Die wêreld is ons woning nie – vetweet
Posted on May 31, 2011 by gidivet
dan rys ‘n koue op uit die vlei.
‘n Koue gril deurhuiwer my;
Dit sien ek as die bloedrooi maan
van agter veldstof opgegaan,
nog net die kerk se dak bestryk,
vanwaar ‘n uil, misterie-stom,
sit na die maan se skyf en kyk.
En nou dit stil word op die straat,
dink ek hoedat die middag laat
‘n lykstoet daar het uitgekom
waar nou die maan en uil ontmoet.
En ‘k merk dit dan aan alle ding
wat in die aandstond my omring:
17 thoughts on “Die wêreld is ons woning nie”
Dit bly vir my een van die mooiste gedigte ooit.
May 31, 2011 at 09:51
Ja voorwaar voorwaar. Totuis le langs my bedkassie en bo op my toilet bak…
Dis alles net geleende goed en ons waardeer dit nie. Totius was destyds groot en ek verstom my altyd aan die baie rigiede beryming en metrum van daardie dae. Dit moes ure geneem het om te skryf.
Ek dink op ‘n heeltemal ander manier, want ander emosies, a.g.v. die Zeitgeist, sal dit beinvloed. Skryf vir ons iets, in die lyn van “met apologie aan Totius”, kammakazi. Dit sal interessant wees.;)
Nice! Dankie hiervoor – het dit baie lank laas gelees!
June 2, 2011 at 00:20
Ons is nou maar eenmaal rentmeesters van hierdie ondermaanse, en meestal nie baie goed daarmee nie.
Ja die ou manier van skryf klink baie geforseerd. Ek dink hy skryf baie atmosferies, en dis iets wat ek probeer doen as ek so nou en dan ‘n paar woorde probeer saamflans. Ek stem saam met Lora – kan jy vir ons ‘n moderne weergawe probeer skryf?
Baie melankolies. Ek kan nogal daarmee vereenselwig, veral op ‘n atmosferiese plek soos hy beskryf.
Ek ken nie so baie van Totius nie. Ek onthou net die paar van hom wat ons in die Groot Verseboek gehad het. Ek lees graag ouer SA digters, verstaan dit beter!
Dit vat my ure om ‘n paar woorde in ‘n baie meer vrye styl neer te pen.Van Totius se verse klink onnatuurlik, maar ons is natuurlik nie meer gewoond aan daardie manier van praat nie. Iemand soos Van Wyk Louw was net soveel meer bedrewe met die kuns. Sy gedigte vloei. Kyk maar na die ene wat ek hier langsaan geparkeer het.
Grepies uit my skooldae kom val partykeer in my gedagtes in, dan moet ek dit eers gaan soek. Wonderlike ding, die Google.
June 2, 2011 at 00:40
Dit het toeka indruk gemaak. Dis die dat ek dit nou nog onthou.
Ja dit is, maar dit maak mens lui…
van Wyk Louw se gedig hier langsaan is pragtig!
Kan jy onthou jare gelede op Radio Suid-Afrika, ‘n program genaamd “Klankpaljas”. Dis waar ek die gedig “Stil aand” deur Van Wyk Louw die eerste keer gehoor het. Iewers het ek nog ‘n kassetopname van daardie program. Hierdie is een van my gunsteling gedigte. Dit het alles wat ‘n gedig vir my die moeite werd maak. Dit bring ‘n prentjie, ‘n emosie, ‘n ervaring in my kop. Ek is daar, in die toneel.
Veral die frase “die wye koeltes van jou stem om my kan voel” – eish!
Hi jy, kan nie meer die program onthou nie.. maar ek stem saam met jou van Wyk Louw skilder ‘n prentjie wat jou omtrent ‘n sintuiglike ervaring gee en deel maak van sy gedig 😀