Boodskap van voorsitter Chroesjtsjof aan president Kennedy Moskou, 11 Desember 1962. - Inligting
Boodskap van voorsitter Chroesjtsjof aan president Kennedy Moskou, 11 Desember 1962. - Geskiedenis
GEAGTE MNR. PRESIDENT, dit wil voorkom asof u en ons nou 'n laaste fase bereik het in die uitskakeling van spanning rondom Kuba. Ons verhoudings begin nou reeds hul normale gang, aangesien al die middele wat ons op die Kubaanse gebied, wat u as aanstootlik beskou het, teruggetrek het, teruggetrek is en u vasstel dat dit reeds 'n verklaring van u kant is.
Dit is goed. Ons waardeer dat u, net soos ons die oplossing van die kwessie om die spanning wat ontstaan ​​het nie dogmaties benader het nie, en dit ons onder bestaande omstandighede in staat gestel het om ook 'n meer buigsame vorm van verifikasie van die onttrekking van bogenoemde middele te vind. Die begrip en buigsaamheid wat u in hierdie aangeleentheid toon, word deur ons hoog op prys gestel, alhoewel ons kritiek op die Amerikaanse imperialisme steeds van krag is omdat die konflik inderdaad ontstaan ​​het deur die beleid van die Verenigde State ten opsigte van Kuba.
Daar moet nou meer besliste stappe geneem word om die opheffing van hierdie spanning te beëindig, dws u van u kant moet duidelik by die VN bevestig soos u tydens u perskonferensie en in u boodskappe aan my die belofte van nie-inval in Kuba deur die Verenigde State en u bondgenote het voorbehoude verwyder wat nou in die Amerikaanse konsepverklaring in die Veiligheidsraad ingebring word en ons verteenwoordigers in New York moet ooreenstem met die ooreengekome bewoording in die verklarings van beide magte van die verbintenisse hulle.
Ek glo dat u reeds 'n geleentheid gehad het om kennis te maak met die teks wat deur ons voorgestel is/ 1/ van 'n kort verklaring van die Sowjet -regering waarin die belangrikste verbintenisse van die Sowjetunie as gevolg van die uitruil van boodskappe tussen ons geformuleer is. Ons gaan uit van die veronderstelling dat 'n soortgelyke kort verklaring deur die Amerikaanse regering gemaak moet word en dat die belangrikste Amerikaanse verpligtinge as gevolg van die uitruil van boodskappe ook daarin vasgestel sal word. Kyk, meneer die president, na hierdie voorstel wat ons deur u verteenwoordigers in New York voorgelê het.
Maar ten spyte van wat die ooreenkoms oor die konkrete tekste van ons verklarings in hierdie slotfase sal wees, is die basiese doelwit in elk geval bereik en die spanning is verwyder. Ek sal u eerlik vertel dat ons ons middele uit Kuba verwyder het, met die vertroue dat die Verenigde State en sy bondgenote nie Kuba sal binnedring nie. Hierdie middele het werklik die doel gehad om die soewereiniteit van Kuba te verdedig, en daarom het hulle na u versekering hul doel verloor. Ons hoop en ons wil graag glo-ek het ook in die openbaar daarvan gepraat, soos u weet-dat u die verpligtinge wat u aangegaan het, so streng as ons met betrekking tot ons verbintenisse sal nakom. Ons, meneer die president, het reeds ons verpligtinge nagekom rakende die verwydering van ons missiele en IL-28-vliegtuie uit Kuba, en ons het dit selfs voor die tyd gedoen. Dit is duidelik dat die nakoming van u verbintenisse nie so duidelik gedemonstreer kan word as wat dit deur ons gedoen is nie, aangesien u verbintenisse van lang termyn is. Maar dit is belangrik om dit te vervul en alles te doen sodat daar geen twyfel van die begin af is dat dit nie vervul sal word nie. Ek het u alreeds gesê dat ons vriende, veral diegene wat ons met 'n gebrek aan begrip beskou, ons probeer oortuig dat imperialisme nie vertrou kan word nie, dit wil sê dat u nie kan vertrou word as 'n verteenwoordiger van so 'n kapitalistiese staat nie as die Verenigde State van Amerika.
Dit spreek vanself dat ek en jy 'n ander begrip van hierdie vrae het. Ek gaan nie in op die besonderhede van my begrip nie, want in hierdie verband kan ek en jy nie 'n gemeenskaplike mening hê nie, aangesien ons mense is wat verskillende politieke pole verteenwoordig. Maar daar is dinge wat gemeenskaplike begrip van beide kante vereis en so 'n algemene begrip is moontlik en selfs nodig. Dit is waaroor ek jou graag wil vertel.
Binne 'n kort tydjie het ons en u 'n taamlik akute krisis beleef. Die skerpheid daarvan was dat ons en u alreeds bereid was om te veg, en dit sou tot 'n termonucleaire oorlog lei. Ja, na 'n termonucleaire wêreldoorlog met al die verskriklike gevolge daarvan. Ons het dit in ag geneem en omdat ons oortuig was dat die mensdom nooit die staatsmanne sou vergewe wat nie alle moontlikhede om katastrofe te vermy nie, sou vergewe, het ons ingestem tot 'n kompromie, alhoewel ons besef het-en ons stel dit nou-dat u bewerings hoegenaamd geen grond het nie, het geen regsgrondslag gehad nie en het 'n manifestasie van blote willekeur in internasionale aangeleenthede verteenwoordig. Ons het tot 'n kompromie ingestem omdat ons hoofdoel was om 'n helpende hand uit te reik na die Kubaanse bevolking om die moontlikheid van inval in Kuba uit te sluit sodat Kuba kan bestaan ​​en ontwikkel as 'n vrye soewereine staat. Dit is vandag ons hoofdoel, dit bly ons hoofdoel vir môre, en ons het geen ander doelwitte nagestreef nie.
Daarom, meneer die president, hang alles af-die stabiliteit op hierdie gebied en nie net op hierdie gebied nie, maar in die hele wêreld-hoe u nou u verpligtinge sal nakom. Verder sal dit nou 'n soort lakmoespapier wees, 'n aanduiding of dit moontlik is om te vertrou as soortgelyke probleme in ander geografiese gebiede ontstaan. Ek dink u sal saamstem dat as ons reëling vir die oplossing van die Kubaanse krisis misluk, dit 'n manoeuvreermoontlikheid sal ondermyn wat u en ons sou toevlug vir die uitskakeling van gevaar, 'n moontlikheid van kompromie in die toekoms as soortgelyke probleme op ander gebiede van die wêreld, en hulle kan werklik ontstaan. Ons heg alles hieraan baie belangrik, en die daaropvolgende ontwikkeling sal afhang van u as president en van die Amerikaanse regering.
Ons glo dat die waarborge vir die nie-inval in Kuba deur u gehandhaaf sal word, en dat dit nie net gedurende die tydperk van u verblyf in die Withuis vanselfsprekend is nie. Ons glo dat u ook tydens die volgende verkiesing 'n mandaat sal kan ontvang, dit wil sê dat u ses jaar lank die Amerikaanse president sal wees, wat ons sal aanspreek. Op ons tydstip is ses jaar in die wêreldpolitiek 'n lang tydperk, en gedurende daardie tydperk kon ons goeie omstandighede skep vir vreedsame naasbestaan ​​op aarde, en dit sal waardeer word deur die mense van ons lande sowel as deur alle ander mense.
Daarom wil ek, meneer die president, 'n wens uitspreek dat u, net soos ons, die regte pad volg om die situasie te beoordeel. Dit is nou van besondere belang om voorsiening te maak vir die moontlikheid van 'n meningsuitruil deur vertroulike kanale wat u en ek opgestel het en wat ons gebruik. Maar die vertroulike aard van ons persoonlike verhoudings sal afhang daarvan of u-soos ons-die verpligtinge wat u aangegaan het nakom en instruksies gee aan u verteenwoordigers in New York om hierdie verbintenisse in toepaslike dokumente te formaliseer. Dit is nodig sodat alle mense seker kan wees dat spanning in die Karibiese Eilande gister was en dat daar nou normale toestande in die wêreld geskep is. En hiervoor is dit nodig om die veronderstelde verbintenisse in die dokumente van beide kante op te los en by die Verenigde Nasies te registreer.
U, meneer die president, wil nie saamstem met die vyf voorwaardes wat deur premier van die Republiek Kuba, Fidel Castro, gestel is nie./2/ Maar hierdie vyf beginsels stem inderdaad ooreen met die bepalings van die Verenigde Nasies se handves wat 'n regsgrondslag vir die betrekkinge tussen state, 'n soort grondslag vir die beveiliging van vrede en vreedsame naasbestaan. Ek sal jou eerlik vertel dat hierdie posisie van jou verbasend is. Miskien het u probleme. Maar, meneer die president, ons wat so 'n verantwoordelike posisie in die wêreld beklee en met groot vertroue beskik, moet hierdie probleme oorkom. Die mense sal dit waardeer, want dit beteken vir hulle die versekering van blywende vrede op aarde.
/2/In Eerste Minister Castro se brief van 28 Oktober aan U Thant; vir teks, sien American Foreign Policy: Current Documents, 1962, pp. 447-448.
Ek wil u my afkeuring van sekere dinge betuig. Ons lees nou verskillende artikels deur u rubriekskrywers en korrespondensies, en ons is bekommerd dat hulle in hierdie artikels wyd kommentaar lewer op die vertroulike uitruil van mening en dit word gedoen deur mense wat, soos dit wil voorkom, geen verband het met vertroulike kanale wat tussen ons. Te oordeel na die inhoud van hierdie artikels, is dit duidelik dat hul skrywers goed ingelig is en ons kry die indruk dat dit nie die gevolg is van 'n toevallige lek van die vertroulike inligting nie, maar 'n gevolg van welwillendheid vir die mense in wie se hande die inligting kry openbaar maak. Dit word klaarblyklik gedoen met die doel om die publiek op 'n eensydige manier in te lig.
Eerlik gesê, as ons die vertroulike kommunikasie op hierdie manier gebruik, sal dit nie veel vertroue in die kanale vergemaklik nie. U besef self dat as u kant begin optree op die manier dat ons meningswisseling deur middel van vertroulike kanale deur u vingers lek, hierdie kanale nie meer van nut sal wees nie en selfs skade kan veroorsaak. Maar dit is aan jou. As u van mening is dat die kanale hulself oorleef het en nie meer van nut is nie, dan maak ons ​​ook gepaste gevolgtrekkings in hierdie verband. Ek vertel dit reguit en ek sou graag u mening oor hierdie saak wou weet. Ek het Amerikaanse imperialisme aan die kaak gestel. Maar aan die ander kant beskou ek dit as nuttig om die moontlikheid van vertroulike uitruil van mening te behou, omdat 'n minimum van persoonlike vertroue nodig is vir vooraanstaande staatsmanne van beide lande, en dit stem ooreen met die belange van ons lande en volke, die belang van vrede oor die hele wêreld.
Laat ons, meneer die president, onmiddellik die gevolge van die Kubaanse krisis uitskakel en ander vrae oplos, en ons het dit in getal. Wat die verbod op kerntoetse betref, is dit in die geheel 'n geringe vraag. Ek gaan 'n vertroulike brief/ 3/ en voorstelle oor hierdie vraag aan u rig, en ek hoop dat ons die probleme wat in hierdie vraag bestaan, sal oorkom. Die probleem van ontwapening is 'n ander saak; dit is nou 'n groot en moeilike vraag.
Maar die belangrikste vraag is natuurlik die Duitse vraag, en dit is maklik en terselfdertyd moeilik. Ek sê dat dit 'n maklike en terselfdertyd moeilike vraag is. Maar dit is regtig so. Dit is maklik, want ons voorstelle vir die sluiting van 'n vredesverdrag vereis geen toegewings van weerskante nie, en vereis ook geen verliese van enige kant nie. Hierdie voorstelle herstel slegs die situasie wat ontstaan ​​het as gevolg van die Tweede Wêreldoorlog.
Na die gesprekke wat ons minister van buitelandse sake A. Gromyko met u minister van buitelandse sake gevoer het, was slegs een vraag in werklikheid onopgelos-dié van troepe in Wes-Berlyn: troepe van watter lande, vir watter termyn en onder watter vlag sal daar gestasioneer wees.
Ek sou graag wou hê dat u my reg moet verstaan ​​oor hierdie vraag. Laat ons dit oplos. Ons sal in elk geval nie die noodsaaklikheid ontduik om hierdie vraag op te los nie. Om die waarheid te sê, hierdie vraag is nie 'n eierdop werd as 'n realistiese benadering gevolg word in die beoordeling van die situasie in Duitsland waar twee soewereine Duitse state ontwikkel het en as 'n koers gevolg word op 'n ooreenkoms oor Wes -Berlyn gerig is en nie om dit aan bly 'n gevaarlike warm bed van botsing tussen state. Moet u en ons-twee groot state-ons beleid, die belange van ons state, gewillig of onwillig, onderwerp aan die ou man wat moreel sowel as fisies met een voet in die graf is? Moet ons regtig speelgoed in sy hande word? Deur 'n vredesverdrag te sluit, verloor ons niks, maar kry ons 'n moontlikheid om die vriendskaplike betrekkinge tussen ons state te versterk, die knoop in Europa wat gevaarlik is vir die hele wêreld los te maak, net omdat die meeste ekstreme aggressiewe militaristiese magte in Wes -Duitsland belangstel hierdie.
Verskoon my asseblief vir my eerlikheid en eerlikheid, maar ek glo soos voorheen dat 'n openhartige en eenvoudige uitruil van mening nodig is om die ergste te vermy.
Gee asseblief vir u vrou en u gesin wense van goeie gesondheid van myself, my vrou en my hele gesin.
Kyk die video: Убиство актуелног председника Владе - порука је сваком наредном председнику Владе
Copyright © salvadoryoscar.com | Boodskap van voorsitter Chroesjtsjof aan president Kennedy Moskou, 11 Desember 1962. - Geskiedenis...