Doen jou bes | Mossel Bay Advertiser
Cornelle Carstens | 02 April 2020
"Een, twee, drie….dis 'n lekker plek die."
Dit sukkel, maar ek druk deur.
"…vier, vyf, ses…ons doen ons bes!"
Verbeel ek my of is die donderende polsering van my hart aan die gevaarlike kant? Ek voel lighoofdig. Dit kan sekerlik nie ék wees wat so hortend asemhaal nie, maar daar is niemand, letterlik niemand anders in sig van my stoep af nie.
Ek het laas in 1992 probeer eenbeentjiespring én sing. Die omstandighede was amper so vreemd en abnormaal vir my as wat die Covid-19-inperkingstyd tans is. Ek was 'n eerstejaartjie. Die huiskomitee het eindelose genot daaruit geput om ons snags wakker te maak, eetsaal toe te jaag en dié vervelige kreet ure lank te laat sing terwyl ons eenbeentjie- spring. Boonop, moes ons maskers dra wat soos eendbekkies gelyk het.
Die springery vandeesweek, was egter 'n selfopgelegde smart. Want die vet weet, mens raak banger vir die ekstra gewig wat jy optel van al die rondsit en peusel as dat jy die koronavirus gaan opdoen.
Met die werkery tuis, strook dit goed. Daar is net een probleem. Toegang tot die ketel en die beskuitblik is onbeperk. Al kom die werk klaar, want die drukpers wag vir geeneen, mis ek die daaglikse struktuur van Willemina wat regeer oor teetyd op kantoor.
Soos dit is, is ek 'n treurige atleet. Toewyding is 'n struikelblok. Ek moet 'n sersantmajoor hê wat my dryf tot halfdood, maar in isolasie gaan dit broekskeur. Hoeka in die week stuur my giminstrukteur vir my 'n aanmaning via WhatsApp in die vorm van verskeie foto's waarop sy tuisoefeninge demonstreer.
Die mans in die huis bied geen ondersteuning. Inteendeel, hulle het geen begrip daarvoor dat ek, as 'n middeljarige vrou in 'n sensitiewe tyd is wat ekstra gewiggies aansit betref. Hulle lag as ek praat van middle-age spread en nog meer vir die desperate stappe wat ek vandeesweek begin implementeer het om my immuniteit teen hierdie "virus" op te bou.
Dit herinner my so aan my ma. Self nie iemand vir 'n geoefen behalwe vinnig stap nie, praat 'n vriendin haar in aerobiese oefeninge in. Jane Fonda "up, down, up, down" vanuit ons televisiekamer. Ek en my boetie lag skelmpies vir die kontras tussen wat Jane demonstreer en my ma se interpretasie daarvan. Toe sy van die armswaaiery later 'n tenniselmboog ontwikkel, word Jane se stem in ons huis stil.
Die volgende oefenfoefie, tot ons groot vermaak, was die sittende sitvlakseilery. Dié wonderkuur vir donderdye, het in ons huis se lang gang op die mat plaasgevind. Op en af, op en af, al blasende, maar met groot toewyding was my ma doenig en die verkeer in die huis het tot stilstand gekom. Was jy in jou kamer, was jy daar gestrand tot sy klaar is. Was jy in die kombuis, moes jy rustig by die stop-and-go wag tot die hoofweg deur die huis onbeset was.
Maar die blinde sambok doen sy werk. Toe ek dié week ná die springery myself tot 'n joga-toepassing op my slimfoon wend, berou ek die spottery van my jeug. Met are wat bult van inspanning, spiere wat bewe en half geknoop in 'n slordige bondel op die vloer, tref my mede-gevangenes my aan. Haastig probeer ek orent kom, maar tot oormaat van ramp, gee die rekstof van my oefenbroek mee onder die esktreme spanning. Die gevolg is dat die toeskouers uitbars van die lag.
Die teerling is gewerp. Nou volg ek maar die weg van die minste weerstand, te wete 'n koppie tee en 'n beskuitjie. Terwyl ek dit doop neurie ek, "een, twee, drie…dis 'n lekker plek die."