Hoe die bal aan die kolf voldoen het, alles wat jy nie van bofbal geweet het nie, of wat jy nie wil weet nie - Nuttige wenke - 2021
Nou, geïnspireer deur die feit dat Rusland die titel van baseball-tuisland met dieselfde sukses as Amerika kan opeis, kan ons net die reëls van die spel leer. Wel, of kry ten minste 'n idee van wat om te klop, waar en waarom om te hardloop en hoe om uit te vind dat u span gewen het.
Eerstens speel twee spanne bofbal. Hulle neem beurte om aan te val, verdedig dan en probeer meer punte aanteken. Tot dusver is alles eenvoudig, nie waar nie? Maar as dit direk by verdienste kom, word alles baie ingewikkelder. Anders as sokker, hokkie, basketbal, rugby, tennis en ander, waar 'n punt (en soms 'n paar) slegs gegee word omdat iemand 'n projektiel op 'n spesifieke plek afgevuur het, in 'n bofbal moet jy sweet vir elke wond (bofbalpunt) ). Hy (wonde) word aan die span toegeken as die speler van die aanvallende groep al die vierkante (voetstukke) op die hoeke van 'n klein ruit (27x27 m) op sy beurt hardloop. Die alternatiewe gang van hierdie basisse vereis hoë taktiese oefening, spoed, uithouvermoë en ander sportsoorte.
Dit is waar, soos die praktyk toon, kan jy daarsonder klaarkom. Ten minste het die grootste spelers in die geskiedenis van die wedstryd hul tuiste die kenmerk gemaak. Dit is wanneer die beslag (in 'n bofbal dit genoem word beslag) met behulp van 'n vlermuis die bal nie op die veld lei nie (wat 'n ruit is met sye van 75 tot 100 m), maar buite dit (in die erwe, op die volgende straat, na die hel met pasteie) . Dan kyk die teenstanders hartseer hoe hy, na die applous van die ondersteuners, 'n skoot van eer deur al die basisse maak, terugkeer na die huis of na die tuisbasis (die plek waar die bal reguit na die hemel gestuur is). Dit is tuislopies wat gewoonlik in die bioskoop vertoon word, sodat selfs 'n ongeïnisieerde kyker verstaan ​​dat 'n 'groot doel' voorgekom het, hoewel 'n paar van hulle in 'n sekere spel in 'n sekere spel sterkte kry. Indien enigsins getik.
'N Bofbalwedstryd begin met die werker van die verdedigingspan wat die bal aan die beslag dien. Die kruik se doel is om te dien sodat die beslag nie slaan nie en die bal in die handvanger van die vanger val. As die beslag die bal tref, gooi hy die kolf en hardloop om die naaste basis te beset. As die basis suksesvol beset word, word 'n nuwe aanvallende speler die kolwer. En so - totdat al die basisse verby is, sal die huis beset word. Hierdie situasie word 'n "tuislopie" genoem (die span verdien 'n punt). Die taak van die spelers van die eksterne veld van die verdedigende span is om die trefferbal af te lewer aan die spelers van die interne veld na die basis waarheen die beslag gehaas het voordat hy aan een van die liggaamsdele geraak het.
Uit die bogenoemde aksies word die baseball-tekening gevorm. Die wedstryd bestaan ​​uit nege rondes - beurte, waarin elk spanne die geleentheid kry om aan te val en te verdedig. 'N Kenmerkende kenmerk van bofbal is die gebrek aan tydsbeperkings en geen trekkings nie. As die telling na 9 beurte gelyk is, word die 10de, 11de ensovoorts aangewys. Die langste wedstryd, eindig met die oorwinning van die San Francisco Giants oor die New York Mets (8: 6), is in 1964 gespeel en het sewe uur geduur. Die vinnigste oorwinning met 'n telling van 6: 1 is in 1919 deur die span van New York Giants oor Philadelphia Phillis uitgereik - dit het minder as 'n uur geneem om dit te doen.
Die belangrikste intrige, die kern van die spel, is 'n tweegeveg tussen die werper wat die bal gee en die kolwer wat hom kolf. Die eerste van die take is om die kragtigste en lekkerste dien te verrig, sodat die teenstander dit nie tref nie, en die bal vlieg nie hoër as die elmboog nie en nie laer as die knie van die beslag nie en val in die handvanger van die vanger (maat wat die bal vang vir die beslag). Drie gemiste skote - en die beslag val uit en gee plek vir die volgende. Vier treffers - en hy neem die eerste basis sonder 'n geveg.
Wat doen die ander sewe verdedigende spelers op die veld? Die atleet se taak op die tweede basis is om vinnig aan beide kante van die posisie te beweeg. 'N Derde basisspeler moet dit vang en die bal betyds optel en dit eers na die speler stuur om die beslag na die eerste basis uit te sit. 'N Kort stop ('n vryspeler tussen die 2de en 3de basis, 'n soort passer) moet die regte verdedigingsposisie inneem om die bal aan bogenoemde vennote by die basisse te lewer. Spelers van die buiteveld (buitevelders) moet, met vinnige ruk, die projektiel wat deur die vyand getref is, aan die spelers van die interne veld (infilders) terugbesorg.
Baseball skeidsregters verdien afsonderlike woorde, wat soms baie moeiliker is as spelers. Soms, met veral kontroversiële kwessies (en daar is baie daarvan, gesien die spel het baie subtiele vaardighede waarvan slegs kenners weet), moet die regter lang pouses neem om die reëls na te gaan en die regverdige uitspraak te lewer.
Waarom is bofbal so gewild in Amerika en wen miljoene mense? Miskien is dit die moeite werd om na die Amerikaanse nasionale karakter te soek, wat skielik geïmpliseer word in die 'Amerikaanse droom' - 'n konsep wat 'n blink toekoms impliseer vir een individu wat slegs op homself staatmaak. Per slot van rekening, baseball, hoewel dit 'n spansport is, is sy helde net sulke individuele "mense" - werpers en besetters, wat alleen die uitslag van die hele kampioenskap bepaal. Die oorwinning van almal hang af van die vaardigheid van almal. Daarom probeer spanne die spelers beskerm, nie onnodig van hulle ontslae raak nie en in geen geval verkoop nie. Die herinnering aan hoe die eienaar van die uiters suksesvolle Boston Red Sox-span die destydse buitestaander New York Yankees aan die bofbalster Babe Ruth, met die bynaam Bambino, verkoop het, het in 1919 nog in Amerika geleef, waarna die Red Sox nie die hoof kon wen nie Baseball Championship - Wêreldreeks. Hierdie verhaal word die vloek van Bambino genoem. Die Bostoniërs het eers in 2004 daarin geslaag om van die vloek ontslae te raak toe hulle met geweld van wil die sege van die gehate Yankees gewen het.
Die amptelike jaar van geboorte van professionele bofbal in die Verenigde State word beskou as 1869 toe die eerste span georganiseer is - Cincinnati Red Stockings. Aan die einde van die 19de eeu was daar reeds 'n professionele klub in byna elke groot stad aan die Ooskus. Terselfdertyd is die Nasionale en Amerikaanse ligas gestig wat lank nie net in sport nie, maar ook in administratiewe terme met mekaar meeding. Eers in 2000 het hulle finaal saamgesmelt onder die beskerming van 'n enkele sportorganisasie - Major League Baseball.
Baseball het in die 1920's sy hoogty in die Verenigde State bereik. In daardie periode van ridders is vlermuise en handskoene vereer as nasionale helde. Babe Ruth, wat die New York Yankees tot vier oorwinnings van die Wêreldreeks gelei het danksy sy ongelooflike tuislopies, Ty Cobb, wat in die Detroit Tigers geskitter het, Honus Wagner, die onsterflike Pittsburgh Pirates, die legende van New York Giants Christy Mathewson en die beroemde Walter Johnson van die Washingtonse senatore was almal die eerste wat die Baseball Hall of Fame binnegekom het. Om hulle ontwil is hy in werklikheid geskape omdat die Amerikaners nie gelyk is in terme van "'n afgod vir hulself skep nie".
Tye het verander, nuwe helde verskyn. Soos byvoorbeeld Lou Gehrig. Hy is vroeg oorlede aan 'n ernstige siekte, maar het daarin geslaag om 2130 wedstryde agtereenvolgens vir die Yankees (!) Te speel. Of die eerste swart bofbalspeler, Jackie Robinson, wat vir die Brooklyn Dodgers gespeel het en die weg gebaan het vir baie talentvolle Afro-Amerikaners. Dit is danksy hom dat die buiteveldspeler Hank Aaron in 'n professionele bofbal gekom het, wat 755 tuislopies gemaak het en die langtermynrekord van Babe Ruth gebreek het. As dit nie vir Robinson se hulp was nie, sou Aaron in 'n spesiale 'Negro League' speel en nooit op die grasperk in die Major League Baseball trap nie.
Honkbalspelers, eenvoudige ouens uit die mense, het nie minder liefde as Hollywood-sterre geniet nie, en soms selfs meer gekry. En as slegs Babe Ruth in die laat 1920's kon spog dat hy meer verdien het as die president, dan kan presidente van baie lande in die vroeë 1970's afgunstig wees op bofbalspelers. Meer as veertig jaar gelede het spelers hulself bevry van die verslawingskontrakte waaronder die klubseienaars hulle eintlik besit het, en miljoene begin ontvang.
Die kroon van die seisoen van die Major League Baseball is die sogenaamde World Series - die deurslaggewende reeks speletjies. Al dertig spanne van die Amerikaanse en nasionale ligas neem daaraan deel, wat elk 162 wedstryde van April tot Oktober hou. Die wenner is die span met vier oorwinnings. Die absolute rekordhouer van die World Series is die New York Yankees-klub uit die American League, waarvan ons reeds weet: hy het 40 keer aan die World Series deelgeneem en 27 bekers gewen. In die tweede plek is die St. Louis Cardinals Club uit die National League, wat 11 keer gewen het en die huidige kampioen is.
Tot die verbasing van sommige Amerikaners word baseball nie net in die Verenigde State gespeel nie en die Wêreldbeker word nie as die Amerikaanse Wêreldreeks beskou nie, maar kompetisies wat sedert 1938 tussen die nasionale spanne van die lande gehou is. 'N Lang tyd was slegs Latyns-Amerikaanse en Engelssprekende lande deel aan sulke kampioenskappe. Geleidelik het bofbal belanggestel in Nederland en Italië, wat nou as die sterkste bofballande in Europa beskou word. En sedert die 70's het Asiatiese lande 'n regte bofbaloplewing beleef. Die Japanese Professional Baseball League is egter in 1936 gestig. Oor die algemeen is bofbal in Japan, soos in die VSA, die nommer 1-sport. En in sy struktuur lyk die Japannese liga sterk soos die Amerikaanse, met die ligas in Sentraal en Stille Oseaan, waarvan die wenners die Japannese reeks speel. Die belangrikste verteenwoordigers van die Japannese bofbal is nie suksesvol in Amerikaanse spanne nie. Hier is ook nasionale helde, soos Sadaharu O (868 tuislopies), wat in Japan bekend is as Pele in Brasilië.
Die Kubane is egter op internasionale vlak die gunstelinge. Hulle het aan 21 wêreldkampioenskappe deelgeneem, waarvan hulle 18 keer gewen het, een keer die tweede plek en 2 keer brons ingepalm het. Die Kubaanse bofbalkampioenskap is vir die eerste keer in 1962 gehou, ná die oorwinning van die Kubaanse rewolusie, en is dit die National Baseball Series genoem. Sedertdien het die Kubane nie 'n gelyke in die wêreldbofbal gehad nie, en baie Kubaanse "aanhangers" het hulle tot die geledere van Amerikaanse professionele persone toegetree.
Die speler van die verdedigende span - die werper (1) gee die bal aan die beslag (2) - die beslag. Die kruik se doel is om in te lê sodat die beslag nie slaan nie en die bal in die handvanger van die vanger val (3). As die beslag die bal tref, gooi hy die kolf en hardloop om die naaste basis (A, B en C) te beset. As die basis suksesvol beset word, neem 'n nuwe aanvallende speler die plek van die beslag in, ensovoorts, totdat die huis beset is (D). Hierdie situasie word 'n tuislopie genoem. As gevolg hiervan verdien die span een punt. Die taak van die spelers van die eksterne veld (4) van die verdedigende span is om die trefbal af te lewer aan die spelers van die interne veld (5) na die basis waarheen die beslag gehaas het voordat hy aan een van die liggaamsdele geraak het.
Kurkballe is aan die einde van die 19de eeu gepatenteer deur die vervaardiger van sporttoerusting Spalding, gestig deur die befaamde bofbalspeler Albert Spalding. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is rubberkorrels van gholfballe gebruik om die balle te maak, aangesien daar tydens die oorlog 'n tekort aan die nodige materiale was. In onlangse jare is verskillende sintetiese materiale ook gebruik om balle te maak, maar sulke balle word as 'n lae gehalte beskou en word nie in die Major League gebruik nie. Verskillende tipes materiale beïnvloed die gedrag van die bal. Dus, 'n meer toegedraaide bal bons vinniger van die kolf af en vlieg verder. Hoe goed die werper kan voer, hang af van die hoogte van die naat.
Aan die begin van die baseballgeskiedenis is daar slegs een bal vir die hele wedstryd gebruik, tensy dit so beskadig geraak het dat dit onmoontlik geword het om te speel. Tydens die spel is die bal van vuil verkleur, het spelers verskillende stowwe op die bal aangebring, soos tabaksap
. Daarbenewens kan snitte op die bal verskyn en die naat bars. Na die dood van die kolwer Ray Chapman in 1920, nadat hy die bal in die kop geslaan het, miskien as gevolg van die feit dat hy nie die bal teen skemer kon sien nie, is pogings aangewend om skoon, onbeskadigde balle in die spel te hou.
Die amptelike verskaffer van die Major League-bal is Rawlings, 'n vervaardiger van handgewonde balle in Costa Rica. Voorheen was die balverskaffer Spalding, wat al meer as 'n eeu so 'n status gehad het. Tot en met 1973 is die bal tradisioneel van perdevelle vervaardig, maar in 1974, as gevolg van 'n afname in die aanbod van perdevelle, is koei-leer gebruik.
Gedurende die 20ste eeu het die Premierliga twee soorte balle gebruik - vir die Amerikaanse liga en die nasionale liga. Die balle was heeltemal identies, behalwe dat die American League-bal die inskripsie gehad het 'Amptelike Amerikaanse liga' en die handtekening van die president van die Amerikaanse liga in blou ink, en op die bal van die National League was die inskripsie "Amptelike nasionale liga" en die handtekening van die president van die National League in swart ink. In 2000 het 'n groot reorganisasie in die Main League plaasgevind, wat die presidentskap van die Amerikaanse en die nasionale ligas afgeskaf het, sodat dieselfde bal in albei ligas gebruik is. Volgens hierdie reëls moet die gewig van die bal in die Premierliga van 5 tot 5,25 gram (142–149 gram) wees, en 'n omtrek van 22,9 cm tot 9,25 inch (23,5 cm). Die naat bestaan ​​uit 108 dubbele steke.
Vir 'n gereelde professionele spel word 'n paar dosyn balle gebruik omdat dit verander moet word weens skrape, verkleuring en besoedeling. Soms, in spesiale gevalle, vra atlete ondersteuners wat die balle vang wat die veld verlaat om hulle terug te gee (byvoorbeeld wanneer hulle 'n baanrekord opstel, of ander onvergeetlike oomblikke). In die reël gee 'n speler in ruil vir so 'n bal aan die aanhanger 'n handtekening of 'n ondertekening.