Ons kom as Amerikaners bymekaar wanneer ons gemeenskaplike rampe en algemene bedreigings konfronteer, soos dit Maandag in Boston plaasgevind het, maar ons gaan voort om ekonomies te skei.
Enigeen wat die ontbinding van Amerika wil verstaan, moet sien hoe dramaties ons geografies onderskei deur inkomste en rykdom. Vandag gee ek 'n gemeentehuis in Fresno, in die middel van Kalifornië se Central Valley, waar die amptelike werkloosheidskoers 15.4 persent is en die mediaan familie verdien onder $ 40,000. Die sogenaamde "herstel" is skaars in bewyse.
Soos die kraai vlieg, is Fresno nie so ver van Kalifornië se hoë-tegnologie-enklawe van Google, Intel, Facebook en Apple, of van die vermaaklikheidshoofstad van Hollywood nie, maar hulle kan ook verskillende wêrelds wees.
Om ryk te wees in moderne Amerika beteken dat jy nie iemand raak wat nie is nie, en om arm en laer middelklas te wees, beteken dat jy omring word deur ander wat net so moeilik is. Opwaartse mobiliteit - die ou idee dat enigiemand dit met genoeg ingewande kan maak - is minder van 'n werklikheid.
Die waarskynlikheid dat 'n arm kind in Amerika 'n arm volwassene sal word, is nou hoër as wat dit 30 jaar gelede was, en hoër in die Verenigde State as in die Verenigde Koninkryk, wat 'n lang geskiedenis van klasstyfheid het.
Byna 1 uit 4 van die nasie se kinders is nou in armoede, maar jy sal nie weet dat in Washington, waar ons verteenwoordigers nou besig is om veiligheidsnette aan te hang wat kinders afhanklik is nie, of in baie staatshoofde wat die begroting vir onderwys voortgaan en maatskaplike dienste.
Baie van Amerika se rykes sien nie waarom hulle meer belasting moet betaal om minderbevoorregte te ondersteun nie, omdat hulle geen idee het wat dit beteken om minder bevoordeel te wees nie, terwyl baie in Amerika se middelklas nie kan bekostig om meer te betaal nie omdat hulle werklike lone voortduur. om te weier.
Sosiale kwessies en die demografiese verdeling
My eerste reaksie op die verhoor van die Senaat se versuim om 60-stemme te kry vir selfs beskeie maatreëls om die vloei van gewere in die hande van mense te beheer wat hulle nie moet hê nie, soos agtergrondkontrole wat deur 90 persentasie Amerikaners ondersteun word, was woedend op die onbetroubaarheid van die vier senaatdemokrate wat teen die maatreël (Mark Begich, Max Baucus, Mark Pryor en Heidi Heitkamp), sowel as die Republikeine gestem het. En ook saam met Harry Reid, wat nie die stryd sou voer om die filibusterreël te verander toe hy die kans gehad het nie.
Die dieper boodskap hier is dat landelike, ouer, wit Amerika een land beset; jonger, stedelike, toenemend nie-blanke Amerika woon in 'n ander. En die skeidslyn oor sosiale kwessies (nie net gewere nie, maar ook aborsie, gelyke huweliksregte en immigrasiehervorming) loop tussen die twee.
Ja, ek weet: Baie mense wat landelik, ouer en wit is, is nie regressiewe op gewere, aborsie, gelyke huweliks en immigrasie nie. En baie wat stedelik, jonger en nie-wit is. My punt is dat as jy wil verduidelik wat in Amerika gebeur oor hierdie nie-ekonomiese kwessies, moet jy verstaan ​​wat met die nasie gebeur demografies - en hoekom die demografiese verdeling belangrik is.
Begich, Baucus, Pryor en Heitkamp kan democraten wees, maar hulle kom ook uit landelike, ouer, wit Amerika. Daardie land het onproportionele politieke mag in die Senaat en 'n gerymanderde Huis - wat die volgende paar maande nie goed kan dien vir immigrasiehervorming nie, en stel voor dat volgehoue ​​stryd oor die staat se regte om vas te stel wie kan trou en wanneer die menslike lewe begin.
Met verloop van tyd, ouer, landelike, blanke Amerika verloor grond om 'n nasie steeds jonger, meer stedelik en steeds nie-wit te word - 'n feit wat die voormalige so baie bedreig dat dit in volle agterstand teen die kragte van verandering is.
Ons gedagtes draai na Boston - soos hulle moet. Maar Fresno en ander plekke soos dit in Amerika bly geïgnoreer.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Die Dis-vereniging van Amerika