2 Junie 1942 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Duitse duikboot U-652 het met U-81 gesink nadat hy skade in die Golf van Sollum opgedoen het
Vandag in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog - 30 Junie 1942
75 jaar gelede - 30 Junie 1942: Sowjette ontruim Sevastopol namate Duitsers vorder.
Duitse troepe onder Rommel bereik El Alamein, Egipte.
VSA begin konsepregistrasie vir mans tussen 18 en 20 jaar.
Die Amerikaanse kuswag se strandpatrolliedivisie gestig onder kapt Raymond Mauerman.
Vernietiger USS Fletcher, eers in die nuwe Fletcher-klas met 'n spoeldek, word in gebruik geneem in Kearny, NJ.
Tegniese tekening van 'n Amerikaanse Fletcher-klas vernietiger, gepubliseer in die tydskrif All Hands, 1954, let op dat die radars ontbreek (US Navy).
2 Junie 1942 - Geskiedenis
& quot; Evakuees was bang vir die veranderinge wat deur die lewe in die sentrums veroorsaak word, en het hulle ontsteld daaroor gehad.
Daar was skietvoorvalle..Topaz, 'n bejaarde ontruimde wat vermoedelik ontsnap het, is dood. By Gila -rivier het 'n wag 'n geestelik gestremde ontruimde geskiet en gewond. By die Tule -meer, na skeiding, is 'n ontruimde in 'n onderonsie met 'n wag doodgeskiet. & Quot
- Persoonlike geregtigheid ontken: Verslag van die kommissie oor die hervestiging van oorlogstyd en die onderdak van burgerlikes.
In 'n brief aan president Roosevelt stel verteenwoordiger John Dingell van Michigan voor om 10 000 Hawaïese Japannese Amerikaners as gyselaars op te neem om 'goeie gedrag' van Japan te verseker.
Vyftien Japannese Amerikaanse sakelui en gemeenskapsleiers in Los Angeles Little Tokyo word in 'n F.B.I. strooptog. 'N Woordvoerder van die Central Japanese Association sê: "Ons leer die fundamentele beginsels van Amerika en die hoë ideale van die Amerikaanse demokrasie. Ons wil hier in vrede en harmonie leef. Ons mense is 100% lojaal aan Amerika. & Quot
Die aanval op Pearl Harbor. Plaaslike owerhede en die F.B.I. begin om die leierskap van die Japannese Amerikaanse gemeenskappe af te rond. Binne 48 uur is 1 291 Issei in aanhouding. Hierdie mans word nie aangekla nie en familielede word verbied om hulle te sien. Die meeste sou die oorlogsjare deurbring in vyandige uitheemse gevangeniskampe wat deur die departement van justisie bestuur word.
President Roosevelt onderteken uitvoerende bevel 9066 waarmee militêre owerhede enigiemand van enige plek kan uitsluit sonder verhoor of verhore. Alhoewel dit destyds slegs 'n beperkte belang was, was hierdie bevel die grondslag vir die hele gedwonge verwydering en opsluiting van Japannese Amerikaners.
25 Februarie 1942
Die vloot stel die Japannese Amerikaanse inwoners van Terminal Island naby die hawe van Los Angeles in kennis dat hulle binne 48 uur moet vertrek. Hulle is die eerste groep wat massaal verwyder is.
Goewerneur van Idaho, Chase Clark, sê aan 'n kongreskomitee in Seattle dat Japannese slegs in Idaho welkom sou wees as hulle in 'konsentrasiekampe onder militêre bewaking' was.
Genl. John L. DeWitt reik publieke proklamasie nr. 1 uit wat militêre gebiede nr. 1 en 2. skep. Militêre gebied nr. 1 sluit die westelike deel van Kalifornië, Oregon en Washington en 'n deel van Arizona in, terwyl militêre gebied nr. 2 die res van hierdie state. Die afkondiging dui ook daarop dat mense uitgesluit kan word van militêre gebied nr.
Die president onderteken uitvoerende bevel 9102 tot oprigting van die War Relocation Authority (WRA) met Milton Eisenhower as direkteur. Dit word toegeken aan $ 5,5 miljoen.
Die eerste groepe Japannese Amerikaanse vrywilligers arriveer in Manzanar, CA. Die WRA sou op 1 Junie oorneem en dit omskep in 'n 'verhuisingsentrum'
Die eerste burgerlike uitsluitingsbevel wat deur die weermag uitgereik word, word uitgereik vir die Bainbridge Island -omgewing naby Seattle. Die vyf en veertig gesinne daar kry 'n week om voor te berei. Einde Oktober sou 108 uitsluitingsbevele uitgereik word, en alle Japannese Amerikaners in militêre gebied nr. 1 en die deel Kalifornië van nommer 2 sou opgesluit word.
Minoru Yasui loop om 23:20 by 'n polisiestasie in Portland in. om homself in hegtenis te neem om die voorgangersregulasies in die hof te toets.
Nadat die Nisei -joernalis James Omura 'vrywillig hervestig' het in Denver, skryf hy 'n brief aan 'n prokureursfirma in Washington waarin hy navraag doen oor die behoud van hul dienste om regstappe teen die regering te eis weens skending van burgerlike en grondwetlike regte en om herstel vir ekonomiese verliese te soek. Hy kon nie die $ 3,500 -fooi betaal wat nodig was om met die verrigtinge te begin nie.
Die vyf-en-veertigjarige Ichiro Shimoda, 'n tuinier in Los Angeles, word deur wagte doodgeskiet terwyl hy probeer ontsnap het uit die gevangenekamp van Fort Still (Oklahoma). Die slagoffer was ernstig geestesongesteld en het twee keer probeer selfmoord sedert hy op 7 Desember opgeneem is. Hy word geskiet ondanks die bewaking van sy geestestoestand.
Hikoji Takeuchi, 'n Nisei, word deur 'n wag by Manzanar geskiet. Die wag beweer dat hy op Takeuchi geskree het en dat Takeuchi van hom begin weghardloop het. Takeuchi beweer dat hy hout bymekaarmaak en nie die wag hoor skree het nie. Sy wonde dui daarop dat hy voor geskiet is. Alhoewel hy ernstig beseer is, het hy uiteindelik herstel.
Die National Japanese Relocation Council word grootliks georganiseer deur Clarence E. Pickett, leier van die Quaker, en word in Philadelphia saamgestel met die dekaan Robert W. O'Brien van die Universiteit van Washington as direkteur. Teen die einde van die oorlog sou 4,300 Nisei op universiteit wees.
Die film "Little Tokyo, U.S.A." word deur Twentieth Century Fox vrygestel. Daarin word die Japannese Amerikaanse gemeenskap uitgebeeld as 'n "groot leër van vrywillige spioene" en "blinde aanbidders van hul keiser", soos beskryf in die film se voice-over proloog.
17 Junie 1942
Milton Eisenhower bedank as direkteur van die WRA. Dillon Myer word aangestel om hom te vervang.
Twee Issei - Brawley, CA -boer Toshiro Kobata en San Pedro -visserman Hirota Isomura - word deur kampwagte in Lourdsburg, vyandelike vreemde gevangeniskamp in New Mexico, doodgeskiet. Die mans het na bewering probeer ontsnap. Daar sou egter later berig word dat hulle by hul aankoms in die kamp te siek was om van die treinstasie na die kamphek te stap.
'N Roetine soektog na smokkel by die Santa Anita & quotAssemble Center & quot word in 'n & quotriot. & Quot; gretige militêre personeel het te ywerig en beledigend geraak, wat, tesame met die mislukking van verskeie pogings om die hoof van die interne veiligheid van die kamp te bereik, massa -onrus, meningsvorming veroorsaak en die teistering van die soekers. Militêre polisie met tenks en masjiengewere eindig die voorval vinnig. Die & quotoverzealous & quot militêre personeel word later vervang.
10 Augustus 1942 Die eerste gevangenes arriveer in Minidoka, Idaho.
12 Augustus 1942 Die eerste 292 gevangenes arriveer by Heart Mountain, Wyoming.
27 Augustus 1942 Die eerste gevangenes arriveer in Granada, of Amache, Colorado.
11 September 1942 Die eerste gevangenes arriveer in Sentraal -Utah, of Topaas.
18 September 1942 Die eerste gevangenes arriveer in Rohwer, Arkansas.
President Roosevelt bel die "verhuisingsentrums" "konsentrasiekampe" tydens 'n perskonferensie. Die WRA het deurgaans ontken dat die term "konsentrasiekampe" die kampe akkuraat beskryf.
'N Aanval op 'n man wat algemeen as 'n informant beskou word, lei tot die arrestasie van twee gewilde gevangenes in Poston. Hierdie voorval lei gou tot 'n massastaking.
Fred Tayama word aangeval en ernstig beseer deur 'n groep gevangenes by Manzanar. Die arrestasie van die gewilde Harry Ueno vir die misdaad veroorsaak 'n massa -opstand.
Die WRA vestig 'n gevangenis in Moab, Utah, vir weerbarstige gevangenes.
Die 442ste Regimentele Gevegspan word geaktiveer, wat geheel en al uit Japannese Amerikaners bestaan.
James Hatsuki Wakasa, 'n drie-en-sestigjarige sjef, word deur 'n wag by die Heart Mountain-kamp doodgeskiet terwyl hy na bewering deur 'n heining wou ontsnap. Daar word later vasgestel dat Wakasa binne die heining was en die wagter in die gesig gestaar het toe hy geskiet is. Die wagter sou op 28 April in Fort Douglas, Utah, 'n krygsraad staan ​​en 'skuldig bevind' word.
& quotA Jap's a Jap. Daar is geen manier om hul lojaliteit te bepaal nie. Hierdie kus is te kwesbaar. Geen Jap moet na hierdie kus terugkeer nie, behalwe op toestemming van my kantoor.
21 Junie 1943
Die Hooggeregshof van die Verenigde State beslis oor die Hirabayashi- en Yasui -sake, en handhaaf die grondwetlikheid van die verbod en uitsluitingsbevele.
Die herskikking van Tule Lake as 'n kamp vir 'dissenters' begin. Na afloop van die lojaliteitsvraelysafdeling, begin "getroue" gevangenes na ander kampe vertrek. Vyf dae later begin "ontrou" gevangenes uit ander kampe by die Tule -meer aankom.
Die opstand in die Tule -meer hou 'n maand van twis in. Die spanning was hoog sedert die administrasie op 7 Oktober 43 steenkoolwerkers wat by 'n arbeidsgeskil betrokke was, afgedank het.
Nisei se geskiktheid vir die konsep word herstel. Die reaksie op hierdie aankondiging in die kampe sou gemeng wees.
Deur die aankondiging van die konsep 'n paar dae tevore woon 300 mense 'n openbare vergadering by by die Heart Mountain -kamp. Hier word die Fair Play -komitee formeel georganiseer om konsepweerstand te ondersteun.
Drie en veertig Japannese Amerikaanse soldate word gearresteer omdat hulle geweier het om deel te neem aan gevegsopleiding in Fort McClellan, Alabama, as 'n protes teen die behandeling van hul gesinne in Amerikaanse kampe. Uiteindelik word 106 gearresteer weens hul weiering. Een-en-twintig word skuldig bevind en dien tronkstraf uit voordat hulle in 1946 vrygelaat word.
'N Federale groot jurie reik beskuldigings uit teen 63 hartweerstands van die Heart Mountain. Die 63 word skuldig bevind en op 26 Junie tot tronkstraf gevonnis. Hulle sal op 24 Desember 1947 kwytskelding word.
Shoichi James Okamoto word by 'n Tule -meer deur 'n wag doodgeskiet nadat hy 'n konstruksie -vragmotor by die hoofhek gestop het om toestemming te kry. Privaat Bernard Goe, die wag, sou vrygespreek word nadat hy 'n boete opgelê is vir 'n gemagtigde gebruik van staatseiendom ' -'n koeël.
Jerome word die eerste kamp wat sluit toe die laaste gevangenes na Rohwer oorgeplaas word.
Sewe lede van die Heart Mountain Fair Play Committee word saam met die joernalis James Omura gearresteer. Hulle verhoor weens 'n onwettige sameswering tot advokate, hulpverleners en oortreders van die konsep begin op 23 Oktober. Almal behalwe Omura sou uiteindelik skuldig bevind word.
27-30 Oktober 1944
Die 442ste Regimentele Gevegspan red 'n Amerikaanse bataljon wat afgesny en omring is deur die vyand. Agt honderd slagoffers word deur die 442ste gely om 211 mans te red. Na hierdie redding word die 442ste beveel om aan te hou vorder in die bos wat hulle sonder verligting of rus tot 9 November sou voortduur.
Die hooggeregshof beslis dat Fred Toyosaburo Korematsu inderdaad skuldig was aan die verblyf in 'n militêre gebied in stryd met die uitsluitingsbevel. Hierdie saak betwis die grondwetlikheid van die hele uitsluitingsproses.
Beperkings wat hervestiging aan die Weskus voorkom, word verwyder, hoewel daar steeds baie uitsonderings bestaan. 'N Paar Japannese Amerikaners wat noukeurig gekeur is, het einde 1944 na die kus teruggekeer.
8 Januarie 1945
Die pakskuur van die Doi -gesin word verbrand en dinamies en skote word in hul huis afgevuur. Die gesin was die eerste wat van Amache na Kalifornië teruggekeer het en die eerste wat na Placer County teruggekeer het, drie dae tevore daar aangekom. Alhoewel verskeie mans gearresteer word en die dade bely, word almal vrygespreek. Ongeveer 30 soortgelyke voorvalle sal ander Japannese Amerikaners begroet wat tussen Januarie en Junie na die Weskus terugkeer.
Die oorgawe van Duitsland beëindig die oorlog in Europa.
Die atoombom word op Hiroshima neergegooi. Drie dae later word 'n tweede bom op Nagasaki gegooi. Die oorlog in die Stille Oseaan sou op 14 Augustus eindig.
Tule Lake sluit, met 'n hoogtepunt en 'n ongelooflike massa -ontruiming in omgekeerde rigting.
15 Julie 1946
Die 442ste regimentele gevegspan word deur president Truman op die grasperk van die Withuis ontvang. 'U het nie net teen die vyand geveg nie, maar ook teen vooroordeel - en u het gewen,' sê die president.
30 Junie 1947
Die Amerikaanse distriksregter Louis E. Goodman beveel dat die versoekers in die pak van Wayne Collins van 13 Desember 1945 vrygelaat word, inheemse Amerikaanse burgers, wat nie tot vyandige vreemdelinge omgeskakel kon word nie, en dat hulle nie op grond van afstanddoening in die tronk kon sit of na Japan gestuur moes word nie. Driehonderd twee persone word uiteindelik op 6 September 1947 uit Crystal City, Texas en Seabrook Farms, New Jersey, vrygelaat.
2 Julie 1948
President Truman onderteken die Japanese American Evacuation Claims Act, 'n maatreël om Japannese Amerikaners te vergoed vir sekere ekonomiese verliese wat toegeskryf kan word aan hul gedwonge ontruiming. Alhoewel ongeveer $ 28 miljoen uitbetaal sou word deur middel van die wet, sou dit grootliks ondoeltreffend wees, selfs op die beperkte omvang waarin dit funksioneer.
10 Julie 1970
'N Resolusie word aangekondig deur die Japanese American Citizen League se Noord-Kalifornië-Wes-Nevada Distriksraad wat vra dat die Japanse Amerikaners gevange gehou word tydens die Tweede Wêreldoorlog. In hierdie resolusie moet die JACL 'n wetsontwerp in die kongres kry om individuele vergoeding per dag, belastingvry, toe te ken.
Verteenwoordiger Mike Lowry (D-WA) stel die Japannese-Amerikaanse wet op die skending van menseregte (H.R. 5977) van die Tweede Wêreldoorlog in die kongres. Hierdie wetsontwerp wat deur NCJAR geborg word, is grootliks gebaseer op navorsing wat deur oud-lede van die Seattle JACL-hoofstuk gedoen is. Dit stel direkte betalings van $ 15,000 per slagoffer plus 'n bykomende $ 15 per dag in die gevangenis voor. Gegewe die keuse tussen hierdie wetsontwerp en die JACL-gesteunde studiekommissie-wetsontwerp wat twee maande tevore ingestel is, kies die kongres vir laasgenoemde.
14 Julie 1981
Die Kommissie vir Oorplasing en Internering van Burgeroorlog (CWRIC) hou 'n openbare verhoor in Washington, DC as deel van sy ondersoek na die gevangenskap van Japannese Amerikaners tydens die Tweede Wêreldoorlog. Soortgelyke verhore sou in die res van 1981 in baie ander stede gehou word. Die emosionele getuienis deur meer as 750 Japannese Amerikaanse getuies oor hul oorlogservaringe sou katarties wees vir die gemeenskap en 'n keerpunt in die regstellingsbeweging.
Die CWRIC reik sy formele aanbevelings uit aan die kongres rakende regstelling vir Japannese Amerikaners wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gevange was. Dit bevat die oproep om individuele betalings van $ 20,000 aan elkeen wat tyd in die konsentrasiekampe deurgebring het en nog lewe.
Die Japannese hoëkommando was verdeel tussen diegene wat hul vordering wou konsolideer, en diegene (onder leiding van die vloot), wat die enigste manier gevoel het om die oorlog te wen, was om die Amerikaanse vloot beslis te verslaan. Na die Doolittle Raid het die vloot die groen lig gekry om voort te gaan. Die Japannese vloothoof Yamamoto het geglo dat die verowering van Midway Island die sleutel was om die VSA in die Stille Oseaan te verslaan. As Midway gevang kon word, sou Hawaii kwesbaar wees. Yamamoto vaar op 26 Mei 1942 na Midway.
Die Amerikaners het die belangrikste Japannese kommunikasiekode verbreek en kon vasstel dat Midway hul volgende doelwit was. Die VSA het 'n vals boodskap gestuur dat Midway min water het. Toe onderskep hulle 'n Japannese versending wat die inligting deurgee. Admiraal Nimitz, bevelvoerder van die Amerikaanse magte in die Stille Oseaan, het admiraal Frank Jack Fletcher gestuur (wat bevel gehad het oor 'n vloot van drie vliegdekskepe: die USS Enterprise, USS Hornet en die USS Yorktown- wat ernstig beskadig is tydens die Slag van die Koraalsee. ) Boonop het Fletcher drie Cruisers en 12 Destroyers gehad. Admiraal Fletcher het 11 Japannese slagskepe, 8 draers, 23 kruisers en 65 vernietigers teëgekom.
Dit lyk asof die dek gestapel was teen admiraal Fletcher, ondanks sy twee groot voordele: Eerstens het Fletcher die planne en doelwitte van die Japannese geken, (terwyl die Japannese totaal onbewus was dat Fletcher daar was.) Tweedens, het admiraal Fletcher 'n soort 'beperkte'. vliegtuie wat van Midway Island af gevlieg kan word.
In Junie 1942 het Lidice, 'n dorp in Tsjeggo -Slowakye, opgehou bestaan. Lidice was betrokke by die sluipmoord op Reinhard Heydrich, die Nazi -beheerder van Bohemen en Moravië, en Hitler se bevel is gegee om 'die Tsjeggies 'n laaste les van onderdanigheid en nederigheid te leer'.
Op 27 Mei 1942 word Heydrich aangeval deur Britse opgeleide vryheidsvegters-een gebore in die huidige Tsjeggiese Republiek en die ander, Jozef Gabcik, gebore in Slowakye. 'N Granaataanval op sy motor het hom noodlottig gewond gelaat en hy is op 4 Junie dood. Hitler het altyd 'n hoë mening oor Heydrich gehad. Sommige meen dat Hitler Heydrich versorg het om hom op te volg, en die Führer het gesê dat 'hy 'n hart van yster het'. Heydrich was energiek en doeltreffend en het 'n skrikbewind na Tsjeggo -Slowakye gebring, en sy dood het Hitler woedend gemaak.
'Hitler was woedend van woede, en wat hy kenmerkend was, was nie geregtigheid nie, maar wraak. Hy het die onmiddellike teregstelling van 30 000 Tsjegge beveel as 'n vergelding. "Richard Livingstone
Die man wat aangestel is om by Heydrich oor te neem, Karl Frank, het daarop gewys dat die verlies van 30 000 'n ernstige impak op die Tsjeggiese arbeidsmag sou hê. Hitler het dit aan boord geneem en die syfer verander na die arrestasie van 10 000. Op die aand van 27 Mei het Heinrich Himmler, hoof van die SS, Frank beveel om die aand 100 "intellektuele" te skiet. In die volgende paar dae is 3,188 Tsjegge gearresteer, van wie 1,357 tereggestel is, terwyl 657 in polisie -aanhouding gesterf het. Niks hiervan het Hitler egter tevrede gestel nie, alhoewel hy erken het dat 30 000 teregstellings 'n negatiewe impak op die arbeidsmag in Tsjeggo -Slowakye sou hê.
Op 8 Junie is 'n staatsbegrafnis vir Heydrich gehou. Die volgende dag het Frank 'n bevel van Hitler ontvang waarin gesê word dat 'n klein gemeenskap naby 'n industriële sentrum gekies en as straf uitgewis moet word. Daarom sou die Tsjeggiese arbeidsmag geen impak hê nie, maar Hitler sou sy wens vir wraak verkry het.
Maar waarom is Lidice gekies? Een van die mans wat Heydrich vermoor het, het 'n skakel met Lidice (die sluipmoordenaars is almal vermoor). Die Gestapo het ook 'n "verdagte" briefie met die naam Lidice onderskep. Eintlik was dit nog 'n Lidice in Tsjeggo -Slowakye - maar dit het eers later aan die lig gekom nadat die reëlings getref is om Frank se gekose doelwit uit te wis - Lidice naby Praag.
Lidice was ongeveer 16 kilometer van Praag af. Die dorpie was van enige hoofweg af, sodat die massa Duitse troepe in massa skaars was. Met 100,000 Duitse troepe in Tsjeggo -Slowakye, was Duitse troepe in Lidice gesien, maar slegs in klein getalle. Op 4 Junie, die dag van Heydrich se dood, het die Duitse troepe Lidice binnegekom, die Gestapo het mense ondervra en huise is ontplof. Toe vertrek hulle skielik en laat die inwoners verward oor die rede waarom hulle dit gedoen het.
Op 9 Junie is hulle saans terug. Die meeste dorpenaars het gaan slaap. Hulle is wakker gemaak en bymekaargekom op die dorpsplein. Vroue en kinders is aan die een kant geplaas, en mans en seuns bo 15 jaar is aan die ander kant van die plein gesit. Die mans en seuns is in plaasgeboue gesit terwyl die vroue en kinders by die plaaslike skool toegesluit was.
Nadat die dorpsbewoners toegesluit was, het die militêre polisie weer die huise oorval en enigiets van waarde geneem. Alle boerderygereedskap is geneem en beeste is opgepas. Enigiets van die verste waarde is geneem.
Die volgende dag om 05:00 is die vroue en 98 kinders op die vragmotors gesit en weggery. Hulle is na die konsentrasiekamp Ravensbruck oorgeplaas. Die kinders wat as geskik beskou is vir 'germanisering', is uitgesoek en aan SS -gesinne gegee. Diegene wat nie as geskik geag is nie, moes na die kampe gestuur word. Die mans is uit die plaashuise gebring en voor matrasse wat teen 'n muur gelê is, ingeryg - sien die foto hierbo. Die teregstellingsgroep het hulle in groepe van tien uitgebring. 173 is geskiet. Die mans wat in Lidice gewoon het, maar wat skofwerk by die plaaslike fabrieke gedoen het toe die arrestasies gemaak is, is later afgerond - nog 19 is geskiet. Die mans wat destyds in Lidice was, het familie en vriende besoek, maar nie van Lidice nie, is ook geskiet.
Die dorp is toe vernietig - letterlik van die kaart afgevee. Huise is verwoes, boorde gegrawe en die begraafplaas ontheilig. Selfs troeteldierhonde is geskiet. Toe dit gedoen is, is pioniertroepe ingestuur om die land plat te ploeg. Blykbaar het niks van die dorp oorgebly nie, nie eers die buitelyn nie. Die hele episode is deur die SS verfilm.
Van die vroue is bekend dat slegs 143 Ravensbruck, die Nazi -konsentrasiekamp vir vroue, op een of ander manier oorleef het. Van die 98 kinders (wat weens "vervoerprobleme" op 12 Junie van hul moeders geskei is), is bekend dat 17 oorleef het deur gekies te word vir 'germanisering'. Na die oorlog keer hulle terug na Tsjeggo -Slowakye. Die kinders wat nie as geskik geag word nie, is in opdrag van Adolf Eichmann in Chemnitz vergas.
Yamamotos -voorneme 5 Junie 1942
Hoop om hierdie somer met miniature uit te speel. Eintlik 'n variant met die Amerikaanse slagvloot soos dit was, wat die krag van Spruances op die oggend van die 5de dek. Die veronderstelling of dat Yamamoto PoD is, kanselleer nie die vorige bestellings as aftreefaktor nie.
Dit sou die oggend van die 5de 'n paar besonderhede verander, maar dit is uiteindelik aan die spelers en hoe hulle besluit om van middernag 4/5 Junie af te gaan.
Ag my. Dit behoort 'n lekker tyd te wees. Watter reëls sal u gebruik?
Die daglig -oppervlak -aksie wat ek in die vooruitsig stel, het beide kante ongeveer gelyk in kruisers. Die USN het die grootste aantal vernietigers. En die Japannese het 'n paar gevegskruisers, wat op sigself 'n wedstryd is vir die Amerikaanse kruisers. Ek neem aan dat Kondo se kruisers by Nagumo se siftingskrag is, en dat beide kante - o, net die Amerikaners hul draers agter het met 'n minimale DD -krag. Geen IJN -draers het oorgebly nie, sodat al die Nagumo's DD's die stryd kan bywoon, minder as diegene vol oorlewendes.
Nie die USN of die IJN weet van die Amerikaanse torpedo -probleme nie, dus sou 'n massale torpedo -aanval deur die Amerikaanse DD's 'n wettige taktiek en bedreiging wees. Die spelers ken die werklikheid, maar wil die IJN -spelers die risiko loop om 'n goeie torpedo te hê? Dit kan afhang van hoe die spelers oor hul dobbelsteen voel.
As ek kan, gaan ek en die ou wat my bystaan, liggies oor die torpedo -probleme en ander besonderhede wat destyds nie duidelik aan beide kante verstaan ​​word nie. Ek het vroeër baie dubbele blinde speletjies opgelei en iets geleer oor die plant van die historiese aannames en leerstellings in die gedagtes van spelers wanneer dinge opgestel word. Dit sal regtig wonderlik wees as geen van die partye 'n duidelike kennis van die ander OB op Midway het nie. Lê net die historiese intelligensie op hulle. Dit kan werklik onverwagte resultate op die tafel oplewer.
Ek het wel 'n paar inligting oor die USN -leerstuk vir die werking van die oppervlakoorlogskepe en die oppervlakaksie, maar as iemand inligting hieroor het, of vir die IJN, plaas dit asseblief.
'N Paar weke gelede kon ek 'n hipotetiese oppervlakaksie speel. Dit het meer 'n skematiese aard as 'n ontwikkelende geveg. Die veronderstelling was dat die twee groepe gelyktydig deur lugrekonstruksie waargeneem word, kort na dagbreek, die gekonsolideerde oppervlakvlote draai na mekaar toe en is naby genoeg dat hulle binne twee uur binne visuele afstand kom. Die twee vloote het al drie IJN -slagskepe, die vier Kongo -klas BC en die meegaande IJN -kruisers ingesluit. Die Amerikaanse vloot het sewe BB -standaarde, ses kruisers. Die vernietigers was nie een vir een verteenwoordig nie, maar verminder vir eenvoud. Ook vir die eenvoud het ons afstand gedoen van enige lugaksie.
Die twee vloote is in 'n noue gevegsformasie geplaas en het reguit nader gekom toe hulle na die horison na die sigafstand gekom het, ongeveer 11 Nautical Miles. Beide vloote het nog 'n paar minute reguit voortgegaan; die manoeuvreer het begin vir vuurveld en taktiese voordeel. Ons bel die wedstryd na 42 minute se geveg. Die twee vloote was binne vyf NM van mekaar. Soos ek verwag het, het die Kongos nie veel straf geneem voordat hulle beswyk het nie. Die kruisers van beide kante het ook groot skade aangerig. Dit het in wese drie IJN BB, insluitend die Yamamoto, vergeleke met sewe Amerikaanse BB. Die Amerikaanse BB het skade aangerig as gevolg van die Japannese skietery. Drie reekse IJN -torpedo -aanvalle het egter die helfte van die Amerikaanse kruisers laat sink en drie van die sewe Amerikaanse standaarde buite werking gestel. Toe die spel geroep is, het beide kante basies ernstig beskadig, met drie BB elk en een of twee cruisers effektief.
Die resultate van die torpedo het baie ahistories gelyk. van 97 torpedo's wat gelanseer is, was daar 'n treftempo van 25%. Dit is ver bo die werklike IJN -treftempo vir die Long Lance -torpedo, eintlik tussen 5% en 10%. Dit kan deels wees omdat die Japannese kant sy torpedo's op 'n relatief kort afstand van vyf NM of minder gelanseer het. Dit was goed onder wat ek verstaan ​​van die leerstellige omvang in gevegte teen daglig.
'N Tweede ahistoïsiteit is dat die USN te min vernietigers het. As ons 'n bietjie meer deurgemaak het in ons navorsing, sou die krag 3-4 keer meer gewees het as wat ons op die tafel gehad het.
'N Paar vrae handel oor hoe om die opleidingsvlak van sommige van die USN BB te beoordeel. Ons het hulle 'n gemiddelde gemiddelde telling oor die hele linie gegee. Geen vergoeding vir diegene met 'n reputasie vir elite -bemannings of substandaard. Dieselfde geld vir die IJN, behalwe vir die Yamamoto wat as 'groen' beoordeel is. Dit het die akkuraatheid van die geweer beïnvloed en dit het hom effektief uit die lang- en mediumafstandgeveg gehaal.
Altesaam het hierdie toets sewe uur geneem om werklik uitgevoer te word, met nog ses tot sewe uur voorbereidingstyd met twee mense. Ek hoop om nog 'n kort toets in Augustus af te lê, wat 'n eerste ontmoeting deur 'n paar kruisers in die buitekantskerm sou wees.
U.S. Army Rangers sit op 6 Junie 1944 aan boord van 'n aanrandingsvaartuig in Weymouth Harbour, Engeland. Die skip is op pad na die D-Day-landing op Omaha-strand in Normandië, Frankryk.
Kloksgewys, van heel links: Eerste sersant Sandy Martin, wat tydens die landing vermoor is, tegnikus vyfde graad Joseph Markovich, korporaal John Loshiavo en privaat eersteklas Frank E. Lockwood. Galerie Bilderwelt/Getty Images
'Swart en wit is die kleure van fotografie', het die legendariese fotograaf Robert Frank eenkeer gesê. "Vir my simboliseer dit die alternatiewe van hoop en wanhoop waaraan die mensdom vir ewig onderwerp word."
Dit is maklik om met Robert Frank se woorde saam te stem - veral omdat dit van Robert Frank kom.
Tog is dit moeilik om een ​​van die sterkste voordele van kleurfotografie bo swart-wit te ontken: die onmiddellikheid daarvan.
'Ek werk soms in kleur', sê Mary Ellen Mark, wat nie ver van Frank af in die pantheon van eerbiedwaardige swart-en-wit fotograwe sit nie, 'maar ek dink die beelde waarmee ek die meeste verbind is, histories gesproke, is in swart en wit . Ek sien meer in swart en wit - ek hou van die abstraksie daarvan. "
Terwyl swart-en-wit 'n onskatbare gevoel van "abstraksie" bied-'n tydlose manier om die menslike hoop en wanhoop wat Frank as ewig voorhou-te benut, bied kleur 'n sekere lewensbelangrike gevoel van die hier-en-nou.
Met ander woorde, swart-en-wit is dalk tydloos, maar is tydloos altyd wat ons wil hê?
Hierdie vraag word nog belangriker as dit kom by beelde wat die geskiedenis van lankal dokumenteer.
As iemand wat vandag lewe, byvoorbeeld na foto's uit die Tweede Wêreldoorlog kyk, kan die swart-en-wit baie goed die beelde uit hul oorspronklike tyd onttrek en sodoende die moderne kyker toelaat om die tydlose, ewige gevoel van hoop beter te benut of wanhoop.
Maar dieselfde abstraksie kan 'n beeld inert maak - 'n oomblik word 'n museumstuk, iets van die verlede, iets wat met iemand anders gebeur het, iets wat geen invloed op ons hede het nie.
Maar die historiese gebeurtenisse wat in merkbare mate bewaar kon word-en die Tweede Wêreldoorlog was een van die eerste-kan vir die huidige kyker weer lewendig word op 'n manier wat hulle waarskynlik nie in swart-en-wit sou doen nie.
Miskien herinner kleur ons, meer as swart-en-wit, dat die onderwerpe wat vasgelê is, ware mense was, net soos ons, en nie net wesens van die verlede nie. Swart-en-wit kan die hart en siel behou, maar kleur behou miskien die vlees en bloed.
Ervaar die Tweede Wêreldoorlog in kleur in die galery hierbo.
Na hierdie blik op die Tweede Wêreldoorlog in kleur, sien u meer van die kragtigste foto's van die Tweede Wêreldoorlog, beide in kleur en swart-en-wit. Ontdek dan die waarheid agter sommige van die mees blywende mites uit die Tweede Wêreldoorlog.
Slag van Midway, 3-6 Junie 1942
Japan ignoreer hul terugslag tydens die Slag van die Koraalsee en draai na die Sentraal- en Noord-Stille Oseaan om 'n ingewikkelde operasie te begin: Admiraal Yamamoto se tweeledige aanslag op Midway en die Aleoetiërs. Met hierdie bewegings het Yamamoto gehoop om die omkerings by Coral Sea te oorkom, die Japannese verdedigingsomtrek uit te brei en moontlik die res van die Amerikaanse vloot na 'n beslissende vernietigingsstryd te lok. Die Japannese het rede gehad om optimisties te wees. Yamamoto het sewe draers, vier watervliegtuigdraers en 11 slagskepe gehad, waaronder drie van die nuutste tipe. Daarteenoor het die Amerikaanse vloot slegs drie draers gehad - Yorktown, Enterprise en Hornet - en geen slagskepe nie.
Torpedo Squadron Six (VT-6) Douglas TBD-1 Devastator-vliegtuie is gereed om op USS te begin Onderneming (CV-6) omstreeks 0730-0740 uur, Slag van Midway, 4 Junie 1942.
Die Japanners was van plan om Midway Island met twee dae se beskieting in beslag te neem, gevolg deur 'n invalmag van 5.000 troepe. Maar twee Amerikaanse taakgroepe onder agter -admirale Raymond A. Spruance en Frank J. Fletcher, bygestaan ​​deur vliegtuie gebaseer op Midway Island, het die groot vyandelike vlootmag wat vir die inval versamel is, onderskep en uitgevoer. They rightly ignored the feint against the Aleutians and focused on finding and destroying the Japanese at Midway.
Kyk die video: Dnevnik iz II svetskog rata Jun. Јун 1942. Дневник из II светског рата (Desember 2021).