"Die een wat dank offer, eer My; en die een wat op sy weg ag gee, hom sal Ek die heil van God laat geniet." (:23).
U het seker al die gevoel beleef om vir iemand iets te doen en dan waardeer daardie persoon dit nie in die minste nie. So 'n ondankbare houding laat 'n mens sommer maklik voel asof al jou moeite en opoffering heeltemal verniet was. 'n Mens sal boonop nie baie begerig wees om 'n ondankbare persoon weer van hulp te wees nie.
Ek hoop egter dat u ook al daardie voorreg gehad het om iemand van hulp te wees wat 'n diepe en opregte waardering daarvoor toon. Daardie mens wat regtig in baie, baie groot nood verkeer en nie genoeg kan dankie sê wanneer iemand aan hom hulp betoon nie. So 'n opregte dankbaarheid is gewoonlik nie alleen in woorde nie, maar ook in 'n persoon se optrede sigbaar. Dink maar aan 'n persoon wat lank werkloos was en dalk by u 'n werkie kon kry. Wanneer so 'n persoon met aanwending van alle ywer dan sy pligte getrou uitvoer en telkens die ekstra myl aflê, is dit asof die dankbaarheid vir daardie geleentheid uit hom straal. En ongeag hoe belangrike funksie so 'n persoon vervul – so 'n gesindheid van dankbaarheid is bewonderenswaardig.
Dankbaarheid is egter 'n deug wat in ons tyd nie meer baie algemeen bespeur word nie. Luister gerus na mense se gesprekke en let op hulle houdings. Daar word gekla oor 'n slegte huwelik, of 'n onbillike werkgewer,'n slegte werk, ongehoorsame kinders, een of ander probleem met ander familielede en dergelike sake. En dit terwyl daar soveel is om oor dankbaar te wees. Dink ons dat ons God se hart verbly met hierdie tipe van murmureringe en klagtes oor nietighede? Ons wonder dan waarom dit voel asof God nie na gebede luister nie – dalk omdat Hy so selde, indien ooit, die eer van ons as mensekinders ontvang wat Hy vra! "...en roep My aan in die dag van benoudheid: Ek sal jou uithelp, en jy moet My eer." (Ps. 50:15).
Ons is vinnig om na die Here te hardloop wanneer daar probleme in ons lewens is, maar onthou ons ook om Hom waarlik en met 'n opregte hart te dank? Onthou ons om na Hom te gaan met 'n goed voorbereide en absoluut opregte gebed van dank om dit soos 'n offer voor Hom neer te lê en te wens dat Hy dit met welgevalle mag aanneem? Bring ons daardie gebede en offers van dank met dieselfde ywer en erns as waarmee ons hulpgeroep na Hom opstyg? Ons behoort dit te doen, liewe broer en suster, want die Here eis hierdie offers van ons. "Offer dank aan God, en betaal jou geloftes aan die Allerhoogste; (Ps. 50:14). "Ek wil die Naam van God prys met 'n lied en Hom groot maak met danksegging; en dit sal die HERE welgevalliger wees as beeste, as stiere wat horings en gesplitste kloue het." (Ps. 69:31&32).
Ons het al meermale mense tot God hoor bid om hulp en dan is daardie gebed om hulp afgesluit met die volgende bekende woorde: "Ons vra dit in die Naam van Jesus Christus." Hoeveel keer daarenteen het u al self gebid of gehoor dat daar dalk as volg tot God in gebed genader word -"Onse Vader wat in die hemel is– ons wil U dank in die Naam van U Seun, Jesus Christus, vir. . . "? "Spreek onder mekaar met psalms en lofsange en geestelike liedere; en sing en psalmsing in julle harte tot eer van die Here, terwyl julle God die Vader altyd vir alles dank in die Naam van onse Here Jesus Christus," (Efés. 5:19&20).
Sommige van ons onthou dalk nog om God te dank vir sy hulp en die goeie gawes wat ons uit sy Hand ontvang. Maar is daar enige van ons wat God selfs vir ons beproewing en loutering dank? Daardie beproewing en loutering wat ons dalk nie verstaan nie, maar wat ons glo uiteindelik tot ons beswil en heiligmaking sal wees. Wanneer ons in 1 Thes. 5:18 lees dat ons in alles dankbaar moet wees, sal dit nie die beproewinge en loutering insluit nie? "Wees in alles dankbaar, want dit is die wil van God in Christus Jesus oor julle." Onthou hoedat Paulus en Silas selfs in die gevangenis lofliedere tot eer van God gesing het in plaas daarvan om met die Here te twis dat hulle in die gevangenis sit ter wille van die Evangelie. 'n Verwyt of klagte soos"Here, hoe kan u dit toelaat?" het nie daar plek gehad nie omdat die ruimte gevul was met die lofliedere van hierdie gelowiges.
Ek sê nie vir een oomblik dat ons nie met die Here moet praat oor ons probleme en bekommernisse nie. Inteendeel, Hy verwag van ons om hierdie dinge na Hom te bring sodat Hy ons kan help. Maar net so verwag Hy van ons om aan Hom die dank en eer toe te bring wat Hom toekom.
Ek deel graag die volgende gedagte met u: As u môre moes opstaan en net dit oorgehad het waarvoor u God die vorige dag gedank het, hoe sou u lewe daar uitsien? Laat ons ons daarop toespits om God gedurig met dankoffers tegemoet te gaan. En nie met formele gebede wat maar net van tyd-tot-tyd herhaal word nie, maar met opregte offers van dank wat diep uit ons harte kom. Mag ons daagliks in ons gees só besig wees om God gedurigdeur te dank dat daar nie genoeg tyd in ons dag sal oorbly om oor nietighede te kla nie.