Oujaarsdagaand in Duitsland | SkalkSkryf
« Seks in die nuwe jaar
Oujaarsdagaand in Mooinooi »
Oujaarsdagaand in Duitsland
Januarie 11, 2014 deur Louwie
Sus Cobie skryf uit Duitsland oor hulle eerste belewenis van oujaarsdagaand in Munich, Duitsland.
Ons gaan beslis nie vannaand soos twee gedroogde pruime by die huis sit nie. Van vroeg af deursoek ons die hele week se koerante vir ‘n lekker gesellige plekkie waar ons kan kuier en vrolik wees. Tollwood, waar hulle jaarliks die Otoberfees hou, klink na die ideale plek. Vyf tente met van oempha tot rowwe musiek is beskikbaar. Lekker, lekker vannaand dans ons die Nuwe Jaar in.
Nie te vroeg nie, maar ook nie te laat nie, klim ons op die tram. Dis koelerig, maar onder hierdie warm jas van my, het ek my dun sexy toppie aan. As daar vannaand gewys moet word, dan wys ons maar. Klim oor en ry op die U-Bahn. Klim weer oor. Hoe nader ons aan die plek kom, hoe meer mense en hoe joliger raak dit. Ek hou Skip se hand styf vas, hier wil ek nie wegraak nie. Dis ligte en mense en die musiek hoor jy al van ‘n afstand af. Toue en toue voor die hekke en hoe nader jy aan die hekke kom, hoe stiller word dit. Ons staan nog so in die tou, toe lees Skip: Alle Kaartjies reeds uitverkoop! Genugtig, nou wat van ons? Ons wil ook mos daar in!
Sprakeloos draai ons om. Hier kom ‘n ding vannaand. All dressed-up and no where to go! Marienplatz die volgende stop. Weer is die trein stampvol Hopenlik gaan die helfte al huis toe. Ons klim op ‘n vreemde stasie af. Dadelik is ek erg rigting bedonnerd en het geen idee in watter rigting ons stap nie. Skip hou my hand vas en ons beur deur die menigtes.
Buite Hoffbrauhause drom die mense saam. Moenie worry nie, sê Skip, dis net die rokers. As jy die deur oop maak, slaan die hitte jou, en die musiek, en die reuk van bier, en vreeslik baie gebraaide kosse. Dit raas, dit stamp en dit stoot. Nerens, nerens is ‘n oop plekkie nie. En nou praat nie net van stoele nie. Om te staan ook. Die magdom van mense sleep jou so saam. Die band speel en ‘n ou top en ‘n jong bok dans dat die oom se oë traan. So tussen die gedrink en geët. Ons stoot tot by die volgende uitgang. Jy skuur so verby die borde met half klaar geëte eishbein en suurkool. Ek verkyk my aan die mense. ‘n Meisie met amper iets soos ‘n spierwit rok, sit aan ‘n tafeltjie. Jy moet mooi kyk om te sien of daar rok is. Voor haar sit ‘n breë bors ou, oorbelle oral. Sy hele houding sê : ‘Sy is myne”. As ek kyk na die aantal leë bekers bier, weet ek nie of sy after party so “hot” gaan wees nie. Uit by die deur, volgende restaurant op die lys.
Kan hierdie mense nie maar by hulle eie huise kuier nie? Vuurwerke skiet alreeds in die agtergrond. Hierdie gaan ‘n laaang, koue aand wees, warm jas of te not! Ek is nie eens seker of ek hierdie warm jassie vannaand gaan uittrek nie. Sexy top sal dalk moet wag vir ‘n volgende jaar.
Na ‘n gelopery wat soos 10 km voel op die cobble stones, is ons by die Irish Pub. Een gebou, 3 pubs. As dit moet, dan moet ons maar saam die Aussies gaan drink vannaand. Ons dryf weer saam met die mob. Selfs voor die toilette is toue van 200 m elk. En wat gebeur as ‘n man moet gaan?? Aussies is vol, Irish is vol. Ons oorweeg die biertuin buite in die koue. Maar dit is waar al die rokers is. Jig nee-wat, vir daai een sien ek nie kans nie.
So in die middel, tussen niks en nêrgens is ‘n klein kroegie opgerig. Net plek vir 4 mense. Maar teen die muur, half weg gesteek, langs die trollie vir vuil borde en glasie, staan twee verlate stoeltjies. Ek maak vir daai sitplekke, stoot enige een wat voor my staan uit die pad, en val plat op die stoel. Hier sit ek vannaand tot hulle my uitskop. Knyp sal ek knyp, want niemand gaan my van hierdie stoel af kry nie.
Ons bestel ‘n wyn en ‘n bier. Die knap, so ‘n jongetjie van Engelse afkoms, maak sommer die trollie vir ons skoon en sê ons kan hom gebruik. Vriendelike knaap. Wat ‘n vreemde sitplek is, word toe ‘n heel interessante aand. Mense beweeg in en uit, en ek verkyk my aan elkeen.
Drie dames, van Russies afkoms, maak hulle tuis hier reg voor ons. Blink kort rokkies, rooi rokkies, en ag mens, met vleeskleur kouse aan! Duidelik van ‘n ander deel van die wêreld. Bestel drank, en daar gaan hulle, vreeslik vrolik.
Volgende is ‘n baie interessante paartjie. Klein meisietjie, nou nie fyn sal ek haar noem nie, maar kort. Dik wolkouse aan, mooi fyn, donkerblou jassie. Kom van Orlando en die knaap, fyn en skraal, van Iraq. Glo saam in Amerika studeer en nou is hulle hier. Sy het die sterk persoonlikheid, soen hom eerste, so op haar toontjies, en dan bloos hy en kry vreeslik skaam. Mooi seun. Sy bestel, betaal vir die dop en loop om in die biertuin te gaan rook.
Die Russiese rooi rokkies is terug, met nog ‘n maatjie en drie groot Russiese manne. Die manne se hare is penregop gejel, so ongeveer 15cm hoog in die middel en piercings waar jy kyk. Wonder hoeveel is daar waar ek nie kan sien nie.. Dis hoe die Russe hier lyk, Baie eienaardig. Drie manne, 4 meisies. Hier kom ‘n geveg vir aandag. Aan die liggaamshouding kom mens dadelik agter wie gaan vir wie. Veral die een dametjie, wat haar oog op die ou met die meeste piercings het, se houding is baie aggressief. Die arme klein skaam ou dogtertjie blaas die aftog en is uit by die deur.
Hier in Duitsland verstom ek my aan die verskillende rasse kombinasies. Verskil van kultuur en verskil van gedrag en mengelmoes van tale. Dis nou `n regte, egte reënboog nasie. Ek kan vir ure net sit en luister en die mense bekyk. Hier besef ek eers hoe ver verwyder ons as Suid-Afrikaners van die res van die wêreld is. Ons wêreld en leefwyse is klein in vergelyking met wat mense hier beleef. Ons is eng en vreesbevange, ons leef in kokonne. Vreeslik om dit te sê, maar dit is hoe dit is. Enige ander nasie word as “vyand” beskou. Reënboog nasie se gat!
Amper dwaal ek af. ‘n Dametjie met ‘n bont jas en ‘n vreeslike breë, lang serp sluip binne. In haar jas se sak is ‘n klein botteltjie, nog nie klaar gedrink nie, wag vir 12 uur as die klok slaan. Maak haar tuis teen die muur, dalk het sy die muur nodig om haar regop te hou. Bestel ‘n bier en …. en chips. Kelner vra, net chips, nee sê sy luidkeels; “Fish & Chips”. Eet in stilte haar Fish & Chips en bier. Verdwyn die gang af, met haar serp wat die vloer agter haar skoon vee.’n Mooi, regte Kersfees serp.
Drie manne kom van die biertuin. Een met ‘n swart pak en das, een met ‘n swart pak en strikdas en die derde met sy Skotse rompie. Dit was koud buite, want die man skud en skud en kry net nie “die ding” ontdooi nie. Krap en skud, maar daar is nog nie lewe nie. Bestel vir sy vriende elkeen ‘n bier, kry vir hom ‘n bier en ‘n klein glasie en sluk altwee vinnig weg. Skud en skud, nog geen lewe nie. Ek giggle erg, Skip stamp aan my. Gedra jou!
Voor ek kan sien of die man se eer gered is, gaan die deur van die biertuin weer oop en kom die mooiste kleinste vroutjie met ‘n huppel in haar stap in gesweef. Kort op haar hakke kom ‘n knaap, ewebeeld van ons vriend Danks in SA, agter haar aan. Trip oor die trappie van 5 sm en strompel agter haar aan, arms wyd gerek om sy balans te hou, oë net op daaai lyfie gerig. Ek sien sommer hy dink: moet nie dink jy gaan weg kom nie, ek gaan vir jou vang! Ons altwee bars behoorlik uit van die lag. Tyd om huis toe te gaan!
Weer durf ons Marienplatz aan. Swaelwalms hang donker oor die plek, vuurwerke en klappers lawaai. Ons is aan die verkeerde kant van die plein, moet aan die ander kant wees. Johan gryp my hand en saam harloop ons oor die plein, deur die klappers en vuurpyle. Koes koes kom ons aan die anderkant, en skielik is dit koud. My tande klap behoorlik. Hierdie sexy toppie het vannaand NIKS vir my beteken nie. Nie eens my jas uitgetrek nie, en nou vrek ek van die koue!
Ons mis die tram met ‘n minuut. In die koue moet ons nou 15 min wag vir die volgende een. Ek vroetel, vryf my hande, enige iets om warm te word. Langs ons staan ‘n lang man met ‘n ronde vroutjie en twee dogtertjies. Vreemde taal wat hulle praat. Uiteindelik vra ek hulle of hulle Engels verstaan. Klein bietjie se die man. Daar raak ons aan die gesels. Hulle kom van die Suide van Spanje en is met vakansie. Weet nie of hulle op die regte tram is nie, hoop hulle kry hulle blyplek. Ken nie die naam waar hulle bly nie, so Johan kan hulle ook nie help nie.
‘n Man met ‘n halwe bottel drank in die hand kom vra watter kant toe loop die tram. Skip beduie ons gaan regs. Ok sê hy, dan gaan hy ook. En daar gaan hy, te voet in die middel van die tramspoor, oppad huis toe, botteltjie in die hand.
Drie stasies voor ons afklim, waai die Spanjaarde en sê dis hulle plek. Vriendelike mense. Dis so maklik vir vreemdelinge in `n vremde land om met ander, mede vreemdelinge te gesels.
Ons hardloop letterlik huis toe, soek net die warmte van ons huis. Dis tien voor twaalf. Net betyds om die prop te laat klap! Volgende jaar probeer ons weer !
Naskrif: Die volgende dag lees ons in die koerant dat daar daardie oujaarsaand 180 vuisgevegte uitgebreek het in die omgewing waar ons die aand rondgeloop het!
Miskien het die seksie bloes tog iets gedoen?
Posted in Louwie | Tagged Cobie, Duitsland, Munich, Nuwejaar 2014 | Lewer Kommentaar