Wanneer mense dink aan vaste afvalbestuur , word dit waarskynlik geassosieer met vullis wat in stortingsterreine gestort of verbrand word. Alhoewel sulke aktiwiteite 'n belangrike deel van die proses uitmaak, is 'n verskeidenheid elemente betrokke by die skepping van 'n optimale geïntegreerde vaste afvalbestuurstelsel (ISWM). Byvoorbeeld, behandelingstegnieke dien om die volume en toksisiteit van vaste afval te verminder. Hierdie stappe kan dit omskep in 'n geriefliker vorm vir wegdoening.
Afvalverwerking en wegdoening metodes word gekies en gebruik gebaseer op die vorm, samestelling en hoeveelheid afvalmateriaal.
Hier is belangrike afvalverwerking en wegdoening metodes:
Termiese afvalbehandeling verwys na die prosesse wat hitte gebruik om afvalstowwe te behandel. Hier volg 'n paar van die mees gebruikte termiese afval behandeling tegnieke:
Verbranding is een van die mees algemene afvalbehandelings. Hierdie benadering behels die verbranding van afvalmateriaal in die teenwoordigheid van suurstof. Die verbrandingsproses vat afval in as, rook, gas, waterdamp en koolstofdioksied. Hierdie termiese behandelingsmetode word algemeen gebruik as 'n manier om energie vir elektrisiteit of verhitting te herstel . Hierdie benadering het verskeie voordele. Dit verminder vinnig afvalvolume, verminder vervoerkoste en verminder skadelike kweekhuisgasvrystellings.
Gassifikasie en Pyrolyse is twee soortgelyke metodes, wat beide organiese afvalstowwe ontbind deur afval tot lae suurstof en baie hoë temperature bloot te stel. Pyrolyse gebruik absoluut geen suurstof terwyl vergassing 'n baie lae hoeveelheid suurstof in die proses toelaat. Gassifisering is meer voordelig aangesien dit die brandproses toelaat om energie te herstel sonder om lugbesoedeling te veroorsaak.
Oopbranding is 'n nalatige termiese afvalbehandeling wat skadelik is vir die omgewing. Die verbrandingsapparate wat in so 'n proses gebruik word, het geen besoedelingsbeheer toestelle nie. Hulle vrylaat stowwe soos heksakloorbenzeen, dioksiene, koolstofmonoksied, deeltjies, vlugtige organiese verbindings, polisikliese aromatiese verbindings en as. Ongelukkig word hierdie metode nog steeds deur baie plaaslike owerhede internasionaal beoefen, aangesien dit 'n goedkoop oplossing vir vaste afval bied.
Dumps en stortplaatsen
Sanitêre stortplaatsen bied die mees gebruikte afvalverwijdering oplossing. Hierdie stortingsterreine word verlang om die risiko van omgewings- of openbare gesondheidsgevare as gevolg van afvalverwydering uit te skakel of te verminder. Hierdie webwerwe is geleë waar landkenmerke werk as natuurlike buffers tussen die omgewing en die stortingsterrein. Byvoorbeeld, die stortingsterreine kan bestaan ​​uit kleigrond wat redelik bestand is teen gevaarlike afval of gekenmerk word deur die afwesigheid van oppervlakwaterliggame of 'n lae watertafel wat die risiko van waterbesoedeling voorkom. Die gebruik van sanitêre stortplaatsen bied die minste gesondheids- en omgewingsrisiko, maar die koste om sulke stortplaatsen te vestig, is relatief hoër as ander afvalverwydering.
Beheerde stortplaatsen is ongeveer dieselfde as sanitaire stortplaatsen. Hierdie stortings voldoen aan baie van die vereistes vir 'n sanitêre stortingsterrein, maar mag dalk een of twee ontbreek. Sulke stortings kan 'n goed beplande kapasiteit hê, maar geen selbeplanning nie. Daar mag geen of gedeeltelike gasbestuur, basiese rekordhouding of gereelde dekking wees nie.
Bioreactor stortplaatsen is die resultaat van onlangse technology navorsing. Hierdie stortplaatsen gebruik superieure mikrobiologiese prosesse om afvalafbraak te bespoedig.
Die beherende kenmerk is die deurlopende toevoeging van vloeistof om optimale vog vir mikrobiese vertering te handhaaf. Die vloeistof word bygevoeg deur die storting van die stortingsterrie te hersirkuleer. Wanneer die hoeveelheid leakaat nie voldoende is nie, word vloeibare afval soos rioolslib gebruik.
Kompostering is 'n ander mees gebruikte afvalverwydering of behandelingsmetode wat die beheerde aërobiese ontbinding van organiese afvalstowwe is deur die werking van klein ongewerweldes en mikroörganismes. Die mees algemene komposietegnieke sluit in statiese paal kompostering, ongedierte-komposering, windrow komposering en kompos in die vaartuig.
Anaerobiese Digestie gebruik ook biologiese prosesse om organiese materiale te ontbind. Anaerobiese Spysvertering gebruik egter 'n suurstof- en bakterievrye omgewing om die afvalmateriaal te ontbind waar komposering lug moet hê om die groei van mikrobes moontlik te maak.