Die donderweer op jou pad
Posted by Dalene de Vente
Ek ry vanaand huis toe terwyl daar ‘n woeste reënbui om my woed. Die kar waarmee ek ry se vensters wasem altyd toe as dit reën (en ek weet nog steeds nie watter knoppies ek moet druk as dit gebeur nie.)
Terwyl ek in hierdie storm ry en by tye wonder of en nog ooit in ‘n bestaande baan ry, sien ek so nou en dan ‘n weerligstraal die hele lug verlig. Eintlik hang my mond halfoop in verstomming oor die krag en skoonheid wat in hierdie strale tot uiting kom.
Ek is gewoonlik bang vir donderweer, maar in ‘n kar is dit net ánders: die blink weerligstrale wat in die donker lug kontrasteer is nie iets waarvoor ek kan bang wees nie, eintlik maak dit my rustig.
Ek het eenkeer iemand hoor sê, “ek is altyd so bly as dit donderweer, want dan weet ek die God is regtig hier tussen ons.” Dit is nogal so, besef ek.
En ek besef ook die lewe is soos die reis in die kar: jy ry deur die storms; probeer om nie te gly nie; probeer op die regte pad bly al wasem die vensters toe – en God se beloftes is dit wat die reis mooi maak. Kyk net na die weerligstrale dan wéét jy, hierdie glorieryke vertoning in die natuur is definitief nie vanweë die wysheid van ‘n eensellige organisme soos beweer word nie.
– Dalene de Vente
Voetslaan in Magoebaskloof (die De Hoek-roete)
As kind het ek altyd gewonder hoe dit moet wees om deur die bosse vol dennebome in Magoebaskloof te loop. Afgelope naweek het ek die voorreg gehad om die sprokiesmooi Magoebaskloof te ervaar: woude, waterstroompies, voëls en vars lug.
Halfdrie die oggend kom ons by ons bestemming aan: die De Hoek hut. Ons strompel in die huis in en toe ek gaan lê en die sterre deur venster sien (want daar is nie gordyne nie) is dit asof die wete dat ek in die bos is by my insink.
Die roete wat ons gestap het se naam was die De hoek-roete.
Die eerste breek
Dag 1: 9 km (De hoek tot Woodbush)
Ons was ŉ groep van 26 mense wat die oggend half 10 begin stap het. Aan die einde van die roete is daar ŉ groot bult om te klim, hou dus jou energie vir daardie bult – dis woes! By die hut aangekom het ons die matrasse in ŉ dennewoud ingedra en gekyk vir die reuse bome tussen ons. As jy daar le kan jy nie ophou kyk vir die mooi woud om jou nie. Jy hoor voels, die sjoes-sjoes van die wind en bome wat kraak. Terwyl ons daar le sien ons woudpapegaaie: ŉ baie bedreigde spesie in Suid-Afrika.
Wenk: Moenie dat die 9 km afstand jou flous nie! Hiedie dag het vir al ons stappers baie lank gevoel (en die water in die Woodbush-hut is yskoud!)
Dag 2: 15 km (Woodbush tot Broederstroom)
Op dag 2 is daar nogal baie verskeidenheid van plantegroei. Jy begin deur te klim, wat nogal moeilik is – maar as jy eers bo is dan is die res van die dag redelik gelyk. Ons het verby die mooiste dam geloop met dennewoude, wat jou laat “voel of jy êrens in Europa is” (volgens my mede-stappers.)
Ons het bokke gesien, die samango-aap gehoor en later die dag het ons bobbejane ook gehoor.
Jy stap ook verby die wêreld se hoogste geplante boom.
By die Broederstroom-hut is daar warm water, ŉ stoof en elektrisiteit.
Die kuierplek by die Broederstroom-hut
Dag 3: 18 km (Broederstroom tot terug by De hoek)
Op dag twee loop jy deur baie digte woude..en dis ook lekker glad, so jy moet mooi trap! Op dag 3 daal jy vir groot afstande.
Ons het half 7 die oggend begin en was 12 uur klaar gestap.
Wenk: Ons het verby die Seepsteen-hut op hierdie dag geloop (ongelukkig nie daar geslaap nie). Die ligging van die Seepsteenhut is op ŉ baie sprokiesagtige plek geleë.
Op dag 2 en 3 is daar lang dele waar mens op ‘n grondpad stap, dus voel dit eintlik baie korter. Net so voor die eindpunt van die De hoek roete loop jy verby die Dokolewa-hut waar daar die lekkerste poele is om in te swem. (Pasop net vir gladde rotse, ek het nou net 9 toonnaels oor!)
Eindig jou staptoer deur te eet by Lekwar restaurant in Haenertsburg. Hulle het die lekkerste Hamburgers!
‘n Stalletjie voor die Lekwar-kuierplek
Wat staptoere my geleer het:
Staptoere is goed vir die siel. Na vyf staptoere (en ŉ verskeidenheid van dagstappe) kan ek vyf dinge opnoem wat staptoere my geleer het:
Moet nie in die middel van die bult stop nie. Rus voor die bult… en dan weer eers as jy klaar die bult uitgestap het. As jy rus sodra jy bo is, besef jy die bult was eintlik nie so erg nie – en jy word heel waarskynlik met ŉ mooi uitsig beloon.
Staptoere leer ŉ mens volhard. As jy blase het, kan jy nie besluit jy het nou genoeg gehad en teruggaan huis toe nie – jy moet klaar stap en die roete voltooi.
Staptoere leer jou om die skoonheid in die lewe raak te sien, ten spyte van pyn. Jou voete pyn dalk, maar die woude waar deur jy loop is asemrowend mooi en dit sal dom wees om nie op die skoonheid ag te slaan nie.
Dit leer jou om nie net op jouself te fokus nie. Jy leer om ingestel te wees op die behoeftes van jou mede-stappers en om aanpassings te maak vir hulle. Jy sien ook opnuut die almag van God in die natuur raak.
Dit leer jou om die eenvoud van die lewe te geniet: die kos wat jy gaarmaak op die kole, die yskoue stort aan die einde van ŉ lang staproete en die water wat jy moet kook op ŉ klein gasstofie sodat jy kan koffiedrink is alles dinge wat jou weer aarde toe bring. In die aand gaan lê jy met jou matras en slaapsak onder die sterre en gesels of sing liedjies… meer as dit het jy nie nodig nie.
‘n Sprokiesmooi paadjie deur die woud
Dag 2: uitsig
Watter pad sal ons kies?
Ons is amper by die Broederstroom-hut!
Tagged De Hoek, Hiking, Magoebaskloof, reis, Staptoer, Staptoerwenke, Stories, Suid-Afrika, voetslaan
Hierdie is my sussie se blog. Lees gerus! Groete Dalene
‘Every new beginning comes from some other beginnings end.’ The move to this farm has been one of the hardest moves I have ever made in my life. It was just difficult. I have loved the Lowveld since I can remember and in 2012 we moved from the warm, sunny, beautiful Lowveld with its rivers, […]
via Good bye Eastern Freestate — Country Living in South Africa
Agter die skerms #1
Ek kan nie onthou of ek al ooit so baie gelag het soos in die laaste twee weke nie. En tog is dit die twee weke waarin ek geforseer is om nie soos ŉ volstruis my kop in die grond te druk vir die realiteit nie.
Al die nuusstories gaan onder my oë verby – en die mense se reaksies op die nuus…
Ek is die persoon agter die skerm. Die een wat jou frustreer omdat jou kommentaar nie geplaas word nie. Die een wat al die mense se lelike hartsgedagtes ‘op skrif’ kan sien. Die een vir wie jy beledig as jou hart te vuil was om tussen die res van die publiek se kommentaar te verskyn. Die een wat seker maak jou nuuswenk kom by die regte mense uit. Die moderator (wag dié is dalk ŉ anglisisme?).
Terwyl jy die haat in jou hart uitspreek (of is jy dalk die een uit ‘n miljoen wat ŉ dankbare boodskappie stuur?) is ek besig om te multitask tussen nuuskantoor debatte oor die verskil tussen ŉ koei en ŉ bees; en te kies tussen die trash-knoppie of die approve-knoppie.
Vier seisoene ŉ dag. ŉ Warboel emosies per sekonde – soms hou jy dit opgesluit totdat jy genoeg tyd het om dit te ontrafel.
Magteloos: ŉ tannie op ons Facebookblad: “Ek het my paspoort gister verloor. Ek vlieg more Engeland toe om vir my seun te kuier – ŉ besoek waarvoor ek al jare spaar.” “Ons kan nie almal help wat iets verloor het nie…” Ek stuur magteloos vir die vrou terug dat ek voorstel sy doen navrae op ŉ paar Facebookgroepe.
Geamuseerd: Vandag stuur ŉ vrou vir ons ŉ boodskap en vra of ons nie asseblief haar cupcakes-verkoping wil adverteer nie. Ja, want die nuusblad gaan skielik ŉ gratis advertensiedienste vir koekverkope bied?
Verbysterd: Hoe kry jy dit reg om op Facebook, waar derduisende mense jou naam kan sien, ŉ v-l-o-e-k-w-o-o-r-d uit te skryf? Om iemand ŉ barbaar, stuk satansdrek of skuim van die aarde te noem? Ek sidder vir wanneer daardie woorde van haat wat ek elke dag aanskou dalk verander in aksies.
Moet ek lag? Wat ŉ wonderlike ding is dit nie om te lag nie? Lag op sy tyd is so ŉ seëning, ŉ manier om te ontlaai. “Cope jy nog met die kommentaar? Maak dit jou negatief?” “Ja, ek cope! Nee wat, ek is nie negatief nie. Daar is elke dag iets om oor te lag.”
Selfs op artikels wat soms die seerste seer is, sal daar skielik ŉ opmerking van ŉ leser wees wat jou heeltemal uit jou seile slaan. Op ŉ artikel van ŉ verkragter wat aan die slaap geraak het, lewer ŉ gereelde leser kommentaar en vra of dit is wat “gevang met ŉ slap riem” dan nou beteken?
Lag. Skater. Skaterlag. Die laaste twee weke waarin ek geforseer is om die realiteit van my wêreld in die oë te kyk, was ook die twee weke waarin ek die meeste al ooit gelag het. Tussen al die haat vang jou oog êrens deur die dag een boodskappie wat uitstaan: En jy lag! Dit is ŉ lekker soort lag wanneer jy besef die trane loop uit jou oë en jou maag pyn. Jy besef: daar borrel nog humor in jou hart. En jou kollegas kyk vir twee minute hoe jy lag voordat jy die grappie met hulle kan deel – en dan lag jy wéér.
Aan die einde van die dag dink ek aan al die nuusgebeure. Ek dink ook aan die mense wat kommentaar lewer. Die gereeldes… Elke dag skuif ou Santa en Herman en Spaarkey maar weer voor hulle rekenaars in en lewer kommentaar op ons webwerf. Dis wat hulle doen vir ŉ lewe. Ek dink aan almal wat saam met my agter die skerms is. Elkeen van ons het maar ons seer, ons lag, ons onsekerhede. Almal rentmeesters voor God se oë.
As ek uit die kantoor uitstap is dit “dankie Here” wat deur my hart eggo.
Posted in Skryf, Stories
Tagged Agter die skerms, Avontuur, Stories, Suid-Afrika
Om te rou
Rou is ŉ komplekse ding. Veral as jy rou oor iemand wat nie dood is nie.
Moenie my verkeerd verstaan nie, die dood is nie iets wat ek ligtelik opneem nie.
Dit is net as iemand dood is, is daar ŉ verduideliking vir die rou wonde.
As iemand nie meer in jou lewe is nie, maar hulle is nog dáár, is dit…ánders. Want jy rou, maar mense verstaan nie noodwendig waarom jy rou nie.
ŉ Stil soort rou.
Maar steeds die fisiese pyn wat jou liggaam in seer laat saamtrek.
“Rou” skryf ek in my notaboek.
“Die wond is nog rou….Ek rou.”
Ek praat nou die dag met ŉ vrou wat haar kind aan die dood moes afstaan. En die vele fasette van die woord ‘rou’ tref my. My pyn is nie so intens soos haar pyn nie. Tog, sal dit dwaas wees om my eie seer te ontken.
R-O-U: ŉ Drieletterwoordjie waarin so baie emosies opgesluit is.
Don’t forget me, please don’t forget me, make it easy on me just for a little while.
Daar kom ŉ tyd waar jy net nie meer verlies kan hanteer nie. Jy vind jouself waar jy alleen deur die stad ry op al die plekke waar jy saam met geliefdes was en die herinneringe oor en oor in jou gedagtes afspeel. Of eerder: die herinneringe sny oor en oor aan jou brose hart. Daar het ons gefliek. Hier het ons roomys geëet. Daar het ons piekniek gehou. Hier het ons in die parkie gespeel toe ons kinders was. Daar het ons gelag totdat ons mae gepyn het.
And if you have to leave, I wish that you would just leave, ‘cause your presence still lingers here.
Jy kan net nie meer géé nie. Jy kan nie meer iemand in jou lewe toelaat nie. Elke keer wanneer jy iemand nuuts ontmoet is dit asof daar ŉ stadsmuur om jou hart verrys. “Ek sal nie weer geheg raak nie.”
Die nuwe mense wat jy ontmoet sien nie noodwendig die wond nie. Hulle sien die pleisters: emosieloos, teruggetrokke, ongenaakbaar.
Die mense wat ek liefhet kom groei op my soos mos. En as daar oorlog kom?…Dit is ŉ seerplek wat net nie wil genees nie.
Hoe kan iemand met wie jy so baie gedeel het jou net vergeet? Hoe hanteer jy dit na die (so voel dit) duisendste keer?
Ná dit kyk mens anders na die lewe. Is dit dalk hoe God voel as ek vir dae lank nie bid nie?
Jy ontwikkel meer empatie met mense vir wie jy vroeër sou veroordeel. Jy begin meng met mense in wie se rigting jy nie eens sou kyk nie. Mense so anders as waaraan jy gewoond is. So anders as die mense wie jy liefhet.. .liefh …lie… lief voor was. So anders as die mense wat jou alleen gelos het. Weg. Weggegooi. Weggeloop. Weggedood.
Eendag word jy wakker en jy besef dat die rou verander het in selfbejammering. Jy gaan lê dieper daarin – of jy kan opstaan. Soms, net soms, ontmoet jy iemand, en herken die ongenaakbaarheid.
Eendag sal jy weer die poort na die middestad van jou hart kan oopmaak, maar jou vertroue is van nou af alleen op God gestel.
Daar is niemand anders as God waarop jy jou vertroue stel nie. En jy verstaan waarom mense – wie jy vroeër as vreemde charismate beskou het – kan sê hulle bring tyd deur saam met Jesus.
Oh, what peace we often forfeit. Oh, what needless cross we bear.
Tagged Dood, Herinneringe, Liefde
My liewe Vettie
Vandag het ek jou verloor. My liewe Jack Russell. Ek het al mense hoor sê dat Jack Russells nare diere is. Maar dis nie waar nie. Jou liewe geaardheid was my terapie.
Al was dit vir my swaar om vandag jou vir die laaste paar minute van jou lewe alleen saam met die veearts te los, troos ek myself daaraan dat ek werklik my liefde in daardie laaste ure van jou lewe bewys het.
In jou lydensnag het ek jou pyn bo my eie pyn gekies. Ek het bukkend by jou bly staan en gevryf, al wou my kuite skeur van die pyn. Ek het jou op my skoot laat lê, al sou dit beteken dat my klere vol hare gaan wees, “Dis oukei, my Vettie, dis oukei.”
Vettie. Ek het jou bygestaan en gekoester in daardie ure waar jou hele lyfie saamtrek in stuiptrekkings en jy aanhou en aanhou bewe. Ek het aan jou vasgeklou, sodat jy moet weet terwyl jy huil van pyn: ek het jou líéf.
Jy het altyd so mooi gaan sit vir jou kos. As ek in die middae van skool af gekom het, sou jy my nie met rus laat voordat ons nie eers gespeel het nie en saans kon jy jouself so kostelik toefrommel in die komberse.
Trane het gestroom van my wange terwyl ek jou vashou in daardie ure voor jou dood. My liewe, liewe Vettie, mag jy lekker baljaar in die hemel. Kylie lê vanaand alleen in haar bedjie, maar ek sal mooi na haar kyk, ek belowe.
Tot ons weer sien…
Tagged Dood, hond
Die groot venster in ons sitkamer
Ons het in ons sitkamer ‘n massiewe venster. Daar is geen gordyntjies en tierlantyntjies voor die venster nie. Dit is óóp. Wat daardie venster so spesiaal maak is die uitsig, want ŉ mens kan die helfte van Pretoria daardeur sien. ŉ Klein spikkeltjie East-Lynne; Pierneefrif; Tom Jenkinsrylaan; Unisa; die Reserwe Bank en dan weer ŉ klein gedeelte van Pretoria -Wes.
Soms as ek hartseer is, veral in die aande, gaan staan ek voor daardie venster. Dan laat ek die realiteit van honderde stadsliggies by my insink. By een van daardie liggies is daar iemand wat lag. Êrens is daar iemand wat huil. Dood. Siekte. En ek besef: ek is maar nét ŉ liggie in hierdie groot stad.
Dit maak nie saak watter paadjie ek in hierdie lewe gaan loop of waar ek my gaan bevind nie, ek sal nie sommer die venster vergeet nie. Dit herinner my om op die uitkyk te wees vir ander mense se pyn en nie net op myself te fokus nie. Dit wys my op die grootheid van God wat die storie by elke klein liggie ken.
Tagged Dood, Empatie, Liefde, Sitkamervenster
Volg die blog deur e-pos
Vul jou e-pos adres in sodat my elektroniese ink in jou e-pos inboks kan vloei.