Die Solidariteit Beweging se Helpmekaar-plan is groot en is van toepassing op baie vlakkeDr. Dirk Hermann, uitvoerende hoof van Solidariteit. Eerskomende Saterdag vind die Solidariteit Beweging se Toekomsberaad plaas. Op die beraad gaan die Beweging se Helpmekaar 2020-plan bekend gemaak word. Die plan is gebaseer op die idee van selfstandigheid – minder regering en meer gemeenskap. Kitsontledings van die plan gaan nie werk nie, want die Helpmekaar-plan het vele fasette en is groter as waaraan kitskommentators reg kan laat geskied. Die Solidariteit Beweging se plan is groot en het betrekking op verskillende vlakke. Op nasionale vlak raak ons betrokke by nasionale debatte. Ons is aktief oor e-tol, makro-ekonomiese beleid, internasionale skakeling, misdaad, werkskepping, werkbeskerming en talle ander kwessies. Ons vat hande met ander en neem deel aan die optog teen korrupsie; hou beraad saam met Numsa oor die elektrisiteitskrisis; en doen voorleggings aan parlementêre portefeuljekomitees. Die antwoord lê nie in onttrekking of isolasie nie, maar in aktiewe deelname op ten minste drie vlakke: die plaaslike gemeenskap, ’n taalgemeenskap en ’n kultuurgemeenskap. Op plaaslike gemeenskapsvlak raak ons betrokke daar waar jy bly. Slaggate word reggemaak (nie net Afrikaner-slaggate nie); die omgewing word beveilig; en riooldienste word herstel tot voordeel van almal in die gemeenskap. Hierdie planne word gedoen in samewerking met die polisie, ander gemeenskaporganisasies, taxiverenigings en vele ander. Die dienste wat tradisioneel deur die staat gelewer word, word nou deels deur die gemeenskap oorgeneem. Die inisiatiewe kom hoofsaaklik vanuit AfriForum-takke en Afrikaner-geledere, maar enigeen kan hand bysit en só word plaaslike gemeenskappe gebou wat werk. Die plan raak ook die taalgemeenskap. Taal is nie die besit van Afrikaners nie, maar word wyd gepraat. Die plan is inklusief Afrikaans. Akademia word gebou as ŉ wêreldklas- Afrikaanse universiteit. Sol-Tech lei studente in Afrikaans op. Dit is nie ŉ benoude Afrikaans nie, maar ŉ oop Afrikaans vir almal wat in Afrikaans wil kom studeer. Solidariteit versprei duisende skooltassies by Afrikaanse skole. Daar word kindertjies egter nie in rasserytjies geplaas nie, maar al die behoeftige kinders in die skole wat aansoek doen, word gehelp. Ons neem deel aan taaldebatte en is lid van die Afrikaanse Taalraad. Afrikaanse gemeenskapmedia, soos Maroela Media, Pretoria FM en Kraal Uitgewers, word gebou. Die sukses van moedertaalonderrig word uitgelig en die Solidariteit Helpende Hand se ondersteuningsentrum help Afrikaanse skole om suksesvol te wees. Oor Afrikaans is ons nie eksklusief nie, maar inklusief. Die plan raak spesifiek ook Afrikaners as kultuurgemeenskap. Afrikaners is immers ŉ herkenbare groep, net soos wat daar nog altyd in die geskiedenis vele kultuurgroepe bestaan het en steeds bestaan. Soos met alle ander kultuurgroepe is daar boonop ook nêrens ’n amptelike definisie van wat ’n Afrikaner presies is en nie is nie; en die Solidariteit Beweging beskou buitendien pogings om so ’n finale definisie te bepaal as onwenslik en futiel. Maar net omdat daar nie ’n amptelike definisie bestaan nie, beteken dit nie dat kultuurgroepe, insluitende die Afrikaners, nie bestaan nie. En die keersy daarvan geld ook: Dat Afrikaners bestaan, beteken ook nie dat Afrikaners eenvormig dink, altyd dieselfde sal bly of in isolasie van die res van die wêreld wil leef nie. Om egter elke keer wanneer Afrikaners iets aanpak met beskuldigings vorendag te kom dat hulle eksklusief is, is inderwaarheid om te sê dat Afrikaners nie mag bestaan nie. Want hoe anders kan jou bestaan iets beteken as dat jy soms in kultuurgemeenskaplike verband projekte aanpak? Trouens, dit is eerder die eis dat Afrikaners nooit as Afrikaners inisiatief mag neem, in onderlinge of algemene belang nie, wat so uiters eksklusief is. Al is daar geen amptelike definisie nie, kan ’n mens in breë trekke sê dat Afrikaners op een of ander wyse ’n gedeelde erfenis- en geskiedenisbesef het. Hulle selfidentifiseer oor die algemeen as Afrikaners, dikwels stilswyend, en baie maal is dit in die praktyk eenvoudig so dat Afrikaners deur andere as Afrikaners beskou word en net mooi niks aan daardie beskouing kan doen nie. Net hierdie naweek het president Zuma weer na Afrikaners spesifiek verwys. Die Solidariteit Beweging gaan nie bepaal wie Afrikaners is en wie nie is nie: Ons pak projekte aan, dikwels veral ten behoewe van Afrikaners, en wie ook al daarvan wil deel word, mag dit doen. Daar is immers spesifieke uitdagings vir Afrikaners. Die Solidariteit Beweging tree spesifiek daarvoor in. Niemand anders en beslis nie die regering nie, gaan dit doen nie. Die FAK pak tipies kultuurprojekte aan en doen navorsing oor geskiedenis. Ons wil ook vir Afrikaners ŉ omgewing skep waarbinne hulle as kultuurgemeenskap veilig voel. Dit word nie gedoen deur hulle te ontken nie. Die Solidariteit Beweging se Helpmekaar-plan is nog veel meer as dit. Dit is omvattend, inklusief, maar ook spesifiek. Dit is nie ŉ rasseplan nie, maar ŉ taal-, kultuur- en gemeenskapsplan. ŉ Groot plan het ŉ groot begroting nodig. Vir die volgende vyf jaar gaan die begroting van die plan R3,5 miljard wees. Anders as die besigheidswêreld is ŉ gemeenskapsplan rekeningkundig ŉ nulsom. Alle geld word teruggeploeg in die gemeenskap. Die wins van die plan is ŉ suksesvolle gemeenskap, hetsy nasionaal, plaaslik, op taal- of kultuurvlak. Op al hierdie vlakke is die wins van die Solidariteit Beweging nie net Afrikaner-wins nie, maar die wins vloei oor na alle gemeenskappe. Die Solidariteit Beweging se maatstaf van sukses is of die Beweging se instellings help om ŉ toekoms te skep waarin plaaslike gemeenskappe, die Afrikaanse taalgemeenskap en Afrikaners as kultuurgemeenskap vry, veilig en voorspoedig is. Wat Suid-Afrika nodig het, is nie minder Solidariteit Beweging-planne nie, maar baie gemeenskappe wat sulke planne aanpak. As almal die krag van die gemeenskap, van selfhelp en van minder regering verstaan, wag daar vir ons almal ŉ blink toekoms.