Hoe om te reis na 'n plek waar jy niks weet nie) - Reisverhale - 2020
Ek het saam met my nuwe vriende op Thanksgiving Night in Tofo, Mosambiek gesit. Ons kos was stadig om te kom, so ons het besluit om hulde te gee aan die aard van vakansie en te praat oor waarvoor ons dankbaar was.
In daardie oomblik kon ek nie glo dat ek omring is deur so baie wonderlike mense wat hier van verskillende hoeke van die aarde af aangekom het nie, net soos ek gehad het: deur mond tot mond. Daar was twee blonde Kalifornië-meisies hier, dankie aan die Vredekorps, 'n slim Aussie-brunet wat pas sy doktorale studies in 'n dorp in die noorde voltooi het, 'n ander Amerikaner wat op 'n gril gekom het en al die lag saam met hom gebring het. 'n paar ander uit Noord-Amerika en Switserland. Ons was so gelukkig en ontspanne soos dit kon wees. Die dank van elke persoon was mooier en dieper as die laaste, sommige het selfs trane in my oë gebring.
Net 'n paar weke tevore was ek versteend om deur Mosambiek te reis. Daar was baie vrae, en ek kon min antwoorde aanlyn vind. Ek het net 'n bietjie van die land geweet van wat my vriende uit Suid-Afrika aan my gesê het: Mosambiek is 'n voormalige Portugese kolonie wat herstel van 'n burgeroorlog wat in 1992 geëindig het. Dit is die kus wat aan die ooskus van Suid-Afrika grens. Dit is absoluut pragtig, met seekos vars uit die see vir 'n paar dollar, en lang strande van strande met eindelose sandstawe en baba-blou water.
Maar ek het ook geweet dat Mosambiek nie 'n maklike land is om deur te reis nie. Die polisiebeamptes is korrup, en die busse word deur die plaaslike inwoners, bekend as Chapas, is gewoonlik net busse met kaal bande wat 20 mense kan akkommodeer, maar druk in 40. Daar is 'n bietjie toeriste-infrastruktuur op 'n paar sleutelplekke, maar daarbenewens is dit vol slegte paaie en raaisels.
Afgesien van waarskuwings en engste statistieke, is daar nie veel inligting aanlyn oor die land nie. Terwyl ek op soek was na rekeninge van solo vroulike reisigers, het ek vanaf 2013 op 'n forum op 'n skoenbord gestruikel wat 'n plakkaat aangeraai het om twee keer te dink oor gaan as sy mooi was. 'N Boodskap in die Lonely Planet Thorntree-forum wat nie veel meer bemoedigend was nie; Dit het gekoppel aan 'n blogpos wat verklaar het dat Mosambiek die moeilikste land was waaroor die skrywer gereis het. Sy was beroof, dit was te duur en sy het verkies om haar reis kort te sny. Ek het begin wonder of ek enigsins positief sou vind.
Toe onthou ek iets: Daar is baie wanopvattings oor Afrika. Mense is geneig om te dink dis 'n verskriklik gevaarlike plek en vergeet dat daar ook goeie mense, pragtige landskappe, goeie kos en unieke avonture is.
Net so, voordat ek vir die eerste keer na Suid-Afrika toe gegaan het, het 'n paar vriende van die huis teruggekom dat hulle deur 'n land sou reis wat hulle as te gevaarlik beskou het om alleen te gaan. Hulle het my gewaarsku teen Ebola (wat nie eens naby aan infiltrerende Suid-Afrika gekom het nie), verkragting en geweld. In werklikheid het ek bevind dat daar met die regte voorsorgmaatreëls reis was, was daar geen probleem nie en dat vrees dikwels meer beperkend as nuttig is.
Net so, toe dit by Mosambiek gekom het, het ek geweet dat dit net irrasionele vrees was om my terug te hou.
En toe het ek besef - om na 'n land te reis, is daar min inligting oor dieselfde as om na enige ander plek te reis!
U bepaal die visumvereistes (wat ek in Johannesburg, Suid-Afrika versorg het, voordat ek gaan).
Jy maak seker dat jy die regte immunisasies het (wat ek by 'n reisdokter in Johannesburg versorg het, wat my antimalariale pille baie goedkoper gegee het as wat hulle in Amerika of Europa sou gewees het).
Jy vra wanneer jy reeds op die grond is vir die beste vervoer metode. Van Johannesburg, dit is 'n Intercape of Greyhound bus.
Jy vra plaaslike inwoners by jou eerste stop oor waarheen om te gaan. Die ouens wat ek in Johannesburg gesit het, het in spades gelewer toe hulle my vertel het om na 'n stranddorp, Tofo, te gaan.
Jy bly vriendelik en nuuskierig By aankoms, hou jou kop hoog en hou jou rug reguit wanneer jy vrae vra en met taxi-bestuurders onderhandel en met grensoorsigwagters handel.
Reis in Mosambiek blyk net soos om te reis na elke ander plek wat ek besoek het. Ek het uitgepluis soos ek gegaan het, was ek vriendelik en opmerkend, en ek het plaaslike inwoners en expats gevra wie daar vrae gehad het toe ek die kans gekry het. Ek het besef dat daar geen rede was om bekommerd te wees nie - dat ek dit al duisend keer voorheen in talle lande en stede regoor die wêreld gedoen het.
Daar was 'n paar keer wat ek gevaarlike situasies ondervind. Die Chapas was so oorvol en gevaarlik dat ek in die steek geloop het om in plaas daarvan rond te kom. Dit was eintlik die veiliger opsie!
En daar was tye wanneer dinge net nie sin gemaak het nie, soos wanneer ek na die lughawe moes gaan om 'n vlug te bespreek, bloot omdat die aanlynstelsels nie werk nie. Sodra ek daar aangekom het, moes die werknemers tussen drie rekenaars werk om die kaartjie eintlik te bespreek, aangesien elkeen bietjie gebreek het maar steeds vir een aspek van die besprekingsproses gewerk het. Die beproewing het een en 'n half geneem, maar dit was net die norm daar.
So bestel jou kos twee uur voor jy dit wil hê, want dit duur net so lank. En 'n paar vriende van my wat 'n motor bestuur het, moes 'n boete aan die polisie betaal omdat hulle sakke in die agterste sitplek gehad het en die "sitplekke is vir mense, nie sakke nie."
So is Mosambiek. Dit is op so baie maniere frustrerend en moeilik, maar dit is so asemrowend en vol glimlagte. Ek het soveel geleer oor die kultuur, menslikheid en geduld terwyl ek daar was. Ek is ingehaal op maniere wat net nie in Europa of die VSA gebeur nie. Mense sal my uitnooi om my die "regte Mosambiek" te wys, en ek wil die nag weg dans en eindig met 'n handjievol nuwe vriende. Nêrens is dit al so uitdagend en beloonbaar nie.
Die bonus was dat ek al hierdie ontdekkings op witsandstrande gemaak het met akwamarienwater vol walvishaaie en duiwelstrale. Die kersie bo-op was dat ek minder as die ekwivalent van $ 30 per dag betaal het vir die voorreg.
Die land was nie daardie en dit was beslis nie duur soos die boodskapborde my laat glo het nie. (Mosambiek is die enigste land wat ek besoek het wat my nie dubbel gevra het om 'n enkel meisie in 'n private bungalow te wees nie!). Ek was bly ek het nie my ooraktiewe verbeelding en irrasionele vrees laat wen nie.
Ek weet dat reis na iewers wat jy nog nooit tevore was nie, met beperkte beskikbare inligting, uiters senuweeagtig kan wees. Verbind dit met die feit dat ek in "scary, scary" Afrika reis, en dit word selfs meer uitdagend.
Ek het egter weer gewys dat dit nie 'n fout is om vrees te laat in die weg kom van wat 'n wonderlike reiservaring kan wees nie. Ek het die kans gehad om 'n ongelooflike bemanning te ontmoet, en die belangrikste van alles, neem 'n uitdaging solo aan en domineer dit. Ek het nog 'n kans gehad om myself te bewys dat ek in staat is, en dat ek nog steeds verkies solo reis. Ek het 'n nuwe land gekry wat min mense intiem besoek, en die goeie tye ver verbygesteek die slegte, tye tien. Nee, maal 'n miljoen. Dieselfde kan vir jou gebeur.