Sydney Long ~ Art Nouveau en simboliese skilder - Simboliek kunsbeweging - 2020
Sydney Long ~ Art Nouveau en simboliese skilder
Sydney Long [1871-1955] is Australië se voorste Art Nouveau-stylskilder en 'n belangrike simboliste. In werke soos Die Gees van die vlaktes 1897, pan 1898 en fantasie c 1914, asook in sy vele weergawes van Flamingoes, het hy magiese beelde geskep.
Long's Art Nouveau skilderye is soos reveries, 'n ontsnapping uit die alledaagse; hulle skep 'n gevoel van geestelike verheffing, van 'n ander realiteit. En tog, soek beelde wat die 'eensame en primitiewe gevoelens van hierdie land", het hy iets van die siel en toon van die Australiese bos gevang.
Gebore op 20 Augustus 1871 in Ifield, Goulburn, Nieu-Suid-Wallis, het Sydney Long formele kunsklasse in die New South Wales Art Society in 1890. In 1894 het sy Heidelberg-skool beïnvloed skildery By Rustige Waters 'n klein skandaal veroorsaak, maar is aangekoop deur die kunsgalery van Nieu-Suid-Wallis. Die verkoop het hom onder die aandag gebring van Julian Ashton, 'n Trustee van die Galery en stigter van die invloedryke Julian Ashton Kunsskool (destyds het die Sydney Art School gekies), en in 1907 het hy Ashton se tweede in bevel in die skool geword.
In 1898 het hy 'n kort verbintenis met Thea Proctor gehad. In 1910 verhuis hy na Londen, waar hy ets geleer het en 'n medewerker van die Royal Society of Painters, Etchers en Engravers geword het. Hy het in 1921 na Australië teruggekeer en gehelp om die Australiese Skilders, Eters en Engraversvereniging, in die tydperk 1922-1925 in Engeland te woon, en dan weer na Australië, wat president van die Genootskap geword het. Hy het twee keer die Wynne-prys gewen; in 1938 vir die naderende storm, en in 1940 vir die meer, narrabeen. Hy het al jare lank 'n direkteur van die Genootskap gebly, asook 'n aktiewe kunsonderwyser.
In 1952 keer hy weer terug na Engeland.
Langs die eerste suksesvolle skildery, deur Tranquil Waters, 1894, is die invloed van die Heidelbergskool 'n merkwaardige verskil in die betrokkenheid van die Australiese toneel. Waar Heidelberg-kunstenaars soos Arthur Streeton en Frederick McCubbin die Bush as 'n werkplek en stryd getoon het (en af ​​en toe sentimentaliteit), Long se skildery van jong naakte baders is hedonisties en word daarvan beskuldig dat die erotiek van lae sleutel is. Die erotisme, eerder as die naaktheid self, was die oorsaak van die skandaal.
Ná 1895 het Long nog verder beweeg van die Heidelbergskool se benadering tot die Australiese landskap ('n samesmelting van Victoriaanse genreverf en 'n Barbizon-like pleinlug-informele realisme), in plaas daarvan om "sielvolle en grasieuse oproepe van die gees van die land, net soos die Grieke en hul pragtige mites"In die praktyk het dit gelei tot 'n nuwe skool van Australiese heidendom, wat in die literatuur van die tydperk so veel as in die kuns gereflekteer word, en tel onder sy praktisyns Lionel Lindsay en sy broer Norman Lindsay.
Lang se grootste triomf in hierdie styl was Die Gees van die Vlakte, 1897, deur die vloeiende patrone en pastelkleure van Art Nouveau te gebruik om 'n poëtiese visie van die Australiese bos te skep as die onstuimige instelling vir 'n naakte Grecian-houtnimf wat 'n optog van dansrolle lei. Nog 'n voorbeeld van hierdie styl is sy werk Pan 1898, wat deur die kunsgalery van Nieu-Suid-Wallis gekoop is.