Hoewel hierdie woorde deel van ’n minderheidsuitspraak gevorm het, is dit in ’n latere meerderheidsbeslissing van die konstitusionele hof bekragtig.37 Regter Ackermann beklemtoon in sy uitspraak dat die erkenning en beskerming van menswaardigheid nie kan plaasvind waar individue nie oor die nodige vryheid beskik om hul eie keuses te kan uitoefen ten einde persoonlike ontwikkeling en vervulling na te streef nie. Aangesien die konstitusionele hof reeds bevind het dat menswaardigheid onderliggend is aan al die regte in die handves van regte,38 sou ’n mens kon argumenteer dat die vryheidsregte in die handves in diens staan van die erkenning en beskerming van menswaardigheid.
Teen die agtergrond van wat in die vorige afdeling oor die rol van die bekragtiging van verskil in postkoloniale kritiek gesê is, behoort dit dus geregverdig te wees om na hierdie regsbenadering tot die verhouding tussen menswaardigheid, gelykheid, vryheid en verskil te verwys as ’n integrale deel van ’n postkoloniale regsfilosofie – ’n regsfilosofie wat verskil nie beskou as ’n rede vir onderdrukking nie, maar eerder as ’n bron van bevryding en van die herdenking van die gelyke menswaardigheid van almal. Uit die aard van die saak is dit die geval dat die reg nie van alle beweerde krenkings van menswaardigheid sal kennis neem nie. Hier onder sal gesien word dat die Kantiaanse verband tussen rede en menswaardigheid in ons reg verstaan word as die vereiste dat ’n regtens suksesvolle eis gebaseer op die krenking van menswaardigheid, onderworpe gestel word aan die vereiste dat sodanig beweerde krenking redelik moet wees, met ander woorde, die vereiste is dat ’n redelike persoon (ook) deur die beweerde subjektiewe inbreukmaking gekrenk sou voel.
Dit is belangrik om daarop te let dat daar in ons reg ’n verskil bestaan tussen die breë (Kantiaanse) begrip van menswaardigheid wat in die Grondwet erken en geartikuleer word en die enger gemeenregtelike begrip van dignitas. Die gemeenregtelike begrip word hier beperk tot ’n persoon se eergevoel, teenoor die grondwetlike begrip wat ’n breër aantal waardes vergestalt en verbind word met die ideale van gelykheid en vryheid.39
Dit staan in ons reg vas dat enige persoon (insluitend die president) ’n reg het om nie onregmatig belaster te word nie, met ander woorde, hy het ’n reg op beskerming van sy reputasie (fama) in die oë van redelike persone. Verder beskik hy oor ’n gemeenregtelike reg op waardigheid (dignitas), wat beteken dat hy ’n reg het om sy eergevoel te beskerm teen die handelinge van ander. Maar soos reeds genoem, geld regte – ook die gemeenregtelike regte – nie absoluut nie. Die president se reg om nie belaster te word nie, word beperk in die sin dat die persoon wat die beweerde laster gepleeg het, ’n verweer kan opper. Hierdie verweer is potensieel tweërlei. Die verweerder kan aantoon dat regverdigingsgronde vir die beweerde laster bestaan. Hierdie regverdigingsgronde het die effek dat die andersins onregmatige laster as regmatig beskou sal word. Verder kan die verweerder steun op ’n gebrek aan animus, naamlik ’n gebrek aan die opsetselement wat in beginsel ’n vereiste is vir die suksesvolle onregmatige daad (delik) van laster. Tradisioneel bestaan die afwesigheid van onregmatigheid in meerdere verwere, byvoorbeeld dat die publikasie van die beweerde lasterlike materiaal waar en in die openbare belang is, dat die materiaal in ’n gepriviligieerde geval gepubliseer is, of dat die gepubliseerde materiaal billike kommentaar op ware feite daarstel. Die vraag is telkens of die publikasie van die materiaal redelik was.
Vanuit ’n regsoogpunt moet twee verwante maar verskillende vrae beantwoord word. Eerstens moet gevra word of ’n interdik in die saak toegestaan sou kon word om verdere uitstalling en publikasie van The Spear te verbied alvorens die hof ’n beslissing gemaak het of die kunswerk op president Jacob Zuma se gemeenregtelike reg op menswaardigheid (dignitas) inbreuk gemaak het. Dit is hoogs onwaarskynlik dat die hof so ’n interdik sou toestaan. Ten einde die hof te oortuig dat interdik toegestaan behoort te word, sou Zuma se regsverteenwoordigers op ’n oorwig van waarskynlikheid moet aantoon dat hy oor ’n duidelike reg beskik, dat inbreuk gemaak word op daardie reg, of dat daar ’n versuim was om ooreenkomstig die afdwinging van daardie reg op te tree en dat daar geen ander geskikte remedie is om die dreigende of volgehoue inbreukmaking op die reg tot ’n einde te bring nie.
Wat betref die vraag of daar inbreuk gemaak word op ’n "duidelike" reg, kan geargumenteer word dat dit betwisbaar is dat die skildery die President se menswaardigheid aantas op ’n wyse wat die aantasting regsaanvegbaar maak. Die kern van die President se saak word saamgevat in die volgende sin uit sy funderende beëdigde verklaring: