Odysseus herenig met sy vader, Laertes. Leemage / Universal Images Group via Getty Images
Vadersdag inspireer gemengde emosies vir baie van ons. Om na advertensies van gelukkige gesinne te kyk, kan vir sommige moeilike herinneringe en gebroke verhoudings in herinnering roep. Maar vir ander kan die dag onbedoelde nostalgiese gedagtes van ouers wat lank reeds gesterf het, uitlok.
As 'n geleerde van antieke Griekse poësie, Ek besin oor twee van die kragtigste vaderlike oomblikke in die Griekse literatuur. Aan die einde van Homer se klassieke gedig, "The Iliad, "Priam, die koning van Troje, smeek die moordenaar van sy seun, Achilles, om die liggaam van Hektor, die grootste vegter van die stad, terug te gee vir begrafnis. Sodra Achilles sy beroemde woede opsy skuif en instem, huil die twee saam voordat hulle 'n maaltyd deel, en Priamus betreur die verlies van sy seun, terwyl Achilles oorweeg dat hy nooit weer sy eie vader sal sien nie.
Die laaste boek van 'n ander Griekse klassieke, "The Odyssey", bring ook 'n vader en seun bymekaar. Na tien jaar van oorlog en soveel op see reis, keer Odysseus terug huis toe en gaan hy deur 'n reeks reünies, eindig met sy vader, Laertes. Wanneer Odysseus sy vader ontmoethy groet hom egter nie dadelik nie. In plaas daarvan gee hy voor dat hy iemand is wat Odysseus ontmoet het en lieg oor sy ligging.
Wanneer Laertes huil oor die voortdurende afwesigheid van sy seun, verloor Odysseus ook beheer oor sy emosies en roep sy naam net uit om nie te glo nie. Hy onthul 'n litteken wat hy as kind gekry het en Laertes twyfel nog steeds aan hom. Maar dan wys Odysseus na die bome in hul boorde en begin hulle getalle en name weergee, die verhale wat Laertes hom vertel het toe hy jonk was.
Sedert die tyd van Aristoteles het tolke die laaste boek van "The Odyssey" bevraagteken. Sommige mense het hulle afgevra waarom Odysseus wreed is teenoor sy vader, terwyl ander gevra het waarom dit selfs belangrik is om met hom te herenig. gehoor wag om te hoor of Odysseus sal ly onder die families van wie se seuns hy vermoor het?
Ek het self in sulke verwarring vertoef totdat ek my eie vader, John, op 61. te jonk verloor het. Die lees en onderrig van "The Odyssey" in dieselfde periode van twee jaar dat ek hom verloor het en twee kinders in die wêreld verwelkom het, het die manier waarop ek verstaan, verander. die vader-seun-verhouding in hierdie gedigte. Toe besef ek in die laaste toneel dat Odysseus iets belangriker was: die gemak van 'n seun.
Vaders en seuns
Vaders neem 'n buitengewone plek in in die Griekse mite. Hulle is konings en modelle, en te dikwels is daar uitdagings om oorkom te word. In Griekse epos is vaders 'n teken van afwesigheid en ontwrigting. Toe Achilles verneem dat sy minnaar en vriend, Patroklos, in 'The Iliad' oorlede is, huil hy en sê dat hy hom altyd voorgestel het dat sy beste vriend terugkeer huis toe en Achilles se seun, Neoptolemus, voorgestel aan Achilles se vader, Peleus.
Griekse mites beklemtoon baie oomblikke in die verhouding tussen vader en seun. Die Print Collector / Hulton Archive / Getty Images
Die Trojan Prins Hektor se mees mensliker oomblik is wanneer hy vir sy seun lag geskrik toe hy sy pa s'n sien bebloede wapenrusting. Priam se hartseer oor die verlies van Hektor staan ​​in die hartseer van alle ouers sonder kinders wat te vroeg geneem is. As hy hoor van die dood van sy seun, lê hy neer op die aarde en bedek sy kop met as en huil. Die soetheid van Hektor se lag voorspel die bittere pyn van sy vader se pyn.
Ek dink nie ek het 'n greep gehad voordat ek pa geword het en een verloor het nie.
Hoe stories ons tuisbring
Odysseus se hereniging met sy vader is van kardinale belang vir die voltooiing van sy verhaal, van sy terugkeer huis toe. In Grieks gaan die woord "nostos", of tuiskoms, meer as net 'n blote terugkeer na 'n plek: dit is 'n herstel van die self, 'n soort toetrede tot die wêreld van die lewendes. Vir Odysseus, soos ek verken in my onlangse boek "The Many-Minded Man: The Odyssey, Modern Psychology, and the Therapy of Epic, "Beteken dit om terug te keer na wie hy voor die oorlog was, om sy identiteit as 'n koning, 'n lydende veteraan, 'n man met 'n vrou en 'n vader, sowel as 'n seun self, te versoen.
Odysseus bereik sy "nostos" deur verhale te vertel en te luister. As sielkundiges wat spesialiseer in narratiewe terapie verduidelik, ons identiteit bestaan ​​uit die verhale wat ons oor onsself vertel en glo.
Die verhale wat ons oor onsself vertel, bepaal hoe ons in die wêreld optree. Sielkundige studies het getoon hoe om 'n gevoel van agentskap te verloor, die oortuiging dat ons kan vorm wat met ons gebeur, ons vasgevang kan hou in siklusse van daadloosheid en ons meer geneig kan maak tot depressie en verslawing.
En die pyn om 'n geliefde te verloor, kan iemand hulpeloos laat voel. In onlangse jare het navorsers ondersoek ingestel hoe onopgelos of ingewikkeld hartseer - 'n voortdurende, verhoogde toestand van rou - verhoog lewens en verander die manier waarop iemand jouself in die wêreld sien. En meer pyn kom van ander mense wat nie ons stories ken nie, omdat hulle nie regtig weet wie ons is nie. Sielkundiges het getoon dat wanneer mense nie hul geestelike of emosionele toestande erken nie, hulle 'emosionele ongeldigheid"Wat negatiewe geestelike en fisiese gevolge kan hê van depressie tot chroniese pyn.
Odysseus herken nie die landskap van sy tuis eiland Ithaca met die eerste aankoms nie; hy moet eers deur 'n proses van reünies en waarneming gaan. Maar wanneer Odysseus vir sy vader die verhale vertel van die bome wat hulle saam versorg het, herinner hy hulle albei aan hul gedeelde verhaal, aan die verhouding en die plek wat hulle bymekaarbring.
"The Odyssey" leer ons dat huis nie net 'n fisiese plek is nie, dit is waar herinneringe leef - dit is 'n herinnering aan die verhale wat ons gevorm het.
Toe ek in die derde graad was, het my pa 'n paar hektaar in die middel van die bos in die suide van Maine gekoop. Hy het die res van sy lewe die hektaar skoongemaak, tuine gevorm, bome geplant. Toe ek op hoërskool was, het dit 'n paar uur geneem om die grasperk te sny. Ek en hy het ou klipmure herstel, beddings vir floks gegrawe en rododendronbosse en 'n esdoornboom geplant.
My pa was nie 'n ongekompliseerde man nie. Ek onthou waarskynlik die werk wat ons aan daardie eiendom gedoen het, omdat ons verhouding anders ver was. Hy was byna heeltemal doof van geboorte af, en dit vorm die manier waarop hy met die wêreld omgaan en die soort ervarings wat hy met sy gesin gedeel het. My ma vertel my dat hy bekommerd was oor die feit dat hy kinders sou hê, want hy sou hulle nie kon hoor huil nie.
Hy is in die winter van 2011 oorlede, en ek het in die somer teruggekeer huis toe om sy wense na te kom en sy as op 'n berg in die middel van Maine saam met my broer te versprei. Ek het nie meer as 'n dekade in Maine gewoon voor sy heengaan nie. Die dennebome waarop ek geklim het, was onherkenbaar; die bome en struike wat ek saam met my pa geplant het, was op dieselfde plek, maar dit het verander: dit was groter, wilder geword en was slegs herkenbaar vanweë die plek waar dit geplant is in verhouding tot mekaar.
Dit was toe ek nie meer verward was oor die stap wat Odysseus saam met sy pa, Laertes, deur die bome geneem het nie. Ek kan nie anders as om my voor te stel hoe dit sou wees om weer die land saam met my vader te loop nie, om te grap oor die absurdheid om dennebosde in grasperk te omskep.
"The Odyssey" eindig met Laertes en Odysseus wat saam met die derde generasie, die jong Telemachus, saamstaan. Op 'n manier kry Odysseus die fantasie-einde wat Achilles nie eers self kon voorstel nie: Hy staan ​​saam in sy huis saam met sy vader en sy seun.
In my vader se laaste jaar het ek hom voorgestel aan sy eerste kleinkind, my dogter. Terwyl ek nog 'n pynlike herinnering aan sy afwesigheid probeer ignoreer, kan ek my net indink hoe die geboorte van my derde, 'n ander dogter, sy gesig sou verlig het.
'Die Odyssee', glo ek, leer ons dat ons gevorm word deur die mense wat ons herken en die verhale wat ons saam deel. As ons ons geliefdes verloor, kan ons vrees dat daar geen nuwe verhale is nie. Maar dan vind ons die verhale wat ons vir ons kinders kan vertel.
Vanjaar, terwyl ek 'n tiende Vadersdag as vader en sonder een vier, hou ek dit baie na aan die hart: om hierdie verhale aan my kinders te vertel, skep 'n nuwe tuiste en maak die onmoontlike terugkeer minder pynlik.