Selfbeskikking wanneer dit wêreldmagte pasIrak vlag. Foto: Pixabay Vroeër vandeesweek het die Koerde in Irak ’n sterk boodskap aan die res van die wêreld uitgestuur. Die Koerde van Irak, asook van Sirië en Turkye, soek ’n eie onafhanklike land. In Katalonië in die noordooste van Spanje wil Katalane graag dieselfde doen, maar word deur die Spaanse regering in Madrid op ondemokratiese wyse verhoed om ’n onafhanklikheidsreferendum te hou. Skotte wil ook weer na die stembus gaan om vir onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk te stem en peilings wys dat die onafhanklikheidsbeweging in Skotland waarskynlik hierdie keer genoeg stemme sal kry. Die strewe na onafhanklikheid deur die Koerde, Katalane en talle ander volkere word egter deur die groot moondhede van die wêreld ontmoedig. In die VSA, die bakermat van vryheid, het die politici en hoofstroommedia hulle almal teen referendums vir onafhanklikheid in Koerdistan en Katalonië uitgespreek. Dit is nou drie jaar sedert die vorige onafhanklikheidsreferendum in Skotland toe die groot moondhede van die wêreld almal die Skotte se strewe na vryheid teengewerk het. Terwyl globalisering voortwoed, het volkere van die hedendaagse Weste tot die primitiewe Midde-Ooste en Afrika toenemend die behoefte aan beter begrensing. Die behoud van identiteit is slegs moontlik wanneer ’n volk binne ’n begrensde gebied sy eie taal, kultuur en tradisies in stand kan hou. Oor eeue heen het volkere na selfbeskikking gestreef ten einde die reg te bekom om oor hul eie sake te besluit. Hoe sou die wêreld gelyk het indien die Verenigde State van Amerika nooit onafhanklik van Engeland geword het nie? Hoe sou die Europeërs daaroor gevoel het indien die Oekraïne vandag nog, soos voor die einde van die Eerste Wêreldoorlog, deel was van Rusland? Die skeiding van Pakistan en Indië in twee volledig outonome lande en die onlangse afstigting van Suid-Soedan is nog voorbeelde van hoe die wêreldkaart bly verander. Die interessantste voorbeeld van afskeiding in die onlangse geskiedenis was op 17 Februarie 2008 toe Kosovo hom onafhanklik van Serwië verklaar het. Die VSA, Brittanje, Duitsland, Frankryk en die meeste Westerse lande het vinnig gespring om Kosovo as soewereine land te erken. Ook Suid-Soedan het kort ná onafhanklikheid erkenning gekry. Amerika, ander Westerse lande en selfs Rusland en China se voor- of afkeur van volkere soos die Koerde, Katalane en natuurlik die Albaniërs van Kosovo, se reg op selfbeskikking gaan baie meer oor hul eie belange en voorkeure en het weinig te make met die meriete van hierdie volkere se saak. Terwyl die Europese Unie toenemend onder druk verkeer met sterk opposisie uit Oos-Europa en groeiende ongelukkigheid met die burokrasie in Brussel, sien die regerende elite van Amerika en Europa nie kans vir die onsekerheid wat ’n onafhanklikheidsreferendum in Katalonië kan veroorsaak nie. In Kosovo kon Amerika en die Europeërs egter hul kamstige steun vir die reg op selfbeskikking bevestig, terwyl Serwië geen belangrike bondgenoot is nie. Terwyl die Koerde Amerika en Irak in die stryd teen die Islamitiese Staat bygestaan het, dien Amerika nou weer die belange van Turkye en die korrupte Irakse regering in Bagdad in sy opposisie teen die Koerde se onafhanklikheidstryd. Volkere wat na selfbeskikking streef, sal moet besef dat eie belange eerder as goeie beginsels groot wêreldmoondhede se reaksie op hul vryheidstrewe sal bepaal.