Onsekerheid en vrees kon jy ook plek-plek sien, want doodgewone mense voel hul burgerregte word gestroop en die ANC skerm nie vir hulle nie – die ANC se voetsoldate het eerder die nasie se slagspreuke met skerppunt-ammunisie begroet. Ontnugtering? Ja, want Zuma het gekry wat hy wou.
Aanspreeklikheid kan boonop nie slegs deur die howe afgedwing word nie. Want die howe is magteloos as uitsprake verontagsaam word deur dié wat in die doktrine van die skeiding van magte iets teenrevolusionêr sien.
Ongeduld gedy ook deesdae daar waar eens gehoop is ’n oop gesprek regtig veilig sal wees: universiteitskampusse.
Die vernietigingsgier wat eers vir Rhodes verswelg het en toe die kunstenaars en hul kuns en toe die stroomopswemmers wat die nuwe dogma in universiteitsrade of in lesinglokale durf bevraagteken het, is steeds nie vervang met ’n koherente bloudruk vir wat dan in die plek van die ou strukture en standbeelde moet staan nie.
Dekolonisasie is ’n stomp instrument. Wat wil die #MustFall-aktiviste regtig hê, en wie moet besluit waarop hulle geregtig is? Dis heel waarskynlik nie u en ek nie.
So gepolariseerd is baie akademiese gemeenskappe dat selfs die geldige versugtinge van studente wat op soveel vlakke sukkel, onhoorbaar word. Want ekonomiese stagnasie én opnuut ’n omwenteling in die wêreld van werk beteken daar ís minder geld in hul ouers se sakke, en op gradedag is die vooruitsigte op ’n vaste werk al meer onseker. Dis ontsettende druk. Die wêreld verander sneller.
’n Administrasie wat nie omgee vir protokol, oorgelewerde diplomatieke gebruike en artefakte, vir politieke korrektheid en, ja, vir die waarheid nie, is aan die bewind.
Is die era van Trump, en die aanbreek van Brexit, en die naderende Franse evolusie tekens van ’n nuwe wêreldorde wat nog in ons leeftyd staan gemaak sal word? Kan dit bloedloos gebeur?