Nike Sportswear Tech Fleece Hoodie Gelb - RUGA
Nike Sportswear Tech Fleece Hoodie Dark Sulfur/Black (Gelb) Herrenbekleidung 66% Baumwolle/34% Polyester - Online bestellen bei Rugasport.de
Herstellerfarbe: Dark Sulfur/Black (Gelb)
Startseite Herren Bekleidung Jacken Fleecejacken Nike Sportswear Tech Fleece Hoodie Gelb Die jaarlikse siklus van die sewe groot godsdienstige feeste wat volgens Levítikus 23 deur Israel gevier word, werp duidelike lig op die raadsplan van die Here vir Israel én die nasies. Hierin kan ons die heilsweg volg wat by die kruis en die eerste reiniging van ons sonde begin, na die opstandingslewe en die vervulling met die Heilige Gees voortgaan, en daarna deur die lang pad van wêreldevangelisasie tot aan die einde van die kerkbedeling lei. Hierna volg die insameling van die oes, die verdrukking, die koms van die Messias as Koning en die vestiging van die Messiasryk op aarde.
Die Here bevestig in sy Woord dat hierdie feeste nie menslik in oorsprong is nie, maar deur Homself ingestel is om sy heilsweg vir redding en geestelike groei bekend te maak. Om redes van die toekomstige vervulling daarvan moet die feeste jaarliks in die regte volgorde gevier word. In Levitikus 23:4 sê Hy: “Dit is die feestye van die Here… wat julle moet uitroep op hulle bepaalde tyd.” Daar is dus ‘n bepaalde chronologiese orde van gebeure wat nie versteur mag word nie.
Omdat hierdie feeste op ‘n Nuwe Testamentiese vervulling dui, is hulle in hulle oorspronklike vorm “’n skaduwee van toekomstige dinge; maar die liggaam behoort aan Christus” (Kol. 2:16-17). Hulle is dus almal Christusfeeste wat ín Hom konkrete gestalte verkry. Tydens Jesus se eerste koms is die pasga, die fees van die ongesuurde brode en die fees van die eerstelingsgerf vervul, en 10 dae ná sy hemelvaart, m.a.w. 50 dae ná sy opstanding uit die dood, die pinksterfees. In die gebeure rondom sy tweede koms sal die laaste drie feeste, wat saam as die oesfees bekend staan, vervul word.
Die feit dat al hierdie feeste ‘n Nuwe Testamentiese vervulling het, vereis dat ons hulle as Christelike feeste sal vier – nie as ortodokse Joodse feeste wat net ‘n skaduagtige betekenis het nie. Daar is ongelukkig Christene wat streng by die Ou Testamentiese gebruike en ortodokse Joodse tradisies hieroor bly, sonder om uitdruklik aan te toon hoedat die feeste nét in die Messias hulle ryk en finale betekenis kan verkry. Op hierdie wyse word die ortodokse Jode se geloof en godsdienstige praktyke bevestig, en dink hulle dat hulle God sonder die Messias, Jeshua Ha Mashiach, kan dien. Dit is ‘n ernstige mistasting, en geen Christen moet homself daaraan skuldig maak deur Jesus uit die feeste weg te laat net ter wille van aanvaarding deur die ortodokse Jode nie. Mense wat dít doen, is nie getuies van Jesus nie en dra nie daartoe by om die skille van die Jode se oë te laat afval nie. Ons moet hulle wys hoedat die Skrifte en feeste van die Messias getuig.
1. Pasga: slag van die paaslam
Kruisiging van God se Lam
2. Ongesuurde brode
Begrafnis van Christus
3. Die eerstelingsgerf
4. O.T. Pinksterfees: instelling van die wet
N.T. Pinksterfees: uitstorting van die Gees
5. Basuingeklank: oesfees
6. Groot Versoendag
Wederkoms: Israel gered
Vrederyk van Christus
Die pasga word in Nisan, die eerste maand op Israel se godsdienstige kalender, gevier. Dit is die lentemaand in die Noordelike Halfrond, nl. Maart/ April. Israel het ook ‘n siviele kalender wat met die Rosh Hashanah op 1 Tisri in September of Oktober begin. In die godsdienstige kalender is Tisri die sewende maand. Israel se maande is op die maansiklusse gebaseer en begin altyd met die nuwemaan. Omdat 12 maan-maande net 354 dae lank is, het Israel dikwels skrikkeljare met 13 maande elk om weer in pas met die seisoensjare te kom. Dit verklaar die feit waarom hulle feestye jaarliks wisselende datums op die Gregoriaanse kalender het.
Die eerste van die jaarlikse feeste begin met die volmaan in Nisan [twee weke ná die nuwemaan is dit altyd volmaan]: “In die eerste maand, op die veertiende van die maand, teen die aand, is die pasga van die Here” (Lev. 23:5).
Met die instelling van die pasga is die eerste formele riglyne gelê waarvolgens God se verlossingsplan vir die mens 1500 jaar later sy finale vervulling in die kruisdood van Christus sou verkry. Aan Israel het Moses gesê: “Julle moet ‘n lam hê sonder gebrek, ‘n jaaroud rammetjie… En julle moet dit in bewaring hou tot die veertiende dag van hierdie maand; en die hele vergadering van die gemeente van Israel moet dit slag teen die aand. En hulle moet van die bloed neem en dit stryk aan die twee deurposte en aan die bo-drumpel… Want Ek sal in hierdie nag deur Egipteland trek en al die eersgeborenes in Egipteland tref… Maar die bloed sal vir julle ‘n teken wees… as Ek die bloed sien, sal Ek by julle verbygaan. En daar sal geen verderflike plaag onder julle wees nie” (Ex. 12:5-7, 12-13).
Die vervulling van die pasga was met die kruisiging van die vlekkelose Lam van God wat in die volheid van die tyd mens geword het om vir ons sy lewe af te lê. Johannes die Doper het na Hom gewys en gesê: “Dáár is die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem!” (Joh. 1:29). Petrus het ook na die pryslose offer van hierdie Lam verwys toe hy gesê het: “…julle weet dat julle nie deur verganklike dinge, silwer of goud, losgekoop is uit julle ydele lewenswandel wat deur die vaders oorgelewer is nie, maar deur die kosbare bloed van Christus, soos van ‘n lam sonder gebrek en vlekkeloos” (1 Pet. 1:18-19). Paulus sê: “In Hom het ons die verlossing deur sy bloed, die vergifnis van die misdade na die rykdom van sy genade” (Ef. 1:7).
Die Jode kon egter nie daarin slaag om die stiptelike vervulling van hierdie fees te voorkom nie, en Jesus is op Vrydag die 14de Nisan [11 April 32] gekruisig. Hy het op die negende uur van die dag [3 nm.] die asem uitgeblaas (Mark. 15:34-37), op presies dieselfde uur toe die lam tydens die eerste pasga in Egipte geslag is. Pilatus was verwonderd dat Jesus so gou gesterf het, en het toestemming vir sy begrafnis verleen (Mark. 15: 42-45). Dit is nog voor die Vrydagaand 6-uur afgehandel toe die sabbat sou begin en niemand dan begrawe mag word nie (Luk. 23:52-54; Joh. 19:31).
Het jy al hierdie groot offer in die geloof aanvaar en daarmee vryspraak van sonde én ‘n nuwe lewe verkry? “…die straf wat vir ons die vrede aanbring, was op Hom… die Here het die ongeregtigheid van ons almal op Hom laat neerkom” (Jes. 53:5-6). Die vraag is of jou hart deur die bloed van die Lam gereinig is? As die plaasvervangende dood van die Lam van God nie vir jou toegereken is nie, is jou hart en lewe nog nie gereinig nie – dan sal jy self die straf vir jou sonde moet dra. Die Here sê: “As Ek die bloed sien, sal Ek by [jou] verbygaan” (Ex. 12:13). Hy sê nie: “As ek ‘n goeie lewe, ‘n doopseël of ‘n graad in teologie sien, sal Ek by jou verbygaan” nie. Net die bloed van Jesus Christus reinig ons van al ons sondes (1 Joh. 1:7; Ef. 1:7). Die voorwaarde hiervoor is dat ons ons sondes moet bely en laat staan (1 Joh. 1:8-9; Spr. 28:13). Doen dit en jy sal lewe!
Volgens Johannes 19:31 was die sabbat wat direk op Christus se kruisiging gevolg het, ‘n groot dag. Die rede hiervoor was dat dit tegelyk die weeklikse sabbat en die belangrike eerste dag van die fees van die ongesuurde brode was. Vir die ortodokse Jode is die betekenis van hierdie fees in selfondersoek en verootmoediging geleë. Suurdeeg is ‘n beeld van sonde, daarom simboliseer die eet van ongesuurde brood die nastreef van ‘n heilige lewe. Tydens die volle duur van die fees moet suurdeeg, en selfs ook krummels van gesuurde brood, uit hulle huise verwyder en verbrand word (Ex. 12:15). So ook moet mense geestelik gereinig word deur afstand van hulle sonde te doen.
Die ongesuurde brood moet saam met die vleis van die offerlam én bitter kruie geëet word (Ex. 12:8). Die volk het nie net verlossing deur die bloed van die lam gekry nie, maar moes hulle ook met die vleis van die offerlam voed en versterk om krag te verkry vir die moeilike reis wat voorlê. Die bitter kruie dui op die lyding wat deur sonde veroorsaak is, asook die lyding wat met die offer gepaard gaan. Die volk moes onder die bloed van ‘n onskuldige offerlam skuil sodat hulle marteling en onderwerping aan slawerny beëindig kon word. Die haas waarin die eet van die offermaal moes geskied, was deel van die voorbereidings vir ‘n bevrydingsreis wat onderneem moes word. Die verloste volk van God vertrek op ‘n reis na ‘n nuwe lewe. Hulle is vreemdelinge en bywoners op aarde, wat onderweg na hulle ewige tuiste is.
Hierdie fees, wat ‘n wesenlike deel van die pasgavieringe is, is deur die sterwe en begrafnis van die Here Jesus vervul. Hy is die koringkorrel wat in die grond geval en gesterf het sodat dit veel vrug kan dra (Joh. 12:24). As die volmaakte en sondelose Lam van God is Hy self die ongesuurde brood van die lewe deur wie se krag ons geestelik kan opgroei; daarom kon Jesus sê: “Ek is die lewende brood wat uit die hemel neergedaal het. As iemand van hierdie brood eet, sal hy lewe tot in ewigheid. En die brood wat Ek sal gee, is my vlees wat Ek vir die lewe van die wêreld sal gee” (Joh. 6:51). Hy verlos ons nie alleen van die slawerny aan die sonde nie, maar stel ons ook deur sý krag en genade in staat om die weg van die verlostes te kan bewandel en die goeie stryd van die geloof te stry.
“Pas op en wees op julle hoede vir die suurdeeg van die Fariseërs en Sadduseërs” (Matt. 16:6). Vormgodsdienstige, antichristelike skrifgeleerdes was deur die eeue heen, tot vandag toe, in verskillende hoedanighede vir godsdienstige dwalinge verantwoordelik. Moet hulle nie navolg in hulle slim verdraaiing van God se Woord nie. Jesus het gesê: “Pas op dat niemand julle mislei nie” (Matt. 24:4).
“…gee aan die duiwel geen plek nie… En bedroef nie die Heilige Gees van God nie” (Ef. 4:27, 30).
Ons moet alle sondes bely en ‘n skoon breek met die verlede maak, sodat ons nie die pad van die Here met ‘n erfenis van onbelyde sondes sal probeer bewandel nie. Dit sal ons vroeër of later tot struikeling bring. As ons egter alle suurdeeg van ondeug en boosheid uitgewerp het, kan ons met vrymoedigheid na die volgende baken op die weg van die verlostes voortgaan.
Die volgende feeste is almal aan verskillende stadiums van die jaarlikse insameling van die oes in Israel gekoppel. Hierdie derde fees staan as die fees van die eerstelingsgerf bekend:
Israel is ‘n winterreënvalgebied en gedurende die lente word die eerstelingsgerf van die gars as ‘n beweegoffer voor die Here gebring. Dit moes uitdruklik op ‘n Sondag geskied [die dag ná die sabbat], en sou ook die besonder gewigtige betekenis hê om die volk vir God welgevallig te maak. Met hierdie fees is dus iets veel meer op die spel as net die jaarlikse insameling van die oes, want iets belangriks moet gebeur wat die volk vir God aanneemlik maak.
Omdat die pasga ook in die lentemaand gevier word, is die fees van die eerste vrugte in sy skedulering én betekenis baie nou aan die pasga verbonde. Tydens die uittog uit Egipte was die gars, wat effens vroeër as die koring ryp word, reeds in die aar (Ex. 9:31). In die lentemaand is Israel uit Egipte bevry en het aan die begin van ‘n nuwe lewe gestaan. ‘n Ontmoeting met die Lam van God wat ons sondes wegneem, is ook vir ons die begin van ‘n nuwe lewe in die Here. Ons word aan sy dood én opstanding gelykvormig (Rom. 6:5).
In die jaar toe Jesus gekruisig is, is die beweegoffer van die eerstelingsgerf op die Sondagoggend gebring toe Hy uit die graf opgestaan het. Dit was die dag ná die sabbat, met ander woorde die eerste dag van die week: “…nadat Hy opgestaan het, vroeg op die eerste dag van die week, het Hy eers verskyn aan Maria Magdalena” (Mark. 16:9).
‘n Verdere belangrike feit is die bepaling dat hierdie fees spesifiek op ‘n Sondag gevier moes word. Dit verteenwoordig profeties ‘n oorgang van die ou verbond na die nuwe verbond. Sondag is die eerste dag van ‘n nuwe week, of dispensasie, in God se raadsplan vir die mens. In hierdie bedeling word die opstanding van Jesus spontaan elke week op Sondag as die dag van die Here gevier. Die fees van die eerstelingsgerf in Levitikus 23 is die vroegste aanduiding in die Ou Testament van ‘n toekomstige Sondagviering as ‘n Christusfees. Op dié dag verkondig ons die boodskap: Hy het opgestaan, Hy leef! Jesus self het op die Sondag van sy opstanding die eerste erediens van die kerkbedeling gehou, asook ‘n week later, weer op ‘n Sondag, die tweede diens (Joh. 20:19-29). Daarna het die dissipels spontaan op Sondae bymekaargekom (vgl. Hand. 20:7 en 1 Kor. 16:1-2), terwyl die uitstorting van die Heilige Gees as die toerusting aan die kerk vir die taak van wêreldevangelisasie, ook op ‘n Sondag was.
Dit is betekenisvol dat hierdie fees ook op ‘n Sondag gevier word – die dag ná die sewende sabbat. Daar is vyftig dae in hierdie sewe weke. Volgens die reël van inklusiewe berekening is daar agt Sondae omdat beide die eerste en die laaste Sondag getel word. Die fees van die vyftigste dag word die pinksterfees genoem, afgelei van die Griekse woord pentecoste wat vyftigste beteken.
Die Christelike pinksterfees is dus op die dag waarop die die Ou Testamentiese pinksterfees gevier is, vervul. Die 50 dae tussen die beweegoffer van die eerstelingsgerf en die pinksterfees het aan die begin van die Nuwe Testament tussen die opstanding van Jesus en die uitstorting van die Heilige Gees verloop. Ná die Sondag van die Here Jesus se opstanding het 40 dae tot by sy hemelvaart verloop (Hand. 1:2-3), en ‘n verdere tien dae tot by die uitstorting van die Heilige Gees. Ná die Donderdag van die hemelvaart het die dissipels hulleself tien dae lank in die bovertrek verootmoedig en gebid om die belofte van die Heilige Gees te ontvang. Op die dag ná die sewende sabbat sedert paasnaweek is die Heilige Gees oor hulle uitgestort.
Die ortodokse Jode wat vir hulle pinksterfees van die wet byeen was, het glad nie gemerk dat die wet oorgegaan het in die genade en dat die bedeling van die kerk onder alle nasies op daardie dag begin het nie. Hulle was geestelik verblind omdat hulle nie vir Jesus as die beloofde Messias en Lam van God wou aanvaar nie, daarom het hulle aan die skaduagtige Ou Testamentiese feeste bly vashou en dit voortgesit tot vandag toe. Dit is slegs die Messiaanse Jode wat die vervulde Christusfeeste vier.
Watter verskil sou dit nie gemaak het as hulle oë vir hierdie groot waarhede oop was nie! Op Sinai, waar die volk op die 50ste dag ná die pasga die wet gekry het, het 3 000 mense gesterf omdat die wet hulle afgodery rondom die goue kalf veroordeel het. In Jerusalem, waar die Heilige Gees op die 50ste dag ná paasnaweek uitgestort is, is 3000 Jode op een dag gered! Die letter van die wet maak dood, maar die Gees maak lewend (2 Kor. 3:6). Hierdie volmaakte tydsberekening vir die uitstorting van die Heilige Gees dui onmiskenbaar daarop dat die bedeling van genade, wat ook die bedeling van die kerk of die bedeling van die Heilige Gees genoem word, die bedeling van die wet vervang het.
Dit is verder opmerklik dat die pinksterfees nie in isolasie beskou word nie, maar deur middel van ‘n aftelling van 50 dae aan die paasgebeure gekoppel word. Dit is dus nie ‘n losstaande gebeurtenis nie, maar ‘n uitvloeisel van die voorafgaande feeste. Om hierdie rede moet die vervulling met die Heilige Gees altyd in sy noue verband met die sterwe en opstanding van die Here Jesus gesien word. Daar is vandag baie mense wat nalaat om hierdie eenheidsverband te sien. Hulle lê soveel klem op die Gees, en veral op die gawes van die Gees, dat die Here Jesus en sy kruisdood heeltemal op die agtergrond geskuif word.
Een ander aspek van die pinksterfees wat opvallend is, is die feit dat twee brode wat met suurdeeg gebak is, as beweegoffers aan die Here gebring moes word. Dit is eienaardig, want suurdeeg is altyd ‘n simbool van sonde. Dit is dus duidelik dat hierdie brode nie op Christus dui nie, omdat Hy die ongesuurde, sondeloos, volmaakte brood van die lewe is, soos voorgestel deur die ongesuurde brode wat tydens die paasfees geëet word. Die twee gesuurde brode dui op die gelowiges uit Israel én die heidendom, m.a.w. op die kerk van Christus wat op hierdie fees sy beslag gekry het. Hoewel hulle ‘n opdrag het om heilig te leef, is hulle nie sondeloos volmaak nie – daarom hierdie besondere wydingsplegtigheid om nie in die vlees te leef nie, maar met die Heilige Gees vervul te word en deur sý krag te leef.
By ‘n ander geleentheid het die Here Jesus gesê: “Die oes is wel groot, maar die arbeiders min. Bid dan die Here van die oes dat Hy arbeiders in sy oes uitstuur” (Luk. 10:2). In nog een van sy gelykenisse word na die hele wêreld as ‘n saailand verwys en na die finale insameling van die oes as die voleinding van die wêreld (Matt. 13:38-39).
Hoe lank dit sal duur voordat die oes onder die nie-Joodse volke ingesamel sal wees, blyk onder meer uit die stelling van Jesus dat Jerusalem vertrap sal word deur die nasies totdat die die tye van die nasies vervul is (Luk. 21:24). Die feit dat die Ou Stad [Bybelse Jerusalem] in die Sesdaagse Oorlog in Junie 1967 saam met die hele Wesbankgebied tot teen die Jordaanrivier deur Israel herower is, is ‘n belangrike keerpunt in die herstel van Jerusalem. In 1980 is Jerusalem tot die ewige en onverdeelbare hoofstad van Israel verklaar, en die regeringsetel van Tel Aviv af daarheen verskuif. Tans is dit nog net die 35 akker van die tempelterrein wat nie onder volle Israelse beheer is nie en steeds deur ander nasies vertrap word. Drie moskees is op hierdie baie spesiale terrein opgerig en vorm die basis vir nie-Joodse aansprake oor Jerusalem. Groot oorloë sal volgens Sagaria 12 tot 14 in die eindtyd oor Jerusalem gevoer word.
Hierdie verwikkelinge dui sonder enige twyfel daarop dat die tye van die nasies, m.a.w. die tyd van wêreldevangelisasie, vinnig sy einde nader. Israel se nasionale bekering sal eers ná die kerkdispensasie plaasvind. Dit sal gebeur nadat hulle deur die tyd van die benoudheid van Jakob gegaan het en die Messias met sy wederkoms aan die einde van die groot verdrukking sy voete op die Olyfberg sit (Jer. 30:7; Sag. 12:10; 14:4-5). Paulus verwys ook na die beëindiging van hulle geestelike verharding aan die einde van die kerkbedeling: “Want ek wil nie hê, broeders, dat julle hierdie verborgenheid nie moet weet nie, sodat julle nie eiewys mag wees nie: dat die verharding ten dele oor Israel gekom het totdat die volheid van die heidene ingegaan het; en so sal die hele Israel gered word, soos geskrywe is: Die Verlosser sal uit Sion kom en sal die goddelooshede van Jakob afwend” (Rom. 11:25-26).
Noudat ons baie duidelik die einde van die kerkbedeling nader, moet ons enige oomblik die vervulling van die vyfde fees te wagte wees…
Die sewende maand [gewoonlik in September] is die einde van die oesseisoen in Israel, en dit word deur ‘n heilige dag van basuingeklank ingelui. Die ortodokse Jode blaas op hierdie dag, asook op die 2de Tisri, op verskillende tye van die dag die ramshoring [shofar] in hulle sinagoges. Op die tweede dag, teen die aand, blaas die laaste basuin om die insameling van die oes vir daardie jaar aan te kondig.
Hierdie twee dae word op Israel se siviele kalender as die Nuwejaarsfees [Rosh Hashanah] gevier. Hulle glo dat die Here in die maand Tisri die aarde geskape het, en dit is altyd as die eerste maand gereken totdat die Here tydens die uittog uit Egipte die orde van die maande verander het (Ex. 12:2). Die bedoeling met hierdie reëling was dat die volk hulle verlossing uit die slawehuis van Egipte as ‘n nasionale wedergeboorte en die begin van ‘n nuwe lewe moes ervaar.
In Israel se feesprogram volg daar ná die 1ste en 2de Tisri die sogenaamde “sewe verskriklike dae” waarin die gelowige Jode hulle verootmoedig, vas, hulle sondes bely en goed aan andere doen sodat hulle die guns van die Here kan wen. Dit word gedoen as geestelike voorbereiding vir die groot versoendag wat op die 10de Tisri gevier word, sodat die Here hulle moet seën en nie veroordeel of verwerp nie.
Hierdie is die belangrikste godsdienstige feesdag in Israel, en dit was tradisioneel die enigste dag van die jaar waarop die hoëpriester die Allerheiligste agter die voorhangsel kon binnegaan om versoening vir die volk se sondes te doen. Hierdie fees sal profeties vervul word wanneer die Messias met sy wederkoms sy voet op die Olyfberg sit en elke oog Hom sal sien, ook hulle wat Hom deursteek het [Israel]. Op daardie dag sal Hy met Israel as volk versoen word. Dan sal daar vir hulle, volgens Daniël 9:24, ewige geregtigheid aanbreek. Dit geld net vir Israel in volksverband omdat hulle nog nie deur Jesus met God versoen is nie. Hierdie ontstellende gedagte het die profeet laat uitroep: “Die oes is verby, die somer is ten einde, en óns is nie verlos nie!” (Jer. 8:20). Hosea bevestig egter die uiteindelike geestelike herstel van Israel: “Ook vir jou, o Juda, is daar ‘n oes beskik as Ek die lot van my volk verander” (Hos. 6:11). Oor hierdie aangrypende gebeurtenis sê Sagaria:
Die Christene se groot versoendag is die kruisiging van die Here Jesus op Goeie Vrydag. Die toekomstige dag van versoening [Jom Kippoer] moet dus as ‘n Joodse feesdag gesien word wat hoofsaaklik vir Israel van belang is omdat dit na die unieke geleentheid van hulle nasionale bekering verwys. Die Here het t.o.v. Israel gesê: “Ek sal die skuld van hierdie land op een dag uitdelg” (Sag. 3:9). In Jeremia 31:34 word gesê dat die hele oorblyfsel van Israel gered sal word, en Sagaria 8:23 bevestig die feit dat hulle grootliks geëer sal word deur al die nasies omdat almal sal sien dat God met hulle is.
Daar sal op hierdie dag ook ‘n oorblyfsel uit die nasies gered word wat die groot verdrukking en die slag van Armagéddon oorleef het en ook nog nie ‘n verbond met die Antichris gesluit het nie. In sy profetiese rede verwys die Here Jesus na die dramatiese dag van sy verskyning in heerlikheid:
As gevolg van die sterk Messiasverwagting tydens hierdie fees het Jesus se broers Hom in Johannes 7 versoek om die viering van die huttefees in Jerusalem by te woon en Homself daar as Messias bekend te stel. Daar is baie oor Hom geredeneer, maar die owerstes van die volk het Hom nie as die beloofde Messias aanvaar nie. By sy tweede koms sal hulle dit wél doen. Jesus het na sy hemelvaart en tweede koms verwys toe Hy aan hulle gesê het: “Julle sal My van nou af sekerlik nie sien nie totdat julle sal sê: Geseënd is Hy wat kom in die Naam van die Here!” (Matt. 23:39). Dit is ‘n uitdrukking wat ook in Psalm 118:26 voorkom en deel van die liturgie van die loofhuttefees is. Die rabbi’s sê dit op sonder om te besef dat dit op Jesus se wederkoms betrekking het! Op hierdie fees lees hulle ook Sagaria 14 in die sinagóges voor. Dit handel onder andere oor:
· die vernietiging van die vyande van Israel (v. 12-15);
· die verpligte deelname deur al die ander nasies aan die huttefees in Jerusalem gedurende die Messiasryk (v. 16-18).
Op grond van dieselfde skrifgedeelte het Christene uit verskillende wêrelddele besluit om hulle solidariteit met Israel te bewys deur ook hierdie fees te vier. In 1980, die jaar toe Jerusalem deur ‘n voormalige eerste minster, mnr. Menachem Begin, tot die hoofstad van Israel verklaar is, het ‘n duisend Christene uit 20 lande in Jerusalem aan ‘n huttefees deelgeneem wat hulle self gereël het. Groot was hulle verbasing toe die Joodse leiers hulle met ope arms verwelkom het, en hierdie gebaar in die lig van Sagaria 14 as ‘n duidelike teken aanvaar het dat die koms van die Messias naby is. Positiewe publisiteit is hieraan in Israel verleen, en die Christene is ook versoek om met hulle baniere in ‘n ereplek voor die Israeli-weermag aan die Jerusalem-mars deur die strate van die stad deel te neem.
Op die laaste dag van die fees is ‘n Christenambassade in Jerusalem gestig, wat namens die internasionale Christengemeenskap met die Israeli-regering skakel en hulle Bybelse reg op die land Israel ten volle erken. Hulle help ook met die hervestiging van Jode wat uit ander lande na Israel verhuis, veral die migrasie van duisende arm, Russiese Jode. Verrigtinge by die ambassade word daagliks met gebede vir die veiligheid van Jerusalem begin, soos in Psalm 122:6 en Jesaja 62:6-7 beveel word: Bid om die vrede van Jerusalem, totdat die Here hierdie stad verhef en maak tot ‘n lof op aarde!
In 1981 het Christene se bywoning van die fees drasties toegeneem toe daar 3500 persone uit 35 lande was – onder meer 400 uit Suid-Afrika. In die negentigerjare het die getal besoekers gegroei tot sowat 6000 mense uit meer as 80 lande.
Met die koms van Christus sal die loofhuttefees in volle vervulling gaan. Dan sal ons saam die Here loof vir ons verlossing uit die slawerny van sonde, en ook omdat Hy ons in moeilike tye in ons pelgrimsreis op aarde deurgedra het totdat ons ons ewige tuiste bereik het. Vir die groot oes van gelowiges wat ingesamel is, sal eer en danksegging aan Hom gebring word.
Hiermee sal die heilsplan van God wat sy oorsprong by die slag van die Paaslam gehad het, tot volvoering gebring word. Die oes onder Israel en die nasies sal dan ingesamel wees, die vyande van God onder leiding van die Antichris verdelg en die koningskap van die Messias in die vrederyk bevestig wees.
Wat is jou persoonlike belewenis van dié Christusfeeste? Elke geredde mens se geestelike pelgrimsreis begin by die Lam wat vir ons geoffer is, m.a.w. by die kruis van Jesus waar die straf vir ons sonde betaal is. Ná die belydenis en aflegging van ons sondes, staan ons saam met Christus in ‘n nuwe lewe op. Hierna gaan ons voort om deur verootmoediging en ‘n volle oorgawe op die vervulling met die Heilige Gees te wag. Die toerusting met krag uit die hoogte stel ons in staat om getuies vir Jesus te wees en betrokke te raak by die insameling van die oes vir die koninkryk van die hemele. Hiermee wil die Here ons besig vind wanneer die basuin vir die ontmoeting met Hom weldra sal blaas.
Diegene wat sal agterbly wanneer die Here met die wegraping sy oes onder Israel en die nasies insamel, sal die grootste verdrukking van alle tye onder die tirannie van die Antichris in die gesig staar. Wanneer die heiliges ná sewe jaar saam met Christus terugkeer aarde toe, word die Antichris se ryk by die slag van Armagéddon verdelg en die Messiasryk op aarde gevestig.
Om in die finale triomf van die Here Jesus te deel, moet ons die hele pad met Hom loop en ook ondervind wat dit is om deur die wêreld verdruk en verwerp te word. Dit is slegs as ons saam met Hom ly, dat ons ook saam met Hom verheerlik sal word en saam met Hom sal regeer (Rom. 8:17; Fil. 1:28-29; 2 Thess. 1:5; 2 Tim. 2:12; 1 Pet. 5: 10).
Is dit nie vandag ook nét so nie? Waar genesings en wonderwerke plaasvind en voorspoed vir almal verkondig word, trek groot skares mense saam. Die opwinding geval hulle baie en die boodskap streel hulle gehoor. Verder as dit gaan dit egter nie. Wanneer daar gepraat word van die kruis van Christus, van selfverloëning en die komende oordele, kry hulle gou koue voete en onttrek hulleself. Hulle wil nie soldate van die kruis wees nie, maar soek na die koningskap, mag en ander voordele wat in ‘n koninkryk-nou teologie aan hulle gebied word. Dit klink miskien baie goed, maar is dispensasioneel totaal uit plek met die situasie waarin ons onsself nou bevind. Dit is nie die weg van die kruis nie!
Is jy ook op hierdie reis, en maak jy vordering in jou geestelike lewe? Die jaarlikse feeste is bedoel om tye van verkwikking voor die aangesig van die Here te wees om jou geestelik toe te rus vir pad wat voorlê.
Jesus se geboorte tydens die loofhuttefees
As ‘n epiloog tot die bespreking van Israel se feeste word die volgende inligting oor die werklike tyd van Jesus se geboorte aangebied, omdat dit met die loofhuttefees saamval. Hierdie mening word deur verskeie Bybelkenners gehuldig.
‘n Sleutelbegrip in die bepaling van die tyd van Jesus se geboorte is die maand van die priester Sagaria (die vader van Johannes die Doper) se jaarlikse dienswerk in die tempel, omdat die daaropvolgende gebeure chronologies daaraan gekoppel word. As agtergrond moet daar eers gelet word op die jaarlikse siklus van dienswerk wat koning Dawid vir al die priesters ingestel het. In 1 Kronieke 24 word die name van die families genoem wat in ‘n vaste volgorde twee weke elk per jaar priesterlike diens moes verrig. Dit was binne die raamwerk van Israel se godsdienstige kalender waarin die eerste maand Nisan (die lentemaand) is waartydens die Pasga op die 14de dag gevier word (Ex. 12:2, 6; Lev. 23:5).
Die agtste van hierdie 24 families was dié van Abia (1 Kron. 24:10), derhalwe was hulle die tweede helfte van die vierde maand aan diens. Sagaria het aan hierdie familie behoort: “Daar was in die dae van Herodes, koning van Judea, ‘n sekere priester met die naam van Sagaria, uit die afdeling van Abia… En terwyl hy besig was om die priesteramp voor God te bedien in die beurt van sy afdeling, het die lot volgens die priesterlike gewoonte op hom geval om in te gaan in die tempel van die Here en reukwerk te brand” (Luk. 1:5, 8-9).
Terwyl hy in die tempel besig was, het ‘n engel aan hom verskyn en gesê: “Moenie vrees nie, Sagaria, want jou gebed is verhoor, en jou vrou Elisabet sal vir jou ‘n seun baar, en jy moet hom Johannes noem” (Luk. 1:13). Die res van die gebeure word hieraan gekoppel:
“En ná hierdie dae het Elisabet, sy vrou, ontvang en haar vyf maande lank verberg… En in die sesde maand is die engel Gabriël deur God gestuur na ‘n stad in Galilea met die naam van Nasaret, na ‘n maagd wat verloof was aan ‘n man met die naam van Josef, uit die huis van Dawid; en die naam van die maagd was Maria… En die engel sê vir haar: Moenie vrees nie, Maria, want jy het genade by God gevind. En kyk, jy sal swanger word en ‘n Seun baar, en jy moet Hom Jesus noem. Hy sal groot wees en die Seun van die Allerhoogste genoem word; en die Here God sal aan Hom die troon van sy vader Dawid gee, en Hy sal koning wees oor die huis van Jakob tot in ewigheid… En kyk, Elisabet, jou bloedverwant, het self ook ‘n seun ontvang in haar ouderdom, en hierdie maand is die sesde vir haar wat onvrugbaar genoem is. Want geen ding sal by God onmoontlik wees nie. En Maria sê: Hier is die diensmaagd van die Here. Laat dit met my gaan volgens u woord” (Luk. 1:24, 26-27, 30-33, 36-38).
Sagaria se ontmoeting met die engel en die begin van sy vrou se swangerskap kort daarna, was in die tweede helfte van die vierde maand in Israel se godsdienstige kalender. Ses maande later, in die tweede helfte van die tiende maand (rondom ons huidige Kersfeesvieringe) het Maria se swangerskap begin. Nege maande later, in laat September, is Jesus gebore.
Sedert Sagaria se dienswerk toe die engel aan hom verskyn het, het dus 15 maande (6+9) verloop totdat Jesus gebore is. Dit is een jaar en drie maande, m.a.w. van die tweede helfte van die vierde maand tot die tweede helfte van die sewende maand in die daaropvolgende jaar. Dit val presies met die loofhuttefees saam (Lev. 23:34).
Daar is verder ook omstandigheidsgetuienis dat Jesus nie in die middel van die noordelike halfrond se winter gebore is nie, omdat die herders nog buite geslaap het met die vee. In September, tydens die loofhuttefees, is dit vroeg herfs en het hulle wél nog buite geslaap.
In die lig van hierdie duidelike feite moet die vraag beantwoord word waar die datum van ons Kersvieringe dan sy oorsprong het. Dit kan teruggevoer word na die vierde eeu n.C. tydens die bewindstermyn van die Romeinse keiser, Konstantyn. Hy het gelas dat die vervolging van die Christelike kerk gestaak word, en het gelyke erkenning met die heidense godsdienste daaraan verleen.
Groot kompromiemakery het in hierdie tyd plaasgevind, want verskeie heidense feeste het met die Christelike tradisies vermeng geraak. Een van hierdie heidense instellings was die fees vir die onoorwinlike son (Invicti Solis) wat op 25 Desember gevier is. Op hierdie dag elke jaar begin die son om in die noordelike halfrond terug te draai nadat dit op 21 Desember sy verste punt bereik en dan ‘n paar dae voor sy terugtog stilgestaan het. Tydens die sonstilstand is heidense rituele uitgevoer om die son te laat terugdraai. Die opvatting is gehuldig dat indien hierdie feeste en rituele nagelaat is, die son ál hoe verder suid sou beweeg, en dat ysige koue en groot duisternis oor die aarde sou toesak. Groot vreugde en uitbundige feesvieringe het egter op 25 Desember plaasgevind wanneer die son begin terugdraai, omdat die aanbreek van ‘n nuwe lente- en somerseisoen daardeur verseker is. Die mense het groot feesmaaltye aangebied, gedans, drank misbruik en aan mekaar geskenke gegee.
Die kerk van die vierde eeu het hierdie fees gekersten deur die beskouing dat Christus die son van geregtigheid en die lig van die wêreld is. Hulle het die viering van sy geboortedag na 25 Desember verskuif, en sodoende ‘n nuwe betekenis aan die vieringe van daardie tyd verleen. Die eet en drinkpartye is geregverdig as ‘n Christelike vreug-defees, en die gee van geskenke omdat Christus God se geskenk aan die mensdom is. Is dit reg om aan mekaar geskenke te gee as dit eintlik Christus se geboortedag is? Moet ons nie liewer ‘n geskenk vir die uitbreiding van sy koninkryk gee nie? Geskenke aan ons kinders kan maar op hulle verjaardae, of by ander geleenthede, gegee word.
Dan is daar ook ‘n vroeëre Babiloniese tradisie wat steeds by die feesvieringe van 25 Desember gehandhaaf word, en dit is om ‘n groen boom in die huis te bring en rondom dit te dans. Die Babiloniërs het die songod, Sjamasj, só vereer.
Hoewel ons as Christene met Kersfees niks anders as net die viering van Christus se geboortedag bedoel nie, volg ons tóg onbewustelik sekere heidense gebruike na. Die kommersialisering, geldvermorsing, uitspattige jolyt en drinkery is in elk geval nie tot die eer van die Here se heilige Naam nie, en pas meer by die heidense fees van die songod. Dit behoort ons tog te kan aflei uit die feit dat die aanhangers van die heidense gelowe ook kliphard “krismis” vier. Vir die meeste van hulle is dit Xmas, wat ‘n berekende poging is om “Christ” in die woord Christmas te vervang en met ‘n X uit te kanselleer.
Kom ons keer na die Bybelse feesdae terug en vier Christus se geboortedag op die loofhuttefees. Dan word dit terselfdertyd ‘n fees met ‘n sterk toekomsgerigtheid, deurdat ons ook by dié geleentheid na die Here Jesus se wederkoms vooruitkyk.
Dieselfde regstellende aksie kan by Paasfees (Eng. Passover) gedoen word wat “Easter” geword het in navolging van ‘n heidense lentefees. By laasgenoemde is hasies en eiers as simbole van die lente gebruik, en só is die lentegod vereer.
Israel se feeste, soos in die Messias vervul, is ons enigste Bybelse raamwerk vir feesvierings.