Die kolonie Haute-Claire: vakmanskap en nostalgie - Die versamelings
Die kolonie Haute-Claire: vakmanskap en nostalgie
Doos van Ophelia.
Titel: Doos van Ophelia.
Skrywer: POINT Armand (1860 - 1932)
Afmetings: Hoogte 210 - Breedte 160
Tegniek en ander aanduidings: Hout (materiaal), brons, cabochon, gebeitelde, vergulde, champlevé emalje, cloisonné emalje, ivoor, goue spangels Geskep deur Armand Point en die Haute-Claire werkswinkel
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - J.-J. Sauciat
Prentverwysing: 87-001380-03 / OAO201
Prentverwysing: 87-001380-02 / OAO201
Kunswerke: paaie na erkenning
Die XIX word aangebied as 'n "goue era van dekoratiewe kunste"e eeu, materialisties en industrieel, het die produksie van kunswerke in voorheen ongesiene verhoudings ontwikkel. Gewapen met 'n akademiese opvatting wat die belangrikste kunste (skilderkuns, argitektuur, beeldhouwerk) en minderjarige kunste teëstaan, is kunstenaars lankal huiwerig om hul talent in diens van die nywerheid te stel, en dit is waar dat dit nie noodwendig aanpas by van die "sandkorrel" wat die kunstenaar is. In Frankryk het die Central Union of Decorative Arts, wat in die 1840's gestig is (juis in die tyd toe die baie elitistiese teorie van 'kuns ter wille van kuns' die oorhand gehad het), geveg vir die erkenning van die dissipline en skepperstatus van die industriële kunstenaar. Ongetwyfeld is die simbolistiese beweging, waarvoor dekoratiewe kuns die bevoorregte manier is om die lewensomgewing te estetiseer en skoonheid binne 'n ongelyke samelewing te versprei, nie vreemd aan hierdie oorwinnings nie (die regulering van Salons de la Rose-Croix bevat ook 'die werker wat 'n kunstenaar se werk in metaalwerk, meubels of selfs sierontwerp gedoen het'). Maar anders as die Engeland van Kuns en kunsvlyt, is die Franse baie minder agterdogtig oor tegnologie: sonder om die bedryf en die mark te bevraagteken, vind hulle dit meer doeltreffend om die kunstenaar weer in die produksieketting te probeer sit.
Die eensaamheid van Haute-Claire
Niks soos hierdie in die benadering van Armand Point - een van die getrouste kunstenaars van die Rose-Croix-salon van Sâr Péladan - wat, as dit gekoppel is aan hierdie beweging ten gunste van die dekoratiewe kuns, meer ooreenstem met dié van William Morris, van wie hy in sy tyd as dissipel beskou is. Dit was in 1895, na sy terugkeer na 'n reis na Italië, waar hy die werke van primitiewe en die eerste Renaissance-meesters (Botticelli, Gozzoli, ens.) Bewonder, wie se groot versierings hom oortuig het van die dekoratiewe missie van die kuns, wat die skilder Armand Point in emalje begin. Dit lei dus tot die vestiging in Marlotte (naby die bos van Fontainebleau) van 'n kolonie vakmanne wat onder die naam Haute-Claire gewy is aan die skepping van kunswerke (goudsmid, keramiek, borduurwerk, ens.) deur die tegnieke van die verlede te gebruik. Angstig om sy produksie in 'n nasionale tradisie te veranker (wat volgens hom dus nie sal misluk om sy gehoor te laat ontmoet nie), ontwikkel Point voorwerpe van seldsame kosbaarheid, maar waarvan die vorms baie duidelik geïnspireer is deur Middeleeue. Die sogenaamde "Ophelia" -kas, 'n toespeling op Shakespeare se heldin wat deur die Pre-Raphaeliete gevier is en aan die een kant voorgestel word, het die vorm van 'n baie sierlike Middeleeuse relikwie met sy basis ryklik versier met cabochons, sy kolomme, sy kluis self versier in die suiwerste tradisie van Limousin-emaljes uit die 13dee eeu. Die kritikus van die simbolistiese resensie Die Hermitage ironies genoeg, in Junie 1899, oor hierdie onderwerp: "Ah! die droom is mooi, die poging vereer die kunstenaars en vakmanne wat hulself in die eensaamheid van Haute-Claire opgesluit het, maar waarom moet dit wees dat hulle, om 'n Franse kuns te skep, geïnspireer is deur werke uit die Middeleeue en van die Italiaanse Renaissance? Wat het hierdie kuns in gemeen met die behoeftes van ons bestaan? [...] Ten spyte van al hul skoonheid, weier ek om iets in hulle te vind, behalwe 'n bekwame en moedige rekonstruksie. Hierdie werke sal opmerklik wees in die Cluny-museum. [...] Wat wil u met hierdie relikwieërs en bokse doen? Sit dit onder glas en kyk hulle vroom aan? "
Herlewing of reaksie?
Terwyl Point Morris se begeerte deel om masjinerie en nywerheid as vervreemdende instrumente te verwerp, deel hy van die Engelse sosialis in sy elitisme. In 'n baie hoogmoedige onttrekking draai Point sy rug op die droomvereniging van kunstenaar en nywerheid. Deur die herstel van verdwynde tegnieke, heeltemal kunsmatige en verouderde vorme, veroordeel hy homself tot 'n beperkte, kosbare, duur produksie en gevolglik nie in staat om 'n groot publiek te bereik nie. Daar is net een stap van die bevestiging van 'n nasionale tradisie na die nasionalisme, soos blyk uit die reproduksie van 'n Armand Point-kassie in Junie 1912 in die koerant. Onafhanklikheid, die vorige jaar gestig deur Jean Variot en Georges Sorel. Die promotor van 'n sosiale kuns wat 'n sosiale liggaam kon regenereer wat as dekadent beskou word, het Georges Sorel in die vroeë 1910's Action Française genader. Die teenwoordigheid van Armand Point se werk in die koerant Onafhanklikheid beklemtoon die nasionalistiese en reaksionêre resonansies van Haute-Claire.
Jean-David JUMEAU-LAFOND, Die skilders van die siel. Idealistiese simboliek in Frankryk, katalogus van die uitstalling in die Ixelles museum (Brussel), Oktober-Desember 1999, Gent, Snoeck-Ducaju & Zoon, 1999. Wendy KAPLAN, Die kuns en kunsvlytbeweging in Europa en Amerika: Ontwerp vir die moderne wêreld, New York, Thames & Hudson, 2004. Stéphane LAURENT, "Armand Point: 'n simbolistiese dekoratiewe kuns" in Kunsoorsig, n ° 116, 1997 (2), p. 89-94. Artistieke broederskap in die negentiende eeu, Aldershot, Ashgate, 2000.