Driehoek | Maroela Media
Driehoek is Tessa se verhaal. Tien jaar het verloop nadat ons Tessa in Die verhuising leer ken het. Sy is nou 32, 'n vryskutjoernalis in Johannesburg en swanger by 'n man wat nooit vir haar vertel het hy is nog getroud nie. Vir die eerste keer in haar lewe is Tessa in 'n hoek waaruit niks haar kan help nie. Dit is eers as sy in dieselfde rehabilitasiesentrum beland as waar Danelle se ma was, dat sy besef hoe verskriklik sy as mens gefaal het.
Maar Driehoek is ook Amanda se storie – die ander vrou in die liefdesdriehoek. Ten spyte van Tessa se pogings om die verhouding stil te hou, vind Amanda uit dat haar man haar verneuk het, en sy moet toekyk hoe die gesin waarom haar hele lewe gewentel het, uitmekaar val. Sy probeer vergewe en vergeet, maar dit help nie – haar man het 'n mens geword wat sy nie ken nie en wat sy nie meer in haar lewe wil hê nie. Uiteindelik is haar woede en wrokkigheid oor sy verraad so erg dat sy nie net haar huwelik vernietig nie, maar haar kinders – en haarself – in die proses skade berokken.
In die ander hoek staan Hertzog van der Walt, Amanda se broer en 'n professor in teologie op Potchefstroom. Hy is die een wat moet toekyk hoe sy suster en haar dogters swaarkry. Tessa is 'n doring in sy vlees. Sy is in elke moontlike opsig die teenoorgestelde van wat hy in 'n vrou bewonder, maar dit keer nie dat hy van haar bewus is nie – verskriklik bewus is nie – en elke onderonsie wat hy met haar het, versterk die bewustheid honderdvoudig. Uiteindelik moet hy erken dat hy, ten spyte van homself, op haar verlief geraak het. Om hierdie emosies te verwerk, moet hy net so veel groei toon as Tessa.
Driehoek is geen konvensionele liefdesroman nie. Dit stel besondere eise aan die hoofkarakters en die leser, en daar is nêrens 'n maklike oplossing nie, maar vir almal wat bereid is om hulle bagasie, hulle vooroordeel en hulle voorbehoude neer te lê, is daar 'n tweede kans en 'n geleentheid om ten volle te mag liefhê.
Driehoek vorm 'n tweeluik saam die Die verhuising. Albei verhale is net soveel coming-of-age-romans as wat die liefdesverhale is en vroue van alle ouderdomme sal daarmee identifiseer.
Sophia Kapp skryf die soort stories wat sy self graag lees. Sy glo onwrikbaar in die helende krag van liefde, maar glo ook dat haar hoofkarakters dieselfde sout as haar lesers moet opeet voordat hulle die vervulling daarvan mag smaak.
Daarom plaas sy haar heldinne binne realistiese situasies en laat hulle spook met geloofwaardige krisisse waardeur vroue dwarsoor die wêreld en die sosiale spektrum moet worstel: verraad, verlies, egskeidings, affairs, miskrame, middelmisbruik, moeilike tieners, bagasie van vorige verhoudings…
Vir elke heldin wat bereid is om hierdie krisisse aan te pak en te oorkom, is daar egter 'n held, 'n man wat by haar pas en haar waardig is; iemand saam wie sy binne 'n vervullende verhouding geborgenheid vind.
Elkeen van Sophia se karakters het ook susters op hulle reise – bloedsusters of hartsusters – wat haar optel as sy val, wat haar dra as sy moeg word en wat saam met haar dans as sy feesvier.
Die erflating is in 2008 met die ATKV-Woordveertjieprys vir Liefdesromans gekroon en Huis van die wind in 2012. Sophia was ook twee agtereenvolgende jaar die wenner van die Rapport-prys vir die mees inspirerende dosent in die Fakulteit Lettere en Wysbegeertes aan die Potchefstroomkampus van die NWU. Sy het 'n MA in tale aan die destydse UOVS behaal en het aanvanklik 'n akademiese loopbaan gevolg, maar intussen was sy al alles, van 'n barrista tot 'n boekhouer in 'n bank. Tans is sy, benewens 'n skrywer, ook 'n taalpraktisyn, vertaler, dosent en lid van die Taalkommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en kuns.