Op die gebied van die sielkunde is die beeld kanon: 'n kind wat voor 'n malvalekkie sit en die versoeking weerstaan ​​om dit te eet. As sy die wilskrag opskerp om lank genoeg te weerstaan, sal sy beloon word as die eksperiment met 'n tweede malvalekkie terugkeer. Die Oostenrykse sielkundige Walter Mischel gebruik hierdie 'marshmallow-toets' gedemonstreer dat kinders wat onmiddellike bevrediging kon weerstaan ​​en wag vir 'n tweede malvalekkers, tot groter prestasies in die lewe gegaan het. Hulle het beter gevaar op skool, beter SAT-tellings gehad, en selfs hul spanning beter bestuur.
Mischel se baanbrekerstudies aan Stanford in Kalifornië en later aan die Universiteit van Columbia in New York het 'n diepgaande impak gehad op sowel professionele as populêre begrip van geduld, die oorsprong daarvan en die rol daarvan in ons lewens. Mense het vanuit hierdie studies van die 1970's en '80's geredeneer dat daar 'n diep, individuele eienskap, 'n persoonlikheidseienskap, moet wees wat kinders sorg vir hoër prestasies deur die lewe. Maar wat as dit nie die regte gevolgtrekking was uit hierdie studies nie?
Wat as geduld, en miskien ook ander persoonlikheidseienskappe, meer 'n produk is van waar ons is as wie ons is?
WAs navorsers die verhouding tussen die omgewing en ons persoonlikheidseienskappe probeer bestudeer, staan ​​twee groot uitdagings voor.
Die eerste uitdaging is om twyfel te werp oor die neiging om persoonlikheidseienskappe - gedragspatrone wat oor tyd heen stabiel is - te sien as dele van ons identiteite wat onvermydelik is en wat van binne ontstaan. Alhoewel dit waar is dat mense die produkte is van gene wat met die omgewing omgaan (die antwoord op die vraag 'Is dit aard of koester', is altyd 'Ja'), werk deur die sielkundige Nick Haslam aan die Universiteit van Melbourne en ander navorsers het getoon dat mense dwars in die rigting van die natuur verkeer en persoonlikheidseienskappe soveel fikser beskou. Met ander woorde, dit is meer waarskynlik dat u vriendin Jane net sê is 'n geduldige persoon en sal dit altyd wees, selfs in 'n omgewing waar dit nie die beste strategie is nie - byvoorbeeld in 'n gevaarlike situasie waar môre nie gewaarborg word nie. Geduld, sou u dalk sê, is iets wat binne-in haar kom, nie van die wêreld om haar nie.
Die ander uitdaging het te make wie sielkundiges studeer die afgelope eeu. Terwyl wetenskaplikes baie weet oor hoe eienskappe ontwikkel, is hierdie kennis voortvloeiend uit navorsing oor 'n baie spesifieke en eienaardige deel van mense: diegene wat in geïndustrialiseerde samelewings leef. Soos gekwantifiseer in 'n nou-landmerk bestudeer genoem 'Die vreemdste mense in die wêreld?' (2010), die antropoloog Joseph Henrich en sy span aan die Universiteit van Brits-Columbië het getoon dat ongeveer 96 persent van die vakke in sielkunde-studies afkomstig is van die sogenaamde 'WEIRD'-samelewings - of diegene wat Westers, opgevoed, geïndustrialiseerd, ryk en demokraties is.
'N Vooroordeel teenoor WEIRD-samelewings is problematies vir 'n aantal redes. Eerstens is mense in hierdie samelewings 'n swak gevolmagtigde vir die gemiddelde mens, en verteenwoordig lande wat slegs ongeveer 12 persent van die wêreldbevolking uitmaak. Maar hierdie asimmetrie teenoor geïndustrialiseerde samelewings is om 'n ander rede problematies: dit verteenwoordig 'n omgewing wat fundamenteel verskil van die waarin mense ontwikkel het.
Hoe vang ons hierdie belangrike proses as ons omgewing ons persoonlikhede vorm? Hier was Mischel se metode korrek: gaan direk na die kinderjare, een van die sensitiefste en buigsame tydperke van persoonlikheidsontwikkeling. Onlangs het ek en my medewerkers dit gedoen met die ontwerp van 'n bestudeer om na twee eienskappe van belang te kyk: hoe geduldig iemand is, en hoe verdraagsaam teenoor onsekerheid. Ons het ons ondersoek na vier verskillende samelewings regoor die wêreld geneem: na Indië, die Verenigde State, Argentinië en, veral omdat ons pogings aangewend is om die WEIRD-vooroordeel, inheemse Shuar-kinders wat in die Amazone-Ecuador woon, te bekamp.
Die Shuar-gemeenskappe wat ons besoek het, was afgeleë: die enigste manier om hulle te bereik, was om 'n lang en kronkelende kano-rit deur die Morona-rivier te neem. Baie van die Shuar wat ons in hierdie streke besoek het, handhaaf steeds 'n meer tradisionele manier van leef: jag van wild, verbouing van tuingewasse, visvang. Geïndustrialiseerde goedere is nie so krities vir hul lewenswyse nie. Ten minste nog nie.
Om te meet hoe geduldig 'n kind was, gebruik ons ​​'n eksperiment soortgelyk aan Mischel se marshmallow-toets, en bied kinders tussen vier en 18 jaar 'n keuse tussen een lekkergoed of 'n toenemende aantal lekkergoed as hulle bereid was om 'n dag te wag. As u die geduld kan bewerk, sou u die volgende dag lekkergoedryk wees. As gevolg van onsekerheid, moes hulle kies tussen 'n veilige sak wat altyd een lekkergoed uitbetaal of 'n riskante sak wat net een-in-ses-kans op meer lekkergoed gee.
Ons het baie variasie gevind, veral tussen die Shuar en die drie ander gemeenskappe. Kinders in die VSA, Argentinië en Indië het hulself op dieselfde manier gedra en was meer geduldig en meer verdraagsaam teenoor onsekerheid, terwyl die Shuar 'n heel ander gedragspatroon getoon het. Hulle was ongeduldig en warmer van onsekerheid; hulle pluk amper nooit die riskante sak nie.
In 'n opvolgstudie die volgende jaar het ons gekyk binne Shuar-gemeenskappe het dieselfde patrone gevind. Shuar-kinders wat naby die stede woon, het meer soos Amerikaners opgetree as die Shuar-kinders in die reënwoud. Iets daaraan om in die omgewing van stede te woon - en miskien ook iets meer oor die industrialisasie - het die kinders se gedrag laat lyk.
To te verstaan ​​waarom industrialisasie 'n invloedryke krag in die ontwikkeling van gedrag kan wees, is dit belangrik om die nalatenskap daarvan in die menslike verhaal te verstaan. Die koms van die landbou 10,000 jaar gelede het miskien die diepste transformasie in die geskiedenis van die menslike lewe geloods. Nie meer afhanklik van jag of versameling om te oorleef nie, het mense meer komplekse samelewings gevorm met nuwe kulturele innovasies. Van die belangrikste van hierdie innovasies was nuwe maniere om hulpbronne in te samel, op te slaan en te verhandel. 'N Effek van hierdie veranderinge vanuit 'n besluitnemingsoogpunt, was die vermindering van onsekerheid. In plaas daarvan om te vertrou op moeilik om te voorspel hulpbronne soos prooi, het markte ons in staat gestel om groter en meer stabiele bronne te skep.
As gevolg van hierdie breër veranderings, het markte moontlik ook ons ​​persepsie van verander bekostigbaarheid. In WEIRD-samelewings met meer hulpbronne (onthou dat die R in WEIRD vir rykes is), kan kinders voel dat hulle beter strategieë soos geduld en risikosoeking kan bekostig. As hulle ongelukkig raak en 'n groen marmer uittrek en geen lekkergoed wen nie, is dit okay; dit het hulle nie soveel gekos nie. Maar vir Shuar-kinders in die reënwoud met minder hulpbronne, is die verlies van daardie lekkergoed 'n baie groter ooreenkoms. Hulle wil eerder die risiko vermy.
Met verloop van tyd kan hierdie suksesvolle strategieë stabiliseer en herhalende strategieë word vir interaksie met ons wêreld. Dus, in 'n omgewing waar die wagkoste groot is, kan mense konsekwent ongeduldig wees.
Ander studies ondersteun die idee dat persoonlikheid meer gevorm word deur die omgewing as wat voorheen gedink is. Antropoloë van die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara, werk onder inheemse Tsimané-volwassenes in Bolivia gevind swak ondersteuning vir die sogenaamde 'Big Five'-model van persoonlikheidsvariasie, wat bestaan ​​uit openheid vir ervaring, gewetensvermoë, buitensporigheid, aangenaamheid en neurotisisme. Soortgelyke patrone kom van landelike gebiede Senegalese boere en die pyn in Paraguay. Die Big Five-model van persoonlikheid, blyk dit, is WEIRD.
In 'n ander onlangse papier, die antropoloog Paul Smaldino aan die Universiteit van Kalifornië, Merced en sy medewerkers het hierdie bevindings verder opgevolg en dit met betrekking tot veranderinge wat deur industrialisasie gekataliseer is, opgevolg. Hulle voer aan dat, namate samelewings meer kompleks word, dit lei tot die ontwikkeling van meer nisse - of sosiale en beroepsrolle wat mense kan vervul. Verskillende persoonlikheidseienskappe is in sommige rolle meer suksesvol as ander, en hoe meer rolle daar is, hoe meer uiteenlopende persoonlikheidstipes kan word.
Soos dit blyk uit hierdie nuwe studies, kan ons omgewings 'n diepgaande invloed op ons persoonlikheidseienskappe hê. Deur die kring van samelewings waarmee ons werk uit te brei en essensialistiese idees van persoonlikheid met skeptisisme te benader, kan ons beter verstaan ​​wat ons maak wie ons is.
Dorsa Amir is 'n evolusionêre antropoloog en postdoktorale navorsingsgenoot aan die Boston College. Haar werk het verskyn in Die Washington Post, op Buzzfeed en in TEDx-gesprekke.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Persoonlikheid handel nie net oor wie nie, maar ook waar jy is