Die basis van geluk (1)
(Oor die bergrede – Matteus 5-7 )
Daar is geen sterker dryfkrag in die mens as die drang na geluk nie. Skaars het ons ons doel na geluk bereik, of ons jaag die volgende na. Ons soek voortdurend na iets wat altyd 'n kort kop voor ons is. Vir party mense is dit geld en sukses, vir 'n ander in die werk wat hul doen, en vir nog ander die geselligheid van 'n eie woonkamer en huislike vrede.
En omdat dit die diepste verlange van die mens is, probeer baie mense 'n beeld van geluk uitstraal. Dit geld vir almal wat smag na heersersposisies en dié wat verafgod wil word. Want hulle weet maar te goed dat hulle baie vinnig op die ashoop sal beland as hulle nie geluk kan uitstraal nie. Daarom dat politici aan mense geluk vir die toekoms belowe al het hulle op die oomblik niks om te bied nie. 'n Mens hoef net een keer na die wêreld se tradisionele soeke na geluk te kyk om agter te kom hoe volkome anders die lewenswette is waaraan Jesus ons onderwerp.
In plaas dat Jesus sê: “Op die oomblik het julle verdrukking in die wêreld, maar as julle volhou sal die wêreld julle uiteindelik juigend omhels en lofsange toesing”, sê Hy: “Julle sal nie gespaar wees van vervolging en aanvegtinge nie; die kneg sal nie meer was as sy heer nie; die Seun van die mens het geen plek waar Hy sy kop kan neerlê nie, en dit sal ook vir julle geld omdat julle geen vaste woonplek hier het nie, want daar sal tye wees dat julle soos ballinge in 'n vreemde land sal voel”
Nou kan 'n mens jou met huiwering afvra hoe Jesus daarin kon slaag om met hierdie uitsprake van Hom dissipels te wen. Hoe kon Jesus sê: “Verheug julle en wees bly” as sy dissipels toe daadwerklik aan die ergste marteling van liggaam en siel oorgegee is? Is daar dan 'n groot geheimenis wat hier verborge lê?
Het ons in die tye van die kerkvervolging nie iets van hierdie geheim gesien waar mense, nieteenstaande die vervolging, steeds gelukkig was nie? Wat het hulle dan in die donkerste jare getroos? Was dit dwase uitdrukkings soos: “'n Mens moet nooit die hoop laat vaar nie” of “Die waarheid seëvier altyd”?, óf was daar iets meer? En sal dit ons ook kan troos wanneer die agtervolgers van die Christendom opnuut op hul jaghorings begin blaas?
Die Christene in Nero se arena, op die guillotine en in die konsentrasiekampe het nooit gaan lê nie, maar die hoofde omhoog gerig en lofsange gesing. Waar het die mense dan hierdie geheimenisvolle saligheid vandaan gekry? Hulle het hul beslis nie verlustig in hul lyding of 'n sieklike doodsverlange gekoester nie! Dit kan niemand ons wysmaak nie. Hulle was immers mense net soos ons. Soos ons was hulle lief vir die son en die lewe. Hulle het ook geliefdes gehad wat hulle moes agterlaat. Hulle was ook bly oor die naderende lente en die rype skoonheid van die somer.
Wat is die geheim? Een rede is: almal wat om Christus wil gely het, het 'n aandeel aan die lyde van hul Here. Maar daar is meer: hulle wat aan Hom vasgryp soos die vrou wat aan bloedvloeiing gely het; wat deel het aan sy vernedering; wat 'n veragte mens opsoek; wat die rumoer van die spotters met hul opgetrekte wenkbroue blymoedig verduur en vasstaan in hul geloof; wat met vrees en bewing alles wat hul het op die spel plaas ter wille van hul Here, hulle word volkome deel met Hom en sy salighede. Hulle kom agter dat hulle nie net onder die kruis staan nie, maar dat hulle ook in 'n graf lê waarvan die steen wat die uitgang versper, uit die pad gevee is, omdat hulle met die Oorwinnaar en die Vors van die lewe te doen het.
Uit: Helmut Thielicke - Das Leben kann noch einmal beginnen (baie verkort)