Moet ons as burgers die staat van inperking nog ondersteun?Deur Francois Redelinghuys Francois Redelinghuys Vandeesweek is ons vir alle praktiese doeleindes in die sewende week van ŉ grendelstaat. Eers was dit drie weke en die land het saamgestaan; toe word die inperking met nog twee verleng waartoe effe halfhartig ingestem is; en toe gaan ons oor in ŉ tydperk wat ad infinitum kan aanhou sonder enige werklike verslapping in die nuwe fase van inperking, en die vraag wat oral in gesprekke reg oor die land begin opduik is: Moet dit ondersteun word? Ongeag wat jou persoonlike siening van die instelling van die grendelstaat sewe weke gelede was (hetsy positief, negatief of neutraal), word dit nou al hoe duideliker dat die gort besig is om gaar te word en maatskaplike onrus wag. Die staat van inperking is tot dusver gekenmerk deur reëls en wette wat absoluut niks met die virus te make het nie maar, so blyk dit, met magsugtige ministers wat die skielike status om burgers se vryhede in te perk, maar al te veel geniet. Dink maar aan Nkosazana Dlamini-Zuma wat nou zol-faam gekry het weens ŉ sinnelose verbod op die verkoop van tabakprodukte, Bheki Cele onder wie se leierskap sowat 50 mense weens polisieoptrede of in polisieaanhouding gedurende hierdie tydperk oorlede is, en minister Ebrahim Patel wat pas in die Staatskoerant probeer voorskryf het hoe mense hul T-hemde moet dra en vir watter rede hulle dit mag aankoop. Verbeel jou dit! Dit laat mens dink aan die woorde van Frédéric Bastiat wat gesê het: “The safest way to make laws respected is to make them respectable. When law and morality contradict each other, the citizen has the cruel alternative of either losing his moral sense or losing his respect for the law.” Die staat van inperking is aanvanklik deur die meeste Suid-Afrikaners ondersteun, maar namate die regering al hoe meer irrasionele maatreëls probeer voorskryf waaraan die samelewing moet voldoen om nie gearresteer te word nie, begin al hoe meer mense ongemaklik raak. Foto: SAPD/Facebook Is hierdie maatreëls werklik ter bekamping van die virus, of is dit bloot die uitvloeisel van ŉ regering wat sekere ideale koester? Die feit bly staan dat die baie werklike menslike tragedie van absolute hongersnood ons nou in die gesig staar. Die inkrimping van die BBP, 50%-werkloosheid en die sluiting van duisende klein ondernemings blyk nou die realistiese verwagting te wees – nie weens die virus nie, maar weens ŉ regering wat die virus gebruik om sy irrasionele wette deur te voer en om al hoe meer mag aan die staat te verleen, terwyl burgerlike vryhede hewig ingeperk word. Dit herinner aan Stalinistiese ideale waarvolgens die staat alles beheer – van wat jy mag eet tot wanneer jy mag oefen en, hemele behoed jou, as jy nie jou T-hemp onder ŉ ander kledingstuk dra nie. Die staatspresident, Cyril Ramaphosa, is wyd geloof vir die empatie wat hy aanvanklik getoon het. Wat sy werklike bedoelings is of was, is egter irrelevant. Hy kan nie van sy organisasie geskei word nie – ŉ organisasie wat hunker na meer staatsbeheer; wat lande soos Kuba, China, Rusland en Zimbabwe al telkemale in die openbaar geloof het ten spyte van hul staatsbeheerde vergrype; ŉ organisasie wat nog nooit afstand gedoen het van sy ideaal van ŉ sosialistiese staat wat deur middel van die nasionale demokratiese rewolusie bereik moet word nie. Dalk het dit tyd geword dat ons, as burgers en die privaat sektor, die ewewig terugskuif deur druk op die regering te plaas en ons vryhede terug te neem.