21 Desember 1941 - Artikels - 2022
Duitse duikboot U-451 het van Tanger gesink
Duitse duikboot U-567 het met alle hande op die Noord-Atlantiese Oseaan gesink
Hillsgrove Air Field, RI – 21 Desember 1941
Op die oggend van 21 Desember 1941 het 'n 2de luitenant van die weermag 'n O-52-waarnemingsvliegtuig, (#40-2714), vanaf Fort Devens, Massachusetts, na Hillsgrove Field in Warwick, Rhode Island, geloods.
Om 09:23 het die vlieënier die Hillsgrove -toring gestuur en toestemming gekry om op die aanloopbaan te land. -39 vliegtuie nader ook dieselfde aanloopbaan. Die vlieënier het sy benadering verander en op die gras beland.
Terwyl hy langs die gras ry, kom twee van die drie P-39's op 'n landing op aanloopbaan 4. Terwyl hy kyk hoe die derde land, het een van die P-39's (#41-6744) van die aanloopbaan af beweeg. en in die pad van die O-52, en parkeer met sy skroef wat nog draai. As gevolg van die konfigurasie van die O-52 terwyl hy op die grond was, met sy neus hoog en sy stert laag, kon die luitenant nie die P-39 in sy blindekol sien nie, totdat dit te laat was. Die stut van die P-39 sny die vlerke van die O-52 af. Nie een van die vlieëniers is beseer nie.
21 Desember 1941 - Geskiedenis
Gestig as Pacific Air Detachment op 17 Januarie 1923.
Herontwerpte patrollie-eskader VEERTIEN (VP-14) op 29 Mei 1924.
Opnuut aangewese Patrol Squadron ONE-Naval District 14 (VP-1D14) op 21 September 1927.
Herontwerpte Patroll Squadron ONE-B (VP-1B) op 1 Julie 1931.
Opnuut aangewese Patrol Squadron ONE-F (VP-1F) op 15 April 1933.
Opnuut aangewese Patrol Squadron ONE (VP-1) op 1 Oktober 1937.
Opnuut aangewese Patroll Squadron TWENTY-ONE (VP-21) op 1 Julie 1939.
Opnuut aangewese Patrol Squadron ONE (VP-1) op 30 Julie 1940.
Opnuut aangewese patrollie-eskader EEN HONDERD EEN (VP-101) op 3 Desember 1940.
Opnuut aangewese Patroll Bombing Squadron TWINTIGNEGEN (VPB-29) op 1 Oktober 1944.
Gestaak op 20 Junie 1945.
Die eskader -kentekens is op 18 September 1934 amptelik deur CNO goedgekeur. Patrollieskader Ene het die olifant vir sy verteenwoordiger aangeneem, aangesien die dier altyd bekend was vir sy uithouvermoë en geduld. Die olifant van VP-1 het op 'n wolk gestaan ​​met een oog wat neergedaal het na 'n teiken, 'n bom wat veilig by sy kattebak vasgehou was en wag op die regte tyd om 'n fout te laat val. Die olifant is gebruik omdat dit dieselfde relatiewe posisie in die diereryk beklee as wat die patrollie -seevliegtuig gedoen het ten opsigte van ander vlootvliegtuie, byvoorbeeld swaardiens. Die bom was die primêre bewapening van seevliegtuie van daardie tydperk. Die wolk dui groot hoogte aan. Kleure: olifant, grys met swart buitelyn en merke oog en slagtande, wit bom, swart met wit merke wolk, wit omlyn in swart agtergrond, koningsblou en sirkel, rooi. Dieselfde kentekens is gebruik tydens opeenvolgende veranderinge in die aanwysing van die eskader tot die afskaffing van VPB-29 in 1945.
Bynaam: Geen op rekord nie.
(Die eskadergeskiedenis van 15 Augustus 1928 tot die Tweede Wêreldoorlog is verwyder, nie van toepassing op hierdie webwerf nie.)
1 Julie 1939: VP-1 is herontwerp Patrol Squadron 21 en toegewys aan die Asiatic Fleet, en word die kern vir die nuutgestigte Patrol Wing 10 by Cavite Naval Base, Luzon, Filippyne.
7 Desember 1941: VP-101 is op 'n oorlogsberig geplaas nadat hulle nuus ontvang het van die aanval op Pearl Harbor, Hawaii, en oorlogspatrollies het begin.
14 Desember 1941: PatWing-10 is verplaas van die verwoeste Cavite-vlootbasis by Luzon na Balikpapan in 'n poging om vooruit te gaan op die opkomende Japanse magte.
23 Desember 1941: VP-102 is saamgevoeg met VP-101 om die eskaders en#146 afnemende bates in vliegtuie, bemannings en materiaal te kombineer. Op die 25ste is VP-101 verplaas na Ambon, N.E.I.
27 Desember 1941: Ses van die eskader PBY-4 Catalinas van die eskader, onder leiding van luitenant Burden R. Hastings, het vroegoggend 'n aanval op Jolo in die sentrale Filippyne uitgevoer. Vyandvliegtuie en AA -vuur het die formasie opgebreek voordat 'n bomaanval uitgevoer kon word. Vaandel Elwin L. Christman en sy bemanning het alleen deurgeloop en op 'n vyandelike vaartuig op 'n afstand van 1000 voet geval. Die Catalina, wat erg beskadig is deur AA -brand, het aan die brand geslaan. Drie bemanningsbeamptes het gered, maar die ander het by die vliegtuig gebly totdat Christman 'n beheerde waterlanding naby die wal gemaak het. Drie bemanningslede is dood en die ander is uiteindelik gered. Lugvaartmasjinis Mate ''s Eerste klas Andrew K. Waterman was die vliegtuigkaptein en middellyfskutter op die vliegtuig. Hy het een vyandelike vliegtuig neergeskiet terwyl hy die Catalina verdedig het tydens die aanval op die skeepsvaart in die hawe, maar sodoende sterfwonde opgedoen. Vir sy moedige optrede onder skoot is Waterman postuum toegeken aan die vlootkruis. Radioman Eersteklas Robert L. Pettit het ook by sy pos vasgesteek, selfs nadat die vliegtuig, wat oorstroom is met luggas uit geperforeerde tenks, aan die brand geslaan het. Vir sy pligsgetrouheid is Pettit postuum toegeken aan die vlootkruis. Vaandel Christman het die oorlewende lede van sy bemanning na veiligheid aan die oewer van Jolo -eiland gelei. Luitenant Jack B. Dawley en die oorlewende lede van sy bemanning, wat ook onmiddellik neergeskiet is nadat hulle hul bomme neergegooi het, het by die Christman 's -groep op Jolo -eiland aangesluit. Die twee offisiere het hul bemannings na die binneland weggelei van die Japannese en uiteindelik die Amerikaanse vloothoofkwartier in Surabaya, Java, N.E.I. Vliegtuighoofmasjinismaat Donald D. Lurvey is bekroon met die vlootkruis omdat hy Ensign Cough, die tweede vlieënier van Dawley ' se vliegtuie, in 'n reddingsbaadjie gehelp en hom na die wal gelei het. Aviation Machinist 's Mate First Class Joseph Bangust het die Navy Cross postuum ontvang vir sy optrede as middellyfskutter in Dawley 's -vliegtuie en een vyandelike vliegtuig neergeskiet voordat hy dodelik gewond is deur 'n brand. Aviation Machinist 's Mate First Class Evren C. McLawhorn, die vliegtuigkaptein, het die middellyfgeweer se posisie oorgeneem nadat Bangust dodelik gewond is. Hy het sewe wonde tydens die geveg opgedoen, maar het oorleef en die Vlootkruis ontvang vir sy heldhaftigheid. Vir hul moed onder vuur en leierskap om hul bemannings deur die vyand besette gebied na veiligheid te lei, is die vaandel van die vlag, Christman en luitenant Dawley, bekroon met die vlootkruis. Luitenant Hastings, as leier van die dapper, maar onsuksesvolle staking, is later met die vlootkruis bekroon omdat hy die mag na die teikengebied gelei het in die lig van oorweldigende kans. Luitenant Hastings ' -toekenning is postuum gemaak, aangesien hy en sy manne die enigste vliegtuigbemanning was wat deur die Japannese gevang is. Hulle is deur hul gevangenes ondervra en onthoof op die paradegrond van die Jolo -garnisoen. Die vierde Catalina wat tydens die staking afgeskiet is, is beman deur luitenant Hazelton en sy bemanning. Hazelton het 'n see geland en die hele bemanning het die sinkende vliegtuig veilig in reddingsvlotte ontsnap en twee dae later deur 'n eskadervliegtuig opgetel.
16 Januarie 1942: VP-101 is beveel om Ambon te ontruim weens die teenwoordigheid van 'n naderende Japanse vloot taakmag. Bates en personeel is na Surabaya verskuif.
1 Maart 1942: Die bates van VP-22 en#146 is saamgevoeg met VP-101, wat toe beveel is om Surabaya te ontruim en na Perth, Australië, terug te trek om die verwoeste eskader te hervorm en op te knap.
7 Maart 1942: VP's 102, 21 en 22 is amptelik gestaak, terwyl die oorblywende personeel en vliegtuigbates saamgevoeg is om die oorblywende eskader, VP-101, tot volle krag te bring.
26 April 1942: 'N Wanhopige poging is aangewend om personeel te red wat andersins gedoem was om op die beleërde eiland Corregidor te vang. Twee Catalinas, wat vroeër by die VP-102 aangewys was, het 'n omseilende roete na die Filippyne teruggevlieg en omstreeks middernag van die 29ste aangekom. Meer as 30 verpleegsters is die nag onder die duisternis gevlieg.
1 Mei 1942: Die hervormde VP-101 het weer gevegspatrollies aan die kus van Australië begin, vanaf basisse by Exmouth Gulf, Pelican Point, Geraldton en Albany. Tenderondersteuning is verskaf deur Kinders (AVD 15), Reier (AVP 2) en Preston (DD 379).
9 Nov 1942 㪵 Jun 1943: By sy terugkeer na Perth, Australië, is VP-101 verdeel in drie eenhede —HEDRON, SCORON en VP-101. Bestrydingspatrollies is voortgesit vanaf Perth totdat VP-101 op 29 Junie 1943 na Brisbane, Australië, onder operasionele beheer van FAW-17 verplaas is.
1 Julie 1943: Die eerste element van VP-101 vlieg na Port Moresby, Papoea, Nieu-Guinee. Die vliegtuie was in 'n swak meganiese vorm en daar is besluit om dit te gebruik om guerrilla -vegters in die omgewing van Wewak te voorsien. Daar is geland op die Sepikrivier wat na die Yibiri -meer lei. Die vlugte het tot in Oktober 1943 voortgeduur, maar is gestaak weens die toenemende Japannese opposisie. Die guerrilla-vegters is in Desember 1943 met vliegtuie van VP-11 gered. Die tweede element van VP-101 is na die oostelike punt van Nieu-Guinee verskuif om Black Cat-operasies vanaf die watervliegtuig te begin San Pablo (AVP 30), geanker in Namoia Bay. Die Catalinas van die eskader was toegerus met ASV -radarstelle waarmee hulle op die donkerste nagte teikens kon vind. Die hoog aangeskrewe Norden -bomvaarte was waardeloos, omdat dit nie in staat was om vinnig bewegende Japannese skepe van enige hoogte te ontduik nie. In plaas daarvan is 'n lae-vlak bombarderingstaktiek uitgewerk met behulp van een voet hoogte vir elke pond bomgewig. Dus is 'n bom van 500 pond vrygelaat vanaf 'n hoogte van 500 voet wat na 'n teiken gelei het, wat slegs 'n sagte opkoms van die bomontploffing tot gevolg gehad het. Hierdie tegniek was nodig as gevolg van die gebrek aan 'n vertraging van vier tot vyf sekondes op die bomsekeringe.
1 㪴 Desember 1943: Die hoofkwartier van die VP-101-eskader is gestig op Palm Island, Australië, met voorafbase in Samarai en Port Moresby, Nieu-Guinee. Gevegspatrollies en bemanningsopleiding is gelyktydig deur die 28ste gedoen toe die eskader na Perth, Australië, teruggekeer het. By terugkeer het die eskader weer onder die operasionele beheer van FAW-10 gekom.
1 Mei 1944: VP-101 is verplaas na Samarai, Nieu-Guinee. Dumbo-missies is uitgevoer in die omgewing van die Green, Treasury en Manus-eilande en Emirau, wat onder die operasionele beheer van FAW-17 val.
1 㪨 Julie 1944: Vyf eskadervliegtuie was gebaseer op Manus, vyf op Green Island, twee by Emirau en een op Treasury Island. Op die 16de is die afdelings na die Admiraliteit -eilande en later die ketting van die Salomonseilande verplaas. Die operasies het hoofsaaklik bestaan ​​uit reddingsmissies van Dumbo om neergeslaan weermag- en vlootvliegtuie te herstel.
19 September 1944: VP-101 is deur VP-52 in die Solomons verlig en aan boord na Morotai, noord van Nieu-Guinee, verhuis Halfmaan (AVP 26). Nadat hy in Morotai gevestig het, het die eskader op 21 September as 'n Black Cat -eskader begin veg.
1 Okt 1944: VP-101 is herontwerp VPB-29. Die eskader het voortgegaan om Black Cat -missies, antisubmarine -patrollies en nagpatrollies in die omgewing van Mindanao en Tawi Tawi uit te voer.
0342 ure - 'n Japannese duikboot word uit die hawe opgemerk. Die mynveër USS Condor maak die aanvanklike waarneming. Beamptes aan boord van die vaartuig neem kennis van 'n periskoop en dra die boodskap oor aan die vernietiger USS Wyk.
0645 Ure - Met die inligting van die Condor, die Wyk soek na wat vermoedelik 'n miniatuur -sub is. Uiteindelik word die sub gevind en gesink deur die Wyk, onder bevel van luitenant William W. Outerbridge. Dit is die eerste slagoffer van Pearl Harbor.
0702 Ure - Inkomende Japannese vegters word die eerste keer waargeneem deur die weermag se Opana Mobile Radar -stasie op Oahu. Van die stasie af word 'n oproep na Fort Shafter gewaarsku oor 'n ongewone lesing op die radar, maar die operateur word aangesê om te wag totdat 'n bevelvoerder terugskakel.
0715 Ure - Admiraal man E. Kimmel word ingelig oor die Japannese mini-sub, maar aarsel om op te tree en glo dat dit nog een van die vele valse berigte van duikbote in die gebied is. Kimmel besluit om te wag vir verifikasie, een van die vele noodlottige foute wat die oggend gemaak is.
0720 Ure - Fort Shafter reageer op Opana se radarverslag. Die luitenant wat Opana bel, sê bloot vir die operateur: 'Moenie bekommerd wees daaroor nie.'
0733 Ure - Die eerste teken van Japan se voorneme om die Verenigde State te betrek, was nie die eerste bom wat neergegooi is nie. Amerikaanse kodebrekers ontsyfer 'n Japannese kode en verneem dat Japannese onderhandelaars aangeraai is om op te hou om met Amerikaanse amptenare te praat. Generaal George C. Marshall beskou dit as 'n teken van oorlog en pogings om die magte in Hawaii te waarsku. Die boodskap sou gedwing word om via kommersiële telegraaf te kommunikeer.
0753 Ure - Die Japannese bevelvoerder, Mitsuo Fuchida, beduie vir sy skip, "to ra, to ra, to ra, " wat aandui dat totale verrassing behaal is.
0755 Ure - Die eerste waarneming van Japannese vegters deur bevelvoerder Logan C. Ramsey op Ford Island. Logan het aanvanklik geglo dat dit 'n Amerikaanse vlieënier is, maar 'n vliegtuig wat laag vlieg, maar sien dat 'n bom neergegooi word. 'AIR RAID ON PEARL HARBOR X DIT IS NIE' N BORING 'word via telegraaf vanaf Ford Island gestuur. Die eerste bomme tref Wheeler en Hickam.
0810 Ure - Die USS Arizona is die eerste slagskip wat getref is. 'N Pantser-deurdringende bom blyk dodelik te wees. Meer as 1 100 bemanningslede is dood in die ontploffing.
0819 Ure - Die Arizona begin sak na die onderkant van die hawe.
Soos ons uit ooggetuieverslae en amptelike geskiedenis van die aanval geleer het, is die volgende vyf uur chaos vir die mans wat in Pearl Harbor gestasioneer is. Alhoewel hulle so hard teruggeveg het as wat hulle kon, het meer as 2 400 dienspligtiges gesterf. Dit het nie lank geduur voordat Amerika reageer het nie.
28 Desember 1941: The Day of Infamy
Ek is na die National Museum of the Pacific War in Fredricksburg, Texas (wat onlangs opgegradeer is). Redelik interessant, IMO, veral die uitstalling van die Pearl Harbor -aanvalle, waar u die aansigte en geluide van die aanvalle hoor en sien en 'n model van 'n Japannese duikboot sien.
Nimitz het oor Kimmel gesê dat dit met enigiemand kon gebeur ('n kwotasie by die museum). As enige AH ​​-lede na Texas gaan (of ooit was), kom gerus daar. Dit is 'n redelik interessante museum. Boonop het hulle 'n gebied waar hulle kan wys hoe die gevegsgebiede in die Stille Oseaan was (ek het nie genoeg tyd gehad nie, so ek het nie die toer geneem nie).
Oorweeg Short se standpunt oor lugpatrollie.
Volgens hom was geen patrollies beter as patrollies met wat hy as 'n onvoldoende aantal vliegtuie beskou het nie; daar was ook geen rede om te oorweeg dat sekere rigtings as 'n hoër prioriteit vir sulke patrollies beskou kan word as ander nie, byvoorbeeld deur op die noordweste te konsentreer omdat min vyandige vloot sou waarskynlik vanuit San Francisco nader.
Volgens hom was geen patrollies beter as patrollies met wat hy as 'n onvoldoende aantal vliegtuie beskou het nie; daar was ook geen rede om te oorweeg dat sekere rigtings vir sulke patrollies as 'n hoër prioriteit beskou kan word as ander nie, byvoorbeeld deur op die noordweste te konsentreer omdat min vyandige vloot sou waarskynlik vanuit San Francisco nader.
Hy het eintlik 'n geldige oorsaak. Oorweeg: slytasie op vliegtuie en inmenging met opleiding, om twee te noem. Hy kon nie weet dat Japan sou aanval vanaf waar Nagumo gekom het nie, en ten minste een of ander rede om 'n aanval van SW (die Marshalls) te verwag. Daar was ook duidelik verwarring (as Prange reg het) oor wie verantwoordelik was vir die vlootverdediging, dit is syne, en dit is sy misverstand van hierdie Prange wat hom in die wiele ry. Ek kan nie daarmee stry nie.
Kortom, ek dink Short het gebukkend geraak, maar ek is nie seker of hy erger (of in elk geval baie erger) as iemand in DC was nie.
Hy het eintlik 'n geldige oorsaak. Oorweeg: slytasie op vliegtuie en inmenging met opleiding, om twee te noem. Hy kon nie weet dat Japan sou aanval vanaf waar Nagumo gekom het nie, en ten minste een of ander rede om 'n aanval van SW (die Marshalls) te verwag. Daar was ook duidelik verwarring (as Prange reg het) oor wie verantwoordelik was vir die vlootverdediging, dit is syne, en dit is sy misverstand van die Prange wat hom in die wiele ry. Ek kan nie daarmee stry nie.
Kortom, ek dink Short het gebukkend geraak, maar ek is nie seker of hy nog erger (of in elk geval baie erger) as iemand in DC was nie.
Ek het nog nie die parallel oorweeg nie, maar jy het reg. Natuurlik, tussen Pearl Harbor en nou, het die VSA nie naastenby die vlak van onbevoegdheid van die roterende bevelvoerende generaals van die vroeë leër van die Potomac gehad nie.
Onthou dat ITTL USS Enterprise in Pearl Harbor vernietig is. Nie een van die ander USN -skepe met die naam het ook 'n besonder glorieryke loopbaan gehad nie.
Ek moet die stelling kwytraak.
Dit klink vir my nogal goed.
Behalwe die Enterprise -stukkie, hou ek van die tydlyn.
OK, ek was verkeerd, dit is 'n goeie rekord.
Ek kan nie so 'n uitdaging weerstaan ​​nie, ten minste nie op my eie draad nie! -)
As 'n beampte in 'n vredestyd van die tyd en met die konteks van die Amerikaanse weermag, sou daar nie van hom verwag word om te patrolleer nie. Hy sou duidelik in beheer van die hawe -verdediging wees, let op dat die weermag die Coast Artillery Command besit, sowel as die meeste van die vaste AA -verdediging.
Waarom 'n dosyn permanente batterye kusgewere, vier regimente mobiele gewere en nog vier AA -batterye inbring as daar nie 'n bedreiging was nie? As u meerderes u oor soveel vuurkrag beveel, is dit die plig van 'n beampte om na te dink hoe dit gebruik moet word.
'N Ander probleem was dat dit duidelik blyk uit gebeure in die Atlantiese Oseaan en boodskappe en waarskuwings uit Washington dat die VSA nie meer in vredestyd was nie.
As 'n weermagoffisier in oorlogstyd sou daar vanselfsprekend van hom verwag word om patrollies uit te voer - geen infanterie -regiment of bataljonbevelvoerder hoef aangesê te word om voetpatrollies uit te voer nie, so 'n nie -lugvaartagtergrond is geen verskoning nie.
So kort voor 7 Desember was dit duidelik die verantwoordelikheid vir die verdediging van die vloot, waarop hy misluk het, en duidelik verantwoordelik om te patrolleer, wat hy nie gedoen het nie. Ek dink hy het verdien om gehamer te word.
Ek kan nie so 'n uitdaging weerstaan ​​nie, ten minste nie op my eie draad nie!
Ek was reg? Eerste keer vir alles, dink ek.
As u 'n idee wil hê van hoe sielkundig disfunksionele dinge in die weermag in Hawaii was, kyk dan na die klassieke Burt Lancaster -film "From Here To Eternity" en die TV -miniserie van die 1970's "Pearl". Politiek, spoeg en poets, politiek, atletiek en politiek. Dit sou FDR en die helfte van sy kabinet nodig gehad het om 'n verrassing te ondersoek, vir 'n maand, om dinge op te breek en die beamptes en mans te laat konsentreer op hul werklike militêre pligte!
Kort was die man aan die bokant, en was 'n goeie verteenwoordiging van die Amerikaanse weermag op 12/7/41. Terwyl Kimmel besig was om voor te berei vir 'n spesiale Sondagoggend noodpersoneelvergadering, Kort was gholf speel.
Dus Kimmel was net te min geluk (omdat hy in beheer was toe dinge suid gegaan het, so hy het geval), terwyl Short dit na hom toe gekom het? Ek het geen probleem daarmee nie - om selfs onbekende redes het ek altyd gedink Kimmel is 'n ordentlike man.
Dus Kimmel was net te min geluk (omdat hy in bevel was toe dinge suid gegaan het, so hy het geval), terwyl Short dit na hom toe kom? Ek het geen probleem daarmee nie - om selfs onbekende redes het ek altyd gedink Kimmel is 'n ordentlike man.
Soos opgemerk, nie oorlogstyd nie. Boonop, as opgemerk, as DC dit afkeur of as sy maatreëls onvoldoende beskou, waarom het sy bejaardes dan nie iets gesê nie? Het hulle nie ook 'n verantwoordelikheid nie? As een van Short se afdelingsbevelvoerders nie sy pligte tot sy bevrediging uitgevoer het nie, is hy dan nie verplig om dit te sê nie? As hy dit nie doen nie, kan die div CO nie sê: "Ek het gedoen wat ek gepas geoordeel het nie?" Anders gestel: as Short slegs patrollies na gebiede gestuur het, het hy 'n aanval verwag (die Marshalls, frex) en sou die K.B., sou hy in elk geval nie net vasgenael word nie?
Miskien is die meeste op punt 'n parafrase van wat Pickett oor Gettysburg gesê het: die Japannese het iets daarmee te doen gehad. En daarom stel ek voor dat DC nie 'n val wou neem nie, so iemand anders moes. (Ek sien ook nie 'n krygsraad nie. MacArthur het nie een gekry nie, want hy sou as president gehardloop het as hy naby DC gekom het.)
Hartseer om te sê. Eintlik is dit gelukkig vir almal dat hy so min waarskuwing gekry het. Sou jy van die uitslag gehou het as hy gesorteer het en die BB's op see laat sink het?
Laat ek dus nog een voorstel: het Kimmel & amp Short die beste beskikbare bronne gebruik? Sou hulle die moeilikhede na die lees van J-19, waarin die & quotbomb plot & quot boodskap gestuur is, in detail kon verduidelik? Of om die verkeersanalise aan te dui, wat moontlik iets snaaks laat gebeur het?
Boonop die waarskuwings was nie waarskuwings wat DC verwag het dat die VSA in Pearl Harbor aangeval sou word nie. Die samesweringseuns is geneig om dit as sodanig te skilder, maar hulle waarsku eintlik dat hulle oral oral oorlog is maar Pêrelhawe. (Dit laat my ook wonder hoekom MacArthur kop gehou het tydens 'n aanval was uitdruklik verwag in die P.I. en hy het uitdruklike bevele van Marshall gehad om Rainbow uit te voer.)
Kort: Minder polities skerpsinnig en minstens so bekwaam soos MacArthur! 'N Wenkombinasie.
Ek sal die vergelyking moet steel as ek ooit weer gevra word waarom ek so 'n negatiewe mening oor MacArthur het. Nie dat daar gewoonlik baie argumente op die front is om die ooglopende redes nie.
Plaas asseblief 'n opdatering waarin u kyk
Dit is waar, maar dit is die verantwoordelikheid van 'n offisier wat die verdedigingswerk beveel om seker te maak dat dit gereed is vir gebruik, anders het dit geen nut om dit te hê nie. Dit geld veral in 'n tyd van toenemende spanning. Al die weermag -AA -batterye rondom die hawe het slegs een moontlike gebruik: om die vloot en die basis te verdedig teen 'n lugaanval.
Dit geld, of u nou die bevelvoerder van die hawe -verdediging van Los Angeles of Pearl Harbor is.
Ek verdedig nie sy bejaardes nie, die weermag het probleme van bo na onder gehad. Short was egter die senior offisier in 'n voorwaartse bevel, dit is sy plig om die toon van sy bevel te gee. Mikrobestuur van DC van veldopdragte is 'n baie slegte idee.
Hy het 'n bietjie na Kimmel oorgeskakel, en hy het sy bates in drie taakgroepe verdeel, waarvan ten minste een ten alle tye op see was. Op slegs 11 dae van die 31 in Desember moes al die BB's tegelyk in die hawe wees (vreemd genoeg is die drie BatDivs nie een per taakspan toegewys nie). Dit is een van die redes waarom hierdie TL die aanval op die 28ste het.
Terloops, ek was die afgelope week in 'n werkswinkel buite die werf, ek sal later vandag probeer opdateer.
Weet u, ek wil u graag antwoord, maar ek het die gevoel dat dit die draad kap, so ek wil almal vra: enige beswaar om 'n & quotverdediging van kort & quot -draad hier te begin en hierdie bespreking daar te kopieer?
Intussen sou my antwoord die volgende wees:
Ek stem heeltemal saam. Ek bedoel net die gewone toesighoudende dinge, waar 'n plan gestuur word vir inligting en amp/of goedkeuring as die baas dit afkeur, IMO, dit is sy plig om dit te sê. Om nie vir Short te sê wat hy daaraan moet doen nie, net dat die maatreëls nie was wat verwag is of wou word nie.
BTW, dit was 'n gebied waaroor DC verskriklik was in die hantering van Intel: beide Kimmel en Short kon 'n ontsmettende opsomming gekry het met 'n baie betroubare bron, maar niemand het daaraan gedink nie.
As TL -skrywer het ek geen beswaar teen die kaping nie. My opdaterings sal 'n rukkie baie minder gereeld wees, en ek hou daarvan om die draad aan die bokant te hê.
AA -gewere is slegs nuttig teen 'n eksterne aanval. Ditto walbatterye. Kort het twee gehad afdelings (weliswaar te sterk) om te gebruik vir veiligheid teen sabotasie. As u sabotasie verwag, is dit eintlik sinvol om u ammunisie te versprei as die saboteurs gelukkig is en u One Big Dump opblaas. Verspreide ammunisie verhoog die risiko van ongelukke, daarom word dit dikwels nie in vredestyd gedoen nie.
Weereens het Short 'n verantwoordelikheid gehad. Hy sou dieselfde verantwoordelikheid gehad het, of hy nou in die Filippyne, Hawaii of DC was: maak seker dat sy bevel so gereed is as wat dit vir oorlog kan wees. Die gevolge van mislukking wissel natuurlik: ons weet nou dat as hy dieselfde houding en optrede gehad het en in beheer was van die Washington Military District (dit is die korrekte term IIRC), niks sleg sou gebeur het nie. MacArthur het opgetree net soos Short in die Filippyne, en die VSA het die kans verloor om die Japannese 'n bloedneus te gee. Mac het daarmee weggekom omdat hy 'n volmaakte politikus en spindokter was.
'N Ander punt: as Short nie 'n AA -geweer toegeken is nie, of slegs 'n handvol ammunisie daarvoor voorsien is, sou ek hom nie verantwoordelik gehou het vir die gebrek aan IJN -vliegtuie wat neergeskiet is nie. Maar hy het die gewere gehad, en volgens wat ek gelees het, het daar geen kritieke tekorte aan ammunisie, onderdele, ens nie. Navy AA -vuur, ondanks nie meer waarskuwing as wat die weermagbatterye gekry het nie, het 'n aantal vliegtuie neergeslaan.
Die Marshals -veldtog, Deel III
Net voor die middag op die 19de, het die draers van admiraal Ozawa, nog steeds nie opgemerk nie, 'n maksimum poging tot 'n maksimum poging op groot afstand na die Amerikaanse vragmotors geloods. Tweehonderd verskillende duik- en torpedobomwerpers wat deur honderd -en -veertig vegters begelei word, is opgemerk deur 'n SBD wat terugkeer van die patrollie, wat 'n woedende kontakverslag uitgesaai het voordat dit deur 'n paar nulle afgehaal is. Vaandrig George Bush was die enigste oorlewende van sy bemanning, maar sy kontakverslag het die vloot twintig minute minute gewaarsku voordat die Japannese die eerste keer op radar verskyn het. Hanger -spanne het daarin geslaag om Hellcats betyds aangevuur, gewapen en gelanseer te kry om die Japannese direk oor die vloot te onderskep - 'n poging wat baie lewens sou red.
Die USS Enterprise het haar Hellcats omhoog as die GLB, en hulle was dus die eerste om kontak te maak. Swak koördinasie deur die Japannese het die twee-en-twintig F6F's toegelaat om deur die vegter te blaas en tussen die bomwerpers in te klim. Die nulle het ongeorganiseerd geraak, sommige het gedraai om die Enterprise -groep te volg, terwyl ander voortgegaan het om die haastig gelanseerde reservaat van die USS Hancock en USS Adams te ontmoet. Teen die tyd dat die Japannese bomwerpers hul aanvalle begin het, het Hellcats van byna elke vervoerder in TF51 by die verdediging aangesluit, saam met ses van die escort carrier USS Santee in TF55. Ongeveer dertig nulle en vyftig bomwerpers was weg.
TF 51 werk in vier effens geskeide taakgroepe TG51.1 het die grootste deel van die aanval ondergaan, terwyl ongeveer twintig IJN -bomwerpers TG51.4 (USS Iowa, New Jersey, en hul skerm) aangeval het.
TG51.1 het vlootvervoerders Lexington, Yorktown en Saratoga (II), ligte draers Wasp, Ranger en Intrepid, swaar kruisers Salt Lake City, Pensacola, Baltimore en Boston, ligte kruisers Atlanta, Denver en Mobile, en nege vernietigers. . Honderd en dertig vliegtuie val 22 skepe aan en konsentreer op die draers. Punte is deur AA -vuur verlaag, en ander na Hellcats wat hulle gevolg het, maar meer as die helfte van die aanvallers kon hul bomme en torpedo's loslaat en veertien treffers behaal.
USS Yorktown is getref deur ses bomme, twee torpedo's en een Val wat in haar vliegdek neergestort het. Daar was waarskynlik geen beter opgeleide en beslis nie meer ervare bemanning ter wêreld om slagskade te bestuur as sy nie, maar die ontploffings en brande het hulle eenvoudig oorweldig. Yorktown, aan die brand van stam tot agterstewe en balk tot balk, word beveel om 1645 laat vaar en twintig minute later wegsink en 1200 mense van haar bemanning saamneem.
Twee bomme het die Saratoga getref en haar voorste vliegdek en hysbak verwoes. Wesp is getref deur 'n enkele bom te midde van skepe wat haar vliegdek omhul en in haar hanger bars, en 'n brand begin wat meer as 'n uur geneem het om onder beheer te kom. Intrepid is getref deur 'n torpedo agter wat een motorkamer vernietig het. Pensacola is deur twee bomme getref, wat haar "B" -toring stukkend geslaan het en 'n ernstige brand agterna begin het. Ranger het 'n byna gemis wat 'n naat oopgemaak het en een bemanningslid doodgemaak het. Lexington is deur 'n paar naby-ongelukke geweek, maar het geen skade aangerig nie en het geen ongevalle aangemeld nie-die enigste van die ses draers in die groep wat ongedeerd na vore gekom het.
Honderd drie en negentig IJN-vliegtuie kon nie na hul draers terugkeer nie. Een-en-twintig Hellcats is neergeskiet, meestal onder diegene wat haastig individueel of in pare gelanseer is toe die Japannese nader kom.
The Cuero Record (Cuero, Tex.), Vol. 47, nr. 290, red. 1 Sondag 21 Desember 1941
Daaglikse koerant uit Cuero, Texas, wat plaaslike, staats- en nasionale nuus insluit, asook advertensies.
ses bladsye: ill. bladsy 27 x 21 in. Gedigitaliseer vanaf 35 mm. mikrofilm.
Hierdie koerant is deel van die versameling getiteld: Cuero Area Newspaper Collection en is deur die Cuero Public Library verskaf aan The Portal to Texas History, 'n digitale bewaarplek wat deur die UNT Libraries aangebied word. Dit is al 15 keer bekyk. Meer inligting oor hierdie kwessie kan hieronder besigtig word.
Cuero Openbare Biblioteek
Die Cuero Public Library streef daarna om geletterdheid, liefde vir lees en lewenslange geleenthede vir gaste van alle ouderdomme en kulturele en ekonomiese agtergronde te bevorder deur middel van opvoedkundige, inligtings- en ontspanningshulpbronne. Die Tocker -stigting het in 2015 gehelp om digitaliseringspogings vir die biblioteek te finansier.
Maya End Age 12-21-2012 lui 'n nuwe era van geestelike verligting uit
Maya kalender Sowel die Hopi's as die Maya's besef dat ons die einde van 'n wêreldtydperk nader. In beide gevalle profeteer die Hopi- en Maya -ouderlinge egter nie dat alles tot 'n einde sal kom nie. Dit is eerder 'n tyd van oorgang van een Wêreldtydperk na 'n ander. Die boodskap wat hulle gee, handel oor ons keuse van hoe ons die toekoms vorentoe gaan. Deur deur te gaan met óf weerstand óf aanvaarding, sal dit bepaal of die oorgang sal plaasvind met katastrofiese veranderinge of geleidelik vrede en kalmte. Dieselfde tema kan gevind word in die profesieë van baie ander inheemse Amerikaanse visioenarisse van Black Elk tot Sun Bear. & Rdquo & mdash Joseph Robert Jochmans
& ldquoAn Apocalypse (Grieks: 'opheffing van die sluier' of 'openbaring') is 'n openbaarmaking van iets wat vir die meerderheid van die mensdom weggesteek is in 'n era wat oorheers word deur valsheid en wanopvatting, dit wil sê die sluier wat opgehef moet word. & rdquo & mdash Wikipedia
Was die Parakleet (Shakti) 1923-2011 of duisende jare gelede gestuur om te onderrig, didasko (14:26), herinner u daaraan, hypomimnesko (14:26), getuig, martyro (15:26), bewys verkeerd, elencho (16: 8), lei na die waarheid, hodego (16:13), spreek, laleo (16:13), en verklaar, anangello (16:13, 14, 15) die volledige en volledige boodskap van Jesus, en bemagtig gelowiges en wat dit ontvang (lambano), sien (teoreo), en weet (ginosko) Haar & mdashto herleef hulself en ander?
Die verskynsel in 2012 was 'n reeks eskatologiese oortuigings dat rampspoedige of transformerende gebeure ongeveer 21 Desember 2012 sou plaasvind.       Hierdie datum is beskou as die einddatum van 'n 5,126 jaar lange siklus in die Mesoamerikaanse langtellingkalender , en as sodanig het die Maya-feeste op 21 Desember 2012 in die lande wat deel was van die die Maya -ryk (Mexiko, Guatemala, Honduras en El Salvador), met die belangrikste gebeurtenisse by Chichen Itzá in Mexiko, en Tikal in Guatemala.   
Op hierdie datum is verskillende astronomiese belynings en numerologiese formules voorgestel, alles ondubbelsinnig verwerp deur hoofstroomwetenskap. Volgens 'n New Age -interpretasie was die datum die begin van 'n tydperk waarin die aarde en sy inwoners 'n positiewe fisiese of geestelike transformasie sou ondergaan, en dat 21 Desember 2012 die begin van 'n nuwe era sou wees.  "
Wikipedia (Ontsluit. 27 Februarie 2013)
1. Robert K. Sitler (Februarie 2006). & RdquoThe 2012 Phenomenon: New Age Appropriation of an Ancient Maya Calendar. & Rdquo Novo Religio: the Journal of Alternative and Emergent Religions (Berkeley: University of California Press)
2. Sacha Defesche (2007). & Rdquo'The 2012 Phenomenon ': 'n Historiese en tipologiese benadering tot 'n moderne apokaliptiese mitologie. & Rdquo skepsis. Besoek op 29 April 2011.
3. G. Jeffrey MacDonald (27 Maart 2007). & Rdquo Voorspel Maya -kalender die apokalips van 2012?. & Rdquo USA Today. Besoek op 14 Oktober 2009.
7. & ldquo2012 Maya Calendar Mystery and Math, Surviving Yucatan. & Rdquo Yucalandia.com. Besoek op 25 Desember 2012.
8. & ldquo Miles llegan a Chichen Itzá con la esperanza de una nueva era mejor [Duisende kom na Chichen Itzá met die hoop op 'n nuwe beter era] "(in Spaans). La Nación (Costa Rica). Agence France-Presse. 21 Desember 2012. Ontvang 22 Desember 2012.
9. Randal C. Archibold (21 Desember 2012). & RdquoAs Doomsday Flops, Rites in Ruins of Mayan Empire. & Rdquo The New York Times. Besoek op 22 Desember 2012.
10. Mark Stephenson (2012). & RdquoEnd Of The World 2012? Nog nie net nie. & Rdquo Huffington Post. Besoek op 22 Desember 2012.
11. Benjamin Anastas (1 Julie 2007). & RdquoThe Final Days "(aanlyn weergegee, by KSU). The New York Times Magazine (New York: The New York Times Company): Afdeling 6, p. 48. Ontsluit 18 Mei 2009.
Deur BENJAMIN ANASTAS 1 JULIE 2007
& ldquoLig en duisternis & mdash hemelse magte en 'n verdorwe aarde & mdash is die tweeling -enjins van - apokaliptiese bewegings. Vir Christene wat wag op wegraping of Sjiïete wat die dae tel totdat die twaalfde imam verskyn, is die beproewings en ongeregtighede van die bekende wêreld 'n voorspel vir die paradys wat ons ons kan voorstel, maar nog nie kan bereik nie. Te oordeel na die groot aantal voorspelde einddatums wat gekom en gegaan het sonder dat die basuine blaas en engele instorm, is ons 'n volk ongeduldig om te sien hoe ons wêreld verlos word deur katastrofe & mdash en ons is altyd verkeerd.Gnostici voorspel die dreigende koms van God se koninkryk so vroeg as wat die eerste eeu Christene in Europa heidense gebiede in die noorde aangeval het om voor te berei vir die einde van die wêreld in die eerste millennium wat die Shakers geglo het dat die wêreld in 1792 sou eindig, daar was 'n "Groot teleurstelling "onder volgelinge van die Baptiste -prediker William Miller toe Jesus nie op 22 Oktober 1844 na New York teruggekeer het nie. Die Getuies van Jehovah was veral wonderbaar met profetiese einddatums: 1914, 1915, 1918, 1920, 1925, 1941, 1975 en 1994. Enige godsdienstige beweging met 'n eindtydse profesie sal beslis volgelinge lok, ongeag hoe manies of waansinnig (sien die tak Davidians). Vir diegene wat aanlyn wil gaan en die jongste nuus oor die slegte nuus wil kry, is daar 'n kernoordeelklok en 'n wegrapingsindeks. As u onthou dat u deur Y2K geleef het, was dit nog 'n duisendjarige oomblik, behalwe dat ons rekenaarstelsels verlos is deur dieselfde kode -skrywers wat dit in die eerste plek beskadig het.
Wie droom van die apokalips? Waarom droom hulle daarvan? Peilings dui aan dat tot 50 persent van die Amerikaners meen dat die Boek van Openbaring 'n ware, profetiese dokument is, wat beteken dat hulle ten volle verwag dat die voorspellings van "Wegraping", "Verdrukking" en "Armageddon" vervul sal word. Daar is 'n paradoks ingebou in eindtydse teologieë dat dreigende ramp dikwels troos bring volgens Paul S. Boyer, 'n gesag oor profesie-geloof in die Amerikaanse kultuur en 'n emeritus-professor in geskiedenis aan die Universiteit van Wisconsin in Madison, die apokalips is 'n 'n aantreklike idee omdat dit redding beloof aan 'n uitgesoekte groep en almal wat geheime kennis en kennis deel en 'n wêreld wat verlos en verlos is van die bose. "Die Utopiese droom is 'n groot deel van die Westerse tradisie," het Boyer aan my gesê, "beide die godsdienstige en die sekulêre vorm. net so waar in die New Age, soos in enige ander tyd. Gerugte van wêreldwye krisis, die wantroue van institusionele gesag, die beskikbaarheid van esoteriese lore, die bestaan ​​van individue wat tot abstrakte numeriese skemas getrek word, die drang om angs te versag met drome van sosiale transformasie en mdash waar hierdie elemente ook al bestaan, sal apokaliptiese denke waarskynlik floreer. & rdquo
New York Times, 1 Julie 2007
Shri Mataji Nirmala Devi & ldquoEk buig voor al die soekers van die waarheid. Ek het lank terug na San Diego gekom en ek is baie bly om hierheen terug te kom. As ons oor waarheid praat, moet ons verstaan ​​dat die waarheid nie is wat ons deur ons geestelike projeksies verstaan ​​nie. Die geestelike projeksies gee ons meestal illusies. Daar is geen werklikheid agter hulle nie. Waarheid is 'n ervaring van die sentrale senuweestelsel. As dit byvoorbeeld koud is, kan ek dit voel, is dit koud. Selfs as 'n kind daaraan raak, kan dit voel, dit is koud. As dit warm is, kan ons voel dat dit warm is op die sentrale senuweestelsel. Op dieselfde manier moet die waarheid op die sentrale senuweestelsel bekend wees, nie deur verstandelike projeksies nie. Terwyl ons op geestelike projeksies leef, kom sommige mense oor die waarheid, maar ons dink dat hy die man is wat op die waarheid staan. Hy verteenwoordig die waarheid. Iemand praat oor deernis - ons glo dat hy baie deernisvol is en dat hy baie vreedsaam is. Maar deernis spreek nie, dit is stil, dit tree op, dit werk.
'N Mens moet dus verstaan ​​dat om die waarheid te bereik, om die werklikheid te bereik, jy die versperring van geestelike aktiwiteit moet oorsteek. Tensy dit moeilik sal wees om mense te besef, totdat u hierdie eenvoudige punt verstaan. Dit is die basiese probleem in die westerse lande dat hulle dink dat hulle waarheid kan bedink deur hul geestelike projeksies, en daarom het hulle baie soorte waarhede. So, hoe bereik ons ​​dit? Hoe dink ons ​​dit? Wat is die weg? Hoe het ons mense geword van amoeba? Wetenskaplikes moet hierdie vraag stel: "Hoe het ons geword en waarom het ons geword? Wat was die doel? Waarom werk die natuur so hard om ons mense te maak? Is daar 'n doel van ons lewe? Ons het nie ons doel bereik nie. Is nog iets in oorgang. & rdquo
Openbare program 1 in San Diego 1985: Geestelike projeksies gee ons illusies en mdash 29 Mei 1985
& ldquoAll is voorspel deur die wiskundige siklusse van die Maya -kalenders. Dit sal verander, alles sal verander. Maya Day-keepers beskou die datum van 21 Desember 2012 as 'n wedergeboorte, die begin van die World of the Fifth Sun. Dit sal die begin wees van 'n nuwe era wat voortspruit uit en aangedui word deur die sonmeridiaan wat die galaktiese ewenaar oorsteek en die aarde in lyn is met die middelpunt van die sterrestelsel.
By sonsopkoms op 21 Desember 2012 kom die son vir die eerste keer in 26 000 jaar op om die kruising van die Melkweg en die vlak van die ekliptika te verbind. Hierdie kosmiese kruis word beskou as 'n verpersoonliking van die Heilige Boom, Die Boom van die Lewe, 'n boom wat in al die wêreld se geestelike tradisies onthou word. & Rdquo
(Ontsluit. Www.seri-worldwide.org 22 Februarie 2013)
& ldquoBIG SUR, Kalifornië ou Maya's, wat in Junie regstreeks tussen die son en die aarde deurgegaan het, het die kragte daarbuite die terugkeer van Kukulkan, die slanggod, en die begin van 'n nuwe era van geestelike verligting in 2012 aangekondig.
'Die kosmos praat met ons en ons moet luister,' het die sjamaan, Miguel Angel Vergara, gesê. 'Kukulkan skyn in die oneindige. Kukulkan is die heilige energie wat in elke atoom klop. Kukulkan is die geveerde slang wat vir ewig in jou hart lewe. '
'U het die idee dat die einde van die wêreld 'n kommersiële projek is,' het Mikhail Degtyaryov aan die koerant Izvestiya gesê. 'Kyk net hoeveel bedrieërs probeer om geld te verdien uit hierdie aangeleentheid, vanaf die pseudo-towenaars en eindig met mense wat kruideniersware en ander rantsoene verkoop.'
New York Times (1 Desember 2012)
Apokalips is 'n openbaarmaking van iets wat vir die meerderheid van die mensdom weggesteek is in 'n era wat oorheers word deur valsheid en wanopvatting, dit wil sê die sluier wat gelig moet word. & rdquo (Wikipedia) Die woord is afgelei van die Grieks apokalupsis'n term wat toegepas word op openbaring of openbaarmaking, op sekere bevoorregte persone, van wat reeds bestaan, alhoewel dit tot dusver verborge was, of net onvolmaak bekend was.
Die Gees/Parakleet sal die verlede in herinnering bring, maar die Gees/Parakleet sal die stem wees van die verheerlikte Jesus wat in nuwe situasies in die hede leer. Hierdie nuwe lering sal egter in die Jesus van die verlede geanker word, omdat die Gees/Parakleet opnuut namens Jesus sal spreek. Dit is hierdie aanspraak op toegang tot nuwe onderrig wat binne die Johannese gemeenskappe problematies geword het. & Rdquo (Rush 2009, 23)
In die Thomas -evangelie word Jesus voorgestel as 'n geestelike gids wie se woorde (as dit reg verstaan ​​word) die ewige lewe bring (sê 1). Lesers van hierdie gesegdes word aangeraai om aan te hou soek totdat hulle agterkom wat hulle in staat sal stel om heersers van hul eie lewens te word (Spreuke 2) en sodoende hulself te ken (Gesegde 3) en hul erfenis om kinders van 'die lewende Vader' te wees ( Sê 3). Hierdie doelwitte word aangebied in die beeld van 'die Koninkryk binnegaan' deur die metodiek van insig wat verder gaan as dualiteit. (Sê 22). Die Evangelie van Thomas toon min of geen kommer oor ortodokse godsdienstige konsepte en leerstellings.
Die Evangelie van Thomas beklemtoon direkte en ongemiddelde ervaring. In Thomas wat 108 sê, sê Jesus: 'Elkeen wat uit my mond drink, sal word soos ek is, ek sal daardie persoon word, en die verborge dinge sal aan hom geopenbaar word.' Verder is redding persoonlik en vind dit deur geestelike (sielkundige) introspeksie. In Thomas sê 70, sê Jesus: 'As u voortbring wat binne -in u is, sal dit wat u het, u red. As jy dit nie uitbring nie, sal dit wat jy nie het nie, jou doodmaak. ' As sodanig is hierdie vorm van redding eienaardig en sonder letterlike verduideliking, tensy dit gelees word vanuit 'n sielkundige perspektief wat verband hou met Self versus ego. In Thomas sê 3, sê Jesus,
. die koninkryk van God is binne -in jou, en dit is buite jou. As julle julleself leer ken, sal julle bekend word en sal julle besef dat julle die seuns van die lewende Vader is. Maar as julle julleself nie ken nie, woon julle in armoede, en dit is julle wat die armoede is."
Wikipedia (Ontsluit 2011 24 April)
Definisies van ongemiddeld
"1. [adj] - sonder die tussenposisie van ander agentskappe of voorwaardes
Aanhalings - Voorbeeld gebruik van die woord ongemiddeld
1. ongemiddelde verhoudings tussen God en die mens "
"ongemiddeld - sonder ingrypende persone, agente, voorwaardes"
"nie bemiddel nie: nie deur 'n tussenliggende agentskap gekommunikeer of getransformeer nie"
2. 2012: DIE MAYAANSE PROFESIE VERDUIDELIK
Alhoewel baie films en boeke beweer dat die Maya se voorspelling in 2012 gaan gebeur, sê die ou Maya's verbasend min oor wat eintlik aan die einde van die kalender sal gebeur. In hierdie gids kyk ons ​​na die katun -profesieë en wat dit openbaar.
Die Maya -profesie in 'n neutedop
Daar is twee kante van hierdie muntstuk. Aan die een kant gaan ons deur 'n moeilike tyd wat in 2012 lei. Hierdie probleme is die gevolg van ons eie disharmonie van gees. Regerings en godsdienste sal ons in die steek laat. (aanhou)
3. DIE PROFESIE VAN DIE OPKOMSTE VAN 'N HOOGSTE WEES
Sou hy sou terugkeer uit die weste en ons verenig oor ons huidige ongelukkige lot! Dit is die vervulling van die profesieë van Katun 5 Ahua. . God gee dat daar 'n Verlosser uit ons verdrukking kan kom, wat ons gebede in Katun 1 Ahua sal verhoor !!
Die profesie van die terugkeer van 'n opperste leraar of wese spreek van Quetzalcoat, wat by die Maya bekend staan ​​as Kukulcan. Daar is egter 'n groeiende oortuiging dat dit. (aanhou)
4. "Adi Shakti is die groot Moeder. Om die Goue Eeu in hierdie inkarnasie te begin, is haar naam Sri Mataji Nirmala Devi. & Rdquo
& ldquoDie Adi Shakti is die groot ma. Sy inkarneer ook in haar eie reg (soos Sri Durga 1000 jaar gelede) of in een van haar vele aspekte. Sy het byvoorbeeld geïnkarneer in haar Moeder -aspek as Die Moeder van Christus (Maria) * in haar vrou -aspek as Sri Sita in die geval van Sri Rama en Sri Radha, die vrou van Sri Krishna. Sy was die suster (Nanaki) van die. Guru Nanak. Vandag leef haar mees volledige inkarnasie op aarde om die Goue Eeu te begin in hierdie inkarnasie, haar naam is Sri Mataji Nirmala Devi. (ibid.)
Die Advent brei ook uit oor die verskillende maniere waarop Sri Mataji. (aanhou)
5. Die Paraclete (Kukulkan/Quetzalcoatl) en die "massale Kundalini-ontwaking wat globale selfverwesenlikings vir die mensdom tot stand bring. & Rdquo
21 Maart 1923 en mdash 23 Februarie 2011
Christen van geboorte, Hindoe van
huwelik, en Parakleet by diens.
"Die Parakleet verteenwoordig direkte,
intieme goddelike ingryping,
ondersteun en onderrig
gelowiges en daag die
wêreld, soos Jesus gedoen het. & rdquo "The
Parakleet kan nie ontvang word deur
die wêreld (14:17), as Jesus
homself verwerp (5:43 12:48
15: 18-20). Die wêreld wat dit doen
ken die Parakleet nie (14:17)
het Jesus nie geken nie (16:13). & rdquo
Daniel B. Stevick, Jesus en syne
Eie, 2011, pp. 290 en 292
& ldquoRudolf Bultmann. noem die koms van die Verlosser ( Parakleet ) 'n 'eskatologiese gebeurtenis', 'die keerpunt van die eeue'. & rdquo & mdash George Eldon Ladd
& ldquoDie reaksie van die wêreld op die Parakleet sal baie dieselfde wees as wat die wêreld se reaksie op Jesus was. & rdquo & mdash Berard L. Marthaler
& ldquoMaar sy & mdashthe Spirit, die Parakleet . & mdash sal jou alles leer. & rdquo & mdash Danny Mahar
& ldquoDie funksies van die Parakleet in verse 13-15 uiteengesit. is alles openhartig en vrymoedig in die hoogste mate. & rdquo & mdash David Fleer
& ldquoHulle sal bevoorreg wees om die Parakleet , soos hulle Jesus geken het (14: 7, 9, 17). Die Gees sal binne die dissipels wees en sal by hulle bly. & Rdquo & mdash Robert Creech
Die Parakleet "Uiterlik beteken dat sonde, geregtigheid en oordeel geopenbaar sal word. & Rdquo & mdash Georg Strecker
& ldquoOm die aanwesigheid van die Parakleet in die lewe van die gelowige. (aanhou)
6. "Die kundalini is die essensie van die godin. Die godin is die bron en die krag van die lewe, elkeen het die vroulike van binne en moet dit omhels en dit dan loslaat om bevryding te bewerkstellig. & Rdquo
In die Middeleeue is daar 'n uiteindelike vroulike ghoeroe in 'n klassieke teks: die godin. Dit is sy, nie 'n vrou of 'n heilige nie, wat die openbare rol van onderwyser aanneem en die hele mensdom kan onderrig, wat die perspektief is wat in die Devi Gita. die hoogtepunt van vroeëre verhale van die godin wat gevind word in die puraniese mitologiese verhale en in vroeë tantriese tekste, juis omdat die Devi Gita verhoog die godin tot die hoogste opperheerser. In die Devi Gita, die opperste kosmiese krag is ondubbelsinnig vroulik: sy is 'n pragtige godin, haar krag is die vroulike shakti, en sy is nie gekoppel aan 'n manlike god nie. (aanhou)
7. Tempel van Kukulkan (Serpent God of Kundalini)
& ldquoQuetzalcoatl het die ou mense al die nodige vaardighede geleer om hul beskawing te bevorder, van wiskunde en wetenskap tot landbou en sterrekunde, sowel as die beroemde Maya -kalenderformules wat voorspel dat die einde van die wêreld op 21 Desember 2012 sal wees. Hy het die mense geleer leef in vrede en verdwyn daarna. aanhou )
8. "Groot slangheuwel kan beskou word as 'n goue draad wat deur al die groot godsdienstige stelsels van die wêreld loop en moontlik as 'n sleutel tot hul geheime funksioneer" & mdash Ross Mamilton
(Lugfoto) Die Groot Slangheuwel is geklassifiseer met 'n groot versameling Noord -Amerikaanse prehistoriese erdheuwels wat strek van die ooskus tot by die Mississippi en verder. Hierdie besondere werk word egter onderskei van die ontelbare ander heuwels en erdstrukture in die oostelike Verenigde State deurdat die ontwerp daarvan 'n tydperk van ongeveer 5000 jaar gelede kan dateer. Slegs Watson Brake, 'n groep heuwels in Louisiana wat in die laaste dekade van die twintigste eeu ontdek is, kan teen sy oudheid meeding. Maar my kennis strek, in die Amerikas is niks in vergelyking met die Slangheuwel in terme van die presiese astronomiese, rekenkundige nie. ( aanhou )
9. "Die opgerolde slang word teruggebring na haar oorspronklike huis aan die voet van die ruggraat en herskep 'n nuwe liggaam wat die praktisyn as goddelik ervaar"
Fisiese beliggaming word gevolglik as 'n uitstekende geleentheid vir geestelike groei beskou, eerder as 'n ongelukkige penarie wat onttrekking van, of ten minste onverskilligheid, tot die materiële en sensuele gebied vereis.
So 'n benadering tot geestelike ontwikkeling word vergestalt in die beroemde Tantriese dissipline van die Serpentine Yoga (Kundalini Yoga), wat die praktisyn se eie liggaam as die belangrikste middel tot bevryding gebruik. Deur die kosmiese en bevrydende energie te konsentreer en te rig wat manifestasies is van die opgerolde slanggodin (Kundalini) binne. ( aanhou )
10. "Sy is die universele, kosmiese energie wat bekend staan ​​as Sakti, en die psigofisiese, leidende krag wat aangewys word as die Kundalini (Slangkrag) inwoner in elke individu"
Die Devi Gita, of Song of the Goddess, bied 'n wonderlike visie van die heelal wat geskep, deurdring en beskerm word deur 'n uiters kragtige, alwetende en volkome deernisvolle goddelike vrou. Sy is Mahadevi of die Groot Godin, bekend aan haar mees toegewyde volgelinge as die gunstige Moeder van die Wêreld (jagad-ambika, jagan-matr). Anders as die wreedaardige en gruwelike Hindoe-godinne soos Kali en Durga, is die Wêreldmoeder van die Devi Gita goedaardig en mooi, hoewel sommige van haar mindere manifestasies vreesaanjaende vorme kan aanneem. En anders as ander weldadige goddelikhede soos Parvati en Laksmi, is sy onderhewig aan geen manlike geslag nie. ( aanhou )
11. Voorspellings oor die Geestelike Moeder
In 'n boek gepubliseer in 1887 met die titel "The Mystery of the Ages" deur Marie, gravin van Caithness (Bladsy 316-317) verskyn die volgende voorspelling:-"Aan die begin van die volgende eeu word algemeen beskou dat die volgende Goddelike inkarnasie was op die punt om na die aarde te kom en sou vroulik wees, die koms van Goddelike wysheid, of Theo-Sophia, en dat die huidige era die tyd sou wees om alles wat van die begin af geheim gehou is, bekend te maak. & rdquo
Dit is 'n uittreksel uit die Nadigranth wat deur Shantaram Athvale saamgestel is. Die Nadigranth is oorspronklik geskryf. aanhou )
12. Horoskoop van Shri Mataji Nirmala Devi & mdashby Lalit Bhandari
(gegee tydens Tour of Australia & mdash22 Oktober 1991)
Die Parakleet Shri Mataji Shri Ganeshaya Namah, ek soek die seën van Lord Shri Ganesha.
By die vergelykende studie en ontleding van horoskope van verskillende goddelike persoonlikhede is 'n baie aangename en verstommende waarneming gemaak. Hierdie studie is breedvoerig beskryf met 'n spesifieke analise van die horoscoop van Shri Mataji Nirmala Devi. Die goddelike persoonlikhede wat bestudeer is, is Lord Krishna, Lord Buddha, Lord Christ, profeet Mohammed, Guru Nanak Dev, Shri Chaitanya Maha-Prabhu, Adi Shankarancharya en Shri Mataji Nirmala Devi. Die data oor die horoskope vir alle ander word geneem. ( aanhou )
Vrywaring: Ons materiaal kan gekopieer, gedruk en versprei word deur na hierdie webwerf te verwys. Hierdie webwerf bevat ook materiaal met kopiereg, waarvan die gebruik nie altyd spesifiek deur die eienaar van die outeursreg gemagtig is nie. Ons stel hierdie materiaal aan ons lesers beskikbaar onder die opvoedings- en navorsingsbepalings van "billike gebruik" in 'n poging om die vryheid van ondersoek te bevorder vir 'n beter begrip van godsdienstige, geestelike en intergeloofsake. Die materiaal op hierdie webwerf word versprei sonder wins. As u materiaal met kopiereg wil gebruik vir ander doeleindes as 'billike gebruik', moet u toestemming van die outeursregteienaar versoek.
Vandag bekend as Ninoy Aquino -lughawe (NAA) of Manila -lughawe in die National Capital Region (NCR).
Gebou deur die Amerikaanse weermag met twee parallelle aanloopbane wat ongeveer noordwes na suidoos gerig is met taxibaan, hangers en geboue. Gebruik deur die Far East Air Force (FEAF) agtervolgingsvliegtuie (vegters), insluitend P-26's, P-35's en later P-40 Warhawk vegvliegtuie.
Op 8 Desember 1941 het P-40 Warhawks van Nichols Field opgestyg om vyandelike vliegtuie wat op radar by Iba opgemerk is, te onderskep, maar kon nie kontak maak nie. Die middag het die P-40's weer van Nichols Field af gestyg om oor Bataan en Manila te patrolleer.Op 9 Desember 1941 kort na 03:00 het Japannese vliegtuie Nichols Field aangeval.
Amerikaanse eenhede gebaseer op Nichols Field (Defense of Philippines)
24ste PG, 3de BS (P-40E) Iba 9 Desember 1941-25 Desember 1941 Bataan
24ste PG, 17de PS (P-26, P-35A, P-40E laat November 1941) van die VSA laat Oktober 1940-9 Desember 1941 na Clark
24ste PG, 20ste PS (P-35, P-40) Hamilton Oktober 1940-9 Desember 1941 na Clark
24ste PG, 21ste PS (P-40E)? - 12 Desember 1941 na Del Carmon
Nadat Manila 'n "Open City" verklaar is, beset die Japannese Nichols Field en gebruik dit as 'n militêre vliegveld tydens die besetting van die Filippyne.
Op 19 Mei 1942 het die Japannese Amerikaanse krygsgevangenes (krygsgevangenes) Crosland en Erickson twee P-40 Warhawks en 'n Stearman-tweedekker van Davao-vliegveld na Nichols Field laat vlieg. Een van die P-40's is vertraag weens die landing op 'n klein landingsbaan onderweg weens slegte weer. Dit was die laaste vlug van die FEAF tydens die verdediging van die Filippyne.
Japannese eenhede gebaseer op Nichols
1021 Kokutai (G4M) gestasioneer te Nichols en Cebu
Toe die bedreiging van Amerikaanse bevryding nader kom, het die Japannese verwag dat 'n aanval op Manila uit die suide sou kom en verdediging bygevoeg op die vliegveld, insluitend lugafweergewere, pilskaste, geweerposisies en bunkers, beman deur troepe van die Japanse vloot, 3de vlootbataljon.
Gedurende Februarie 1945 is Nichols Field bevry deur Amerikaanse leërtroepe. Op die vliegveld is baie verwoeste Japannese vloot- en weermagvliegtuie gevange geneem, waaronder verskeie grotendeels ongeskonde.
J2M3 Jack Vervaardigingsnommer 3013
Op 20 Februarie 1945 grotendeels ongeskonde vasgevang
Nadat dit herstel is, is Nichols Field aangewys as die Amerikaanse weermag APO 75. Vir die res van die Stille Oseaan -oorlog, gebruik deur verskeie Amerikaanse weermaglugmagte (USAAF) eskaders, Air Transport Command (ATC) en Naval Air Transport Service (NATS). Tussen 1945-1946 was 'n NATS-afdeling van ses offisiere wat DC-3-vervoer vervoer het, op Nichols Field gebaseer.
Amerikaanse eenhede gebaseer op Nichols (bevryding)
5de BG, 31ste BS (B-24) Guiuan vliegveld omstreeks 1945
Nichols Field bly aktief as 'n militêre vliegveld bekend as Nichols Air Base. en lughawe. Na die Filippynse onafhanklikheid, hernoem die Vilamor Philippine Military Air Base.
Op 21 Augustus 1983, toe die politikus Benigno & quotNinoy & Aquino, Jr. terugkeer na die Filippyne uit sy selfopgelegde ballingskap in die Verenigde State, is hy op die lughawe vermoor. In 1988 is die lughawe deur die Republiekwet nr. 6639 herdoop tot Ninoy Aquino Internasionale Lughawe (NAIA) ter ere van hom. Nie -amptelik staan ​​die lughawe steeds bekend as Manila Internasionale Lughawe of Manila Lughawe.
Ninoy Aquino Internasionale Lughawe of Ninoy Aquino Lughawe is die primêre lughawe wat die Manila -gebied bedien, en word gebruik as 'n burgerlike hawe en militêre lughawe met twee aanloopbane. Die eerste georiënteerde 24/06 -maatstaf 12,261 'x 197' het met beton verskyn. Die tweede georiënteerde 31/13 meet 7,408 'x 148' met beton. Lughawekodes: ICAO: RPLL IATA: MNL. Die lughawe word ook gedeel deur die Philippine Air Force (PAF) vir gebruik deur militêre vliegtuie. Aangrensend is die Vilamor Philippine Military Air Base met die Philippine Air Force Museum (PAF Museum).
Handel in u ou radio !: Philco Radio – 21 Desember 1941
Nóg die vervaardiger – Philco Radio – nóg die handelaar – Davega Stores – hiervan New York Times advertensie van 21 Desember 1941 (gepubliseer twee weke na die Japannese aanval op Pearl Harbor) bestaan ​​steeds.
Maar dit is nog steeds 'n baie interessante advertensie.
Dit is veral die manier waarop die advertensiepersoneel van Philco korrek verwag het dat die behoeftes van die verdediging die beskikbaarheid en keuse van radio's vir die burgerlike mark in die onbepaalde toekoms sou beperk.
Dit is veral die manier waarop voornemende kliënte aangeraai word om hul ou radio's in te ruil, sonder om te spesifiseer wat hulle presies in ruil sal ontvang!
Dit is veral die manier waarop 'n verkoopspunt van die "AC-DC Superheterodyne Radio " die teenwoordigheid van 5 is buise. (Gedurende die sestigerjare is draagbare AM-ontvangers wat met transistors as komponente ingesluit is, 'n verkoopspunt genoem!)
Wat Philco betref, is die maatskappy in 1892 gestig as die Helois Electric Company, met die naam "Philco " in 1919. Die maatskappy het so bestaan ​​tot 1961, toe dit deur die Ford Motor Company verkry is.
Davega -winkels was 'n ketting in die metropolitaanse gebied in New York wat verbruikersgoed, toerusting, sportgoedere en klere verkoop het. Die onderneming is in 1879 gestig, teen 1954 uitgebrei tot 27 winkels en het tot April 1963 bestaan, toe dit bankrot verklaar het. (Let daarop dat van die 27 winkels hieronder, almal behalwe drie in die New York Metropolitan gebied geleë is.)
Die volledige teks van die advertensie word hieronder aangebied …
30 DAVEGA WINKELS
Koop jou Kersfees
PHILCO RADIO NOU!
Koop vroegtydig vir 'n volledige keuse en vinnige aflewering. Moontlike skaarsheid as gevolg van verdedigingsbehoeftes kan latere keuse beperk.
Volle visie -skakelaar, outomatiese volumebeheer. Supergevoelige luidspreker. 5 buise en ander funksies maak hierdie doeltreffende, kompakte radio 'n geweldige waarde.
Drie maklike maandelikse betalings. Betaal niks tot 15 Januarie nie. Geen kredietkoste vir hierdie plan nie.
Koop geen Philco Radio met die reeksnommer verwyder of vermink nie, aangesien dit die fabriekswaarborg nietig maak.
DRAAGBARE DRAAI DRAAI AC DC
Slim, liggewig Philco draagbaar vir die hele jaar deur, oral, binne en buite! Die omhulsel is bedek met nuwe beesvelkorrels met ivoorpype. Egte leer handvatsel.
Downtown - 15 Cortlandt St.
Downtown - 63 Cortlandt St.
Naby 13th St. 831 Broadway
Hotel Commodore - 111 E. 42ste St.
Empire State Bldg. - 18 W. 34ste St.
Madison Square Garden - 825 Eighth Ave.
86ste St. - 2369 Broadway
Harlem - 125 W. 125ste St.
180ste St. - 1383 St. Nicholas Ave.
Kor. 163ste St. 945 Southern Blvd.
Bronx - 31 E. Fordham Rd.
149ste St. - 2860 Third Ave.
Brooklyn - Flatbush Ave.
Brooklyn - 1304 Kings Highway
Bensonhurst - 2065 86ste St.
Brownsville - 1703 Pitkin Ave.
Jamaika-163-24 Jamaica Ave.
Astoria-31-55 Steinway St.
Spoel-39-11 Main St.
Hempstead - Hoofstraat 45
White Plains - Hoofstraat 175
Newark - 80 Park Place (Military Park Bldg.)
Jersey City - 30 Journal St.
Paterson - Hoofstraat 185
'Ek wonder soms hoe ons hier voortgaan': die Filippynse dagboek van luitenant John P. Burns, 1941-42, 21ste Pursuit-eskader.
In my navorsing in die tagtigerjare vir Doomed at the Start-die verhaal van die 24th Pursuit Group in die rampspoedige veldtog van 1941-1942-was een van my belangrikste inligtingsbronne die inskrywings in die dagboeke wat 'n aantal van die agtervolgvlieëniers. Die dagboeke was van onskatbare waarde om my insig te gee in die daaglikse gevoelens en ervarings van die jong mans wat vasgevang was in die neerdrukkende gebeure van die veldtog van vyf maande. Vir die ervarings van die vlieëniers wat aan twee van die Pursuit-eskaders toegewys is-die 21ste en 34ste-wat minder as drie weke voor die aanvanklike Japannese lugaanval op die Filippyne van 8 Desember 1941 aangekom het, is ek egter gestrem deur die gebrek aan dagboeke en moes jare na die gebeure wat hulle beleef op memoires en korrespondensie staatmaak.
In Februarie 2006, terwyl ek John Lukacs bygestaan ​​het, wat die eerste biografie van Ed Dyess voorberei het, die bevelvoerder van die 21ste Pursuit-eskader wie se krygsgevangenes en ontsnapping hom tydens die Tweede Wêreldoorlog beroemd gemaak het, het ek geleer dat John Burns-een van die 21ste Pursuit-vlieëniers-het wel 'n dagboek gehou en dat dit in die besit van sy jonger broer, dominee Richard Lee Burns, was. Dominee Burns het 'n afskrif daarvan vir Lukacs gemaak en hom toegelaat om 'n afskrif ook vir my te maak.
Hoe die dagboek in die hande van die Burns -familie beland het, was 'n verhaal op sigself. Volgens ds Burns, is dit in 1945 in 'n pakket ontvang van 'n Amerikaanse soldaat wat vroeg in Januarie 1943 besig was met die beslaglegging op Buna, Nieu -Guinee. Die soldaat het aangedui dat hy die dagboek uit die liggaam van 'n Japannese soldaat wat tydens die geveg dood is. Na sy terugkeer na die VSA aan die einde van die oorlog, kon die Amerikaanse soldaat-wie se naam nie meer onthou word nie-die Burns-familie opspoor om die dagboek terug te stuur.
Navorsing deur die skrywer dui daarop dat die Japannese soldaat lid was van die 41ste Infanterieregiment, wat op 9 Mei 1942 die Amerikaanse vliegbasis in Del Monte, Mindanao en sy satellietvelde verower het, en die Filippynse veldtog beëindig het. Die 41ste regiment is daarna aangewys vir die veldtog van Nieu -Guinee, wat in Julie 1942 aankom. Dit het sy laaste geveg in die verdediging van Buna vroeg in Januarie 1943 geveg, waarna die Japannese soldaat blykbaar vermoor is.
'N Mens wonder hoe die Japannese soldaat in besit van Burns se dagboek gekom het en waarom hy dit op sy liggaam gedra het toe hy vermoor is. Burns is dood op 'n ongeluk wat op 13 April 1942 vanaf die Dalirig -strook, Mindanao, opgestyg het en is die aand begrawe by die nabygeleë Del Monte. Dit is waarskynlik die kapelaan wat hom begrawe het-waarskynlik Joseph V. LaFleur, die kapelaan van die 19de bomgroep wat destyds in Del Monte was-het die dagboek in die woonbuurt van Burns gevind en dit bewaar vir terugkeer na die gesin as deel van sy pligte. Sy voorneme sou in die wiele gery het toe hy saam met die res van die oorgawe Amerikaanse mag in Del Monte gevange geneem is en die 'aandenking' omgedraai het op bevel van die Japannese.
Die dagboek bied 'n onskatbare dag-tot-dag verslag van die aktiwiteite van Burns vanaf sy vertrek uit die VSA op 1 November 1940 tot en met 11 April 1942, twee dae voor sy dood. Dit is die enigste kontemporêre bron wat bestaan ​​uit die aanvanklike operasies van die 21ste Pursuit -eskader en die daaropvolgende ervarings op die strandverdediging en op Bataan Field in Januarie, Februarie en Maart 1942. As ek geweet het van die bestaan ​​daarvan op die oomblik dat ek Doomed geskryf het, dit sou my 'n beter dokumentasie gegee het vir my dekking oor die operasies van die eskader.
Ter agtergrondinligting is John Patterson Burns gebore op 22 September 1917 in Mansfield, Ohio, en studeer aan Uniontown High School in 1936. In Junie 1940 studeer hy aan die Universiteit van Ohio met 'n graad in elektriese ingenieurswese en 'n kommissie. in die Infanterie van die Weermagreservaat. Burns ontvang sy vlerke van Kelly Field op 7 Februarie 1941, in die klas 41A, en vervul 'n kinderdoel. Hy is daarna aangestel by die 21ste Pursuit Squadron van die 35th Pursuit Group in Hamilton Field, Kalifornië, waar hy gedien het totdat sy eskader en die suster 34th Pursuit Squadron in Oktober 1941 beveel is om "PLUM", die kodenaam vir die Filippyne, te beveel.
In 1949 is John se lyk terug huis toe nadat dit uit die oorspronklike Del Monte -graf verwyder is. Hy word begrawe in Greenlawn Cemetery, Uniontown, Ohio.
Die middag verlaat San Francisco op die SS President Coolidge. 'N Verskriklike dag om iewers heen te gaan en nie te weet waarheen nie. Uiteindelik per boot onder die Golden Gate -brug, verdomp.
Saam met Burns is 12 ander vlieëniers van die 21ste Pursuit Squadron (onder bevel van 1st Lt. Ed Dyess) en 15 vlieëniers van die 34th Pursuit Squadron (onder 1st Lt. Sam Marett) na PLUM gestuur, saam met die aangewese manne van die twee eskaders. Die oorblywende beamptes van die twee eskaders van die 35ste Pursuit Group sou die volgende vervoer volg. Saam met die 28 Pursuiters was daar 85 beamptes en begeleidende manne van die 27ste Bomb Group (Light) aan boord, ook aan PLUM toegewys.
Water, water, oral en God hoe dit opwek. Nie siek nie, maar ek het al baie keer beter gevoel. Boot O.D. vandag, Sondag, maar jy sou dit nie weet nie.
Uiteindelik my slaap ingehaal. Nou om te lees en my brief te skryf. Die kos is geweldig goed. Ek wonder, maak hulle ons vet vir die moord? "
Die Coolidge was 'n luukse voering op die eerste keer as 'n weermagvervoer en was nog steeds toegerus met twee swembaddens, 'n gimnasium, 'n groot sondek, heerlike etes en films elke aand. (1)
Gelukkig is dit maklik om met Clark en Parcher oor die weg te kom. Ek is bang dat baie senuwees naby die breekpunt sal wees voordat ons by Manila kom.
Die junior offisiere aan boord is drie in 'n kajuit toegewys, terwyl die senior offisiere 'n stoorkamer vir hulself het. (2) Tweede Lt. Robert D. Clark was Burns se klasmaat aan die Universiteit van Ohio, 'n 41-C Kelly Field-gegradueerde, terwyl 1ste Lt. Larry Parcher die administratiewe, nie-vlieënde, beampte van die 21st Pursuit was.
Môre kom ons na Honolulu. Goddank daarvoor, ek het nooit gedink ek sal moeg word om niks te doen nie, ek kan nie slaap nie en so iets, maar hier is dit.
Vanoggend wakker geword en daar was Oahu. Het iewers op die strand 9 ure deurgebring. Ek en Clark het besluit dat dit 'n dekkende plek sal wees om op te sit. O dae by Bolinas of in die berg.
Die Coolidge het met dagbreek aangekom en almal het kort verlof gekry om die middag terug te vaar. (3)
Blackout gisteraand en van nou af. Nogal irriterend om die minste te sê. Op hierdie stadium wil ek beslis in 'n vliegtuig klim en 'n afspraak hê.
Vandag, ongeveer 3000 myl van San Francisco, ongeveer 5000 van Manila. Ons wonder nog steeds waar PLUM is. Poker is nie sleg vandag nie.
Die vlieëniers is blykbaar ingelig dat hulle na Manila gaan, maar hulle het blykbaar gedink dat PLUM 'n kodenaam is vir 'n plek in die Filippyne, nie vir die Filippyne as 'n geheel nie.
Ons het vandag die internasionale datumlyn oorgesteek. Nou weet ek nie watter dag dit is nie, of môre. Poker is goed vandag. Tyd om briewe huis toe en aan vriende te begin skryf.
Ek het 'n dag verloor, miskien sal ek dit regmaak. As die weer warm is, voel dit altyd taai. Hoor ons gaan na Guam sodat die Pierce water kan optel. Astoria, 'n ligte kruiser, die waghond.
Die president Coolidge het die president Pierce (eintlik die Hugh L. Scott, soos in Julie 1941 herdoop) en die Astoria (CA-34, eintlik 'n swaar kruiser) opgetel wat as gewapende begeleier sou dien by die vertrek uit Honolulu. (4)
Vandag briewe geskryf en gedrink, en ek het 'n baie goeie gons gekry. Om warmer te word, moet naby die ewenaar kom.
Middag vandag-halfpad van Honolulu na Manila. Het vandag vier briewe geskryf. Scott het probleme ondervind, so die afstand wat afgelê is, was redelik klein, 337 myl. Maak ons ​​laat na Manila.
Dieselfde ou goed, wat nie veel vordering maak nie. Word al hoe warmer.
Vandag was ons veronderstel om Guam te bereik, maar sal eers daar wees môreoggend. Vandag begin die derde week hiervan.
Sondag sou u dit nie weet nie, geen kerkdienste of niks nie. Word wakker buite Guam. Vlootvliegtuie patrolleer die hele tyd. Ons lê uit die hawe. Snaakse baddens ongeveer 100 myl/uur.
Beweeg weer met 'n baie goeie snit. Sal Donderdag in Manila wees. Vind uit waar PLUM dan is. Bewolk lug, gereelde reënval, reënbui.
Nog net 750 myl oor-môre is ons tussen die eilande. Het 'n amature [sic] vertoning gegaan, baie goed, een kind het gesing "Does your heart beat for me", neem my terug na Texas. Kaptein se afskeidsete.
In die San Bernardino Straits vandag-Eilande aan alle kante. Lekker om weer land te sien. Swel dag, maar bewolk op plekke. Almal voel goed.
Omstreeks 09:00 vertrek, baie warm op die boot en nie veel koeler nie, dit lyk asof almal klasmaats hier het, behalwe ek. Danksegging dag.
Die Coolidge het in Manila vasgemeer "te midde van die speel van" Dixie "deur 'n Filippynse orkes." Hulle is begroet deur ''n skare soldate, burgerlikes en wat nog meer'. (5) Daar was al geen agtervolgvlieëniers in die Filippyne wat aan Kelly Field in 41-A met Burns gegradueer het nie. Sy medepassasier, 2de Lt. Don Pagel van die 34ste Pursuit, was egter ook 'n 41-A-lid, maar studeer aan Brooks Field, nie Kelly nie.
Vanoggend by Nichols Field aangemeld en N.F. is PLUM vir die hede. Ons moet iewers in die P.I.'s wees. Ons is nie gelukkig daaroor nie.
Nichols Field was net suid van Manila, waar die 17de Pursuit tans was. Die 21ste en 34ste jaagvlieëniers het blykbaar nog steeds gedink dat PLUM 'n basis is in die Filippyne waaraan hulle toegewys word.
Ons het vandag 'n woonstel gehuur. Oulik, hoop ons is lank genoeg hier om goeie dinge daaruit te kry. Manila is 'n vreeslike vuil plek. Baie min waarde.
Het die stad bekyk en geblader. Ek kan nie sien wat die VSA is nie. sien op hierdie plek waarvoor die moeite werd is. Dit is beslis 'n byekorf.
Eskader het vandag 'n paar P-35's laat vlieg tot 40's gereed is. Môre vlieg ons, meer as 'n maand. Veld lyk verskriklik klein op die grond.
Die 21ste en 34ste kry die ou P-35A's wat deur die 24ste Pursuit Group weggegooi is toe die 3de en 17de Pursuit oorgeskakel het na 50 P-40E's wat einde September 1941 aangekom het. Dyess en Marett is in kennis gestel voordat hulle Hamilton verlaat het Voer dat 50 P-40E's by hul aankoms in die Filippyne op hulle sou wag, maar die kratte het nog nie Manila bereik nie.
Het vandag vir die eerste keer 'n P-35A gevlieg. Nie 'n slegte vliegtuig nie, maar kan baie beter wees. Sal bly wees as die P-40E's herstel word. Moet nie verdwaal in hierdie land nie.
Op hierdie dag het 'n vragskip 24 kratte P-40E's na Manilabaai gebring, die eerste deel van 'n vrag van die nuwe vliegtuig wat gestuur is vir die twee nuut aangekomte eskaders van die 35ste groep. Vyftig P-40E's is uit die produksielyn geneem om die twee eskaders toe te rus. Om die aflewering aan hul eskaders te bespoedig, was 'n paar van die 21ste en 34ste se werktuigkundiges by die Filippynse lugdepot om sy personeel te help om die skepe uit te haal en bymekaar te maak.
Nou genoeg tyd vir vlugbetaling. Môre begin ons weer met die vorming. Dinge kom goed reg. Dit moet tyd wees dat hulle ons nou kan skuif. Een week verby.
Vandag 2de Thanksgiving-halfdag af. Baie om te doen. Vandag die eerste keer by Clark Field geland-groot, maar taai.
Vorming met Dyess vandag-6 skepe in 'n lus-rof, maar lekker, die beste oefening in 'n lang tyd. Ek het vandag P-40E's gekry, vlieg waarskynlik môre.
In Doomed het ek aangedui dat die 21ste op 4 Desember sy P-40E's begin ontvang het, toe 10 berig is dat hulle afgelewer is. Burns se dagboek verskaf eerstehandse inligting dat die omset ses dae tevore was.
Vandag het ons 24 uur lank gery. waarskuwing. Te alle tye beskikbaar. Beweeg binne drie dae. Alle vliegtuie is ten volle gelaai en gelaai. Dit lyk asof dit besigheid beteken. Oproep om 9:00 p. Oefen.
Generaal -majoor Brereton het 'n bevel uitgevaardig om die FEAF op 'n 'gereedheid' waarskuwing te plaas. Die agtervolgvlieëniers, waaronder die 21ste en die 17de op Nichols Field, is op 'n uur kennis gegee om in hul gevegte P-40E's op te styg en te onderskep in die geval van 'n Japannese aanval.
Rustige dag-het naby die veld uitgetrek. Nog steeds op u hoede, het nou 9 P-40E's. 34ste vertrek vanoggend. Geen lugaanvalle nie.
Die 21ste is na Nichols Field gestuur, terwyl die 34ste na Del Carmen -veld, vyftien kilometer suid van Clark Field, gestuur is.In Doomed het ek aangedui dat die 34ste se vlieëniers op 27 November Del Carmen ingevlieg het, maar Burns se dagboek lewer eerstehandse bewyse dat hulle drie dae later aangekom het. Marett en sy vlieëniers was ongemaklik dat die 21ste al die 24 pas aangekomde P-40's ontvang het en dat hulle vir hulle moet wag totdat die volgende helfte van die aflewering opdaag. Onwillig verlaat hulle Nichols in ongeveer 12 tot 15 van die afgevuurde P-35A's, 'n vliegtuig wat hulle nog nooit gevlieg het voordat hulle in die Filippyne aangekom het nie. Ses van hulle was in die rondte toe hul vlieëniers by die nuwe operasionele veld kom land.
Geen vlieg vandag nie-spanne wat op vliegtuie werk. Om bewapening op alle vliegtuie vas te stel. Lyk ernstig. Half eskader te alle tye op hul hoede.
Die pantsers van die 21ste Pursuit was besig om die dik Cosmoline waarin die 0,50 kaliber gewere ingepak is, af te kook, en dan die gewere in die vlerke te installeer en dit te versigtig.
Lyk elke dag erger. Kol. George het ons bymekaargeroep en gesê dat dit net 'n paar dae sou duur. Hou suurstofmaskers in vliegtuie, headset, ens. Dyess laat my tans op 'n warm plek weef.
Ander bronne het voorgestel dat die ontmoeting van die vlieëniers van die 17de en 21ste Pursuit -eskader met kolonel George die oggend van 6 Desember, vier dae later, plaasgevind het. Die datum van Burns se dagboek moet egter as gesaghebbend beskou word, aangesien dit die enigste kontemporêre bron is.
Laat ons nie nou vlieg nie. Wil vliegtuie altyd gereed hê om te gaan. Slegte besigheid-hulle benodig stadige tyd en foute word verwyder. Planne verander altyd.
Het vandag 'n paar vlieëniers gehad vanaf die 17de om drie vlugte te maak. Ek het nou 'C' Flight, nie meer 'n wewer nie. Ek dink ek is bly.
Vier vlieëniers van die 17de eskader --- John Vogel, Charles Burris, Bob Krantz, en nog 'n onbekende, plus Bob Newman van die 3d Pursuit, is op die 21ste aangewys om die 18 te bereik wat nodig is vir drie vlugte. Vier dae later het Burns se vriend Bob Clark om 'n onbekende rede die "C" Flight oorgeneem, maar as 'n 41-C-gegradueerde was hy jonger as Burns.
Op 'n waarskuwing van vyftien minute vandag. Kon nie heeldag van die veld af klim nie, vertrek om 18:00. alhoewel. Alle soorte verhale in die omtrek. Gaan binnekort na San Marcilinas [sic], slegte plek word ons vertel.
Dit is die eerste verwysing wat ek ooit gesien het dat die 21ste Pursuit na die San Marcelino -veld, aan die weskus van Luzon, toegeken sou word. Die 27ste bomgroep sou ook daar aangewys word by aankoms van hul A-24's en blykbaar sou die 21ste Pursuit dit beskerm. Dit was inderdaad 'n 'slegte plek'. Die net voltooide veld het nie 'n watertoevoer nie, en het ook geen fasiliteite gehad om vliegtuie te onderhou nie. (6)
Uiteindelik in die lug gekom vandag. Stadige tyd. Vliegtuig is beslis anders met die gewere wat vol gelaai is. Steeds waaksaam. Om niks te doen nie, gaan beslis op my senuwees.
Die 21ste Pursuit het op hierdie datum nog 10 P-40E's ontvang, met nog twee wat op 8 Desember daaraan gestuur sal word.
Sondag weer, maar jy sal dit nooit weet nie. Vanoggend gevlieg. Meer stadige tyd. Wil u oefen in taktiek, skiet die gewere.
As gevolg van 'n tekort aan .50 kaliber ammunisie en meganismes vir die laai van wapens, het geen van die agtervolgende eskaders teen hierdie datum hul geweer van 0,50 kaliber afgevuur nie.
Twee waarskuwings voor daglig. Oorlog het begin. Het ongeveer 12 uur patrollie gehad. Verhuis na C.F. net voor donker. C.F. in die hel gebombardeer en terwyl ons oor N.F. Geen lugverdediging by C.F. Volledige verrassing.
Omstreeks 11:45 het Dyess 'n oproep ontvang wat hom beveel om sy eskader na Clark Field te neem. A en B vlugte het opgestyg, maar C Flight-onder leiding van Bob Clark-het weens vertragings in die motor vertraag om af te klim en kon nie die ander twee vlugte opspoor nie. Burns vlieg blykbaar met 'n A- of B -vlug eerder as sy C, om een ​​of ander onbekende rede. Terwyl Dyess A- en B -vlugte na Clark gelei het, het hy 'n radiooproep ontvang van die 24ste groepsbedrywighede om om te draai en terug te keer na die Manila -gebied, waar hy wag op Japannese bomwerpers wat uit die weste verwag word om Manila aan te val. Intussen gooi die P-40E's van Bob Clark en sy vleuelman Jimmy May-nog nie heeltemal traag nie-olie op hul voorruit en die twee was verplig om terug te keer na Nichols, met Sam Grashio wat die vlug oorgeneem het. Omdat hy nie die oproep van Group ontvang het nie, het Grashio die vier na Clark Field gelei, waar hulle die Japannese aanval op die veld wat om 12:35 begin het, raakgeloop het. A en B Flights het oor Manila-gebied gepatrolleer-net soos die drie vlugte van die 17de Pursuit-en het geen Japannese bomwerpers teëgekom nie, waarvan 'n groep-53 Bettys-Iba Field aan die weskus om 12: 40 terwyl die ander groep van 53 (Bettys en Nells) Clark gebombardeer het. (7)
Om 17:30 het die 17de en 21ste eskaders bevele ontvang om hul vliegtuie op te skuif na Clark Field, 'n aanloopbaan wat na bewering in goeie genoeg vorm was om te land. Die 21ste het sy 18 oorblywende operasionele skepe in 'n groep met die 17de Pursuits opgevlieg. Die van Joe Cole, Bob Clark, Jimmy May en Sam Grashio is agtergelaat. (8)
Afgehaal voor daglig. RD Clark vermoor by die opstyg. Verwoes ook drie ander vliegtuie. Het geen snikke gesien nie. Vlieg 7:00 uur. Geen kos, slaap of skoon klere nie, word vuil soos die hel, ook moeg en swak.
Voor daglig het Dyess sy 21ste Pursuit begin, hul missie om die verwagte landing van B-17's by Clark wat van Mindanao af kom, te dek en hul vertrek vir 'n aanval op Formosa. Blindende stof na elke opstyg van die P-40E's het veroorsaak dat Bob Clark in 'n B-17 neergestort het wat langs die veld geparkeer was, terwyl LA Coleman sy skip in 'n bomkrater verongeluk het, en Johnny McCown in bome neergestort het nadat sy enjin het op 100 voet onklaar geraak, en 'n vierde vlieënier het 'n veldlig getref en sy skip verniel. Toe geen B-17's opdaag nie, het Dyess die meeste van sy vlieëniers na Rosales gelei omdat hul gasvoorraad laag was. Burns (en ander?) Het blykbaar gedurende die dag voortgegaan om oor Clark te patrolleer.
Het om 9:00 vertrek, na Rosales en Nichols gegaan. Waarskuwing by N.F. Patrollie daar, kom net in toe Nips tref. Het nie lank gebly nie, en het uit die gas beland by die Cabanatuan -veld bedek met vate, 'n verwoeste vliegtuig.
Brandwonde en eskadergenoot, Gus Williams, het laatoggend met 'n patrollie oor Nichols Field gevlieg, en omstreeks 12:40 het daar min gas ingekom toe Zeros begin krap. Williams het daarin geslaag om te land en die aanval te ontvlug, terwyl Burns verkies het om na Maniquis Field, in Cabanatuan, 60 myl noord van Manila, te gaan. Uit brandstof het Burns nie gewag dat die Filippyne die veld van hindernisse moes opruim nie-om 'n gevreesde Japannese landing af te skrik-en deur die tromme neergestort het. Hy was ongedeerd, maar sy skip was 'n totale wrak. Dyess het na Manila gevlieg en gesien hoe die bomwerpers op die beskuldigdebank aflaai, maar sy gewere werk nie en hy beland by 'n hulpveld. Gebrek aan dokumentasie laat ons in die duister oor die aktiwiteite van die ander 21ste Pursuiters hierdie dag.
Heeldag in Cabanatuan, geen nuus van C.F. Ek was so lank sonder kos dat ek amper nie kon eet nie. Ek het uitgerus en drie briewe geskryf, nie gelukkig nie, is ek bang. Ry gerus na C.F. môre.
As gevolg van die groot verliese van P-40E's die eerste drie dae, het die hoofkantoor van USAFFE vandag die agtervolgers beveel om 'direkte gevegte te vermy', en wou hul oorblywende 22 skepe slegs tot verkenningsmissies beperk.
Aangekom C.F. betyds vir aanval-9 vliegtuie het omstreeks 2000 'direk bo-op geloop. Vreeslik om te hoor hoe bomme nader kom en niks anders as 'n gat vir beskerming nie. Geen strewe in die lug nie, red dit totdat ons meer het.
Omstreeks 10:30 vanoggend het 18 Japanese Betty -bomwerpers in twee afdelings onder die swaar bewolkte Clark Field neergedaal en hul vragte net van ongeveer 900 voet laat val. Baie van die bomme het nie afgegaan nie en is later op die dag deur sloopspanne ontplof. Dit was 'n skrikwekkende ervaring vir diegene op die veld.
Ligte strafaanval op C.F. vroeg, bomme 'n uur later. Links vir Man. Het betyds aangekom vir aanval, maar dit was op N.F. 54 skepe. Een bom val in die stad naby ons. Hulle het meestal N.F. maar het die barrio regtig skoongemaak.
Joe Cole en ander 21ste agtervolgers het tydens die aanval saam met Burns uit Clark Field aangekom. Die bomme ontbreek Nichols Field, wat een blok wes val, waar twee 3d Pursuit -vlieëniers neergevel is. Een van hulle, eerste luitenant Bob Hanson, is deur bomfragmente getref en vermoor. Baie van die bomme het op Barrio Baclaren langs die Nichols -veld geval, wat gelei het tot bloedbad onder die Filippynse inwoners.
Sondag weer. Bly op 'n katolieke skool in die stad, redelik veilig. Verskeie klopjagte gedurende die dag, geen bombardement nie. Goed om weer terug te wees by die Sqd'n. Die moreel is hoog, almal wil skepe hê en 'n kraak by die Nips.
Burns was blykbaar van die eskader geskei sedert hy op 10 Desember in Cabanatuan geland het. Die 21ste se offisiere en aangewese mans-wat by Nichols Field agtergebly het-is na die de la Salle College in die stad Manila verskuif in afwagting van nuwe bevele.
Die hele Sqd'n het vandag na -x- vertrek-'n rukkie 10 beamptes hier in M. Gebombardeerde N.F. weer vandag, baie min skade.
Dyess plus vier ander van die 21ste se vlieëniers en al die aangewese mans is per bus na 'n nuwe geheime veld geneem, sewe kilometer wes van Lubao, 'n klein dorpie 35 myl noordwes van Manila. Burns, Sam Grashio, Gus Williams en sewe ander vlieëniers het nuwe opdragte gekry vir nie-vliegaktiwiteite
Baie rustige dag-geen aanvalle gehad nie. Gerapporteer by AF Hdq. Werk gekry vir alle beamptes. Ek en Parcher doen niks anders as om te wag nie. Dit lyk asof Japs ons almal tegelyk probeer uitslaan het-misluk-nou sal ons sien.
By Lubao was Dyess en die ander besig om die veld te kamoefleer. Die beamptes en senior nie -gemeentes het in 'n huis wes van die veld gewoon, maar die aangewese mans het in 'n nipa shacks op die veld geswel.
Nog 'n stil dag-geen strooptogte nie. Het baie min gedoen, maar het by A.F. Hq. Wens seker dat ons 'n pos sou kry. Laat die laaste brief nou gememoriseer word.
Het vandag 'n klopjag gehad. Was destyds stad toe. Hulle het Nichols se lig getref.
Twee aanvalle teen die middag, het Cavite getref. Moenie dink dat baie skade aangerig is nie. Word moeg daarvoor om niks te doen nie.
Was nou 'n maand hier. Sekerlik was dit soms 'n besige tyd. Een aanval het N.F. Ek is so moeg vir dit alles, oorlog, ensovoorts dat ek kon skree. Gee alles om veilig te wees in die VSA.
Sondag maar net soos elke ander dag. Ek bederf vir iets om te doen. Ek wil nie baklei nie, net iets om my besig te hou.
Japs het vandag by die ontbyt toegeslaan, iets nuuts. Groot landingpartytjie by Lingayen. Die vloot moet slaap of nie sterk genoeg wees om hulle weg te hou nie. Of miskien 'n plan.
Die belangrikste Japannese invalsmag het geland by die Lingayen -golf, slegs 70 kilometer noord van Clark Field. In die oorblywende P-40E's van die 24th Pursuit Group, het vlieëniers van die 17th Pursuit van Clark vertrek en die Japannese transporte vol troepe bestorm, wat later op relay-mode gevolg is deur die 20ste Pursuit. Onbekend aan Burns, is die Asiatiese vloot suidwaarts teruggetrek na Nederlands -Indië, behalwe vir die 29 duikbote. Vyf is na Lingayen beveel om die invalskepe te betwis, maar slegs een het die vlak Golf binnegekom en die vervoer aangeval. (9)
Paar lugaanvalalarms, maar geen vliegtuie nie. Landingspartytjies vaar nie so goed nie. Met iets om te doen, is die dae nie so lank nie, en sensureer pos nou.
Vandag toegeval op hawegebied. Hy het begin om alle Air Corps -troepe uit hierdie omgewing te ontruim. Blaas Nichols op. Ek het kersaand deurgebring om dinge self gereed te kry. Omstreeks 11:00 vertrek.
Die personeel van die Verre Ooste se lugmag is beveel om na die Bataan -skiereiland te trek. Al die magte van MacArthur is na Bataan ontruim vir 'n laaste weerstand tot die aankoms van versterkings. Kol. Harold "Pursuit" George, hoof van die 5th Interceptor Command, neem die oorblywende deel van die FEAF oor na die opdrag van Brereton om sy hoofkwartier na Australië te neem. Ingenieurs is beveel om die aanloopbane by Nichols op te blaas en duisende liter gestoorde petrol aan die brand te steek.
Hele nag en tot middag gery. Geen kos tot die aand nie. Kan nie Sqdn kry nie. Geslaap op die grond, vuil, ens. Geseënde Kersfees! Hulle het die hel uit Manila of omgewing gebombardeer.
Ed Dyess, die vier 21ste Pursuit -vlieëniers saam met hom, en die manne van die eskader was net noordoos van die ingang van die Bataan -skiereiland en het Kersete geëet by 'n hacienda ongeveer tien kilometer van Lubao -veld saam met vlieëniers van die 20ste Pursuit -eskader wat by Clark was Field en is beveel om die vorige dag alle vliegtuie in opdrag na die geheime Lubao -veld uit te vlieg. Hulle kon dit nie vind nie, maar nadat hulle die nag by Del Carmen Field deurgebring het, het hulle dit uiteindelik Kersoggend gevind. Burns en ander 21ste agtervolgers wat aan Manila -take toegewys is, het blykbaar die eskader se gekamoefleerde veld misgeloop toe hulle Bataan binnegekom het.
Tweede dag in die oerwoud, bombardemente vir ongeveer 3 1/2 uur. Weet nie waarna hulle gesoek het nie. Nie baie het naby ons geval nie. Wens ons kon die Sqd'n vind. Word nog vuiler. Eet nou net twee keer per dag. Spandeer die dag.
Verhuis na A.F. Hq. Die res van losstaande beamptes daar. Japs het heelwat gebombardeer. Ek weet nie hoe dit in die noorde gaan nie.
Die lugmag se hoofkwartier was in 'n nuutgestigte kamp by Signal Hill in die suide van Bataan, waar vlieënde offisiere sonder huidige opdragte bymekaargekom het.
Sondag weer. Weer verhuis, nou met 3rd Pursuit Sqd'n in die berge. Swel plek. Baie vars water, uiteindelik skoon. Sal nie omgee om lank hier te bly nie.
Lt. Hank Thorne het sy 3d Pursuit Squadron hoog op die top van Mount Mariveles, aan die suidelike punt van Bataan, 2 1/2 myl van die hoofweg, verskuif. Thorne en sy manne het die primitiewe plek omskep in 'n baie gemaklike kamp, ​​wat hulle Shangri-La genoem het omdat dit so 'n pragtige plek was. Baie vlieëniers sonder toewysing van die eskaders van die 24ste groep het daar gebly.
Het vandag Corregidor hard gebombardeer. Begin van die 4de week van die oorlog. Vandag twee maande sedert ek pos ontvang het. Baie goeie gerugte in die lug, maar niks beslis nie. Die kersseisoen was anders as wat ek beplan het.
Die kampeerders van Shangri-La het vanmiddag 'n eerste Japannese bomaanval op Corregidor van 'n nabygeleë heuwel gesien. Hulle voel gefrustreerd toe hulle sien hoe die Japannese bomwerpers-weermag en vloot-onbestrede oor die eiland vlieg en hul bomme op Corregidor se Fort Mills aflaai.
Baie min bombardemente vandag. Niks anders veel nie. Nog 'n jaar begin, wonder wat dit gaan inhou. Sal waarskynlik rof wees. Dit is goed, solank ek leef en terugkeer na die Verenigde State.
Geen bombardement vandag nie. Dit lyk nie moontlik dat daar 'n oorlog aan die gang is nie. Pragtige sonsondergange, heerlike maanligaande. Dit sou 'n ander tyd 'n goeie toer wees.
Vroegoggend het kolonel George die kamp gebel om sewe van die meer senior, gevegsbestuurde agtervolgvlieëniers daar te beveel om middagete by sy hoofkwartier aan te meld. Hulle word aangestel om na Australië te gaan en P-40's wat daar aangekom het, op te haal as versterkings vir die Filippyne en terug te vlieg na Bataan. Om 15:00. hulle vlieg uit die Bataan -veld in 'n ou Beech 18 -vervoer en ry suidwaarts.
Nie 'n slegte jaar as 'n geheel, klaar met vliegskool, het Pur. Alles gereed om te trou. Opdrag aan die P.I.'s het dit opgelos, maar kon gewag het en beplan. Ek het egter nou 'n oorlog om deur te gaan. Hoop ek kan regkom. Tog sal daar van tyd tot tyd baie baklei word, miskien ken die Jappe nie my naam nie. Ek hoop.
Het berig dat 'n paar Japs in Manila was en vertrek. Weet egter nie. Stil dag. Nog steeds met die derde plek in Mts. Ek is seker mense tuis is in 'n storm en hulle is bekommerd oor ons.
'N Ander groep van vier senior Pursuit-vlieëniers, by Lubao, waaronder 40-G Ben Irvin van die 21ste Pursuit, het aangesluit by Buzz Wagner-CO van die 17de Pursuit-Jim Rowland, en Bud Sprague, voormalige operasionele beampte van die 5de interceptor Command -by Orani Field aan die hoof van Bataan vroeg vanmiddag. Net na 14:00. hulle klim op hul beuk 18 en klim na Mindanao, hul eerste stop op pad na Australië. Net soos die ander, sou hulle P-40's wat op 23 Desember in kratte uit die VSA aangekom het, in Brisbane terugvlieg.
Het vandag 'n blaaskans gekry-'n lae bewolkheid en die bomwerpers kon niks sien om te tref nie. Hulle was wel daar. Ons Sqd'n is nie ver hiervandaan nie, môre gaan ons terug. Ligte reën vanaand.
Dyess het die vorige dag bevele ontvang om die Lubao -veld, wat nou amper op die voorste linies was, te verlaat, die Japannese net 'n paar kilometer daarvandaan, in Bataan. Hy het sy nie-vlieënde personeel vroeg die aand in 'n vragmotorkonvooi na hul nuwe bivakgebied gelei, aan die suidpunt van Bataan naby Mariveles.
Weer terug met Sqd'n, 'n goeie gevoel. Het Pilar toe gery, iemand gaan vlieg. Daar is nie veel bombardemente vandag nie. Gerugte lui dat dit nie lank sal duur voordat ons 'n paar lekke kry nie.
Dyess was by Pilar Field, halfpad langs die oostelike kus van Bataan, vir 'n ontmoeting met agtervolgvlieëniers in Orani en Pilar. Kol. George het besluit om al sy afnemende aantal P-40's na die suidelike eiland Mindanao te skuif om hulle uit die weg te ruim, met die Japanners te naby. Agtien van die agtervolgers is deur Dyess gekies om die volgende dag uit te vlieg, nege van Orani Field (tien kilometer noord van Pilar) en nege van Pilar Field. Twee was van Dyess se 21ste-Joe Cole en Bob Ibold-albei om uit Pilar te vlieg.
Hulle het vandag baie gebombardeer, maar nie veel skade nie, 'n hele paar wolke het ons gehelp. Het dit vandag redelik maklik gekry, 'n seer rug. Vandag was Sondag.
Die nege Pilar -vlieëniers het soos geskeduleer na Mindanao vertrek, maar die Orani -vlieëniers onder Dyess het nuwe bevele ontvang om die Mindanao -sending te kanselleer. Hulle sou in plaas daarvan op die nuut-operasionele Bataan-veld land, ver suid van Bataan, en blykbaar uit die weg geruk. Die pilare van Pilar het nie betyds die nuwe instruksies ontvang nie.
Vandag begin die 5de week van die oorlog. 'N Hele paar vliegtuie bo -oor, maar nie baie bomme het geval nie. Het 'n goeie dag se werk gedoen, verder terugbeweeg na die heuwels.
Die Japannese Mitsubishi Ki-30 "Ann" -motorige bomwerpers het op en af ​​in Bataan gewerk en Bataan Field op hierdie datum gebombardeer.
Het op die vrot gegaan. Magtige ruwe land en dik kwas. Wees baie hard om te veg in hierdie dinge. Verdeel Sqd'n in Platoons en leer hulle infanterietaktieke. Ek het 'C' Flight-3de peloton.
Die stafhoof van MacArthur, Sutherland, het op 7 Januarie aan kolonel George gesê dat hy wil hê dat alle lugkorpsbeamptes en -manne op Bataan bly-behalwe vlieënde personeellede en diegene ter ondersteuning van vlieënde operasies-aan infanteriepligte op strandverdediging, al is dit op 'n tydelike basis. Die hoofkwartier -eskader van die 24th Pursuit Group, plus sy 3d, 21ste en 34ste eskader, word aan brig. Genl Selleck se 71ste afdeling, belas met die verdediging van die westelike sektor van Bataan. Blykbaar het Burns en die ander 21ste Pursuit -beamptes 'n dag vroeër die woord gekry. Dyess was terug met sy eskader en het toesig gehou oor die opleiding. Hy het die ingeskrewe mans in drie peloton van ongeveer vyftig man elk verdeel, met elke peloton 'n nie-vlieënde offisier van die eskader. Volgens my dokumentasie was 2de luitenant Linus Schramski in beheer van die 3de peloton, blykbaar 'n fout, gegewe Burns se eerstehandse verklaring dat hy in beheer daarvan was, omgeskakel uit sy ou C Flight.
Het Platoon vandag boontoe gebring en begin met die inf. boor. Ons gaan geweldige duur seuns wees.Het drie dae om alles onderrig te kry. Ek het vreeslik baie van hierdie goed vergeet.
Dit was inderdaad 'n duur gebruik van opgeleide personeel van die Air Corps en het nie verbasend onder baie ontevredenheid gekom nie. Nadat hy ROTC aan die Universiteit van Ohio geneem het en as 'n 2d Lt. in die infanterie aangestel het, was Burns vertroud met basiese infanterie -opleiding.
Georganiseer die 3d Plat. vandag van die 21ste A.C. Vir twee dae geen bomwerpers nie. Wonder wat gaan aan. Sekerlik 'n opwindende klomp mans in 'C' Flight and engineering.
Met die verlating van die Pilar- en Orani-velde, was alle vliegoperasies van kolonel George se klein eenheid-bestaande uit 9 P-40's, twee P-35A's en een A-27-nou uit Bataan Field. Hulle moes slegs gebruik word vir verkenningsopdragte wat deur USAFFE bestel is.
Derde dag moet geen vyandelike vliegtuie iets in die lug wees nie. Loop af na die kus op Vigia Point. Lekker land, 'n goeie 20 km gestap, baie moeg. Dit sal nie lank duur voordat ek in 'n goeie toestand is nie.
Vigia Point was aan die suidwestelike kus van Bataan, wes van Mariveles.
Het rustig geraak vandag, klere gewas en self. Paar vyandelike vliegtuie vroegoggend. Dit is beslis 'n lekker land, wens ons speel nie vir wagte nie. Sal lekkers of iets soets wil hê.
Sondag. Geen bomwerpers nie, besonderhede die meeste van die dag. Hou môre kerkdienste. Het in die aande 'n brug gespeel, ek kan nie verloor nie.
Het ongeveer 5 klm se kus beslaan. Magtig rof, uit van 10:15 tot 2:30. Hele klomp doodmoeg. R.C.A. vandag van Jean, die beste nuus sedert die oorlog begin het. Ek het beslis my siening oor dinge verander. Het my ook ongevuur gemaak.
Gister het die sesde week van die oorlog begin. Maklike dag vandag, geen bomwerpers nie. Moet aan Jean en die mense skryf, maar dit het geen nut nie, want in elk geval geen pos nie. Ek weet verseker dat ek deur hierdie gemors gaan.
Vandag 'n kort probleem, maar meestal rus. Paar bomwerpers. Alle verslae klink redelik goed.
Nog 'n maklike dag, 'n bietjie moegheid en dit is omtrent alles. 'N Paar bomwerpers vandag. Wens ons wil vliegtuie kry en aan die gang kom.
Onbekend aan Burns, die vorige dag, op versoek van die II Korps wat kla oor onbelemmerde operasies van Japannese vliegtuie oor sy troepe by die Main Line of Resistance wat die moraal benadeel, het MacArthur vlieëniers gemagtig om heropdragte te vlieg om Japannese waarnemingsvliegtuie wat hulle teëgekom het, af te skiet. . Op die 15de het vyf van die agtervolgers by Bataan Field Japannese vliegtuie oor die Abucay -gebied aangeval, tot juig van die soldate daaronder. Maar kolonel George het slegs vyf P-40E's en twee P-40B's tot sy beskikking gehad vir sulke operasies.
Maklike dag, maar heelwat vyandelike lugaktiwiteite. Die nagte word geweldig koud. Neem twee komberse om warm te bly.
Het Bagac toe gegaan. Baie rowwe, stowwerige ry. Stof langs die pad ongeveer 'n sentimeter dik. Dit hang ongeveer 15 minute in die lug. nadat 'n motor verbygery het. Baie min lugaktiwiteit.
Sondag. In 'n 'bomdoel' ingetrek. Baie minder loop om te doen. Gerugte oor Jap -vervoer nie ver nie.
Begin van die 7de week van haat. Het vandag vier 40's in die lug gesien. Sekerlik het dit goed gelyk. As hulle net een sou inbring sodat ek kon vlieg
Die vier P-40's wat Burns gesien het, het die oggend van Bataan Field af opgestyg om die landing van vier P-40's te dek wat van Mindanao na die veld teruggekeer het. Oor die voorste linies het hulle agt Japannese onder hulle, Army Ki-27 "Nate" -vegters gewaar. Hulle was in 'n geveg betrokke en het geglo dat hulle twee neergeskiet het, maar een van hulle nommer, Marshall Anderson, is neergelê en die reddingsdiens is in sy skut doodgeskiet. Hierdie gruweldaad het die Bataan Field -vlieëniers woedend gemaak.
Vandag nie veel gedoen nie, kort staptog, môre meer. Ons het almal gisteraand wakker gebly en gepraat oor die goeie tye wat ons in die Verenigde State gehad het. Dit lyk na 'n ander wêreld of 'n deinende droom.
Het die dag daaraan bestee om 'n gebied te karteer. Baie loop, baie moeg.
Dag bestee aan rekonstruksie. Bedek 'n groot gebied wat plekke vir geweer Plat uitkies. Dit sal beslis 'n rowwe land wees om in te veg. 'N Vriend het wyn gekry, sodat ons 'n partytjie gehou het.
Roep om 03:00 A. en later gisteraand. Twee klein afdelings van Japs aan ons einde van die eiland. Ons kan dit nie hê nie. Die helfte van die vierkante is nog steeds besig om hulle te jag.
Een mag van 900 Japannese onder kolonel Tsunehiro het die vorige nag met 'n landingsvaartuig begin en na die weskus van Bataan vertrek. As gevolg van onvoldoende kaarte, swaar see en aanvalle deur PT 34, het die Japannese egter geskei, een groep van 300 het by Longaskawayan Point geland en die ander ses myl noord by Quinauan Point. Die vlootbataljon en die derde agtervolging het die Longaskaway -landing teëgestaan, terwyl 260 by die Japannese in die Quinauan 260 manne van die 34ste Pursuit -eskader ontmoet is. Burns se 21ste agtervolging was in die reservaat, verder die binneland in, alhoewel 'n deel van die eskader blykbaar beveel is om op die eerste dag van die landing deel te neem aan die verset, en die aand teruggekeer na sy bivakgebied. (10)
Klere gewas en skerpskutters gejag die hele dag. Na die aand het die ete weer tot 34ste gestyg, en daarna vorentoe. Daar oornag, baie min slaap. Gewere wat die hele nag afvuur. Magtige rowwe land.
Die 200 beamptes en mans van die 21ste Pursuit, op 'n bivak naby die Biaan-rivier, is na middernag op 23/24 Januarie wakker gemaak en in busse gelaai vir die reis van sewe myl na Quinauan om die suster 34ste Pursuit, nou onder brig. Genl Clinton Pierce, wat pas Selleck vervang het as CO van die 71ste afdeling.
Vorm lyne en begin 'n druk. Werk saam met P.C. probeer om die een groep na die ander te vang toe die hel ongeveer 75 meter verder loskom. Tussen ons lyne en Japs. Masjiengeweervuur ​​is aaklig. Skerpskutters in bome. Geen slaap.
Vanoggend is die 21ste Pursuit geïntegreer met die Filippynse Constabulary en Company A van die 803ste Lugvaartingenieurs en beveel om 'n skermutseling oor die nek van die 1000 yard skiereiland tussen Quinauan en Agloloma Bays te vorm.
Redelik moeg, boodskappe gestuur en die dokter gehelp. Teen donker het die Eng ingekom, erg opgeskiet deur 'n paar Mg. nes wat ek gister raakgeloop het. Het 'n bietjie geslaap en ordentlike kos gekry, maar nie baie honger nie.
Met eie uitrusting vandag. Vir die eerste keer in 'n sekondêre lyn. Opgemerk dat Jap langs die kus beweeg, 37 mm kry en dit afskud. Een maaltyd en 'n bietjie slaap. Die verkenners moet môre inkom.
Die vorige aand is nog 'n landing van Japannese op die voorgebergte tussen Silaiiam en Anyasan Bay gedoen. Die mans van die 17de Pursuit -eskader is ingestuur om die 200 mans teë te staan. (11)
Verkenners, 'n klomp mans wat mooi lyk. Klop die kwas en gaan terug na ons ou kamp. Skoon klere, bad, ens. Seker goed. Dyess het vandag vir kapt. Ek sweet silwer stawe uit.
Vanoggend is die 21ste Pursuits -mans terugbesorg na hul kampgebied, saam met mans van die Filippynse Constabulary en Company A van die 803ste Lugvaartingenieurs, wat ondoeltreffend geblyk het om die Japannese in Quinauan te bevat. Hulle is verlig deur die 500 man van die 3d Bataljon, 45ste Filippynse Verkenners, 'n krake -eenheid van professionele infanterie. Daardie aand het Kompanjie B van die 57ste Filippynse Verkenners hulle as versterkings aangesluit.
Die meeste van die dag gelaai. Was 'n paar klere. Goed om niks te doen nie en baie te slaap. Verskeie verkenners het hier by ons kamp opgeslaan. Vertroostende gevoel.
Eerste jaar se diens tot nou toe. Lui dag. Georganiseerde skerpskutterjagbesonderhede, gaan jag, miskien. Weet nie hoekom ek my daaraan begewe het nie, maar hier is ek.
Nie veel doen nie. Verlig Golden op 71ste Div. C.P. in die aand.
2d. Lt. Leo B. Golden, Jr., was een van die 21ste se vlieëniers, 'n 41-C-gegradueerde van Kelly Field, maar soos die ander wat nou as infanterie aangewys is.
Sondag. Stil dag. Weet 'n bietjie meer van wat hier aangaan. Besige nag het Japs probeer om te land, maar het min bereik. Art. En Mg. vuur het dit redelik goed gekeer.
'N Bataljon van 500 Japannese het probeer om by Quinauan Point te land, maar is deur P-40's, PT-bote en artillerievuur doodgemaak. (12)
Rustige dag, meestal bestee aan die herorganisering van posisies. Art. Vuur die meeste van die dag. Stil nag.
Verkenners wat op Agl. Pt. Gerugte dat Japs deur ons lyn gebreek het, geen bevestiging nie. Sqd'n waaksaam
Dyess het vandag nuwe bevele ontvang om sy manne terug te neem na Quinauan Point om die 45ste Filippynse Verkenners te versterk, wat tydens die ses dae van hul gevegte nie die ingegrawe Japanners kon uitwis nie, selfs met die toevoeging van drie ligte Stuart tenks. Die middag het Dyess by die uitvoerende beampte van die 45ste aangemeld, wat hom en sy manne ingelig het oor die erns van die situasie.
Sqd. hier by daglig. Gestuur om te help om Agl. Pt. Het nie klaargemaak nie. Lt.J.E. May vermoor, ook verskeie aangewese mans.
2de Lt. Jimmy May, nog 'n 21ste vlieënier wat op infanterie aangestel is, is dood toe 'n Japannese in 'n omseilde jakkalsgat opstaan ​​en hom skiet terwyl hy agter een van die tenks volg.
Agl. Pt. nog gaan. Alle fronte doen goed. Dag stil.
Teen die middag het al die troepe gewere wat agter die tenks gevorder het, die Japannese teruggedruk na die krans bo die strand by Quinauan Point, waar hulle hul toevlug gevind het in grotte in die kranse en daaronder. (Aglaloma Point is ook Quinauan Point genoem).
Dag stil. Min lugaktiwiteit die afgelope tyd. Sqd. om op Agl.Pt. vir 'n rukkie. 'N Paar inter -eiland bote het onlangs ingekom.
Dit was onmoontlik om die Japannese in die grotte te laat verdwyn ondanks groot vuur daarin.
Stil dag. Vandag het verskeie gevangenes ingebring, en een het Engels gepraat. Klein manne. Dink ek sal een ken as ek hom los sien. Pogings om te land, min het aan wal gekom, saam met ander.
'N Skema om die Japannese in die grotte te dinamiseer, het net sommige van die grotte in duie gestort. Die middag is Dyess beveel om 'n offisier en 12 mans van sy eskader na Mariveles te stuur om gedurende die nag aan boord te gaan vir vervoer na Quinauan Point, waar hulle die volgende dag die strand sou aanrand. Dyess het homself aangestel om die operasie aan te pak en het ook 2de Lt. Jack Donalson van sy eskader bygevoeg.
In die noorde, by Silaiimbaai, het die Japannese vanaand verskeie nuwe pogings aangewend om versterkings te land, met ongeveer 75 wat aan land kon kom. Hulle is uitgewis. (13)
Sondag. Sqd. snags terug kamp toe. Nogal 'n bietjie lugaktiwiteit vandag.
Op die strand het twee walvisbote van mans van die 21ste onder Dyess en Donalson die oggend aan wal gegaan en die Japannese stelselmatig op die strand skoongemaak nadat hulle die grotte met 37 mm -kanonne en masjiengewere geblaas het. Maar verskeie van die mans is dood of gewond deur Japannese duikbomwerpers wat op en af ​​langs die strand vlieg. In die binneland het die Verkenners hulle afgewerk na die strande en teen 13:50. die sektor is vrygestel van alle oorblywende Japannese.
Vyand het gisteraand probeer land, geen geluk nie. Baie van hulle dryf vandag in die water rond. Het dit skoongemaak. Stil dag en nag.
Die 21ste hierdie dag was besig met soek- en opruimingsoperasies, 'n onaangename taak as gevolg van die stank van die dooies en swerms vlieë. Die landingspoging wat Burns genoem het, was weer in Silaiimbaai, afgeweer deur artillerie en vuurwapen van die strande af.
Vandag 'n rukkie terug kamp toe gegaan. Die meeste beamptes op die vliegveld, wens ek was daar. Stil dag. Ek het 'n hele paar goeie manne verloor tydens hierdie laaste reis na Quin. Pt. Gerugte dat Japs onttrek.
Die 21ste verloor ses dood en 'n onbepaalde aantal gewond, teenoor 74 gedood en 234 gewond vir die Verkenners. Hierdie dag is dit van sy pligte onthef en in bivak gegaan by Kilometer Post 184.7, terwyl die suster 34ste Pursuit die Quinauan -strandverdediging by hulle oorgeneem het. In die bivak -omgewing het genl George vir Dyess besoek afgelê en hom meegedeel dat die 21ste na Bataan- en Cabcaben -veld gestuur word. Leo Golden, Gus Williams en Johnny McCown is voor ander vlieëniers na Bataan Field gestuur. Vlieëniers van die ander eskaders wat voorheen van die twee velde gevlieg het, sou daar bly, verbonde aan die 21ste eskader, nou administratief verantwoordelik vir George se klein vlieënde afdeling.
Dag stil. Saans geleer dat Sqd'n na 'n veld verhuis, is dit beslis goed. Mans sal nou iets doen waarvoor hulle opgelei is. Dinge hier in die westelike subsektor kom goed. Vliegtuie binnekort hoop ek.
Maklike dag. Wag vir bevele om terug te keer na Sqd'n. Is te lank weg. Benton het ons op 'n taamlike boeliesessie getrakteer, hy is 'n karakter. Moet een of ander tyd boek kry-Ben Aub (sic) stories.
Eerste luitenant Benjamin A. Benton, Jr.
Vr. die 13de. Verlaat die 71ste se C.P. die oggend teruggekeer na die veld in Sqd'n. Pragtige plek, baie beter as om waarskuwings uit te sweet soos ons gedoen het.
Die vorige aand het Dyess en die manne van die 21st Pursuit by Bataan Field aangekom om die vliegoperasies formeel oor te neem. Dyess is nou as die bevelvoerder van die Flying Detachment aangestel. Een van die nie-vlieënde offisiere van Dyess, 2de Lt Leo Boelens, is aangewys as 'n ingenieursbeampte, terwyl 1ste Lt Larry Parcher saam met 80 van die manne van die eskader na Cabcaben gestuur is. Burns het blykbaar 'n administratiewe werk gekry by Bataan Field.
Het 'n dag spandeer om 'n tent op te ruim, harde werk. Hou meer en meer van die opset hier. Sweet nog steeds 'n konvooi en pos. Glo vandag is Val. dag ??
Sondag. Die dag toe ek dink hulp sou hier kom. Maar geen seep nie. Vandag die tent reggemaak. Die AC kan dankbaar wees vir genl George, hy is op die bal.
Burns verwys blykbaar na beloofde hulp van die Amerikaanse (destydse) kolonel George, wat sy bevel op 17 Januarie na Bataan Field verskuif het om direk toesig te hou oor die operasies van sy klein vlieënde detachement. Hy was baie gewild onder offisiere en mans, en het besorgdheid oor hul welstand getoon en minag die voorregte van sy rang.
Sedert ons van Manila af na Bataan vertrek het, was dit nou amper naby die hel. Sqd'n het Inf. en 'n paar van ons beste manne verloor in die kwas. Ons kry nie genoeg om te eet nie, en ons is moeg, alle troepe het rus nodig. Ek kan nie sien waaraan hulle in die Verenigde State dink nie; hulle kon beslis hulp hier gekry het, beide troepe en vliegtuie, Amerikaanse hulp vir elke plek behalwe die PI's. Daar is beslis 'n paar groot foute begaan sedert hierdie ding begin het. Ek hoop ek kry kans om van hulle te vertel. Sal baie help om die mense en Jean te sien.
Begin die 11de week van hierdie gemors. Hulle het vandag vlieg, sodat die veld ná aandete gebombardeer is. Geen skade nie. Singapoer is nou weg. Britte tot hul gewone taktiek, tot by die laaste Amerikaner.
Twee vlieëniers wat hul eerste missies onder Dyess gevlieg het, het ammunisie na afgesnyde USAFFE-mans by Jones in die noorde van Luzon laat val, gevolg deur twee ander wat pamflette in die sentrale Luzon laat val het en laastens het Dyess en Golden die pamfletoperasie herhaal.
Vanoggend weer die veld gebombardeer. Baie bomme laat val, maar geen skade nie. Rustige dag rustig. Het vandag tand gevul.
Vandag nie veel gedoen nie. Die klimaat kry my te min of onvoldoende kos en 'n onbehoorlike dieet doen dit. Word vreeslik lui en raak vinnig moeg. Almal blyk so te wees.
Het vandag na 'n ander veld gekyk. Tand hervul, permanent hierdie keer. Nou is daar nie veel verkeer op paaie nie, petrolrantsoen hou hulle tuis.
20 Februarie 1942 Gaan om departement te finansier. vandag 'n bietjie geld te trek, die eerste wat ek gekry het sedert vroeg in Desember. Ek het saans genoeg poker gewen om meer te dek as wat ek verloor het.
Aangewese manne wat vanaand vertoon word, redelik goed, moet hulle meer gereeld hê, goed vir die moraal. Skaam dat die musikale talent wat sommige van die manne het, op die slagvelde vermors moet word.
Kpl. Robert L. Greenman was 'n bekwame konsertpianis en speel waarskynlik op 'n gebergte klavier, net soos tien dae later.
Sondag. Stil dag. Saans geleer dat ek op 20 Februarie 'n eerste luitenant geword het. Goeie nuus, meer salaris en meer rang, nie dat dit goed doen nie.
Vandag begin om die kode te verbeter. Besweer as 1ste Lt. effektief op 21 Februarie. Moet vir ma skryf en haar 'n paar obligasies vir my koop uit die lot wat ek haar gaan stuur.
Het u nou nog 'n toekenning. Dit is soos volg: $ 125,00 aan die Bank of America by Hamilton Fld., $ 8,10 versekering en $ 33,57 aan ma. Dit is my totale basisbetaling as 1ste Lt. $ 166,67.
Vandag nie veel gedoen nie. Die bevele wat my eerste luitenant gemaak het, kom van die hoofkantoor USAFFE, Fort Mills, P.I. en is spesiale bestellings nr. 48, par. 2. (Rekord saak indien ek die bestellings verloor en kopieë benodig).
Gewone ding rondom die kamp vandag. Almal wil baie lekkergoed hê, ook drank, maar nie so veel soos lekkergoed nie. Aangewese mans het geen sigarette nie. Dankie tog dat ek nog 'n paar het.
Vlieg 'n paar uur in die aand. Gaan terug na Subic Bay en Lingayen Golf, nie sleg nie, en ek voel baie beter oor die hele ding. Probeer om drade na Jean en die mense te stuur. Ore toegemaak.
Op 'n verkenning van die Lingayen -golf het Burns om 17:05 vertrek vanaf Bataan Field en eskadermaat Johnny McCown van Cabcaben Field. Hulle het hul missies sonder voorval gevlieg.
Vandag 'n jaar gelede het ek by Hamilton Field aangemeld. Sedertdien het baie water onder die brug verbygegaan. Mis die goeie ou dae en die dinge waarvan ek nie gehou het nie. Algemeen, te veel rook, voor ek in die bed opstaan, ens. Nog nooit gedoen nie. Sqd'n is aangehaal vir sy aktiwiteite op Quinauan Pt. Moet meer hieroor uitvind.
Sondag. Het na A.F. Hq. om te sien hoe hulle 'n onderskepprobleem beplan. 'N Goeie opset en 'n goeie basis om aan te werk wanneer ons regtig begin werk.
Besige dag. Radiobeheer by Cabcabin, vlieg toe omtrent donker saam met kapt Dyess. Straffed Grande Isl. Dyess het 'n tenkwa toegedraai en dit opgeblaas. Verwoeste vliegtuig beland by C.C. , baie skade.
Generaal George het 'n verslag ontvang oor die opbou van Japannese voorraadskepe in Subicbaai, wat daarop dui dat die Japannese 'n hernuwde landing aan die weskus van Bataan sou probeer. Hy het sy vlieëniers beveel om hul oorblywende vyf P-40's by die Bataan-, Mariveles- en Cabcaben-veld te neem en die vaartuie aan te val. Dwarsdeur die klok is opdragte en bombardemente vanaf 13:00 opgestel. Toe die daglig vervaag, het Dyess en sy wewer, John Burns, om 18:40 die laaste aanval opgestyg, Dyess in sy P-40E "Kibosh" van Bataan Field en Burns in 'n P-40B van Cabcaben. Nadat Burns en Dyess die beskuldigdebank van die eiland Grande opgeskiet het, het hulle 'n groot skip in Subicbaai bestorm en op die terugvlug het Dyess in duisternis 'n ander vaartuig raakgesien en bestraf. Die twee was besig om voor te berei om op hul Bataan -velde te land, en veg teen 'n hewige stertwind. Dyess het 'n rowwe landing gemaak, maar Burns, wat deur die stertwind bedrieg is, het te vinnig by Cabcaben ingekom en elke ses keer het sy ses .50's op die veld gestamp. Deur aan die verste kant van die veld te rol, loop Burns in stompe vas, draai om en draai om op een vleuel, skeur die landingsstel en beskadig die vleuel en skroef. Ongedeerd, maar geskud, gly hy uit die kajuit af en vra: "Het iemand 'n sigaret gekry?" Sy wapenrusting het die kajuit nagegaan en gesien Burns het vergeet om sy geweerskakelaars uit te skakel na die aanslag en per ongeluk op die sneller op die stok op elke wip gedruk. Sy skip was die laaste oorlewende van die 31 P-40B's wat in die Filippyne ontvang is.
Saans 'n partytjie gehou vir verpleegsters uit hospitale. Goeie tyd, kos en drank.
As 'n morele opkikker het generaal George die partytjie gereël waarna hy verpleegsters uit die Bataan -hospitaal nr. 2 genooi het.Die vlieëniers het dit by George se grasdakhut "opgehoop", aangevuur deur die alkoholiese mengsel wat hulle reggemaak het. Kpl. Greenman slaan boogie woogie op die ou klavier terwyl hulle dans met die 12 verpleegsters wat die uitnodiging aanvaar het. Die partytjie het tot 03:00 geduur, toe die vlieëniers wat besig was om te drink, die meisies terugry na hul hospitaal, 'n rit van slegs vyf kilometer, maar met die ligte uit hul voertuie, het dit 'n uur geneem.
USAFFE berig dat ons 32,000 ton se skeepsvaart op die 2de geval het, goeie tol vir een vliegtuig wat ons verloor het, selfs al gee USAFFE dit nie toe nie. Skat 50 miljoen dollar skade.
Volgens MacArthur se mededeling het die vlieëniers drie vaartuie van 12 000, 10 000 en 8 000 ton, plus twee motorlanserings, vernietig en geen melding gemaak van P-40-verliese nie. Japannese rekords het egter slegs 'n 385 ton omskepte sub-jaer aangedui as gesink. (14) Burns is blykbaar nie ingelig dat behalwe sy skip, drie van die P-40E's verniel het, twee by die landing by Mariveles en die derde neergeskiet, het die vlieënier (Lt. Crellin) gesneuwel. Slegs Dyess se "Kibosh" was nou in werking.
Nie veel doen nie. Weer hardloop. Stuur draad aan Jean. Redelik vinnig na die laaste, maar dit is beter om elke kans te waag.
Vanmiddag het die werktuigkundiges van die 21ste daarin geslaag om 'n hibriede P-40B/E uit Burns se skip te vervaardig met dele van die vernielde P-40E's. Alhoewel dit in die daaropvolgende operasionele verslae as 'n P-40B aangeteken is, was dit bekend as die 'P-40 Something' onder die Detachment-personeel.
Niks doen vandag nie. Die Japannese persverklaring aan Tokio sê dat ons die ander dag 54 vliegtuie in die aanval gebruik het, baie van hulle 4 enjinwerke, ook berig 6 is neergeskiet.
Niks doen vandag nie. Gaan die bou van beamptes deurmekaar neem en Asst. Adj. Sal iets wees om te doen.
Het vandag 'n paar gewerk. Sondag. Het na C.C. 'n week te spandeer. Sal opneem waar ek by B. opgehou het as ek terugkom. Drie maande van die oorlog is nou verby.
Bill Rowe (17de Pursuit) is ook vir Burns op 'n week se diens by Cabcaben aangestel. (15)
Het nie veel gedoen nie. Lê rond en laat 'n seer aan my voet genees en ontslae raak van diarree. Daar word gerugte dat ons Silver Stars vir Subic Bay -ooreenkoms gekry het. Moenie myself voel dat dit so wonderlik was nie. Ek weet egter nie.
Die gerug was onwaar, nie een van die Subic Bay -aanvalle het Silver Stars ontvang nie.
Het die tent opgeslaan om hier by C.C. Die grootste deel van die nag, kyk op die veld. Radio Tokio berig dat hulle 32 van ons vliegtuie op die grond hier in Bataan vernietig het. Moet deel wees van die wat ons teen Subic gebruik het.
Tent reggemaak en ingetrek. Waarskuwing die hele middag op die veld. Die aand, "Voice of Freedom", het aanhalings vir organisasies aangekondig, dit lyk asof byna almal twee het, beteken 'n soort lint.
Niks doen vandag nie. Nuus van oorlog klink nie te goed nie. Ek wonder soms hoe ons hier voortgaan, ek wonder ook oor die begeerte van individue om deur te kom, die instink van behoud.
Vr. die 13de, dit is drie in 'n ry. Maar geen ongeluk nie. Rantsoene sny weer, voedselsituasie sleg. Dieet is veral rys, brood en sous, soms af en toe vleis of ander kos, maar nie gereeld nie.
Die geheue van Brandwonde het gegly: dit was nie die derde Vrydag, 13de agtereenvolgens in Januarie nie, die 13de was 'n Woensdag. In teenstelling met vooroorlogse rantsoene van 70,9 onse, is die Amerikaners op Bataan nou teruggesny tot tussen 14,54 en 19,32 onse, 'n hongersnood. (16)
Kor. Omtrent die middag baie beskiet. Waarskuwing agter. Rowe het Recon gevlieg, geen probleem nie. Golden het Rowe hier vervang, ek gaan môre terug.
Vanmiddag op sy laaste plig het Bill Rowe van Cabcaben af ​​op 'n herbesending van die Nichols-, Nielson-, Zablan- en Del Carmen-velde vertrek, waar berig is dat 'n groot operasie deur die Japannese voorberei is. Hy het talle vliegtuie op Nielson en Nichols Field gewaar, waarvan hy berig het dat hy om 18:00 by Bataan Field geland het. Rowe se plaasvervanger by Cabcaben, Leo Golden, herhaal die rekord die volgende dag.
Sondag. Terug na B. by die hospitaal in agter. Genote doen redelik goed.
Briewe aan ouers en Jean geskryf, ook 'n testament gemaak. Hou 'n eerlike boedel en dit word daagliks groter.
Het 'n dag lank aan die gemors gewerk. MacArthur en George nou in Australië. MacA. in hoë bevel van alle magte van die Verenigde Nasies. Miskien het hy en genl. Geo. sal ons hier goed doen.
George se vertrek op 11 Maart as lid van die ontruimingspartytjie van MacArthur het sy vlieëniers ontstel, wat besef het dat hy hulle teësinnig verlaat. Hy het hulle belowe dat hy vir hulle vliegtuie na Bataan sou kry, maak nie saak wat nie. Lt. -kolonel Orrin Grover, voorheen CO van die 24th Pursuit Group, het by George oorgeneem as bevelvoerder van die Flying Detachment.
Nie veel doen nie, O.D. het dus die grootste deel van my tyd by genl Geo. KGEI stel nou regtig 'n paar goeie programme uit.
Stil dag. Die voedselrantsoen is nou jammer (sic). Genoeg om te verhoed dat u honger ly, maar nie genoeg om baie werk aan te doen nie. Eendag kos vir 250 mans-14 brode, 15 blikkies melk, 17 blikkies salm.
Waarskuwing vir 'n paar uur agteruit. Saans partytjie gehou. Dit was ontsettend dronk, self ingesluit. Stel nie meer belang in meisies nie. Raai Jean is die xplaination (sic).
Met die goedkeuring van Grover het die vlieëniers vanaand nog een van hul beplande partytjies twee keer per maand gereël en 20 verpleegsters uit die hospitale genooi. Een van die ander vlieëniers wat in sy dagboek opgeteken is, was tot 04:00, "dit was nog 'n dronk geveg, maar almal het lekker gekuier" Maar dit het gelyk asof dit die laaste een sou wees, aangesien hulle nie meer alkohol het nie.
Son. Die grootste deel van die dag in die bed gebly. Wit. Ek het by Cebu ingekom, twee drade vir my gebring, Jean en ouers. Dit laat my beslis goed voel, veral die van Jean. Sy is een uit miljoene, hou van haar.
Majoor Hervey Whitfield, voorheen weerbeampte by Clark Field, was een van die vlieëniers van die "bamboesvloot" wat medisyne, kos en voorrade uit die suide van die Filippyne gevlieg het.
Lê die grootste deel van die dag, hoofpyn, glo ek, te veel son Sat. oë seer. Het vandag 'n paar lekkergoedbakkies gehad, 'n ware bederf. Kos baie swak.
Siek vandag, koors, kouekoors, ens. Groot hoofpyn, pyn oor die hele plek. Japs het ons weer begin druk, weer hul groot bomwerpers gebruik, en ook 'n paar groot goed laat val.
Op 23 Maart begin die Japannese 'n nuwe lugaanval met tweemotorige bomwerpers, 54 aanvalle op daardie dag in die agterste gebiede van die verdedigers en volg op met nege wat Mariveles en Cabcaben op die 24ste tref. (17)
Ma se verjaarsdag. Wens sy was hier om my te verpleeg, want ek is seker siek. Sy het seker goed gedoen om vir my te sorg. Ek sal wed dat sy regtig bekommerd is oor my.
Voel 'n bietjie beter, maar baie swak, kan nie eet nie, wil graag vrugte hê. Swaar bombardemente duur voort, weet nie watter skade hulle aanrig nie, ongemaklik om hier in die bed te lê en te wonder of dit oor ons sal gaan.
Vanmiddag 'n rukkie opgestaan, maar so swak dat ek redelik vinnig moes gaan lê. Aand begin om die vlieëniers spesiale kos te gee. Moet ons seker vetmaak vir die moord. Iets aan die broei.
Die vliegchirurg van die afdeling het aan genl.maj King, bevelvoerder van die Luzon Force op Bataan, gerapporteer dat as die vlieëniers nie ekstra kos kry nie, daar nie meer gevlieg sal word nie. Vanaf 27 Maart is 'n 'oefentafel' opgestel vir 25 van die vlieëniers. Ekstra kos en vitamiene moes van Corregidor af gestuur word om drie volle maaltye vir tien dae te voorsien om hul krag op te bou.
Eetgoed vandag, het nie veel gedoen nie, maar ek het krag gekry. Dyess het vir my gesê ek gaan suid saam met Brad. voor dagbreek. Enjinprobleme het dus nie afgekom nie, vertrek môreaand. Verdryf die enjin.
"Brad" was kapt William "Jitter Bill" Bradford, die 47-jarige ingenieursbeampte van Bataan Field en Bamboo Fleet-vlieënier. Dyess het Burns, Rowe en 'n derde vlieënier suid bestel, maar het die bestelling dan op 'n aansienlike manier gekanselleer. Die ou Bellanca "Skyrocket" vertrek twee nagte later na herstelwerk.
Son. Het dinge in 'n beter toestand gekry om vandag te vertrek. Ongeveer tydens die middag het ek geleer dat die rots 'n klomp mans het om te gaan, so ek is verward. Net nog 'n ding om die rock voor te haat. Ek dink die mans is wel nodig (sic). Ek gaan Wo. kan wees.
Die 'rots' was Corregidor, waar gerugte lui dat die voedselvoorwaardes baie beter was as op Bataan.
Spandeer dag by C. op waarskuwing. Het 'n groot Jap -bomwerper gesien wat deur AA getref is. Gedraai van ongeveer 25,000. Was 'n ontsagwekkende gesig. Voel beslis jammer vir die arme duiwels daarin. Die nagte is beslis pragtig, maan en 'n paar wolke.
In reaksie op 'n berig op 28 Maart dat die Japanners 'n landing aan die oostelike kus van Bataan beplan, hou Dyess dag en nag drie vlieëniers waaksaam by Bataan en Cabcaben, gereed om die oorblywende twee P-40's af te skuif na Mariveles as 'n landing realiseer.
Steeds bombardeer, maar min skade. Vlieëniers kos redelik goed, swak vir ander, almal jag. Sal hierdie plek regtig uit die spel skoongemaak word as ons vertrek.
Geen April -grap hierdie jaar nie. Waarskuwing weer by C. Wens hulle sou dit regkry. Ek het 'n aardbewing gehad net nadat ek in die bed gekom het, dit was beslis 'n snaakse gevoel.
Het die hele dag nie veel gedoen nie, maar was die hele nag wakker en het skepe ingebring en gestuur. Die 21ste en 34ste is nou amptelik in Australië. Weet nie wat dit ons maak nie.
Ander bronne dui aan dat dit die nag van 31 Maart/1 April was, eerder as 1/2 April, toe dit soos 'Grand Central Station' by Bataan Field was, met die Beechcraft Staggerwing van die bamboesvloot wat vanaf Mindanao ingevlieg het en teruggetrek het weer, die Stearman 76D3 wat twee passasiers suid neem, en die Grumman Duck wat drie van die Detachment-vlieëniers na Mindanao neem waar twee van hulle die twee P-35A's moes vlieg-op 11 Januarie na Mindanao-terug na Bataan.
Het die grootste deel van die dag geslaap. Inhaal vir gisteraand. Steeds baie swaar bomwerpers in die lug. Vandag Goeie Vrydag.
Bomwerpers rondom die grootste deel van die dag. Die grootste deel van die nag, waaksaam in geval van aanval en bring vliegtuig in en uit.
John Posten en Ray Gehrig het om 07:15 die twee P-35A's by Bataan Field van Mindanao ingebring, die twee skepe gelaai met lekkergoed, sigarette, kinyn, sigare, brandewyn en pos.
Sondag. Paasfees. Geen rus van bomwerpers heeldag nie. Die aand het 'n groot donderkop vol weerlig in die noorde nogal vertoon. Dit was regtig iets om na te kyk. 'N Klomp nuwe vlieëniers het die aand ingekom.
Gebombardeerde Bataan -pen. heeldag, spandeer dag hardloop na gate. Moenie veel skade aanrig nie, maar dit is baie irriterend. Sleg op moraal.
Vroeg op, vertrek voor daglig na Cebu. Daar was 'n dag daar in Civilization [sic], dit lyk nie moontlik nie, lekker kos, geen bomwerpers nie. Ek het soos 'n kind met 'n nuwe speelding gevoel. Vertrek na Del Monte en kom teen skemer aan.
Burns dui nie aan hoe hy by Cebu en Del Monte gekom het nie, maar hy was waarskynlik 'n passasier in een van die Bamboo Fleet -vliegtuie. Volgens Tony Bilek, 'n werktuigkundige by Bataan Field, vlieg Burns egter af na Mindanao in een van die twee P-35A's op die veld. (18) Indien wel, moes dit die aand na Bataan teruggevlieg gewees het, aangesien die volgende middag albei P-35A's op Bataan was. 'N Mens sou ook dink dat Burns sy ervaring sou beskryf het as hy 'n passasier was (in die bagasiebak) of die vlieënier.
Vandag begin die 5de maand van hierdie gemors en 'n nuwe era vir my. Dit is wonderlik hier. Weet amper dat daar 'n oorlog aan die gang is. Kos in sy geheel beter as Bataan.
Heeldag gerus. Soggens berig dat dit baie sleg gaan met Bataan. In die aand berig dat Bataan geval het. Corr. Tog steeds vasgehou. Die arme ouens daar. Ek wonder hoe lank dit nog hier sal wees.
Nog 'n lui dag. Nie veel nuus oor Bataan nie. Terme word gereël. Cebu aangeval. 'N Hele paar van die vlieëniers het uit Bataan gekom. Ons wonder wie. Lundee probeer ons van hier af suid kry. Dyess het natuurlik gebly.
Ozzie Lunde vlieg op 8 April suidwaarts in een van die P-35A's, nog 'n vlieënier in sy bagasiebak. Hank Thorne --- die CO van die 3d Pursuit-het die ander P-35A na Mindanao geneem, met die 34ste agtervolgers Larry McDaniel en Ben Brown in die kompartement. Joe Moore het die "P-40 Something" uitgevlieg en Jack Donalson het Dyess se "Kibosh" na die suide geneem, maar dit beskadig by die landing by Iloilo. Dyess het geweier om sy manne agter te laat. Roland Barnick het daarin geslaag om die ou Grumman Duck in die lug te kry ná die laaste herstelwerk die aand en het drie 34ste Pursuiters saam met Carlos Romulo, MacArthur se voormalige persbeampte, gevlieg.
Dag stil. Teen die aandete kom daar 10 B-25's en 3 B-17E's in. Gaan 'n bietjie bombardeer, dan terug en kans om verder suid te gaan. Ek hoop ek kry dit. Dit was 'n wonderlike gesig om hulle te sien inkom.
Omstreeks 5:00 die middag het die personeel by die Del Monte-veld geskrik toe drie B-17's en 10 tweelingmotorbomwerpers van 'n tipe wat hulle nog nooit gesien het nie, die veld nader en kom land. Onder leiding van genl.maj Ralph Royce, was hulle op 'n spesiale missie van Australië om teikens op Cebu (Sentraal-Filippyne), Mindanao en (vir die B-17's) Luzon te tref. Die agtervolgvlieëniers sou hul operasies ondersteun.
Japannese vlotvliegtuie-Mitsubishi "Petes" wat in pare werk, het vroegoggend oor die Del Monte-veld verskyn en onsuksesvolle bomaanvalle op die drie B-17's op die grond gedoen. In die middag verskyn hulle weer en gooi weer hul klein bomme op die B-17's, slaan een en beskadig twee.
By die satellietvegstrook by Dalirig, agt kilometer suid van die veld Del Monte, het Gus Williams en John Brownewell (17de agtervolging) die oggend van 13 April vertrek vir 'n toevlugmissie van Davao. Toe sien hulle twee "Petes" oor die gebied en in 'n geveg met 'n hond skiet Brownewell een af, maar Williams se "P-40 Something" het in wilde klim gegaan, toe stop die enjin. Williams het egter daarin geslaag om sy skip wat nie werk nie, veilig af te kry.
Omstreeks 12:35 kom daar 'n berig van 'n waarnemerspos in dat die lastige Japannese vlotvliegtuie weer die gebied nader en dat die destydse P-40 op die veld was ('n P-40E, miskien Brownewelrs by sy terugkeer uit die Davao -missie?) Moet gebruik word om te onderskep. Aangesien die waarskuwingsbeampte vyf minute vroeër vir middagete gaan eet het, het Burns die taak gelaat. In sy opstartrol het hy nie daarin geslaag om die skip in die middel van die 200 voet breë aanloopbaan te hou nie, en het in groot rotse geloop wat aan beide kante van die strook gevoer is. Die P-40E het oor die kant van die canyon wat aan die veld grens, geval en aan die brand geslaan. Niemand kon hom betyds bereik nie en daar was geen brandbestrydingstoerusting op die veld nie. Brandwonde het in die kajuit doodgebrand. Die aand begrawe die kapelaan en vriende hom op 'n begraafplaas in 'n bos bome. (19)
Ongelukkig was hy glo op die vlieënierslys wat die Royce -missie moes ontruim tydens sy terugvlug na Australië. (20)
Ek is John Lukacs dank verskuldig omdat ek my aandag gevestig het op die bestaan ​​van die dagboek van John Burns en my in kontak gebring het met sy broer, eerwaarde Richard Lee Burns, wat my gehelp het met inligting oor John se vroeë lewe en dokumentasie verskaf het oor die omstandighede van sy noodlottige ongeluk en begrafnis.
Behalwe soos hieronder aangehaal, is die bron vir al die aantekeninge die outeur se Doomed at the Start (College Station: Texas A & ampM University Press, 1992).
(1.) Lt. Roland R. Birnn, "A War Diary", The Air Power Historian, Vol. III, nr. 4, Oktober 1956, p. 195
(2.) Ongepubliseerde "War Diary" (1997) van Ronald Hubbard, 27th Bomb Group.
(5.) Ongepubliseerde dagboek van J. Harrison Mangan, 27ste bomgroep, 20 November 1941 inskrywing.
(6.) William H. Bartsch, 8 Desember 1941: MacArthur's Pearl Harbor (College Station: Texas A & ampM University Press, 2003), p. 242.
(9.) W.G. Winslow, The Fleet the Gods Forgot: The U.S. Aziatic Fleet in World War II (Annapolis: Naval Institute Press, 1982), pp. 112-13.
(13.) Whitman, op. cit., bl. 315 (en Doomed at the Start, p. 303)
(14.) Algemene hoofkwartier, Verre Ooste -kommando, "The Imperial Japanese Navy in World War II", Japanese Monograph No. 116 (Tokyo: ca. 1947), p. 174 (en Doomed at the Start, pp. 335-36)
(15.) Brief, Rowe aan genl.maj. Ralph Royce, 25 April 1943.
(18.) Skrywer se telefoongesprek met Tony Bilek, 1 Mei 2006.
(19.) Briewe, genl.maj. Ralph Royce aan mev. W.L. Burns, 30 Januarie 1943 en 20 Desember 1945 (en Doomed at the Start, p. 399).
(20.) Skrywer se telefoongesprek met Richard Lee Burns, 8 April 2006.
Na sy uittrede uit die Verenigde Nasies se stelsel in 1992, het William H. Bartsch beraadslaag oor indiensnemingsbeplanning in ontwikkelende lande, en doen navorsing en skryf oor die vroeë veldtogte van die Stille Oseaan -oorlog. Sy twee boeke-Doomed at the Start (Texas A & ampM University Press, 1992) en 8 Desember 1941: MacArthur's Pearl Harbor (Texas A & ampM University Press, 2003)-dek die lugoorlog in die Filippyne 1941-1942. Hy werk tans aan 'n gedetailleerde geskiedenis van die ervarings van vlieëniers in die verdediging van Nederlands-Indië, Desember 1941-Maart 1942. In sy somer 1997-uitgawe publiseer Air Power History sy vorige artikel, "Was MacArthur Ill-Served? deur sy lugmagbevelvoerders in die Filippyne? "
Kyk die video: Строго-настрого запрещенно Начало войны ч1-2 (Mei 2022).
Disneyland maak oop
Kruie van die veld en kruie van die tuin in die Bisantynse medisinale apteek
Die 'verkoop' van Carcassonne aan die grawe van Barcelona (1067-1070) en die opkoms van die Trencavels