Dag 2222 – 2224 – Vlietende geluk? | Pixie se Pad
Dag 2222 – 2224 – Vlietende geluk?	July 10, 2014July 10, 2014 / nadinecvanstaden	Dinsdagaand, toe ek met lekker warm nagklere, winterslakens, ‘n elektriese kombers en dik kombers oor my lê, het ek nogal gedink hoe bevoorreg ek is om myself so te kon skerm teen die koue winternag daar buite. Ek het gebid vir die boemelaars wat onder brûe, onder koerante skuil, en nogal gehoop hulle kon hulleself “ver-alkohol” sodat hulle net kon uit”pass” en nie bewus wees van die koue nie. Vir diegene wat in ‘n sinkhuisie met hulle kindertjies onder kombersies slaap wat net nie genoeg warmte verskaf nie. Wat heel waarskynlik moet saambondel en staatmaak op mekaar se liggaamshitte,. Vir die duisende wat nie daardie aand ‘n warm maaltyd gehad het nie. Dis wanneer ek honger en koue en mishandeling om my sien, wat ek al die seëninge tel waarvan ek so vinnig vergeet. En die klein dingetjies wat so vanselfsprekend deel is van my alledaagse bestaan.
En as dit verby is moet ek die volgende projek soek voordat ek weer in ‘n donker gat van depressie en antwoordlose vrae val. Advertisements
← Dag 2217 – 2221 – ‘n OlyftakkieDag 2225 – 2228 – Goeiemore Mnr Mandela →	9 thoughts on “Dag 2222 – 2224 – Vlietende geluk?”	rondomtaliedraai	July 10, 2014 at 4:40 pm	*drukkie* … jy is nie alleen nie. Ek kon op die heelbesigste dag so voel
Reply	Pixie	July 14, 2014 at 9:49 am	Dankie!
Reply	frandr	July 10, 2014 at 7:21 pm	Ai, dit maak my baie hartseer dat die samelewing tuisblymammas nie na behore waardeer nie! Gevolglik besef julle ook nie dat julle die sement is wat die mure van daardie einste samelewing regop hou nie! Hoeveel keer het jy al die kinders van “werkende ma’s” iewers op- of afgelaai? Ek is seker jy help by die snoepie en die kerkbasaar en die skoolkonsert? Jy gee van jouself en wat is kosbaarder as dit?
Reply	Net Ek	July 11, 2014 at 5:53 am	Sterkte.
Ek moet ook net sê dat ek nie ‘n tuisbly mamma is nie, maar ek sit en stoei meeste van die tyd met dieselfde vrae en gedagtes. Dis aaklig.
Reply	Pixie	July 14, 2014 at 9:44 am	Elke keer wat ek so voel, wonder ek altyd of ek moet gaan werk. Of dit my gelukkiger sal maak “om daar buite te wees.”. Maar die blote idee daarvan om myself in ‘n omgewing te gaan plaas waar ek eintlik nie wil wees nie, gee my skoon ‘n angsaanval. Ek het ‘n baie oulike stuk gelees op Facebook oor ‘n brief van ‘n tuisbly ma aan ‘n werkende ma, en vica versa. Dit was vreeslik mooi. Ek sal dit plaas.
Reply	Net Ek	July 14, 2014 at 10:43 am	O nee! En ek dink weer “ag as ek net by die huis kon wees”!
Ag elke situasie het seker maar sy voordele, dit voel net of ek baie mis van my kinders, dis al. 😦
dolosgooi	July 11, 2014 at 6:34 am	Nogal.
Reply	perdebytjie	July 11, 2014 at 8:47 am	Pixie,ek het vier kinders groot gemaak,was ook ‘n tuisbly ma en het ook heeltemal nutteloos gevoel en soos almal se vloerlap.Ek weet presies wat jy deurgaan,maar jy moet moedhou.As jy eendag terugkyk,besef jy jy het iets wonderliks vermag,nl om twee pragtige kinders die wêreld in te stuur en te weet dat dit aan jou te danke is.Dan gaan jy weer jouself begin vind en doen waarvan jy hou.Dit neem tyd,maar die wag is die moeite werd.Ek was nog nooit so gelukkig soos nou nie!Intussen moet jy dalk iemand soek wat in dieselfde posisie is,dat julle by mekaar kan kla en besef julle is nie alleen nie.
Reply	Pixie	July 14, 2014 at 9:49 am	Dankie Perdebytjie. Ek waardeer jou woorde van motivering. Ek het so ‘n “tough week” gehad met die kinders dat ek naderhand nie meer verby die “moeilijke” en “challenging” kon sien nie. Dis ‘n nuwe week en ons probeer maar weer. 😉