Nuus - Wat is laboratoriumgroeide diamante?
Wat is diamante wat deur laboratoriums gekweek word?
In die eenvoudigste terme is diamante wat deur laboratorium gekweek word, diamante wat deur mense gemaak is in plaas van uit die aarde te ontgin. As dit so eenvoudig is, wonder u miskien waarom daar 'n volledige artikel onder hierdie sin is. Die ingewikkeldheid spruit uit die feit dat baie verskillende terme gebruik is om diamante en hul neefs in laboratoriumkwekerye te beskryf, en nie almal gebruik hierdie terme op dieselfde manier nie. Laat ons dus begin met 'n woordeskat.
Sinteties. Om hierdie term reg te verstaan, is die sleutel wat hierdie hele vraag ontsluit. Sinteties kan kunsmatig of selfs vals beteken. Sinteties kan ook mensgemaak, gekopieër, onwerklik of selfs naboots beteken. Maar wat bedoel ons in hierdie konteks as ons 'sintetiese diamant' sê?
In die gemologiese wêreld is sinteties 'n baie tegniese term. As u tegnies praat, is sintetiese juwele deur die mens gemaakte kristalle met dieselfde kristalstruktuur en chemiese samestelling as die spesifieke juweel wat geskep word. Daarom het 'n 'sintetiese diamant' dieselfde kristalstruktuur en chemiese samestelling as 'n natuurlike diamant. Dieselfde kan nie gesê word van die vele nagemaakte of valse juwele wat dikwels, verkeerdelik, as sintetiese diamante beskryf word nie. Hierdie wanvoorstelling het wat die term "sinteties" beteken ernstig verwar, en daarom verkies die meeste produsente van mensgemaakte diamante die term "laboratorium gekweek" bo "sintetiese".
Om dit ten volle te waardeer, help dit u om 'n bietjie te verstaan ​​hoe diamante in laboratoriums gekweek word. Daar is twee tegnieke om enkelkristal-diamante te kweek. Die eerste en oudste is die hoëdruk hoë temperatuur (HPHT) tegniek. Hierdie proses begin met 'n saad van diamantmateriaal en groei 'n volledige diamant, net soos die natuur onder buitengewone hoë druk en temperatuur doen.
Die nuutste manier om sintetiese diamante te verbou, is die Chemical Vapor Deposition (CVD) tegniek. In die CVD-proses word 'n kamer gevul met koolstofryke dampe. Koolstofatome word uit die res van die gas onttrek en op 'n diamantkristalplaat neergesit wat die kristalstruktuur vestig namate die edelsteen laag vir laag groei. U kan meer te wete kom oor hoe laboratoriumgekweekte diamante gemaak word uit ons hoofartikel oor die verskillende tegnieke. Die belangrike wegneemete vir nou is dat albei hierdie prosesse hoogs gevorderde tegnologieë is wat kristalle produseer met presies dieselfde chemiese struktuur en optiese eienskappe as natuurlike diamante. Laat ons nou vergelykbare diamante met laboratoriums vergelyk met 'n paar ander juwele waarvan u al gehoor het.
Lab-gekweekte diamante in vergelyking met diamantsimulante
Wanneer is 'n sintetiese nie 'n sintetiese nie? Die antwoord is wanneer dit 'n simulant is. Simulante is juwele wat soos 'n regte natuurlike juweel lyk, maar eintlik 'n ander materiaal is. Dus, 'n helder of wit saffier kan 'n diamantsimulant wees omdat dit soos 'n diamant lyk. Die wit saffier kan natuurlik wees, of, hier is die truuk, sintetiese saffier. Die sleutel tot die begrip van die simulantkwessie is nie hoe die juweel gemaak word nie (natuurlik versus sinteties), maar dat dit 'n plaasvervanger is wat soos 'n ander juweel lyk. Ons kan dus sê dat 'n mensgemaakte wit saffier 'n 'sintetiese saffier' is of dat dit as 'n 'diamantsimulant' gebruik kan word, maar dit sal verkeerd wees om te sê dat dit 'n 'sintetiese diamant' is omdat dit nie dieselfde chemiese struktuur as 'n diamant hê.
'N Wit saffier, wat as 'n wit saffier bemark word, is 'n saffier. Maar as dit in die plek van 'n diamant gebruik word, is dit 'n diamantsimulant. Simulantjuwele probeer weer om 'n ander juweel na te boots, en as dit nie duidelik as simulante geopenbaar word nie, word dit as vals beskou. 'N Wit saffier is van nature nie 'n nep nie (dit is eintlik 'n pragtige en baie waardevolle juweel). Maar as dit as 'n diamant verkoop word, word dit vals. Die meeste juweelsimulante probeer diamante naboots, maar daar is ook simulante vir ander waardevolle edelgesteentes (saffiere, robyne, ens.).
Hier is 'n paar van die meer gewilde diamantsimulante.
Sintetiese Rutiel is in die laat veertigerjare bekendgestel en gebruik as 'n vroeë diamantsimulant.
Volgende op die mensgemaakte diamantsimulanspel is Strontium Titanate. Hierdie materiaal het in die vyftigerjare 'n gewilde diamantsimulant geword.
In die 1960's is daar twee simulante ontwikkel: Yttrium Aluminium Granaat (YAG) en Gadolinium Gallium Granaat (GGG). Albei is mensgemaakte diamantsimulante. Dit is belangrik om hier te herhaal dat net omdat 'n materiaal as 'n diamantsimulant gebruik kan word, dit nie 'n 'valse' of 'n slegte ding is nie. YAG is byvoorbeeld 'n baie nuttige kristal wat in ons hart lê laser sweiser.
Die gewildste diamantsimulant vandag is sintetiese Cubic Zirconia (CZ). Dit is goedkoop om te vervaardig en skitter baie briljant. Dit is 'n uitstekende voorbeeld van 'n sintetiese edelsteen wat 'n diamantsimulant is. Daar word baie keer verkeerdelik na CZ's verwys as sintetiese diamante.
Sintetiese Moissanite skep ook verwarring. Dit is 'n mensgemaakte, sintetiese juweel wat eintlik 'n paar diamantagtige eienskappe het. Diamante is byvoorbeeld baie goed in die oordrag van hitte, en so ook Moissanite. Dit is belangrik omdat die gewildste diamantproewe hitteverspreiding gebruik om te toets of 'n edelsteen 'n diamant is. Moissanite het egter 'n heeltemal ander chemiese struktuur as diamant en verskillende optiese eienskappe. Moissanite is byvoorbeeld dubbelbrekend, terwyl diamant enkelbrekend is.
Aangesien Moissanite soos diamante toets (as gevolg van die hitteverspreidings eienskappe daarvan), dink mense dat dit diamant of sintetiese diamant is. Aangesien dit egter nie dieselfde kristalstruktuur of chemiese samestelling van diamant het nie, is dit nie 'n sintetiese diamant nie. Moissanite is 'n diamantsimulant.
Dit kan op hierdie stadium duidelik word waarom die term 'sinteties' in hierdie konteks so verwarrend is. Met Moissanite het ons 'n sintetiese juweel wat baie soos diamant lyk en optree, maar nooit 'n 'sintetiese diamant' moet word nie. As gevolg hiervan, is ons geneig om saam met die grootste deel van die juweliersbedryf die term "laboratoriumgroeide diamant" te gebruik om na 'n ware sintetiese diamant te verwys wat dieselfde chemiese eienskappe as 'n natuurlike diamant het, en ons wil die term "sintetiese diamant "gegewe hoeveel verwarring dit kan skep.
Daar is nog 'n diamantsimulant wat baie verwarring skep. Diamantbedekte Cubic Zirconia (CZ) juwele word vervaardig met dieselfde Chemical Vapor Deposition (CVD) tegnologie wat gebruik word om diamante in laboratorium te produseer. Met diamantbedekte CZ's word 'n baie dun laag sintetiese diamantmateriaal bo-op 'n CZ gevoeg. Die nanokristalliese diamantdeeltjies is ongeveer 30 tot 50 nanometer dik. Dit is ongeveer 30 tot 50 atome dik of 0.00003mm. Of, as dit gesê word, uiters dun. CVD-diamantbedekte Cubic Zirconia is nie sintetiese diamante nie. Dit is slegs verheerlikte kubieke Zirconia-diamantsimulante. Hulle het nie dieselfde hardheid of kristalstruktuur as diamante nie. Soos met 'n bril, het Cubic Zirconia 'n baie dun diamantlaag. Dit verhinder egter dat sommige gewetenlose bemarkers hulle sintetiese diamante noem. Nou, jy weet beter.
Lab-gekweekte diamante in vergelyking met natuurlike diamante
Noudat ons dus weet wat diamante in die laboratorium nie is nie, is dit tyd om te praat oor wat dit is. Hoe vergelyk diamante in laboratoriums met natuurlike diamante? Die antwoord is gebaseer op die definisie van sinteties. Soos ons geleer het, het 'n sintetiese diamant dieselfde kristalstruktuur en chemiese samestelling as 'n natuurlike diamant. Daarom lyk hulle net soos die natuurlike edelsteen. Hulle skitter dieselfde. Hulle het dieselfde hardheid. Naas mekaar lyk en werk diamante in laboratoriums net soos natuurlike diamante.
Die verskille tussen 'n natuurlike en 'n laboratoriumgekweekte diamant spruit uit die manier waarop dit gemaak is. Lab-gekweekte diamante word deur die mens gemaak in 'n laboratorium, terwyl natuurlike diamante in die aarde geskep word. Die natuur is nie 'n beheerde, steriele omgewing nie, en natuurlike prosesse wissel baie. Daarom is die resultate nie perfek nie. Daar is baie soorte insluite en strukturele tekens dat die natuur 'n gegewe juweel gemaak het.
Lab-gegroeide diamante word daarenteen in 'n beheerde omgewing vervaardig. Hulle het tekens van 'n gereguleerde proses wat nie soos die natuur is nie. Verder is menslike pogings nie perfek nie en laat hulle hul eie foute en leidrade agter dat mense 'n gegewe gemaak het. Die tipes insluitings en subtiele variasies in kristalstruktuur is een van die belangrikste maniere om te onderskei tussen laboratoriumgekweekte en natuurlike diamante. U kan ook meer te wete kom oor hoe om te weet of 'n diamant in die laboratorium gekweek word of natuurlik uit ons hoofartikel oor die onderwerp.