Kevin Trenberth, Nasionale Sentrum vir Atmosferiese Navorsing
Daar is baie deurlopende tekens dat die planeet is opwarm, selfs "aan die brand gesteek."
In die westelike streek van Noord-Amerika het die langdurige droogte tot hoë temperature en baie gelei wegholbrande, vanaf Kanada en die Noordwes vroeër hierdie somer na Kalifornië meer onlangs. Die Stille Oseaan is baie aktief met orkane, tifone en tropiese siklone, en met verskeie skadelike treffers in Japan, China en Taiwan. Tot dusver is die Atlantiese-tropiese stormseisoen daarenteen stil.
Globaal het oppervlaktemperature rekord hoë waardes opgestel (sien figuur hieronder). Amerikaanse temperature hierdie jaar is goed bo normaal as 'n geheel, hardloop 1.7 Fahrenheit bo die gemiddelde van die 20-eeu (deur Julie, die 10th hoogste op rekord). Neerslag is egter goed bo die gemiddelde in baie van die lande buite die Weste, wat die temperatuur laer maak as wat hulle anders sou gewees het (as gevolg van meer wolk en verdampingsverkoeling).
So, wat gaan aan? Toenemende opwarming word verwag omdat menslike aktiwiteite lei tot toenames in kweekhuisgasse wat hitte vang, hoofsaaklik koolstofdioksied van die verbranding van fossielbrandstowwe. En inderdaad, die globale gemiddelde oppervlaktemperatuur (GMST) het taamlik stadig gestyg: elke dekade nadat die 1960's was warmer as die een voorheen, En die dekade van die 2000s was die warmste op rekord by verre; sien figuur.
Terselfdertyd is dit duidelik dat daar wisselvalligheid in GMST is van jaar na jaar en dekade tot dekade. Dit word verwag en bekend dat dit grootliks voortspruit uit interne natuurlike veranderlikheid. Terwyl die tempo van oppervlaktemperatuurverhoging meestal opwaarts is van ongeveer 1920 en die onlangse koers is nie uit pas algehele, daar is twee hiatus intervalle met baie laer tempo van temperatuurstyging. Die eerste was van ongeveer 1943 na 1975, en die tweede was van 1999 na 2013.
in 'n papier getiteld Is daar 'n wêreldwye verhitting Hiatus ?, vind ek dat natuurlike veranderlikheid deur interaksies tussen die oseane, atmosfeer, land en ys maklik die opwaartse neiging van globale temperature kan versag. Vir klimaatswetenskaplikes om klimaatmodelle te verbeter, is beter begrip van hierdie variasies en hul effek op globale temperature noodsaaklik.
Die warmste jaar in die 20th eeu was 1998. Sedertdien was daar egter 'n skynbare afwesigheid van 'n toename in GMST vanaf 1998 deur 2013. Dit het bekend geword as die "hiatus. "Terwyl 2005 en 2010 GMST waardes die 1998-waarde effens oorskry het, het die tendens opwaarts afgeneem tot 2014, wat nou die warmste jaar op rekord is. Daarbenewens is daar uitstekende vooruitsigte dat 2015 die rekord sal breek. Die afgelope 12 maande tot Junie 2015 is inderdaad die warmste 12 maande op rekord (sien figuur). Dit lyk of die hiatus verby is!
Seisoenale globale gemiddelde oppervlaktetemperature van NOAA, na 1920, relatief tot die gemiddelde van die 20e eeu. Die seisoene word gedefinieer as Desember-Februarie, ens. 'N 20-termiese Gaussiese filter word gebruik om die dekadale variasies (swaar swart kurwe) te wys. (middel) Die seisoenale afwykings van die Stille Oseaandegradus (BOB), in eenhede van standaardafwyking. Die positiewe (pienk) en negatiewe (ligblou) BOB-regimes word regdeur die figuur aangedui. (onderkant) Decadale gemiddelde anomalieë (begin 1921-1930) van GMST (groen) saam met stuksgewys hellings van GMST vir die fases van die BOB (geel). Kevin Trenberth / Data van NOAA, outeur verskaf
El Niño en Pacific Decadal Oscillation (BOB)
'N Nader kyk na die gebeure gedurende hierdie hiatusperiodes werp lig op die rol van natuurlike veranderlikheid op die langtermyn-tendens van aardverwarming.
Die jaar 1998 was die warmste op rekord in die 20de eeu, want daar was verwarming wat verband hou met die grootste El Niño op rekord - die 1997-98-gebeurtenis. Voor so 'n geval, Ocean hitte wat in die tropiese westelike Stille Oseaan versprei oor die Stille Oseaan en in die atmosfeer gebou, verfrissende storms en verhitting die oppervlak veral deur latente hitte vry te wees, terwyl die see afgekoel uit verdampingsverkoeling.
Nou, in 2015, is nog 'n sterk El Niño aan die gang; Dit het begin in 2014 en het verder ontwikkel, en in geen klein deel is dit verantwoordelik vir die onlangse warmte en die patroon van weer regoor die wêreld nie: die verhoogde tropiese stormaktiwiteit in die Stille Oseaan ten koste van die Atlantiese Oseaan, die ligter toestande regoor die sentrale Verenigde State, en koel sneeu in Nieu-Seeland.
Daar is ook sterk veranderlikes in dekades-skaal in die Stille Oseaan, wat gedeeltelik bekend staan ​​as die Stille Oseaan-dekadale oscillasie (BOB) of Interdecadale Pacific Oscillation (IPO) - die voormalige is die Noordelike Halfrond gefokus, maar die twee is nou verwant. Die positiewe fase van die BOB-patroon, wat die seestande beïnvloed, is soortgelyk aan dié van El Niño.
Die BOB is 'n belangrike speler in hierdie hiatusperiodes, soos dit goed gevestig is Waarnemings en modelle. Daar is groot veranderinge in die Stille Oseaan handelswinde, druk op seevlakke, seevlak, reënval en stormstande in die Stille Oseaan en Stille Oseaan, maar ook in die Suidelike Oseane en oor die Arktiese Oseaan in die Atlantiese Oseaan.
Daar is goeie, maar onvolledige bewyse dat hierdie veranderinge in winde verander seestrome, osea-konveksie en omkering, wat lei tot veranderinge in die hoeveelheid hitte wat op meer dieptes in die oseaan gesekwestreer gedurende die negatiewe fase van die BOB. Die effekte is die grootste in winter in elke halfrond. Die gevolg is dat gedurende die positiewe fase van die BOB, die GMST verhoog, terwyl gedurende die negatiewe fase dit stagneer.
Resultate dui daarop dat die aarde se totale energie wanbalans - dit is die groeiende hoeveelheid van die son se inkomende energie wat deur kweekhuisgasse vasgevang word - is grootliks onveranderd met die BOB. Maar in die positiewe fase word meer hitte in die boonste 300-meter van die oseaan gedeponeer, waar dit die GMST kan beïnvloed. In die negatiewe fase word meer hitte onder 300 meter gedompel, wat bydra tot die algehele opwarming van die oseane, maar waarskynlik onomkeerbaar gemeng en verloor aan die oppervlak.
Modulerende Menslike Geïnduseerde Veranderinge
Die interne klimaatveranderlikheid kan ook deur eksterne invloede gemoduleer word, insluitend die verskillende menslike invloede.
Toenemende opwarming van toenames in kweekhuisgasse wat hitte vang, kan verreken word deur sigbare besoedeling (in die vorm van deeltjies genoem atmosferiese aërosols), wat meestal ook 'n produk van verbranding van fossiele brandstof is. Inderdaad, van 1945 tot 1970 was daar toename in besoedeling in die atmosfeer wat voortspruit uit die industrialisering van na-Tweede Wêreldoorlog in Europa en Noord-Amerika, veral oor die Atlantiese Oseaan, en sommige vulkaniese aktiwiteite wat aerosole in die stratosfeer toegeneem het. Regulasies in ontwikkelde lande, soos die US Clean Air Act van 1970, het egter die era tot 'n einde gebring.
Simulasies van klimaatmodelle en projeksies van GMST dui daarop dat die sein van mensgeïnduceerde klimaatsverandering na vore gekom het geraas van natuurlike klimaatveranderlikheid in ongeveer die 1970s. Verwagte wisselkoerse was baie in pas met die koers waargeneem vanaf 1975 na 1999, maar nie die stadiger koers van 1999 op. (Dit is nog 'n rede om te sê daar is 'n hiatus van 2000 na 2013.)
Mensgeïnduceerde klimaatverandering is meedoënlose en grootliks voorspelbaar, alhoewel dit op enige tyd en veral plaaslik gemasker kan word deur natuurlike veranderlikheid, hetsy op internaale (El Niño) of dekadale tydskale. Maar die oorheersende bestuurder van die verlangsaming in GMST is die BOB. Daar is nou spekulasie of die dekadale veranderlikheid omgekeerd is - gaan na 'n positiewe fase (sien figuur). Met hierdie verandering en die nuutste El Niño-geleentheid neem die GMST nog 'n stap tot 'n hoër vlak.
Die rol van natuurlike veranderlikheid verf 'n ander prentjie as een van die stadige stygende globale gemiddelde temperature. Trouens, die kombinasie van decadale veranderlikheid plus 'n verwarmingstendens van toenemende kweekhuisgasse maak die GMST-rekord meer soos 'n stygende trap as 'n monotoniese klim.
Kevin Trenberth is 'n gesiene senior wetenskaplike by die Nasionale Sentrum vir Atmosferiese Navorsing. Hy was sterk betrokke by die Interregeringspaneel oor klimaatsverandering (en het in 2007 die Nobelprys vir Vrede gedeel) en die Wêreldklimaatnavorsingsprogram (WCRP). Hy was onlangs voorsitter van die Global Energy and Water Exchanges (GEWEX) -program onder WCRP. Hy het meer as 240 artikels waaroor tydskrifte verwys het en meer as 520 publikasies en is een van die mees aangehaalde wetenskaplikes in geofisika.
Volgens 'n nuwe verslag wat deur Patrick Egan en Megan Mullin op 20 April 2016 in 'Nature' gepubliseer is, het die weerstoestande die afgelope veertig jaar vir die oorgrote meerderheid Amerikaners 'verbeter'. Dit, ...
'N Belangrike El Niño is nou aan die gang. Dit het al weer die weerpatrone regoor die wêreld aansienlik beïnvloed, maar kan hierdie winter selfs groter impak hê. Daar was nog net twee 'super' El Niños ...