Demokratiese Republiek van die Kongo - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die Demokratiese Republiek van die Kongo, word ook gereeld verwys as DRK of Kongo, en voorheen as Zaïre, is die naasgrootste land op die vasteland van Afrika en die rykste aan minerale rykdom. Die naam "Kongo" (wat "jagter" beteken) kom van die Bakongo-etniese groep wat in die westelike deel van die Kongo-rivierkom woon.
Voorheen die kolonie Belgiese Kongo, was die land se post-onafhanklikheidsnaam die Republiek van die Kongo tot 1 Augustus 1964, toe sy naam na Demokratiese Republiek van die Kongo verander is (om dit te onderskei van die buurland met dieselfde naam).
Beide voor en na onafhanklikheid het die Kongolese die uitbuiting, oorlog en wreedheid verduur, meestal tydens die verwoestende Tweede Kongo-oorlog (soms ook die Afrika-wêreldoorlog genoem), wat beskryf word as die dodelikste konflik sedert die Tweede Wêreldoorlog.
Die mense leef in ernstige armoede en ly aan hongersnood en siektes. Die Kongo bevat egter groot potensiaal vir welvaart en welvaart deur sy landbougrond en sy uitgestrekte minerale bronne. Terwyl die nasie sukkel om te herstel van eeue van misbruik en mishandeling van sy mense en hulpbronne, sou dit sy leiers nodig het om leiding en hulp van meer gevorderde lande te soek om sy mense op te hef en hulle toe te laat om te floreer.
Die kaart van die Demokratiese Republiek van die Kongo uit die CIA World Factbook
Die Kongo is in die hartjie van die wes-sentrale deel van Afrika suid van die Sahara geleë en word begrens deur (rigtinggewys van die suidweste) Angola, die Republiek van die Kongo, die Sentraal-Afrikaanse Republiek, die Soedan, Uganda, Rwanda, Burundi, Tanzanië (regoor die Tanganyika-meer) en Zambië. Die grondgebied strook ook met die ewenaar, met een derde na die noorde en twee derdes na die suide. Die grootte van die Kongo, 2.345.410 km², is vergelykbaar met dié van Wes-Europa of die Verenigde State oos van die Mississippirivier.
Die land geniet toegang tot die Atlantiese Oseaan deur 'n nou strek wat die Kongorivier in die Golf van Guinee volg.
Die Groot Skeurvallei, veral die Oostelike Skeur, speel 'n sleutelrol in die vorming van die Kongo se geografie. Nie net is die noordoostelike deel van die land baie meer bergagtig nie, maar as gevolg van die tektoniese aktiwiteite van die kloof, ervaar hierdie gebied ook lae vlakke van vulkaniese aktiwiteit. Die skeuring van die Afrika-kontinent in hierdie gebied het ook gemanifesteer as die beroemde Groot Mere, wat aan die oostelike grens van die Kongo lê. Die land word in die ooste begrens deur twee daarvan: Albert Albertmeer en Tanganyikameer. Miskien is die belangrikste van alles dat die Skeurvallei die grootste deel van die Kongo aan die suide en ooste van die Kongo toegerus het. Dit sluit kobalt-, koper-, kadmium-, petroleum-, industriële en edelsteendiamante, goud, silwer, sink, mangaan, tin, germanium, uraan, radium, bauxiet, ystererts en steenkool in.
Klimaat en terrein
Bas-Kongo landskap. Die Demokratiese Republiek van die Kongo is die enigste land ter wêreld waarin bonobo's (Pygmy-sjimpansees) in die natuur voorkom.
As gevolg van die ekwatoriale ligging ervaar die Kongo groot hoeveelhede neerslag en het dit die hoogste frekwensie van donderstorms op aarde. Die jaarlikse reënval is op sommige plekke meer as 80 duim, en die gebied handhaaf die tweede grootste reënwoud ter wêreld (na die Amasone). Hierdie oerwoud beslaan die grootste deel van die uitgestrekte, laagliggende sentrale bekken van die rivier, wat in die weste na die Atlantiese Oseaan helling. Hierdie gebied word omring deur plato's wat in savanne in die suide en suidweste saamsmelt, bergagtige terrasse in die weste, en digte grasvlaktes wat verder as die Kongorivier in die noorde strek. Hoë, gletsryke berge kom in die uiterste oostelike streek voor.
Die tropiese klimaat het ook die Kongo-rivierstelsel opgelewer, wat die streek topografies oorheers, tesame met die reënwoud waar dit deurloop, hoewel dit nie onderling uitsluitend is nie. Die rivierkom (bedoelende die Kongorivier en al sy vele sytakke) beslaan bykans die hele land en 'n gebied van bykans 400.000 vierkante kilometer (een miljoen vierkante kilometer). Die rivier en sy sytakke (die belangrikste buitegewone sluit in die Kasai, Sangha, Ubangi, Aruwimi en Lulonga) vorm die ruggraat van die Kongolese ekonomie en vervoer, en dit het 'n drastiese impak op die daaglikse lewens van die mense. Die rivier bied die land se enigste afsetpunt na die Atlantiese Oseaan via 'n smal strook land op sy noordoewer; anders sou die Kongo heeltemal toegesluit wees.
Die bronne van die Kongorivier is in die hooglande en berge van die Groot Skeurvallei, asook die Tanganyika-meer en Mweru-meer. Kinshasa en Brazzaville is eintlik aan oorkantste kante van die rivier by die Malebo-swembad (Stanley Pool), dan vernou die rivier en val deur 'n aantal katarakte in diep canyons (saam bekend as die Livingstone-waterval), loop verby Boma en leeg in die Atlantiese Oseaan. Die rivier het die naasgrootste vloei en die naasgrootste waterskeiding in die wêreld (in beide opsigte volg die Amasone).
Die reënwoude van die Demokratiese Republiek van die Kongo bevat groot biodiversiteit, insluitend baie seldsame en endemiese spesies. Dit hou 47 persent van die woud in Afrika, waar verskillende seldsame bome voorkom. Die Verenigde Nasies se opvoedkundige, wetenskaplike en kulturele organisasie (UNESCO) het vyf van die nasionale parke van die Kongo, die Garumba-, Kahuzi-Biega-, Salonga- en Virunga-nasionale parke, en die Okapi-wildreservaat gelys — as 'wêrelderfenisgebiede in gevaar' vanweë bedreigings deur konflik en mynbou.
Die seldsame soogdierspesies sluit die gewone sjimpansee en die bonobo (ook bekend as die Pygmy-sjimpansee), bergorilla, okapi (slegs in die Kongo) en witrenoster voor. Ander diere wat aangetref word, is leeus, luiperds, olifante, kameelperde, eksotiese voëls en baie reptiele en insekte.
Die burgeroorlog en die gevolglike swak ekonomiese toestande het baie van hierdie biodiversiteit in gevaar gestel. Baie parkwagte is óf doodgemaak óf hulle kon nie bekostig om voort te gaan met hul werk nie. Ontbossing, menslike oortredings en stropery is alles faktore wat die natuurlewe beïnvloed.
Die DRK het die afgelope eeu ontwikkel tot die middelpunt van die sogenaamde "bushmeat" -probleem in Sentraal-Afrika, wat deur baie mense as 'n belangrike omgewings- sowel as sosio-ekonomiese krisis beskou word. "Bushmeat" is 'n ander woord vir die vleis van wilde diere. Dit word tipies verkry deur vasval, gewoonlik met draadstrikke, of andersins met gewere of arms wat oorspronklik bedoel was vir gebruik in die DRK se talle militêre konflikte.
Die "bushmeat-krisis" het in die DRK ontstaan ​​hoofsaaklik as gevolg van die swak lewensomstandighede van die Kongolese bevolking. 'N Toenemende bevolking gekombineer met bedenklike ekonomiese toestande het baie Kongolese gedwing om afhanklik te wees van bushmeat, óf as 'n manier om inkomste te bekom (die vleis te jag en te verkoop), óf daarvan afhanklik is vir voedsel. Werkloosheid en verstedeliking in Sentraal-Afrika het die probleem verder vererger deur stede soos die stedelike verspreiding van Kinshasa in die belangrikste mark vir bushmeat te verander.
Die jag word vergemaklik deur die uitgebreide houtsoorte wat oor die hele Kongo se reënwoude heers, wat jagters baie makliker toegang tot voorheen onbereikbare oerwoudterrein bied, terwyl terselfdertyd habitatte erodeer. 3 As gevolg van gewelddadige onstabiliteit, is die meeste reënwoude in die DRK alleen gelaat deur kommersiële houtkap, maar die terugkeer van 'n relatiewe vrede het 'n hernieude belangstelling in die houtkap gebring.
Die eerste inwoners van die streek wat nou Kongo genoem word, was die Pygmeë, jagter-versamelaars wat eens in die Kongo-rivierkom gewoon het, maar later in die woude en berge in die ooste ingetrek het. Ongeveer vierduisend jaar gelede het die vroeë Bantoesprekende boere uit die noorde na die kusgebied begin intrek, en die bevolking het digter geword namate die migrasie voortduur, wat gelei het tot die vorming van kapteinskappe en koninkryke. Die Kongo-koninkryk het in die dertiende eeu ontstaan ​​en was die eerste om Europeërs teë te kom.
Die Portugese ontdekkingsreisiger Diogo Cão bereik die monding van die Kongorivier in 1482, gevolg in 1491 deur Rooms-Katolieke sendelinge, wat deur die Kongokoning verwelkom is. Versendings van slawe na die Amerikas, veral Brasilië, het ook begin. Arabiese slawehandelaars het ook hul weg na die Kongo uit die ooste gevind. Alhoewel kannibalisme voorheen in geïsoleerde samelewings bestaan ​​het, het die verwoesting van die landelike Kongo deur die slawehandel dit baie meer algemeen en wydverspreid gemaak.
Maar die binneland van die land was geheimsinnig vir die Europeërs, wat geblokkeer is deur die formidabele katarakte wat die rivier deurloop op sy laaste tweehonderd myl. Twee priesters het daarin geslaag om verby te kom, maar hul verslae is begrawe en eers in die vroeë negentiende eeu is verdere pogings aangewend. Teen die 1880's het Britse handelsondernemings handel oor ivoor, koper en palmolie, en Britse en Amerikaanse sendelinge was aktief.
Die Kongo-Vrystaat (1885 - 1908)
'N Kongolese boeredorp word leeggemaak en gelyk gemaak om plek te maak vir 'n rubberplantasie.
Europese verkenning en administrasie het plaasgevind vanaf die 1870's tot die 1920's. Die eerste was die Engelsman Henry Morton Stanley, wat sy latere verkennings onderneem het onder die borgskap van koning Leopold II van België. Die Kongo-grondgebied is formeel deur Leopold op die konferensie van Berlyn in 1885 verkry. Hy het die grond sy private eiendom gemaak en dit die Kongo-Vrystaat genoem. Alhoewel Leopold met verskillende ontwikkelingsprojekte begin het, soos die spoorlyn wat vanaf die kus na Leopoldville (nou Kinshasa) loop, was byna al hierdie projekte daarop gemik om die hoofstad Leopold te vergroot en kon sy medewerkers uit die kolonie onttrek. Die verkoop van rubber het 'n fortuin vir Leopold gemaak.
Tussen 1885 en 1908 sterf ongeveer tien miljoen Kongolese as gevolg van uitbuiting en siektes. 'N Regeringskommissie het later tot die gevolgtrekking gekom dat die bevolking van die Kongo gedurende die wrede tydperk' met die helfte 'verminder is. 4 Om die rubberkwotas af te dwing, moet die Force Publique (FP) is ingeroep, 'n leër wat geskep is om die plaaslike bevolking te terroriseer. Die FP het byvoorbeeld die hande afgekap van diegene wat nie rubberkwotas nagekom het nie. Uiteindelik was daar internasionale betogings, hoofsaaklik deur die Britse hervormer Edmund D. Morel en die Britse diplomaat / Ierse patriot Roger Casement, sowel as deur beroemde skrywers soos Mark Twain. Joseph Conrad se novelle Hart van donkerte vind ook in die Kongo-Vrystaat plaas.
In 1908 het die Belgiese parlement, wat aanvanklik onwillig was, voor internasionale druk gebuk (veral van Groot-Brittanje) en die Vrystaat as 'n Belgiese kolonie geneem. Van toe af het dit die Belgiese Kongo geword.
Belgiese Kongo (1908 - 1960)
Oorspronklik was onvoorbereid om 'n kolonie te regeer, nog minder so groot soos die Kongo, en uiteindelik het België hervormings ingestel. Maar die begeerte om die kolonie vir homself te laat betaal, het gelei tot die voortgesette ontginning van die minerale en landboukundige rykdom van die Kongo. Spoorweë, hawens, paaie, myne, plantasies en nywerhede is gebou, dikwels met dwangarbeid, veral in koperryke Katanga. Europeërs het na die nuwe stedelike gebiede gestroom, maar die meerderheid Kongolese het nog steeds in tradisionele plattelandse dorpies gewoon.
Selfs die opgeleide Kongolese het egter nie politieke mag gehad nie en het in 'n apartheidsagtige samelewing geleef waar die Belgiese owerhede absolute mag gehad het. Weerstand teen hierdie gebrek aan demokrasie het toegeneem, en in 1955 het die Westerse, missie-opgeleide Afrikane opgeroep évolués, 'n veldtog begin om die ongelykheid te beëindig. Een van hulle was Patrice Lumumba.
Politieke krisisse (1960-1965)
In die begin van 1960 het België ingestem tot onafhanklikheid vir sy kolonie. Kort voor onafhanklikheid, in Mei 1960, wen die Mouvement National Congolais (MNC), wat nasionale eenheid voorstaan ​​en gelei word deur Patrice Lumumba, 'n vurige orator, die parlementsverkiesing. Lumumba is as premier aangestel. Joseph Kasavubu is gekies om as president te dien. Geen ondervinding in die regering gehad nie.
Die Belgiese Kongo het op 30 Junie 1960 onafhanklikheid verkry. Binne dae het die provinsies Katanga (onder leiding van Moise Tshombe) en Suid-Kasai afgesonder en geweld teen die Europeërs uitgebreek. Die Verenigde Nasies se troepe is na vore gebring, maar toe Lumumba hulle teen die Katanga-separatiste probeer gebruik het, het die VN sy militêre en ekonomiese steun onttrek. Lumumba het na die Sowjetunie om hulp geroep. Daaropvolgende gebeure het gelei tot 'n onthulling tussen Kasavubu en Lumumba. Lumumba het voorheen Joseph Mobutu as stafhoof van die nuwe Kongo-leër aangestel. Mobutu het voordeel getrek uit die leierskrisis en het genoeg steun in die weermag gekry om 'n mishandeling te inspireer. Nadat hy in beheer was, het hy die Sowjete beveel om te vertrek. Lumumba is deur Tshombe se volgelinge vermoor, wat in Augustus 1961 finaal verslaan is. Te midde van wye verwarring, korrupsie en hernieude geweld het verskeie burgerlike regerings vinnig opgevolg totdat die weermag weer onder Mobutu oorgeneem het. Met Amerikaanse steun vanweë sy anti-kommunistiese sienings, het hy sy mag gekonsolideer.
Na vyf jaar van uiterste onstabiliteit en burgerlike onrus het Joseph Mobutu, nou 'n luitenant-generaal, Kasavubu in 'n staatsgreep omvergewerp. Hy het Amerikaanse steun gehad vanweë sy sterk teenkanting teen kommunisme. 'N Eenpartystelsel is ingestel, en Mobutu het homself tot staatshoof verklaar. Hy sou af en toe verkiesings hou waarin hy die enigste kandidaat was.
Relatiewe vrede en stabiliteit is bereik; Mobutu se regering is egter beskuldig van skending van menseregte, onderdrukking, 'n kultus van persoonlikheid en buitensporige korrupsie.
In 'n poging om die bewussyn van Afrika te versprei, het Mobutu vanaf 1 Junie 1966 hernoem na die stede van die land (Léopoldville het Kinshasa geword, Stanleyville het Kisangani geword, en Elisabethville het Lubumbashi). In 1971 hernoem hy die land tot die Republiek van Zaïre, die vierde naamsverandering in elf jaar en die sesde algeheel. Die Kongorivier het die Zaire-rivier geword. In 1972 het Mobutu homself herdoop tot Mobutu Sese Seko Nkuku Ngbendu Wa Za ​​Banga.
Na die ineenstorting van die Sowjetunie het Amerikaanse betrekkinge met Kinshasa afgekoel, aangesien Mobutu nie meer as 'n noodsaaklike bondgenoot van die Koue Oorlog beskou is nie, en sy teenstanders die eise vir hervorming versterk het. Hierdie atmosfeer het daartoe bygedra dat Mobutu in 1990 die Derde Republiek verklaar het, wie se grondwet veronderstel was om die weg te baan vir demokratiese hervorming. Die hervormings blyk grotendeels kosmeties te wees, en Mobutu se bewind het voortgeduur totdat die konflik hom in 1997 gedwing het om te vlug. Die naam van die nasie is in die Kongo verander, aangesien die naam Zaire sterk verbindings met Mobutu gehad het.
Konflik en oorgang (1996 - hede)
Sedert 1994 word die Kongo deur etniese stryde en burgeroorlog gehuur, aangeraak deur 'n enorme invloei van vlugtelinge wat die Rwandese volksmoord opvlug. Die regering van Mobutu is in Mei 1997 omvergewerp deur 'n opstand onder leiding van Laurent-Désiré Kabila, wat die land se naam na Demokratiese Republiek van die Kongo-Kinshasa verander het. Sy voormalige bondgenote het egter spoedig teen hom gedraai en sy regering is in Augustus 1998 deur 'n Rwandese en Ugandese-gesteunde opstand uitgedaag. Troepe uit Zimbabwe, Angola, Namibië, Tsjaad en Soedan het ingegryp om die nuwe regime in Kinshasa te ondersteun.
VN-vredesbewaarders in die DRK in 2005
'N Skietstilstand is in Julie 1999 onderteken; Nietemin het gevegte voortgeduur, veral in die oostelike deel van die land. Kabila is in Januarie 2001 vermoor en sy seun Joseph Kabila is as staatshoof aangewys. Die nuwe president het vinnig begin omvou om die oorlog te beëindig, en 'n ooreenkoms is in 2002 in Suid-Afrika onderteken. Einde 2003 het 'n brose vrede geheers toe die regering van die oorgang gevorm is.
Hierdie periode van konflik was die bloedigste in die geskiedenis sedert die Tweede Wêreldoorlog. 5 Bykans vier miljoen mense is dood as gevolg van die gevegte. 6
Op 30 Julie 2006 het die Kongo sy eerste veelpartyverkiesings sedert onafhanklikheid in 1960 gehou. Kabila het 45 persent van die stemme ingeneem en sy belangrikste teenstander, Jean-Pierre Bemba, het 20 persent. Dit was die oorsprong van 'n tweedaagse stryd tussen die twee faksies in die strate van die hoofstad. Sestien mense is dood voordat die polisie en die VN-sending, MONUC, die stad oorgeneem het.
'N Tweede verkiesingsronde tussen die twee voorste kandidate, Kabila en Bemba, is op 29 Oktober 2006 gehou. Oproeriges het stemlokale in die ooste van die Kongo vernietig en verkiesingsamptenare het 'n opstand oor verbrande stembriewe in die noorde gereël. Desondanks is die presidensiële stemming 'n sukses genoem. Beide Kabila en Bemba het die versekering gegee dat hulle die resultaat sal respekteer, 7 maar die militante van Bemba het oproerig gemaak toe die Hooggeregshof Kabila se wenuitslag in die afloop gewettig het. 8 Bemba het in die Suid-Afrikaanse ambassade toevlug geneem toe hy beskuldig is van hoogverraad en die instandhouding van 'n militisie en daarna in April 2007 saam met sy gesin na Portugal gevlieg vir mediese behandeling.
Die regering van die DRK is 'n republiek met uitvoerende mag wat by die president, die staatshoof, berus. Die kabinet word deur die regerende party in die parlement aangestel. Die premier word deur die parlement verkies. Die kabinet van sestig lede word gelei deur 'n pentargie van 'n president en vier vise-presidente - een van elk van die twee gewapende opposisiebewegings, een uit die regering en een uit die ongewapende politieke opposisie. Ministeries was verdeeld en voormalige opposisiebestryders is by die leër en polisie geïntegreer. Die president is die opperbevelvoerder van die gewapende magte.
Die parlement van die parlement van 500 lede is in die nasionale verkiesing op 30 Julie 2006 verkies. Provinsiale vergaderings het die Senaat in 29 Oktober 2006 verkiesing verkies. Die senaat verkies provinsiale goewerneurs.
Die DRK het op 18-19 Desember 2005 'n grondwetlike referendum gehou. Amptelike resultate het aangedui dat 84 persent van die kiesers die grondwet goedkeur. Die nuwe grondwet is tydens 'n seremonie op 18 Februarie 2006 uitgevaardig.
President Joseph Kabila se party is die Volksparty vir Heropbou en Demokrasie (PPRD). Opposisiepartye sluit Unie vir Demokrasie en Maatskaplike Vooruitgang (UDPS) en ander in, asook voormalige rebellebewegings-omgekeerde politieke partye.
Die Kongo is in elf provinsies verdeel, waaronder Kinshasa):
Die provinsies word in distrikte verdeel en dan onderverdeel in gebiede. Volgens die grondwet wat in Desember 2005 aanvaar is, sal die huidige administratiewe afdelings teen 2009 in 26 nuwe provinsies verdeel word.
Die provinsiale regerings kry nuwe magte kragtens die nuwe gedesentraliseerde model, met die stigting van provinsiale parlemente aan die begin van 2007.
President Joseph Kabila het aansienlike vordering gemaak met die liberalisering van binnelandse politieke aktiwiteite. Ernstige menseregteprobleme bly egter in die veiligheidsdienste en regstelsel.
Onafhanklikheidsdag word op 30 Junie gevier.
Die DRK se betrekkinge met buurlande is dikwels gedryf deur bekommernisse oor sekuriteit, wat gelei het tot ingewikkelde alliansies. Binnelandse konflikte in die Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Uganda, Angola, Rwanda en Burundi het op verskillende tye bilaterale en streeksspanning veroorsaak. Die huidige krisis in die oostelike DRK het sy oorsprong in die gebruik van die Kongo as basis deur verskillende opstandgroepe wat buurlande aanval, en in die afwesigheid van 'n sterk Kongolese regering met 'n weermag wat die grense van die Kongo kan beveilig.
Ondanks beduidende repatriasiepogings deur regerings en internasionale organisasies, het Angolese, Rwandese, Soedanese en inwoners van ander buurstate in 2006 as vlugtelinge in die DRK gewoon; lede van Uganda's Lords Resistance Army soek toevlug in die NG Kerk Garamba Nasionale Park. Die ligging van die grens in die breë Kongorivier met die Republiek van die Kongo is onbepaald, behalwe in die Pool Malebo / Stanley Pool-gebied.
Daar was ook 1,1 miljoen intern ontheemdes (GOP's) as gevolg van gevegte tussen regeringsmagte en rebelle sedert die middel van die negentigerjare; die meeste GOP's is in die oostelike provinsies, wat gekenmerk word deur voortdurende geweld en gewapende konflik.
Die DRK is een van Afrika se grootste produsente van cannabis, maar meestal vir huishoudelike verbruik; hoewel onrusbarende korrupsie en onvoldoende toesig die bankstelsel kwesbaar maak vir geldwassery, beperk die gebrek aan 'n goed ontwikkelde finansiële stelsel die land se nut as 'n geldwassery-sentrum.
Benewens die Kongolese gewapende magte, het die VN-organisasie-missie in die Demokratiese Republiek van die Kongo (MONUC) in 2006 meer as 18.000 uniforme vredesmagte in die streek onderhou, wat die eerste keer in 1999 ontplooi is.
Die ekonomie van die Demokratiese Republiek van die Kongo, 'n land met groot potensiële welvaart, het sedert die middel van die tagtiger jare drasties gedaal. Die twee onlangse konflikte (die Eerste en die Tweede Kongo-oorloë), wat in 1996 begin het, het die nasionale uitset en die regering se inkomste dramaties verlaag, die buitelandse skuld verhoog en die sterftes as gevolg van oorlog, hongersnood en siektes van miskien 3,8 miljoen mense tot gevolg gehad. . Buitelandse ondernemings het bedrywighede ingekort weens onsekerheid oor die uitkoms van die konflik, die gebrek aan infrastruktuur en die moeilike bedryfsomgewing. Die oorlog het die impak van basiese probleme soos 'n onseker regsraamwerk, korrupsie, inflasie en 'n gebrek aan openheid in die regering se ekonomiese beleid en finansiële bedrywighede versterk.
Wanvoeding beïnvloed ongeveer twee derdes van die land se bevolking. Die toestande het aan die einde van 2002 verbeter met die onttrekking van 'n groot deel van die invallende buitelandse troepe. 'N Aantal missies van die Internasionale Monetêre Fonds en die Wêreldbank het met die regering vergader om 'n samehangende ekonomiese plan te ontwikkel, en president Joseph Kabila het hervormings begin implementeer.
Die landbou is die steunpilaar van die Kongolese ekonomie. Die belangrikste kontantgewasse sluit koffie, palmolie, rubber, katoen, suiker, tee en kakao in. Voedselgewasse sluit in kassave, plantaarders, mielies, grondbone (grondboontjies) en rys.
Die nywerheid, veral die mynbousektor, is onderontwikkeld relatief tot sy potensiaal. Die Kongo was gedurende die tagtigerjare die wêreld se vierde grootste produsent van industriële diamante, en diamante bly die uitvoer oorheersend, en dit is verantwoordelik vir meer as die helfte van die uitvoer ($ 642 miljoen) in 2003. Die belangrikste koper- en kobaltbelange van die Kongo word oorheers deur Gecamines, die staat bekende mynreus. Produksie van gecamines is erg beïnvloed deur korrupsie, burgerlike onrus, wêreldmarkneigings en die versuim om te herbelê. Kongo het beduidende tantalumafsettings, wat gebruik word vir die vervaardiging van elektroniese komponente wat in rekenaars en selfone gebruik word.
Korrupsie en verkeerde beleid het dekades lank 'n dubbele ekonomie in die DRK geskep. Individue en ondernemings in die formele sektor het hoë koste ingevolge willekeurig afgedwing wette. Die gevolg is dat die informele sektor die ekonomie nou oorheers.
Die Kongolese regering het 'n nuwe beleggingskode en 'n nuwe mynboukode goedgekeur en 'n nuwe handelshof ontwerp. Die doel van hierdie inisiatiewe is om beleggings te lok deur die regverdige en deursigtige behandeling van private ondernemings te belowe. Die Wêreldbank ondersteun ook pogings om die DRK se groot parastatale sektor, insluitend Gecamines, te herstruktureer en om die verwaarloosde infrastruktuur, insluitend die hidro-elektriese stelsel van die Inga Dam, te rehabiliteer.
Die Demokratiese Republiek van die Kongo voer diamante, koper, ru-olie, koffie en kobalt uit. Sy uitvoervennote in 2005 was België 38,2 persent, VS 17,8 persent, China 11,7 persent, Frankryk 8 persent, Finland 7,8 persent en Chili 4,3 persent.
Die invoerprodukte daarvan was voedsel, mynboutoerusting en ander masjinerie, vervoertoerusting en brandstof. Die invoervennote in 2005 was Suid-Afrika 17,7 persent, België 15,3 persent, Frankryk 8,6 persent, Kenia 7,5 persent, Zambië 6,6 persent, Duitsland 4,4 persent, VS 4,3 persent en Ivoorkus 4,1 persent. (2005) 9
Die bevolking is in 2007 op 63 miljoen geskat en het vinnig gegroei van 46,7 miljoen in 1997. Tot 250 etniese groepe is onderskei en benoem. Die meeste mense is die Kongo, Luba en Mongo.
Volgens die Verenigde Nasies se bevolkingsfonds (UNFPA) is die bevolkingsgroeikoers 2,9 persent per jaar. Die VN en internasionale nie-regeringsorganisasies beraam dat minstens 1200 Kongolese elke dag sterf weens konflikverwante oorsake: voorkombare siektes, armoede en geslagsgebaseerde geweld.
Na raming het ongeveer 3,8 miljoen mense gesterf sedert die konflik in 1998 begin het. Baie mense het gruwelike mishandeling gely, insluitend verkragting en seksuele slawerny deur gewapende groepe, wat daartoe bygedra het dat MIV / vigs bevorder word.
Ongeveer 80 persent van die Kongolese bevolking is Christene, oorwegend Rooms-Katoliek. Van die grootste Protestantse kerke is: Anglikaanse Kerk van Kongo, Église des Frères mennonites, Église du Christ au Congo.
Moslems is vir die eerste keer deur handelaars uit Oos-Afrika na die land gebring. Aanhangers vorm nou 10 persent van die bevolking. 10
Die meeste nie-Christene hou by tradisionele godsdienste of sinkretiese sektes. Tradisionele godsdienste bevat konsepte soos monoteïsme, animisme, vitalisme, gees- en voorvaderaanbidding, heksery en towery en verskil baie tussen etniese groepe. Die sinkretiese sektes smelt die Christendom dikwels met tradisionele oortuigings en rituele. Die gewildste van hierdie sektes, Kimbanguism, is gesien as 'n bedreiging vir die koloniale regime en is deur die Belge verbied. Kimbanguism, amptelik 'die kerk van Christus op aarde deur die profeet Simon Kimbangu', het nou ongeveer drie miljoen lede, hoofsaaklik onder die Bakongo van Bas-Kongo en Kinshasa.
Groot Bantoetale in die Kongo.
In die DRK word na raming altesaam 242 tale gepraat, maar slegs 4 het die status van nasionale tale: Kongo, Lingala, Tshiluba en Swahili. Frans is ook 'n amptelike taal. Dit is bedoel as 'n neutrale taal om kommunikasie tussen die verskillende etniese groepe te vergemaklik.
Toe die land 'n Belgiese kolonie was, is die vier nasionale tale reeds in laerskole gebruik, wat die land een van die min wat geletterdheid in plaaslike tale gehad het tydens die besetting van die Europeërs.
Inskrywingsyfers vir skole daal. Meer as 4,4 miljoen kinders (byna die helfte van die bevolking op skoolgaande ouderdom) is nie op skool nie, meestal as gevolg van probleme met toegang, behoud en bekostigbaarheid. Hierdie getal sluit 2,5 miljoen meisies en 400 000 ontheemde kinders in. Slegs 15,4 persent het 'n hoërskoolopleiding, en diegene wat 0,7 persent universiteit het. Alhoewel primêre onderwys veronderstel is om gratis te wees, is ouers steeds verantwoordelik vir kwartaallikse fooie. Volgens UNESCO was die geletterdheidskoers in die bevolking ouer as 15 54,1 persent vir vroue in vergelyking met 80,9 persent vir mans van 2000-2004.
Minstens 33 000 kindersoldate is tans aktief in die DRK, en na raming woon 25 000 in straat as straatkinders in Kinshasa.
Volgens UNICEF is die tariewe van babas, jonger as vyf en moedersterftes katastrofies. Een van die vyf kinders sterf voor die ouderdom van vyf jaar.
Byna een derde van die kinders is ondergewig. Wanvoeding en mikronutriëntekorte is verantwoordelik vir byna die helfte van die sterftes onder kinders onder vyf. Minder as die helfte van die bevolking het toegang tot 'n veilige bron van skoon drinkwater. Minder as een derde het toegang tot voldoende sanitasiegeriewe.
Daar is meer as vier miljoen weeskinders in die land. Kinderarbeid is alledaags, met meer as 'n kwart van kinders tussen vyf en veertien jaar wat in myne en ander nywerhede werk.
Die meerderheid Kongolese kan nie gesondheidsorg bekostig of toegang daartoe beperk nie. Regoor die land is hospitale in verval en verwaarlosing. Dokters en verpleegkundiges word selde betaal. Toepaslike en tydige gesondheidsorgvoorsiening bly 'n uitdaging in die groot land. Alhoewel daar aansteeklike afname was in aansteeklike siektes soos masels en diarree, was daar slaapsiekte in sommige gebiede waar die siekte in die 1960's uitgewis is. Wanvoeding is die primêre of bydraende oorsaak by 10,9 persent van alle sterftes in die ooste en 8,1 persent in die weste.
Daar is pogings aangewend om die impak van MIV in die DRK te voorkom en te verminder, waar minstens 5 persent van die bevolking met die virus besmet is. Volgens UNICEF is die koers beduidend hoër in gebiede van onlangse gewapende konflik, waar seksuele mishandeling en geweld teen vroue wydverspreid was.
Terwyl die oostelike provinsies vroeër die land se belangrikste voedselprodusente was, het herhaaldelike plundering van gewasse deur gewapende groepe voortgegaan om boere tot bestaansboerdery te dwing. In ander dele van die land het die verkrummelde infrastruktuur die land se voedselproduksievermoë aansienlik verminder.
In sommige dele van die DRC is akute wanvoeding 16 persent. Minstens 71 persent van die Kongolese is voedselonseker of het 'n onstabiele voedselsekerheidsituasie. In die ooste is toegang tot velde riskant vir die vroue as gevolg van die teenwoordigheid van gewapende mans. Byna nie-bestaande paaie beperk beweging deur humanitêre werkers.
Status van vroue
Vroue bly in die NG Kerk gemarginaliseer. Voor die oorlog het vroue ekonomiese, sosiale, kulturele en politieke diskriminasie gely. Met die begin van die gewapende konflik in 1996-2002 het die situasie versleg met wydverspreide seksuele en geslagsgeweld. Na raming is honderde duisende mense geraak.
Seksuele en geslagsgebaseerde geweld word oorspronklik deur soldate gebruik om die vyand te verneder, maar word ook deur burgers gedoen. Die rede hiervoor is tweeledig: seksuele en geslagsgebaseerde geweld word in stilte gehul en die skuldiges word selde beproef weens die heersende klimaat van straffeloosheid. Daarbenewens het seksuele en geslagsgebaseerde geweld 'n negatiewe impak op die voortdurende vredes- en versoeningsproses wat volgens die UNDP en UNFPA noodsaaklik is vir die ontwikkeling van die land.
Oorlewendes van weduwees en verkragtings vaar slegter as die res van die vroulike bevolking. Vroue is ook onderverteenwoordig in leierskapsposisies, terwyl gewoontereg oor die algemeen baie diskriminerend is teenoor vroue.
Die kultuur van die Demokratiese Republiek van die Kongo weerspieël die verskeidenheid van sy honderde etniese groepe en hul verskillende lewenswyses dwarsdeur die land - van die monding van die Kongorivier aan die kus, stroomop deur die reënwoud en savanne in sy sentrum, tot die digterbevolkte berge in die verre ooste. Sedert die laat negentiende eeu het tradisionele lewenswyses veranderinge ondergaan wat deur kolonialisme teweeggebring is, die stryd om onafhanklikheid, die stagnasie van die Mobutu-era, en onlangs die Eerste en Tweede Kongo-oorloë. Ondanks hierdie druk het die gebruike en kulture van die Kongo baie van hul individualiteit behou.