Viet Cong val Amerikaanse ambassade aan - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op hierdie dag in 1968, as deel van die Tet -offensief, val 'n groep Viet Cong -guerilla's op die VSA. Die soldate het die ambassade in beslag geneem en dit ses uur lank gehou totdat 'n aanvalsmag van Amerikaanse valskermsoldate per helikopter op die dak van die gebou geland en die Viet Cong.
Die Tet -offensief was beplan as 'n massiewe, gelyktydige aanval op die groot stede en provinsiale hoofstede van Suid -Viëtnam. Dit sou geskied tydens Tet, die Viëtnamese maan -nuwejaarsviering, wat tradisioneel 'n tyd van minder gevegte was. In Desember 1967, na 'n aanval op die Amerikaanse seebasis by Khe Sanh, is 50,000 Amerikaanse troepe ingestuur om die gebied te verdedig en sodoende Amerikaanse posisies elders te verswak. Hierdie Amerikaanse reaksie speel 'n rol in die Viet Cong -strategie om die weg te ruim vir die verrassende Tet -offensief, waarin kommunistiese magte Saigon, Hue (die keiserlike hoofstad) en meer as 100 ander stedelike gebiede aangeval het.
Die tydsberekening en omvang van die aanvalle het die Suid -Viëtnamese en Amerikaanse magte onkant betrap, alhoewel hulle vinnig herstel en die besette gebiede herower het. Militêr was die Tet -offensief 'n ramp vir die kommuniste, wat verwoestende verliese gely het. Alhoewel die offensief 'n verpletterende militêre nederlaag was, het die kommuniste 'n groot sielkundige oorwinning behaal wat hulle uiteindelik sou help om die oorlog te wen. Die grafiese beelde van die Amerikaanse slagoffers wat tydens die offensief gely is, het gehelp om die anti-oorlogsgevoel onder die Amerikaanse bevolking, wat moeg geraak het vir die lang konflik, op te wek (aktiewe Amerikaanse gevegstroepe was sedert 1965 in Viëtnam; die VSA het eers militêre adviseurs in 1961 ingeroep) ). Die publiek was ontnugter deur vroeëre te optimistiese berigte oor die vordering in die oorlog en was ontsteld oor die hantering daarvan deur president Lyndon Johnson.
Johnson, gefrustreerd oor sy onvermoë om 'n oplossing in Viëtnam te bereik, kondig op 31 Maart 1968 aan dat hy nie die benoeming van sy party vir herverkiesing sal aanvaar of aanvaar nie. Generaal William Westmoreland, bevelvoerder van die Amerikaanse magte in Viëtnam, het nog 206 000 troepe versoek om die verswakte vyandelike magte af te handel. Johnson het Westmoreland se versoek geweier en hom vervang deur generaal Creighton Abrams. In Mei 1968 begin die VSA en Noord -Viëtnamese vredesgesprekke in Parys en bereik 'n formele ooreenkoms in Januarie 1973. Die geveg tussen die Noorde en die Suide duur voort in Viëtnam voordat die oorlog uiteindelik eindig op 30 April 1975, toe Saigon die Kommuniste teëkom en die laaste Amerikaners het Viëtnam verlaat.
LEES MEER: Tydlyn van die oorlog in Viëtnam
Viet Cong (VC), tenvolle Viëtnam Cong San, Engels Viëtnamese kommuniste, die guerrillamag wat, met die steun van die Noord -Viëtnamese weermag, teen Suid -Viëtnam (laat 1950's - 1975) en die Verenigde State (vroeë 1960's - 1973) geveg het. Daar word gesê dat die naam eers deur die Suid -Viëtnamese pres. Ngo Dinh Diem om die rebelle te verkleineer.
Alhoewel dit in die middel van die vyftigerjare begin het as 'n versameling verskillende groepe wat gekant was teen die regering van president Diem, het die Viet Cong in 1960 die militêre arm van die National Liberation Front (NLF) geword. In 1969 sluit die NLF by ander groepe aan in die gebiede van Suid -Viëtnam wat deur die Viet Cong beheer is om die Voorlopige Revolusionêre Regering (PRG) te vorm. Die hoofdoelwitte van die beweging was die omverwerping van die Suid -Viëtnamese regering en die hereniging van Viëtnam.
Die vroeë opstandsbedrywighede in Suid -Viëtnam teen Diem se regering is aanvanklik uitgevoer deur elemente van die godsdienstige sektes Hoa Hao en Cao Dai. Na 1954 het die voormalige elemente van die suidelike Viet Minh, 'n kommunisties-georiënteerde nasionalistiese groep, by hulle aangesluit. Die oorgrote meerderheid van die Viëtkong is daarna in die suide gewerf, maar hulle het wapens, leiding en versterkings ontvang van Noord -Viëtnamese weermag soldate wat na Suid -Viëtnam binnegedring het. Tydens die Tet -offensief van 1968 het die Viet Cong verwoestende verliese gely, en hul geledere is later hoofsaaklik deur Noord -Viëtnamese soldate gevul. Die Viet Cong het meestal 'n guerrilla -oorlog van hinderlaag, terrorisme en sabotasie gevoer; hulle het klein eenhede gebruik om die platteland in besit te neem en die belangrikste bevolkingsentrums aan die regering oorgelaat.
Ingevolge die ooreenkoms wat bereik is tydens die vredesonderhandelinge wat in 1971–1973 in Parys gehou is, het die PRG erkenning gekry vir sy gesag in gebiede onder sy beheer, in afwagting van algemene verkiesings om die toekoms van Suid -Viëtnam te bepaal. Die vredesooreenkoms breek egter gou uit, aangesien beide die Suid -Viëtnamese regering en die PRG probeer het om hul militêre en territoriale posisies op mekaar se koste te verbeter. Na die grootskaalse inval van Noord-Viëtnamese in Suid-Viëtnam en die daaropvolgende vinnige ineenstorting van die regering van Suid-Viëtnamese pres. Nguyen Van Thieu, in die lente van 1975, het die PRG as die regering van Suid -Viëtnam die mag oorgeneem. Die jaar daarna, toe die land herenig is, het die PRG by ander politieke groepe aangesluit om 'n National United Front te stig. Werklike regeringsmag is daarna uitgeoefen deur die Viëtnamese Kommunistiese Party en sy Noord -Viëtnamese leierskap.
Onder aanval en op die lyn
Ondanks 'n atmosfeer van uiterste spanning, het ek gevind dat ek met die buitewêreld kon kommunikeer. Vanuit die kommunikasie kamer op die vierde verdieping het ek ontelbare telefoonoproepe na en van die Withuis -situasiekamer, die operasionele sentrum van die staatsdepartement (waar ek voorheen gewerk het) en die Amerikaanse militêre bystandsentrum naby Saigon se Tan Son Nhut -lughawe gebel en ontvang.
'N Amerikaanse burgerlike telefoonoperateur het ergernis en nie -noodsaaklike oproepe vaardig uit die weg geruim. Ek het gereeld met ambassadeurs gepraat by die opdragpos buite die stad wat vir Amb opgerig is. Bunker. Burgerlike en militêre inbellers van naby en ver wou die presiese stand van sake weet. Was daar vyandelike vegters in die gebou? Hoe naby kan swewende helikopters aan die ambassade se dak kom (ontwerp as 'n helikopterblok), en hoeveel grondvuur het hulle getrek? Op 'n stadium het ek net die telefoon omgehou sodat die oproeper kon hoor hoe die vuurpyle in die gebou neerstort.
Namate die beleg aangaan, het ons die Amerikaanse militêre bevel om verligting gesmeek. Ons is meegedeel dat 'n gepantserde kolom op pad is. Dit het nooit gekom nie. Een helikopter het uiteindelik daarin geslaag om op die dak te beland en die gewonde marinier te ontruim, wat ons na die helikopterplatform geneem het.
Dieselfde helikopter het ook twee kaste met M-16-spoor-ammunisie afgelaai, 'n beweging wat ek aangeneem het, het 'n doel gehad wat ek nie gedink het nie: daar was geen M-16's in die gebou nie. Tot my ontsteltenis het ek ook ontdek dat twee gewapende Amerikaanse militêre personeellede, waaronder 'n marinier, wie se teenwoordigheid ek nog nie opgemerk het nie, in die helikopter opgestyg het - die alleenloper op die grondvloer gelaat en 'n paar burgerlikes om self te sorg.
Byna ses uur nadat die aanval begin het, het ek weer na die dak gegaan en is onverwags begroet deur 'n peloton swaar gewapende valskermsoldate van die 82ste Airborne Division. Hulle het daarop aangedring dat hulle bevele was om die ambassade vloer vir vloer te beveilig, van bo af, ondanks my versekering dat daar geen Viet Cong in die gebou was nie. Toe hulle op die grondvloer kom, het die skietery opgehou - 18 van die Viet Cong -sappers is doodgemaak deur militêre polisiemanne, mariene wagte en burgerlike veiligheidspersoneel wat die kompleks binnegevuur het, en twee is gevange geneem. Dooie liggame het die verbinding besaai.
"Viet Cong val die Amerikaanse ambassade binne " — Die Tet -offensief van 1968
Op 30 Januarie 1968 val Viëtnamese kommuniste die Amerikaanse ambassade in Saigon aan. Hulle het 'n paar uur lank die ambassade gehou en beserings en skade aangerig en 'n klein groepie Amerikaanse militêre en diplomatieke personeel in die ambassade vasgekeer. Die aanvallers kon nooit die gebou binnegaan nie, en uiteindelik is hulle almal doodgemaak of gevange geneem. Dit was deel van die breër Tet -offensief, 'n militêre veldtog wat die Viëtnam -oorlog van die platteland na stede en dorpe vervoer het.
In streng militêre terme misluk die aanval op die ambassade, en inderdaad die breër offensief. Die aanvallers het die ambassade -kompleks beset en aansienlike skade aangerig, maar het nooit daarin geslaag om die gebou self binne te gaan nie. Al die aanvallers is dood of gevang. Maar die Viëtnam -oorlog was nooit heeltemal militêr nie. Daar is vir Amerikaners gesê — en baie het toe nog geglo dat die oorlog gewen word. Hoe sou 'n vermoedelik guerrilla-weermag skielik die vesting en simbool van Amerika se teenwoordigheid in Viëtnam kon aanval, die einste gebou waaruit die daaglikse verslae oor oorlogsvooruitgang voortvloei?
"Viet Cong val die Amerikaanse ambassade binne." Die voorval (en die nuusopskrifte en TV -beelde) het in die Amerikaanse openbare bewussyn vasgehou, en geen toekomstige liggaamstellings, pasifikasieplanne, presidensiële beloftes van oorwinning of selfs werklike militêre winste kan dit ooit heeltemal ontwrig nie. Die Viëtnam -oorlog was 'n groot deel van die 1960's gevoer en sou nog sewe jaar lank bloei voor Saigon se laaste ineenstorting. Maar die Amerikaanse oorlogspoging is heel moontlik polities en sielkundig gedoem deur die gebeure van daardie Januarie -aand.
Hierna volg die verslag van E. Allan Wendt, 'n Buitelandse Diensbeampte wat die aand by die ambassade aan diens was. Sy verslag, wat kort na die aanval geskryf is en daarna vir jare ingedeel is, is oorspronklik op 3-4 November 1981 gepubliseer deur The Wall Street Journal (wat ook hierdie inleiding en die eerste paragrawe hieronder geskryf het). Dit word herdruk met hul toestemming.
Die verslag is bloot geskryf as 'n deelnemer se chronologie van die nag se gebeure by die ambassade. Maar dit roep ook groter kwessies op: die onvoorbereidheid van die Amerikaanse militêre masjien vir die Tet -offensief, die oënskynlike chaos van 'n bevelstruktuur waarin generaals (en die Withuis) onmiddellik situasieverslae van die ambassade kon bekom terwyl die verdedigde verdedigers dit nie kon doen nie. kry nie militêre steun van kolonels en majors 'n paar kilometer weg van die baie menslike reaksies- van duidelike heldhaftigheid tot aansienlik minder- van individue wat in 'n krisis beland het en die klaende, miskien simboliese, Viëtnamese stem- die van die kodeklerk wat te midde van van die stryd, het berig dat hy oortyd was en gevra het om huis toe te gaan.
Hierdie verslag is natuurlik geskiedenis. Maar die geskiedenis het 'n manier om relevant te bly. Die beskerming van die Amerikaanse regeringsfasiliteite in die buiteland, die reaksiesnelheid van Amerikaanse militêre magte, die kwaliteit van Amerikaanse intelligensie, die spel van politiek en sielkunde in oorlogvoering- daar is omstrede kwessies in 1981, net soos in 1968. Parentetiese aantekeninge van verduideliking en identifikasie is deur die [Wall Street Journal] -redakteurs ingevoeg. U kan 'n CBS -video op Tet hier sien.
U kan lees oor hoe een FSO as 'n priester moes aantrek om vermoor te word tydens die Tet-offensief en hoe hy uiteindelik op Valentynsdag met sy toekomstige Viëtnamese bruid herenig word.
Ek het geslaap in kamer 433, die diens van die diensbeampte, toe die gebou net voor 03:00 deur 'n harde ontploffing geskud word, het ek uit die bed gerol en na die telefoon gekom. Outomatiese vuurwapens het uitgebreek. Ek het mnr. Calhoun by sy huis gebel en vir hom gesê die ambassade word aangeval. [John A. Calhoun was 'n politieke beampte in die ambassade.] Terwyl ek gepraat het, het 'n ander ontploffing die gebou binnegedring. Ek herinner my aan die behoefte aan skuiling teen vallende puin in geval van 'n bomontploffing, en kruip onder die bed terwyl ek met meneer Calhoun praat.
Ek kom onder die bed uit net toe [James A.] Griffin, wat aan diens was in die kommunikasie, inkom en vra wat gebeur. Ek het gesê dat ek nie seker is nie, maar ek vermoed dat die ambassade aangeval word. Ek het vinnig aangetrek, my paar persoonlike besittings bymekaargemaak en teruggetrek na die kommunikasiekamer langsaan, wat veiliger was as die dienskamer en meer telefone gehad het. Nie een van ons kon die omvang van die aanval weet of die Viet Cong reeds in die gebou was nie. Een van ons eerste reaksies was dus om die kluisdeur na die kommunikasiekamer toe te maak.
Ek het die woning van mnr. Calhoun gebel, en teen daardie tyd het mnr. [David J.] Timmerman van die politieke afdeling en mnr. [Gilbert H.] Sheinbaum, die assistent van die ambassadeur, die woning bereik en 'n bevelpos opgerig. Ek het meegedeel dat ek in die kommunikasiekamer ingetrek het en moet gebel word by uitbreiding 321 of 322. Ek het vir hulle gesê ek sal inligting aan hulle deurgee sodra ek dit kry. Ek het verstaan ​​dat hulle sou onderneem om ander te waarsku, beide in Saigon en elders. Dit is opmerklik dat ek die diensbeamptehandleiding in die buitekantoor van Ambassador [Ellsworth Bunker] op die derde verdieping gelos het. Ek het nie die gewoonte gehad om dit saam met my na die diensbeampte se kamer te neem nie, want ek het geweet dat baie inligting daarin verouderd was. Selfs as dit nie so was nie, het dit min bevat wat sou gehelp het in die krisis wat skielik oor ons gekom het.
Die outomatiese vuurwapen duur voort, afgewissel met periodieke harder ontploffings wat ons as vuurpyle of mortiere beskou het. Al die skietery en ontploffings lyk baie naby, soveel so dat ons nie net bang was dat die binnedringing van die ambassade onvermydelik was nie, maar dat ons lewens in gevaar was. Ons het inderdaad gedink dat ons enigste hoop lê in die beveiliging van die kluisdeur na die kode kamer en bloot binne bly. Ons het geweet dat die deur baie swaar sou kos om die deur te blaas, maar ons het nie die moontlikheid uitgesluit dat die Viet Cong dit kon doen nie.
Ons het daarna die verlenging van die Marine Guard op die grondvloer binne die ambassade gebel. Ek het persoonlik gedink hy moet dood wees. Tot my verbasing antwoord hy, en hoewel hy duidelik baie geteister is, was hy redelik samehangend. Dit sou die eerste van vele gesprekke met sers. [Ronald W.] Harper, wat ondanks sy penarie feitlik ons ​​enigste bron van inligting gebly het oor wat in die kompleks gebeur.
Harper het vir ons gesê die VC [Viet Cong] was in die kompleks, maar nie in die ambassadegebou nie. Hy het gesê dat hy hulle buite die gebou kon hoor praat. Hy het nie geweet hoeveel van hulle daar was nie. 'N Paar minute later het Harper vir ons gesê dat hy 'n gewonde marinier op die grondvloer het. Hy het ons gevra om hom te kom haal.
Met angs het ek in die hysbak afgegaan en op die grondvloer gestap. Met die hulp van sers. Harper, ek tel die gewonde marinier op en sit hom op die hysbak. Griffin kom toe af en help my om hom op die vierde verdieping te help. (Dan, en altyd daarna, het ons die hysbakke op hul plek gesluit sodat hulle nie na die grondvloer kon geroep word as die VC die gebou binnegekom het nie.) 'N Haastige en vreesaanjaende blik op die grondvloer het aan die lig gebring dat daar reeds aansienlike skade was gedoen. Die situasie van die een oorblywende Marine lyk donker. Ons het die gewonde man na die dienskamer op die vierde verdieping geneem en hom neergesit op die bed waarin ek geslaap het. Hy was bedek met bloed, maar dit lyk nie asof hy ernstig gewond is nie. Sy been het gebreek gelyk en hy het duidelik aan skok gely. Ongelukkig het niemand van ons bruikbare kennis van noodhulp nie, en ons kon min vir hom doen. Hy het bly vra vir 'n korpsman. Ons het probeer om die 17de veldhospitaal te bel, maar kon nie daarin slaag nie. Ons het die gewonde man water en twee Bufferin -tablette gegee, en ek het sy .38 -rewolwer geneem. Dit was die enigste wapen wat ek gehad het, en ek moes dit die volgende 5 1/2 uur saamdra.
Ek het Calhoun se woning gebel en die bogenoemde deurgegee. Ek moet hier opmerk dat ons kommunikasie normaalweg werk. Ek het Calhoun se woning by baie geleenthede gebel en altyd deurgekom, behalwe as die lyn besig was, wat dit gereeld was.
Daarna het ek dr. [Harold J.] Holleran, die ambassadeur, gebel en vir hom gesê dat ons mediese hulp nodig het. Hy het gesê dat, in die lig van die skietery, die beste ding wat hy kon doen, was om tuis te bly.
Na my wete was die volgende mense in die gebou op hierdie stadium: myself, Griffin, Sgt. Harper, Fisher ['n kommunikasie -man van die weermag] en drie OSA -kommunikasiepersoneel, altesaam sewe, insluitend die gewonde marinier. [OSA, wat staan ​​vir Office of the Special Assistant, was die naam wat die Central Intelligence Agency in Vietnam ondergaan het.]
Omstreeks 04:00 het maj. Hudson gebel. Ons het hom 'n verslag gegee van die situasie soos ons dit gesien het. Hy het reeds van die gewonde marinier gehoor en gesê 'n Medevac -helikopter sal binnekort aankom om hom te ontruim. Ons sou hom na die dak neem en wag vir die helikopter. Slegs die Marine Guard op die grondvloer het egter sleutels van die twee deure waardeur 'n mens moet gaan om van die sesde verdieping, waar die hysbakke eindig, tot by die dak te kom. Ons het Harper gebel en gesê dat ons die sleutels nodig het. Hy het gesê dat iemand met die hysbak af moet ry, in die hoek moet bly om nie direk in die vuurlyn te wees nie, en hy sal die sleutels ingooi. Fisher het hierdie taak verrig en was binne 'n paar minute terug.
Vir groter veiligheid het ons die gewonde marinier intussen na die kodekamer geskuif. As die VC by die gebou ingebreek het, sou ons te alle tye verwag het, sou ons nie genoeg tyd gehad het om hom in kamer 433 te red nie.
Ons het toe die moeilike taak aangepak om die gewonde man op die dak te kry. Fisher, wat gewapen was met 'n .38 rewolwer en 'n haelgeweer, het die deure na die dak oopgemaak, terwyl ek nog nie gesien het nie en wat die OSA se diensbeampte blyk te wees, het die Marine in die hysbak gedra tot op die sesde verdieping en dan nog twee trappe op na die dak. Toe die Medevac-helikopter nie verskyn nie, neem ons hom terug na die sesde verdieping en plaas hom langs die trap op die met bloed geweekte matras wat in kamer 433 was. Die Marine het geweier. Hy was nog steeds in skok en het daarop aangedring om met die kaptein van die Marine Guard -eenheid te praat. Ons laat hom met majoor Hudson, van MACV [Military Assistance Command Vietnam] COC [Command Operations Center], praat wat hom beveel het om te vertrek.
Op hierdie stadium het twee mans, Fisher en die een OSA -kommunikator, in 'n trap net onder die dak gebly en wag vir die helikopter. Die OSA-kommunikeerder het 'n rewolwer met 'n snuif neus van 38 en 'n tweerigtingradio aan die OSA-diensbeampte gehad, wat ek later opgemerk het, 'n 9 mm. Beretta sub-masjiengeweer.
Majoor Hudson het gesê dat die helikopter binne ongeveer 15 minute sou arriveer. Na 'n halfuur bel ons majoor Hudson en sê dat daar geen teken van die helikopter is nie.Hy het gesê dit is deur vyandelike vuur verdryf en selfs getref. Hierdie gebeurtenis het omstreeks 05:30 plaasgevind, en dit was die eerste keer dat 'n helikopter selfs probeer land het. Die stuur van 'n ander helikopter sou meer tyd neem, het die majoor gesê, aangesien dit uit Long Binh sou moes kom. Tan Son Nhut se operasies is beperk deur die militêre aktiwiteite daar.
'N Versoek vir ligte
Majoor Hudson het ons toe meegedeel dat twee helikopters op pad was, een Medevac en een helikopter wat ammunisie dra. Dit was noodsaaklik, het hy gesê, dat iemand saam met die gewonde marinier op die dak is om in die helikopters te lei. Majoor Hudson het ook gesê die vlieëniers sukkel om die dak in die donker te vind en vra dat die ligte aangeskakel word. Nie een van ons het geweet waar die ligte is nie. Griffin bel Harper onder wat verduidelik waar die skakelaars is. Ek en Griffin het albei na die dak gegaan, sodat die kodekamer leeg was en die binnekant se deur gesluit was. Ons het die kluisdeur nie meer gesluit nie, aangesien die VC, sover ons weet, nie in die gebou was nie. As die vyand by die gebou ingebreek het met die spesifieke doel om die kodekamer so gou as moontlik te betree, sou hulle moontlik daarin geslaag het. Dit sou moontlik gewees het om vanaf die grondvloer die trap binne te gaan, na die vierde verdieping te gaan en die staaldeur te blaas wat toegang tot die vloer bied. Hulle sou dan die houtdeur in die gewelf moes oopbreek. Ons het aanvaar die vyand het nie so 'n presiese doel nie, maar sou eerder probeer het om die hele gebou op te blaas.
Ons vertrou op Harper se periodieke versekering dat die VC nie in die gebou is nie, en ons het aangeneem dat hulle nie kon ingekom het sonder dat hy dit geweet het nie. Die belangrikste rede waarom ons die deur van die kluis oopgelaat het, was dat ons nie gereeld die MACV COC op die hoogte van die situasie op die dak kon gehou het nie, beide met betrekking tot vyandelike vuur en die plek van die helikopters, as ons die kluis moes sluit elke keer as ons die kodekamer verlaat het.
Terwyl ons albei op die dak was, het Griffin die ligte aangesit. Dit het 'n rukkie geneem om die regte skakelaars op te spoor en presies te sien wat brand. Ons flits die ligte verskeie kere, terwyl Fisher in die middel van die dak sit en 'n boog met 'n elektriese lantern beskryf. Hierdie aktiwiteite was volgens maj. Hudson se instruksies. Hy het ons ook gewaarsku om van die dak af te klim, terwyl 'n helikopter naby kom, want as die eerste ammunisie dra en vyand se vuur trek, sal dit sweef, sy ammunisie laat val en uitbeweeg. Die ligte wat ons aangeskakel het, was rooi, wit en blou aanloopbane, en beskryf die presiese oppervlakte van die dak. Ons het majoor Hudson gebel en hom so ingelig. Hy het ons opdrag gegee om die ligte aan te laat. Ons het. Volgens die majoor het die choppers egter sukkel om hul weg te vind. Dit was steeds donker, ondanks die fakkels wat die lug gevul het.
Ek skat dat die gewonde Marine ongeveer 'n uur lank op 'n matras op die sesde verdieping gehou is. Toe ons eers meegedeel is dat die Medevac en ammunisie -helikopters op pad is, het ons hom na die dak self geneem, waar hy nog 45 minute gewag het totdat die eerste helikopter uiteindelik opgedaag het.
" Bly tot die skietery ophou "
Op een van my vele reise na die dak sou ek omstreeks 06:15 sê -ek het 'n gewapende mariene wag op die vloer onder die dak sien rondkruip met 'n geweer op sy maag. Ek het hom gevra hoe hy daar aangekom het, aangesien ek aangeneem het dat daar slegs een funksionerende mariene wag in die gebou was, naamlik die een op die grondvloer. Hy het geantwoord dat hy die hele tyd daar was. Omdat ek nie geneig was om hom te vra wat hy gedoen het nie, het ek teruggekeer na die kamer op die vierde verdieping om die situasie aan MACV [Military Assistance Command Vietnam] COC [Command Operations Center] en Calhoun se woning te rapporteer. Toe ek 'n halfuur later op die dak terugkeer, is ek meegedeel dat 'n helikopter uiteindelik opgedaag het, drie kaste met M-16-spoor ammunisie afgelaai en die gewonde marinier ontruim het.
Griffin en die OSA -kommunikator het ontdek dat die helikopter die ammunisie in die middel van die helikopterplatform gelaat het. Toe Griffin en die OSA -kommunikeerder besef dat sy teenwoordigheid daar die aankoms van ander helikopters sou belemmer, het hulle na die middel van die helikopterplatform gekruip en die ammunisie opgetel. Terwyl hulle in die middel van die dak was, het 'n helikopter ingekom asof hy sou land, maar kon nie weens vyandelike grondvuur nie.
Ek sou moontlik die klem op ammunisie bevraagteken het, aangesien ons slegs die paar wapens het wat hierbo beskryf is en in elk geval geen M-16's nie. In my besorgdheid het ek egter eenvoudig aanvaar dat hierdie stap 'n rasionele, maar nog onbekende doel het. Ek het gedink dat die ammunisie moontlik vir latere troepe aankom, maar ek het hierdie idee verwerp en gedink dat hulle beslis meer as genoeg van hul eie sou bring. Ek plaas hierdie gebeure omstreeks 06:45, byna vier uur nadat ons beproewing begin het. Tot my ontsteltenis het ek ook by die terugkeer na die dak ontdek dat die gewapende mariene wag en die weermag soldaat met die helikopter vertrek het. Die OSA -man op die dak het geen idee hoekom hulle dit gedoen het nie. Ons ook nie.
Ons is dus effektief verlaag tot drie mans en#8212 Griffin, die OSA -kommunikator, wat feitlik die hele tyd net onder die dak gebly het, en ek. Die OSA -diensbeampte was ook in die gebou, maar ek het hom eers gesien toe hy my gehelp het om die gewonde marinier van die kodekamer na die sesde verdieping te dra. Daar was ook twee ander OSA -kommunikeerders, waarvan ek een in die gang van die vierde verdieping gesien het. Later het ek geleer dat hy inkomende en uitgaande oproepe hanteer het, en ek wil sê dat hy dit baie vaardig gedoen het, selfs tot die punt om die oproepe uit die weg te ruim.
Op hierdie punt moet ek 'n paar van die vele oproepe noem wat ons ontvang het. Hulle is nie in volgorde nie, en ek kan nie presies onthou wanneer hulle ingekom het nie. Hulle is deur Griffin en deur my hanteer. Ons het albei op dieselfde tyd gepraat oor uitbreidings 321 en 322.
Philip Habib [destyds adjunk -assistent -minister van buitelandse sake] het twee keer uit die Withuis -situasie -kamer gebel. Die eerste keer het ek hom 'n volledige verslag gegee van wat gebeur terwyl ons dit sien. Ek onthou dat ek hom onder meer vertel het dat die VC die gebou in die kompleks omring het, wat op sy beurt omring was deur Amerikaanse parlementslede [militêre polisie] en die Viëtnamese polisie, maar nie een van hulle het by die kompleks ingebreek nie. (Die VC is dus teen die buitekant deur die muur rondom die verbinding beskerm.) Ek het gesê dat ons 'n reaksiemag beloof is, maar dat daar niemand opgedaag het nie, en dat daar op daardie tydstip geen helikopters was nie. Dit was ongeveer 05:00
Later het die senior wagbeampte by die staatsdepartement se operasiesentrum gebel en gevra vir 'n sitrep [situasieverslag], wat ek verskaf het.
Mnr. Habib het 'n ander keer gebel om Calhoun te probeer bereik. Al wat ons kon doen, was om die operateur van Calhoun se PTT -telefoonnommer te voorsien. By nog 'n geleentheid het mnr. Habib gebel en eers met Griffin en daarna met my gepraat. Terwyl ons praat, het 'n ander vuurpyl in die gebou gestamp.
'N Viëtnamese polisieman bel en vra vir een van die OSA -manne. Ek kon hom nie vind nie. Toe ek binne die kodekamer na OSA -kommunikasie bel, het niemand geantwoord nie. Ek het vir die polisieman gesê om 'n ander nommer te bel wat Griffin vir my gegee het.
'N Amerikaner bel en vra vir Saigon Control, 'n OSA -nommer wat ek nie ken nie. Ek glo dieselfde persoon het ook gevra oor die vernietiging van kriptografiese toerusting.
'N Versoek om te vertrek
Ongeveer 7:30 het mnr. Kidston van USAID [U.S. Agency for International Development] bel die kamer in kamer 433. Ek het destyds 'n dringende oproep van MACV gehad en kon nie die gesprek voortsit nie. 'N Amerikaanse vroulike kommunikasie -werknemer het gebel en uitgevra oor die vernietiging van kommunikasietoerusting. Sy was ontsteld om te verneem dat ek alleen in die kodekamer was en niks van die toerusting weet nie. Ek het verduidelik dat ek deur MACV COC en mnr. Calhoun gevra is om daar te bly en die inkomende en uitgaande oproepe te hanteer, wat baie was. Griffin was toe op die dak. Ons het beurte gemaak by hierdie aktiwiteite. Soms was ons albei op die dak, en niemand het die kamer agtergelaat nie.
'N Viëtnamese werknemer het in die ongeklassifiseerde kommunikasiekamer op die grondvloer gebars en toestemming gevra om huis toe te gaan. Hy het gesê hy het baie ure gewerk en was moeg. Ek het vir hom gesê ek is jammer, maar hy sal moet bly waar hy is totdat die skietery stop.
Omstreeks 05:30, meer as 'n uur voor die aankoms van die ammunisie -helper, het kolonel Garrison gebel om 'n plan aan te kondig om 'n geweerpeloton infanterie op die dak te laat beland. Kort daarna het kolonel Fuller van Second Field Force Victor in Long Binh gebel om ons in kennis te stel van 'n plan om 'n peloton uit die 101ste lug te laat land. In die daaropvolgende gesprekke met majoor Hudson, aan wie ons die oproepe van Garrison en Fuller beskryf het, het ons verneem dat die twee kolonels oor dieselfde mag praat.
Baie gesprekke met majoor Hudson het gevolg. Ons het hom eintlik gevra om een ​​reël oop te hou, sodat ons altyd by hom kan uitkom om verslag te doen oor die nuutste verwikkelinge. Lank nadat die ammunisie -helikopter aangekom het en die drie mans ontruim het, het geen ander helikopter naby gekom nie, ondanks die versekering van majoor Hudson dat hulle daar moes wees, aangesien hulle 'n geruime tyd vroeër gestuur is. Die majoor was gereeld verbaas toe hy verneem dat niemand daar aangekom het nie. Ons het hom gereeld gebel om te sê dat daar geen helikopters gekom het nie, alhoewel hulle 'n aansienlike afstand daarvandaan gesien kon word. Dikwels het hy ons gevra om die tou vas te hou terwyl hy na die choppers kyk. Ongelukkig kon hy hulle nie direk bel nie, en dit was byna onmoontlik om al ons inligting in een gesprek te koördineer.
'N Ruk nadat die geweer -peloton geland het, bel ons majoor Hudson en smeek hom ietwat wanhopig om verligting van die grond. Uiteindelik het hy gesê dat 'n gemeganiseerde infanterie -eenheid met swaar pantser op pad was. Ons het gevra hoe lank dit sou neem. Hy het gesê die eenheid was aan die buitewyke van die stad en het stadig beweeg. Dit het nooit gekom nie.
Intussen het ons hierdie inligting steeds aan meneer Calhoun se woning, aan die marinewag onder en soms na Washington, oorgedra. Twee keer het genl. [John H.] Cushman [bevelvoerder, tweede brigade, 101ste lug) gebel en gevra vir 'n verslag wat ons so goed as moontlik voorsien het.
Tussen 6:30 en 7 het Maj. Hudson gebel om te sê dat daar nie 'n landing voor die dag kan wees nie, weens swak sig, ondanks die dakligte.
Kom die Kavalerie?
Uiteindelik breek dagbreek aan. Majoor Hudson het gesê die situasie het kritiek geword. Ons het geredelik ingestem. Hy het gesê dat die nuutste plan was om die VC in die kompleks te vul en troepe op die dak te laat beland. Die gashakkers moes dadelik gestuur word. Ons het dadelik vir sers. Harper en vertel hom van hierdie plan. Hy het 'n beroep op ons gedoen om die gebruik van gas te stop, want teen die tyd (ongeveer 7:30) het die Amerikaanse parlementslede hul weg gevoer na die verbinding. Ons sou ons eie mans vergas. Ek het Maj. Hudson dadelik teruggebel. Na 'n vertraging van 15 minute het hy gesê die gas sal waarskynlik in elk geval gebruik word. Op 'n stadium het hy gesê dat hy hom nie hoef te bekommer dat die kavallerie kom nie. Ek het so baie van die lugkavallerie gehoor dat ek gedink het hy is ernstig.
Intussen het meneer Sheinbaum, wat gereeld verslae van ons ontvang het, ons [Kol. George] Jacobson se teenwoordigheid in sy huis aan die agterkant van die kompleks. (Hy was sendingkoördineerder by die ambassade.) Vietcong was in of naby die huis. Ons het hom verseker ons sal die valskermsoldate in kennis stel sodra hulle op die dak kom.
Maj. Hudson, blykbaar gebaseer op gesprekke met sers. Harper, het 'n gevegsplan opgestel wat hy gesê het dat ons onmiddellik aan die pelotonbevelvoerder moes oordra met die aankoms van troepe op die dak.
Die plan was dat die troepe die trappe aan elke kant van die gebou afplaas eerder as om met die hysbakke in die vuurlyn af te gaan. Toe hulle op die grondvloer kom, moet hulle by die ingange van die ingang uitgaan en die kompleks binnegaan. Hierdie deure was van buite gesluit en kon na buite oopgestoot word.
Die atmosfeer in die kodekamer was 'n spanning van algemeen onbeluste spanning, gemeng met frustrasie en hulpeloosheid. Soms sou die spanning verlig word, maar van tyd tot tyd sou nog 'n vuurpylronde die muur tref om ons aan ons toestand te herinner. Daar was stilte in die skietery, maar dit het nooit lank geduur nie.
Groet deur Valskermsoldate
Goed na dagbreek, het reise na die dak verskeie wentelhelikopters onthul, hoewel niemand met 'n waarneembare bedoeling om te land nie. Ons het gewag en altyd gewonder hoekom daar nog nie geland is nie. Ongeveer 8:15 is ek terug na die dak. Die OSA -kommunikator het teruggegaan na sy kode kamer, sodat die dak sonder toesig was. Toe ek van die hysbak op die sesde verdieping klim, word ek begroet deur 'n vreemde plek. Voor my staan ​​vyf valskermsoldate in 'n volgeveg uit die 101ste lugafdeling. Hulle het M-16's, M-79 granaatwerpers, handgranate en messe gedra. Ek het die bevelvoerder van die peloton gevra. Majoor [Hillel] Schwartz stap vorentoe, en ek sê vir hom ek is die diensbeampte. Hy het my 'n handgranaat aangebied, wat ek geweier het. Hy het gesê nog 30 mans sal binnekort land. Ek het verduidelik dat ons nie van 'n VC in die gebou weet nie. Terwyl die majoor 'n paar aantekeninge neem, beskryf ek die gebou kortliks, herhaal die instruksies van MACV om hom in te lig en stel hom in kennis van kolonel Jacobson se situasie aan die agterkant van die kompleks. Ek het hom ook aangemoedig om te kyk vir die een Vietnamese werknemer op die grondvloer. Majoor Schwartz, wat vrees dat daar werklik VC in die gebou is, het sy manne ontplooi om dit vloer vir vloer te beveilig, begin met die sesde.
Ek het Schwartz na die vierde verdieping geneem sodat hy die mariene wag op die grond kon bel en die nuutste inligting kon kry. Daarna het hy weer by sy manne aangesluit. Ek het Sheinbaum gebel om te sê dat die troepe geland het en deur die gebou ontplooi het. Twee of drie oproepe kom toe van die Bien Hoa Army af. In elke geval wou 'n algemene offisier van die weermag dringend met majoor Schwartz praat. Ek het gesê dat hy besig was met die beveiliging van die ambassade en dat hy nie bereik kon word nie, maar dat ek hom sou laat bel so gou as moontlik. Carpenter het gebel en gesê dat hy presies moes weet hoeveel VC in die kompleks was.
Ek het toe nog verskeie ritte na die dak gemaak om inkomende valskermsoldate te ontvang. Ongeveer 45 minute nadat majoor Schwartz geland het, het ek na die grondvloer gegaan. Daar was 'n rukkie nie geskiet nie.
Ek is meegedeel dat al die VC dood is en dat daar 19 van hulle is. Ek het boontoe gegaan en hierdie inligting aan Carpenter oorgedra. Ek gaan toe weer af.
Terwyl ek die skade op die grondvloer ondersoek het, het iemand vir my gesê genl. [William C.] Westmoreland [bevelvoerder van die Amerikaanse militêre bystandskommando] wou my in die kantoor van die Marine Guard sien. Ek het daarheen gegaan, en genl Westmoreland het gesê sy advies was dat die ambassade so gou as moontlik skoongemaak word en dat die personeel teen die middag by die werk is. Hy het toe gesê dat hy met meneer Habib wil praat.
Ek het teruggekeer na die vierde verdieping en 'n flitsoproep gemaak na mnr. Habib in die situasie kamer van die Withuis. Sodra mnr. Habib op die spel was, het Griffin afgetrek om genl Westmoreland te gaan haal. Intussen het ek aan mnr. Habib gesê die ambassade is verlig en daar was 19 dooie VC in die kompleks. Ek het ook genl Westmoreland se advies oorgedra. Na 'n paar minute het genl Westmoreland aangekom en ongeveer 10 minute met mnr. Habib gepraat.
Alles wat gebeur het nadat die valskermsoldate die grondvloer bereik het, teen die tyd dat al die Viëtkong reeds vermoor (of gevange geneem is), is by baie ander bekend. Bogenoemde verslag word geskryf uit die oogpunt van diegene binne die ambassade. Daar is natuurlik ander rekeninge, elkeen gee 'n ander deel van die prentjie weer. Die enigste ding wat ek wil byvoeg, is groot lof vir diegene met wie ek in die ambassade gewerk het deur die beleg. In die besonder het Griffin al die take gedeel en nooit deur die beproewing gebuk gegaan of misluk nie. Sers. Die heldhaftige stand van Harper op die grondvloer hoef nie verder uitgebrei te word nie.
Gedenkplaat ter herdenking van die mariene en vier parlementslede wat gesterf het ter verdediging van die Amerikaanse ambassade Saigon
Die term Lees meer verskyn in Saigon -koerante begin in 1956.  Dit is 'n inkrimping van Besoek Nam Cộng-sản (Viëtnamese kommunis),  of alternatiewelik Ons kan dit nie meer sien nie ("Kommunistiese verraaier vir Viëtnam").  Die vroegste aanhaling vir Viet Cong in Engels is van 1957.  Amerikaanse soldate het na die Viet Cong verwys as Victor Charlie of V-C. "Victor" en "Charlie" is albei letters in die fonetiese alfabet van die NAVO. 'Charlie' het verwys na kommunistiese magte in die algemeen, beide Viet Cong en Noord -Viëtnamese.
Die amptelike Viëtnamese geskiedenis gee die groep se naam die Liberation Army of South Vietnam of the National Liberation Front for South Vietnam (NLFSV) Mật trận Dân tộc Giải phóng miền Nam Việt Nam.  [nb 1] Baie skrywers verkort dit tot National Liberation Front (NLF). [nb 2] In 1969 stig die Viet Cong die 'Voorlopige Revolusionêre Regering van die Republiek van Suid -Viëtnam' (Chính Phủ Cách Mạng Lâm Thời Cộng Hòa Miền Nam Việt Nam, afgekort PRG. [nb 3] Alhoewel die NLF eers in 1977 amptelik afgeskaf is, het die Viet Cong nie meer die naam gebruik nadat die PRG geskep is nie. Lede het oor die algemeen na die Viet Cong verwys as "die front" (Moet trận).  Die Viëtnamese media van vandag verwys meestal na die groep as die 'Liberation Army of South Vietnam' (Quân Giải phóng Miền Nam Việt Nam) . 
Volgens die bepalings van die Genève -ooreenkoms (1954), wat die Indochina -oorlog beëindig het, het Frankryk en die Viet Minh ingestem tot 'n wapenstilstand en 'n skeiding van magte. Die Viet Minh het sedert die Viëtnamese algemene verkiesing in 1946 die regering van die Demokratiese Republiek Viëtnam geword, en militêre magte van die kommuniste het daar hergroepeer. Militêre magte van die nie-kommuniste hergroepeer in Suid-Viëtnam, wat 'n aparte staat geword het. Verkiesings oor hereniging was geskeduleer vir Julie 1956. 'n Verdeelde Viëtnam het Vietnamese nasionaliste woedend gemaak, maar dit het die land minder bedreig vir China. Die Demokratiese Republiek van Viëtnam in die verlede en Viëtnam in die hede het die verdeling van Viëtnam in twee lande nie erken nie en nie. Die Chinese premier, Zhou Enlai, het met Frankryk onderhandel oor die voorwaardes van die skietstilstand en dit toe op die Viet Minh opgelê.
Ongeveer 90 000 Viet Minh is na die noorde ontruim terwyl 5 000 tot 10 000 kader in die Suide oorgebly het, die meeste van hulle met bevele om hulle weer te vestig op politieke aktiwiteite en agitasie.  Die Saigon-Cholon-vredeskomitee, die eerste Viet Cong-front, is in 1954 gestig om hierdie groep leiding te gee. Ander voorname wat die Viet Cong in die vyftigerjare gebruik het, het impliseer dat lede veg vir godsdienstige oorsake, byvoorbeeld "Uitvoerende Komitee van die Vaderlandfront", wat aandui dat hulle met die Hòa Hảo-sekte behoort, of "Boeddhistiese Vietnam-Kambodja Vereniging ".  Frontgroepe is in so 'n mate deur die Viëtkong bevoordeel dat sy werklike leierskap skaduagtig gebly het tot lank nadat die oorlog verby was, wat die uitdrukking "die gesiglose Viet Cong" tot gevolg gehad het. 
Onder leiding van Ngô Đình Diệm het Suid -Viëtnam geweier om die Genève -ooreenkoms te onderteken. Met die argument dat 'n vrye verkiesing onmoontlik was onder die omstandighede wat op kommunistiese gebied bestaan ​​het, het Diệm in Julie 1955 aangekondig dat die geskeduleerde verkiesing oor hereniging nie gehou sou word nie. Nadat hy die Bình Xuyên -georganiseerde misdaadbende in 1955 in die Slag om Saigon onderwerp het, en die Hòa Hảo en ander militante godsdienstige sektes vroeg in 1956, het Diệm sy aandag gevestig op die Viet Cong.  Binne 'n paar maande is die Viet Cong in afgeleë moerasse ingedryf.  Die sukses van hierdie veldtog het die Amerikaanse president Dwight Eisenhower geïnspireer om Diệm die "wonderman" te noem toe hy die VSA in Mei 1957 besoek het.  Frankryk het sy laaste soldate in April 1956 uit Vietnam teruggetrek. 
In Maart 1956 het die suidelike kommunistiese leier Lê Duẩn 'n plan voorgelê om die opstand met die titel "The Road to the South" aan die ander lede van die Politburo in Hanoi te herleef.  Hy het onwrikbaar aangevoer dat oorlog met die Verenigde State nodig is om eenwording te bewerkstellig.  Maar aangesien China en die Sowjette op hierdie tydstip beide konfrontasie gekant was, is die plan van Lê Duẩn verwerp en is kommuniste in die Suide beveel om hulself tot ekonomiese stryd te beperk.  Leierskap verdeel in 'n "Noord-eerste", of pro-Beijing, faksie onder leiding van Trường Chinh, en 'n "Suid-eerste" faksie onder leiding van Lê Duẩn.
Namate die Sino-Sowjet-skeuring in die daaropvolgende maande groter geword het, het Hanoi die twee kommunistiese reuse teen mekaar begin afspeel. Die Noord -Viëtnamese leierskap het voorlopige maatreëls goedgekeur om die suidelike opstand in Desember 1956 te laat herleef.  Lê Duẩn se bloudruk vir rewolusie in die Suide is in beginsel goedgekeur, maar die implementering was afhanklik van internasionale steun en die modernisering van die weermag, wat na verwagting neem minstens tot 1959.  President Hồ Chí Minh het beklemtoon dat geweld steeds 'n laaste uitweg is.  Nguyễn Hữu Xuyên kry militêre bevel in die suide,  in die plek van Lê Duẩn, wat as die waarnemende partybaas van Noord -Viëtnam aangestel is. Dit was 'n verlies aan mag vir Hồ, wat die meer gematigde Võ Nguyên Giáp, minister van verdediging, verkies het. 
'N Moordeveldtog, wat in kommunistiese literatuur' uitroeiing van verraaiers ' of' gewapende propaganda 'in kommunistiese literatuur genoem word, het in April 1957 begin. Verhale van opspraakwekkende moord en chaos het spoedig die opskrifte oorval.  Sewentien burgerlikes is in Julie deur 'n masjiengeweervuur ​​by 'n kroeg in Châu killedc dood en in September is 'n distrikshoof met sy hele gesin op 'n groot snelweg helder oordag dood.  In Oktober 1957 het 'n reeks bomme in Saigon ontplof en 13 Amerikaners gewond gelaat. 
In 'n toespraak wat op 2 September 1957 gehou is, het Hồ die 'noord -eerste' lyn van ekonomiese stryd herhaal.  Die bekendstelling van Spoetnik in Oktober het die Sowjet -vertroue versterk en gelei tot 'n herbeoordeling van die beleid rakende Indochina, wat lank as 'n Chinese invloedsfeer beskou is. In November het Hồ saam met Lê Duẩn na Moskou gereis en goedkeuring gekry vir 'n meer militante lyn.  Vroeg in 1958 ontmoet Lê Duẩn die leiers van "Inter-zone V" (Noord-Suid-Viëtnam) en beveel dat patrollies en veilige gebiede opgerig word om logistieke ondersteuning te bied vir aktiwiteite in die Mekong-delta en in stedelike gebiede.  In Junie 1958 het die Viet Cong 'n bevelstruktuur vir die oostelike Mekong -delta geskep.  Die Franse geleerde Bernard Fall het in Julie 1958 'n invloedryke artikel gepubliseer wat die patroon van stygende geweld ontleed en tot die gevolgtrekking gekom het dat 'n nuwe oorlog begin het. 
Begin 'gewapende stryd'
Die Vietnam Workers Party keur 'n 'volksoorlog' teen die Suide goed tydens 'n sitting in Januarie 1959 en hierdie besluit is in Maart deur die Politburo bevestig.  In Mei 1959 is Groep 559 gestig om die Ho Chi Minh-roete in stand te hou en op te gradeer, op hierdie tydstip 'n bergreis van ses maande deur Laos. Ongeveer 500 van die "hergroepe" van 1954 is gedurende die eerste bedryfsjaar suidwaarts op die roete gestuur.  Die eerste wapenaflewering via die roete, 'n paar dosyn gewere, is in Augustus 1959 voltooi. 
Twee streeksbevelsentrums is saamgevoeg om die sentrale kantoor vir Suid -Viëtnam te skep (Trung ương Cục miền Nam), 'n verenigde kommunistiese partyhoofkwartier vir die Suide.  COSVN was aanvanklik in die Tây Ninh -provinsie naby die Kambodjaanse grens geleë. Op 8 Julie vermoor die Viet Cong twee Amerikaanse militêre adviseurs in Biên Hòa, die eerste Amerikaanse dood van die Viëtnam -oorlog. [nb 4] Die "2d Liberation Battalion" het twee kompagnies van Suid -Viëtnamese soldate in 'n hinderlaag gelê in September 1959, die eerste groot eenheid militêre optrede van die oorlog.  Dit word beskou as die begin van die 'gewapende stryd' in kommunistiese verslae.  'n Reeks opstande wat in die Mekong-delta-provinsie Bến Tre in Januarie 1960 begin het, het 'bevryde gebiede' geskep, modelle van die regering in die styl van Viët-Cong. Propagandiste vier hul skepping van bataljons van 'langhaar-troepe' (vroue).  Die vurige verklarings van 1959 is gevolg deur 'n stilte terwyl Hanoi hom toespits op gebeure in Laos (1960–61).  Moskou was bevoorreg om die internasionale spanning in 1960 te verminder, aangesien dit verkiesingsjaar was vir die Amerikaanse presidentskap. [nb 5] Ten spyte hiervan was 1960 'n jaar van onrus in Suid-Viëtnam, met demonstrasies pro-demokraties geïnspireer deur die Suid-Koreaanse studente-opstand daardie jaar en 'n mislukte militêre staatsgreep in November. 
Om die beskuldiging dat Noord -Viëtnam die Genève -ooreenkoms skend, teë te werk, is die onafhanklikheid van die Viëtkong beklemtoon in kommunistiese propaganda. Die Viet Cong het die nasionale bevrydingsfront van Suid-Viëtnam in Desember 1960 in die dorp Tân Lập in Tây Ninh gestig as 'n 'verenigde front', of 'n politieke tak wat bedoel was om die deelname van nie-kommuniste aan te moedig.  Die stigting van die groep is aangekondig deur Radio Hanoi en sy tienpunt-manifes het 'n omverwerping van die vermomde koloniale bewind van die imperialiste en die diktatoriale administrasie vereis en 'n nasionale en demokratiese koalisie-administrasie gevorm. '  Thọ, 'n prokureur en die Viet Cong se "neutralistiese" voorsitter, was 'n geïsoleerde figuur onder kaders en soldate. Die Suid -Viëtnamse wet 10/59, wat in Mei 1959 goedgekeur is, het die doodstraf vir misdade "teen die veiligheid van die staat" goedgekeur en was prominent in Viet Cong -propaganda.  Geweld tussen die Viëtkong en regeringsmagte het spoedig drasties toegeneem van 180 botsings in Januarie 1960 tot 545 botsings in September.  
Teen 1960 was die Sino-Sowjet-skeuring 'n openbare wedywering, wat China meer ondersteun het by die oorlogspoging van Hanoi.  Vir die Chinese leier Mao Zedong was hulp aan Noord-Viëtnam 'n manier om sy 'anti-imperialistiese' geloofsbriewe vir sowel die binnelandse as die internasionale publiek te verbeter.  Ongeveer 40 000 kommunistiese soldate infiltreer die Suide in 1961–63.  Die Viet Cong het vinnig gegroei, na raming was 300 000 lede vroeg in 1962 by 'bevrydingsverenigings' (aangeslote groepe) ingeskryf.  Die verhouding tussen Viët Cong en regeringsoldate het van 1:10 in 1961 tot 1: 5 a gestyg jaar later. 
Die vlak van geweld in die Suide het in die herfs van 1961 dramaties gestyg, van 50 guerrilla -aanvalle in September tot 150 in Oktober.  Die Amerikaanse president John F. Kennedy het in November 1961 besluit om die Amerikaanse militêre hulp aan Suid -Viëtnam aansienlik te verhoog.  Die USS Kern het in Desig 1961 met 35 helikopters in Saigon aangekom. Teen middel-1962 was daar 12 000 Amerikaanse militêre adviseurs in Viëtnam.  Die beleid oor 'spesiale oorlog' en 'strategiese gehuggies' het Saigon in 1962 in staat gestel om terug te keer, maar in 1963 herwin die Viet Cong die militêre inisiatief.  Die Viet Cong behaal sy eerste militêre oorwinning teen Suid -Viëtnamese magte by Ấp Bắc in Januarie 1963.
'N Belangrike partyvergadering is gehou in Desember 1963, kort na 'n militêre staatsgreep in Saigon waarin Diệm vermoor is. Noord -Viëtnamese leiers het die kwessie van 'vinnige oorwinning' vs 'uitgerekte oorlog' (guerrilla -oorlogvoering) bespreek.  Na hierdie vergadering het die kommunistiese kant gereed gemaak vir 'n maksimum militêre inspanning en die troepesterkte van die People's Army of Vietnam (PAVN) het toegeneem van 174,000 aan die einde van 1963 tot 300,000 in 1964.  Die Sowjets het hulp verlaag in 1964 as 'n blyk van ergernis oor Hanoi se bande met China.  [nb 6] Selfs toe Hanoi die internasionale lyn van China omhels het, het hy steeds die Sowjet -model gevolg van afhanklikheid van tegniese spesialiste en burokratiese bestuur, in teenstelling met massamobilisering.  Die winter van 1964–1965 was 'n hoogwatermerk vir die Viet Cong, met die Saigon-regering op die rand van ineenstorting.  Sowjet-hulp het die hoogte ingeskiet na 'n besoek aan Hanoi deur die Sowjet-premier Alexei Kosygin in Februarie 1965.  Hanoi het spoedig opgedateerde oppervlak-tot-lug-missiele ontvang.  Die VSA sou teen die einde van die jaar 200 000 soldate in Suid -Viëtnam hê. 
In Januarie 1966 ontdek Australiese troepe 'n tonnelkompleks wat deur COSVN gebruik is.  Sesduisend dokumente is vasgelê wat die innerlike werking van die Viet Cong onthul het. COSVN het teruggetrek na Mimot in Kambodja. As gevolg van 'n ooreenkoms met die Kambodjaanse regering wat in 1966 aangegaan is, is wapens vir die Viëtkong na die Kambodjaanse hawe Sihanoukville gestuur en dan na Viet Cong -basisse naby die grens langs die "Sihanouk -roete" vervoer, wat die Ho Chi Minh vervang het Roete.
Baie eenhede van die bevrydingsleër van Suid -Viëtnam het snags gewerk  en het terreur as 'n standaard taktiek gebruik.  Rys wat met vuurwapen verkry is, het die Viet Cong onderhou.  Die groepe het maandelikse moordkwotas toegeken.  ​​Regeringswerknemers, veral dorps- en distrikshoofde, was die algemeenste doelwitte. Maar daar was 'n wye verskeidenheid teikens, insluitend klinieke en mediese personeel.  Opmerklike gruweldade in Viet Cong sluit in die slagting van meer as 3000 ongewapende burgerlikes in Huế, 48 dood in die bombardement van My Canh -drywende restaurant in Saigon in Junie 1965  en 'n slagting van 252 Montagnards in die dorp Đắk Sơn in Desember 1967 met behulp van vlamwerpers.  Die doodsgroepe van Viët Cong vermoor ten minste 37 000 burgerlikes in Suid -Viëtnam, die werklike syfer was baie hoër, aangesien die gegewens meestal van 1967 tot 1972 betrekking het. Hulle het ook 'n massamoordveldtog gevoer teen burgerlike gehuggies en vlugtelingkampe in die hoogste oorlogsjare, byna 'n derde van alle burgerlike sterftes was die gevolg van gruweldade in Viët Cong.  Ami Pedahzur het geskryf dat "die algehele omvang en dodelikheid van terrorisme in Vietcong teenstrydig is of meer is as 'n handjievol terroriste -veldtogte wat gedurende die laaste derde van die twintigste eeu gevoer is". 
Logistiek en toerusting
Groot omkerings in 1966 en 1967, sowel as die groeiende Amerikaanse teenwoordigheid in Viëtnam, het Hanoi geïnspireer om sy bondgenote te raadpleeg en die strategie in April 1967 te heroorweeg.  Generaal Nguyễn Chí Thanh, wat oortuig was dat 1968 die laaste kans op 'n beslissende oorwinning kan wees, het 'n algehele offensief teen stedelike sentra voorgestel.  [nb 7] Hy het in Mei 1967 'n plan aan Hanoi voorgelê.  Na Thanh se dood in Julie, is Giáp aangestel om hierdie plan, nou bekend as die Tet -offensief, te implementeer. Die Parrot's Beak, 'n gebied in Kambodja, net 30 km van Saigon af, is voorberei as 'n basis van bedrywighede.  Begrafnisstoetse is gebruik om wapens in Saigon in te smokkel.  Viet Cong het die stede binnegekom wat verborge was onder burgerlikes wat na Tết teruggekeer het.  Die VSA en Suid-Viëtnamese het verwag dat 'n aangekondigde sewe dae lange wapenstilstand gedurende die hoofvakansie van Viëtnam waargeneem sou word.
Op hierdie stadium was daar ongeveer 500 000 Amerikaanse troepe in Viëtnam,  sowel as 900 000 geallieerde magte.  Generaal William Westmoreland, die Amerikaanse bevelvoerder, het berigte ontvang van swaar troepebewegings en het besef dat 'n offensief beplan word, maar sy aandag is gevestig op Khe Sanh, 'n afgeleë Amerikaanse basis naby die DMZ.  In Januarie en Februarie 1968 het ongeveer 80 000 Viet Cong meer as 100 dorpe getref met opdragte om 'die hemel te kraak' en 'die aarde te skud'.  Die offensief het 'n kommando -aanval op die Amerikaanse ambassade in Saigon en 'n bloedbad by Huế van ongeveer 3 500 inwoners ingesluit.  Huis-tot-huis-gevegte tussen Viet Cong en Suid-Viëtnamese Rangers het 'n groot deel van Cholon, 'n gedeelte van Saigon, in puin gelê. Die Viet Cong het enige beskikbare taktiek gebruik om die bevolking te demoraliseer en te intimideer, insluitend die sluipmoord op Suid -Viëtnamese bevelvoerders.  'n Foto deur Eddie Adams wat die summiere teregstelling van 'n Viet Cong in Saigon op 1 Februarie toon, het 'n simbool geword van die brutaliteit van die oorlog.  In 'n invloedryke uitsending op 27 Februarie het die nuusman Walter Cronkite gesê dat die oorlog 'n 'dooiepunt' is en slegs deur onderhandeling beëindig kan word. 
Die offensief is uitgevoer in die hoop om 'n algemene opstand te veroorsaak, maar stedelike Viëtnamese reageer nie soos die Viet Cong verwag het nie. Ongeveer 75 000 kommunistiese soldate is dood of gewond, volgens Trần Văn Trà, bevelvoerder van die "B-2" distrik, wat uit die suide van Suid-Viëtnam bestaan ​​het.  "Ons het ons nie gebaseer op wetenskaplike berekeninge of 'n noukeurige afweging van alle faktore nie, maar op 'n illusie gebaseer op ons subjektiewe begeertes", het Trà afgesluit.  Earle G. Wheeler, voorsitter van die gesamentlike stafhoofde, beraam dat Tet tot 40 000 kommunistiese dooies gelei het  (vergeleke met ongeveer 10 600 Amerikaanse en Suid -Viëtnamese dood). "Dit is 'n groot ironie van die Viëtnam -oorlog dat ons propaganda hierdie debakel in 'n skitterende oorwinning omskep het. Die waarheid was dat Tet ons die helfte van ons magte gekos het. Ons verliese was so groot dat ons dit nie met nuwe rekrute kon vervang nie", het hy gesê. PRG, minister van justisie, Trương Như Tảng.  Tet het 'n diepgaande sielkundige impak gehad omdat stede in Suid -Viëtnam ook tydens die oorlog veilige gebiede was.  Amerikaanse president Lyndon Johnson en Westmoreland het aangevoer dat paniekerige nuusdekking die publiek die onregverdige persepsie gee dat Amerika verslaan is. 
Afgesien van sommige distrikte in die Mekong -delta, kon die Viet Cong nie 'n bestuursapparaat in Suid -Viëtnam bou na aanleiding van Tet nie, volgens 'n beoordeling van vasgelegde dokumente deur die Amerikaanse CIA.  Die verbrokkeling van groter Viet Cong -eenhede het die doeltreffendheid van die CIA se Phoenix -program (1967–72) verhoog, wat individuele leiers geteiken het, sowel as die Chiêu Hồi -program, wat afwykings aangemoedig het. Teen die einde van 1969 was daar min kommunistiese gebied, of 'bevryde gebiede', in Suid-Viëtnam, volgens die amptelike kommunistiese militêre geskiedenis.  Daar was geen oorwegend suidelike eenhede oor nie en 70 persent van die kommunistiese troepe in die Suide was noordelikes. 
Die Viet Cong het in 1968 'n stedelike front geskep, genaamd die Alliansie van nasionale, demokratiese en vredemagte.  Die manifes van die groep vra vir 'n onafhanklike, nie-belynde Suid-Viëtnam en verklaar dat 'nasionale hereniging nie oornag bewerkstellig kan word nie'.  In Junie 1969 het die alliansie met die Viet Cong saamgesmelt om 'n 'Voorlopige Revolusionêre Regering' (PRG) te vorm.
Die Tet -offensief het die Amerikaanse openbare ontevredenheid met deelname aan die Viëtnam -oorlog vergroot en daartoe gelei dat die VSA geleidelik gevegsmagte terugtrek en die verantwoordelikheid na die Suid -Viëtnamese verskuif, 'n proses genaamd Vietnamisering. Gedruk in Kambodja, kon die Viet Cong nie meer Suid -Viëtnamese rekrute trek nie.  In Mei 1968 het Trường Chinh 'uitgerekte oorlog' aangespoor in 'n toespraak wat prominent in die amptelike media gepubliseer is, sodat die lotgevalle van sy 'Noord -eerste' breuk op die oomblik herleef het.  COSVN verwerp hierdie siening as "ontbrekende resolusie en absolute vasberadenheid."  Die Sowjet-inval in Tsjeggo-Slowakye in Augustus 1968 het gelei tot intense Sino-Sowjet-spanning en tot die onttrekking van Chinese magte uit Noord-Viëtnam. Vanaf Februarie 1970 het Lê Duẩn se prominensie in die amptelike media toegeneem, wat daarop dui dat hy weer die voorste leier was en die oorhand gekry het in sy jarelange wedywering met Trường Chinh.  Na die omverwerping van prins Sihanouk in Maart 1970, het die Viet Cong 'n vyandige Kambodjaanse regering in die gesig gestaar wat 'n Amerikaanse offensief teen sy basisse in April goedgekeur het. Die vang van die Plain of Jars en ander gebiede in Laos, asook vyf provinsies in die noordooste van Kambodja, kon die Noord -Viëtnamese egter weer die Ho Chi Minh -roete oopmaak.  Hoewel 1970 vir die Viet Cong 'n baie beter jaar was as 1969, , sou dit nooit weer meer as 'n byvoegsel tot die PAVN wees nie. Die Paasoffensief van 1972 was 'n direkte Noord -Viëtnamese aanval oor die DMZ tussen Noord en Suid.  Ten spyte van die Vredesooreenkomste van Parys, wat in Januarie 1973 deur alle partye onderteken is, het gevegte voortgegaan. In Maart is Trà vir 'n reeks vergaderings na Hanoi teruggeroep om 'n plan vir 'n enorme offensief teen Saigon uit te haal. 
In reaksie op die anti-oorlogsbeweging, het die Amerikaanse kongres die Case-Church-wysiging aangeneem om verdere Amerikaanse militêre ingryping in Viëtnam in Junie 1973 te verbied en hulp aan Suid-Viëtnam in Augustus 1974 te verminder.  Met die Amerikaanse bombardement geëindig het kommunistiese logistieke voorbereidings kan versnel word. 'N Oliepypleiding is van Noord -Viëtnam na die hoofkwartier van Viet Cong in Lộc Ninh, ongeveer 75 kilometer noordwes van Saigon, gebou. (COSVN is na die Paasoffensief terug na Suid -Viëtnam verskuif.) Die Ho Chi Minh -roete, begin as 'n reeks verraderlike bergpaadjies aan die begin van die oorlog, is gedurende die oorlog opgegradeer, eers in 'n padnetwerk wat met vragmotors bestuur kan word in die droë seisoen, en laastens, op verharde paaie wat alle weersomstandighede bied, wat die hele jaar deur gebruik kan word, selfs gedurende die moesson.  Tussen die begin van 1974 en April 1975, met uitstekende paaie en geen vrees vir lugverbod nie, het die kommuniste byna 365 000 ton oorlogsmaterieel aan slagvelde gelewer, 2,6 keer die totaal vir die vorige 13 jaar. 
Die sukses van die offensief in die droë seisoen 1973–1974 het Hanoi oortuig om sy rooster te versnel. Toe daar in Januarie 1975 geen Amerikaanse reaksie was op 'n suksesvolle kommunistiese aanval op Phước Bình nie, het die Suid -Viëtnamese moreel in duie gestort. Die volgende groot geveg, in Buôn Ma Thuột in Maart, was 'n kommunistiese uitstappie. Na die val van Saigon op 30 April 1975, verhuis die PRG na regeringskantore daar.By die oorwinningsparade het Tạng opgemerk dat die eenhede wat voorheen deur suidelike mense gedomineer is, ontbreek, wat vroeër deur noordelinge vervang is.  Die burokrasie van die Republiek Vietnam is ontwortel en gesag oor die Suide is aan die PAVN toegeken. Mense wat beskou word as besmet deur assosiasie met die voormalige Suid-Viëtnamese regering, is na heropvoedingskampe gestuur, ondanks die protes van die nie-kommunistiese PRG-lede, waaronder Tạng.  Sonder om die PRG te raadpleeg, besluit Noord -Viëtnamese leiers om die PRG vinnig op te los tydens 'n partytjievergadering in Augustus 1975.  Noord en Suid is in Julie 1976 saamgevoeg as die Sosialistiese Republiek Viëtnam en die PRG is ontbind. Die Viet Cong is op 4 Februarie 1977 saamgesmelt met die Viëtnamese vaderlandse front. 
Aktiviste wat die Amerikaanse betrokkenheid in Viëtnam teenstaan, het gesê dat die Viet Cong 'n nasionalistiese opstand inheems in die suide was.  Hulle beweer dat die Viëtkong bestaan ​​uit verskeie partye - die People's Revolutionary Party, die Demokratiese Party en die Radikale Sosialistiese Party  - en dat die voorsitter van Vietnam, Nguyễn Hữu Thọ, nie 'n kommunis was nie. 
Anti-kommuniste het teengestaan ​​dat die Viet Cong bloot 'n front vir Hanoi was.  Hulle het gesê dat sommige verklarings wat deur kommunistiese leiers in die 1980's en 1990's uitgereik is, daarop dui dat die suidelike kommunistiese magte deur Hanoi beïnvloed is.  Volgens die memoires van Trần Văn Trà, die topbevelvoerder van die Viet Cong en minister van verdediging van die PRG, volg hy bevele van die "Militêre Kommissie van die Party -sentrale komitee" in Hanoi, wat op sy beurt besluite van die Politburo uitgevoer het. [nb 8] Trà was self adjunk -stafhoof van die PAVN voordat hy na die Suide gestuur is.  Die amptelike Viëtnamese geskiedenis van die oorlog lui dat "The Liberation Army of South Vietnam [Viet Cong] is a part of the People's Army of Vietnam". 
As deel van die Tet -offensief val Viet Cong -soldate die Amerikaanse ambassade in Saigon aan. 'N Selfmoordspan van 19 mans het die Amerikaanse ambassade in beslag geneem en dit ses uur lank aangehou totdat 'n aanvalsmag van Amerikaanse valskermsoldate per helikopter op die dak van die gebou geland en hulle gery het.
Die offensief is op 30 Januarie begin toe kommunistiese magte Saigon, Hue, vyf van ses outonome stede, 36 van 44 provinsiale hoofstede en 64 van 245 distrikshoofstede aangeval het. Die tydsberekening en omvang van die aanvalle het die Suid -Viëtnamese en Amerikaanse magte onkant betrap, maar uiteindelik het die Geallieerde magte die gety omgedraai. Militêr was die Tet -offensief 'n ramp vir die kommuniste. Einde Maart 1968 het hulle nie een van hul doelwitte bereik nie, 32 000 soldate verloor en 5 800 gevange geneem. Amerikaanse troepe het 3 895 dooie Suid-Viëtnamese verliese gely, 4 954 nie-Amerikaanse bondgenote het 214 verloor. Meer as 14 300 Suid-Viëtnamese burgers is dood.
Alhoewel die offensief 'n verpletterende militêre nederlaag vir die Viet Cong en die Noord -Viëtnamese was, was die vroeë beriggewing van 'n verpletterende kommunistiese oorwinning in die media grootliks onkorrigeer, en dit het tot 'n groot sielkundige oorwinning vir die kommuniste gelei.
Die groot Amerikaanse slagoffers wat tydens die offensief gely is, tesame met die ontnugtering oor die vroeëre te optimistiese berigte oor vordering in die oorlog, versnel die toenemende ontnugtering met president Johnson se oorlogsvoering. Johnson, gefrustreerd oor sy onvermoë om 'n oplossing in Viëtnam te bereik, kondig op 31 Maart 1968 aan dat hy nie die benoeming van sy party vir herverkiesing sal aanvaar of aanvaar nie.
Op 'n dag soos vandag. 1862: Die eerste dag van die Seven Days -veldtog begin met gevegte in Oak Grove, Virginia.
1864: Pennsylvania -troepe begin 'n tonnel grawe na die rebelle in Petersburg, Virginia, om 'n gat in die Konfederale lyne te blaas en die dooiepunt te breek.
1876: Indiane onder leiding van Sitting Bull en Crazy Horse verslaan kolonel George Custer en 'n groot deel van sy 7de Kavalerie tydens die Slag van die Klein Groot Horing.
1920: Die Grieke neem 8 000 Turkse gevangenes in Smyrna.
1941: Finland verklaar oorlog aan die Sowjetunie.
1942: Na sy aankoms in Londen neem generaal -majoor Dwight D. Eisenhower die bevel oor Amerikaanse magte in Europa.
1948: Die Sowjetunie verskerp sy blokkade van Berlyn deur rivierbakke op te vang wat op pad is na die stad.
1950: Die Noord-Koreaanse Peoples Army (NKPA) het die 38ste parallel om 0500 uur met 60,000 troepe oorgesteek om 'n algehele offensief op die Republiek van Korea te begin. Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, in die afwesigheid van die Sowjetunie, het 'n resolusie aangeneem waarin gevra word dat Noord -Koreaanse magte na die parallel teruggetrek word.
1969: Die Amerikaanse vloot stuur 64 rivierpatrolliegeweerbote ter waarde van $ 18,2 miljoen oor aan die Suid -Viëtnamese vloot in wat beskryf word as die grootste enkele oordrag van militêre toerusting in die oorlog tot dusver.
841: Charles the Bald en Louis the German verslaan Lothar by Fontenay.
Die aanval wat die wêreld geskud het
In sy gloriedae was dit een van die mees prominente restaurante in Saigon en 'n gewilde trekpleister vir besoekers van regoor die wêreld wat in 1965 na Suid -Viëtnam gestroom het. My Canh was miskien langs die rivier voor die deur van Tu Do Street se vermaaklikheidsgebied geleë. Die naam van die swaai restaurant is minder bekend vir sy kos as vir sy atmosfeer en beteken ''n pragtige uitsig' '. En so, op 'n aangename aand in Junie, het 'n internasionale skare op die Saigonrivier vergader vir 'n Vrydag saam met vriende, familie en medesoldate. Miskien is daar selfs 'n CIA -ontmoeting. Daardie rustige omgewing aan die rivier sou binnekort die toneel wees van die opspraakwekkendste terreurvoorval van die Viëtnam -oorlog.
Viet Cong-terrorisme was teen daardie tyd goed gevestig in Suid-Viëtnam. Veral op die platteland was die geweld besig om die hoofstad in te trek namate die Amerikaanse teenwoordigheid toeneem. Op die vorige Oukersaand het die VC die Brink Hotel (dikwels na verwys as die Brinks) gebombardeer, 'n woning vir Amerikaanse militêre offisiere. Hulle het die Amerikaanse ambassade op 30 Maart en die Saigon -lugterminaal getref net nege dae voordat hulle die My Canh getref het. Die restaurant is deur stadskommando's, sopers genoem, ingesluit, waaronder Huynh Phi Long van die 67ste kommando -eenheid van Saigon, wie se verhaal in 2010 in People's Army, 'n koerant wat deur die Viëtnamese ministerie van verdediging gepubliseer is, vertel is. In die dae voor die aanval het Long - ongeveer 60 jaar oud ten tyde van die onderhoud - volgens die skrywer van die artikel - "die terrein en die vyand se bewegingsgewoontes, sy drinkgewoontes en sy playboy -gewoontes deeglik bestudeer."
Sekuriteit rondom die My Canh was buitengewoon op 25 Junie 1965. Volgens die uiteensetting van 2010 het drie gewapende polisiemanne wag gehou by die gangplank wat diners van die oewer na die eetkamer op die dek oorgesteek het. Ander uniforme en kledingoffisiere het vanuit 'n oop gebied oorkant die gepantserde voertuie gekyk en gevegsoldate was naby kruisings beman, en vlootvaartuie patrolleer die rivier. Long is bygestaan ​​in sy plot deur Le Van Ray, nog 'n lid van die 67ste kommando -eenheid.
Die twee VC -sappers het die restaurant genader op fietse, een is gemotoriseer. Volgens die verhaal van die People's Army het Long die botoon gevoer en 'n tydbom gedra. Ray, wat voorgee dat hy 'n koerantverkoper is, het 'n myn vervoer. Die twee mans weef deur die verkeer, gaan selfs deur 'n kontrolepunt en gebruik 'n skare Vietnamees as dekking. Toe die paar die My Canh nader, loop verskeie smouse voor die restaurant, waar daar 'n sigaretstok naby die ingang was.
Long het sy fietsbom geparkeer, wat binne 'n paar minute sou ontplof, sodat die ontploffing oor twee derdes van die teiken granaat sou spuit. Toe haal hy geld uit om sigarette te koop en stap 'n entjie na 'n wegkommotorfiets wat 'n ander samesweerder vir hom gelos het. Intussen het Ray sy myn van die Claymore-tipe opgestel, wat ook sy ontploffing oor 'n presiese gebied sou spuit, en by Long op die motorfiets aangesluit om te vertrek. Hulle het ongeveer 55 meter gegaan toe die eerste ontploffing waai. Metaal skerwe het die romp van My Canh gepeper en deur die eetkamer geskeur, kom kliënte paniekerig en hardloop na die gang, desperaat om te ontsnap.
Toe die motorfiets se motorfiets die Nguyen Hue -verkeersirkel bereik, het die polisie die twee mans voorgekeer, maar hulle kon voortgaan nadat hulle ID's opgelewer het. Op daardie oomblik het die tweede myn ontplof en deur die vlees en been van vlugtende kliënte geskeur, die meeste van hulle burgerlikes: smouse aan die oewer, moeders en kinders. "Vyand [Suid -Viëtnamese] sirenes weerklink hard en die strate verander in 'n chaos," volgens die People's Army -artikel. 'Slegs die twee kommando's was gevul met 'n gevoel van ongelooflike vreugde.' Minute na die tweelingontploffings het die Amerikaanse ambassadeur op die toneel aangekom. 'Die ambassadeur skud sy kop hopeloos en klim ongelukkig terug in sy motor, en dit lyk asof hy nie kan glo wat pas gebeur het nie,' berig die artikel.
Kelners help 'n man wat beseer is nadat twee kommandante in die Viëtkong in Junie 1965 bomme by 'n drywende restaurant langs die Saigonrivier afgeskiet het. (AP Photos)
Die gruwelike misdaad sou 'n voorbeeld wees van 'n aanval met 'n maksimum impak. Dit het plaasgevind op 'n nuwerwetse plek tydens die beste tyd: Vrydagaand net na 8, 'n internasionale bymekaarkomplek en slegs 'n paar blokke van buitelandse nuusburo's - 'n waarborg vir uitgebreide mediadekking.
'N Gesamentlike berig van Associated Press en United Press International op die voorblad van 'n Amerikaanse koerant berig:' Die restaurant was 'n ruïne, albei dek 'n rokende, smeulende massa gebreekte skanse en stukkende tafels. 'N Amerikaanse vrou, vermink in haar geskeurde klere, reageer swak op mond-tot-mond-resussitasie wat deur 'n Amerikaanse militêre polisieman toegedien is. 'N Viëtnamese man het die lyk van 'n jong kind na fotograwe gewaai. Hy het kranksinnig gelyk van hartseer.
'Die gebroke paadjie wat na die restaurant lei, was vol lyke. Amerikaanse medici jaag van liggaam tot liggaam en skree: 'Is hy 'n Amerikaner? Is hy? Soek die Amerikaners, vind die Amerikaners. 'Sommige van die gewondes wat langs die sypaadjies gestapel is, sterf terwyl hulle wag. Dertig minute na die ontploffing het baie steeds om hulp gesmeek. "
Die onvergeetlike bloedbad verskyn 50 jaar later as intense terugflitse, selfs vir gegrilde oorlogsverslaggewers. 'Die straat was vol sandale waaruit mense opgeraak het, of uitgewaai het', onthou Joe Galloway, wat berig het oor die oorlog vir UPI en mede-outeur was van We Were Soldiers Once ... en Young. 'Een lewendige herinnering is die bokant van 'n Viëtnamese vrou se kop wat op die wit tafeldoek lê ... met lang, vloeiende, swart hare wat langs die kant afloop. Ek het nooit weer daar geëet nie. "
'N Viëtnamese geskrewe geskiedenis van sappermagte noem die aanval' die dood van 51 CIA-intelligensiebeamptes en gewonding van baie ander personeel '. Westerse berigte stel die dodetal tot 48. Die gesamentlike Amerikaanse kantoor vir openbare sake tel 123 totale ongevalle, meestal Viëtnamese. Dit het 12 Amerikaners onder die dooies gelys. Die vermiste en beseerdes is bygevoeg, en daar was minstens 28 Amerikaanse slagoffers. Volgens koerantberigte het die Amerikaanse sterftes burgerlike lugmag -werknemers ingesluit wat beskadigde vliegtuie herstel het, militêre adviseurs uit die veld en drie soldate verbonde aan die Phu Lam Seinbataljon. Daar was ook Franse, Duitse, Switserse en Filippynse dooies. Die skokgolwe weerklink wêreldwyd.
Wat bewerings van 51 sterftes deur die CIA betref, 'kan u dit nie net op sigwaarde neem nie', sê die historiese historikus van die Viëtnam -oorlog, Erik Villard. 'Sommige van die mense was moontlik informante, ander was eintlik nie op die CIA -betaalstaat nie, of die VC het vermoed dat dit so is, so dit is nie asof u 51 James Bonds het nie. Desondanks beweer die People's Army-profiel op Long dat die My Canh-eienaar, geïdentifiseer as Phu Lam, ''n betroubare intelligensie-lakei van die CIA was ... Ongeag die bewese verband, kan 'n mens aanvaar dat personeel van die CIA die My Canh besoek, wat net 'n entjie se stap van die Amerikaanse ambassade af was.
Miskien was 'n groter rede vir die bomaanval eenvoudig terugbetaling. Die People's Army -artikel oor bomwerper Long noem die My Canh -aanval "'n daad van wraak vir die dood van kameraad Tran Van Dang, 'n kommando -vegter wat pas deur die VSA en die marionette op Ben Thanh Market op 20 Junie 1965 tereggestel is. " Die 25-jarige terroris is geblinddoek, vasgemaak aan 'n pos en in die openbaar doodgemaak deur 'n Suid-Viëtnamese vuurpeloton in die middel van Saigon omdat hy probeer het om 'n Amerikaanse billet te bombardeer.
Die bombardement van die restaurant was nie die enigste vergelding nie. Radio Hanoi kondig die teregstelling aan van weermagpersoneel. Harold Bennett, 'n krygsgevangene, op 25 Junie en stel voor dat ander Amerikaners dieselfde lot kan trotseer: 'Die straf dien om die Amerikaanse aanvallers en hul trawante te waarsku ... dat die moordenaars hul bloedskuld moet betaal. Die misdade van die bloeddorstige duiwels is ondraaglik. " Alhoewel baie Viet Cong reeds deur die Saigon -regering tereggestel is, was Bennett die eerste Amerikaanse krygsgevangene wat tydens die oorlog doodgemaak is. Hy het as adviseur by Suid -Viëtnamese Rangers gedien en is op 29 Desember 1964 in Binh Gia gevange geneem toe die eenheid oorval is.
Binne ure na die My Canh -bloedbad, die Noord -Viëtnamese en Amerikaanse regerings was besig om taai herhalings en propaganda uit te ruil. Radio Hanoi en Viet Cong radio beweer albei dat honderde Amerikaanse aggressors dood of gewond is, dat die restaurant ernstig beskadig is en dat 'n nabygeleë Amerikaanse oorlogskip opgeblaas het. Die volgende dag het die Joint Office of Public Affairs Office probeer om die rekord reg te stel in 'n pamflet van 16 bladsye. Ambassadeur Maxwell Taylor het gesê: 'Dit was beslis die daad van desperate mans wat begin besef het dat hulle nie kan wen nie. Gisteraand se verontwaardiging, soos die moedswillige moord op 'n Amerikaanse gevangene, kan ons net versterk in ons vasberadenheid. "
Omstanders jaag na mense wat deur die bomontploffings getref is. (AP -foto's)
Die ambassade het gesê dat die meeste slagoffers Viëtnamese was, dat daar geen skade aan die skepe in die hawe gekom het nie en dat die restaurant gering was: "Die bomme is ontwerp om mense dood te maak." Die My Canh het binne vyf dae weer oopgemaak.
In 'n kabel van die Amerikaanse sending in Saigon het die ambassadeur sy vermoedens uiteengesit: 'Viet Cong -teregstelling van sers. Bennett, nou gevolg deur My Canh Restaurant se gruweldade, bring die afpersingspotensiaal wat VC en Hanoi besit in skerp fokus in die getal Amerikaanse gyselaars in hul hande en die nut van hierdie afpersing om 'n versterkte terreurveldtog te ondersteun.
Taylor, 'n afgetrede vierster-generaal en voorsitter van die gesamentlike stafhoofde van Oktober 1962 tot Julie 1964, dring aan op 'n onmiddellike bomaanval in die Hanoi-Haiphong-gebied, vergesel van groot pamflette en 'n sterk druk van Voice of America en ander media om VC -propaganda teen te werk. Hy het ook 'n presidensiële verklaring aanbeveel waarin die Amerikaanse reaksie aangekondig word om aan te toon dat die Verenigde State "nie 'n blatante skending van alle standaarde van menslikheid en internasionale gedrag sal aandring nie".
Taylor se advies is deur die minister van buitelandse sake, Dean Rusk, en die minister van verdediging, Robert McNamara, van die hand gewys. Die adviseur van die nasionale veiligheid, McGeorge Bundy, het die antwoord op sy plaas in Texas aan die president gestuur: "Rusk, McNamara en ek stem nie saam met hierdie aanbeveling nie." Hulle wou 'Hanoi aanspreeklik hou', maar het 'n meer ingehoue ​​antwoord gegee.
Die Noord -Viëtnamese het voortgegaan om propaganda uit die My Canh -bombardement te haal, insluitend hierdie klassieke uitsending van Radio Hanoi: 'U is nou ver van Fort Riley af, en daar is geen Jersey -koffie in die stad in Washingtonstraat waar u langs die toonbank kan sit en eet nie hamburgers en koffie te drink sonder om bang te wees dat 'n bom kan afgaan, net soos in die restaurant in Saigon 'n paar weke terug. U kan hier vermoor word. Gaan uit terwyl jy nog lewe en voordat dit te laat is. "
Aan die Amerikaanse kant van die propaganda -oorlog bevat die pamflet wat deur Amerikaanse amptenare vir openbare sake uitgereik is, 'n agtergrond oor die Viëtnamese ongevalle wat geïllustreer is met afskuwelike foto's. Die voorblad toon 'n Amerikaner wat die bloedige liggaam van 'n jong seun vashou, sigbaar geskok. Een van die fotoopskrifte lui: "Van die 123 mense wat dood en beseer is, was 89 Viëtnamese - fietsryers en regeringsamptenare, suikerrietverkopers en sakemanne, jong vroueklerke en 'n gewilde sanger, en natuurlik baie kinders." Taylor word by pasiënte besoek in 'n hospitaal waar 'n onderhoud met oorlewendes gevoer is. 'N 13-jarige seuntjie wat grondboontjies verkoop het, het herstel van 'n operasie om granaat van sy rug en been te verwyder. Vir Thi My, die ma van die Saigon -sanger Phuong Thao, wat omgekom het, word op die foto huilend voorgestel. Sy het gesê dat haar dogter destyds nie opgetree het nie: 'Sy eet saam met 'n paar van haar vriende daar. Hulle was net daar vir 'n goeie tyd. "
'N Viëtnamese man wat 'n deurslaggewende diens aan Westerse nuusagentskappe gelewer het, het skaars oorleef en is na die Amerikaanse vloothospitaal geneem. "Mnr. Thach, "soos hy bekend was, het die allerbelangrike radiofotomasjien by die pos-, telegraaf- en telefoonkantoor hanteer, PTT kortliks, en nuusfoto's vir die draaddienste oorgedra. 'N Vals gerug het die ronde gedoen dat Thach uit die hospitaal geslinger sou word, en sy baas by die PTT het Mike Malloy, 'n UPI -verslaggewer in Saigon, om hulp gebel. Malloy het die direkteur -generaal van die poskantoor verseker dat Thach nie uit sy hospitaalbed gedwing sou word nie.
'Later het iemand by PTT gebel en gesê dat hulle 'n pakkie vir ons 'n sak piasters [Viëtnamese munt] het,' onthou Malloy. "Dit was baie deeg." Die geld blyk 'n terugbetaling te wees om 'n jarelange geskil met die nuusagentskap af te handel, wat ook 'n eksklusiewe 24-uur uitgaande kring gekry het. 'Niemand het my ooit vertel hoekom ons hierdie gunsies gekry het nie,' het Malloy gesê, 'maar dit is vir my duidelik dat dit belonings was om Thach se lewe te red, alhoewel die vloot nooit in die eerste plek bedoel het om hom weg te gooi nie.'
Daar is ander wat waarskynlik die slagoffers daardie aand sou gewees het, maar weens geluk of toeval. Een daarvan was 'n jong weermagoffisier wat vroeër die dag by die Tan Son Nhut -lugbasis geland het - Norman Schwarzkopf. Hy en 'n klasgenoot van West Point het in Vietnam aangekom met 'n lys van die beste restaurante van Saigon en was van plan om uit te gaan, maar hulle het met 'n jet -vertraging besluit om by die daktuinrestaurant bo -op die Hotel Majestic, waar hulle gebly het, te eet.
'Ons het pas ons bestellings geplaas toe 'n wham,' onthou Schwarzkopf in sy outobiografie 1992, It Doesn't Take a Hero, wat sy twee toere in Viëtnam vertel tydens 'n militêre loopbaan wat afgesluit is met sy leiding van die multinasionale mag in die Golfoorlog van 1991 . The Majestic was so naby die gebombardeerde restaurant dat hy van die dak af kon afkyk en gewonde kliënte oor die loopvlak na die strand kon sien beweeg."Skielik het 'n ander ontploffing hulle van die loopplank in die water geblaas," het Schwarzkopf geskryf. 'Dit was my welkom in Vietnam.' Meer chillerend was die My Canh eerste op sy lys van aanbevole restaurante.
Die drywende eetplek was ook 'n kuierplek vir die media. Die skrywer en joernalis Marvin Wolf en 'n vryskut van 'n tydskrif Time het middagete op die vaartuig geëet die dag van die ramp. Die eienaar, ''n uiters ronde Chinees in 'n wit linne pak, 'n ou met 'n vingernael van 6 duim', het Wolf by hom verenig. "Die kos was gratis. Ses uur later, boem! "
Die vryskutjoernalis Don North, wat 'n maand tevore in die land aangekom het, het sy uitrusting in sy kamer gelos voordat hy 'n seekosete begin eet het. Hy loop na die My Canh toe die hele omgewing wankel. Noord se blywendste geheue? Kyk hoe brandweermanne met sterk waterslange bloed in bloedrooi golwe van die straat af spoel. 'Daarna,' het North gesê, 'het ek nooit my kamer verlaat sonder kameras en 'n bandopnemer nie.'
Dit was nog 'n oproep vir die radio -omroeper van die weermag, Adrian Cronauer, wat saam met vriende geëet het en nog in die omgewing was toe die terroriste getref het. Hy het die afgryse ontwyk en geleef om die verhaalkonsep te skep wat die komediant Robin Williams verander het in die trefferfliek Good Morning, Vietnam.
Army Spc. 5 Ron Hesketh het twee borsels met terrorisme gehad. Hy was op pad na die My Canh om sy 25ste verjaardag te vier toe hy die donderende ontploffings hoor. 'Dit was die ergste wat ek in die oorlog gesien het.' Ses maande tevore sou hy in die Brink -hotel gewerk het die aand toe Viet Cong 'n motorbom daar geplant het, maar Hesketh is skielik met tydelike diens weggestuur.
Stedelike terrorisme was eskaleer langs die teenwoordigheid van die Amerikaanse troepe in die middel van die 1960's, maar dit was nie 'n nuwe verskynsel nie. In 1957 is die Amerikaanse inligtingsagentskapbiblioteek, 'n militêre bus en 'n koshuis gebombardeer tydens 'n internasionale vergadering in Saigon, waar 13 Amerikaners en vyf Viëtnamese gewond is. Teen 1965 is die terreurveldtog in Saigon - aanvalle op hotelle, kroeë, teaters en ander strategiese doelwitte in die hoofstad - verdwerg deur Viet Cong -intimidasie op die platteland, waar burgerlikes dit baie erger gehad het.
'N Studie uit 1967, "Viet Cong Use of Terror", opgestel deur die Amerikaanse ambassade, bevat bladsye na bladsye van terrorisme teen nie -stridendes. In dieselfde jaar van die My Canh -bombardement het die verslag 1,800 moorde en 8500 ontvoerings landwyd getel, waarvan die meeste op landelike amptenare gerig was.
Die Viet Cong "is baie doelbewus in wat hulle doen," het historikus Villard gesê. 'In plaas daarvan om net te sê:' Laat ons 'n klomp burgers doodmaak ', het hulle daaroor gedink om 'n sekere effek te bereik. Een strategie, het hy gesê, is om 'n wig tussen die bondgenote in te span, "om dinge te doen wat die Amerikaners en Suid -Viëtnamese in mekaar se keel sou steek, vingers wys: 'Jy het dit aangepak.' 'Nee, jy het dit aangepak. '' U moes dit verhoed het. 'Sulke dinge. "
Die optrede van die Viet Cong -kommando's wat die My Canh -aanval uit die weg geruim het, is gevier. Long is bekroon met die Combat Achievement Medal, First Class. Die hele 67ste kommando -eenheid het die Militêre Prestasie -medalje gewen. Korrespondent Bang Phuong, wat Long se profiel vir People's Army voorberei het, skryf: "Hierdie legendariese persoon vervul almal wat hom sien met ontsag en respek vir die intelligensie en moed wat hy openbaar het toe hy 'n klinkende oorwinning behaal het tydens die aanval op die My Canh Restaurant."
Uiteindelik is Long en sy vrou, wat drie kinders grootgemaak het, tronk toe gestuur vir revolusionêre aktiwiteite. Lank het hy selfs tyd deurgebring op die eiland Con Son, die plek waar 'n gevangenis in Suid-Viëtnam was, waar hy volgens die profiel opgesluit was in sogenaamde tierhokke, berugte in Frans geboude martelselle met afgesperde plafonne, sodat wagte afkyk op die gevangenes. Hy is in 1973 vrygelaat in 'n gevangeniswisseling na die Paris Peace Talks.
In die jare onmiddellik na die inval het die drywende restaurant nuwerwets gebly vanweë die 'pragtige uitsig', ondanks 'n lelike verlede, en het dit steeds Vietnamese, Chinese en seekosgeregte bedien aan 'n vergewensgesinde kliënte. Vars gesigte jong dienspligtiges, soos ek, het gebraaide rys geniet en vir die eerste keer die heerlike tropiese vrugte-lychee geproe, al was dit uit 'n blik.
Die My Canh was ook steeds van groot belang vir die Viet Cong, wat in Oktober 1969 verskeie mortierdoppe by die restaurant gelob het, net om te sien hoe hulle onskadelik in die Saigonrivier beland.
Rick Fredericksen, 'n mariene veteraan, was 'n redakteur en nuusberig vir Amerikaanse magte Vietnam netwerk in Saigon in 1969-70 en 'n burgerlike verslaggewer in Asië en die Stille Oseaan vir 13 jaar.
Die eerste keer gepubliseer in Vietnam Magazine 's Junie 2016 uitgawe.
Viet Cong val Amerikaanse ambassade aan - GESKIEDENIS
Deur Eddie Adams Tet Offensive
Op die eerste dag van die Tet (Lunar New Year) wapenstilstand begin die Viet Cong hul grootste offensief van die oorlog. Duisend Viet Cong -troepe infiltreer die stad Saigon. Die kommunistiese troepe vang die sitadel in Hue en neem 'n deel van die Amerikaanse ambassade in Saigon in beslag. Dit het byna twee weke geneem om die Viet Cong -troepe heeltemal uit te voer. Die aanval is 'n militêre ramp vir die kommuniste: hulle verloor meer as 10 000 man en slaag nie daarin om hul doelwitte te bereik nie. Die offensief is egter 'n strategiese oorwinning vir die Viet Cong. Vir baie Amerikaners wat geglo het dat die oorlog gewen word, is die aanskoue van Viet Cong -troepe wat die Amerikaanse ambassade vashou, 'n onbeskofte ontwaking en dwing hulle om die posisie van die VSA en die kwotrue te bevraagteken.
Na jare van dieselfde beelde van die oorlog, sou 'n heeltemal ander beeld op 31 Januarie hul skerms vul. Alhoewel die kommunistiese offensief, bekend as die Tet-offensief, 'n militêre mislukking sou wees, het die strategiese impak daarvan in die huise van Amerikaners plaasgevind.
Die kommunis het belowe om 'n skietstilstand te handhaaf tydens die nuwe maanjaar, maar in werklikheid het sewentigduisend kommunistiese troepe 100 stede en basisse regoor die land aangeval. Die oorlog was tot op hede in die landelike gebiede van die land, en nou het die kommunis die terme van die geveg verander. Hulle het probeer om die kusstad Nhatrang, die stede How An, Danag en Quinhon, aan te val. Hulle het die meeste provinsiale hoofstede aangeval en probeer om in die Mekong -delta op te styg.
Hulle het hul grootste aanvalle vir Saigon -gebied voorbehou. Hulle val die Amerikaanse ambassade aan om dit te oortree voordat hulle deur Amerikaners op die toneel vermoor word. Die kommunis het ook die radiostasie vasgevang en was van plan om uit te saai dat hulle die stad verower het, maar die opname het hulle outomaties van die uitsendingstoring afgesny. Suid -Viëtnamese troepe het hulle omring en kommuniste het uiteindelik die stasie opgeblaas.
Een van die mees ikoniese foto's van die oorlog is die volgende dag geneem deur Eddie Adams wat generaal Nguyen Ngoc Loan vasgevang het terwyl hy 'n gevangene in die straat geskiet het.
Die bloedigste slag van die oorlog het plaasgevind nadat die kommunis Hue ingeneem het. Amerikaanse en Suid -Viëtnamese troepe het die stad herower, maar nie voordat die kommunis 3 000 Suid -Viëtnamese ondersteuners van die regime doodgemaak het nie.
Toe die offensief meer as 2 000 Amerikaners was, lê 4 000 Suid -Viëtnamese en 50 000 kommuniste dood. Die grootste impak was terug in die Verenigde State. Daar is aan die Amerikaanse volk gesê die oorlog is op die punt om te wen, die beelde uit die strate van Suid -Viëtnam vertel 'n heel ander verhaal.
Tet: Omkring die waens in Saigon
Aan die einde van 1967 het genl. Westmoreland en Irzyk het stappe gedoen om te verseker dat die kommando van die hoofkwartier in die Saigon -gebied 'n mate van gevegspotensiaal het. Die aantal parlementslede is verdubbel, en kokke, klerke, bestuurders, werktuigkundiges en ander is wapens, ammunisie, kommunikasietoerusting, liggaamswapens en staalhelms uitgereik en na belangrike installasies gestuur.
Dit was Dinsdag, 30 Januarie 1968, en om tienuur die oggend het Tet -vieringe reeds ernstig begin, met vuurwerke wat oral in Saigon ontplof het. Verkeer, nooit goed nie, het vinnig onmoontlik geword, aangesien luidrugtige blaaskans vinnig die strate volgemaak het. Gevolglik het die man in beheer van die Amerikaanse weermag se hoofkwartier in die stad, brigadier -generaal Albin Irzyk, dit net oorweeg om sy troepe vroeg te laat gaan toe sy telefoon lui.
'N Klein, maar vindingryke kommando van die hoofkwartier was alles wat 'n groot verrassing vir die VC -aanslag in die pad gestaan ​​het.
'Irzyk, dit is Westmoreland! Ek het sterk aanduidings dat sappers moontlik vanaand in die stad opereer. Ek wil u bevel met maksimum waarskuwing hê. " Klik!
Wel, soveel vir die middag af, dink Irzyk. Die 51-jarige, 'n hoogs versierde tenkbataljonbevelvoerder onder generaal George S. Patton in die Tweede Wêreldoorlog, was nie geneig tot paniek nie, hoewel die hoofkwartier se gebiedsbevel (HAC) nie 'n geveg of 'n gevegsteun-eenheid was nie. Dit was 'n diensondersteuningseenheid wat die vrede behou het en personeel, hoofkwartiere en kantore in Saigon bygestaan ​​het. Die HAC was 'n samesmelting van 2 031 klerke, militêre polisiemanne, kokke, ingenieurs, bestuurders, kragopwekkers, verkrygings- en finansiesbeamptes en ander wat toesig gehou het oor ongeveer 6500 Viëtnamese installasiewagte, herstelwerkers, werkers, diensmeisies, bediendes en meer, almal wat die 35,000 Amerikaanse en geallieerde militêre personeel in die Capitol Militêre Distrik van 50 vierkante myl, die CMD, ondersteun, gehuisves, geklee, gevoed, bewaak en vervoer het.
Die CMD was 'n oorvol stedelike doolhof sonder 'n enkele Amerikaanse strydwapen -eenheid. Amerikaanse en Suid -Viëtnamese HAC -personeel het 450 wydverspreide gehuurde fasiliteite beveilig, meer as 2 000 voertuie bestuur en onderhou, 11 000 mense betaal en ongeveer 30 000 maaltye per dag in 22 eetgeriewe bedien. Irzyk se bevel het ook 21 watersuiweringsaanlegte bedryf en onderhou, asook verskeie swembaddens, teaters, basketbal- en tennisbane. Alhoewel hulle goed was in wat hulle gedoen het, kon hierdie uitrusting nie gevegsklaar beskou word nie.
Aan die einde van 1967 het generaals William Westmoreland en Irzyk egter 'n aantal stappe gedoen om te verseker dat hierdie versameling polisie-, administratiewe en logistieke organisasies 'n mate van gevegspotensiaal het, en Westmoreland persoonlik die operasionele beheer van HAC aangeneem het. Hulle het dit versterk met 'n 196-man se veiligheidswagmaatskappy, wat die hoofgevegpotensiaal van HAC aanvul, die 716ste militêre polisiebataljon, wat self versterk is met ekstra MP-eenhede om sy krag tot 1,100 te verhoog. Alhoewel die parlementêre eenhede van die weermag 'n selde gebruikte missie gehad het om as infanterie te veg, het die weermag nie infanterie -opleiding vir parlementslede nodig gehad bo die basiese basiese opleiding wat alle Amerikaanse soldate ontvang het nie.
Die pogings van Westmoreland en Irzyk om die gevegspotensiaal van hierdie diensondersteuningsorganisasie te versterk, sou sterk getoets word as die klein, maar vindingryke HAC alles in die pad was van 'n massiewe verrassingsaanval op tientalle plekke regoor Saigon op 31 Januarie.
Sodra Irzyk sy foon afgelaai het, het hy sy personeel en bevelvoerders ontbied om te begin beplan hoe om teen verdedigers te verdedig, 'n ietwat bekende taak. Benewens die feit dat Saigon byna weekliks met Sowjet-gemaakte 120 mm-vuurpyle gebombardeer is, het infiltreerders van die Viet Cong C-10 Sapper Bataljon die afgelope jaar gereeld terroriste-aanvalle uitgevoer. Dit was meer dikwels kort ontmoetings, soos 'n granaat wat in 'n skare gegooi is, 'n pistool wat deur 'n motorfietsryer gery is, of soms 'n bomaanval op 'n hoofkwartier of 'n hotel wat as 'n Amerikaanse billet of soortgelyke fasiliteit gehuur word. In April 1966 het drie 716de lede van die MP -bataljon postume verower met Silver Star -medaljes wat 'n VC -aanval op 'n bachelorofficerekwartier (BOQ) in Saigon gedoen het, wat ook drie Viëtnamese polisiemanne se lewens gekos het en 113 Amerikaners en Australiërs gewond gelaat het.
Inderdaad, bomaanvalle op Amerikaanse fasiliteite het die grootste potensiaal om die slagoffers te veroorsaak en het dus die aanwending van groot HAC -hulpbronne vereis. Met 450 fasiliteite om in die digste bevolkte stad ter wêreld te beveilig, moes toesig, koördinasie en veral wagplasing noukeurig beplan, geskeduleer en onder toesig gehou word.
Ongelukkig vir Westmoreland en Irzyk, sou die aanval waarvoor hulle nou voorberei het, 'n omvang van geweld hê wat ver bo hul verwagtinge was. Nadat Viet Cong duisende mans en tonne wapens binne 'n paar weke in en om die CMD geïnfiltreer het, was die Viet Cong slegs enkele ure weg van die verskuiwing van 19 plaaslike magte, insluitend die C-10 Sapper-eenhede, na die aanranding van teikens gedurende die vroeë oggend van 31 Januarie Elf van hierdie bataljons het doelwitte in die CMD, waar die algemene veiligheidsverantwoordelikheid aan die regering van Suid -Viëtnam (GVN) behoort. Aangesien daar geen Amerikaanse strydmagte in die distrik was nie, het HAC Amerikaanse fasiliteite beveilig, waaronder die Military Assistance Command, Vietnam (MACV) hoofkwartierkompleks by Tan Son Nhut. (Die Amerikaanse lugmag het die Tan Son Nhut -lugbasis beveilig.) Die doelwitte van die Viet Cong was die beslaglegging op die Amerikaanse ambassade, die presidensiële paleis, die weermag van die Republiek van Viëtnam (ARVN), artillerie en wapenrusting, Tan Son Nhut, die Suid -Viëtnamese Gesamentlike personeellid, Radio Saigon en verskeie ander fasiliteite. Die aanvallers moes hul wins vir 48 uur behou terwyl die hoofmagteenhede van die VC en die Noord -Viëtnamese weermag (NVA) hul weg na Saigon en Cholon voer.
Gelukkig vir die verdedigers het Westmoreland 'n voorsorgmaatreël getref wat krities sou blyk toe die kommuniste die Tet -offensief begin. Op 10 Januarie het hy gehoor gegee aan die advies van een van sy bevelvoerders, luitenant -generaal Frederick Weyand, wat hom gewaarsku het oor aanduidings van 'n paar vyandelike bewegings na Saigon. Westmoreland het besluit om sy eie planne om 'n groot deel van die Amerikaanse grondmagte in die III Corps -gebied noordwaarts te skuif, te kanselleer. As gevolg hiervan sou kommunistiese magte tydens die Tet 27 Amerikaanse gevegsbataljons in die nabyheid van Saigon in die gesig staar.
Irzyk het al sy eenhede in kennis gestel om 'n maksimum waarskuwingsposisie te aanvaar en te beplan vir groter paraatheid, wydverspreide straatbewaking en die skep van mobiele reaksiemagte. Hy het beveel dat alle bou -beveiligingsplanne onmiddellik in werking gestel word. Die aantal parlementslede wat by stilstaande wagposte by sensitiewe fasiliteite toegewys is, is verdubbel. Vanaf 18:00 sou parlementslede stappatrollies staak, en die aantal mobiele jeep-patrollies sou van ongeveer 20 na 41 styg. Sommige van die jeep-patrollies het M-60 ligte masjiengewere ontvang. Teen die middag is hierdie maatreëls ingestel of geïmplementeer.
Irzyk het ook lede van HAC geïdentifiseer wat deur die nag veiligheids- en gevegsfunksies kon verrig sonder om wesenlike pligte in die eenhede en kantore wat hulle bedien, te verswak. Hierdie personeel - kokke, klerke, bestuurders, werktuigkundiges en ander - is georganiseer as Quick Reaction Forces (QRF) in groepe wat ooreenstem met die verwagte bedreiging. Onder bevel van 'n HAC -offisier of onderoffisier, is wapens, ammunisie, kommunikasietoerusting, liggaamswapens en staalhelms uitgereik, en dan is hulle voertuie toegewys en na belangrike HAC -installasies gestuur.
Quick Reaction Force 1, wat bestaan ​​uit troepebewegingspesialiste en personeel van spesiale dienste wat fasiliteite soos gimnasiums, biblioteke, swembaddens en rolprentteaters onderhou het, was naby Tan Son Nhut -lugbasis geleë. 'N Ander span wat bestaan ​​uit werktuigkundiges, bestuurders en klerke, QRF 2, is na 'n HAC -motorbad naby Phu Tho -renbaan gestuur. Quick Reaction Force 3 is na 'n HAC -motorbad in die sentrum van Saigon gestuur, en QRF 4, bestaande uit kommissarisse en bergingspesialiste, is na die HAC -kommissaris in Cholon gestuur. Soortgelyke beskikkings is gemaak vir vier ander QRF's, wat opdrag gekry het om die militêre polisienetwerk van telefoonlyne en radionetwerk te monitor (roepsein "WACO").
Laatmiddag, met sy bevele gegee en sy magte wat oor die stad waai, het generaal Irzyk in sy nou stil kantoor gesit en besin oor sy vorige ervarings wat 'n afwagtende stryd was. Hy het hom in 1940 by die perdekavallerie van die Amerikaanse weermag aangesluit en 'n bevelvoerder van die tenk geword. Hy het laat in 1944 in Frankryk gedien en onthou dat hy dringende bevele ontvang het om sy tenkbataljon vinnig bymekaar te maak, 90 grade noordwaarts te draai en 'n opmars van 18 uur, 150 myl, te begin in die koue en sneeu wat gemik was op 'n klein stad in België. nog nooit van gehoor nie, Bastogne. Onderweg rol Irzyk en sy manne reg in die Battle of the Bulge, 'n desperate geveg wat begin het met die Amerikaanse leierskap wat onkant betrap is deur 'n massiewe vyandelike aanval. Nou, in die stomende Saigon, byna 'n kwarteeu later, het Irzyk aangeneem dat sy uiteenlopende versameling soldate waarskynlik geglo het dat hierdie maksimum waarskuwing nog 'n vals alarm was. Die ontvlamende ontvanger van die Distinguished Service Cross, twee silwer sterre, vier bronsstermedaljes en twee pers harte was van mening dat dit reg kan wees. Maar, dan weer, miskien nie.
Irzyk het lank gelede verneem dat 'n bevelvoerder rus nodig het voor 'n geveg, en nadat hy 'n paar gebeurlikhede met die nagskof van die inkomende kantoor ondergaan het, het hy sy bestuurder vir 'n paar uur se slaap na sy kamer gebring. Om daar te kom, duur langer as gewoonlik, want hul sedan kan net deur die verskillende blokke loop wat wemel van 'n feestelike skare.
Om 02:47 het donderende ontploffings skielik generaal Irzyk wakker gemaak. Die Amerikaanse ambassade, die presidensiële paleis en ander belangrike doelwitte is aangeval. Hy en sy bestuurder jaag na hul motor en jaag uit in 'n stad wat nou 'n grusaam verlate stad is - 'n unieke gesig op enige tydstip in Saigon. Terwyl hulle deur verspreide skote met 'n snelheid van 60 myl per uur vlieg, vermoed Irzyk dat die bevolking moes geweet het dat iets gaan gebeur.
Irzyk waai deur die HAC -hoofkwartier se hek en stap uit die motor en stap af op 'n toneel van woedende aktiwiteite. Al die telefone is óf gebruik óf lui. Die WACO -radionetwerk was 'n chaotiese kakofonie van parlementslede wat skietery, mortieraanvalle of aanvalle op fasiliteite aangemeld het - wat skynbaar oral kom.
'Meneer, ons ambassade word aangeval!' het die diensbeampte by die generaal aangemeld. 'LP's is gestuur en jaag daarna.'
Die HAC -logboek vir die eerste uur van die aanranding het byna 50 afsonderlike aksieverslae aangeteken wat begin het met die ambassade -aanval om 0246 uur en gevolglik vinnig opgevolg met berigte van aanvalle op vyf BOQ's, twee manspersoneellede, die Vietnamese Joint General Staff Headquarters, die Rex Hotel en meer.
Gedurende die volgende 16 uur sal die tempo van gevegsverslae wat in die hoofkantoor van die hoofkantoor kom - gewoonlik met ernstige oproepe om reaksiemagte, wagte, begeleiders of ander hulp - net geleidelik afneem.
Die diensbeamptes het 'n triage-tipe hantering van die krisis aangewend deur die getal van die ongevalle te bepaal en die belangrikheid van die aanval wat aangeval is om die omvang van HAC se reaksie te bepaal.Maar vroeg was die ambassade die hoogste prioriteit van die HAC, alhoewel die afdeling Marine Security Guard verantwoordelik was vir die veiligheid daarvan. Dit was net so 'n gevolg van die MP -ongevalle wat daar opgedoen is as van die relatiewe belangrikheid van die fasiliteit.
Die eerste sterftes van die parlementslede het omstreeks 02:48 gekom. Twee parlementslede by 'n pos net buite die ambassade se muur is afgevuur toe hulle 'n voertuig gewaar het wat gewapende Viet Cong aflaai. Hulle het vinnig die ambassade binnegegaan, die hek toegeklap en die voorval by WACO aangemeld. Die VC breek toe die omtrekmuur van 10 voet lank met plofstof. Die parlementslede het gesien hoe Viet Cong deur die gat kom wat deur die ontploffing ontstaan ​​het, en met hul M-16's op hulle losgebrand en twee doodgemaak voordat hulle deur die aanvallers oorweldig is, waarvan sommige die muur afgeskaal het. Binne 'n paar minute het 'n tweeman-jeep-patrollie net buite die muur opgedaag en 'n VC-sluipskutter het albei mans doodgemaak. Gedurende die nag is Marine- en HAC -reaksiemagte na die ambassade gestuur waar hulle teen die indringers geveg het en die ambassade -kanseliersgebou suksesvol verdedig het. Teen 08:30 het hulle al die geraamde 20 aanvallers doodgemaak of gevang, ten koste van vier parlementslede en een marinier.
Intussen het 'n baie groter en veel meer dodelike geveg sedert 03:00 ongeveer 21⁄2 myl noordwes van die ambassade en net oos van Tan Son Nhut gewoed. Dit het begin met 'n toevallige ontmoeting en sou tot die middag duur. Die Viet Cong was van plan om 'n bataljon-grootte aanval op die verbinding van die Suid-Viëtnamese Gesamentlike Algemene Staf (JGS) naby die Amerikaanse BOQ te doen. Die aanvallers het daarin geslaag om die JGS -verbinding te stuit, maar sou nie daarin slaag om die kantoorgebou van die Joint Staff binne te dring nie. Baie van die redes vir hul mislukking was dat parlementslede wat die BOQ bewaak het en twee MP -jeeppatrollies die VC -bataljon se afbrekingsgeselskap teëgekom het en op pad was na die JGS -verbinding. Die onderneming het AK-47's, RPG's, Claymores, plofstof en granate gehad-alles om deur mure te breek en ingange te bou. Die slopingsmaatskappy, wat in die donker deur die militêre polisie onder skoot geneem is, het dekking gesoek in nabygeleë geboue rondom 'n stegie.
Net soos by die Amerikaanse ambassade het die parlementslede die Viet Cong -aanval op die JGS -kompleks aansienlik bederf. 'N HAC-reaksiekrag van ongeveer 25 parlementslede in 'n vragmotor van 2½ ton met 'n jeep voor en 'n jeep wat 'n masjiengeweer agterin monteer, is vinnig na die BOQ gestuur. Terwyl hulle in die nag met ligte uitry, het hulle 'n stegie gekies om 'n sluipweg na die BOQ te maak. Ongetwyfeld dat die Viet Cong in geboue aan weerskante versteek was, het hulle reguit in 'n samesmelting van nabygeleë VC-vuur ingegaan.
Die parlementslede wat die moordende hinderlaag oorleef het, het teruggesak en 'n ander reaksiemag ontbied terwyl hulle desperaat probeer het om hul gewondes te vind terwyl hulle onder vuur was. Die 35 soldate van QRF 1, waarna Irzyk verwys as "my kokke, bakkers en kandelaarmakers", is na die stegie gestuur, kort daarna nog 'n parlementêre reaksiespan om die mag tot ongeveer 70 man te versterk. Toe die dagbreek begin, het die vuur meer gekonsentreerd en akkuraat geword. Die VC -slopingsmaatskappy kon egter nie die Amerikaners oorkom nie en sodoende sy kamerade help om die JGS -kompleks te neem. Hoewel die Viet Cong nou gestrand was, was hulle steeds in staat tot hardnekkige verset. Met die hulp van 'n Suid -Viëtnamese weermagelement, het die parlementslede en QRF 1 die gewondes begin herstel.
Uiteindelik het 'n einde aan die bakleiery vroeg in die middag verskyn toe 'n Amerikaanse wapenrusting, twee tenks en twee
gepantserde personeeldraers (APC) van die Amerikaanse 1ste Infanteriedivisie het ingetrek om die weegskaal te kantel. Een vir een is geboue wat die aanvallers beskut, in puin gelê. Om 17:00, na 14 uur se gevegte, was die strydgeveg verby, met HAC -ongevalle in totaal 17 dood en 28 gewond.
Om 05:40, toe die stryd net besig was om op te warm, het 'n woedende oproep van 'n ander deel van die stad oor die net gekom: 'Hulle het die sersant in die ingewande gekry en die bestuurder is gewond! Hulle skiet outomatiese wapens! Ons is naby die renbaan. Hulle is oral! Die vuur is baie swaar. Ons het nou hulp nodig! "
Die Viet Cong het RPG's gebruik, en Jeep Patrol 95 was in die moeilikheid. 'N Nabygeleë HAC -reaksiemag is gestuur om die patrollie te help, binne drie blokke van die Phu Tho -renbaan te kom voordat hulle afklim en nader beweeg. Skielik was die reaksiemag besig met 'n wrede vuurgeveg en het hy dekking geneem. Patrollie 95 se jeep wat in die middel van die pad brand, het net genoeg lig gegooi sodat hulle drie lyke kon sien: Twee parlementslede is dood en 'n derde doen sy bes om dood te lyk. (Hy was suksesvol en sou later gered word.) Die VC het duidelik vuuroorsprong bo die Amerikaners gehad, so 'n ander reaksiemag is gestuur - hierdie een wat bestaan ​​uit soldate van die HAC Security Guard Company wat reeds die VC -vuur op verskeie plekke onderdruk het en pas het 'n VC -aanval by 'n BOQ in 'n ander deel van die stad uitgevoer. Hulle het in 'n vragmotor van 2½ ton na die renbaan gejaag.
Toe die veiligheidswag se mag afklim en na die brandgeveg begin beweeg, kom dit op nog 'n jeep af - met nog twee dooie parlementslede. Naby daardie plek het die VC hulle oopgemaak. Die Amerikaners het geantwoord, maar binne 'n paar minute het die eerste luitenant wat hulle gelei het, dekking gesoek, sy mans na 'n klein hotel gebring en daarna na sy vragmotor gegaan om 'n radioverslag te lewer. Daar is hy raakgery en opgefrommel tot in die straat. Twee mans is gewond om hom te probeer bereik, maar die luitenant was reeds dood.
Jeep Patrol 95 het die ongeluk beleef wat blykbaar die grootste konsentrasie Viet Cong -magte in Saigon was, gesentreer op die Phu Tho -renbaan en 'n spilpunt van strate wat Cholon met Saigon verbind. Binne die gebied was 'n VC -regimentskommando en twee plaaslike magte bataljons, waarvan die 6de Liberation Forces Battalion die renbaan beset het. Tran Do, majoor -generaal van Viet Cong, wat die algemene aanval op die CMD gelei het, het sy hoofkwartier minder as drie kilometer ver na die weste gehad. Hy het die renbaan aangewys as die primêre bymekaarkomplek vir inkomende hoofmag van die VC en later NVA -eenhede.
Irzyk het die vyandelike krag besef wat sy reaksiespanne teëkom, en 'n ander een in die geveg gestuur. Die VC het begin om mortiere te gebruik, en omdat die HAC -troepe in die getal en uitgeputte nie die vuurkrag gehad het om dit te onderdruk nie, het 'n dooiepunt ontstaan.
Dit was op daardie benarde oomblik dat die kavallerie letterlik tot die redding gery het. 'N Ploeg van die 17de Kavalerie in vier APC's (twee monteerbare 106 mm terugslaglose gewere), helikoptergeweerskepe en 'n geweermaatskappy uit die 3de Bataljon, 7de Infanterie, stort in Cholon in die rigting van die renbaan. Na ure se swaar gevegte deur HAC-magte, het 'n ervare, goed bewapende Amerikaanse grondmag uiteindelik by hulle aangesluit. Teen 13:00 hierdie nuwelinge het hul pad na die baan geveg. Terwyl hulle 'n rukkie stilstaan, het hulle die sterkpunte van Viet Cong ondersoek en opgemerk, en daarna 'n blase van vuurkrag gelewer en 'n aanval geloods wat die oorlewende VC uit die renbaan verdryf het. Toe die duisternis toesak, is die Amerikaners versterk en Phu Tho -renbaan was nou in hul hande.
Gedurende die volgende 20 dae het harde brandgevegte met klein, ongeorganiseerde en geïsoleerde groepe Viet Cong onder die 3 miljoen mense van die CMD voortgeduur. Maar die stryd om die 50 vierkante myl was effektief teen sonsondergang op 31 Januarie beslis. Die kritieke fasiliteite wat General Tran Do moes opvang - die Amerikaanse ambassade, Tan Son Nhut, die JGS -verbinding, die wapenrusting en artilleriesentrum, vloothoofkwartier, presidensiële Palace, Radio Saigon en die renbaan was almal in Amerikaanse of GVN -hande.
Deur die aanvallers by die ambassade, die JGS -verbinding en die renbaan te betrek voordat die VC vaste beheer kon kry, het Irzyk se HAC -soldate 'n deurslaggewende rol gespeel om die ingewikkelde planne van General Do te frustreer en sodoende 'n katastrofale militêre nederlaag te stuit.
Hulle optrede gedurende die 16 uur was geen toeval nie. Dit was die gevolg van verskeie belangrike besluite, goeie leierskap, vaardige beplanning en die dapperheid en gretigheid van Amerikaanse soldate, veral die militêre polisiemanne. In die rigting van Tet het Westmoreland kritieke keuses gemaak wat bygedra het tot die sukses van HAC. Deur enige burokrasie tussen hom en Irzyk uit die weg te ruim, het dit slegs een telefoonoproep geneem om Irzyk se beplanning, organisering en aflewering van bevele op 30 Januarie te aktiveer. Westmoreland het 20 dae tevore ook die verstand gehad om sy eie planne opsy te sit en troepe naby die CMD tydens Tet toe hy van gevaar gewaarsku is. Die besluit om die strydwaardigheid van HAC te versterk, was wys en tydig. En Irzyk en sy bevelvoerders van die MP -eenheid het 'n uitstaande plan saamgestel wat die toesig oor die CMD verhoog het, en dat wyd verspreide, mobiele magte vinnig na 'n warm plek kon beweeg en 'n werkbare kommunikasieplan opgestel om gladde koördinasie en vinnige optrede te verseker.
Maar bowenal hang die oorwinning van HAC af by die militêre polisie, en hulle betaal 'n ernstige prys. In die eerste 12 uur van die geveg is 27 parlementslede dood en 44 gewond terwyl hulle hul sekondêre rol as ligte infanteriste vervul het. As die parlementslede nie die VC raakgesien en betrek het voordat hulle 'n kans gehad het om hul planne ten volle uit te voer nie, sou die verhaal van Tet ongetwyfeld baie anders gewees het.
Die MP -eenhede is bekroon met die Presidensiële Eenheidsverklaring, maar miskien is die beste aanduiding van hul moed en volharding in die Tet -aanslag van een van die gevange aanvallers. Hy beskryf die ervaring van sy eenheid in Saigon en sê dat oral waar hulle draai, hulle van aangesig tot aangesig met Amerikaanse parlementslede te staan ​​gekom het.
Rod Paschall was 'n afsonderlike bevelvoerder van die spesiale magte in Viëtnam in 1962-63, dien in Laos in 1964, was 'n kompagniebevelvoerder en stafoffisier in Viëtnam in 1966-68 en dien in Kambodja in 1974-75. Hy is tans hoofredakteur vir MHQ.
Oorlogsmite nr. 4 in Viëtnam: Kommunistiese magte het tydens die TET -offensief die Amerikaanse ambassade in Saigon oortree
Een van die belangrikste gebeurtenisse van die Viëtnam -oorlog was die aanval deur die Viet Cong op die Amerikaanse ambassade in Saigon in 1968. Afgetrede ambassadeur David F. Lambertson, wat daar as 'n politieke beampte gedien het, het in een verslag gesê dat dit 'n skok vir die Amerikaanse en wêreldoordeel. Die aanval op die ambassade, die enigste sterkste simbool van Amerikaanse teenwoordigheid, het aangedui dat daar iets verkeerd in Vietnam was. Die Tet -offensief het die rug van die Amerikaanse openbare mening gebreek. Vroeë berigte deur Associated Press het gesê dat die Viet Cong die gebou beset het. UPI beweer dat die vegters vyf verdiepings oorgeneem het.
In werklikheid het kommunistiese magte 'n gat deur 'n buitemuur van die verbinding geblaas en in 'n geveg van ses uur teen Amerikaanse en Suid-Viëtnamese magte neergeslaan. Die ambassade is nooit beset nie, en die Viet Cong -aanvallers is dood. Die ander gekoördineerde aanvalle deur 60 000 vyandelike troepe teen Suid -Viëtnamese teikens is deur die Tet -offensief en#8217 afgeweer. Don Oberdorfer, wat vir Smithsonian Magazine geskryf het, het opgemerk dat Tet 'n militêre ramp vir die Noorde was, maar dit was 'n nederlaag op die slagveld wat uiteindelik 'n oorwinning vir die vyand opgelewer het.
Dit was deels omdat die foutiewe berigte oor die aanranding van die ambassade vir Amerikaners seer en vernederend was, en dat geen daaropvolgende militêre oorwinnings tydens Tet die kragtige idee dat die oorlogspoging gedoem was, kon ontwyk nie.
St Cloud -veearts herinner aan 'n lang, dodelike nag, 50 jaar gelede, wat die Amerikaanse ambassade in Saigon verdedig het
Ron Harper besin oor sy diens in Viëtnam tydens 'n onderhoud Donderdag 18 Januarie in St. Cloud. Harper was deel van die Marine Corps -veiligheidsmagte wat tydens die Tet -offensief opgedra is om die Amerikaanse ambassadegebou in Saigon te bewaak. (Foto: Dave Schwarz, [email protected])
Viet Cong -koeëls het die Cold Spring Granite in die voorportaal van die nuwe Amerikaanse ambassade in Saigon afgekap.
Dit was 31 Januarie 1968 en die 20-jarige sers. Ronald Harper, 'n inwoner van Sentraal-Minnesota, kon die stemme hoor van vyandige vegters wat met vuurpylgedrewe granate en AK-47-aanvalsgewere by die gebou wou inbreek.
Stof en rook vul die lug daardie eerste aand van die Tet-offensief, 'n belangrike oomblik in die Viëtnam-oorlog wat gekenmerk is deur Viët-Cong-aanvalle in Suid-Viëtnam.
Vyf Amerikaners en 19 van 20 Viet Cong -guerrillas is dood in die geveg by die ambassade. Harper verdien 'n Bronze Star vir sy diens.
Geskiedkundiges beskryf die ambassade -aanval en die hele Tet -offensief as 'n keerpunt ten gunste van die Noord -Viëtnamese en teen Amerika. Dit het getoon dat die oorlog nog lank nie verby was nie. Te midde van 'n toenemende anti-oorlogsgevoel, sou president Lyndon B. Johnson net twee maande later 'n beroep doen op gesprekke om die oorlog te beëindig en aan te kondig dat hy nie herverkiesing wil doen nie.
Ron Harper ontvang die Bronze Star vir sy diens as 'n Amerikaanse ambassadeur in Saigon tydens die Tet -offensief. (Foto: Foto met vergunning van Ron Harper)
Nou, 50 jaar na die aanval, bestuur Harper sy eie onderneming, Quality Appliance & amp TV Center, in Waite Park. Hy dink gereeld aan die lang nag in Viëtnam.
Hy onthou die gemak van 'n mid-fight-sigaret wat die ambassade se Viëtnamese nagwag verskaf het nadat Harper hom uit die stryd getrek het. En hy onthou die Amerikaners wat by die ambassade gesterf het.
'Toe my seun (in 2009) na Irak is, was dit daagliks in my gedagtes,' het Harper gesê en verstik.
Die veteraan, nou 70, het nege kinders by sy vrou, Cathy, gehad. Die seun wat in Irak gedien het, het Harper gesê, "hy sal my opvolger by die winkel wees."
Harper glimlag maklik terwyl hy praat oor sy werk, familie en lewe in die weermag en daarna. Hy het grootgeword in Cambridge, 'n uur oos van St Cloud en 'n uur noord van die Twin Cities.
Ron Harper staan ​​langs 'n groot Amerikaanse vlag wat naby sy kantoor by Quality Appliance Vrydag, 19 Januarie, in Waite Park hang. (Foto: Dave Schwarz, [email protected])
Harper het hom by die Marines aangesluit in 1965. Sy vriend het vir Harper se verjaardag kom kuier en voorgestel dat hulle saam inskakel.
Harper het toe deel geword van die elite Marine Security Guard, wie se lede 70 jaar lank die Amerikaanse ambassades wêreldwyd bewaak het. Harper het die Vietnam -ambassade te midde van die oorlog gekies.
Die aanvalle in die oorlog in Viëtnam en Tet -aanvalle het die voorblad van The St. Cloud Daily Times op 1 Februarie 1968 gevul. (Foto: St. Cloud Times -argiewe)
'Ek het gevoel dit is my plig,' het Harper gesê. "Ek was altyd baie patrioties. Dit was my hele lewe lank in my hart. Ek was mal oor my land. Ek doen dit nog steeds."
Hy het die sleutels van die ambassade in Saigon op 31 Januarie 1968 gehou - 50 jaar gelede kom Woensdag. Hy het 'n ronde koffie aan mede -dienspligtiges op die nagskof gelewer, en hy is 'n paar honderd meter ver gevang toe die Viët -Cong -soldate deur 'n buitemuur blaas.
'Die lug het net opgekom in 'n groot ontploffing,' het Harper gesê.
Danksy twee militêre polisiebeamptes het Harper teruggekeer na die ambassade om die deure te sluit. Hulle het daar baklei en gesterf.
Harper het eers die agterdeure vasgemaak. Aan die voorkant, teakdeure, trek hy die Vietnamese personeel in. 'N Vuurpyl het die ander mariene veiligheidswag wat erg gebloei het, beseer.
'Ek het hom soos 'n mamma toegedraai, maar ek kon hom nie laat stilbly nie,' het Harper gesê. Hy kon Viet Cong -vegters binne 10 voet hoor.
Ron Harper, middel, ontvang die Bronze Star vir sy diens as 'n Amerikaanse ambassadewag in Saigon tydens die Tet -offensief. (Foto: Foto met vergunning van Ron Harper)
Instruksies het gekom en Harper is beveel om die deure te kontroleer. Harper vind die wagter in die voorportaal en trek hom weer terug.
Die wag bied toe vir Harper 'n sigaret aan, 'n verligting vir die Marine wat die aand nie sy eie rook gebring het nie. Harper was nie eers veronderstel om die skof te werk nie, want 'n dokter het hom die vorige dag behandel vir longweefselontsteking, pleuritis genoem.
Die geveg het ure lank buite die ambassade voortgeduur en Harper het vier burgers veilig in die gebou gehou.
'U is gespanne,' het Harper gesê oor die skermutseling van ses uur. 'U het nie geweet wat in die volgende minuut gaan gebeur nie.'
Ron Harper besin oor sy diens in Viëtnam tydens 'n onderhoud Donderdag 18 Januarie in St. Cloud. (Foto: Dave Schwarz, [email protected])
Daglig het die 'beste gevoel' gebring nadat Harper die hele nag na vuur geluister het. Na 08:00 het Amerikaanse magte deur die voorhek gebreek en weer losgebrand, het Harper gesê.
'Hier is ek veilig, en nou skiet hulle op my,' het hy laggend gesê.
Harper het twee dae ná die aanval nie gaan slaap nie, het hy gesê. Hy was in skok en het 'n paar skrapnelbeserings opgedoen wat hy aanvanklik nie opgemerk het nie. "Die adrenalien was so hoog."
Die Tet -offensief het sy verblyf in Viëtnam met drie maande verleng. En dit was 'n verskuiwing in die oorlog.
John Decker, 'n mede -argivaris van die Stearns History Museum, het die verandering deurgemaak en was van 1970 tot 1972 'n korpsman van die Navy Hospital in Japan.
'Dit het verander wat mense van die oorlog gedink het,' het Decker gesê. 'Ons het teruggekom en ons is nie regtig verwelkom nie.'
Gedurende die hele Viëtnam -oorlog het die militêre ongevalle van Stearns County ongeveer 37 bereik.
Decker het vriende, klasmaats en twee neefs verloor. 'Ons mis elkeen van die ouens,' het hy gesê.
Die VSA het meer as 16 000 troepe in 1968 verloor, het Decker gesê.
Medio 1968 eindig Harper se termyn in Viëtnam. Hy het daarna die Amerikaanse ambassade in Jakarta, Indonesië, bewaak.
Toe hy terugkeer na Sentraal -Minnesota, werk Harper in die kleinhandel en maak sy winkel oop. Dit was 40 jaar gelede.
Ron Harper praat oor sy diens in Viëtnam tydens 'n onderhoud Donderdag 18 Januarie in St. Cloud. (Foto: Dave Schwarz, [email protected])
As ek terugkyk op sy diens in Viëtnam, voel Harper dat die VSA die regte ding gedoen het.
"Ek was in 'n ander deel van die wêreld as die ouens in die veld. Ek het nie 'n Viëtnamese persoon ontmoet wat ek nie gehou het nie. En ek het nie 'n Viëtnamese ontmoet wat nie van my gehou het nie," het Harper gesê . 'In my gedagtes was dit die moeite werd om daarvoor te veg.'