Nog 'n metode is die gebruik van 'n sirkelsektor waarin die verhouding van groothede deur middel van sirkelsnitte aangegee word. Ook die gewone reghoekgrafiek word dikwels gebruik en daarop kan 'n mens maklik die verhoudings van die groothede op die lengte-eenhede van die grafiek aanbring. Soms word ook beelddiagramme gebruik, waarby landbouproduksie van byvoorbeeld koring of mielies in die vorm van sakke voorgestel word. Elke sak het dan 'n spesifieke syferwaarde, byvoorbeeld in tonnemaat.
By die stippelkaart moet die skaal so gekies word dat 'n groot gebied met min inwoners nie voorgestel word as een waarin die leser meen dat daar baie mense is vanweë die groot kolle nie. In 'n klein gebied met baie mense kan te klein kolletjies ook die verkeerde indruk wek. Behalwe goeie sigbaarheid moet die kartograaf ook sorg dat die kaartelemente saam 'n totaalbeeld vorm, dat die kaartleser met ander woorde direk die ruimtelike verband tussen die kaartelemente kan waarneem.
Hiervoor bestaan daar ŉ soort kartografiese grammatika, wat net soos by die noteskrif by musiek of die programmeertaal van die rekenaar aan sekere reëls onderworpe is. So byvoorbeeld moet die eienskappe van die grafiese middels wat 'n mens gebruik, ooreenstem met die eienskappe van die gegewens wat gekarteer word.
Wanneer 'n mens die aarde of 'n deel daarvan op 'n plat vlak probeer voorstel, ontstaan daar allerhande vervormings. Om die vorm, die oppervlakte of die afstande so getrou moontlik weer te gee, is daar verskeie projeksiemetodes op die proef gestel. Hierdie kaartprojeksies moet aan sekere wiskundige vereistes voldoen en is vir sowel die kartografie as die geodesie en die landmeetkunde van groot belang. 'n Kaart is 'n grafiese voorstelling van die aarde se oppervlak op 'n plat vlak en die voorstelling kan onmoontlik volgens ware grootte gedoen word.
Daarom word daar van 'n kaartskaal gebruik gemaak wat die verhouding is van die afstand tussen twee punte op die kaart tot die ware afstand tussen die twee punte op aarde. Normaalweg is die kaartskaal in getalvorm op die kaart aangegee en kan byvoorbeeld so lyk: 1 :100 000, dit wil sê 1 cm op die kaart stem ooreen met 100 000 cm (= 1 km) op aarde. 'n Mens aanvaar dikwels dat die kaartskaal op die hele kaart betrekking moet hê, maar wiskundig is dit onjuis.
Die kromming van die aarde laat dit nie toe dat 'n figuur op die gekromde oppervlak gelykvormig op 'n plat vlak afgebeeld word nie. By klein gebiede van sowat 20 km in deursnee kan die kromming wel bulte rekening gelaat word, maar by groot gebiede raak die vervormings drasties. Die bestudering van hierdie vervormings met behulp van die wiskunde en in die besonder die differensiaalrekening maak die kern uit van die studie van kaart- projeksies. In wiskundige terme is hier dan sprake van 'n afbeelding eerder as 'n projeksie.
Daar bestaan allerlei variasies op hierdie indeling, soos byvoorbeeld die Gallprojeksie, wat eintlik 'n kompromis is omdat dit nie eg vorm- en oppervlaktegetrou is nie, maar ook nie hierdie aspekte so erg verwring soos wanneer daar op die korrektheid van projeksie. Le die as van die keel of die silinder of die raakpunt van die raakvlak in die ewenaarvlak, word dit 'n transversale projeksie genoem. As die asse 'n willekeurige stand inneem, word 'n skewe projeksie verkry.
'n Baie bekende transversale silinderprojeksie is die Universele Transversale Mercatorprojeksie (UTM), wat die deel van die aarde tussen 80º NB en 80º SB afbeeld in stroke met 'n breedte van 6 lengtegrade en so die aarde in 60 matematies identiese projeksies omspan. Die poolgebiede (wat hierby wegval) word dan bygevoeg met behulp van 'n normale asimutale projeksie, naamlik die stereografiese projeksie, een van die weinige projeksies waarby 'n mens die projektering ook op 'n eenvoudige meetkundige manier kan voorstel. Sowel die UTM as die stereografiese projeksie is vormgetrou.
'n Derde, net so bekende vormprojeksie is die gewone Mercatorprojeksie, 'n normate silinderprojeksie. In seevaartkringe word dit baie gebruik omdat die loksodroom (die Iyn wat op 'n sfeer die kortste afstand tussen twee punte weergee) op hierdie kaarte 'n reguit Iyn is. Outomatisering maak al hoe meer sy verskyning in die berekening en teken van kaartprojeksies, en hoewel die eerste eintlik nie meer probleme lewer nie, is die teken van graadnette vir 'n willekeurige projeksie aansienlik moeiliker. Met behulp van die elektroniese tekenmasjien van byvoorbeeld die Laboratorium vir Geodesie in Delft kan graadnette vir vele projeksies outomaties geteken word, en in 'n traksie van die tyd wat vroeër daarvoor nodig was.
By die toepassing van kaartprojeksies word daar twee duidelike gebiede onderskei, naamlik die van die geodeet en die van die kartograaf. Die geodeet doen sy voorstelling hoofsaaklik in getalle en hy werk baie noukeurig. Hy werk ook op die aanname dat die aarde ŉ ellipsoïed is en nie 'n ware sfeer nie. Die kartograaf, aan die ander kant, verkry sy afbeelding deur tekeninge, hy werk dus grafies. Hy teken die topografie in sy kaart en maak gebruik van die koördinate wat vir die projeksie bereken is en 'n net van punte tot sy beskikking stel. Hoe kleiner die kaartskaal wat hy gebruik, hoe kleiner ook die noukeurigheid wat daar van die koördinate vereis word. am die rede werk die kartograaf dikwels met 'n minder noukeurige aardmodel, naamlik ŉ bol, waardeur die projeksieformules aansienlik vereenvoudig word.
Om die geologiese struktuur van ŉ gebied te bestudeer, is dit noodsaaklik dat die gebied in kaart gebring of geologies gekarteer word. Wanneer 'n mens die verskiltende geologiese eienskappe van ŉ sekere gebied voor jou op kaart het, kan die ontstaan en die vorming van die strukture gerekonstrueer word.
Meestal word daar geen gelaagdheid gevind nie: die verbreiding is slegs plaaslik en die gesteente breek deur ander eenhede. Ook by metamorfe gesteentes het die oorspronklike sedimentere gelaagdheid as gevolg van die herkristallisasie en vervorming meestal verdwyn. Die meeste geologiese kaarte is van gebiede wat oorwegend uit sedimentêre gesteentes bestaan en dit is te verstane as 'n mens in gedagte hou dat sowat 75 % van die aardkors se oppervlakbedekking daaruit bestaan. am die rede word daar verder hoofsaaklik op die kartering van sedimente ingegaan.
By die opstel van 'n geologiese kaart moet 'n mens nie net die onderskeie eenhede in 'n gebied kan onderskei en die opeenvolging van sedimentere gesteentes kan identifiseer nie, maar ook weet wat hulle oorspronklike posisies ten opsigte van mekaar was.
In sekere gebiede, veral laaglande, Iê die jongste afsetting dikwels redelik onversteur en kan 'n mens deur boorwerk die opeenvolging van die verskillende lae taamlik maklik vasstel. Meestal het 'n mens egter te make met vervorming deur plooiing, verskuiwing of skuifskeuring, waardeur die relatiewe posisies van die onderskeie lae aan die oppervlak geherrangskik is. In sulke gebiede moet 'n mens dan probeer om aan die hand van onversteurde lae die oorspronklike opeenvolging te bepaal. Die inligting word dan in die sogenaamde stratigrafiese kolom aangebring, waarin ook die dikte van die verskillende eenhede aangegee word. Soms is die stratigrafiese kolom opgebou uit 'n aantal eenhede wat maklik uitmekaar geken kan word.
In 'n vervormingsgebied (waarin meestal ook verskuiwings voorkom) is dit dikwels baie moeilik om die verloop van 'n laag te voorspel. Hier moet soveel waarnemings moontlik gedoen word. Dit word wel met boorwerk gedoen, maar ondersoeke aan die oppervlak is goedkoper en ook vinniger. Die geoloog gaan soek 'n plek waar die gesteente blootgelê is en bepaal dan tot watter stratigrafiese eenheid dit op daardie plek behoort, waarna hy ook die ligging van die lae vasstel. By 'n skuins helling word die helling met behulp van 'n klinometer gemeet. dit wil sê die hoek wat die helling van die gesteentes met die horisontale vlak vorm en die rigting waarin die laag aan die oppervlak loop (strekking van die laag).
Soms stel die kaartgebruiker net in sekere aspekte van 'n gekarteerde gebied belang en dan word 'n spesiale kaart gemaak. Uit wetenskaplike oogpunt is die belangrikste kaarttipes die volgende:
- Die paleografiese kaart. Hier word die landskapelement uitgebeeld soos dit in 'n bepaalde tydperk in die verlede sou gelyk het.
- Die isopagkaart. Dit -is van groot ekonomiese belang, aangesien dit die dikte van 'n bepaalde laag waarin die moontlik aanwesige erts versprei Iê, aangee.
- Die struktuurkontoerkaart. Die diepte van die kruin (soms van die basis) van 'n laag ten opsigte van ŉ verwysingsvlak (byvoorbeeld seevlak) word hierop aangedui. Veral by voorgenome boorwerk is hierdie kaart van die uiterste belang.
In moeilik toeganklike gebiede is die geologiese ondersoek duur en tydrowend. Om 'n geheelbeeld van sulke gebiede te kry, word daar dan gewoonlik van lugfoto's gebruik gemaak wat vanuit 'n vliegtuig geneem word. Die foto's word so geneem dat reekse mekaar gedeeltelik oorvleuel sodat hulle deur 'n stereoskoop die reliëf van die landskap vertoon. Die struktuur van die verskillende lae, plooiing en breuke in die gesteentes en die erosiewerking kan hierop bestudeer word.
Lugfoto's speel van veral na die dertigerjare 'n belangrike rol hierin, maar word oor die algemeen ook gebruik by bodemondersoek, die landbou, die bosbou, die vervaardiging van topografiese kaarte, ensovoorts. Wanneer daar 'n globale indruk van die landskap verlang word, word die lugfoto gewoonlik teen 'n hoek met die vertikale as geneem. In die meeste gevalle word daar egter vertikale opnames gemaak, waarby die kamera-as vertikaal omlaag gerig is.
Soos reeds genoem, word daar by die geologiese ondersoek gewoonlik vertikale opnames gemaak en die foto's dikwels aanmekaargelas am 'n fotokaart te vorm. 'n Fotokaart is in baie gevalle beter as 'n gewone topografiese kaart, hoewel die skaal nie so akkuraat is nie.
Een van hierdie hulpmiddels is die anagliefprojeksie. Dit bestaan uit twee foto's wat op een vel papier oormekaar afgedruk is, elk in ŉ ander (verkieslik komplementere) kleur, soos byvoorbeeld rooi en groen. 'n Mens kyk dan met ŉ spesiale bril wat 'n rooi en 'n groen lens bevat, na die foto sodat elke oog slegs een foto sien en 'n stereobeeld waargeneem word. Die algemeenste hulpmiddel is egter die stereoskoop, 'n instrument met twee ewewydige lensstelsels. Elke foto word deur middel van die bybehorende lense met elke oog apart bekyk, waardeur die stereobeeld gevorm word.
Lugfotointerpretasie maak deel uit van die normaIe geologiese opleiding. Die oningeligte waarnemer sal dadelik agterkom waarom hierdie opleiding nodig is, aangesien 'n mens maar weinig inligting direk van die foto's kan aflees. Die interpretasie berus op ŉ kombinasie van die aanduidings wat gelewer word deur verskille in die vegetasie (of die landboubenutting), deur die grys tone op die foto' en deur die landskapvorme self. Veral die waterafvoerpatroon kan waardevolle inligting verskaf.
Dit gee ŉ aanduiding van die reliëf en die algemene helling van die terrein. Die aantal waterlope is bowendien ŉ maatstaf vir die deurlaatbaarheid van die grond, en by swak deurlaatbare gesteentelae sal daar byvoorbeeld baie water oor die oppervlak afvloei. By kalkagtige grand kan al die water ondergronds verdwyn en sal daar met ander woorde geen riviere sigbaar wees nie. Die rivierlope Iê dikwels in 'n swak (inkompetente) sone, byvoorbeeld 'n sagte gesteentelaag, of in 'n sone wat deur verskuiwings en plooivorming verbrokkel is.
'n Rivier se voorkeurrigting hou ook dikwels verband met die verskuiwings- of plooirigting. Vir die interpretasie van die geologiese ontwikkeling van ŉ gebied word noukeurig op die landskapvorme gelet. Riviere wat deur diep klowe in die landskap insny, kan byvoorbeeld dui op 'n relatief onlangse opheffing van die gebied, terwyl breë, U-vormige dale op vroeëre vergletsering kan dui. Deur al dergelike inligting te kombineer en die volgorde waarin die verskillende prosesse hulle voltrek het, vas te stel, is dit moontlik om 'n oorsig van die geologiese geskiedenis van die gebied saam te stel. Uit die uiteindelike gevolgtrekking sal sekere aspekte moontlik ter plaatse nader ondersoek word.