Olimpiese Spele - Inligting - 2022
Die Olimpiese Spele (Olimpiades) is die grootste moderne internasionale komplekse sportkompetisies wat elke vier jaar gehou word. Die Somer Olimpiese Spele word sedert 1896 gehou (slegs tydens die wêreldoorloë is hierdie kompetisies nie gehou nie). Die Olimpiese Winterspele, wat in 1924 gestig is, is oorspronklik in dieselfde jaar as die Somer-Olimpiese Spele gehou. Maar in 1994 is besluit om die tyd van die Olimpiese Winterspele met twee jaar te verskuif, relatief tot die tyd van die Somer Olimpiese Spele.
Volgens Griekse mites het Hercules die Olimpiese Spele gestig na die suksesvolle voltooiing van een van die glorieryke dade: die skoonmaak van die Augean-stalle. Volgens 'n ander weergawe was hierdie kompetisies die suksesvolle terugkeer van die Argonauts, wat op aandrang van Hercules mekaar in ewige vriendskap gesweer het. Om hierdie geleentheid voldoende te vier, is 'n plek bo die Alpheusrivier gekies, waar later 'n tempel vir die god Zeus opgerig is. Daar is ook legendes wat vertel dat Olympia gestig is deur 'n orakel met die naam Yam of deur die mitiese held Pelops (die seun van Tantalus en stamvader van Hercules, koning van Elis), wat die strydwa gewen het van Enomai, die koning van die stad Pisa.
Moderne argeologiese wetenskaplikes glo dat kompetisies soos die Olimpiese kompetisies in die negende en negentiende eeu in Olympia (Wes-Peloponnesos) gehou is. BC. En die oudste dokument, wat die Olimpiese Spele aan die god Zeus beskryf, dateer uit 776 vC. Volgens historici is die rede vir so 'n groot gewildheid van sportkompetisies in Antieke Griekeland buitengewoon eenvoudig - die land was destyds in klein stadstate verdeel, voortdurend in oorlog met mekaar. Om sodoende hul onafhanklikheid te verdedig en die stryd te wen, is soldate en vrye burgers onder sulke omstandighede gedwing om baie tyd te spandeer aan opleiding, met die doel om krag, behendigheid, uithouvermoë, ens. Te ontwikkel.
Die lys van Olimpiese sportsoorte aan die begin het bestaan ​​uit slegs een dissipline - sprint - 1 fase (190 meter). Die hardlopers het hul regterhand vorentoe op die wegspringlyn geloer en op die regter (ellanodika) gewag. As een van die atlete die beginsein voorlê (d.w.s. daar was 'n valse begin), is hy gestraf - die beoordelaar het die aanstootlike atleet met 'n swaar stok vir hierdie doel voorbehou. Iets later het kompetisies in langafstandwedstryde verskyn - in fases 7 en 24, sowel as in volledige gevegsuitrusting en agteruit te hardloop.
In 708 v.C. in die program van die Olimpiese Spele was daar spiesgooi (die lengte van 'n houtspies was gelyk aan die groei van 'n atleet) en stoei verskyn. Hierdie sportsoort word onderskei deur taamlik wrede reëls (byvoorbeeld om 'n teenstander deur die neus, lip of oor te gryp, ens.) En was uiters gewild. Die wenner was die stoeier wat daarin geslaag het om die teenstander drie keer op die grond te klop.
In 688 v.C. vuisgevegte is opgeneem in die lys van Olimpiese sportsoorte, en in 676 vC. het 'n wa-wedren bygevoeg wat deur 'n vier of 'n paar perde (of muile) getrek is. Aanvanklik was die eienaar van die span verplig om die diere self te bestuur, later is dit toegelaat om 'n ervare bestuurder vir hierdie doel te huur (ongeag hiervan het die wa van die wa die krans van die wenner ontvang).
Iets later, tydens die Olimpiese Spele, het daar begin met 'n verspring in die verspring, en die atleet moes na 'n kort lopie met albei bene afstoot en sy arms skerp vorentoe gooi (in elke hand hou die springer 'n ketelklok, wat hom as 't ware moes saamdra). Die lys van Olimpiese kompetisies bevat ook kompetisies vir musikante (harpers, heralds en trompetters), digters, orators, akteurs en dramaturge. Aanvanklik het die fees een dag geduur, later - vyf dae. Daar was egter tye dat die vieringe 'n hele maand lank aangehou het.
Om die veiligheid van die deelnemers aan die Olimpiese Spele te verseker, het drie konings: Cleosthenes (van Pisa), Iphit (van Elis) en Lycurgus (uit Sparta) 'n ooreenkoms gesluit waarvolgens die vyandelikhede gedurende die wedstryde gestaak is - boodskappers uit die stad Ellis gestuur is om 'n skietstilstand aan te kondig ( om hierdie tradisie te laat herleef, reeds vandag, in 1992, het die IOC probeer om al die volke van die wêreld aan te spoor om vyandelikhede tydens die Olimpiese Spele te laat vaar. In 1993 word verklaar dat die skietstilstand waargeneem moet word 'vanaf die sewende dag voor die amptelike opening van die Spele tot die sewende dag daarna die amptelike afsluiting van die Spele. "Die ooreenstemmende resolusie is in 2003 deur die VN se Algemene Vergadering goedgekeur, en in 2005 is bogenoemde appèl opgeneem in die 'Millennium-verklaring' wat onderteken is deur die leiers van baie lande in die wêreld).
Selfs toe Griekeland, nadat hy sy onafhanklikheid verloor het, deel van die Romeinse Ryk geword het, het die Olimpiese Spele voortgegaan tot 394 nC, toe keiser Theodosius I hierdie soort kompetisie verbied het, omdat hy van mening was dat die fees wat aan die heidense god Zeus gewy is, nie kon gehou word nie ryk, waarvan die amptelike godsdiens die Christendom is.
Die herlewing van die Olimpiese Spele het ongeveer honderd jaar gelede begin, toe in 1894 in Parys, op inisiatief van die Franse onderwyser en openbare figuur Baron Pierre de Coubertin, die Internasionale Sportkongres die grondslae van die Olimpiese Handves goedgekeur het. Dit is hierdie handves wat die belangrikste grondwetlike instrument is wat die fundamentele reëls en belangrikste waardes van Olimpisme formuleer. Die organiseerders van die eerste herleefde Olimpiese Spele, wat die kompetisie 'die gees van die oudheid' wou gee, het baie probleme ondervind met die keuse van sportsoorte wat as Olimpies beskou kan word. Na 'n lang en hewige debat, is voetbal byvoorbeeld uitgesluit van die lys van kompetisies van die I-olimpiade (1896, Athene), aangesien lede van die IOC aangevoer het dat hierdie spanwedstryd skerp verskil van antieke kompetisies - in die ou tyd het atlete uitsluitlik in individuele kompetisies gespeel.
Soms is taamlik eksotiese kompetisies as Olimpies ingedeel. By die II-Olimpiade (1900, Parys), was daar byvoorbeeld kompetisies in die swem onder water en swem met hindernisse (atlete het 'n afstand van 200 meter afgelê, onder geankerde bote geduik en om die hout in die water gebuig). By die VII-Olimpiade (1920, Antwerpen) het hulle meegeding om 'n spiesgooi met albei hande te gooi, sowel as om 'n klub te gooi. En tydens die V-Olimpiade (Stockholm, 1912, Stockholm) het atlete meegeding in verspring, hoogspring en drievoudige spronge. Verder is 'n lang tydstryd en stoot-keien-kompetisies beskou as 'n Olimpiese sport (wat eers in 1920 vervang is deur die kern, wat vandag nog gebruik word).
Die beoordelaars het ook baie probleme gehad - daar was immers in elke land verskillende mededingingsregulasies. Aangesien dit nie in 'n kort tydjie eenvormige vereistes vir alle deelnemers kon opstel nie, kon die atlete meeding volgens die reëls waaraan hulle gewoond was. Byvoorbeeld, die hardlopers aan die begin kon staan ​​soos hulle wil (neem 'n hoë beginposisie met hul regterarm vorentoe, ens.). Die 'lae begin'-posisie, wat vandag algemeen aanvaar word, is op die eerste Olimpiese Spele deur slegs een atleet aanvaar - die Amerikaner Thomas Bark.
Die moderne Olimpiese beweging het 'n leuse - "Citius, Altius, Fortius" ("Vinniger, hoër, sterker") en sy embleem - vyf kruisings (hierdie teken is deur Coubertin op een van die Delphiese altare gevind). Die Olimpiese ringe is 'n simbool van die vereniging van die vyf kontinente (blou simboliseer Europa, swart - Afrika, rooi - Amerika, geel - Asië, groen - Australië). Die Olimpiese Spele het ook hul eie vlag - 'n wit lap met Olimpiese ringe. Daarbenewens word die kleure van die ringe en die vlag so gekies dat ten minste een daarvan op die nasionale vlag van enige land ter wêreld voorkom. Beide die embleem en die vlag is in 1913 op inisiatief van Baron Coubertin deur die IOC aangeneem en goedgekeur.
Baron Pierre Coubertin was die eerste een wat die herlewing van die Olimpiese Spele voorgestel het. Danksy die pogings van hierdie man het die Olimpiese Spele inderdaad een van die grootste sportkompetisies ter wêreld geword. Die idee om hierdie tipe kompetisie te laat herleef en na die wêreldarena te bring, is egter nog iets vroeër deur nog twee mense uitgespreek. In 1859 organiseer die Griekse Evangelis Zapas die Olimpiese Spele in Athene vir sy eie geld, en die Engelsman William Penny Brooks het in 1881 aan die Griekse regering voorgestel om gelyktydig in Griekeland en Engeland kompetisies te hou. Hy word ook die organiseerder van die Spele genaamd 'Olympic Memory' in die stad Mach Venlock, en in 1887 - die inisieerder van die landwye Britse Olimpiese Spele. In 1890 het Coubertin die wedstryde by Mach Venlock bygewoon en die idee van die Engelsman geprys. Coubertin het verstaan ​​dat dit deur die herlewing van die Olimpiese Spele eerstens die aansien van die hoofstad van Frankryk kon verhoog (dit was in Parys, volgens Coubertin, dat die eerste Olimpiese Spele moes plaasgevind het, en slegs aanhoudende protesoptogte van verteenwoordigers van ander lande het daartoe gelei dat die voorrang aan die tuisland van die Olimpiese Spele gegee is) - Griekeland), tweedens, om die gesondheid van die land te verbeter en 'n magtige leër te skep.
Die motto van die Olimpiese Spele is deur Coubertin uitgevind. Nee, die Olimpiese leuse, bestaande uit drie Latynse woorde - "Citius, Altius, Fortius!" is die eerste keer uitgespreek deur die Franse priester Henri Didon tydens die openingseremonie van 'n sportkompetisie in 'n kollege. Coubertin, wat by die plegtigheid teenwoordig was, hou van die woorde - volgens sy mening is dit hierdie frase wat die doelwit van atlete oor die hele wêreld uitdruk. Later, op inisiatief van Coubertin, het hierdie verklaring die leuse van die Olimpiese Spele geword.
Die Olimpiese vlam was die begin van al die Olimpiese Spele. In antieke Griekeland het deelnemers inderdaad op die altare van Olympia vuur gemaak om die gode te vereer. Die eer om die vuur op die altaar persoonlik aan die brand te steek, is aan die wenner van die hardloopkompetisie gegee - die oudste en eerbiedwaardige sportdissipline. Daarbenewens is in baie stede van Hellas kompetisies gehou van hardlopers met verligte fakkels - Prometheus, gewy aan die mitiese held, die goddelose en verdediger van mense, Prometheus, wat vuur van die berg Olympus gesteel en dit aan mense gegee het.
By die herleefde Olimpiese Spele is die vuur vir die eerste keer aangesteek by die IX Olimpiade (1928, Amsterdam), en volgens die navorsers is dit volgens die tradisie nie deur die aflos van Olympia afgelewer nie. In werklikheid is hierdie tradisie eers in 1936 op die XI-olimpiade (Berlyn) herleef. Sedertdien is die bestuur van die fakkeldraers, wat die vuur, wat deur die son in Olympia aangesteek is, na die Olimpiese Spele gebring, die plegtige voorren van die speletjies. Die Olimpiese vlam reis duisende kilometers na die kompetisieterrein, en in 1948 is dit selfs oor die see vervoer om aanleiding te gee tot die XIV Olimpiese Spele, wat in Londen gehou word.
Die Olimpiese Spele het nog nooit konflik veroorsaak nie. Ongelukkig het hulle dit gedoen. Die feit is dat die heiligdom van Zeus, waar die speletjies gewoonlik gehou is, onder die beheer van die stadstaat Ellis was. Volgens geskiedkundiges het die naburige stad Pisa, ten minste twee keer (in 668 en in 264 vC), met militêre mag probeer om die heiligdom in beslag te neem en sodoende te hoop om beheer oor die Olimpiese Spele te kry. Na 'n geruime tyd is 'n paneel beoordelaars saamgestel uit die mees gerespekteerde burgers van die bogenoemde stede, wat die prestasie van die atlete beoordeel en besluit het wie van hulle die wenner se lourierkrans sou kry.
In antieke tye het slegs Grieke aan die Olimpiese Spele deelgeneem. In antieke Griekeland het slegs Griekse atlete die reg gehad om aan kompetisies deel te neem - verbode bareboere mag nie die stadion binnekom nie. Hierdie reël is egter afgeskaf toe Griekeland, nadat sy onafhanklikheid verloor het, deel van die Romeinse Ryk geword het - en verteenwoordigers van verskillende nasionaliteite het begin deelneem aan die kompetisie. Selfs keisers daal neer om aan die Olimpiese Spele deel te neem. Tiberius was byvoorbeeld die kampioen in wa-resies, en Nero het die musiekkompetisie gewen.
Vroue het nie aan die antieke Olimpiese Spele deelgeneem nie. In antieke Griekeland is vrouens nie net verbied om aan die Olimpiese Spele deel te neem nie; pragtige dames is nie eens toegelaat om op die erwe in te gaan nie ('n uitsondering is slegs gemaak vir die priesteresse van die godin van die vrugbaarheid Demeter). Daarom is daar veral speletjie-aanhangers wat lus is vir truuks. Die moeder van een van die atlete, Calipateria, het haarself as 'n man vermom en die rol van 'n afrigter gespeel om na die prestasie van haar seun te kyk. Volgens 'n ander weergawe het sy aan 'n wedloop deelgeneem. Calipateria is geïdentifiseer en ter dood veroordeel - die dapper atleet moes van die Tifiese rots gegooi word. Maar aangesien haar man 'n Olimpiër was (d.w.s. die wenner van die Olimpiese Spele), en haar seuns die wenners van die jeugkompetisies was, het die beoordelaars Calipateria vergewe. Maar die beoordelaarspaneel (Hellenodics) het atlete verplig om aan te hou om naak te kompeteer om 'n herhaling van bogenoemde voorval te vermy. Terselfdertyd moet daarop gelet word dat meisies in Antieke Griekeland nie weggehou het van sport nie, en dat hulle daarvan gehou het om mee te ding. Daarom het Olympia speletjies aangebied wat opgedra is aan Hera (die vrou van Zeus). In hierdie kompetisies (waartoe mans, terloops, nie toegelaat word nie), is slegs meisies deelgeneem wat aan stoei, hardloop en strydwa deelgeneem het, wat 'n maand voor of 'n maand na die kompetisie van manlike atlete in dieselfde stadion plaasgevind het. Vroue-atlete het ook aan die Isthmian, Nemean en Pythian Games deelgeneem.
Interessant genoeg het die Olimpiese Spele, wat in die 19de eeu herleef is, aanvanklik net eksklusief met manlike atlete meegeding. Eers in 1900 neem vrouens deel aan kompetisies in seil- en perdesport, tennis, gholf en kroket. En die verteenwoordigers van die regverdige geslag het eers in 1981 by die IOC ingetree.
Die Olimpiese Spele is net 'n geleentheid om sterkte en vaardigheid te toon, of 'n sluierige manier om opgeleide vegters te kies en op te lei. Aanvanklik was die Olimpiese Spele een van die maniere om die god Zeus te vereer, deel van 'n grandiose kultusfees waartydens opofferings aan die dondergod gebring is - uit die vyf dae van die Olimpiese Spele is twee (die eerste en die laaste) uitsluitlik op plegtige optogte en opofferings gewy. Met verloop van tyd het die godsdienstige aspek egter op die agtergrond vervaag, en die politieke en kommersiële komponent van die kompetisie het meer en meer helder verskyn.
In antieke tye het die Olimpiese Spele bygedra tot die vreedsame naasbestaan ​​van mense - per slot van rekening, tydens die Olimpiese wapenstilstand, het die oorloë gestaak. Die stadstate wat aan die wedstryde deelgeneem het, het vyandelikhede vyf dae lank gestaak (dit is hoe lank die Olimpiese Spele geduur het) om atlete maklik in die lokaal van die kompetisie te bereik - in Elis. Volgens die reëls het die deelnemers aan die kompetisie en ondersteuners geen reg gehad om met mekaar te veg nie, selfs nie as hul state in oorlog met mekaar was nie. Dit beteken egter nie 'n volledige staking van vyandelikhede nie - na die einde van die Olimpiese Spele is vyandelikhede hervat. En die dissiplines self, wat vir die kompetisie gekies is, herinner meer aan die opleiding van 'n goeie vegter: spiesgooi, wapenrusting en natuurlik die uiters gewilde pankrasie - 'n straatgeveg, beperk slegs deur die verbod om die teenstander se oë te byt.
Die diktaat "Die belangrikste ding is nie oorwinning nie, maar deelname" is deur die antieke Grieke uitgevind. Nee, die skrywer van die diktum "Die belangrikste ding in die lewe is nie oorwinning nie, maar deelname. Die kern van 'n interessante stryd" was Baron Pierre de Coubertin, wat die tradisie van die Olimpiese Spele in die 19de eeu laat herleef het. En in antieke Griekeland was die oorwinning die hoofdoel van die deelnemers.In daardie dae is pryse vir die tweede en derde plekke nie eens toegeken nie, en die verloorders, soos geskrewe bronne getuig, is baie gewond deur hul nederlaag en het so gou as moontlik probeer wegkruip.
In antieke tye is kompetisies eerlik gehou, slegs atlete gebruik vandag doping om beter resultate te behaal, ens. Ongelukkig is dit nie die geval nie. Te alle tye het atlete, wat streef na oorwinning, nie heeltemal eerlike metodes gebruik nie. Stoeiers het byvoorbeeld hul liggame met olie gevryf om makliker uit die greep van die teenstander vry te laat. Langafstandlopers het hoeke gesny of teenstanders laat val. Daar was ook pogings om regters om te koop. 'N Atleet wat deur 'n bedrog vasgevang is, moes uitrafel - met hierdie geld is daar bronsbeelde van Zeus gemaak wat op die pad wat na die stadion lei, geïnstalleer is. In een II-eeu vC, tydens een van die Olimpiese Spele, is daar byvoorbeeld 16 standbeelde opgerig, wat daarop dui dat selfs in antieke tye nie alle atlete regverdig gespeel het nie.
In antieke Griekeland het hulle net meegeding om 'n lourierkroon te kry en die glorie te vervaag. Natuurlik is lof 'n aangename ding, en sy tuisdorp het die wenner met blydskap begroet - die Olimpiese, geklee in pers en gekroon met 'n lourierkrans, het nie deur die hek binnegekom nie, maar deur 'n spesiaal voorbereide inbreuk op die stadsmuur, wat onmiddellik verseël was, "sodat die Olimpiese glorie nie sou word nie die stad verlaat. ' Dit was egter nie net die lourierkrans en die verheerlikings wat die kompetisie ten doel gehad het nie. Die woord 'atleet' in die vertaling van antieke Grieks beteken 'kompeteer om die pryse'. En die toekennings wat die wenner in daardie dae ontvang het, was aansienlik. Benewens die beeldhouwerk wat ter ere van die wenner opgerig is, hetsy in Olympia in die heiligdom van Zeus, of in die tuisland van die atleet, of selfs verleiding, was die atleet geregtig op 'n aansienlike bedrag vir daardie tye - 500 drakmas. Daarbenewens het hy 'n aantal politieke en ekonomiese voorregte gekry (byvoorbeeld vrystelling van alle soorte pligte) en het hy tot die einde van sy dae die reg gehad om daagliks gratis by die stadsregering te eet.
Die beoordelaars het besluit om die stryd tussen die stoeiers te beëindig. Dit is nie waar nie. Sowel in die stoei as in die vuisgeveg het die vegter self, wat die besluit geneem het om oor te gee, sy regterhand opgelig met sy duim na bo uitsteek - hierdie gebaar het gedien as 'n teken van die einde van die geveg.
Die atlete wat die kompetisies gewen het, is met lourierkranse gekroon. Dit is regtig so - dit was die lourierkrans wat die simbool van die oorwinning in Antieke Griekeland was. En hulle is nie net met atlete gekroon nie, maar ook met perde, wat hul meesteroorwinning in die wa-kompetisie verseker het.
Die mense van Elis was die beste atlete in Griekeland. Ondanks die feit dat daar in die sentrum van Elis 'n pan-Helleniese heiligdom was - die Tempel van Zeus, waartydens die Olimpiese Spele gereeld gehou word, het die inwoners van hierdie gebied 'n slegte reputasie geniet, want hulle was geneig tot dronkenskap, leuens, pederastie en luiheid, weinig in lyn met die ideaal van 'n sterk gees en liggaam van die bevolking. Hulle kan egter nie in oorlogstyd en vooruitskouing geweier word nie - omdat hulle daarin geslaag het om aan die bure te bewys dat Elis 'n neutrale land is waarteen geen oorlog gevoer kan word nie, het die Eleians egter steeds die nabygeleë gebiede aangeval om hulle te vang.
Olympia was naby die heilige berg Olympia geleë. Wanopvatting. Olympus is die hoogste berg in Griekeland, waarvan die gode volgens die legende in die noorde van die land gewoon het. En die stad Olympia was in die suide geleë in Elis op die eiland Peloponnesos.
Benewens gewone burgers het Olympia in Olympia ook die beroemdste atlete van Griekeland gewoon. Slegs priesters het permanent in Olympia gewoon, en atlete en aanhangers wat elke vier jaar in groot getalle na die stad getrek het (die stadion is ontwerp vir die teenwoordigheid van 50,000 toeskouers!), Is gedwing om in hul eie handgemaakte tente, hutte of selfs net onder die oop lug te kuier. ... 'N Leonidion (hotel) is slegs gebou vir eregaste.
Om die tyd te neem wat atlete geneem het om die afstand te oorkom, is in antieke Griekeland clepsydra gebruik, en die lengte van die spronge is in trappe gemeet. Toestelle vir die meting van tyd (son- of uurglas, clepsydra) was onakkuraat, en afstande word meestal "met die oog" gemeet (byvoorbeeld, 'n verhoog is 600 voet of die afstand wat 'n persoon teen 'n rustige tempo tydens 'n volle sonsopkoms kan stap, i. dit wil sê binne ongeveer 2 minute). Daarom het nie die afstand wat afgelê is of die lengte van die spronge saak gemaak nie - die wenner was die een wat eerste by die wenstreep gekom het of die verste gespring het.
Selfs vandag is visuele waarneming lank gebruik om die prestasie van atlete te beoordeel - tot 1932, toe die stophorlosie en die fotoafwerking vir die eerste keer op die Olimpiese Spele in Los Angeles gebruik is, wat die werk van beoordelaars baie vergemaklik het.
Die lengte van die marathonafstand was sedert antieke tye konstant. Deesdae is 'n marathon (een van die dissiplines van atletiek) 'n wedloop op 'n afstand van 42 km 195 m. Die idee om die wedloop te reël, is voorgestel deur die Franse filoloog Michel Breal. Aangesien Coubertin en die Griekse organiseerders van hierdie voorstel gehou het, was die marathon een van die eerstes wat op die lys van Olimpiese sportsoorte opgeneem is. Daar word onderskei tussen padmarathon, landloop en halfmarathon (21 km 98 m). Die wegmarathon is sedert 1896 vir mans en sedert 1984 vir vroue by die Olimpiese program ingesluit.
Die lengte van die marathonafstand het egter verskeie kere verander. Volgens die legende is daar in 490 v.C. die Griekse vegter Phidippides (Philippides) het ononderbroke van Marathon na Athene (ongeveer 34,5 km) gehardloop om sy medeburgers te behaag met die nuus van die oorwinning. Volgens 'n ander weergawe wat deur Herodotus uiteengesit is, was Phidippides 'n boodskapper wat vir versterkings van Athene na Sparta gestuur is en in twee dae 'n afstand van 230 km afgelê het.
Op die eerste moderne Olimpiese Spele het marathon-hardloopkompetisies op 'n 40 km-roete tussen Marathon en Athene plaasgevind, maar later het die lengte van die afstand binne redelik wye perke gewissel. By die IV Olimpiade (1908, Londen), was die lengte van die roete van Windsor Castle (die koninklike woning) na die stadion byvoorbeeld 42 km 195 m. By die V Olimpiade (1912, Stockholm) is die lengte van die marathonafstand verander na 40 km 200 m, en tydens die Olimpiese Spele in VII (1920, Antwerpen) moes die hardlopers 'n afstand van 42 km 750 m dek. Die lengte van die afstand het 6 keer verander, en eers in 1921 is die finale lengte van die marathon bepaal - 42 km 195 m.
Olimpiese toekennings word toegeken aan atlete wat ná die lang gesukkel met waardige teenstanders die beste resultate in kompetisies behaal het. Dit is waar, maar daar is uitsonderings op hierdie reël. Die gimnas, Elena Mukhina, wat 'n paar dae voor die Olimpiese Spele haar baarmoederwervel beseer het, het die Olimpiese Orde vir Moed gekry. Boonop het die IOC-president Juan Antonio Samaranch die toekenning persoonlik aan haar oorhandig. En tydens die III-Olimpiese Spele (1904, St. Louis, Missouri), het Amerikaanse atlete die onvoorwaardelike wenners geword vanweë die byna volledige afwesigheid van kompetisie - baie buitelandse atlete wat nie genoeg geld gehad het nie, kon eenvoudig nie aan die kompetisie deelneem nie, wat die palm van die Olimpiese Spele ontvang het. ...
Atlete se toerusting kan die uitslag van die kompetisie beïnvloed. Dit is regtig so. Ter vergelyking: tydens die eerste moderne Olimpiese Spele was die uniforms van atlete van wol ('n bekostigbare en goedkoop materiaal), skoene waarvan die voetsole van spesiale spykers voorsien is, van leer gemaak is. Dit is duidelik dat so 'n vorm die mededingers baie ongerief veroorsaak het. Swemmers het die swaarste gely - hulle pakke was immers van katoenstof, en hulle het die atlete vinniger laat sak, terwyl hulle swaar van die water geword het. Daar moet ook genoem word dat daar byvoorbeeld nie matte vir hoogspringers met 'n paal voorsien is nie - die deelnemers moes nie net nadink oor hoe om die balk te oorkom nie, maar ook oor die regte landing.
Danksy die ontwikkeling van wetenskap en die ontstaan ​​van nuwe sintetiese materiale, ervaar atlete deesdae baie minder ongemak. Baan- en velddragte is byvoorbeeld ontwerp om die risiko van spiervermoë te verminder en die krag van windweerstand te verminder, terwyl die materiaal op sy- en lycra-basis wat in sportklere gebruik word, laag is en hygroskopies kan maak en dat vog vinnig kan verdamp. Spesiale paspakke met vertikale strepe word ook vir swemmers geskep, waardeur hulle die waterweerstand so doeltreffend as moontlik kan oorkom en die hoogste snelheid kan ontwikkel.
Sportskoene, spesiaal ontwerp met inagneming van die verwagte vragte, dra ook by tot die bereiking van hoë resultate. Dit is te danke aan die nuwe skoenmodel, toegerus met binnekamers vol koolstofdioksied, dat die ontbloter van Amerika Dave Johnson die beste resultaat in die 4x400m-aflos in 1992 vertoon het.
Slegs jong, sterk atlete neem deel aan die Olimpiese Spele. Nie nodig nie. Die oudste deelnemer aan die Olimpiese Spele - Oskar Swabn, 'n inwoner van Switserland, het op die ouderdom van 72 jaar die tweede plek in die skietkompetisie op die VII-Olimpiade (1920, Antwerpen) behaal. Boonop was dit hy wat gekies is om aan die 1924-kompetisies deel te neem, maar om gesondheidsredes moes hy weier.
Die meeste medaljes tydens die Olimpiese Spele is gewen deur atlete van die USSR (later Rusland). Nee, in die algehele punteleer (volgens die gegewens oor alle Olimpiese Spele tot en met 2002) is die VSA beter - 2072 medaljes, waarvan 837 goue, 655 silwer en 580 brons medaljes. Die USSR is in die tweede plek - 999 medaljes, waarvan 388 goud, 317 silwer en 249 brons is.