Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 28 Desember 2003 (aand)
Skriflesing: Johannes 12
Teks: Johannes 12:24
Die Hoofstuk beskryf drie groepe mense wat aan die Here hulde gebring het.
Vers 1 8 beskryf die hulde wat sy klein en intieme vriendekring aan Hom gebring het.
Verse 12 19 beskryf die hulde wat Israel aan Hom gegee het.
En nou kom die derde groep aan die beurt: Die heidene.
Die Griekse feesgangers wat hier beskryf word, is nie proseliete in die volle sin van die woord nie.
Dis Grieke wat die Joodse geloof in die Here heeltemal aangeneem het, en wat die tempel besoek het om hulle offers te bring.
Omdat hulle nie besny was nie, kon hulle nie in die tempel ingaan nie, en moes hulle by die voorhof van die heidene vassteek.
Die Grieke was werklik begerig om die ware God te aanbid.
Hulle het ook al die gerugte aangaande die Here Jesus gehoor, en nou wil hulle Hom ontmoet.
Self wil hulle Hom nie nader nie miskien omdat hulle bang of vreemd gevoel het.
Waarskynlik het hulle Filippus geken, want die Bybel meld volledig waar hy vandaan kom: van Betsaïda in Galilea.
Dit word waarskynlik so gedoen omdat daar 'n kennisverband tussen hierdie mense en Filippus was.
Die spanning het op daardie stadium hoog geloop, want daar was persone in Jerusalem wat gespioeneer het op Jesus om iets te kry waarop Hy aangekla kon word.
Daarom is Filippus baie versigtig om dadelik na die Here toe te gaan. Hy gaan praat eers met Andreas.
As bemiddelaar tussen die heidene en die Here skiet Filippus dus ver te kort. Hy het te veel menslike oorwegings en vrese om hulle reguit na God toe te lei.
Hoe reageer die ware Middelaar, Jesus Christus, op hierdie mense se versoek? Wat maak Hy met diegene wat Hom soek?
Eerste sê Jesus: die uur het gekom! Die Here se raad geskied volgens 'n program.
Die versoek van die Grieke kom dus op presies die tyd wat God daarvoor vasgestel het.
Hulle versoek is 'n gebeurtenis wat Jesus se Messiasskap stralend aan die lig sal stel.
Die heerlikheid van God die Verlosser word geopenbaar in die belydenis van die Grieke.
Die Here verstoot nie die wat by Hom vra vir verlossing nie.
Edeles sal uit Egipte kom, Kus sal haastig sy hande uitsteek na God (Psalm 68:31 (68:32))
En in dié dag sal die nasies vra na die wortel van Isai, wat daar staan as ‘n banier van die volke, en sy rusplek sal heerlik wees (Jesaja 11:10)
Kyk mooi na wat in vers 23 staan:
Die uur het gekom dat die Seun van die mens verheerlik moet word.
Die verheerliking geskied deur sy lyding.
Daarom noem Hy Homself nie Seun van God nie, maar Seun van die mens. In hierdie lyding word die pad gereedgemaak dat die Grieke ook in ware geloof hulle redding by die Here kan kom soek, en kry.
Dan sê die Here dat die wet vir die pad na heerlikheid dieselfde is as die wet vir 'n saadkorrel om te groei en vrug te dra:
Dit moet eers geplant word, en sterf.
Jesus gaan ook eers sterf en dan opstaan in Goddelike heerlikheid.
Die Grieke het hulle heidense geloof (die ou mens) afgesterf en staan nou op in die heerlikheid daarvan om deur Jesus verlos te wees.
Die Here sê dit ook met eedswering:
Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle!
Daarmee lê die Here swaar nadruk op die waarheid van die verlossing.
Hy verlos ons deur sy dood, en Hy gaan ons met sy liggaam ook voor in die wederopstanding en die nuwe lewe.
Met ‘n eedswering gee die Here die padkaart na heerlikheid toe in vers 24:
Dis hoe die pad eerste vir Jesus self sou loop, en later vir ons almal sal loop!
Die reël is dat ons heerlikheid sal kry deur lyding heen.
Natuurlik is daar vir ons die genade dat Jesus deur sy dood en lyding vir Hom sy uitverkorenes bymekaarmaak wat tot in ewigheid deel van sy koninkryk sal wees! Dis ons! Hierdie heilsfeit het ‘n bepaalde waarheid wat dit in homself dra:
As iemand My dien, laat hom My volg; en waar Ek is, daar sal my dienaar ook wees; en as iemand My dien, sal die Vader hom eer (vers 25, 26).
Die woord “liefhë” het het in die sin ‘n bepaalde betekenis:
Dit gaan oor selfliefde/verwaandheid/liefde vir alles wat aards is.
So ‘n manier van “lewe verloor” is ‘n aktiewe manier van ondergaan. Hierdie mens bewerk dit self - hy laat sy lewe verlore gaan.
Mense wat hulle aan aardse luste oorgee en dit die een en die al van hulle bestaan maak, verloor dit uiteindelik - natuurlik! Want dit gaan net tot by die graf. Sulke dinge het nie ewigheidswaarde nie.
Die tweede deel van die vers openbaar dat daar mense is wat ‘n goeie verhouding met Jesus Christus het.
Hulle het nie tyd vir dinge wat God nie aanstaan nie.
Hulle lewe in die volle maat vir die Here Jesus. Hulle lewe is ‘n oorgawe van aanbidding.
Hulle is draers van die ewige lewe.
Die pad na die dood toe om Christus se ontwil, is die pad na die ewige lewe toe.
Ons het die afgelope tyd Kersfees gevier.
Dis was ‘n herdenking daarvan dat God ‘n menslike liggaam aangeneem het om ‘n lydenslewe te leef en te sterf tot ons verlossing.
Hy is gebore sodat sy bloed moes vloei toe Hy gekruisig is.
Kersfees was weer ‘n herdenking daarvan dat ons nie 'n middelaar nodig het om u na Hom toe te bring nie soos wat Filippus was nie! Hy het self reguit na ons toe gekom.
Hy is gebore om te sterf sodat die wat Hom liefhet, en in sy Verlossingswerk glo, in sy krag deur die grense van verlorenheid, en deur die grense van die dood kan breek.
Hy gee aan hulle die lewe tot in ewigheid, en Hy verlig hulle verstand met die werk van sy Gees.
Hy koester hulle in die vriendelikheid van sy genade.
Die Here se boodskap vir ons is dieselfde as destyds: Voorwaar Ek sê vir julle dat die uur gekom het!
Dis vir ons ook weer 'n bevestiging dat ons verlossing bo alle moontlike magte vasstaan in die raad en ewigheid van God.
Dis vir ons ook weer 'n bevestiging dat ons aan God behoort tot in ewigheid.
Ons herdenk dat Jesus gesterf het en opgestaan het, soos die koringkorrel wat geplant is. Ons beleef dit dat Jesus se oorwinning oor die dood so kragtig is dat ons ook in die geregtigheid daarvan verlos word om in ewigheid te kan lewe.
Datum: 28 Desember 2003 (aand)