Alice Waters, Mario Batali onderskryf GMO -voedseletikette - Nuwe resepte - 2022
Alice Waters, Mario Batali onderskryf GMO -voedseletikette
'N Hele paar bekende sjefs het California's Prop 37 onderskryf
Benewens die uitbrenging van hul stem vir die volgende president op 6 November, het die Kaliforniërs ook 'n voedselverwante kwessie waarop baie sjefs fokus: Proposition 37.
Die voorstel vereis duidelike etikettering van voedsel wat geneties gemanipuleer is. En terwyl baie maatskappye is teen Prop 37, As hulle beweer dat dit die koste vir die verbruiker sal verhoog, spreek bekende sjefs, waaronder Alice Waters, hul steun aan die voorstel.
"[Sjefs] kan nie die beste voedsel wat ons weet berei nie, wanneer inligting oor die bestanddele wat ons koop, vir ons versteek is met etikette wat basiese feite ontbreek. Dit sluit voedsel in wat geneties gemanipuleer is of geneties gemodifiseerde organismes (GMO's bevat)," Waters het in 'n ope brief op die Prop 37 -veldtogwebwerf geskryf en sjefs aangemoedig om die petisie van die sjefs te onderteken ter ondersteuning van Prop 37.
Tot dusver het Mario Batali, Jacques Pépin, Cat Cora, Michelle Bernstein, Bill Telepan, Dan Barber en Hugh Acheson onderteken.
Na berig word, het meer as 50 lande reeds geneties gemodifiseerde voedsel gemerk, en vorige studies het dit getoon GMO -koring kan eintlik 'n uitwerking op die gesondheid van verbruikers hê.
Die LA Times berig egter dat tussen 85 en 95 persent van die mielies en sojabone gene verander het daar is min bewyse dat bioingenieurswese, in plaas van selektiewe teling, is gevaarlik vir verbruikers.
Intussen beweer Waters se petisie dat 90 persent van die verbruikers wil weet wat in hul voedsel is. Spreek u mening uit 6 November.
Voorstel 37, GMO -etiketteringsmandaat, wen ondersteuning van 100 bekende sjefs
Kalifornië se GMO -stembrief -inisiatief Proposition 37 het reeds baie nadruklike steun en onenigheid van 'n magdom stemme gelok, van Michael Pollan tot Danny DeVito. Maar Maandag gooi 'n groot kontingent mense met baie geloofwaardigheid oor voedselkwessies hul gewig agter die voorstel: beroemde sjefs.
Meer as 125 sjefs, waaronder sommige van die beroemdste kokke in Amerika, het 'n sterk geformuleerde oop brief onderteken deur Alice Waters, die beroemde pro-organiese stigter van Chez Panisse in Berkeley, Kalifornië. In die brief voer Waters aan dat " die toekoms van voedsel is op die spel, "so" dit is die oomblik dat ons as sjefs, restaurante en mense wat omgee vir kos wil saamstaan ​​om voorstel 37 te ondersteun. "
Onder die eie verklaring van Waters is 'n belofte ter ondersteuning van die wetsontwerp:
Ons, die ondergetekende, onderskryf Kalifornië se Proposition 37 - The California Right to Know Genetically Engineered Food Act.
As sjefs is ons op die voorgrond om Amerika te voed, en ons het 'n enorme belang om deursigtigheid in ons voedselstelsel te verseker. Dit is ons plig om ons gaste te voed, beide in liggaam en siel. Ons kan egter nie die beste kos wat ons weet berei nie, wanneer inligting oor die bestanddele wat ons koop, vir ons versteek is met etikette wat basiese feite ontbreek. Dit sluit voedsel in wat geneties gemanipuleer is of geneties gemodifiseerde organismes (GMO's) bevat. Hoewel proposisie 37 nie vereis dat restaurante hul voedsel as geneties gemanipuleer moet noem nie, bied dit sjefs die moontlikheid om die bestanddele wat sonder GMO's gemaak is, bewustelik te verkry.
Vyftig lande regoor die wêreld - wat meer as 40 persent van die wêreld se bevolking verteenwoordig - benodig reeds GMO -etikettering, insluitend die hele Europa, Japan, Indië en China. Peilings toon dat meer as 90 persent van die Amerikaners wil weet of hul kos geneties gemanipuleer is.
Ons eis die reg om te weet wat in ons kos is, en ons voeg ons gesamentlike stemme by hierdie beweging!
Die bekende sjefs wat die brief reeds onderteken het, sluit in Mario Batali, Jacques Pepin, Cat Cora, Michelle Bernstein, Bill Telepan, Dan Barber en Floyd Cardoz.
"In werklikheid soveel gedoe dat jy dalk nie ander lande daar buite opgemerk het nie, en met hul eie beleid oor die omstrede produkte worstel. Trouens, Skotland het pas geskiedenis gemaak deur te kies vir die verbouing van alle geneties gemodifiseerde gewasse. 'n presedent.
"Buite die VSA het baie regerings die " -voorsorgbeginsel gevolg, " 'n risikobestuurstrategie wat wetenskaplike konsensus vereis oor of iets skadelik is. In wese plaas dit die bewyslas op voorstanders van GMO's om aan te toon dat hierdie voedsel veilig is bo redelike twyfel.
"Hierdie beginsel word in 'n hele reeks omstandighede oor die hele wêreld toegepas. Neem byvoorbeeld Haïti. Na die wrede aardbewings in 2010 het Monsanto aangekondig dat hy tonne van sy omstrede Roundup-koringmielies sal skenk. Haïtiaanse boere het die skenking van die hand gewys, selfs nadat Monsanto teruggetrap het en gesê het dat hulle nie-GM-saad sal stuur.
"Hier is 'n lys van lande wat tans 'n etiket benodig vir produkte met GMO -bestanddele."
Is u vasbeslote om in 2014 meer gesond te eet? Wil u liggaam en siel aan die etenstafel voed? Jy & aposre in uitstekende geselskap. Sien die nuwejaarsvoorsienings en besluit oor voedselvoornemens wat Alice Waters, Mario Batali, Lidia Bastianich, Barry Estabrook, Dan Barber en meer sjefs en voedselprodusente met Epicurious gedeel het:
My nuwe jaar en my voorneme is om Meatless Monday tot 2 dae per week uit te brei en Meatless Thursday by ons weeklikse spyskaarte te voeg. Dit is baie pret en veroorsaak dat ek buite die boks dink vir meer afwisseling as bloot seisoen, en die kinders hou baie daarvan.Mario Batali, sjef/restaurateur van Babbo, Del Posto, Eataly, en meer
My nuwe jaar en my voorneme om vir 2014 te eet, is om ten minste twee maaltye per week tuis-saam met familie en vriende-by die kombuistafel te eet. En om 'n rukkie te neem om te ontspan en na die ete te gesels.-Lidia Bastianich, gasheer van die nuwe PBS -reeks Lidia vier Amerika en skrywer van Lidia & aposs Commonsense Italiaanse kookkuns
My nuwejaar en besluit is elke jaar dieselfde-om die impak van ons werk by die eetbare skoolwerfprojek aan te hou toeneem!-Alice Waters, sjef/eienaar van Chez Panisse en skrywer van Die kuns van eenvoudige kos II
My voorneme vir 2014 is om meer aandete te hou, maar wees rustig oor die spyskaart. Ons het 'n besige plaas en twee jong kinders. Tyd & amper vas. Lewe & aposs kort. Vriende is kosbaar. Dit is oké om dit vir ete te hê en nie 'n vyfgang-semi-kompeterende geleentheid daaruit te maak nie.Kristin Kimball, mede-eienaar van Essex Farm en skrywer van Die vuil lewe
Ek werk aan 'n boek oor varkvleisproduksie. Ek is van plan om alles te leer wat ek moontlik kan oor die varkvleis wat ek in 2014 in my mond gesteek het in 'n poging om vleis te vind wat ek met vrymoedigheid kan verslind-en met 'n goeie gewete. Dit is immers spek .--Barry Estabrook, Politics of the Plate en skrywer van Tamatieland
Ek is nie goed met resolusies nie. Eintlik besluit ek elke jaar om geen besluite te neem nie, want dit hou nie by my nie. As ek een moet noem, kan ek sê dat ek stadiger moet eet. Dit & alles moontlik. Net om te vertraag .--Dan Barber, sjef en mede-eienaar van Blue Hill New York, Blue Hill at Stone Barns en Blue Hill Farm
Ek is van plan om elke dag tot 18:00 'n plantaardige dieet te eet-en vir aandete geniet ek suiwel, veral kase van my plaas, vleis, eiers en groente vir 'n gesonde balans. Dit het VB6 of Vegan voor 18:00 genoem, en ek het verlede jaar 14 pond verloor.-Angela Miller, eienaar van Consider Bardwell Farm
Sluit meer volgraan in. Ek doen dit tuis sowel as by my restaurante. Mense is altyd op soek na gesonder opsies na die nuwe jaar, maar dit is belangrik om steeds kos opwindend, vullend en hartlik te maak.--Laurent Tourondel, sjef van LT Bar & amp Grill, Arlington Club, en meer
My besluit is om 'n groenteliefhebber te wees. Op hierdie donker, koue wintersdae glo ek dat dit moontlik is dat skerp, blaarslaai my aandete in die somer sal wees. Dit is onwaarskynlik dat dit sal gebeur, maar ek het nog steeds 'n groot saadbestelling ingeneem, en besluit om baie variëteite groente en mosterd, kale en kool te verbou. Miskien gee ek vanjaar die ryk, vleisagtige etes prys wat ek so geniet vir gesonder etes van beet en raap, broccoli en ertjies.Kurt Timmermeister, eienaar van Kurtwood Farms en skrywer van Kweek 'n fees: die kroniek van 'n maaltyd van tafel tot tafel
Om nie te veel te eet nie-dit is baie maklik om dit in 'n restaurant te doen.-Ralph Scamardella, sjef van Tao Downtown
In 2014 is ek van plan om tuis meer vir my kinders te kook. Ek en my vrou het onlangs ons dogter, Liv, gehad, en ek wil seker bedags tyd daaraan bestee om vir haar en my seun, Eddie, maaltye te maak.Jesse Schenker, sjef van Recette
Kleinhandelaars en vervaardigers reageer wanneer die publiek dit eis. Onder die groot veranderings in 2014 is.
Doel het sy eenvoudig gebalanseerde 'welstand'-handelsmerk stilweg in sy kruideniersware-rakke bekend gestel, insluitend die USDA-gesertifiseerde organiese blou koring tortilla-skyfies wat hierbo op die foto verskyn. Die USDA-gesertifiseerde organiese etiket beteken dat alle bestanddele nie-GMO is, sowel as tientalle ander eienskappe.
(Ek het die afgelope naweek twee sakkies van hierdie skyfies gekoop vir gesinne wat na die voetbal kyk. Die skyfies is heerlik! Die doel het die regte smaak gekry.)
Die Target -webwerf straal uit:
Cheerios, slegs oorspronklik, is verander sodat dit slegs nie-GMO-bestanddele bevat. Mike Siemienas, woordvoerder van General Mills, sê: "Ons het oorgeskakel van wat ons gebruik het na nie-GMO-koring en suiwer suikerriet sonder GMO. Ons waardeer ons Cheerios-aanhangers en luister na hul gedagtes en voorstelle." Siemienas het opgemerk dat "nie die formule verander het nie en nog nooit geneties gemodifiseerde hawer gebruik het nie."
Sjefs ondersteun Prop.37 oor voedseletikette
'N Produk gemerk met Non Genetically Modified Organism (GMO) word verkoop in die Lassens Natural Foods & Vitamins -winkel in Los Feliz -distrik in Los Angeles, Vrydag, 5 Oktober 2012. Internasionale voedsel- en chemiese konglomerate bestee miljoene om Kalifornië se Proposition 37 te verslaan, wat etikettering sou vereis op alle voedsel wat gemaak is met veranderde genetiese materiaal. Dit sal ook die etiket of advertensie van voedsel as 'natuurlik' verbied. (AP Foto/Damian Dovarganes) Damian Dovarganes/Associated Press
Meer as 350 topsjefs het hierdie week ten gunste van Proposition 37, die inisiatief wat die meeste voedselsoorte bevat wat geneties gemanipuleerde bestanddele bevat, gesê dat daar 'n 'enorme belang is om deursigtigheid in ons voedselstelsel te verseker'.
Restaurateurs en sjefs, waaronder Alice Waters, Mario Batali, Jacques P & eacutepin, Charles Phan, Cat Cora en Joyce Goldstein, het 'n versoekskrif om ondersteuning onderteken.
'As sjefs is ons op die voorgrond om Amerika te voed,' lui die petisie. "Dit is ons plig om ons gaste te voed, beide in liggaam en siel. Ons kan egter nie die beste kos voorberei wat ons weet wanneer inligting oor die bestanddele wat ons koop, vir ons versteek is met etikette wat basiese feite ontbreek nie."
Teenstanders - wetenskaplikes, voedselondernemings en landboubesighede - van die stembrief in November voer aan dat geneties gemodifiseerde voedsel deur die Amerikaanse voedsel- en dwelmadministrasie as veilig geag word en dat dit 'n stigma moet wees wat eenvoudig nie bestaan ​​nie.
Hulle beweer ook dat dit huishoudings tot $ 400 meer jaarliks ​​in die kruideniersware sal kos, omdat vervaardigers die koste van spesiale etikette net in Kalifornië moet dra, of omdat hulle duurder, nie-geneties gemodifiseerde bestanddele moet gebruik.
Boonop voer hulle aan dat die maatreël kleinhandelaars, voedselondernemings en boere blootstel aan ligsinnige regsgedinge.
Alhoewel die inisiatief nie sou vereis dat restaurante sou uitvind of die voedsel wat dit bedien, geneties gemodifiseer is nie, het die sjefs gesê dat die wetgewing hulle ten minste wetens sal toelaat om voedsel sonder geneties gemodifiseerde bestanddele te verkry.
"Aangesien restaurante gerieflik vrygestel is van vereistes in prop. 37, sal hierdie sjefs nie blootgestel word aan die regsgedinge wat ander klein ondernemings soos klein kruidenierswinkels en familieboere sal tref nie," sê Kathy Fairbanks, 'n woordvoerder van die "Nee op Prop. 37 "-veldtog.
Voorstanders is bekommerd dat die langtermyn gevolge vir die gesondheid van gewasse wat in die laboratorium geneties verander is, onduidelik is.
Prop.37, gesteun deur verbruikersaktiviste en die organiese bedryf, gee die vervaardigers die mandaat van die meeste geneties gemodifiseerde voedsel - vleis, suiwel, eiers en alkohol - om verbruikers in Kalifornië te waarsku met die etikette.
Wat is regtig 'organies'?: Die probleem met voedseletikette
In die tydperk van alles-organies-alles wat voedsel is, is die polisiëring van voedseletikette steeds 'n groot probleem, berig Bloomberg Businessweek. Alhoewel dit noodsaaklik is vir die dokumentasie van die verskillende gegewens oor voedseloorkoms, is honderde eko-etikette ook 'n misleiding van die kliënt. Verbruikersverslae ' Urvashi Rangan, direkteur van verbruikersveiligheid, het gevind dat daar min standaarde is, min toesig en baie verkeerde inligting bestaan ​​oor die groeiende reeks etikette. "
Etikette soos USDA organiese sertifisering moet voldoen aan federale standaarde. Tog hou baie ondernemings by nie-regeringsstandaarde en derdeparty-sertifisering, en kan besoeke van onafhanklike ouditeure insluit wat evalueer of 'n gegewe plaas of onderneming die etiket verdien het. "
Dit dek nie probleme soos etikette met minimale of geen standaarde nie. Soos Rangan tot die gevolgtrekking kom, ontbreek baie etikette geen toesig nie. As gevolg van hierdie kwessies het ons 'n geloofwaardigheidsprobleem [wat] die risiko loop om alle etikette betekenisloos te maak en die vraag na goedere wat volhoubaar is, te verdun. &# 8221
Verlede week is 'n voorstel wat 'n nuwe voedseletiketprotokol sou bevat, van die hand gewys. Uit al die voorstelle oor die onlangse stemming in Kalifornië, was dit prop. 37 wat die meeste aandag getrek het, selfs buite die staat. As dit aanvaar word, sou die voorstel die vereiste etikettering van geneties gemodifiseerde voedsel beteken het.
Ondersteun deur noemenswaardige name soos Alice Waters en Mario Batali, kon dit verlede week nietemin die meerderheidstem in Cali behaal. Tog is die debat nog nie verby nie, aangesien ondersteuners ander maniere soek om 'n maatstaf vir GMO -etikettering by te voeg.
Monsanto Corporation ($ 11,8 miljard in verkope in 2011) en 'n duiselingwekkende magdom GMO-voedselondersteuners en hul bankwetenskaplikes verwerp die resultate van hierdie eerste langtermynstudie oor die uitwerking van GMO-voedsel op lewende wesens. Natuurlik.
Meer langtermyntoetse van GMO-voedsel is nodig, hoewel een nooit voldoende is nie. Maar dit is my punt : dit is die heel eerste openbaar gemaakte resultate van enige studie van langer as 90 dae van een van die algemeenste GMO -voedsel, koring.
Sover ek en ander kan vind, is daar nog nooit langtermynstudies gedoen oor die uitwerking van GMO-voedsel op mense nie. ten minste geen waarvoor resultate aan die Amerikaanse publiek bekend gemaak is nie.
Soos ek verlede maand hier gerapporteer het, is die belangrikste bekommernis oor GMO-voedsel dat daar geen langtermynstudies bestaan ​​om die bewerings van lobbyiste en industriële voedselkorporasies oor die gesondheidsveiligheid en voordele van geneties gemodifiseerde voedsel te bevestig nie. deur universiteite, deur die regering of deur ander wetenskaplikes as dié wat deur die vervaardigers en patenthouers in diens is.
Nou, ons het nou die eerste langtermynstudie van GMO-voedsel, en die haglike resultate dui rampspoedig op kanker en soortgelyke.
Het Amerikaners die reg om te weet wat hulle koop en eet? Moet geneties gemodifiseerde voedsel duidelik gemerk word sodat verbruikers ingeligte besluite kan neem?
Ek stem JA. Om hierdie rede sal ek JA stem oor Kalifornië se proposisie 37.
Ek doen 'n beroep op alle Kaliforniërs om dieselfde te doen: stem vir vryheid van keuse en vir duidelike etikettering van ons voedselvoorraad. Stem JA oor California Proposition 37.
Die viering van The MasterChefs of America: herontdek hul handtekeninggeregte
Die Amerikaanse voedseltoneel is egter allesbehalwe 'rommel'. Van luukse restaurante met 'n Michelin-ster tot klein eetplekke in die buurt, u kan 'n magdom kookkuns en wonderlike geregte proe. Ons het natuurlik die kulinêre meesters te bedank dat hulle Amerika so 'n bedrywige gastronomiese spilpunt gemaak het, waar elke maaltyd 'n onvergeetlike ervaring is. Die top-sjefs van Amerika is bekend vir hul innoverende styl en baanbrekende kookkuns. Hulle het uit hul gemaksones gestap, en hulle het hul eie idees by verskillende wêreldwye kookkuns gevoeg. Van Mario Batali en sy tuisgemaakte sous wat Italiaanse wonders laat drup tot die voorbeeldige Thomas Keller en sy koninklike visgereg, het hierdie sjefs hul volgelinge deur 'n storm laat waai.
Kom ons kyk na hul fassinerende lewensverhale saam met hul ikoniese geregte wat wêreldwyd verslind word. Om te weet wat hulle geïnspireer het en hoe hulle boaan die liga beland het, kan jou kosdroom of doelwitte wakker maak!
Mario Batali, 'n krities bekroonde sjef, restaurateur, bekroonde skrywer en televisiepersoonlikheid, is waarskynlik een van die mees erkende en gerespekteerde Amerikaanse sjefs. Geïnspireer deur sy reise, het Mario sy eie idee van Italiaanse kos teruggebring wat hulde bring aan tradisionele Italiaanse huiskos op 'n duidelike moderne manier. Hierdie passie en respek vir al die wonderlike geure en tradisies van Italiaanse kookkuns, gekombineer met 'n onversadigbare begeerte om te ervaar en te eksperimenteer, is die wortel van sy sukses. En hierdie magiese kombinasie van passie, opvoeding en persoonlikheid skyn deur in sy tuisgemaakte, natuurlike pasta -souse. Mario werk maande lank daaraan om souse te toets en weer te toets en om perfekte geurprofiele te ontwikkel wat net so lekker is as wat dit eg is.
Sy kenmerkende gereg is Bucatini all'Amatriciana, 'n eenvoudige maar briljante weergawe van die klassieke Spaghetti Bolognese, gemaak deur lang, hol pastastringe met tuisgemaakte guanciale (varkvleis) en 'n pittige tuisgemaakte tamatiesous te gooi. Al sy souse behou die merkwaardige kombinasie van die rustieke ouwêreldse heerlikheid wat hy soveel jare gelede in Noord-Italië geleer het, saam met die kenmerk van uitstekende Italiaanse kos: vars bestanddele gekombineer met smaakgevoeligheid. Sy maklike resepte en die gebruik van eenvoudige bestanddele het die mite van kookkuns as vuurpylwetenskap verbreek. Wie het geweet dat 'n eenvoudige pasta pasta na hemelse smaak gemaak kan word?
Alice Waters, sjef, skrywer en eienaar van Chez Panisse, is 'n Amerikaanse pionier in 'n kookkunsfilosofie wat beweer dat kook moet gebaseer wees op die beste en varsste seisoenale bestanddele wat volhoubaar en plaaslik vervaardig word. Sy is 'n passievolle advokaat vir 'n voedselekonomie wat 'goed, skoon en regverdig' is. In die loop van byna veertig jaar het haar restaurant gehelp om 'n gemeenskap van talle plaaslike boere en boere te skep wie se toewyding aan volhoubare landbou die restaurant 'n konstante voorraad vars en suiwer bestanddele verseker.
Haar vars vars slaaie het duisende mense oor die hele wêreld geïnspireer om met natuurlike en organiese produkte te kook. Sy het geglo om haar kos 'lewendig' te hou. Haar ikoniese 'Gebakte bokkaas met tuinslaai' wen sedertdien harte. Alhoewel slaaie met bokkaas en krummels vandag nogal 'n cliché is, is die een wat sy gemaak het, steeds 'n tydlose klassieke. Destyds was Amerikaners nog onbekend. Die bokkaas in Franse styl en blaarslaai was 'n seldsame, maar heerlike skok vir diegene wat op blaarslaai en ysberg gebak word.
Thomas Keller is die mees gewaardeerde kok, restaurateur en kookboekskrywer in Amerika. Hy is die enigste Amerikaanse sjef wat gelyktydig met drie sterre Michelin -graderings toegeken is vir twee verskillende restaurante wat hy besit -Op sigself en Die Franse wassery. Keller het jonk begin op die gebied van kook en kookkuns - sy liefde vir kook het eintlik opgeduik toe hy eens as sjef by sy ma se restaurant in Florida gewerk het.
Sy kenmerkende gereg: oesters en pêrels word as geskik vir die gode beskou. Dit is ''n tapyt van pêrel met pêrelsoleel -oesters en wit steurkaviaar', soos hy dit beskryf. Hierdie ongelooflike ryk, botterige hollandaise-agtige sous werk uitstekend saam met die koue, pittige kaviaar en mollige oesters. Hy het dit moontlik gemaak om die onberispelike kwaliteit van Kalifornië met innoverende lekker eetgoed te versmelt.
Anthony Bourdain was eers 'n nederige skottelgoedwasser en het 'n suksesvolle loopbaan as sjef, skrywer en televisiepersoonlikheid opgebou. Bourdain se no-nonsense houding, sarkasme en 'vertel dit soos dit is' styl het hom 'n groot kultus-aanhang gewek. As 'n seuntjie in Leonia, New Jersey, het Bourdain bewus geword van sy belangstelling in kos toe hy sy eerste oester proe. Na die hoërskool het Bourdain die Vassar College bygewoon en in verskeie plaaslike seekosrestaurante gewerk, wat sy belangstelling in die kookwêreld verder gewek het.
Uiteindelik het Bourdain die belangrikste oorskakeling na die kulinêre skool gemaak en studeer aan The Culinary Institute of America in Hyde Park. Alhoewel Bourdain reeds 'n gevestigde skrywer en uitvoerende sjef was, het die werklike sukses in 2000 gekom met die vrystelling van syne New York Times topverkoper boek, Vertroulik in die kombuis: avonture in die kookkuns.
Afgesien van die aanbied van 3 uiters gewilde TV-reekse wat oral in die hart geval het, vermaak hy ons steeds met sy unieke mengsel van grits en klas, eenvoud en gesofistikeerdheid, straatkos en vierster-kos. Sy klassieke geregte sluit in 'n tradisionele pizza, Chicago-styl en sy 'Steak au Poivre' uit sy Less Halles-kookboek. Sy kookstyl toon die magiese, maar skaars balans tussen trooskos en lekker eet - 'regte' kos sonder kunsmatige geure of bestanddele.
'N Interessante feit is dat Bourdain 'n voorstander is van die kommunikasie van die waarde en smaak van tradisionele of' boer'-kosse, insluitend spesifiek al die variëteite en ongebruikte dieredele wat gewoonlik nie deur welvarende Amerikaanse burgers van die 21ste eeu geëet word nie. Hy het ook deurgaans die hoë kwaliteit en heerlikheid van pasgemaakte straatvoedsel in ander lande - veral ontwikkelende lande - opgemerk en bepleit, in vergelyking met kitskosketens in die VSA. hierdie wêreld bied, wat 'n wye verskeidenheid nuwe en unieke kooktegnieke en kulturele genot skep.
Chef Bayless is grootgemaak in 'n restaurantfamilie in Oklahoma. Hy studeer Spaanse en Latyns -Amerikaanse studies as 'n voorgraadse student, gevolg deur doktorale werk in Antropologiese Linguistiek aan die Universiteit van Michigan. Rick en sy vrou Deann het ses jaar in Mexiko gewoon, waar sy natuurlike belangstelling in die kombuis en kulturele voedselwyse tot 'n passie ontwikkel het. Dit tesame met sy navorsing het gelei tot sy eerste kookboek, Authentic Mexican: Regional Cooking from the Heart of Mexico. Toe dit in 1987 verskyn, skryf Craig Claiborne in Die New York Times, het gesê dat dit 'die grootste bydrae tot die denkbare Mexikaanse tafel' is.
In 1987 open die sjef en Deann die lewendige en gemaklike Frontera Grill in die hartjie van Chicago, waar hulle kontemporêre plaaslike Mexikaanse kookkuns ten toon gestel het. Die kos was ver van wat die meeste van hul medeburgers as 'tipiese Mexikaanse kos' beskou het, en dit het groot kritiek gekry. Tot vandag toe is dit 'n kulinêre baken in Chicago.
Al sy kenmerkende geregte kombineer verfrissende geure wat Mexiko skree. Van sy gegrilde gemarineerde biefstuk met romerige Guacamole en 'n swart boontjiesous tot sy handgemaakte handgemaakte Tortas, sy kos is vurig, maar stewig. Hy is ook bekend vir sy beroemde Mexikaanse Carnitas - stukke varkvleis wat stadig in varkvleis gaar is totdat dit goudbruin en bros is aan die buitekant en smeltend binne - wat ook 'n naweekse familietradisie in Mexiko is. Meer nog, hy het hierdie gereg selfs herontdek sodat dit in 'n gewone huisoond gaargemaak kon word sonder om sy smaaklike tekstuur in te boet. Op 'n manier het Bayless die passie vir outentieke Mexikaanse kookkuns herleef en huiskokke oor die hele wêreld geïnspireer om in hul wortels te glo en steeds skouspelagtige geregte op te sit.
Beeldkrediete: Facebook // cheftomcolicchio
Baie mense kan vanweë sy nederige opvoeding met hierdie bekende Top Chef -gasheer in verbinding tree. Sy liefde vir kos het ontstaan ​​terwyl hy in die geheim in sy kombuis eksperimenteer. Sonder die steun van enige beroemde kulinêre skool het hy homself gevestig as 'n sjef wat 'n magdom vaardighede en talente jongleren het. Hy het inderdaad sedertdien 'n lang pad gevorder en kook in die beste restaurante van Manhattan van die Quilted Giraffe, Gotham Bar and Grill en selfs die Mondrian.
Terwyl hy by Mondrian was, verdien Colicchio daardie restaurant 'n glorieryke drie-ster-resensie van die New York Times, en trek hy ook die aandag van die tydskrif Food & amp Wine, wat hom in 1991 as een van die land se beste nuwe sjefs aangewys het. 'N Paar jaar later het hierdie sjef werk saam met restaurateur Danny Meyer in 1994 om Gramercy Tavern oop te maak, 'n groot sukses selfs vandag.
Sy beroemde kookboek 'Think like a Chef' moedig huiskokke aan om hul eie kenmerkende geregte te skep, 'n belangrike rede vir sy direkte aanhanger en weerspieël sy eie reis. Bekend as die 'meester met vleis', is sy sagte en sappige gebraaide kort ribbetjies, kreefbisque en die 'Kobe Skirt Steakare' die ster -skeppings by sy Craft -restaurante. Die gewildste, sonder twyfel, is sy wêreldberoemde sappige Braised Ribs. Die geheim agter hierdie stergereg is dat hy eers die kort ribbetjies saam met groente in wyn marineer, dan die groente weggooi en uiteindelik die ribbetjies met vars groente strooi. Die ribbetjies word dan bedien in 'n geklopte hemel van romerige kapokaartappels met 'n garnering van knapperige grasuie. Wat hom gewild maak, is sy eenvoudige kookstyl en die gebruik van vars plaasprodukte wat die plaaslike bevolking onmiddellik tref.
Ek was 25 jaar oud toe ek verneem dat ek kanker het.
Dit is die telefoonoproep wat u nooit van u dokter wil ontvang nie. Laat staan ​​as u om 20:00 by die werk is, omring deur donker hokkies. Hartseer is bedoel om gedeel te word.
Dit was die begin van 'n jaar lange stryd om genees te word, gesond te word en 'n nuwe perspektief op die lewe te kry. Ek het in die finansies gewerk om die gewone ure van 07:00 tot 21:00 te teken. Ek was uitgeput en ondervoed, het ure sonder etes gegaan, en ek was lus vir louwarm aflewering en 'n slaapdoek gin en tonika. Ek het geweet dat dit nie volhoubaar was nie, maar ek het nie 'n uitweg uit die lewenstyl geken nie. Kanker het my een gegee.
My kankerbehandeling en herstel het 'n volle jaar geduur. Ek het eers my situasie verag. Ek het op 'n rusbank vasgesteek met niks anders as 'n TV om my geselskap te hou nie. My brein was in so 'n mis dat selfs lees nie lekker was nie. Maar op 'n dag het ek die Food Network raakgeloop, en alles het begin verander. Ek kon rus, ek hoef nie te fokus nie, maar ek kon nog steeds leer.
Dit was in 2001, toe die Food Network in sy kinderskoene was. Ek raak toe nog steeds nostalgies oor die netwerk. Dit het nie gegaan oor kosvermaak, padvertonings, koekies of suikerbeeld nie. Dit is ook nie oorheers deur sjefberoemdes wat groter is as die lewe nie. Dit was Sara Moulton, Ming Tsai, Mario Batali en ander sjefs wat besig was om kos te eet, en het my aangespoor om die vleis regtig te smeer, die beste Parmesaan te gebruik en my eie speserye te maal. Ek het geleer oor boeremarkte, Franse kookgerei en Japannese sjefmesse. Dit was eerlik en outentiek. Ek kon dit heeldag kyk.
Vir 'n meisie wat nie eers graan in haar kaste gebêre het nie, het dit lewens verander. Vreemd genoeg, uit daardie jaar, alhoewel ek skaars 'n mes opgetel het, het ek gevind dat ek kon kook. Ek het geweet hoe kos in my hande moet voel en watter geluide dit moet maak as dit die pan raak. Ek was verbaas oor die manier waarop kook my veilig, gesond en lewendig laat voel.
Teen die einde van daardie jaar het ek uit my kokonagtige toestand gekom, gereed om 'n ander soort lewe te lei. Ek het van rat verander en by die sakeskool aansoek gedoen, met Berkeley, Kalifornië in my visier. Ek het een van my toelatingsopstelle oor Alice Waters en haar werk met die Edible Schoolyard Project geskryf. My man het ook aansoek gedoen, en saam het ons in 2003 ons karige besittings opgepak en weswaarts gegaan.
My belangstelling in kos en kook is in Kalifornië versterk. Op die boeremarkte van Berkeley sou ek woonstelle aarbeie koop, soveel as wat ek sou moes soek vir resepte om die vrugteberg te gebruik voordat dit sleg word. Ek het gereeld geëet by die The Cheese Board, 'n pizza in werkersbesit kollektief, oorkant die straat van Chez Panisse waar my held Alice Waters soveel jare tevore met haar kosrevolusie begin het. Ek sou Saterdagoggende na die veerbootgebou van San Francisco stap om krap te eet terwyl ek die ongelooflike uitsig oor die hawe van San Francisco geniet. Dit was in alle opsigte die belangrikste voedselervaring in Kalifornië.
Dit was 'n hele paar jaar gelede, en nou in New York, met drie jong kinders, leer ek my kinders om net so lief te wees vir kos as vir ek. Kos verbind ons 'n gesin. Deur kos ervaar ons die lewe. Ons lag ons oor middagete -gesprekke. Ons het geleer om genadig te wees in ons voor- en afkeure. Om nuwe dinge, nuwe smake, nuwe geure en nuwe teksture te probeer en vreesloos te wees in die gesig van teëspoed. Selfs as dit beteken om 'n eksotiese vrug te proe, of om moed op te roep om soetkoekies te bestel. Ek is baie te danke aan my kankerdiagnose en nuutgevonde liefde vir kos - om my gesondheid en geluk te gee, maar ook om my 'n passie en 'n doel te gee in hierdie groot avontuur genaamd lewe.