Wel, ons is al by hulle en soos julle sien, is daar hierdie keer by dié paar `n verskil in geslag vas te stel. `n Besondere arm vrou, wat uitgeput lyk en `n man, wat byna tot op die laaste druppel bloed uitgeteer is, en nouliks nog genoeg krag blyk te hê om hom moeisaam voort te sleep. Ek erf ’n klein, klein boksie, ’n blou een, van hout. ’n Kissie vol niks, so sê die briefie binne-in, maar daar is tog iets – ’n sonnet van John Keats. Die geskiedkundige feite rondom kraamkoors is ontstellend, veral vanuit ‘n hedendaagse perspektief waar vroue wêreldwyd geboorte kan skenk met ‘n redelike verwagting van ‘n veilige uitkoms. Kraamkoors (merendeels die gevolg van ‘n bakteriële infeksie van die geboortekanaal wat tot septisemie kan met dikwels fatale gevolge kan lei) was vroeër tye een van die grootste oorsake van dood onder jong vroue. Koninklikes en bekendes het hierdie aandoening nie vrygespring nie – Koning Hendrik VIII van Engeland se moeder was ‘n slagoffer. ‘n Minder bekende feit is dat Mary Wollstonecraft (1759-1797), feminis en outeur van A Vindication of the Rights of Woman se lewe en skrywersloopbaan ook deur kraamkoors kortgeknip is. (‘n Mens wil jou uiteraard afvra wat die invloed op die agtiende-eeuse feministiese diskoers sou wees as Wollstonecraft ouer as 38 geword het?)