Afrikaans: Op 7 Februarie 1897 het Conrad aan Edward Garnett geskryf: “Ek dink aan ’n kortverhaal. Iets soos die [sic] Lagoon, maar minder bekrywend. ’n Maleisiese ding. Dit sal maklik wees en kan selfs ’n paar pennies verdien” (Karl & Davies 1983: 338). Ten spyte van vroeëre kritiek oor die geil, eksotiese voorstellings van die Maleisiese oerwoud beklee Karain: a memory ’n belangrike plek in Conrad se kort fiksie. In die een-en-twintigste eeu lê die storie se aantrekkingskrag in sy anatomie van andersheid of ongewoonheid. Hierdie artikel het ten doel om die godsdienstige, kulturele en geslagsdimensies van die kortverhaal wat ’n post-koloniale weerklank daaraan gee, te ondersoek. Die kortverhaal dien as ’n katalisator vir die afbreek van stereotipes en versterk die siening dat die mensdom, ten spyte van inherente verskille, basiese doelstellings en drome deel.