se kalifaat te aanvaar. Die ideale situasie vir Abu Musa was om 'n kalifaatraad uit neutrale individue saam te stel. Amr ibn al-As bedoel om enige besluit rakende Ali se kalifaat of die grondwet van 'n kalifaatraad te voorkom. Volgens Madelung is die kwessie van die kalifaat van Muawiyah natuurlik nie tans bespreek nie. Madelung verklaar dus dat, in teenstelling met Vaglieri se siening, die arbitrasie nie sy hoofdoel bereik het om die geskil op te los en die sedisie te beëindig nie, hoewel dit 'n groot politieke prestasie vir Muawiyah was, en Levant trou aan Muawiyah as kalief belowe het tot Dhuʻl-Hijjah (April-Mei) in 37 nC 
Die Kufis protesteer teen Abu Musa en hy vlug na Mekka. Ali het die uitspraak veroordeel en aangekondig dat hulle twee uitsprake van die Koran geïgnoreer het, maar steeds nie tot 'n ooreenkoms gekom het nie. Daarna het hy 'n beroep op die mense gedoen om weer bymekaar te kom om Muawiyah te beveg.  
Die tweede arbitrasievergadering het waarskynlik in Muharram van die jaar 38 AH plaasgevind, wat saamgeval het met Junie of Julie, 658 nC,  of Sha'ban van daardie jaar, wat saamgeval het met Januarie, 659 nC.  Aangesien Ali Abu Musa nie meer as sy verteenwoordiger beskou het nie, en volgens Madelung niemand in die plek aangestel het nie, het hy nie aan die tweede arbitrasie deelgeneem nie. Maar die godsdienstige leiers van Medina, wat nie aan die eerste arbitrasie deelgeneem het nie, het die krisis van die Kalifaat op hierdie manier probeer oplos.  Poonawala sê dat Ali en Muawiyah na die eerste arbitrasie nie meer as kaliefe beskou is nie, maar as rebelleheersers of twee mededingers vir die kalifaat beskou word. Die regters en ander prominente figure, met die uitsondering van Ali se verteenwoordigers, het blykbaar vergader om die verkiesing van 'n nuwe kalief te bespreek. 
Die twee partye het in Januarie 659 vergader om die keuse van die nuwe kalief te bespreek. Amr het Muawiyah gesteun, terwyl Abu Musa sy skoonseun, Abdullah ibn Umar, verkies het, maar laasgenoemde weier om verkiesbaar te wees by gebrek aan eenstemmigheid. Abu Musa het toe voorgestel, en Amr het ingestem, om Ali en Muawiyah af te sit en die keuse van die nuwe kalief aan 'n Shura voor te lê. In die openbare verklaring wat gevolg het, het Abu Musa sy deel van die ooreenkoms waargeneem, maar Amr het Ali as afgeweer verklaar en Muawiya as kalief bevestig.  Dit het Abu Musa kwaad gemaak en die arbitrasie verlaat.  Volgens Vaglieri is dit later beoordeel as 'n verraderlike truuk en ontroue daad. 
Ali het geweier om hierdie toedrag van sake te aanvaar en bevind hom tegnies in stryd met sy belofte om die arbitrasie na te kom.    'Ali protesteer dat dit in stryd is met die Koran en die Sunnah en dus nie bindend is nie. Daarna het hy probeer om 'n nuwe leër te organiseer, maar slegs die Ansar, die oorblyfsels van die Koran onder leiding van Malik Ashtar, en 'n paar van hul stamlede het getrou gebly.  Dit het Ali in 'n swak posisie geplaas, selfs onder sy eie ondersteuners.  Die arbitrasie het gelei tot die ontbinding van 'Ali se koalisie, en sommige het gemeen dat dit die bedoeling van Muawiyah was.   Tog het Ali sy troepe bymekaargemaak en na Sirië gemobiliseer om weer met Muawia oorlog te voer, maar toe hy by al-Anbar uitkom, besef hy dat hy in die rigting van al-Nahrawan moet beweeg om eers die oproer van Kharejits te hanteer. . 
Slag van Nahrawan
Na die eerste arbitrasie, toe Ali verneem dat Muawiya mense toelaat om aan hom trou te belowe,  het hy probeer om 'n nuwe leër bymekaar te kry, en om ook Kharijiete in te roep deur te beweer dat hy, soos Kharijites wou, teen Muawiya gaan veg . Ali het die Kharijiete uitgenooi om by die oorlog aan te sluit, maar hulle het daarop aangedring dat Ali eers moet bekeer van die ontrouheid wat hy volgens hulle begaan het deur arbitrasie te aanvaar. Ali weier woedend.   Volgens Poonawala was op hierdie tydstip slegs die Ansar, die oorblyfsels van die Qura onder leiding van Malik al-Ashtar en 'n klein aantal mans uit hul stamme lojaal aan Ali. Hy het Kufa met sy nuwe leër verlaat om Muawiyah omver te werp. 
Terwyl Ali op pad was na Levant, het die Kharijiete mense doodgemaak met wie hulle nie saamstem nie. Daarom het Ali se leër, veral Al-Ash'ath ibn Qays, hom gevra om eers met die Kharijiete om te gaan, omdat hulle onseker voel oor hul familielede en eiendom. Ali het dus eers na Nehrawan gegaan om met die opposisie te kommunikeer. Ali het Kharigiete gevra om die moordenaars te oorhandig, maar hulle het beweer dat hulle saam doodgemaak het en dat dit toegelaat is om die bloed van Ali se volgelinge (Shias) te vergiet. 
Die slag van Nahrawan, volgens Al-Baladhuri, het plaasgevind in 9 Safar in 38 AH (ongeveer 17 Julie 658 nC) en volgens Abu Mikhnaf in Dhuʻl-Hijjah in 37 AH, wat saamgeval het met die middel van Mei in 658 AD . Ali en 'n paar van sy metgeselle het die Kharijiete gevra om afstand te doen van vyandskap en oorlog, maar hulle het geweier. Ali het toe die vlag van amnestie aan Abu Ayyub al-Ansari oorhandig en aangekondig dat elkeen wat na die vlag gaan en wie Nahrawan verlaat en nie 'n moord gepleeg het nie, veilig is. So het honderde Kharijiete van hul leër geskei, behalwe 1500 of 1800 uit ongeveer 4000. Uiteindelik het Ali gewag dat die Kharijiete die geveg sou begin, en daarna die oorblyfsels van die Kharijitiese weermag aangeval met 'n leër van ongeveer veertien duisend man. Tussen 7 en 13 lede van Ali se leër is dood, terwyl byna alle Kharijiete wat hul swaarde getrek het, gedood en gewond is. Ali het beveel dat die gewonde Kharijiete aan hul stamme oorhandig moet word vir behandeling. 
Madelung skryf dat die stryd met die Kharijiete die uitdagendste gebeurtenis van Ali se kalifaat was. Alhoewel dit redelik en nodig was om te veg teen die bloeddorstige opstandelinge wat openlik gedreig het om ander te vermoor, maar hulle was voorheen onder die metgeselle van Ali, en was, soos Ali, die opregste gelowiges in die Koran. Hulle kon onder Ali se vurigste bondgenote gewees het in die teenkanting van afwykings van die Koran. Maar Ali kon nie op hul versoek sy ongeloof bely of ander Moslems as ongelowiges oorweeg nie. Of om die moorde wat hulle gepleeg het, te ignoreer.Na hierdie voorval was Ali se eerste prioriteit egter om onder die Qura te versoen. Alhoewel Ali van plan was om direk van Nahrawan na Levant te marsjeer, maar sy soldate, onder leiding van Al-Ash'ath ibn Qays, het hom gedwing om na Kufa te beweeg, omdat hulle gekla het oor 'n gebrek aan oorlogsbagasie, en daar het hulle sy leër verlaat.  Poonawala skryf dat die moord deur baie veroordeel is, en dat die soldate se ontsnapping uit Ali se weermag hom gedwing het om na Kufa terug te keer en nie in staat was om na Muawiyah te marsjeer nie. 
Die laaste jaar van die kalifaat
Tydens die Kalifaat van Ali het burgeroorloë tussen Moslems uitgebreek. Die Iraanse opstand het ook plaasgevind in die laaste jaar van die kalifaat Ali, wat deur die troepe van die kalief onderdruk is.  Byvoorbeeld, die rebelle in die ooste van Iran het nie hul belasting aan die Kufi- en Basri -stamme betaal nie. 
Na die arbitrasie, hoewel Ali nie die ontslagbevel aanvaar het nie en homself steeds die kalief van die Moslems genoem het, het sy lojaliste elke dag afgeneem. Toe Ali teen die Kharijite -opstand veg, het Muawiyah beheer oor Egipte geneem.  Encyclopædia Iranica skryf dat hy aan die einde van 39 AH Ali se troepe in Egipte verslaan het en Amr ibn al-As die heerser daar gemaak het. Terselfdertyd het Ali beheer oor die Hejaz verloor.  In 40 AH het Ali nie eens beheer oor die stede Mekka en Medina nie. Ali was feitlik beperk tot die stad Kufa en was in 'n verdedigende posisie, sodat hy geen optrede teen die veldtogte van Muawiyah in die hart van Irak, Jemen en Saoedi -Arabië onderneem het nie.  Die Arabiese openbare mening was geneig tot die opvolging van Muawiyah, omdat hy deur gereelde magte ondersteun is. Hy kon die mag onder die Arabiese elite behou en die Islamitiese kalifaat beheer. 
In die laaste jaar van Ali se kalifaat het die stemming in Kufa en Basra in die guns van Ali verander namate die mense ontnugter geraak het oor die bewind en beleid van Muawiyah. Die houding van die mense teenoor Ali verskil egter baie. Slegs 'n klein minderheid van hulle het geglo dat Ali die beste Moslem was ná Muhammad en die enigste een wat oor hulle kon regeer, terwyl die meerderheid hom ondersteun het weens hul wantroue en teenkanting teen Muawiyah. 
'N Aantal Kharijiete het besluit om Ali, Muawiyah en Amr ibn al-As tegelykertyd te vermoor om Islam van die drie mans te bevry, wat volgens hulle verantwoordelik was vir die burgeroorlog,  Hulle het net daarin geslaag in die moord op Ali, en Muawiyah en Amr ibn al-As het oorleef.  In die bronne word die dag van Ali se slae gerapporteer as 17, 19 en 21 van Ramadan. Maar Al-Shaykh Al-Mufid beskou die dag 19 Ramadan AH 40, wat ooreenstem met 26 Januarie 661, as meer korrek, en Ibn Abi'l-Hadid skryf ook dat omdat hierdie drie mense hul werk as aanbidding beskou het, dit op die Qadr -nag van die 19de van Ramadan geplaas om meer belonings te kry. Die dag van Ali se dood is ook in bronne van 11 tot 21 Ramadan aangemeld. 
Terwyl hy in die Groot Moskee van Kufa bid, word Ali aangeval deur die Kharijiet Abd-al-Rahman ibn Muljam. Hy is gewond deur ibn Muljam se gifbedekte swaard terwyl hy neerbuig in die Fajr-gebed.  Ibn MUljam wou vlug, maar Abu Adma Hamedani het hom op die grond neergegooi. Ali keer terug na sy huis en Ibn Muljam is na hom gebring. Ibn MUljam het aan Ali gesê dat hy al 40 dae lank sy swaard skerpgemaak het en God gevra het om die slegste mense daarmee dood te maak. Ali het geantwoord dat Ibn Muljam self met dieselfde swaard gedood sou word en noem hom die slegste man.  'Ali beveel sy seuns om nie die Kharijites aan te val nie, maar bepaal dat as hy dit oorleef, ibn Muljam begenadig sal word, terwyl as hy sterf, ibn Muljam slegs een gelyke treffer moet kry (ongeag of hy dood is of nie getref).  'Ali sterf twee dae later op 29 Januarie 661 (21 Ramadan AH 40),   Al-Hasan vervul Qisas en gee gelyke straf aan ibn Muljam by Ali se dood.  op die ouderdom van 62 of 63.  Abd-al-Rahman het dit gedoen met die doel om wraak te neem op hom vir die moord op Nahrawan.   'n Vertelling van Al-Mubarrad lui dat Ali ibn Muljam vergewe het. Volgens 'n ander vertelling het Ali beveel dat Ibn Muljam behoorlike kos en rus gegee word, en dat as Ali sterf, Ibn Muljam by hom moet aansluit sodat God kan oordeel tussen hom en Ali in die hiernamaals. 
Ali het lank geweet dat hy vermoor sou word, óf Mohammed het dit vir hom gesê, óf hy het dit self gevoel. Daar is baie verhale waarin Muhammad of Ali berig dat Ali se baard met die bloed van sy voorkop sou vlek. Dit word veral in Shia -bronne beklemtoon dat Ali, ondanks die feit dat hy bewus was van sy lot, niemand anders aangestel het om die gemeentebed te lei nie, en ondanks die feit dat ander hom gewaarsku het oor die moontlikheid van sy dood. Ali het selfs voorspel dat Ibn Muljam sy moordenaar sou wees. Die verhouding tussen Ali en Ibn Muljam was gespanne. Ali het egter geen optrede teen Ibn Muljam as kalief onderneem nie. Volgens Ibn Sa'd het Ali gesê: "Hoe kan ek iemand doodmaak wat my nog nie vermoor het nie?" Selfs toe iemand uit die Murad -stam of iemand wat die plan van moord van Ibn Muljam self gehoor het, Ali hieroor gewaarsku het, het Ali geantwoord dat elke mens tot op die oomblik van die dood deur twee engele op sy skouers bewaak word, en dat Destiny bepaal die oomblik. 
Volgens Al-Shaykh Al-Mufid wou Ali nie hê dat sy graf deur sy vyande opgegrawe en ontheilig moet word nie en het gevolglik sy vriende en familie gevra om hom in die geheim te begrawe. Hierdie geheime graf is later tydens die Abbasid-kalifaat deur Ja'far al-Sadiq onthul dat die graf 'n paar kilometer van Kufa was, waar 'n heiligdom later ontstaan ​​het en die stad Najaf daar rondom gebou is.   Die meeste Sjiïte aanvaar dat Ali begrawe is by die graf van Imam Ali in die Imam Ali -moskee in die huidige stad Najaf, wat rondom die moskee en heiligdom genaamd Masjid Ali gegroei het.  
Shia -pelgrims gaan gewoonlik na die Imam Ali -heiligdom in Najaf vir Ziyarat, bid daar en lees "Ziyarat Amin Allah"   terwyl Sunni -Moslems na die Hazrat Ali Mazar in Balkh gaan. Onder die Safavid -ryk het sy graf die aandag van baie toegewyde aandag geword, byvoorbeeld die pelgrimstog wat deur Shah Ismail I na Najaf en Karbala gemaak is. 
Na Ali se dood het Kufi -Moslems trou aan sy oudste seun Hasan belowe, aangesien Ali by baie geleenthede verklaar het dat net mense van die huis van Mohammed die reg het om die Moslem -gemeenskap te regeer.  Op hierdie tydstip het Muawiyah sowel die Levant as Egipte gehou en homself as kalief verklaar en sy leër na Irak, die setel van Hasan se kalifaat, opgeruk. Daar het oorlog ontstaan ​​waartydens Muawiyah geleidelik die generaals en bevelvoerders van die leër van Hasan ondermyn het totdat die leër teen hom in opstand gekom het. Volgens 'n Hasan -Muawiya -verdrag was Hasan verplig om die kalifaat aan Muawiyah te gee.  Umayyads plaas druk op Ali se familie en sy Shia. Gereelde openbare vloek van Ali in die gemeentebede het 'n belangrike instelling gebly totdat Umar ibn Abd al-Aziz die gebruik, 60 jaar later, afgeskaf het.  Volgens Ibn Abi'l-Hadid het die Umayyads "mense verhinder om enige vertelling aan te meld wat na enige van Ali se lof kan verwys. Uiteindelik het hulle selfs verhoed dat mense hul pasgeborenes op sy naam noem."  Volgens Madelung het "Umayyad -hoogmoed, wanbestuur en onderdrukking geleidelik die minderheid van Ali se bewonderaars in 'n meerderheid verander. Ter nagedagtenis aan latere geslagte het Ali die ideale bevelvoerder van die getroues geword." 
Ali het veertien seuns en negentien dogters uit nege vroue en verskeie byvroue gehad, waaronder Al-Hasan, Al-Husayn en Muhammad ibn al-Hanafiyyah het 'n historiese rol gespeel, en slegs vyf van hulle het afstammelinge verlaat.  Ali het vier kinders gehad van Mohammed se jongste dogter, Fatimah: Al-Hasan, Al-Husayn, Zaynab  en Umm Kulthum. Sy ander bekende seuns was Al-Abbas ibn Ali, gebore uit Umm al-Banin, en Muhammad ibn al-Hanafiyyah,   van 'n bevryde slavin met die naam Khawlah bint Ja'far. 
Fatemeh Zahra is saam met haar pa (Muhammad), vrou (ALi) en seuns (Al-Hasan en Al-Husayn) vyf lede van die Ahl al-Kisa.  Ali se afstammelinge van Fatemeh Zahra staan ​​bekend as Sharif of Sayyid. Hulle word vereer deur Shia's en Soenniete as die enigste oorlewende geslag van Mohammed.  Ali het geen ander vroue gehad terwyl Fatima gelewe het nie. Hassan is die oudste seun van Ali en Fatemeh Zahra, gebore in 625, was die tweede Shia Imam. Hy het ook 'n paar maande na Ali se dood die rol van kalief aangeneem. In die jaar AH 50 sterf hy nadat hy vergiftig is deur 'n lid van sy eie huisgesin wat volgens historici deur Mu'awiyah gemotiveer is.  Husayn was die tweede seun van Ali en Fatemeh Zahra, en die derde Shia Imam, en volgens die meeste vertellings, is dit gebore in Medina in 626 nC. Hy het in 680 nC in opstand gekom teen Muawiah se seun, Yazid, en is in die slag van Karbala saam met sy metgeselle dood. In hierdie geveg, benewens Hussein, is ses ander seuns van Ali vermoor, waarvan vier die seuns van Fatemeh Kalabieh, bekend as Umm ul-Banin. Ook die drie seuns van al-Hassan en Hussein se twee kinders is in die geveg dood.  
Ali se dinastie beskou die leierskap van die Moslems as beperk tot die Ahl al-Bayt en het op verskillende tye verskeie opstande teen heersers uitgevoer. Die belangrikste van hierdie opstande is die slag van Karbala, die opstand van Mukhtar al-Thaqafi deur Muhammad ibn al-Hanafiyyah, die opstand van Zayd ibn Ali en die opstand van Yahya ibn Zayd teen die Umayyads. Later het Ali se familie ook in opstand gekom teen die Abbasids, waarvan die belangrikste die opstand van Shahid Fakh en die opstand van Muhammad al-Nafs al-Zakiyya was. Alhoewel nie een van hierdie opstande suksesvol was nie, kon die Idrisiërs, Fatimiede en Alawiete van Tabarestan uiteindelik die eerste regerings van die Ali -familie vorm. 
Die werke wat aan Ali toegeskryf word, is eers deur sy metgeselle aan sy volgelinge gelewer in die vorm van preke en toesprake. Daar was ook smekinge soos Du'a Kumayl wat aan sy metgeselle geleer is. 
Nahj al-Balagha (The Peak of Eloquence) bevat welsprekende preke, briewe en aanhalings wat aan Ali toegeskryf word, saamgestel deur ash-Sharif ar-Radi. Reza Shah Kazemi sê: "Ondanks voortdurende vrae oor die egtheid van die teks, dui onlangse geleerdheid daarop dat die meeste materiaal daarin eintlik aan Ali toegeskryf kan word" en ter ondersteuning hiervan verwys hy na 'n artikel van Mokhtar Jebli.  Hierdie boek het 'n prominente posisie in die Arabiese letterkunde. Dit word ook beskou as 'n belangrike intellektuele, politieke en godsdienstige werk in Islam.    Volgens Gleave is Nahj al-Balagha se derde preek, Shaqshaqiya-preek, waarin Ali sy aanspraak op Kalifaat en sy meerderwaardigheid bo Abu bakr, Umar en Uthman openbaar, die mees omstrede afdeling van die boek . Die brief van Ali ibn Abi Talib aan Malik al-Ashtar, waarin Ali 'sy idee van wettige en regverdige heerskappy' uiteensit, is 'n belangrike deel van hierdie boek en het baie aandag gekry. 
Ghurar al-Hikam wa Durar al-Kalim (Verhewe aforismes en spraakperels) wat saamgestel is deur Abd al-Wahid Amidi, wat volgens Gleave óf 'n Shafiʽi-regsgeleerde óf 'n twaalf was. Hierdie boek bestaan ​​uit meer as tienduisend kort woorde van Ali.  
Hierdie piëtistiese en etiese uitsprake is geneem uit verskillende werke, waaronder Nahj al-Balagha en My kalima ("100 woorde" van Ali) van Jāhiẓ. 
Mus'haf van Ali
Du'a Kumayl is 'n smeking van Ali, wat sy metgesel, Kumayl ibn Ziyad, geleer is. Hierdie smeking word steeds deur Moslems as 'n smekende gebed gebruik.  Sien ook Aanvullings (Du'a), vertaal deur William Chittick.  Divan-i Ali ibn Abu Talib, is 'n poësie, toegeskryf aan Ali, wat na bewering deur Ali self geskryf is.   Volgens Robert M Gleave skryf sommige sekondêre bronne 'n paar ander werke toe aan Ali, soos Ṣaḥīfat al-farāʾiḍ ('n kort stuk oor erfreg) en Kitāb al-zakāt (oor aalmoesbelasting) oor regsake sowel as 'n Tafsir. Hierdie werke bestaan ​​deesdae nie. Ali se ander toegeskrewe werke word in Kitab al-Kafi saamgestel deur Muhammad ibn Ya'qub al-Kulayni en baie werke van Al-Shaykh al-Saduq. 
Behalwe vir Mohammed, is daar niemand in die Islamitiese geskiedenis oor wie soveel in Islamitiese tale geskryf is as Ali nie.  In die Moslem -kultuur word Ali gerespekteer vir sy moed, kennis, geloof, eerlikheid, onwrikbare toewyding aan Islam, diepe lojaliteit aan Mohammed, gelyke behandeling van alle Moslems en vrygewigheid om sy verslaande vyande te vergewe. 
Ali word beskryf as kaal, swaar gebou, kortbeen, met breë skouers, 'n harige lyf, 'n lang wit baard en is aangetas deur 'n vorm van oogontsteking. Daar word gesê dat hy rof, bruus en ongesellig was. Volgens Madelung en Vaglieri was Ali 'n onderwerp van kontroversie in die geskrifte van latere skrywers sedert die konflikte waarin hy betrokke was, in die polemiese sektariese historiografie voortgesit is, biografiese en geskiedkundige materiaal is dikwels bevooroordeeld.   Vaglieri noem Lammens se geskrifte as 'n voorbeeld van vyandige oordeel teenoor Ali se gedrag, en Caetani as 'n sagter, maar nie Lammens of Caetani, sê Vaglieri, het Ali se godsdienstigheid en die impak daarvan op sy beleid in ag geneem. Volgens Vaglieri is daar baie gesê oor Ali se "soberheid, sy streng nakoming van godsdienstige rituele, sy losmaking van wêreldse goedere, sy skelmpies met betrekking tot buit en vergelding en daar is geen rede om aan te neem dat al hierdie besonderhede uitgevind of oordrewe is nie, aangesien alles sy optrede is oorheers deur hierdie godsdienstige gees. Sonder om te probeer besluit of sy toewyding aan Islam altyd met ander motiewe vermeng is, kan hierdie aspek van sy persoonlikheid nie buite rekening gelaat word met die begrip wat dit van sy sielkunde bied nie. "  Skrywers het opgemerk dat Ali standvastig by sy beginsels gestaan ​​het en dit nie in gevaar sou stel vir politieke eie gewin nie. 
Vaglieri haal Al-Baladhuri se siening aan oor Ali se oorlog teen 'dwalende' Moslems as 'n plig 'om die geloof te onderhou en die regte weg (al-huda) te triomfeer', en noem dan Battle of the Camel as 'n voorbeeld waarin Ali, wat die oorlog gewen het, probeer om die verslagenes te verlig deur te verhoed dat hul vroue en kinders gevange geneem word, ondanks die protes van 'n groep van sy partydiges. Na die geveg het hy 'oor die dooies gehuil en selfs oor sy vyande gebid'. 
Volgens Leone Caetani was die 'half-goddelike aureool wat gou die figuur van Ali omsingel', afgesien van sy nabyheid aan die profeet Mohammed, 'n gevolg van sy eie indruk op die mense van sy tyd. Volgens Vaglieri was die kwaliteit wat hierdie indruk veroorsaak het 'n 'program van sosiale en ekonomiese hervormings' (gebaseer op sy godsdienstige gees) wat Ali deur sy eie gesag ondersteun het. 
Volgens Madelung, "in die lig van die valse Umayyad-aanspraak op wettige soewereiniteit in Islam as God se vise-regente op aarde, en met die oog op Umayyad-verraad, willekeurige en verdelende regering en wraakgierige vergelding, het hulle sy [Ali] eerlikheid waardeer , sy onophoudelike toewyding aan die bewind van Islam, sy diepe persoonlike lojaliteit, sy gelyke behandeling van al sy ondersteuners en sy vrygewigheid om sy verslane vyande te vergewe. "  Daar word berig uit Al-Baladhuri dat Ali die Sawad, soos wat hy gedoen het met Bayt al-mal, wou versprei, wat deur Laura Veccia Vaglieri beskou word. 
Ali is bekend onder verskillende titels, sommige gegee as gevolg van sy persoonlike eienskappe en ander as gevolg van gebeure in sy lewe: 
Al-Murtaza (Arabies: ٱلْمُرْتَضَىٰ, "Die uitverkorene")
Amir al-Mu'minin (Arabies: أَمِير ٱلْمُؤْمِنِين, "bevelvoerder van die getroues")
Bab-e Madinatul-'Ilm (Arabies: بَابِ مَديْنَةُ ٱلْعِلْم, "Deur van die stad van die kennis")
Abu Turab (Arabies: أَبُو تُرَاب, "Vader van die grond")
Asad Allah (Arabies: أَسَد ٱلله, "Leeu van God")
Haydar (Arabies: حَيْدَر, "Braveheart" of "Lion")
Walad al-Kaʿbah (Arabies: وَلَد ٱلْکَعْبَة, "Seun van die Kaaba") 
Ali vervul 'n hoë politieke, regswetenskaplike en geestelike posisie in Shia en Sunni gedagtes. Slegs in 'n tydperk na die Slag van Siffin het die Khawarij minder respek vir hom gehad.  Ali behou sy statuur as 'n gesag oor die Koraniese eksegese, Islamitiese regsleer en is sentraal in mistieke tradisies in Islam, soos Sufisme.  'n Groot verskeidenheid dissiplines, van teologie en eksegese tot kalligrafie en numerologie, van die regte en mistiek tot die Arabiese grammatika en retoriek, word deur Ali as eerste beskou.  Sy invloed was deur die Islamitiese geskiedenis belangrik. 
Volgens Vaglieri word Ali se posisie as redenaar nie betwis nie, maar dieselfde kan nie gesê word oor sy digkuns nie. Tog noem Vaglieri a Diwan en prosawerke, wat aan hom toegeskryf word, wat outentiek kan wees.  Ali word ook beskou as 'n groot geleerde in Arabiese letterkunde en baanbrekerswerk op die gebied van Arabiese grammatika en retoriek. Talle kort woorde van Ali het deel geword van die algemene Islamitiese kultuur en word aangehaal as aforismes en spreuke in die daaglikse lewe. Hulle het ook die basis van literêre werke geword of is in baie tale in poëtiese vers geïntegreer. Reeds in die 8ste eeu wys literêre owerhede soos 'Abd al-Hamid ibn Yahya al-'Amiri op die ongeëwenaarde welsprekendheid van Ali se preke en gesegdes, net soos al-Jahiz in die daaropvolgende eeu. 
In die Koran
Daar is baie verse wat deur Shia -geleerdes geïnterpreteer word as verwysing na Ali of ander Shia Imams. By die beantwoording van die vraag waarom die name van die Imams nie uitdruklik in die Koran genoem word nie, reageer Muhammad al-Baqir: [c] "Allah het Salat aan sy profeet geopenbaar, maar nooit gesê van drie of vier Rakats nie, Zakat geopenbaar, maar het dit nie genoem nie besonderhede, het Hajj onthul, maar het nie sy Tawaf getel nie en die profeet het hul besonderhede geïnterpreteer. Allah het hierdie vers geopenbaar en die profeet het gesê dat hierdie vers handel oor Ali, Hasan, Husayn en die ander twaalf Imams. "   Volgens Ali bevat 'n kwart van die Koranverse die stasie van Imams. [ verduideliking nodig ] Momen het baie van hierdie verse in sy 'N Inleiding tot Shi'i Islam.   Daar is egter min verse wat sommige Soennitiese kommentators interpreteer as 'n verwysing na Ali, waaronder die vers van Wilayah (Koran, 5:55) wat Sunni- en Sjia -geleerdes [d] glo verwys na die voorval waar Ali het sy ring gegee aan 'n bedelaar wat om aalmoese gevra het terwyl hy rituele gebede in die moskee uitgevoer het.   Die vers van Mawadda (Koran, 42:23) is 'n ander vers waarin Shia-geleerdes, saam met Soenniete, soos Al-Baydawi en Al-Zamakhshari en Fakhr ad-Din ar-Razi, glo dat die frase Verwantskap verwys na Ali, Fatimah en hul seuns, Hasan en Husayn.    
Die versuiweringsvers (Koran, 33:33) is ook een van die verse waarin beide Soenniete en Sjiïete die naam van Ali saam met 'n paar ander name verenig het. [e]       ​​Bogenoemde vers van Mubahala, en ook Koran 2: 269, waarin Ali met unieke wysheid geëer word deur sowel sjiitiese as soennitiese kommentators, is ander verse van hierdie aard.   
Sunni- en Shia -geleerdes is dit eens dat The Vers of Wilayah ter ere van Ali vertel is, maar daar is verskillende interpretasies van wilayah en die Imamate.  Die Soennitiese geleerdes glo dat die Vers oor Ali handel, maar erken hom nie as 'n Imam nie, terwyl Ali volgens die sjiitiese Moslem -opvatting deur God gekies is as opvolger van Mohammed. 
Ja'far al-Sadiq vertel in hadith dat die deugde wat in Mohammed gevind word, in Ali gevind is, en dat afwyking van sy leiding soortgelyk sou wees aan die afkeer van Allah en sy profeet. Ali self vertel dat hy die poort en toesighouer is om Allah te bereik.  Volgens Shia het Muhammad tydens sy leeftyd by verskillende geleenthede voorgestel dat Ali na sy dood die leier van Moslems moet wees. Dit word ondersteun deur talle hadiete wat deur Shias vertel is, waaronder Hadith van die dam van Khumm, Hadith van die twee gewigtige dinge, Hadith van die pen en papier, Hadith van die mantel, Hadith van posisie, Hadith van die uitnodiging van die nabye gesinne en Hadith van die twaalf opvolgers.
In die Islamitiese filosofie en mistiek
Volgens Seyyed Hossein Nasr word Ali erken dat hy Islamitiese teologie gevestig het, en sy aanhalings bevat die eerste rasionele bewyse onder Moslems van die eenheid van God.  Ibn Abi al-Hadid het aangehaal
Wat die teosofie en die hantering van goddelike aangeleenthede betref, was dit nie 'n Arabiese kuns nie. Niks van hierdie soort is versprei onder hul vooraanstaande figure of dié van laer geledere nie. Hierdie kuns was die eksklusiewe besitting van Griekeland, wie se wyses die enigste uitlegters was. Die eerste een onder die Arabiere wat dit hanteer het, was Ali. 
In latere Islamitiese filosofie, veral in die leerstellings van Mulla Sadra en sy volgelinge, soos Allameh Tabatabaei, word Ali se woorde en preke toenemend beskou as sentrale bronne van metafisiese kennis, of goddelike filosofie. Lede van Sadra se skool beskou Ali as die hoogste metafisikus van Islam.  Volgens Henry Corbin het die Nahj al-Balagha kan beskou word as een van die belangrikste bronne van leerstellings wat deur Shia-denkers beweer word, veral na 1500. Die invloed daarvan kan waargeneem word in die logiese koördinering van terme, die afleiding van korrekte gevolgtrekkings en die skep van sekere tegniese terme in Arabies wat onafhanklik van die vertaling in Arabies van Griekse tekste die literêre en filosofiese taal betree het. 
Daarbenewens het sommige verborge of okkultiese wetenskappe soos jafr, Islamitiese numerologie en die wetenskap van die simboliese betekenis van die letters van die Arabiese alfabet, word deur Ali  tot stand gebring deurdat hy die tekste van al-Jafr en al-Jamia bestudeer het.
In Sunni -siening
Volgens Gleave het Ali 'n hoë posisie in die Soennitiese denke, aangesien Ali een van die kaliefs met die regte begeleiding was en een van Mohammed se nabye metgeselle. Dit was egter nie van die begin af die geval nie. Die titel Regtig gelei vir Ali, is volgens die Sunni -leer as wettig beskou, eers nadat Ahmad ibn Hanbal Ali as een van die Rashidun -kaliefs aanvaar het. Later het Sunni -outeurs gereeld die wettige, teologiese en historiese sienings van Ali in hul werke gerapporteer, onder wie sommige wou Ali se woorde gebruik om die stand van die Sji te weerlê, of hom voor te stel as 'n voorstander van die Soennitiese leer. 
Onder die Soenniete het Ali egter dieselfde posisie as die ander drie kaliefe, volgens die Soennitiese leer van sābiqa (waarvolgens groter godsdienstige gesag verleen word op grond van die chronologiese volgorde van die kalief), is Ali in 'n laer posisie as die ander Rashidun -kaliefe. Die mees kommerwekkende element van hierdie siening is die skynbare verhoging van Ali se posisie in die woorde van Mohammed, soos 'Ek is van Ali en Ali is van my", en"Wie my ook as sy beskermheer (mawla) beskou, dan is Ali ook sy beskermheer", wat dienooreenkomstig geïnterpreteer is om die probleem op te los. (sien mawla en Gebeurtenis van Ghadir Khumm) Sommige Sunni -skrywers erken aan die ander kant die voorkoms van Ali se kennis in die Sharia en sy belangrikheid in die hadiths van die profeet, Moet dit egter nie as 'n rede beskou om Ali se politieke benaming deur die profeet te bepaal nie. 
In die sjiitiese geloof beklee Ali 'n hoë posisie, en die geloof in sy legitimiteit om die Moslems te lei, is die definitiewe oortuiging van die sjiiete. Sy verklarings is 'n verwysing na die Sjiïese regstelsel, en die belangrikste is dat Shias glo dat Ali beter was as die res van die metgeselle en deur Mohammed aangestel is as sy opvolger. Ali se vroomheid en sedelikheid het 'n soort mistiek onder die Sjiïte veroorsaak wat hulle naby die Soennitiese Soefi's gebring het.  Onder die sjiiete Imamate of Ali is een van die beginsels van die godsdiens, hoewel Ali nie die ontvanger van 'n goddelike openbaring was nie, maar 'n noue verhouding met God gehad het waardeur God hom lei en die Imam in beurt lei die mense. Sy woorde en dade is 'n riglyn en voorbeeld vir die gemeenskap om te volg, gevolglik is dit 'n bron van sharia -wetgewing.  
Musta'lis beskou Ali se posisie beter as die van die Imam. Beide Twelvers en Isma'ilis glo in onfeilbaarheid, die kennis van die onsienlike en die voorbidding van Ali.  'n Groot hoeveelheid Sjiïtiese godsdienstige literatuur in verskillende tale, soos Arabies, Persies, Oerdoe en Turks, word opgedra aan Ali. 
Volgens a hadith wat deur Shia en Sufis vertel word, het Muhammad gesê: "Ek is die stad van kennis en Ali is sy poort."    Volgens die Shia het Ali self hierdie getuienis gelewer:
Nie 'n enkele vers van die Koran het op die boodskapper van God neergedaal nie, wat hy nie aan my voorgeskryf het en my laat opsê het nie. Ek sou dit met my eie hand skryf, en hy sou my opdrag gee oor dit tafsir (die letterlike verduideliking) en die ta'wil (die geestelike eksegese), die nasikh (die vers wat ophou) en die mansukh (die opgehefde vers), die muhkam en die mutashabih (die vaste en die dubbelsinnige), die besondere en die algemene. 
Daar word vertel dat toe Abbas 'n baba was, Ali hom op sy skoot gesit het, sy hande gesoen het en begin huil het. Hy voorspel die tragedie van Abbas en die onvermydelike lot van sy hande wat sy vrou, Umm ul-Banin, ook laat huil het. Hy beskryf egter Abbas se toekomstige posisie en groot status by God, en dit verlig haar. 
Shia -ekstremiste, bekend as Ghulat, het geglo dat Ali byvoorbeeld toegang tot God se wil gehad het. Die Nuṣayrīs het geglo dat Ali as 'n inkarnasie van God voorkom, sommige van hulle (Khaṭṭābiyya), beskou Ali as hoër as Mohammed. Deesdae word Alias ​​en Bektashi agterdogtig deur Shias en Soenniete beskou. Die Ahl al-Haq Koerde het ook 'n soortgelyke standpunt gemeng met reïnkarnasie oor Ali. 
Saba'iyya, die volgelinge van Abdullah ibn Saba ', wat Ali onwrikbaar geprys het, was 'n ander Ghulat -sekte, wat volgens Veccia Vaglieri hom van hulle afgeskei het.  Daar is ook Ali-Illahism, 'n sinkretiese godsdiens, wat fokus op die oortuiging dat daar opeenvolgende inkarnasies van hul Godheid in die geskiedenis was, en spesiale eerbied vir 'Ali, die skoonseun van Mohammed, wat word beskou as een so 'n inkarnasie.  Volgens tradisionalistiese Moslems het hierdie groepe die Islam verlaat vanweë hul oordrywing van die lofwaardige eienskappe van 'n mens.  Studies wat deur Aryeh Kofsky en Meir M.Bar Asher uitgevoer is, ondersteun die bewering dat die Alawiete Ali nie vergoddelik nie, maar hom eerder identifiseer as die unieke "wasīī", wat beteken '' bewaker van Islam 'wat deur God gekies is  Ali word in sommige tradisies opgeteken dat hulle diegene wat in sy eie lewe probeer aanbid het, verbied het. 
Byna alle Soefi -bevele spoor hul afstamming tot by Muhammad deur Ali, 'n uitsondering is Naqshbandi, wat deur Abu Bakr gaan. Selfs in hierdie volgorde is daar Ja'far al-Sadiq, die agterkleinseun van Ali.  Volgens Gleave sluit selfs Naqshbandi hom in hul geestelike hiërargie in deur uit te beeld hoe Mohammed hom 'n spesiale rituele beginsel van Ṣūfī -praktyk geleer het, waardeur gelowiges sekere stadiums op die Soefipad kan bereik. 
Soefies glo dat Ali die heilige mag van Mohammed geërf het, wilayah, wat Sufis moontlik maak in hul geestelike reis na God.  Ali se posisie as 'n prominente verteller van Mohammed se esoteriese kennis, het hom gewild gemaak onder Sufi -skrywers. Ali word daarom deur soefi's, sowel as soenniete en sjiïte, beskou as 'n asketiese volgeling van Mohammed. Soefies glo dat Mohammed Ali die okkultiese wetenskap geleer het en Jafr.   
Die belangrikste bronne vir geleerdheid oor die lewe van Ali is die Koran en ahadith, sowel as ander tekste uit die vroeë Islamitiese geskiedenis. Die uitgebreide sekondêre bronne bevat, benewens werke van Sunni en Shia Moslems, geskrifte van Christelike Arabiere, Hindoes en ander nie-Moslems uit die Midde-Ooste en Asië en 'n paar werke van moderne Westerse geleerdes. Baie van die vroeë Islamitiese bronne word egter tot 'n mate gekleur deur 'n positiewe of negatiewe vooroordeel teenoor Ali. 
Daar was 'n algemene neiging onder die vroeëre westerse geleerdes om vertellings en verslae wat in latere tydperke versamel is, as versinsels te beskou, vanweë hul neiging tot latere Sunni- en Shia -partydige posisies. Dit het daartoe gelei dat hierdie geleerdes sekere gerapporteerde gebeure as onwaar of irrelevant beskou. Leone Caetani het byvoorbeeld die toeskrywing van historiese verslae aan Ibn Abbas en Aisha as meestal fiktief beskou terwyl rekords sonder isnad deur die vroeë samestellers van die geskiedenis soos Ibn Ishaq. Wilferd Madelung het die standpunt verwerp om alles wat nie in 'vroeë bronne' is nie, sonder onderskeid te verwerp, en in hierdie benadering is neiging alleen geen bewys van laat oorsprong nie. Volgens hom is Caetani se benadering inkonsekwent. Madelung en sommige latere historici verwerp nie die vertellings wat in latere periodes saamgestel is nie, en probeer dit oordeel in die konteks van die geskiedenis en op grond van hul verenigbaarheid met die gebeure en syfers. 
Tot die opkoms van die Abbasid -kalifaat is min boeke geskryf en die meeste verslae was mondelings. Die belangrikste werk voor hierdie tydperk is Die Boek van Sulaym ibn Qays, geskryf deur Sulaym ibn Qays, 'n metgesel van Ali wat voor die Abbasids geleef het.  Toe papier aan die Moslem-samelewing bekendgestel is, is daar tussen 750 en 950 talle monografieë geskryf. Volgens Robinson is ten minste een en twintig afsonderlike monografieë oor die Slag van Siffin saamgestel. Abi Mikhnaf is een van die bekendste skrywers van hierdie tydperk wat al die verslae probeer versamel het. Historici van die negende en tiende eeu het die beskikbare vertellings versamel, gekies en gereël. Die meeste van hierdie monografieë bestaan ​​egter nie meer nie, behalwe enkele wat in latere werke soos History of the Prophets and Kings deur Muhammad ibn Jarir al-Tabari (d.923) gebruik is. 
Shia van Irak het aktief deelgeneem aan die skryf van monografieë, maar die meeste van die werke het verlore gegaan. Aan die ander kant, in die 8ste en 9de eeu het Ali se afstammelinge, soos Muhammad al-Baqir en Jafar al-Sadiq, sy aanhalings en verslae wat in Shia hadith-boeke versamel is, vertel. Die latere Shia -werke wat na die 10de eeu geskryf is, handel oor biografieë van The Fourteen Infallibles en Twelve Imams. Die vroegste werk wat oorleef het en een van die belangrikste werke op hierdie gebied is Kitab al-Irshad deur Shaykh Mufid († 1022). Die skrywer het die eerste deel van sy boek gewy aan 'n gedetailleerde verslag van Ali. Daar is ook 'n paar boeke bekend as Manāqib wat Ali se karakter vanuit 'n godsdienstige oogpunt beskryf. Sulke werke vorm ook 'n soort geskiedskrywing. 
Qathm ibn Abbas, die goewerneur - aangewese Makkah.
Qathm was die jonger broer van Obaidullah. Daar word gesê dat hy 'n opvallende ooreenkoms met die profeet gehad het. Hy was nog in Medina toe Makkah 'n sentrum van opposisie teen Ali geword het. Hy moes dus wag totdat die toestand in Makkah weer normaal is. Na die dood van Ali het hy Arabië verlaat, na Samarkand in Sentraal -Asië gegaan en daar gesterf.
'N Paar maande na sy toetreding tot die troon moes Ali Medina na Basra verlaat om die uitdaging van die rebelle aan te gaan, en hy het Sahl bin Hunaif Ansari as goewerneur van die hoofstad in sy eie afwesigheid aangestel.
Na die slag van Basra stel Ali Abdullah ibn Abbas aan as die nuwe goewerneur van die stad. Abdullah was 'n 'onderstudent' van sy meester, Ali, en het groot bekendheid verwerf vir sy kennis. Hy was een van die vroegste owerhede oor die wetenskap van die eksegese van die Koran. Hy is op 70 -jarige ouderdom in Ta'if oorlede.
Die erfgenaam van die profeet: die lewe van Ali ibn Abi Talib
Boekresensie: The Prophet's Heir: The Life of Ali ibn Abi Talib deur Hassan Abbas, Yale University Press, New Haven 2021, 300 pp.
Daar is geen gebrek aan boeke oor die lewe en tye van Ali ibn Abi Talib nie, en daar is ook nie 'n tekort aan berigte in die annale van die Islamitiese geskiedenis oor sy karakter, spiritualiteit en persona nie. Soos die gelykenis van die blinde mans en 'n olifant, waar 'n groep blinde mans, nog nooit 'n olifant teëgekom het nie, probeer om dit te identifiseer deur elke deel as die olifant aan te raak en te beskryf, het baie skrywers die veelvlakkige persoonlikheid van Ali geïllustreer deur hul beskik oor duidelike lense en het 'n menigte vignette geverf. Dit behoort geen verrassing te wees nie dit is nie 'n maklike taak om die multidimensionele persona van Ali saam te vat nie.
In net meer as 300 bladsye het professor Hassan Abbas meesterlik bygedra tot die opbou van 'n ryk tapyt van Ali se lewe, en sodoende 'n paar leemtes en ongelykhede reggestel met 'n vloeiende prosa wat die geleerde so aantreklik maak as wat dit 'n leekleser boei. Hy het ook geskiedkundige verslae uit die vroeë bronne opgevolg op grond van Sunni en Shia -partydige interpretasies. Hy bring 'n verfrissende balans deur te fokus op die gemeenskaplike kenmerke van die twee tradisies, alhoewel dit nie duidelikheid vergryp oor uitdagende kwessies by die altaar van diplomasie nie.
Net soos die spreekwoordelike man met sig tussen die sewe blinde mans wat 'n olifant probeer beskryf, omhul Hassan Abbas die vele dimensies van Ali se veelsydige persoonlikheid. Die gebruik van uitgebreide bronne, van Sunni, Shia, tradisionele Sufi en hedendaagse geleerdes uit die Ooste en die Weste, is 'n getuienis van Hassan Abbas se poging om 'n gebalanseerde verslag te gee wat geregtigheid verleen aan die man wie se gevoel van geregtigheid legendaries was. Hy gebruik baie waardige publikasies om 'n gebalanseerde biografie van Ali ibn Abi Talib te bewerkstellig.
Opvallend onder die publikasies waarop die skrywer gebruik gemaak het, is: Ali, The Voice of Human Justice, Jordac, George (1956) Imam 'Ali: Source of Light, Wisdom and Might, Kattani, Sulayman (1983), vertaling deur I.K.A. Howard Polarisasie rondom die karakter van 'Ali ibn Abi Talib, Motahhari, Morteza (1981) Imam' Ali ibn Abi Talib: Die eerste intellektuele Moslemdenker, Abdul Rauf, Muhammad Living and Dying with Grace: Counsels of Hadrat Ali, Cleary, Thomas ( 1996) The Sacred Foundations of Justice in Islam: The Teachings of Ali Ibn Abi Talib, Reza Shah-Kazemi (2007) en The Succession to Muhammad: A Study of the Early Califhate, Wilferd Madelung (1998).
Van die begin af, soos 'n goed gechoreografeerde toneelstuk, bied die skrywer 'n lewendige vertelling oor die beginjare van Islam, wat die nuanses van stampolitiek kontekstualiseer en hoe dit in stryd is met egalitêre konsepte van Islam in die Arabiese samelewing van die dag. Die eerste twee hoofstukke vertel verskeie gebeurtenisse wat Ali se noue verbintenis met die profeet van Islam aandui en hoe hierdie opkomende ster in die geledere van profete Mohammed se metgeselle versorg word as die profeet se geestelike opvolger van Islam. Die beeld van Fāṭima bt. Asad wat 'n seun in die binneste heiligdom van die Kaaba gebaar het en hoe die profeet die pasgeborene in sy hande kom hou, bevorder diep spiritualiteit.
Op vaardige en oortuigende wyse, gebeurtenis na gebeurtenis, bou die skrywer voort op die argument dat dit na die profeet se vrou Khadija Ali was, as 'n seuntjie wat die eerste keer die boodskap van Islam aanvaar het. 'N Berig met 'n goeie beskrywing beskryf hoe Ali sy vurigste ondersteuner was, terwyl baie óf die toeskouers stil gebly het óf die profeet Mohammed heftig gekant was.
Die derde hoofstuk verdiep in die historiese episode van Ghadir wat daarop dui dat Muhammad Ali inderdaad eksplisiet en herkenbaar as sy opvolger aangestel het. Hassan Abbas maak gebruik van die woorde van groot kommentators van die Koran, soos Jalal al-Din al-Suyuti, Fakhr al-Din al-Razi en Muhammad ibn Yaqub al-Kulayni, wat self verskillende Moslem-tradisies verteenwoordig. Getuig van die tydsberekening van die openbaring van die vers: 'O Boodskapper, kondig dit aan wat aan u geopenbaar is, en as u dit nie doen nie, dan het u Sy boodskap nie oorgedra nie', (Q 5:67) Professor Abbas lê die grond vir 'n beslissende oomblik wat lei tot die verklaring: 'Vir wie ek ook sy mawla [meester] is, is Ali ook sy mawla.' digterwenner van die tyd, wat in Ghadir teenwoordig was, is gepas:
Langs die Ghadir (dam) van die vallei van Khumm,
die profeet roep die mense van naby en van ver af aan
hoor dus noukeurig waar u ook al is!
Hy het gevra: 'Wie is u meester en Wali?'
met opregtheid en geesdrif, weerklink die skare met 'n opregte brul,
'Ons Meester is ons Heer, terwyl u ons Wali is,
Jy sal vandag onwillig wees om ongehoorsaam te wees. '
Hy het Ali toe aangeroep en met sy hart gepraat,
'Staan op, O Ali, want ek vind net dat u 'n Imam en 'n gids is nadat ek vertrek het.'
In ooreenstemming met die gebalanseerde toon en tenoor van die boek, kan Hassan Abbas die omstredenheid van latere teoloë en kommentators navolg oor die betekenis van die woord 'Mawla' (en die impak daarvan op die Sunni/Shia -skeuring) en lê dit oortuigend die grondslag vir die daaropvolgende hoofstukke.
Die titel van die vierde hoofstuk: Die opvolgingspolitiek en die keiserlike Islam is 'n kompromislose, maar billike weergawe van hoe interne politiek na die dood van profeet Mohammad Ali opsy geskuif het en hoe militêre veldtogte en uitbreiding die ongerepte boodskap van Islam verander het. Die boek bied genuanseerde argumente waarom Ali betrokke was by die eerste drie kaliefs, dien as raadgewer en regter, en vermy enige konfrontasie, selfs al word sy aanspraak van die hand gewys weens die politieke intriges van sy mededingers.
Die inleiding tot die vyfde hoofstuk gee 'n bondige opsomming van die gees en styl van bestuur deur Ali: "Ek streef daarna om die ware simbole van Islam te herstel, voorspoed en vrede te verseker, sodat die onderdruktes nie vrees nie."
Die hoofstuk illustreer hoe Ali nepotisme gekonfronteer het en die voordele van die bevoorregte grootes wat voordeel trek uit die buit en die rykdom uit die nuut verworwe Moslemlande verwyder het, en hoe 'n beduidende skeuring in die Moslem -gemeenskap ontstaan ​​het deur Ali se aandrang op geregtigheid en billikheid te weerstaan, wat tot op hede verreikende implikasies gehad het.
Die hartroerende welsprekendheid in die beskrywing van die nadraai van Ali se martelaarskap, word in byna romanse taal weergegee, en dit dra by tot die patos, nie net oor die onmiddellike impak van sy dood nie, maar ook oor die gevolge wat op lang termyn in die Moslem-gemeenskap weerklink:
"Dit was 'n einde wat deurdrenk was in 'n tragedie, en selfs toe Ibn Muljam (Ali se sluipmoordenaar) vermoor word, sal geregtigheid nie geskied nie en sal vrede nie gevind word nie. Dit sou uiteindelik een van die seldsame oomblikke in die geskiedenis word waar die optrede van een sou 'n spiraal in die geskiedenis ontstaan, waar 'n wond nooit 'n verband sou vind nie.Die wange van weeskinders was skielik koud sonder die warmte van Ali se hand, die maag van die behoeftiges weer leeg en ongesond, die harte van baie gebroke, om nie te wees nie gou herstel. Hierdie rou sou voortduur, selfs as die eeue verbygaan, Ali se naam weergalm in die melodieë van sangers en heiliges, onthou sy dood elke een-en-twintigste dag van Ramadan. "
Sommige van die mees inspirerende aspekte van die boek is die skrywer se weergawes van die mistieke dimensies van Islam deur die leerstellings van Ali, soos toegelig in die voorlaaste hoofstuk. Met verwysing na preke en aforismes wat aanleiding gegee het tot 'n geestelike beweging wat as Sufi -tradisie bekend gestaan ​​het, put professor Abbas uit die Katolieke simboliek in sy bewering dat Ali beskou word as die 'beskermheilige' van Sufi -tradisie. Die leser kan nie ontroer word nie, aangesien die skrywer 'n magdom stemme van baie Soefi-meesters en digters aanbied, ter ere van Ali in aanbidding, waaronder Rumi, Sadi, Hafez, al-Junayd, Rabia Basri, Bayazid Bastami, Amir Khusro en selfs teosofe soos Mulla Sadra.
Die erfgenaam van die profeet. The Life of Ali ibn Abi Talib, met sy ryk illustrasies, tydlyne en 'n uitgebreide bibliografie, is 'n verfrissende en relevante repertorium wat 'n breë leserspubliek waardig is en sal net so interessant wees vir die akademikus as vir 'n lekeman, 'n Moslem, of nie-Moslem, en kan baie goed dien as 'n definitiewe inleiding in die Islamitiese geskiedenis vir skole en kolleges. Hopelik sal dit ook empatiese begrip versterk om die skeuring in die Moslemgemeenskap te beperk. Professor Abbas haal professor Muqtedar Khan aan en dryf die punt huis toe: 'Almal hou van Ali', 'As Ali Moslems kan help om nader aan God te kom, waarom kan hy dan nie ook iemand wees wat Moslems nader aan mekaar bring nie?'
HASSAN ABBAS - Volledige biografie
Hassan Abbas is 'n vooraanstaande professor in internasionale betrekkinge aan die Near East South Asia Strategic Studies Center (NESA), National Defense University in Washington DC. Hy dien ook as senior adviseur by die Harvard -universiteit se program vir sjiïsme en globale aangeleenthede by die Weatherhead -sentrum vir internasionale aangeleenthede.
Vroeër was hy die Distinguished Quaid i Azam-professor aan die Universiteit van Columbia (2009-2011). Hy het verskillende genootskappe gehou, onder meer by die Harvard Law School se Islamitiese Regstudieprogram en Program oor Onderhandeling (2002-04), die Belfer Sentrum vir Wetenskap en Internasionale Sake aan die Harvard's Kennedy School of Government (2005-09) Asia Society in New York as Bernard Schwartz mede (2009-2011) en as Carnegie-genoot by die New America Foundation (2016-2018).
Hy verskyn op verskillende televisie nuusprogramme op CNN, Fox News, The Daily Show met Jon Stewart, die Newshour met Jim Lehrer, Charlie Rose Show, MSNBC, C-Span (Washington Journal), en verskeie programme op CBS, en NBC as 'n ontleder oor veiligheidsverwante kwessies in Suid-Asië en die Midde-Ooste.
'N Herhaling van die geskiedenis van Islam en Moslems
Ali is gebore op die 13de van Rajab van die 30ste jaar van die olifant (600 n.C.). Sy neef, Muhammad, was nou 30 jaar oud. Ali se ouers was Abu Talib ibn Abdul Muttalib, en Fatima, die dogter van Asad, albei van die stam van Hashim.
Ali is in die Kaaba in Makkah gebore. Die groot historikus, Masoodi, die Herodotus van die Arabiere, skryf op bladsy 76 van Deel II van sy boek, Murooj-udh-Dhahab Een van die ander owerhede wat Ali se geboorte in die Kaaba bevestig het, is:
1. Muhammad ibn Talha el-Shafei in Matalib-us-saool, bladsy 11.
2. Hakim in Mustadrak, bladsy 483, Vol. III.
3. El-Umari in Sharh Ainia, bladsy 15.
4. Halabi in Sira, bladsy 165, Vol. Ek.
5. Sibt ibn al-Jauzi in Tadhkera Khawasil Ummah, bladsy 7.
6. Ibn Sabbagh Maleki in Fusoolul Mohimma, bladsy 14.
7. Muhammad bin Yousuf Shafei in Kifayet al-Talib, bladsy 261.
8. Shhablanji in Nurul Absar, bladsy 76.
9. Bin Zahra in Ghiyathul Ikhtisar, bladsy 97.
10. Edvi in Nafhatul Qudsia, bladsy 41.
Onder die moderne historici skryf Abbas Mahmood al-Akkad van Egipte in sy boek Al-'Abqarriyet al-Imam Ali, (Kaïro, 1970), dat Ali ibn Abi Talib in die Kaaba gebore is.
'N Ander hedendaagse historikus, Mahmood Saeed al-Tantawi, van die Hoogste Raad vir Islamitiese Sake, Arabiese Republiek van Egipte, skryf op bladsy 186 van sy boek, Min Fada-il al-'Ashrat al-Mubashireen bil Janna, gepubliseer in 1976 deur Matab'a al-Ahram at-Tijariyya, Kaïro, Egipte:
'Mag God genadig wees oor Ali ibn Abi Talib. Hy is in die Kaaba gebore. Hy was getuie van die opkoms van Islam, hy was getuie van die Da'wa van Muhammad, en hy was 'n getuie van die Wahi (Openbaring van Al-Koran al-Majid). Hy het Islam onmiddellik aanvaar al was hy nog 'n kind, en hy het sy hele lewe lank geveg sodat die Woord van Allah die hoogste sou wees.
'N Arabiese digter het die volgende onderskeid oor die geboorte van Ali saamgestel:
Hy (Ali) is die een vir wie die Huis van Allah in 'n kraamhuis verander is, en dit is hy wat die afgode uit die huis gegooi het.
Dit was 'n gewoonte van die Arabiere dat wanneer 'n kind gebore word, hy aan die voete van die stamgod of afgode geplaas is, en hom dus simbolies opgedra het aan die heidense godheid. Alle Arabiese kinders was "toegewy" aan die afgode behalwe Ali ibn Abi Talib. Toe ander Arabiese kinders gebore word, het 'n afgodedienaar hulle kom groet en in sy arms geneem.
Maar toe Ali gebore is, het Mohammed, die toekomstige Boodskapper van God, in die gebied van die Kaaba gekom om hom te groet. Hy het die baba in sy arms geneem en hom opgedra aan die diens van Allah. Die toekomstige profeet moes seker geweet het dat die baba in sy arms eendag die aartsvyand sal wees van alle afgodedienaars en politeïste en van hul gode en godinne. Toe Ali grootgeword het, het hy met sy swaard afgodery en politeïsme uit Arabië uitgeroei.
Geboorte in Kaaba was een van die vele onderskeidings wat God aan Ali gegee het. 'N Ander onderskeid wat hy geniet, was dat hy nooit die afgode aanbid het nie. Dit maak hom weer uniek, aangesien alle Arabiere jare lank afgode aanbid het voordat hulle afgodediens verwerp en Islam aanvaar het.
Dit is om hierdie rede dat hy genoem word "hy wie se gesig deur Allah geëer is". Sy gesig is inderdaad deur Allah vereer, aangesien dit die enigste gesig was wat nooit voor enige afgod gebuig het nie.
Ali was die jongste kind in die gesin. Van die drie van sy broers, Talib en Aqeel, was baie jare ouer as hy, jaafer tien jaar ouer.
Die geboorte van Ali het die hart van die toekomstige apostel gevul met grenslose geluk. Die kind was vir hom 'spesiaal'. Mohammed het immers baie ander neefs en hulle het hul eie kinders, en Ali het self drie ouer broers, maar hy het geen belangstelling getoon in een van hulle nie. Ali en Ali alleen was die fokuspunt van sy belangstelling en liefde.
Toe Ali vyf jaar oud was, het Mohammed hom aangeneem, en vanaf daardie oomblik moes hulle nooit met mekaar skei nie.
Daar is 'n verhaal dat daar eens 'n hongersnood in Mekka was, en die omliggende gebiede, en Abu Talib, wat destyds in 'n groot toestand was, dit moeilik vind om 'n groot onderneming te ondersteun. Dit het by Mohammed opgekom dat hy 'n deel van sy oom se verantwoordelikheidslas moes versag, en is dus aangespoor om Ali aan te neem.
Dit is waar dat Mohammed Ali aangeneem het, maar nie om die rede hierbo vermeld nie. In die eerste plek was Abu Talib nie in so 'n benarde toestand dat hy nie 'n kind van vyf kon voed nie; hy was 'n man van rang en inhoud, en sy woonwaens het tussen Hijaz en Sirië of tussen Hijaz en Jemen gewikkel. In die tweede plek sou die voeding van 'n kind van vyf jaar amper geen verskil gemaak het vir 'n man wat selfs vreemdelinge gevoed het as hy honger was nie.
Muhammad en Khadija het Ali aangeneem na die dood van hul eie seuns. Ali het dus 'n leemte in hul lewens gevul. Maar Mohammed, die toekomstige profeet, het ook 'n ander rede gehad om Ali aan te neem. Hy het Ali gekies om hom groot te maak, hom op te voed en hom te versorg vir die groot lot wat op hom wag in die komende tye. Dr Taha Hussain van Egipte sê dat die Boodskapper van God self Ali se gids, leraar en instrukteur geword het, en dit is nog 'n onderskeid wat hy geniet en wat niemand anders met hom deel nie (Ali).
Oor Islam is gesê dat dit van al die universele godsdienste die enigste is wat in die volle lig van die geskiedenis gegroei het, en dat daar geen deel van sy verhaal in die duister is nie.
In 'n opstel oor Mohammed en die oorsprong van Islam, sê Ernest Renan dat Islam, in teenstelling met ander godsdienste wat in misterie was, in die volle lig van die geskiedenis gebore is. "Die wortels is op oppervlakvlak, die lewe van sy stigter is net so goed bekend as die van die Hervormers van die sestiende eeu." (Die Arabiere in die geskiedenis, 1960,)
Islam bied die spektakel van die ontwikkeling van 'n wêreldgodsdiens in die volle lig van die geskiedenis aan. (Islam, 1969)
Net so kan gesê word dat van al die vriende en metgeselle van Mohammed, die profeet van Islam, Ali die enigste is wat in die volle lig van die geskiedenis grootgeword het. Daar is geen deel van sy lewe nie, of dit nou sy kinderskoene, kinderjare, kinderjare, jeug, manlikheid of volwassenheid is, wat vir die kollig van die geskiedenis verborge is. Hy was die blik van alle oë vanaf sy geboorte tot sy dood.
Aan die ander kant kom die res van die metgeselle van die profeet eers onder die aandag van die student van die geskiedenis nadat hulle Islam aanvaar het, en tot dan is daar min of niks van hulle bekend nie.
Ali was bestem om die regterarm van Islam te word, en die skild en gespier van Mohammed, die boodskapper van God. Sy lot was onlosmaaklik verbind met die lot van Islam en die lewe van sy profeet. Hy was teenwoordig op elke tydstip in die geskiedenis van die nuwe beweging, en hy het 'n uitstekende rol daarin gespeel.
Dit was toevallig 'n rol wat hy alleen kon gespeel het. Hy weerspieël die 'beeld' van Mohammed. Die Boek van God self noem hom die 'siel' of die alter ego ('n tweede self) van Mohammed in vers 61 van sy derde hoofstuk, en het sy roemryke naam oor die horisonne van die geskiedenis geparadeer.
In die komende jare sou die kreatiewe sinergie van Muhammad en Ali - die meester en die dissipel - die 'Koninkryk van die hemele' op die kaart van die wêreld plaas.
Mohammed het nie geweet dat 'n leër uit Mekka vertrek het nie, op pad was na Medina om die karavaan van die Quraysh te beskerm en om die Moslems uit te daag. Toe Mohammed in die omgewing van Badr aankom, het hy Ali gestuur om die omliggende land te herken. By die putte van Badr het Ali 'n paar waterdraers verras. In antwoord op sy vrae, het hulle vir hom gesê dat hulle water saambring vir 'n leër wat uit Mekka kom, en wat aan die ander kant van die heuwels naby was.
Ali het die waterdraers voor Mohammed gebring. Van hulle het hy geleer dat die karavaan van die Quraysh reeds ontsnap het, en dat die Moslems op daardie oomblik deur die leër van Mekka gekonfronteer is.
By die bereiking van die omgewing van Badr het Muhammad Ali, saam met 'n paar ander, gestuur om die stygende grond bo die bronne te herken. Daar het hulle drie waterdraers van die vyand verras toe hulle hul skaapvelle sou vul. Een het na die Quraysh ontsnap, die ander twee is gevange geneem en na die Moslem -leër geneem. Van hulle ontdek Mohammed die nabyheid van sy vyand. Daar was 950 mans meer as drievoudig die getal van die Moslem -leër. Hulle was gemonteer op 700 kamele en 100 perde, die ruiters het almal pos geklee. (Sir William Muir, The Life of Mohammed, Londen, 1877)
Die geveg het op die tradisionele Arabiese manier begin deur 'n paar krygers een-tot-een te laat veg voor die algemene geveg. Drie krygers uit die politeïste se weermag-Utbah ibn Rabia, Shaiba ibn Rabia en Walid ibn Utbah het opgetree om die Moslems uit te daag. Hulle uitdagings is aangeneem deur Hamza ibn Abdul Muttalib (die oom van Muhammad en Ali), Ubaydah ibn al-Harith ('n neef van Muhammad en Ali) en Ali ibn Abi Talib.
Ali se tweestryd teen Walid ibn Utba, een van die felste krygers van Mekka, was die eerste van die drie een-tot-een-tweestryde. Nadat 'n paar houe uitgeruil is, is Walid dood. Hamza verloof toe Shaybah ibn Rab'iah en kap hom af. Ubayda ibn Harith, die derde Moslem -kampioen, het egter 'n dodelike wond van Utbah ibn Rab'iah opgedoen. Ali en Hamza het haastig Ut'bah ibn Rab'iah gestuur en Ubaida gedra om in die Moslem -linies te sterf. 
Teen die middag was die geveg verby. Die Quraysh het gevlug. Nege-en-veertig van die vyand het geval en Ali het twee-en-twintig doodgemaak, hetsy alleen of met die hulp van ander. 'N Gelyke getal is vasgelê. Die gelowiges het veertien mans op die slagveld verloor. 
Ali onderskei homself die eerste keer as 'n kryger in 624, tydens die Slag van Badr. Hy het die Umayyad -kampioen, Walid ibn Utba, sowel as baie ander Mekkaanse soldate verslaan. Sy strydkuns was so briljant dat daar 70 politeïste (Mushrikeen) in die geveg was, 35 van hulle (meer as die helfte daarvan) is deur Ali doodgemaak.
Al Seerah van Ibn Hisham vertel dat hy 20 mense vermoor het Abdul Malik Ibn Husham, Al Seerah Al Nabaweyah (biografie van die profeet), uitgegee deur Mustafa Al Babi Al Halabi, Egipte, 1955 n.C., Deel 2 bladsy. 708-713
Al Maghazi sit die nommer op 22 aghedi, Al Maghazi (The Invasions) uitgegee deur Oxford Printing. Deel 1 bladsy. 152
. Een jaar na die slag van Badr, was die nuwe leër van die afgodedienaars van Mekka gereed om die stryd teen die Moslems aan te pak. In Maart 625 nC verlaat Abu Sufyan Mekka aan die hoof van drieduisend ervare krygers. Die meeste van hulle was voetsoldate, maar hulle word ondersteun deur 'n sterk ruitersoldaat. 'N Band oorlogsugtige vroue was ook saam met die weermag. Hulle plig was om 'sielkundige oorlogvoering' teen die Moslems te voer deur poësie te lees en amateurliedere te sing om die moed en die wil van die soldate te veg. Hulle het geweet dat niks so 'n skrik vir die Arabiere inhou as die jibes van vroue vir lafhartigheid nie, en hulle het ook geweet dat niks so effektief was om hulle in totaal roekelose stryders te maak as die belofte van fisiese liefde nie. Hierdie amazones het die vroue van Abu Sufyan en Amr bin Aas en die suster van Khalid bin Walid ingesluit. [ aanhaling nodig ]
Killing the Pagans Standard Bearers Wysig
Die Mekkaans, mildelik bygestaan ​​deur die vroue wat hul tamboere gebring het, het die Moslems beledig. Dit word afgewissel deur Hind, die vrou van Abu Sufyan, wat triomfantlike kore gelei het terwyl sy om die afgod wat op die kameel sit, dans.
Talha, die oorerflike standaarddraer van die Koreishiete, was die eerste Mekkaanse uitdager. Toe hy uit Abu Sufyan se geledere stap, stap Ali uit die van Mohammed. Die twee mans ontmoet mekaar in die middel van 'niemandsland'. Sonder woorde of voorlopige floreer het die tweestryd begin. Talha het nooit 'n kans gestaan ​​nie. Ali se scimitar flits in die oggendson en die kop van die draer spring van sy skouer af en rol weg op die sand.
'Allahu Akbar!' (Allah is die grootste) weergalm van die gretig kykende Moslems. (R. V. C. Bodley, The Messenger, the Life of Mohammed, New York, 1946)
Toe Ali ibn Abu Talib die draer van die Mekkaanse vlag, Talhah ibn Abu Talha, doodgemaak het, is dit onmiddellik weer deur Uthman ibn Abu Talha opgewek. En toe Uthman in die hande van Hamzah val, word dit weer deur Abu Sa'd ibn Abu Talhah opgewek. Op die oomblik het hy die Mekkaanse vlag gehys wat hy op die Moslems geskree het. "Maak jy asof jou martelare in die paradys is en ons s'n in die hel? Deur God lieg jy! As iemand van julle werklik so 'n verhaal glo, laat hom dan na vore kom en met my baklei." Sy uitdaging het Ali aangetrek wat hom ter plaatse vermoor het. Die Banu Abd al Dar het die Mekkaanse vlag aangehou totdat hulle nege mans verloor het. (Muhammad Husayn Haykal, Die lewe van Mohammed)
Ali alleen het agt standaarddraers van die afgodedienaars van Mekka vermoor.
Ibn Athir, die Arabiese historikus, skryf in sy Tarikh Kamil "Die man wat die standaarddraers (van die heidene) vermoor het, was Ali. 
Die algemene offensiewe redigering
Ali ibn Abu Talib dring onversetlik tot in die vyand se geledere - dit was weer Badr, die Moslems was onoorwinlik. (Sir John Glubb, The Great Arab Conquests, 1963)
Ali en Hamza het die geledere van die Quraysh verbreek, en hy was reeds diep in hul lyne. Hulle was nie in staat om sy aanval te weerstaan ​​nie, maar hulle het begin grond gee. Tussen hulle het hulle die leër van Quraysh teruggeslyp.
Die vlug van die Moslems Edit
Die dood van die vaandeldraers het die moraal verhoog van die Moslems wat die vyand reguit agtervolg het. Dit het egter tot selfvoldaanheid gelei, en sommige van die Moslem -soldate het oorlogsbuit vir hulself begin opeis terwyl die geveg nog nie ten volle gewen is nie. Dit het die heidene in staat gestel om 'n teenaanval te loods, wat die Moslemse weermag ontstel het en dit onwrikbaar terugtrek.Muhammad het gestrand gebly, met slegs 'n paar soldate oor om hom te verdedig teen die aanvalle van Khalid ibn Waleed. Daar word opgeteken dat 'Ali alleen agtergebly het en die aanvalle van Khaleed se ruiters afweer het. Volgens Ibn Atheer, "Die profeet het die voorwerp geword van die aanval van verskillende eenhede van die leër van Quraish van alle kante. Ali val, in ooreenstemming met die bevele van Mohammed, elke eenheid aan wat 'n aanval op hom uitgevoer het en hulle versprei of sommige daarvan vermoor het, en hierdie ding het 'n paar keer in Uhud plaasgevind. " 
. toe iemand die uitroep roep dat Mohammed vermoor is, heers chaos hoog, het die Moslem -moreel tot onder gedaal en het Moslem -soldate sporadies en doelloos geveg. Hierdie chaos was verantwoordelik vir die moord op Husayl ibn Jabir Abu Hudhayfah per ongeluk, aangesien almal probeer het om sy eie vel te red deur te vlug, behalwe mans soos Ali ibn Abu Talib wat God gelei en beskerm het. (Muhammad Husayn Haykal, Die lewe van Mohammed, 1935, Kaïro)
Die eerste van die Koran wat die posisie van die profeet bereik het, was Ikrimah. Terwyl Ikrimah 'n groep van sy manne vorentoe gelei het, draai die profeet na Ali en wys na die groep en sê: "Val die manne aan." Ali het hulle aangeval en teruggery en een van hulle doodgemaak. Nou het 'n ander groep ruiters die posisie genader. Weer het die profeet vir Ali gesê: "Val die manne aan." 1 Ali het hulle teruggery en nog 'n ongelowige doodgemaak. 'N Regiment kom uit Kinanah aan waarin vier van die kinders van Sufyan Ibn Oweif teenwoordig was. Khalid, Abu AI-Sha-atha, Abu Al-Hamra en Ghurab. Die Boodskapper van God het vir Ali gesê: "Sorg vir hierdie regiment." Ali het die regiment aangevoer, en dit was ongeveer vyftig ruiters. Hy het teen hulle gestry terwyl hy te voet was totdat hy hulle verstrooi het. Hulle het weer bymekaargekom en hy het hulle weer aangekla. Dit is verskeie kere herhaal totdat hy die vier kinders van Sufyan vermoor het en nog ses bygevoeg het. (Ibn Abu Al Hadeed, in sy kommentaar, vol 1 bl 372)
Daar is gesê dat tydens 'Ali se verdediging van Muhammad 'n oproep soos volg gehoor is:' Daar is geen soldaat behalwe Ali nie, en daar is geen swaard behalwe Zhulfiqar nie. ' 
Hierdie geveg staan ​​ook bekend as die slag van die loopgraaf. Ali ibn Abi Talib het saam met Mohammed geveg. Na die slag van Uhud het Abu Sufyan en die ander heidense leiers besef dat hulle 'n besluitlose aksie uitgevoer het en dat hul oorwinning geen vrugte afgewerp het nie. Islam het in werklikheid uit sy omgekeerde by Uhud teruggekeer, en binne 'n verstommende kort tydjie sy gesag in Medina en die omliggende gebiede herstel. Weereens was Ali 'n onoorwinlike vegter deur die dood van Amr ibn wod al ameree, wat destyds een van die mees gevreesde krygers was. Nadat Ali Amr ibn van sy perd laat val het, het Amr na Ali gespoeg. Ali het kwaad geword, en daarom het hy 'n oomblik weggestap en daarna teruggekeer nadat hy bedaar het, het hy vir Amr ibn wod al ameree gesê: "As ek jou doodgemaak het, sou ek myself tevrede gestel het en nie God se wil nie" en toe het hy Amr doodgemaak. Die Moslem -geledere het gebrul en was gelukkig. Muhammad het gesê "Ali se staking op die dag van die loopgraaf is die gesamentlike aanbidding van die hele mensdom en Jinns werd" [ aanhaling nodig ]
Die veldtog van Khaybar was een van die grootste. Die massas Jode wat in Khaybar gewoon het, was die sterkste, die rykste en die beste toegeruste oorlog vir al die mense van Arabië. Alhoewel hulle ryk was en in kastele gewoon het, het Mohammed en Ali in Khaybar nog steeds respek vir hulle gehad. Imam Ali het aan 'n oogsiekte gely en was nie in 'n gevegsklare toestand nie. Alhoewel hy siek was, het Mohammed hom gebel en hy het tot sy diens gekom. Volgens Islamitiese historici het Muhammed Ali se siekte genees deur sy speeksel oor Ali se oë te vryf. Volgens hierdie tradisie het Ali 'n Joodse kaptein met 'n swaardslag doodgemaak, wat die helm, die kop en die liggaam van die slagoffer in twee verdeel het. Nadat hy sy skild verloor het, word gesê dat Ali albei die deure van die vesting uit sy skarniere gelig het, in die graaf geklim en hulle omhoog gehou het om 'n brug te maak waardeur die aanvallers toegang tot die dak gekry het. Hierdie verhaal is 'n basis vir die Moslem -siening, veral in Shi'a Islam, van Ali as die prototipe van helde.
Ali het ook deelgeneem aan die ekspedisie van Fidak. Muhammad het Ali gestuur om die Bani Sa'd bin Bakr -stam aan te val, omdat Muhammad intelligensie ontvang het wat hulle van plan was om die Jode van Khaybar te help 
Hy het ook die ekspedisie van Ali ibn Abi Talib as bevelvoerder gelei in Julie 630.  Mohammed het hom gestuur om al-Qullus te vernietig, 'n afgod wat deur heidene aanbid is 
Slag van Jamal Edit
Die Slag van Jamal, soms die Slag van die Kameel of die Slag van Bassorah genoem, het op 7 November 656 in Basra, Irak, plaasgevind. A'isha het gehoor van die moord op Uthman (644-656), die derde kalief. Sy was destyds op 'n pelgrimstog na Mekka. Op hierdie reis het sy so kwaad geword oor sy onwankelbare dood en die benoeming van Ali as die vierde kalief, dat sy die wapens opneem teen diegene wat Ali ondersteun. Sy het steun verwerf vir die groot stad Basra en vir die eerste keer het Moslems die wapen teen mekaar aangegryp. Hierdie geveg staan ​​nou bekend as die Eerste Fitna, of Moslem -burgeroorlog. 
Slag van Siffin Edit
Die Slag van Siffin (Arabies: Mayين Mei - Julie 657 nC) het plaasgevind tydens die Eerste Fitna, oftewel die eerste Moslem -burgeroorlog, met die belangrikste betrokkenheid tussen 26 Julie en 28 Julie. Dit is geveg tussen Ali ibn Abi Talib en Muawiyah Ek, aan die oewer van die Eufraatrivier, in die huidige Raqqa, Sirië.
Die twee leërs het meer as honderd dae lank by Siffin kamp opgeslaan, en die meeste tyd word aan onderhandelinge bestee. Nie een van die twee partye wou baklei nie. Op 11de Safar 37 AH het die Irakezen onder bevel van Ashtar, die Qurra, in Ali se leër, wat hul eie kamp gehad het, ernstig begin veg, wat drie dae lank geduur het.  Historikus Yaqubi het geskryf dat Ali 80 000 man gehad het, waaronder 70 metgeselle wat aan die Slag van Badr deelgeneem het, 70 metgeselle wat by Hudaibia afgelê het en 400 prominente Ansars en Muhajirun terwyl Muawiya 120 000 Siriërs gehad het.  Die Siffin -geveg was een van die bloedigste gevegte in die Islamitiese geskiedenis; al die dapperste krygers van Arabië het aan Irak en Sirië deelgeneem. die gevegte begin gewoonlik in die oggend en duur tot die aand. Aanvanklik wou Ali nie 'n algemene oorlog hê nie, omdat hy die hoop gehad het om Muawiya te oortuig om sy opstand te onderdruk. Die eerste drie maande se beide kampe, waar die gevegte in volle onderhandelinge met mekaar baie beperk was en elke dag 'n bevelvoerder van Ali se leër met 'n bataljon uitkom en dieselfde reaksie van die ander kant was. Na drie maande se onderhandelinge het Ali besef dat alles tevergeefs was en voorbereid was op 'n algemene oorlog. die aand voor die geveg het die soldate hul nag deurgebring om hul swaarde, spiese en pyle skerp te maak. Met hierdie aankondiging het Muawiya bekommerd geraak omdat hy die dapperheid van Ali en sy vaardighede in swaardmanskap geken het. Muawiya het ook dieselfde gedoen en sy troepe voorberei op 'n bloedige geveg. Vroegoggend het Ali sy troepe gestig, het hy die bevel van die linkerflank gegee aan sy beste generaal Malik al-Ashtar, wat bekend was vir sy dapperheid en vegvaardighede, en oor die regterflank het hy die bevel gegee aan 'n moedige soldaat met die naam Abdullah ibn Abbas, Ali self het posisie in die middel van die weermag geneem. Teen die tyd dat albei leërs voor mekaar staan, gee Ali die bevel om 'n volle aanval te gee, die geveg was so hewig dat selfs die dapperste krygers omgekom het. teen die middag begin die regterflank van Ali se leër val en die mans begin vlug, toe Ali sien hoe sy regterflank val, beweeg hy self na die regterflank en staar die vyand wat in getalle groot is, in die gesig. terug vanweë sy groot dapperheid en vegvaardighede, slag hy elke soldaat wat hom teëkom, toe die mans sien dat hul flank deur Ali self gereorganiseer is, kom hulle terug na die slagveld vir 'n nuwe aanval. Toe Ali sy regterflank terug in formasie sien, keer hy terug na die sentrum en maak 'n aanval met die manne uit die middel en sy persoonlike lyfwag -elite. Die aanval was so fel dat die hele Siriese leër teruggedruk is. Ali self het met so 'n dapperheid geveg dat selfs die groot Siriese krygers vir hom bang geword het toe hulle hoor dat Ali vir 'n aanval kom. die stryd van daardie dag was so hewig dat dit tot in die nag aangehou het. teen die tyd dat Ali en sy leër die Siriërs 500 meter van die slagveld af teruggestoot het, was daar 'n oorwinning. daar word gesê dat elke man wat Ali vermoor het, 'god is groot' uitgeroep het, en toe dit getel word, kom dit op 534 bevestigde dood, wat 'n rekord in die geskiedenis van oorlog is.
William Muir het geskryf dat, "Beide leërs in die hele skare uitgetrek is, geveg het totdat die aandskakery geval het, en dit was nie beter nie. Die volgende oggend is die geveg met groot krag hernu. Ali het homself in die middel gestel met die blom van sy troepe uit Medina, en die vlerke is gevorm, een van die krygers uit Basra, die ander van Kufa. Muawiya het 'n paviljoen op die veld laat sit en daar, omring deur vyf lyne van sy beëdigde lyfwagte, die dag dopgehou Amr met 'n groot gewig te perd, het neergedaal op die Kufa-vleuel wat weggegee het en Ali was blootgestel aan dreigende pyle, sowel as pyle en van nabye ontmoeting. Ali se generaal Ashtar, aan die hoof van 300 Hafiz-e- Koran (diegene wat die Koran gememoriseer het) het die ander vleuel, wat met woede op Muawiya se lyfwagte neergeval het, vorentoe gelei. Vier van sy vyf geledere is in stukke gesny, en Muawiya, wat van mening was dat hy vlug, het reeds 'n beroep op sy perd, toe 'n krygskoppel in sy gedagtes flits, en hy het stand gehou. " 
Slag van Nahrawan Wysig
Die Slag van Nahrawan (Arabies: معركة النهروان, geromaniseer: M'arkah an-Nahrawān) was 'n geveg tussen Ali ibn Abi Talib (die eerste Shi'ah Imam en die vierde Sunni Kalief) en die Kharijites, naby Nahrawan, twaalf kilometer van Bagdad.