Noord-Afrikaanse veldtog, 1940-1942 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hierdie klikbare kaart toon die algehele verloop van die Noord -Afrikaanse veldtog van 1940 tot 1942, na die reeks geallieerde oorwinnings in die geallieerde lande en die as, wat die leërs in Libië en Egipte vyf keer in twee jaar laat terugtrek en terugtrek.
Noord-Afrikaanse veldtog: 1940-1942
Die Britse veldtog in Noord-Afrika in 1940-1942 teen die Italianers en uiteindelik die Duitse Afrika Korps, het deurslaggewend geword as 'n voorspel tot die uiteindelike 'tweede front' in die Europese teater van die Tweede Wêreldoorlog. As Noord-Afrika verlore gegaan het, sou D-Day ten minste vertraag gewees het en sou Duitsland hom daarop kon toespits om die Sowjetunie te verslaan, met rampspoedige gevolge vir die Geallieerdes.
Tenk van Rommel se Afrika Korps het in 'n woestynvloed in Noord -Afrika gedompel, 1942.
Italië en die Britte in Noord -Afrika
Streekkaart van die Noord-Afrikaanse veldtog, 1940-1942.
Om middernag op 10 Junie 1940, in 'n blatante poging om voordeel te trek uit Duitse suksesse, verklaar Italië oorlog teen sowel Engeland as Frankryk. Op 13 September 1940 begin die Italiaanse Marshall Rodolfo Graziani met 'n oostelike opmars van Libië na Egipte met vyf afdelings op pad na die Britse beheerde Suezkanaal, maar word by Mersa Matruh gestop deur Britse verdediging, 300 myl wes van die kanaal.
In Griekeland het die Britte Italiaanse aanvalle afgeweer en vliegvelde daar en op Kreta beset. Hierdie bewegings plaas Britse vliegtuie op trefafstand van die Duitse oliebronne in Ploesti, Roemenië, genoeg rede vir Hitler om in April 1941 'n operasie teen Griekeland te begin. Die Britte moes noodgedwonge terugtrek na die eiland Kreta waar hulle aangeval en verslaan is. deur Duitse magte in Junie 1941.
In Noord -Afrika het die Italianers swak gevaar teen die Britte. 'N Britse teenoffensief op 9 Desember 1940 het die Italianers meer as 500 myl teruggestoot na El Agheila, halfpad na Tripoli, terwyl Britse troepe weswaarts langs die Noord-Afrikaanse kus beweeg het. Op 22 Januarie 1941 verower hulle die hawe van Tobruk in Libië van die Italianers.
In Mei 1941 onderteken admiraal François Darlan namens Vichy Frankryk die Parys-protokolle, 'n ooreenkoms met die Duitsers, wat Duitsland toegang tot militêre fasiliteite in Vichy-beheerde Sirië verleen het.  Die protokolle bly ongeratifiseer, maar Charles Huntziger, die minister van oorlog van Vichy, het bevele gestuur aan Henri Dentz, die hoë kommissaris van die Levant, om toestelle van die Duitse Luftwaffe en die Italianer Regia Aeronautica om in Sirië brandstof te maak. Gemerk as Irakse vliegtuie, as -vliegtuie onder Fliegerführer Irak in Sirië geland op pad na die koninkryk Irak tydens die Anglo-Irakse oorlog. Darlan, 'n bevestigde Anglophobe, het die Duitse en Italiaanse vliegtuie toegelaat om Siriese vliegvelde te gebruik, deels as gevolg van aanvalle op die Franse Vichy -skepe. Hy het bereken dat daar sedert Julie 1940 op 167 Franse skepe beslag gelê is deur Britse magte.  Ingevolge die Parys-protokolle is daar ook 'n ooreenkoms aangegaan dat die Franse 'n offensief teen die Irakse olievelde in besit neem, 'n voorstel wat deur Darlan voorgelê is.  Behalwe die gebruik van Siriese vliegvelde, versoek die Duitsers ook toestemming van die Vichy -owerhede om Siriese spoorweë te gebruik om wapens na Irakse nasionaliste in Mosoel te stuur. In ruil vir Darlan se entoesiastiese pro-as-gebare, het die Duitsers 7 000 Franse krygsgevangenes vrygelaat, waarvan baie professionele offisiere en onderoffisiere was.  Generaal Archibald Percival Wavell, die opperbevelhebber van die Midde-Ooste-kommando, was huiwerig om in Sirië in te gryp ten spyte van die situasie in die Westelike Woestyn, die dreigende Duitse aanval op Kreta en twyfel oor die Vrye Franse pretensies. 
Vichy Syria Edit
Dentz was die opperbevelhebber van die Armée du Levant (Army of the Levant), wat gereeld metropolitaanse koloniale troepe gehad het en troepe spesiaal (spesiale troepe, inheemse Siriese en Libanese soldate).  Daar was sewe infanteriebataljons van gereelde Franse troepe tot sy beskikking, wat die 6de Buitelandse Infanterieregiment van die Franse Vreemdelingslegioen, die 24ste Koloniale Infanterieregiment en elf infanteriebataljons van 'spesiale troepe' insluit, waaronder minstens 5.000 kavallerie in perde- en gemotoriseerde eenhede, twee artilleriegroepe en ondersteunende eenhede.  Die weermag het 35.000 troepe met 35.000 gereelde, insluitend 8.000 Franse en 25.000 Siriese en Libanese infanterie. Die Franse het 90 tenks gehad (volgens Britse skattings), die Armée de l'air het 90 vliegtuie gehad (vermeerder tot 289 vliegtuie na versterking) en die Marine nationale (Franse vloot) het twee vernietigers, Guépard en Valmy, sowel as een Sloop, die Élan en drie duikbote.  
Op 14 Mei 1941 het 'n bomwerperbeampte van die Royal Air Force (RAF) Bristol Blenheim 'n verkenningsmissie oor Palmyra, in die middel van Sirië, opgemerk dat 'n Junkers Ju 90 -vervoer opstyg, met meer Duitse en Italiaanse vliegtuie later die dag. 'N Aanval op die vliegveld is later die aand goedgekeur.  Aanvalle teen Duitse en Italiaanse vliegtuie wat deur Sirië opgevoer word, het voortgegaan en die Britte het ses as -vliegtuie geëis wat teen 8 Junie vernietig is. Die Franse magte van Vichy het op 28 Mei 'n Blenheim neergeskiet, die bemanning doodgemaak en op 2 Junie 'n ander een afgedwing.  Franse Morane-Saulnier MS406-vegters het ook op 28 Mei Duitse Junkers Ju 52-vliegtuie na Irak begelei.  Die POF het op 6 Junie 'n bomwerper van Vichy Martin 167F oor die Britse mandaat van Palestina neergeskiet.  Hoewel die Duitse belangstelling in die Franse mandate van Sirië en Libanon beperk was, het Adolf Hitler die versterking van die Franse troepe toegelaat deur Franse vliegtuie toe te laat op pad van Algerië na Sirië om oor as-beheerde gebied te vlieg en brandstof by die Duits-beheerde Eleusina-lugbasis in Griekeland.  Die aktiwiteit van Duitse vliegtuie in Griekeland en die Dodekanesos -eilande is deur die Britte geïnterpreteer as ondersteuning vir Vichy -troepe, maar hoewel Dentz dit kortliks oorweeg het om Duitse hulp te aanvaar, het hy die aanbod op 13 Junie van die hand gewys.  Teen die einde van die Anglo-Irakse oorlog is al 14 die oorspronklike Duitse Messerschmitt Bf 110-vliegtuie wat na Sirië gestuur is en vyf Heinkel He 111 en 'n groot aantal vervoervliegtuie deur die Britte vernietig. 
Palestina en Irak Redigeer
Die Britse geleide inval in Sirië en Libanon was daarop gemik om Duitsland te verhinder om die verpligte Siriese Republiek en Groot-Libanon, wat deur Vichy Frankryk beheer word, te gebruik vir aanvalle op Egipte terwyl die Britte die Westelike Woestynveldtog (1940–1943) teen die asmagte in Noord Afrika. In September 1936 het die Franse outonomie aan Sirië afgestaan, maar dit het die regte behou om 'n paar gewapende magte en twee vliegvelde in die gebied in stand te hou. Die Britte was bekommerd oor moontlike aanvalle deur Nazi -Duitsland uit Sirië en Libanon, of dat die Duitsers toegang tot vliegvelde daar kon kry. 'N Bykomende kommer het verband gehou met die moontlikheid dat Duitse troepe aan die Oosfront met Vichy -magte kan skakel as Duitsland Rusland verslaan deur suid deur die Kaukasus te vorder. Beide gebeurlikhede was onwaarskynlik, maar sou die Geallieerde magte in Egipte blootgestel het aan 'n noordelike front in 'n tyd toe alle beskikbare hulpbronne nodig was om Duitse vordering uit die weste te stuit.  Vanaf 1 April 1941, na a staatsgreep, Irak, aan die oostelike grens van Sirië, was onder die beheer van nasionaliste onder leiding van Rashid Ali wat bereid was om 'n beroep op Duitse steun. Die Anglo-Irakse oorlog (2–31 Mei 1941) het gelei tot die instelling van 'n pro-Britse regering. 
Britse magte suid van Sirië in Mandaat Palestina was onder bevel van generaal sir Henry Maitland Wilson en het bestaan ​​uit die 7de Australiese afdeling (minus die 18de brigade, wat in Noord -Afrika was, beleër by die beleg van Tobruk), Gentforce met twee Free French brigades van die 1st Free French Division (insluitend twee bataljons van die 13de Foreign Legion Demi-Brigade verbonde aan die 1st Free French Brigade) en die 5th Indian Infantry Brigade (4th Indian Infantry Division) met artillerie, ingenieurs en ander ondersteuning dienste verbonde aan die vorming van die 5th Indian Brigade Group. In Noord- en Sentraal -Sirië, Irak se bevel (Luitenant-generaal sir Edward Quinan) is in die veldtog gebruik om vanuit die ooste aan te val, bestaande uit die 10de Indiese Infanteriedivisie, elemente van die 17de Indiese Infanterie Brigade (8ste Indiese Infanteriedivisie) en Habforce, die 4de Kavallerie Brigade en die Arabiese Legioen, onder John Glubb (Glubb Pasha).  Kommando- en aanvaloperasies is uitgevoer deur nommer 11 (Skotse) kommando uit Ciprus,  sowel as Palmach paramilitêre en Mista'arvim -groepe uit Mandatory Palestine. 
Lugondersteuning is verskaf deur eskaders van die RAF en die Royal Australian Air Force (RAAF). Grondmagte aan die kus is ondersteun deur bombardemente van die Royal Navy (RN) en Royal Australian Navy (RAN) eenhede van die Mediterreense Vloot. Aan die begin het Air Commodore LO Brown, die lugbeampte wat bevel gegee het (AOC) HQ RAF Palestina en Transjordanië, die ondersterkte 11-eskader (Blenheim Mk IV), 80-eskader, wat weer toegerus was met Hawker Hurricanes, 3-eskader RAAF, wat omskakel na Curtiss Tomahawks , 208 (Army Co-operation) eskader met 'n vlug van orkane en X Flight (Gloster Gladiators). 'N Afdeling Fleet Air Arm (FAA) 815 Naval Air Squadron (Fairey Swordfish torpedo bombers) in Ciprus en 84 Squadron (Blenheims) in Irak sou saamwerk. 
Britse magte in reserwe het die 6de Infanteriedivisie ingesluit (met die Tsjeggo -Slowaakse 11de Infanteriebataljon - Oos verbonde aan die 23ste Infanteriebrigade) en die 17de Australiese Brigade.  Medio Junie het die afdeling met sy twee infanteriebrigades as versterkings in die lyn gekom, hoofsaaklik aan die Damaskusfront, en die suidelike mag is op 19 Junie onder bevel van die 1ste Australiese korps geplaas.    Aan die begin van Operation Exporter het die Britse en Gemenebes -mag bestaan ​​uit ongeveer 34 000 man (18 000 Australiërs, 9 000 Britte, 2 000 Indiërs en 5 000 Vrye Franse troepe).  Die RAF en RAAF het ongeveer 50 vliegtuie gehad, en die vloot het die landingsskip HMS bygedra Glengyle, vyf kruisers en agt vernietigers. 
Die Britse aanvalsplan wat Wilson bedink het, het vier invalslyne vereis, in Damaskus en Beiroet, in Palestina, in die noorde van Sirië en Palmyra, in Sentraal -Sirië, uit Irak en in Tripoli (in die noorde van Libanon) ook uit Irak.   Die 5de Indiese Brigade -groep (brigadier Wilfrid Lewis Lloyd) is beveel om die grens van Sirië uit Palestina oor te steek en Quneitra en Deraa in te neem. Dit sou na verwagting die weg oopmaak vir die 1ste Vrye Franse afdeling om na Damaskus te vorder. Vier dae na die aanvang van die operasie is die mag onder verenigde bevel gebring en is dit genoem Gentforce na sy Franse bevelvoerder, generaal-majoor Paul Louis Le Gentilhomme.  Die 7de Australiese afdeling (generaal-majoor John Lavarack, opgevolg deur generaal-majoor Arthur "Tubby" Allen op 18 Junie toe Lavarack die Australiese I-korps oorgeneem het) het van Palestina langs die kuspad van Haifa na Beiroet gevorder.  Die Australiese 21ste Brigade sou Beiroet neem, langs die kus van Tirus, oor die Litanirivier na Sidon.  Die Australiese 25ste Brigade sou die groot Vichy -Franse vliegbasis by Rayak aanval deur op 'n roete verder die binneland in te beweeg van die 21ste Brigade.  Die operasie sou ook 'n ondersteunende kommando -landing van Ciprus in die suide van die Litani -rivier insluit. 
Sodra die twee suidelike tande goed ingeskakel was, 'n derde krag as formasies vandaan kom Irak se bevel, was beplan om Sirië binne te val. Die grootste deel van die tiende Indiese Infanteriedivisie (generaal-majoor William "Bill" Slim) was om noordwes te beweeg, teen die Eufraatrivier op vanaf Haditha in Irak (stroomop van Bagdad), na Deir ez Zor en vandaar na Raqqa en Aleppo. Die maneuver was bedoel om die kommunikasie- en toevoerlyne van Vichy -magte wat Beiroet verdedig te bedreig teen die Australiërs wat uit die suide beweeg, veral die spoorlyn wat noordwaarts deur Aleppo na Turkye loop, wat volgens sommige Britse strateë simpatiek was vir Vichy en Duitsland.  'n Groep van twee infanteriebataljons van die 20ste Indiese Infanteriebrigade (10de Indiese Afdeling) en twee van die 17de Indiese Infanteriebrigade (8ste Indiese Infanteriedivisie) sou onafhanklik werk om die hele gebied in die noordooste van Sirië te verower. Die 20ste Indiese Infanterie Brigade sou 'n idee van Mosul maak, en die 17de Indiese Infanterie Brigade sou in die Bec du Canard (Duck's Bill) -streek, waardeur 'n spoorlyn van Aleppo ooswaarts na Mosul en Bagdad geloop het.   Habforce was in Irak verbonde aan Irak se bevel omdat dit oor die woestyn geslaan het vanaf die grens van Transjordanië as deel van die verligting van RAF Habbaniya tydens die Anglo-Irakse oorlog.  Habforce het bestaan ​​uit die 4de Kavalerie Brigade, die 1ste Bataljon, Essex Regiment en die Mechanized Regiment van die Arabiese Legioen, ondersteun deur veld-, teen-tenk en lugafweer artillerie-eenhede, om in die weste van Irak te vergader tussen Rutbah en die grens van die Jordaan.  Namate die Eufraat-opwelling plaasgevind het, sou Habforce intussen noordwestelik vorder om Palmyra, Sirië, te neem en die oliepypleiding van Haditha na Tripoli te beveilig. 
Die verhaal agter Mussolini se rampspoedige Noord -Afrikaanse veldtog
Was die Italiaanse weermag bloot 'n arm vegmag of was dit van die begin af gedoem deur omstandighede?
Hier is wat u moet weet: As die meeste mense aan die Italiaanse leër in Noord -Afrika dink tydens die Tweede Wêreldoorlog, is hulle geneig om te glo dat die gemiddelde Italiaanse soldaat weinig weerstand teen die Geallieerdes gebied het voordat hy oorgegee het. Baie meen dat die Italiaanse leër in sy geheel in Noord -Afrika lafhartig presteer het.
Die werklikheid is nie so eenvoudig nie. Die vraag bly of die Italianers werklik lafaards was of eintlik slagoffers van omstandighede was. Alhoewel die toewyding van die Italiaanse soldaat aan die oorlog nie so groot was as die van die Duitse soldaat nie, het baie Italianers dapper geveg. Die Italiaanse afdelings Littorio en Ariete verdien geallieerde bewondering by Tobruk, Gazala en El Alamein. Die Italiaanse leër het 'n belangrike rol gespeel as deel van die Duitse Afrika Korps en het gedurende 1941 en 1942 'n groot deel van die as -gevegsmag in Noord -Afrika uitgemaak. is nodig om te ontleed waarom en hoe die Italianers geveg het.
Mussolini se veldtog in Afrika
In 1940 het dit geblyk dat die Duitse suksesse in Pole, Frankryk en Noorweë die oorlog sou beëindig. Die Italiaanse diktator Benito Mussolini was bekommerd dat Italië sy deel van die buit kan verloor. Op 10 Junie 1940 verklaar hy oorlog teen Brittanje en Frankryk. Hy was seker dat Frankryk en Brittanje binnekort sou oorgee en het nie geglo dat Italië veel gevegte sou hoef te voer nie.
Mussolini wou die Franse en Britse kolonies in Afrika beset en die Suezkanaal van die Britte beheer neem. In Augustus 1940 beveel hy aanvalle op Britse posisies in Oos -Afrika en Egipte. Troepe uit die Italiaanse kolonie Ethiopië het Brits Somaliland binnegeval en vinnig die garnisoen daarvan oorheers, bestaande uit meestal dienspligtiges.
Terselfdertyd het ander Italiaanse troepe vanaf Ethiopië weswaarts na Soedan begin beweeg om die boonste Nylvallei te verower. Hulle het vinnig Kassala en Gallabat verower, terwyl meer Italiaanse troepe suidwaarts getrek het om Moyale, in die noordelike deel van die Britse kolonie Kenia, te verower.
Opgewek deur hul suksesse, het die Italianers voorberei om uit Libië oor die noorde van Egipte te marsjeer om die Suez -kanaal te verower. Die jongste elemente van die Italiaanse leër is geïndoktrineer om hulself as onoorwinlik te beskou omdat hulle Italianers en fasciste was. Hulle is geleer dat hul vyande minderwaardig is en maklik verslaan sal word. Mussolini het gedurende hierdie tydperk herhaaldelik aanbiedings van hulp van Hitler geweier, oortuig dat sy magte die Britte kan oorwin.
Operasie kompas: 'n verpletterende teenaanval
Op 13 September 1940 begin marskalk Rodolfo Graziani, bevelvoerder van die Italiaanse leër in Noord -Afrika, met sy opmars na Egipte, in die hoop om vinnig na die Suezkanaal te gaan. Hy was bevelvoerder oor 'n leër van 236 000 wat deur 'n kragtige lugmag ondersteun is. Maar agter die oorweldigende getalle wat die Britte in die gesig gestaar het, was daar duidelike swakhede wat nie eers Graziani se fascistiese vertroue kon oorkom nie.
Die Italiaanse tiende en vyfde leër in Libië het te voet opgeruk, terwyl die Britte met vragmotors gery het. Twee van die ses Italiaanse afdelings was Black Shirt militia -uitrustings, geklee in spoggerige swart uniforms, maar swak opgeleide soldate. Die belangrikste kenmerk van die Italiaanse taktiek was 'n gebrek aan buigsaamheid. Hulle bly vasgebind aan een beginsel, wat bestaan ​​uit die konsentrasie van die grootste massa moontlik vir elke taak wat hulle voorlê.
Boonop is die Italiaanse afdelings van drie regimente tot twee verminder. Dit het meer Italiaanse afdelings geskep, maar hul krag verswak. Verder het die Italiaanse magte staatgemaak op swak, verouderde toerusting. Gepantserde motors dateer uit 1909. Die L3 -tenk het slegs twee Breda -masjiengewere gemonteer. Die ondermagte en dun gepantserde M11 -tenk was nie beter nie. Sy 37 mm -geweer kon nie deurkruis nie. Die swaargewig M13 -tenk het 'n 47 mm -geweer ingepak, maar het teen nege kilometer per uur gekruip. Niemand kon die Britse Matilda -tenk met sy 50 mm pantser en 40 mm geweer ooreenstem nie. Die Italiaanse troepe het 'n tekort aan antitankgewere, vuurwapens, ammunisie en radiostelle gehad. Artillerie was lig en oud.
Italiaanse infanteriste het die Mannlicher-Carcano-geweer, 'n 1881-model, gedra wat aan 'n lae snelsnelheid gely het. Hul Breda -masjiengewere was lomp om te werk en het maklik vasgekeer. Aan die ander kant het die Britse troepe die betroubare .303-kaliber Lee-Enfield-geweer en die baie goeie Bren- en Vickers-masjiengewere gebruik. Die Italianers het ook probleme in die lug gehad. Terwyl hulle 84 moderne bomwerpers en 114 vegvliegtuie, met 113 verouderde vliegtuie gerugsteun, kon uitsorteer, is hulle heeltemal deur die Britse Hawker Hurricane -vegvliegtuig geklassifiseer. Verder was die Britse leër, wat jare lank in die Egiptiese woestyn geoefen het, baie beter daarin om sy toerusting onder die uiterste van die droë klimaat te onderhou.
Vier Italiaanse afdelings en 'n gepantserde groep onder generaal Annibale Bergonzoli vorder stadig na Egipte, oor 'n vyandige landskap in temperature van tot 122 grade Fahrenheit. Hulle het daarin geslaag om slegs 12 myl per dag af te lê. Histories was die Italiaanse leër ontwerp vir ontplooiing in die bergagtige terrein wat in Italië en sy onmiddellike bure gevind is. Die leër van Graziani as geheel is nie opgelei vir woestynoorlogvoering nie, en die hitte en sand het 'n tol op manne en toerusting geëis.
Die Britse generaal Archibald Wavell se magte, wat in Frans -Wes -Afrika se aandag afgelei is, het weinig weerstand gebied, en die Black Shirt Division op 23 Maart het Sidi Barrani op 16 September beset. Die Italianers was nou 60 myl binne die Egiptiese grens. Ondanks die uitstekende Italiaanse sterkte, het die Britte op 9 Desember aangeval. Generaal Richard O'Connor het twee afdelings, die 7de Pantser en die 4de Indiër, gelei in die aanval, ondersteun deur die 7de Royal Tank Regiment.
Die Italianers kon die Britse Matilda -tenks nie keer nie. Hulle het vinnig 'n leemte in die Italiaanse verdediging gevind. Deur voordeel te trek uit die streng Italiaanse taktiek, swak leierskap en tekortkominge aan toerusting, het hulle verbystap en Graziani verras. Die belangrikste Britse mag het die kus by Sidi Barrani gejaag, terwyl afdelings aan die agterkant van die Italiaanse eenhede gesny het.
Die Italianers het nie die buigsaamheid gehad om van hul formasies af te wyk nie. Terwyl individuele soldate dapper geveg het, het bykans 40 000 Italianers binne twee dae oorgegee. Die res van Graziani se mag het weswaarts teruggetrek na Libië. Die gemiddelde Italiaanse soldaat het ernstige twyfel gehad oor die onoorwinlikheid van sy leër, en 'n gebrek aan vertroue in die Italiaanse leierskap het 'n krisis bereik.
Die verwoestende Britse offensief van Desember 1940 het gelei tot 'n reeks ernstige omkerings. Daarom het die Italiaanse hoëkommando Duitse hulp aangevra. Die X Fliegerkorps van die Luftwaffe is uit Noorweë na Italië bestel en het einde Desember 1940 in Sicilië aangekom. Die Duitsers het teen die geallieerde seevaart opereer en die seebane tussen Italië en Libië gepatrolleer. Teen die middel van Februarie 1941, nadat hy nog nie die grondondersteuning gekry het wat hy versoek het nie, is die Italiaanse magte van Graziani oorval en 115 000 mans het hulle oorgegee.
Die Afrika Korps arriveer
In die nasleep van die Italiaanse nederlae het Hitler besluit om 'n Duitse leërformasie na Libië te stuur. Die ingryping het 'n kodenaam Operation Sunflower gehad en het die 5de lig en die 15de panserdivisie ingesluit. Voorwaartse elemente van die Duitse mag het op 14 Februarie 1941 in Tripoli begin aankom. Die Deutsches Afrika Korps is vyf dae later gestig. Generaal Erwin Rommel was bevelvoerder oor die Duitse magte in Noord -Afrika en is ter wille van diplomasie aangestel om te dien onder generaal Italo Gariboldi, wat die verslaan Marshal Graziani as die Italiaanse bevelvoerder in Noord -Afrika opgevolg het.
Onmiddellik na sy aankoms in Tripoli op 12 Februarie 1941 het Rommel begin om die verdediging van Tripolitania, in die weste van Libië, te organiseer en planne te maak vir offensiewe optrede. Die Italiaanse gepantserde afdelings Ariete en Trento het uit Italië aangekom. Die Ariete bestaan ​​uit 6 949 mans, 163 tenks, 36 veldwapens en 61 antitankgewere. Gemotoriseerde infanterie bestaan ​​uit die 101ste Divisie Trieste en die 102de Trento. Die semi-gemotoriseerde infanteriekontingent het die 17de Pavia-afdeling, die 25ste Bologna-afdeling en die 27ste Brescia-afdeling ingesluit. Net soos die gemotoriseerde formasies, het hierdie eenhede twee regimente infanterie gehad. Die infanteriedivisies het bestaan ​​uit die 55ste Savona en die 60ste Sabartha.
Die Italianers het die meer moderne M-13/40 tenks bekendgestel, wat in gemotoriseerde eenhede gegroepeer is en nie tydens sy offensief soos Graziani se tenks saamgegooi is nie. Hulle het ook hul eerste gepantserde motors gebruik. Om die swak prestasie van sommige verouderde artillerie uit te wis, het die Italianers die gebruik van selfaangedrewe gewere ter ondersteuning en teen antitank-aanvalle ingestel deur die artillerie te "masseer". Die Ariete -afdeling het die 90/53 lugweergeweer gebruik, wat 100 mm pantser op 1000 meter kon deurboor. Rommel beskik oor 100 000 Italiaanse soldate, 7 000 Italiaanse vragmotors, 1 000 Italiaanse gewere en 151 Italiaanse vliegtuie.
Rommel gaan op die aanval
Rommel se bevel was om 'n verdedigende houding aan te neem en die voorste linie te hou. Omdat hy gevind het dat die Britse verdediging skraal was, het hy op 24 Maart vinnig die geallieerde magte in El Agheila verslaan. . Tydens hierdie rit kon hy ook twee Britse generaals, Richard O'Connor en Sir Philip Neame, vang.
Gariboldi het probeer om Rommel in bedwang te hou en daarop aangedring dat enige verdere optrede die bevele in stryd sou wees. Rommel het hom geïgnoreer en gesê: "Ek het besluit om op die hakke van die terugtrekkende vyand te bly en 'n poging aan te wend om die hele Cyrenaica in een slag te gryp."
Die Amerikaanse inval in Noord -Afrika
Terwyl die "Hinge of Fate" oor die hele wêreld draai, het Operation Torch die eerste stap geword van die Amerikaanse weermag in die rigting van die nederlaag van Nazi -Duitsland in Europa.
Dae na die Japannese aanval op Pearl Harbor in Desember 1941, het beide Nazi -Duitsland en Fascistiese Italië oorlog verklaar, en die Verenigde State is nie net gekonfronteer met 'n oorlog op twee fronte in Europa en Asië nie, maar ook vyandelikhede en probleme van groot strategie op 'n werklik wêreldwye skaal. Wilde gevegte het ver in die Sowjetunie en China plaasgevind, wat ons vermoë om die oorlog te wen, deurslaggewend kon beïnvloed. Maar met ons volle industriële mobilisering wat eers begin en die slagvelde so afgeleë, kan die Verenigde State min onmiddellike impak op die globale situasie hê. Boonop het ons vyande die inisiatief gehou. Vir die eerste helfte van 1942 het die Japannese van oorwinning na oorwinning oor Suidoos -Asië en die Stille Oseaan gevee. Aan die ander kant van die wêreld het Brittanje oorleef, maar Nazi -Duitsland nie 'n groot militêre nederlaag toegedien nie. Alhoewel die Sowjetunie in Desember 1941 oorleef het om die Duitsers by die poorte van Moskou te stop, was daar 'n hewige en hernude Duitse offensief. Daar was vrese dat 'n nagmerriescenario sou ontstaan ​​as die Duitsers deur die Kaukasus -gebied na die Midde -Ooste stoot terwyl die Japannese deur Indië breek, sodat hulle kan koppel en Eurasië van die een kant na die ander kan beheer.
Teen hierdie historiese agtergrond het president Franklin Delano Roosevelt 'n besluit geneem: Hoe kan die Verenigde State sy beperkte militêre hulpbronne op die mees besliste wyse ontplooi om die huidige magsewewig en die uiteindelike uitkoms van die oorlog te beïnvloed? Die Sowjets het duidelik gemaak dat 'n kruis-kanaal inval in Noord-Europa, so gou as moontlik, hul verwagting was. Hierdie voorskrif vir die uiteindelike oorwinning is ook ooreengekom deur die top drie Amerikaanse militêre beplanners: Henry Stimson, George Marshall en Dwight Eisenhower. "As ons Rusland binne wil hou, behalwe die Midde -Ooste, Indië en Birma, moet ons in Wes -Europa met die lug begin slinger, en so gou as moontlik deur 'n landaanval gevolg word," het Eisenhower gesê. Terwyl hulle in ooreenstemming met die Amerikaanse militêre leiers was dat 'n opbou van magte in Engeland noodsaaklik was vir 'n kontinentale inval, was Britse militêre en politieke leiers baie meer versigtig en skepties oor die tydsberekening van 'n operasie. Die politieke gevolge van 'n voortydige, mislukte militêre inval sou waarskynlik dodelik vir die Geallieerde saak wees.
Amerikaanse soldate wat op 'n vlerk van 'n verwoeste Duitse planne in Noord -Afrika staan, 1943. Geskenk van Vincent Yannetti.
Terwyl die Geallieerdes oor hul optrede gedebatteer het, val die swaar werklikheid van oorlog en nederlaag op die weegskaal. Op 21 Junie 1942 het generaal George Marshall aan premier Winston Churchill, letterlik langs president Roosevelt in die ovaalkantoor, die nuus oor die Britse nederlaag by Tobruk, oorgedra deur generaal Erwin Rommel, wat belowe het om voort te gaan na Suez. Roosevelt vra Churchill op daardie oomblik: "Wat kan ons doen om te help?"
Ondanks verdere geallieerde onderhandelinge oor wat om te doen, het die inval in Noord -Afrika nou stoom bymekaargemaak vir Roosevelt as die eerste stap in Amerikaanse militêre operasies in die rigting van die nederlaag van Nazi -Duitsland in Europa. In Julie verklaar Roosevelt: 'Dit is van die allergrootste belang dat Amerikaanse grondtroepe in 1942 teen die vyand in aksie gebring word', voordat hy uiteindelik op 30 Julie in die Withuis aan sy luitenante verklaar dat sy besluit as opperbevelhebber finaal was , en dat die inval in Noord -Afrika so gou moontlik moet voortgaan. Op 13 Augustus is Eisenhower gekies as bevelvoerder van Operation Torch. 'Die president het die diepste Amerikaanse strategiese besluit van die Europese oorlog geneem in direkte stryd met sy generaals en admiraals', sou historikus Rick Atkinson later skryf, 'en hy het sy gedagte gebaseer op instink en 'n politieke berekening dat die tyd ryp was . "
Vanuit die globale perspektief was die berekening van Roosevelt dat die tyd ryp was, baie belangrik. Op 7 Augustus 1942 land Amerikaanse magte op Guadalcanal, die eerste trappe op die lang pad na Tokio. Op 23 Augustus het Duitse magte die oewer van die Wolga bereik, en die monumentale geveg by Stalingrad het begin. Einde Oktober het Rommel en sy troepe hul eerste smaak van beslissende nederlaag in die hande van die Britte in El Alamein gekry. Die Amerikaners het by die geveg in Noord -Afrika aangesluit met die suksesvolle landings op 8 November. In die wrede Seestryd van Guadalcanal wat oor 12–15 November geveg het, het die Amerikaners daarin geslaag om die Japannese magte wat op die eiland oorgebly het, te isoleer, terwyl dit feitlik op dieselfde tyd was 19 November het die Sowjette onder generaal Zhukov meer as 250,000 Duitse troepe van die Sesde Leër suksesvol omsingel. Die Duitsers in Stalingrad en die Japannese op Guadalcanal het honger gely tot die Duitse oorgawe en die Japannese ontruiming wat beide in die eerste week van Februarie 1943 plaasgevind het. Winston Churchill sou later sy verslag oor hierdie ses maande noem as die "Skarnier van die lot" wat verander het die geallieerde lotgevalle, en ons uiteindelik in die rigting van die uiteindelike oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog gestuur.
Hierdie artikel, deur die senior direkteur van navorsing en geskiedenis, Keith Huxen, PhD, verskyn die eerste keer in die winter 2017 -uitgawe van V-pos, die Museum se kwartaallikse lidnuusbrief.
Kasserine Pass -simposium
Die 75ste herdenking van die Slag van Kasserine -pas -simposium, wat op 24 Februarie in die museum plaasvind, sal na die belangrikste lesse van die geveg kyk en verduidelik hoe die terugslag in Tunisië 'n verharde Amerikaanse leër veroorsaak wat na oorwinning kan gaan.
Militêre geskiedenis van Gibraltar tydens die Tweede Wêreldoorlog - Noord -Afrikaanse veldtog: 1942
Planne vir die geallieerde teenaanval na die aanval op Pearl Harbor was middel 1942 aan die gang. 'N inval in Europa in 1943 sou onwerkbaar wees, maar die bondgenote kan die' sagte onderbuik van Europa 'deur die Middellandse See aanval, soos premier Winston Churchill dit gestel het. Die plan was ontwerp deur president Franklin Roosevelt en Churchill met die naam Operation Torch, en was om Frans Noord -Afrika te beset: Marokko, Algerië en Tunisië. Uit hierdie Franse kolonies kon aanvalle geloods word wat Italië uit die oorlog sou dryf.
In Julie 1942 is luitenant-generaal Dwight D. Eisenhower aangestel as die geallieerde opperbevelhebber van operasie Torch. Churchill het Gibraltar onder bevel van generaal Eisenhower geplaas as die tydelike hoofkwartier hiervoor, die eerste grootskaalse Anglo-Amerikaanse operasie van die oorlog. Hy het op 5 November 1942 in Gibraltar aangekom om nie net die bevel oor Operation Torch self nie, maar ook die militêre bevel van Gibraltar oor te neem.
Generaal Eisenhower het by gebly Die klooster, die amptelike woning van die goewerneur, maar sy operasionele hoofkwartier was in 'n klein kamer in 'n tonnel in die hartjie van die Rots. In sy memoires skryf generaal Eisenhower:
Die ondergrondse gange onder die Rots het die enigste beskikbare kantoorruimte gebied, en daarin was die seintoerusting waarmee ons verwag het om kontak te hou met die bevelvoerders van die drie aanvalsmagte. Die ewige duisternis van die tonnels is hier en daar gedeeltelik deurboor deur swak elektriese gloeilampe. Vogtige, koue lug in bloklange gange was swaar van stagnasie en reageer nie merkbaar op die kletterende pogings van elektriese waaiers nie. Deur die geboë plafonne kom 'n konstante drup, drup, druppel oppervlakwater wat die sekondes van die eindelose, byna onhoudbare, wag wat altyd plaasvind tussen die voltooiing van 'n militêre plan en die oomblik dat die aksie begin, tref.
Honderdduisend soldate op die oop see in 'n menigte vervoer het saamgekom op Gibraltar. More than 400 aircraft of all types were crammed into the dispersal areas around the Gibraltar runway. Fighters had been shipped in crates and assembled on the airfield. Every available area of storage was taken up with ammunition, fuel, and other essential supplies. 168 American pilots were housed in the RAF messes at North Front.
&mdashAlfred Noord Whitehead (1861�)
&ldquo The fact that white people readily and proudly call themselves "white," glorify all that is white, and whitewash all that is glorified, becomes unnatural and bigoted in its intent only when these same whites deny persons of Afrikaans heritage who are Black the natural and inalienable right to readily—proudly—call themselves "black," glorify all that is black, and blackwash all that is glorified. & rdquo
Italian supply vessel Pietro Querini, part of a convoy headed to Tripoli, sinks off of Tunisia after being torpedoed by the British submarine HMS Union.