Deur Simon Brown 15 Maart 2019 05:01
Aspen se tussentydse resultate tot einde Desember was aan die lae kant, met die inkomste wat met 1% gestyg het en die wesensverdienste per aandeel wat met 16% gedaal het terwyl koste toegeneem het, veral sy skulddienskoste. Sy skuld bedra R53,5 miljard (meer as sy markkapitalisasie van R46 miljard) en bly die bron van kommer vir aandeelhouers.
Dit het die aandeelprys met sowat 50% afgedruk kort nadat die resultate uitgereik is voordat dit tot ’n daling van “net” 28% op net meer as R100 herstel het. Die maatskappy oortree tans sy normale skuldooreenkomste, wat die leners ingestem het om vir eers te verleng.
Die onmiddellike oplossing vir die skuldkwessie is die verkoop van sy babamelkformule-onderneming – Nieu-Seeland se Overseas Investment Office is die enigste kantoor wat nog die verkoop moet goedkeur. Ek kan nie bepaal of die goedkeuring bedreig word nie, maar as die verkoop platval, sal Aspen vinnig ’n groot regte-uitgif moet doen om geld te verkry om skuld te betaal.
Selfs al word die verkoop suksesvol afgehandel, sal die skuld net tot sowat R44 miljard afneem, en die maatskappy sal dalk steeds ’n regte-uitgifte moet doen, of ten minste bates aggressief moet verkoop om kontant te verkry. Ek het gereken dat Aspen teen sowat R140 billik gelyk het, maar ek het aanbeveel dat mens vir die resultate wag. Nou het ons die resultate en ek sal steeds eerder wag en kyk.
Die JSE se resultate vir die jaar tot einde Desember was veel beter as wat ek verwag het, en het selfs ’n spesiale dividend van 185 sent benewens die finale dividend van 655 sent ingesluit. Die wesensverdienste per aandeel was 6% meer. Dit was meestal danksy kostebesnoeiing, want die inkomste het effens gedaal.
Met die nuwe beurse wat om inkomste meeding, bly dit ’n moeilike bedryf. Wat die verdienste werklik sal aanhelp, is ’n bulmark wat die volume op sowel die JSE as sy mededingers sal aandryf. Die dividend-opbrengskoers is aantreklik, maar die historiese prys-verdienste- verhouding van 15 lyk nog duur.
Verkryging lyk seker
Murray & Roberts se resultate vir die ses maande tot Desember was taamlik onbenullig, want dit lyk of Aton beslis met sy verkryging sal slaag. Aton moet nog regulatoriese toestemming van die Suid-Afrikaanse en Kanadese owerhede kry, en dit word teen einde Maart verwag (al kan die spertyd uitgestel word).
Met Murray & Roberts se aandeelprys ver onder die verkrygingsprys van 1 700 sent lyk dit of aandeelhouers die transaksie as ’n sekerheid aanvaar het. Reguleerders kan die transaksie kelder, maar dis onwaarskynlik. Teen die huidige prys van 1 400 sent is daar ’n lekker wins van sowat 20% wanneer die transaksie plaasvind, maar dit sal ’n paar maande duur.
Steeds besorg oor Marokko
Sedert Vivo Energy omtrent ’n jaar gelede op die JSE genoteer het, hou ek hom dop en skryf ek daaroor. Hy besit sowat 2 130 Engen- en Shell-diensstasies in 23 Afrika-lande (Suid-Afrika uitgesluit). Hy verkoop natuurlik baie brandstof, ’n grootliks onelastiese produk, met sy volume wat teen omtrent dieselfde koers as die bruto binnelandse produk styg.
Vivo stel ook kleinhandelaanbiedings, soos geriefswinkels, bekend wat al meer algemeen in Suid-Afrika is. Dit dryf sy wins en brandstofverkope aan. Ek hou werklik van die sakebenadering, maar Marokko kwel my steeds.
Die verkope in Marokko verteenwoordig nou net 18% van die groep, teenoor 29% vroeër, omdat die Engen-transaksie bestaande markte verwater het. Die kwessie is dat Marokko se regering brandstofpryse wil reguleer, maar ons het eenvoudig geen idee hoe dit Vivo se grootste mark kan raak nie. Ek wag en kyk eers.
Wees versigtig vir dié sektor
British American Tobacco se resultate vir die volle jaar is gretig afgewag en het die mark ’n bietjie hoop gegee. Wat my egter kwel, is die steeds hoë skuldvlak ná die Reynolds-verkryging, voortgesette hofsake in Kanada en risiko’s in Amerika, wat sy grootste mark is.
Ek het al geskryf dat die bedryf blykbaar dink dat damprook die andersins krimpende markte, soos Amerika, sou red. Terwyl daar beslis ’n duidelike toename in tienerrook (met damptoestelle) in Amerika is, krap dit reguleerders om, en ek sal van die sektor wegbly.
Aantreklike prys – as hy dinge regkry
Shoprite* se resultate is ná twee handelsverklarings gretig afgewag. Die tweede verklaring het die aandeel laat tuimel omdat dit ’n beduidende winsdaling aangekondig het.
Die werklike resultate (vir die ses maande tot einde Desember) is ’n verhaal met twee dele. Eerstens is daar kwessies buite die bestuur se beheer, soos hiperinflasie in Angola en plaaslik geen voedselinflasie nie. Andersins was daar ’n verspreidingsentrumstaking en ’n swak toegepaste inligtingtegnologie-opgradering wat voorraadvlakke beïnvloed het.
Die syfer wat ek wou sien, is die bedryfsmarge, wat steeds 4,4% was – al het dit met een persentasiepunt gedaal – en was veel hoër as wat ek verwag het (ek het gedink dit sou dalk net 3,5% wees). Die bestuur werk aan oplossings vir die kwessies wat vir die daling verantwoordelik is, en as jy (soos ek) meen dat hulle dit sal regkry, is die aandeel baie aantreklik geprys.
Christo Wiese, Shoprite voorsitter
Die ander groot storie met Shoprite is dat Christo Wiese, sy voorsitter, al sy stemgeregtigde aandele wil verkoop wat hom geen ekonomiese regte gee nie, maar hom ’n stem van 32,3% gee. Saam met die byna 14% se gewone aandele wat hy besit, gee dit hom prakties negatiewe beheer oor Shoprite.
Die kwessie hier is wat die aandele werd is en wie hulle sal koop. Uiteindelik is dit nie ’n bedryfskwessie vir Shoprite nie, en ek vermoed dit sal moeilik wees om dié aandele te waardeer en te verkoop. Hopelik gaan Shoprite nie die aandele koop nie, want dit raak nie werklik die onderneming nie en is net ’n aandeelhouerskwessie wat deur die ander kwessies met Wiese na vore gekom het.
En nou om klante in die winkels te kry
Nuus dat Edcon ’n ooreenkoms met eiendomseienaars bereik het, is goeie nuus vir die eiendomsektor. Die eiendomseienaars het in sommige gevalle die huurgeld verlaag en Edcon-aandele aanvaar. Gevolglik is dit nie ’n pynlose proses vir hulle nie, maar hul blootstelling is verminder, en die meeste het daarin geslaag om van die Edcon-ruimte aan ander ankerhuurders te verhuur.
Hulle het ook die reg om meer by Edcon terug te neem as en wanneer hulle nuwe huurders kry. Dit was natuurlik die maklike deel van die proses. Nou moet Edcon voetverkeer en verkope kry om aan die lewe te bly.
Tongaat Hulett het van sleg tot slegter . . . tot doodgewoon skrikwekkend verswak. Sy resultate word eers middel Mei verwag, maar ’n vroeë handelsverklaring was regtig sleg, en in ’n meer onlangse Sens-aankondiging word nou ook verwys na “sekere praktyke” wat kan vereis dat sommige vorige resultate herverklaar moet word.
Ek vermoed dit het dalk te doen met grondverkope wat as wins aangeteken is, maar nie só aangedui moes word nie. Die aandeelprys het tot onder 2 000 sent ineengestort en is terug op 2004 se vlakke. Skuld bly nog ’n reusekwelling en ’n regte-uitgifte is ’n gegewe – ons weet net nie hoe groot dit sal moet wees nie.
Teen die huidige vlakke sal dit egter geweldige verwatering veroorsaak. Om ’n regte-uitgifte teen 2 000 sent te doen, anders as teen byvoorbeeld 10 000 sent, verander sake – ten slegte.
Pryse kan styg al is volume beskeie
Anheuser-Busch InBev se aandeelprys het ook gedaal en hy het ook ’n berg skuld. Hy is egter in ’n veel beter posisie ten opsigte van regulering as die tabakbedryf.
Die volumestyging bly beskeie, soos van ’n groot, volwasse onderneming verwag kan word, maar hy kan steeds prysverhogings met sy premiumhandelsmerke behaal. As jy ’n defensiewe aandeel soek, kwalifiseer dié een, maar hou daardie skuld fyn dop.
* Die skrywer besit aandele in Shoprite.
Meer oor: Finweek | Simon Brown
Simon Brown se aandele-wenke