Gedurende kolonisasie het Indië geleidelik al hoe meer 'n landbou-land geword. In die tydperk na onafhanklikheid bly die landbou van Indië ook 'n belangrike rol in die land se ekonomie. Die aandeel van die landboubevolking is meer as 70%. Hiervan is meer as 40% grondlose en landlose boere, en behalwe hulle landbouwerkers. Landbou in Indië het 'n oorheersende oesoriëntering, met die land wat die grootste vee in die wêreld het. Beeste het 230 miljoen koppe, skape en bokke is 120 miljoen.
Maar die rol van lewende hawe in Indië is heeltemal ongewoon. Eerstens word beeste in die land gebruik as die belangrikste arbeidsmag in produksie. Koeie en buffels word gebruik vir ploeg en oes, vervoer van goedere en besproeiing van velde. Werkende beeste hier is die boer se hoofbesit, hulle voed hom en versorg hom versigtig. Nadat die beeste verouder is, vermoor hulle dit nie, sodat die lande en paaie van die land gevul word, inmeng met die verkeer, terwyl hulle onaantasbare en "heilige" diere bly. Vleis en melk in Indië verbruik baie min. Vleis is te wyte aan die feit dat die grootste deel van die bevolking vegetariër is, en melk word net verteer deur dit by tee te voeg. Produkte van dierlike oorsprong word in baie klein hoeveelhede in die land gebruik. In 'n jaar is dit net 42 liter melk, 1,5 kg vleis en 3 eiers per capita nodig. Hierdie produkte word slegs gebruik deur die voorspoedige bevolking, wat in Indië 'n dun laag in die grootmaat is. Net soos in Indië, betaal die landbou van Indonesië en ander Suid-Asiatiese lande min aandag aan veeteelt.
Van die vee produkte, Indië uitvoer net leer, bene, velle en borsels. Daarbenewens word mis in die land wyd gebruik, wat nie net die belangrikste tipe kunsmis vir boerplase is nie, maar ook die hoofbrandstof. Ten spyte van die feit dat die land se klimaat die hele jaar plaas, is dit amper skaars waar meer as een gewas geoes word. Meer as 85% van die oppervlakte is beset deur voedselgewasse. Die Ganges- en Brahmaputra-valleie, sowel as die laaglande, vorm een van die dele van die wêreldwye rysgordel, wat verder uitbrei na China en die lande van Suidoos-Asië. In die Noordwes-sone verteenwoordig die landbou van Indië die graansone van die land.
Koring word in die winter seisoen op besproeide velde gekweek. Droogtebestande gewasse word verbou in swak besproeide en droë streke: sorghum, ragi, bajra en verskeie klein hirs. Ook wydverspreid is verskillende soorte ertjies, boontjies en ander peulgewasse. Maar ten spyte hiervan bied die land se bruto landbouproduksie nie voedsel vir die hele bevolking nie, en daarom is dit dikwels nodig om 'n groot hoeveelheid graan in te voer. Vir die meeste inwoners van die land is die hoof en enigste bron van vette oliesade. Hulle word oral in Indië gekweek, maar die vraag na hulle is baie groter en Indië moet groente-olie in die buiteland koop.
Landbou in Indië is die wêreld se grootste produsent van suikerriet. Die hoofgordel van die land vir die produksie van suiker is die Gangesvallei. Daarbenewens is Indië een van die wêreld se voorste magte om katoen te laat groei. Die land is ook die grootste produsent van tee in die wêreld. Dit groei ongeveer een derde van die wêreld se tee-versameling. Tradisioneel is 'n belangrike artikel van Indiese uitvoere die uitvoer van 'n verskeidenheid speserye en speserye. Die belangrikste van hulle is swartpeper. Die tweede plek in die wêreld van Indië is om piesangs te versamel. Van ander vrugte, mango is 'n belangrike plek - dit is die Indiese "koningin" van vrugte.