Sommige veranderinge is meer opvallend as ander tydens swangerskap. Thanakorn.P / Shutter
Sommige van die veranderinge wat tydens die swangerskap met 'n vrou se liggaam plaasvind, is duideliker as ander. Ons weet almal dat vroue gewoonlik 'n sigbare bult kry, dat hulle oorspronklik oggend siekte kan hê en later later enkels sou opswel, maar swangerskap kan ook sommige van hul belangrikste liggaamsprosesse en -funksies verander.
Een van hierdie minder voor die hand liggende veranderinge vind plaas in die metabolisme van vroue. Dit is die manier waarop die liggaam suikers, vette en proteïene gebruik om die energie en boustene te voorsien wat nodig is om die selle, weefsels en organe te laat funksioneer.
Namate swangerskap vorder, vroue ontwikkel insulienweerstand, word diabetiesagtig. Dit is om te verseker dat baie glukose die baba en die plasenta bereik, sodat hulle groei en toepaslik ontwikkel. Om aan haar eie energiebehoeftes te voldoen, bêre 'n swanger vrou vroeg vet en verbrand dit later as 'n energiebron. Dus, as 'n swanger vrou op haar grootste is - gedurende die laaste 13 weke van swangerskap - verbrand sy vet, miskien nog nooit tevore nie.
Die immuunstelsel verander ook tydens swangerskap. Hierdie veranderinge dra by tot die sukses van die swangerskap en word meestal deur baie mense veroorsaak hormonale veranderinge wat voorkom terwyl vroue met kinders is.
As ons dink dat 'n baba half-ma en 'n half-vader is, moet die moeder se immuunstelsel streng gereguleer word sodat dit nie die baba verwerp nie, soos 'n oorgeplante orgaan. Dit word bewerkstellig deur die getalle, ligging en / of aktiwiteit van veelvuldige subgroepe van moederlike immuunselle te verander. Monosiete ('n tipe witbloedsel) word byvoorbeeld meer aktief, terwyl neutrofiele ('n ander soort witbloedsel) toeneem. Albei hierdie seltipes speel 'n rol in die verdediging van die liggaam teen bakterieë, swamme en virusse.
Veranderinge vind ook plaas in die T-selle van die liggaam - 'n tipe limfosiet (wat ook witbloedselle is) wat 'n belangrike rol speel in die sogenaamde immunologiese geheue. Dit is hier waar die immuunstelsel 'onthou' dat dit voorheen 'n spesifieke gevaar ondervind het, en die immuunstelsel in staat stel om vinniger te reageer op 'n tweede of daaropvolgende blootstelling. T-selle doen dit deur baie verskillende soorte proteïene en ander bemiddelaars af te skei (chemikalieë wat afgeskei word om ander selle op 'n spesifieke manier te laat reageer). Verskillende patrone van hierdie bemiddelaars ondersteun verskillende soorte immuunrespons. Sommige is goed vir die bestryding van virusse, ander om bakterieë te bestry. En die ontwrigting van hierdie bemiddelaarspatrone hou verband met kanker en outo-immuun siekte.
Terwyl hierdie immuunstelsel veranderinge babas beskerm, maak hulle swanger vroue ook kwesbaarder vir ernstige reaksies op virusse soos griep. Dit is as gevolg van veranderinge aan hul immuunrespons. Ons weet nog nie mooi wat die veranderinge is nie, maar dit is die rede waarom griepinenting aanbeveel word vir swanger vroue.
Vroue wat aan auto-immuun siektes ly, kan ook veranderinge in hul simptome ervaar terwyl hulle swanger is. Byvoorbeeld, vroue met veelvoudige sklerose en rumatoïede artritis voel dikwels beter, terwyl vroue met sistemies is lupus erythematosus lei dikwels tot 'n verergering van hul simptome.
Kort nadat die baba gebore is, keer die simptome van outo-immuun siektes weer na die voor-swangerskap. Weereens verstaan ​​ons nie regtig hoekom dit nog net gebeur nie, maar veranderinge aan die patroon van bemiddelaars wat T-selle tydens swangerskap gemaak het, dra waarskynlik daartoe by.
Sommige van hierdie veranderinge in die immuunstelsel word ook slim in die baarmoeder benut om die groei en ontwikkeling van die baba en plasenta te optimaliseer. Sommige immuunselle onderafsit - soos die T-selle hierbo genoem en selle wat bekend staan ​​as natuurlike moordenaarselle - versamel in die baarmoederen voorsien seinfaktore soos proteïene en hormone. Dit werk op die plasenta via spesifieke reseptore om voedingsstowwe na en die afval van die baba te ondersteun. As u die plasenta behoorlik laat werk, help dit om die baba gedurende die swangerskap konstant en gelukkig te laat groei.
Hierdie veranderinge in metabolisme en immuunfunksie is meer as net interessante punte of faktore waarvoor individuele vroue bewus moet wees tydens swangerskap. As u dit begryp, kan ons nie net die natuurlike fisiologiese verskynsel van swangerskap beter verstaan ​​nie, maar ook hoekom dinge soos miskrame of voorgeboortes voorkom, of waarom sommige vroue swangerskapsdiabetes of pre-eklampsie opdoen.
As ons ook kan verstaan ​​waarom simptome van outo-immuun siektes voor, tydens en na swangerskap wissel, sal ons moontlik die eienskappe van die immuunstelsel wat die voorkoms van hierdie siektes in die algemeen beïnvloed beter kan waardeer, en nuwe maniere kan identifiseer om dit te behandel.
Daar is reeds baie belangstelling in die oorvleueling tussen metabolisme en die immuunstelsel - byvoorbeeld hoe energiesubstrate (suikers, vette en proteïene) deur immuunstelsel-selle gebruik word om die immuunrespons te reguleer, veral as iemand kanker het. Ons dink dit is veranderinge in die gebruik van hierdie energiesubstrate deur immuunselle wat ook die immuunstelselveranderinge veroorsaak wat tydens swangerskap plaasvind.
Dit is iets waarna ons navorsingsgroep nou kyk. Met behulp van bloedmonsters van swanger en nie swanger vroue nie, bestudeer ons hoe verskillende subgroepe immuunselle verskillende energiesubstrate gebruik om hul funksies te ondersteun. Ons bespreek hoe dit gedurende swangerskap verander en dra by tot die dinamiese immuunstelselveranderinge wat tydens swangerskap plaasvind.
As ons kan leer hoe ons liggaam die manier waarop hy hierdie suikers, vette en proteïene gebruik, van nature verander, voor, tydens en na swangerskap, kan ons moontlik nuwe maniere identifiseer om hierdie weë aan of uit te skakel, en kan ons dit gebruik om kanker en ander siektes te behandel .
April Rees, PhD-navorser in immunologie, Swansea Universiteit; Ben Jenkins, PhD-navorser in immunologie, Swansea Universiteit, en Catherine Thornton, professor in menslike immunologie, Swansea Universiteit