Wat is kaf: leer hoe u saad van kaf kan verslind - Interessant
Wat is die wen - kaf en wen van tuinsade
Om u eie graan in die tuin te verbou, soos koring of rys, is 'n praktyk wat gewild word, en hoewel dit 'n bietjie intensief is, kan dit ook baie lonend wees. Daar is egter 'n mate van misterie rondom die oesproses en 'n mate van woordeskat wat nie dikwels in ander soorte tuinmaak verskyn nie. 'N Paar voor die hand liggende voorbeelde is kaf en versiering. Hou die lees om die betekenis van hierdie woorde te leer en wat hulle het om graan en ander gewasse te oes.
Wat is kaf?
Kaf is die naam wat gegee word aan die skil rondom 'n saad, en soms kan dit ook van toepassing wees op die stam wat aan die saad geheg is. In basiese voorwaardes is kaf al die dinge wat u nie wil hê nie, en wat na die oes van die saad of graan geskei moet word.
Wat is Winnowing?
Winnowing is die naam wat gegee word aan die proses om die graan van die kaf te skei. Dit is die stap wat kom na die dorswerk (die proses om die kaf los te maak). Wenke gebruik dikwels lugvloei - aangesien die korrel baie swaarder is as die kaf, is 'n ligte briesie gewoonlik genoeg om die kaf weg te waai, terwyl die graan op sy plek bly. (Winnowing kan eintlik betrekking hê op die skeiding van enige saad van die doppies of die buitenste dop, nie net graan nie).
Daar is 'n paar verskillende maniere om kaf en graan op klein skaal te wen, maar hulle volg dieselfde basiese beginsel om die ligter puin van die swaarder sade te laat wegwaai.
Een eenvoudige oplossing behels twee emmers en 'n waaier. Plaas 'n emmer op die grond en wys 'n waaier net bokant dit. Lig die ander emmer, gevul met u gedraaide graan, en gooi dit stadig in die leë emmer. Die waaiers moet deur die korrel waai as dit val en die kaf wegdra. (Dit is die beste om dit buite te doen). U moet hierdie proses dalk 'n paar keer herhaal om van al die kaf ontslae te raak.
As u 'n baie klein hoeveelheid graan het, kan u niks anders as 'n bak of 'n mandjie wen nie. Vul net die bodem van die kom of mandjie met gedorsde graan en skud dit. Terwyl u skud, kantel die bak / basketto aan sy sy en blaas liggies daarop - dit kan veroorsaak dat die kaf oor die rand val terwyl die korrel in die bodem bly.
Lees meer oor General Grains
Hierdie pos kan geaffilieerde skakels bevat. Lees die volledige openbaarmaking hier.
Doksaad is maklik in die natuur beskikbaar, en dit kan met minimale voorbereiding tot 'n wilde voermeel gemaal word. Alhoewel sommige van die verwerkte "meel" wat u kan maak, 'n bietjie rek lyk, is geel dok eintlik 'n familielid van bokwiet. Die sade het 'n soortgelyke smaak, kan gerooster word en gemaal word tot 'n wilde, glutenvrye meel.
Met twee kleuters in die huis, het die voedery van hierdie jaar dikwels beteken om wilde voedings te versier om die opwinding van 'n kleinding te bereik. Om met kinders te soek, kan 'n uitdaging wees, maar daar is niks soos om 'n afstand terug te bring en dan 'n bietjie kwaliteit tyd in die kombuis te spandeer om as gesin wilde voerkoekies te maak nie.
Dikwels is die "meel" wat u in die natuur kan oes, nie presies wat ons meel in die kruidenierswinkel sou noem nie. Rooiklavermeel word byvoorbeeld van 'n bloeisel eerder as van 'n korrel gemaak, dus dit sal heel anders kook. Net so word dennebasmeel of berkebasmeel van boombas gemaak, nie van graan nie.
As u regte "meel" wil hê, moet u saad oes en die saad oplaai, pas dit goed.
Die plante self is kosmopolities en groei omtrent oral in die wêreld. Hulle word op baie plekke as 'n skadelike indringer beskou en met goeie rede. Sodra dokaanlegte gevestig is, neem dit regtig oor. Produkte saadproduksie, gekombineer met 'n onkruidbestendigheid wat net die kleinste skeur nodig het om te floreer.
As u 'n meerjarige groeiwyse byvoeg, het u 'n resep vir 'n aanhoudende onkruid ... wat net 'n goeie bron van wilde voedsel in die land en in die stad is.
Doksaad is volop die jaar volop, wat veral gerieflik is as u in die winter of laat herfs soek, wanneer ander voedsel skaars is. Die saadstingels hou aan gedurende die wintermaande, en aangesien dit redelik lank is, sal dit bo die sneeu beskikbaar bly.
Oesdoksaad middel winter
Dokplante is meerjarige plante, wat beteken dat hulle jaar na jaar weer van dieselfde plek af ontkiem. In die baie laat winter en vroeë lente sal die nuwe dokplante uitspruit en blare begin vorm reg onder verlede jaar se saadstingels. Namate die nuwe groen groei begin, hou die saad verlede jaar nog steeds aan die steel vas.
Aangesien doksaadjies voortduur tot lente setperke uitspruit, kan u voed gedurende 'n anders somber vroeë lente modder seisoen. Hulle sal 'n glimlag op my gesig bring in die lentelandschap, lank voordat die eerste paardebloem blom.
Oes van doksaad in die vroeë lente. Die steel van verlede jaar staan ​​nog steeds, en die setperke van hierdie jaar het reeds uitgekom.
Die individuele sade is binne-in 'n papieragtige skil, en dit kan moeilik wees om die sade uit die kaf te vee. Ek het oor verskeie metodes gelees, en nie een daarvan lyk baie effektief nie. Die algemene gevolgtrekking blyk te wees ... slaan dit oor. Maal die hele saad en kaf in meel, en kry 'n bietjie ekstra vesel in u dieet.
Die kaf van doksaad het nie veel in die weg van voeding nie, maar dit sal u nie seermaak nie en dit sal help om u dieet te vergroot. Doksaad kan heel gebruik word om doksaadbeskuitjies te maak, maar vir die meeste doeleindes is dit beter om dit tot meel te maal.
Om dokmeel te maak, begin deur soveel as moontlik doksaad te versamel. Die sade kom maklik van die steel af sodra dit droog is, en in 'n gebied vol doksaad moet u binne 'n paar minute verskeie koppies kan versamel.
Dit is moeilik om die rou sade te maal, aangesien die doppe nog droog is, maar dat dit nogal soepel is. Om regtig maklik te maal, moet die sade baie droog wees. Ek het gevind dat die beste metode is om dit vir ongeveer 8-10 minute op 'n skinkbord in die oond te rooster. Wees versigtig om hulle net te rooster, sodat hulle nie kan brand nie. Laat die doksade heeltemal afkoel voordat u dit in 'n voedselverwerker maal. (of mortel en stamper indien u verkies)
Die meel kan in u resepte vervang word vir ongeveer 1/4 van die meel in die resep. Hou in gedagte dat dit nie gluten het nie, sodat die brood nie so hoog sal styg nie en die tekstuur swaarder sal wees. Dit is die beste om dit te gebruik in dinge soos krakers of brownies waar 'n swaar tekstuur goed werk.
Ons het geoes en gedors, maar ek het die volgende stap in die verwerking van quinoa heeltemal vermy omdat ek bang was om 'n totale bedrag te maak.
Margo het na my toe gekom en my vertel wat ek al geweet het: dit was tyd om eens en vir altyd uit te vind hoe ons die saad van al die blaar- en stamreste kan skei.
Ons het geëksperimenteer met 'n paar metodes waarvan ons gehoor het. Ons het elke sif in die kombuis uitprobeer om te sien of 'n mens die regte grootte het om die sade te hou, maar die puin laat verbygaan - geen geluk nie. Ons het probeer om bakkies van die gemors te roer om te sien of die puin na bo sou styg - geen geluk nie.
Daar kon nie vermy word nie - dit was tyd om te wen.
Winnow - tot skei die kaf van die graan deur lugstrome te gebruik
Ons het 'n klein waaier op die vloer gesit en 'n laken neergelê om die puin op te vang. Ons het 'n paar minute voor die waaier 'n bakplaat geplaas om die sade te vang. As ek terugkyk, is ek nie heeltemal seker waarom ons dit nie buite gedoen het nie. Een rede kan wees dat ons dit eers 18:00 op 'n Vrydagaand bereik het, en dit was amper donker.
Ons het ons hande aanmekaar gevryf en die saad en puin na onder laat val. Die quinoa was swaarder as die kaf, en dit val toe op die bakplaat. En die oorblywende afval het op die laken geblaas (eintlik het dit 'n fyn glans oor die grootste deel van die toetskombuis gelaat. Ons het die laken in 'n U-vorm verander deur dit aan stoele aan weerskante toe te drap ... wat sommige gehelp het).
Ek weet nie hoekom ek so bang was nie. Dit het wonderlik gewerk.
Ons het net ongeveer 'n vierde van ons oes deurgemaak, maar in daardie uur of so het ons suksesvolle wenners geword. Ons quinoa het begin lyk soos iets wat u in die winkel kon koop.
Wenk van die week: skoonmaak, droog en opberg van sade
Sonia Uyterhoeven is tuinier vir openbare onderwys.
Verlede week het ek geblog oor die proses om saad te versamel. Sodra die saad versamel is, moet dit skoongemaak en gedroog word voordat dit geberg kan word.
Sommige sade benodig slegs minimale skoonmaak, terwyl ander meer aandag nodig het.
As u saad van nie-vrugbare plante versamel, moet u die saad op 'n droë dag versamel. Smeer die saadjies op koerante, in 'n kartondoos of in 'n ou telefoongids en laat dit tussen een en drie weke droog word.
Sade moet dikwels van die kaf (die saadomhulsels en puin) geskei word. U kan dit met 'n pincet doen, nie al die kaf moet verwyder word nie, maar net 'n bietjie skoongemaak word.
'N Eenvoudige manier om kaf van sade te skei, is om 'n diep vou in die middel van 'n stuk papier te maak. Plaas die onrein sade in die middel, kantel die papier onder 'n effense hoek en tik die inhoud stadig uit die gevoude papier (baie soos wat u doen wanneer u saad saai). Die inhoud sal skei, terwyl die swaarder voorwerpe vinniger as die ligter voorwerpe beweeg. As die saad swaarder is, sal dit eers uitskuif, en as dit ligter is, val die kaf eers uit.
'N Outydse manier om skoon te maak as die kaf ligter is as die saad (wat algemeen voorkom), is om u sade te wen. Plaas die sade in 'n mandjie en gooi die inhoud in die lug voor 'n waaier. Die kaf sal wegwaai en die sade sal in die mandjie terugval. As die kaf en die saad naby is, is dit die beste om 'n skerm te vind wat die saad laat deurval, maar groter stukke puin vasvang - 'n ou teesif of vergiet werk goed.
Saadpote word tradisioneel in 'n ou kussingsloop geplaas en daarop getrap, wat die saad vrystel wat dan van die kaf geskei word. As u van die kookkuns hou, plaas die peule in 'n sak en druk die peule met 'n deegroller.
Skep die inhoud uit en week dit in water om sade van vleisagtige vrugte skoon te maak. Nadat dit skoongemaak is, haal u die sade uit die water en droog dit op 'n papierhanddoek. Baie mense wat ernstig is oor die versameling van tamatiesaad, gis die sade om die vlesige laag skoon te maak (ek sal hierdie proses in 'n toekomstige bloginskrywing bespreek).
Maak seker dat dit droog is voordat u die saad opberg, anders verrot dit. Maar moenie die saad uitdroog nie (dit is lewendig) - u wil bloot van oortollige vog ontslae raak en dit in 'n rustende toestand hou totdat u gereed is om dit te laat groei.
Saad het vog, warmte en lig nodig om te ontkiem, so gee hulle presies die teenoorgestelde - 'n droë, koel, donker omgewing - wanneer dit opgeberg word. Plaas u sade in 'n koevert of papiersak en verseël dit in plastiekhouers of glaspotjies. As u nie oortuig is dat u sade droog is nie, moet u die lugdigte houerstap uitskakel. Onthou om die etikette met die sade te bewaar.
Stoor die saad op 'n koel, droë plek, soos 'n hoekrak in die motorhuis, kelder, kas of agter in 'n yskas. Die ideale temperatuur vir die opberging van sade is tussen 32 ° F en 50 ° F.
Die vuistreël vir die opberging van sade is dat die temperatuur en die humiditeitsvlakke tot minder as 100% moet wees. Dit beteken dat as die temperatuur 50 ° F is, die humiditeit minder as 50% moet wees. Beide hoë humiditeit en hoë temperature is katalisators vir ontkieming en sal die saad se metabolisme veroorsaak.
Daar is baie goeie boeke oor saadbesparing. Suzanne Ashworth en Nancy Bubel het wonderlike insiggewende saadbesparende handleidings geskryf, en William Cullina's Wildflowers: A Guide to Kweek en vermeerder inheemse blomme van Noord-Amerika is vernuftig.
Dorsend, verswak, sif: die goed van die slegte skei
Die Bybel is so geskryf dat dit volledig en onlosmaaklik verweef is met die kultuur en die gebruike van die tye en plekke waarin die gebeure daarvan plaasvind. Alhoewel die mense wat in die Bybelse tyd geleef het, kulturele verwysings was, is baie van ons vandag nog nie bekend nie. Die leer van Bybelse gebruike hou baie voordele in: dit maak die lees van die Bybel aangenamer as ons van die mense weet en hoe hulle geleef het. Dit verhelder dinge in die Bybel wat ons andersins nie maklik sou ken nie, of wat eers nie vir ons sin maak nie; na verkeerde vertalings of moontlike verkeerde vertalings in die Bybel, en dit gee ons 'n goeie insig in hoe ons die Woord van God in ons lewens korrek kan toepas.
Skei die goeie van die slegte
Korrels soos koring, gars en gierst was hoofvoedsel in die Bybelse kultuur en was so noodsaaklik vir die lewe dat graan 'n "staf" (wandelstok) genoem word, omdat dit nodig was vir ondersteuning en verdediging. Dit is moeilik om die idioom van brood te sien as die "personeel van die lewe" in die meeste moderne Engelse Bybels. Dit is omdat soveel mense nie die uitdrukking 'staf van brood' verstaan ​​nie, dat weergawes soos die NIV die Hebreeuse teks vertaal as 'voedselvoorrade'. Nietemin was die Bybelse idioom, 'staf van brood', die bron van ons moderne idioom, dat brood die 'staf van die lewe' is.
Jesaja 3: 1 (vertaling van die skrywer)
Want kyk !, Yahweh Elohim van die leërs neem die staf en die draaghout, al die staf van die brood en die hele staf van die water, uit Juda weg.
Esegiël 4:16 (OAV)
Verder het hy vir my gesê: Mensekind, kyk, ek breek die staf van die brood in Jerusalem; en hulle sal brood volgens gewig en versigtig eet en water met maat en met verbasing drink.
Dit was een ding om die graan in die veld te verbou, maar dit het ook baie werk gekos nadat die graan gekweek is om dit gereed te maak om tot meel te maal. Boere het duisende jare 'n basiese driestelsel gebruik om te dors, te pers en 'n sif te gebruik om die graan so te kry dat dit tot meel gemaal kon word. Na die oes was die dorsproses die eerste fase in die maak van graan wat geskik is om in meel te maal.
Dorswerk is die proses om die koringkorrel of gars van die steel en doppe te verwyder. Die dorswerk is op verskillende maniere gedoen, afhangende van hoeveel graan daar was en die gereedskap wat die boer tot sy beskikking gehad het. Die dorsvloer, 'n plat gebied van harde vuil of rots waarop vars geoeste koring opgestapel kon word, was noodsaaklik om te dors. 'N Hele paar verse, van Genesis tot die Nuwe Testament, noem dorsvloere, wat sin maak omdat graan so noodsaaklik was vir die lewe.
Toe daar net 'n bietjie koring was, kon die korrels met 'n stok van die steel af geslaan word, en dit is wat Gideon besig was om te verberg dat hy koring geoes het (Rigters 6:11). 'N Veel meer algemene manier van dors was om dit op die dorsvloer te stapel waar koeie of osse heen en weer daaroor gedryf word. Hulle voete het die graan van die steel 'gedors'. God wou sorg dat die diere wat die werk verrig, goed onderhou word, en daarom het Hy beveel: 'Moenie 'n bees snoei terwyl hy die graan uithaal nie' (Deut. 25: 4). Met ander woorde, die os het voordeel getrek uit sy arbeid deur van die graan te eet wat hy gedors het. Baie boere het 'n "dorsslee" besit, 'n stuk toerusting wat eerder op 'n wye slee gelyk het, met stukke metaal of klip in die bodem, sodat die koring vinniger van die steel kon afgesny word:
Kyk, Ek sal jou 'n dorsslee maak, nuut en skerp, met baie tande. U sal die berge dors en dit verpletter en die heuwels tot kaf laat afbreek.
Namate die osse of die dorsslee oor en oor die groot hoop koring geoes het, sou die halms in stukke opgesny word, en die graankoppe het die steel afgeslaan en dikwels selfs van die doop geskei. Dan was die graan gereed om gedrink te word.
Winnowing was die proses wat die deurmekaar stapel graan, stronk en doop van mekaar geskei het sodat die eetbare graan gesif en geëet kon word. Om die graan te wen, het die boer die stukke oes wat hy pas gedors het, opgeskep en alles in die lug gegooi. Die wind het die ligte stukke stingel na die kant gewaai, terwyl die graan, wat beide swaarder en ronde was, byna reguit teruggeval het. Die dorsvloer was dus mettertyd bedek met drie baie duidelike hope materiaal. Die korrels het amper reguit afgeval of glad nie ver geblaas nie. Die groter stukke steel, of 'strooi', het 'n entjie na die kant toe gewaai, en die klein stukke steel, die 'kaf' genoem, het nog verder weggewaai.
Die boer het 'n 'vurk', of 'n 'graaf' gebruik om die gedorsde graan in die lug te gooi. Die vurk en die graaf is op dieselfde manier gebruik as wat mense vandag hooi met 'n vurk of 'n breë graaf losskuif. Die wenvurk was gewoonlik so groot soos 'n hooivurk, maar met plat houttande om meer graan op te vang. Jesaja 30:24 (ESV), noem veevoer "wat met graaf en vurk gewin is".
Aangesien die graangewasse in April, Mei en Junie ryp geword het, was dit nie ongewoon dat daar gedurende die dag te min wind was om te waai nie. Dit beteken dat die boer moes wag totdat daar 'n effense wind was, wat dikwels in die aand gekom het. Daarom, toe Naomi 'n man vir Rut gesoek het, het sy haar aangesê om Boas te gaan spreek en gesê: 'Vanaand sal hy gars op die dorsvloer wen' (Rut 3: 2 HCSB).
Na die wen is die waardevolle graan versamel en geberg, terwyl die strooi en kaf op verskillende maniere hanteer is. Soms is dit geïgnoreer en gelaat om weg te waai. Jeremia 13:24 sê dus: "Ek sal jou verstrooi soos kaf wat deur die woestynwind gedryf word." Soms is die strooi en kaf gebruik om modderstene te maak omdat dit die modder aanmekaar bind. Daarom het Farao die Israeliete gedwing om bakstene te maak met 'strooi' (Eks. 5: 7-18). Soms is die strooi en kaf gebruik as brandstof vir huishoudelike oonde, omdat dit vinnig en warm gebrand het en die oonde vinnig warm geword het. "Want kyk, die dag kom, dit brand soos 'n oond, wanneer al die arrogante en alle kwaaddoeners stoppels sal wees" (Mal. 4: 1).
Die wenproses het 'n duidelike beeld gegee van hoe God mense op die oordeelsdag sal behandel. Die mense wat in Hom geglo het en gehoorsame lewens geleef het, sal soos koring behandel word - hulle sal bymekaargemaak word en veilig bewaar word. Daarteenoor sal die ongelowiges en ongehoorsames soos kaf behandel word - hulle sal in die poel van vuur verbrand word, net soos kaf in 'n oond opgebrand word. Matteus sê: "Sy vurk is in sy hand, en hy sal sy dorsvloer skoonmaak en sy koring in die skuur versamel en die kaf met onblusbare vuur verbrand" (Matt. 3:12).
Net voordat die graan tot meel gemaal is, is dit gesif. Dit was om verskeie redes nodig. Eerstens was dit algemeen in die oes dat onkruidsaad met die koring deurmekaar geraak het, en dat die verskillende saadjies nie gedors en gewin is nie (vgl. Die gelykenis van die saad in die veld: Matt. 13: 24-30) . Verder het die wenproses nie al die kaf uit die graan gekry nie. Ook deur die graan van die dorsvloer af te haal, is stof en klippies met die graan gemeng.
In die Bybelse kultuur was 'n graansif rond en redelik groot, gewoonlik twee tot drie voet in deursnee. Die sye was hout, dikwels 3-5 sentimeter hoog met 'n bodem wat dikwels van geweefde riete, grasse of dun verweefde stukke hout gemaak is. Sif was een van die dele van die lewe wat so algemeen was dat mense dit nie nodig gehad het om dit te beskryf nie. Trouens, toe James Neil geskryf het Loer in Palestina (c. 1915), het hy opgemerk: 'Die proses ... is volgens my wete nog nooit deur enige vorige skrywer beskryf nie.' As gevolg van die gebrek aan geskrewe materiaal oor die proses, is dit gepas om Neil uitvoerig aan te haal oor die onderwerp van sif.
'Die vrouekneg - want dit is net vroue wat sif - sit haar op die grond met haar voete wyd uitmekaar en neem 'n groot, maar vlak sif in haar hande. ghurbal, ongeveer twee en 'n half voet dwars. Na 'n klein hoeveelheid koring in die ghurbal, of sif, begin sy deur dit ses of sewe skerp skuddings te gee om die kaf en kort stukkies gebreekte strooi na die oppervlak te bring, waarvan sy die grootste deel met haar hande verwyder. Hierna begin die hoofdeel van die werk, wat met baie vaardigheid gedoen word. Terwyl sy die skuins skuins hou, ruk sy dit vir 'n lang ruk op en af ​​en waai die hele tyd met groot krag oor die bokant daarvan. In 'n woord, sy verander haarself in 'n gewone wenmasjien! Drie resultate volg. In die eerste plek val die stof, die aarde, klein saadjies en klein, onvolmaakte koringkorrels, ens. Weg deur die maas van die sif. Tweedens word enige gekneusde strooi, kaf en soortgelyke ligte vullis deur die kragtige blaas op die grond weggeblaas of andersins in die deel van die ghurbal wat die verste van haar af is. Derdens gaan die goeie koring saam in een hoop om die middel van die sif, terwyl die klein klippies of klippies in 'n aparte hopie gebring word op die deel daarvan wat die naaste aan haar bors is. Die klippies, kaf en gebreekte strooi wat dus slim van die koring verwyder word, hoofsaaklik deur die hoek waarteen die sif vasgehou word en die manier waarop dit op en af ​​geruk word, word dan uit die ghurbal met haar hande. Laastens, terwyl sy die sif op haar skoot neersit, kies sy versigtig met haar vinger enige onreinhede wat nog kan oorbly, en die uitgebreide en soekproses van sif is voltooi. "
Die begrip van die sifproses help ons om die gebruik daarvan in Bybelse illustrasies te verstaan. Amos 9: 9 sê byvoorbeeld: "Want Ek sal die opdrag gee en die huis van Israel onder al die nasies laat skud soos graan in 'n sif geskud word, en geen klippie sal die grond bereik nie." Hierdie vers is wyd misverstaan ​​omdat die sifproses self nie duidelik verstaan ​​word nie. Sif skei die graan van die klippies, maar albei bly in die sif. Die vertalers van die KJV kon nie verstaan ​​waarom die vers sou sê dat 'klippies' in die sif sou bly nie. Die sifproses was immers veronderstel om die klippies van die koring te skei. Die KVV lees dus, "Want kyk, ek sal beveel en die huis van Israel onder al die nasies sif, soos koring in 'n sif gesif word, maar die minste graan sal nie op die aarde val nie."
Die KJV-vertaling blyk sinvol te wees, maar die Hebreeuse woord wat die KJV met "korrel" vertaal, is duidelik 'n rots of klippie. Die boodskap in Amos is subtiel, maar diepgaande. Amos is geskryf voordat enige van die groot deportasies en verstrooiings van Israel plaasgevind het, en die punt wat God deur Amos se profesie gemaak het, is dat alhoewel Israel onder die nasies geskud sou word soos graan in 'n sif geskud word, sou die graan en die klippies wees steeds saam. Die godvrugtige Israeliete, 'God se graan', sou u wil oorleef, en so ook die hardnekkige en hardhartige Israeliete, die 'klippies'. Selfs in God se oordeel oor Israel en die verspreiding van die Israeliete onder die nasies (wat gebeur het toe Israel deur die Assiriërs, Perse, Grieke en Romeine verstrooi is), het die goddelike en goddelose Jode saam oorleef, net soos daar altyd klippies gevind is by die graan.
Die ander noemenswaardige gebruik van sif as 'n Bybelse voorbeeld het plaasgevind toe Jesus vir Petrus sê: Simon, Simon, kyk, die Satan het geëis dat hy u soos koring moes sif, maar ek het vir u gebid dat u geloof nie sou misluk nie. (Lukas 22:31, 32 NLV). Die illustrasie was vir Peter duidelik, want al die koring wat op die mark verkoop is, het stukke kaf, vuil en klippies gemeng. Net soos wanneer koring in die sif gesif word en stukke vuil en kaf opduik, het Satan geëis om in staat te wees om Petrus te druk totdat daar baie ongewenste dinge in sy lewe opgedaag het. Jesus het vir Petrus gebid dat sy geloof nie sou misluk nie en dat geen kaf of klippies Petrus se lewe sou verwoes nie.
Dors, graan en sif van graan was 'n deel van die daaglikse lewe vanaf Genesis tot in die vroeë 1900's. Die feit dat daar tientalle toespelings daarop in die Bybel is, weerspieël sowel die daaglikse lewe van die mense as die feit dat God van ons verwag om geestelike lesse uit ons daaglikse lewe te leer.
 Jesaja en Esegiël gebruik verskillende Hebreeuse woorde vir 'staf', maar albei kan na loopstafies verwys.
 Sommige sluit in: Gen. 50:10 Num. 15:20 Deut. 15:14 Rigters 6:37 Rut 3: 2 2 Sam. 6: 6 1 Konings 22:10 2 Konings 6:27 Job 39:12 Jer. 51:33 Hos. 13: 3 Miga 4:12 Matt. 3:12.
 Die ESV doen goeie werk in Maleagi 4: 1 deur die woord 'oond' te gebruik. Sommige moderne weergawes gebruik die woord 'oond', wat misleidend is. Daar is woorde in Hebreeus vir verskillende soorte oonde (alhoewel dit nie gebruik is om huise te verwarm nie). A kibshan (# 03536 כִּבְשָׁן) was 'n smeltoond of kalkoonde (Gen. 19:28) a kur (# 03564 כּוּר) was 'n suiweringsoond (Spr. 17: 3) en attun (# 0861 אַתּוּן) was 'n groot oond wat gebruik is om erts te onttrek. Die woord in Maleagi is tanur (# 08574 תַּנּוּר uitgespreek tan-noor), 'n huishoudelike oond.
 Die vertaling, 'onblusbare vuur', wat in die meeste weergawes van Matteus voorkom, is baie akkuraat. Die vuur in die poel van vuur is 'onblusbaar', dit kan nie geblus word nie. Dit beteken egter nie dat dit vir ewig brand nie. Soos met enige vuur, gaan die brand dood. Wanneer die laaste persoon vernietig word, heeltemal verteer, in die poel van vuur, sal dit verdwyn. Vir meer inligting oor die vernietiging in die poel van vuur, sien REV-kommentaar op Openbaring 20:10 by stfonline.org/REV
 James Neil, Loer in Palestina (Billings and Sons, Groot-Brittanje, c. 1915), pp. 58, 59. Neil, wat jare in die Midde-Ooste gewoon het, gee ons 'n duidelike voorbeeld van waarom die doeane-boeke voor die Eerste Wêreldoorlog so 'n skat is. Na die Eerste Wêreldoorlog het die gebruike in die Midde-Ooste, wat sedert Abraham se tyd dieselfde was, begin verander en vinnig verander. Ou gebruike, soos sifting van graan, het gou gesterf, en geen hoeveelheid leunstoel-sosiologie of argeologie kan ons vertel hoe die ou gebruike eintlik gedoen is nie. Gelukkig het mense soos Neil geskryf wat hulle dikwels met hul eie oë moes sien, en as Neil dit nie so gedetailleerd opgeteken het nie, sou 'n belangrike deel van wat duisende jare lank in elke huishouding aangaan, nou vir ons verlore gaan.
 Die Arabiese woord is ghurbal, die Hebreeuse woord is kebarah (# 03531 כְּבָרָה vgl. Amos 9: 9).
Was hierdie artikel 'n seën vir u? Lewer kommentaar hieronder om ons te laat weet waarvan u hou en watter onderwerpe u vorentoe sal wil sien! Oorweeg dit ook om te skenk - selfs $ 1 help! - om die skepping van meer inhoud in die toekoms te ondersteun!