Toe Ellen Pakkies begin oopmaak oor die hel waarin haar seun haar gesin gedompel het toe sy dwelmgebruik hom in ’n monster verander het, het Suid-Afrikaners met begrip en simpatie na die vrou gekyk wat haar eie seun op 12 September 2007 verwurg het. So het Huisgenoot Ellen se verhaal vertel:
Wat op aarde sou ’n ma by haar volle positiewe aanspoor om die kind aan wie sy 20 jaar tevore die lewe geskenk het, so koel en berekend met haar kaal hande uit hierdie wêreld te help?
Kyk 'n mens so na Ellen Pakkies hier waar sy in haar huisie in Lavender Hill naby Kaapstad sit en vertel van daardie oggend van 12 September (2007), lyk sy soos ’n doodgewone middeljarige ma, saggeaard, ordentlik.
Maar daardie oggend het sy na haar slapende kind gekyk en toe die besluit geneem wat haar gesin se lewe vir altyd sou verander: die jongste nou dood, ’n pa sy seun ontneem, twee broers hul kleinboet, en wanneer die hof beslis, dalk ook die gesin hul ma.
Iets het bloot in haar geknak daardie oggend toe sy Adam – Abie, soos sy mense hom genoem het – verwurg het in sy sinkhuisie in die agterplaas.
Haar kind, wat in die greep van tik ’n monster geword het, ’n booswig wat sy ouers rot en kaal besteel het, sy ma met die vuiste bygedam en met ’n mes gesteek het, haar selfs gedwing het om haar slaapkamer as toilet te gebruik wanneer sy haar snags agter ’n traliehek weggesluit het van hom.
Sy vertel vlot hoe dit alles was, ses jaar lank tot verlede maand. Maar vir haar eie gevoelens het sy nie woorde nie.
‘‘Moenie my verkwalik nie, niemand weet wat ons moes deurmaak nie. Toe ek so na sy dooie liggaam kyk, het dit gevoel of ’n las van my skouers af is . . .’’
Daardie noodlottige oggend het dié versorger by ’n tehuis vir bejaardes in ’n waas van die sinkhuisie weggestap en soos gewoonlik gaan regmaak vir werk. Van haar werkplek is sy na die polisie om hulle alles te vertel.
Maar toe hy 14 word, het die eens sorgelose kind ’n omwenteling ondergaan. Hy was nukkerig, afgetrokke en aggressief. Hy het begin vloek en wou nie meer skool toe gaan nie.
‘‘Die skoolhoof het selfs ’n uniform vir hom gekry, maar toe hardloop hy op die eerste dag al daar weg.’’
Toe verdwyn die neseiertjie wat pa Odneal, ’n motorwag, in die huis gebêre het – gesteel vir tikgeld.
Sy het haar geskaam vir hom, erken Ellen. Hy het haar besittings verkwansel, haar eens netjiese huis omgekeer, haar geslaan en gevloek, koffie in haar gesig gegooi, haar met ’n mes in die hand gesteek.
‘‘Dít het hy met ’n byl oopgekap om goed te kry om te verkoop. As ek nuwe kooigoed gekoop het, het hy dit gesteel. Ek en Odneal moes die hek al hoeveel keer regmaak. As hy nie kon in nie, het hy vensters gebreek.’’
Eenkeer het hy al haar klere gesteel, en sy moes met die klere van die vorige dag werk toe gaan tot ’n barmhartige Samaritaan vir haar nuwes gekoop het.
Die dag voor sy dood het sy hom geroep om iets te kom eet terwyl sy en Odneal winkels toe is. Toe hulle terugkom, het hy met ’n sak uit die huis probeer wegkom.
‘‘Toe sien ek dis ons besittings wat hy weer wou verkoop. Odneal het gegil: ‘Waardeer jy nie wat jou ma vir jou doen nie?’ ’’
‘‘Abie het op die grond gelê, en ek het hom gevra om op die bed te klim. Hy was in ’n waas. Toe vra ek hoekom hy my so verneder en met my baklei, hoekom ons so moet leef.’’
LINKS BO: Hier het Ellen haar seun verwurg. LINKS ONDER: Die sinkhuisie wat sy pa vir hom gebou het. REGS: Skade aan die deur.
‘‘Nou die dag het hy by die agterdeur gestaan en hartseer na die sinkhuisie gekyk. Ek weet hy was lief vir hom, ten spyte van alles.’’
Hoe graag sou sy nie dinge anders wou hê nie. Maar nee, sy blameer haar lankal nie meer vir dinge wat skeefgeloop het in Abie se lewe nie.
‘‘Ek het hom alles gegee wat ek kon. Ek is nie meer kwaad nie. Ek het God dadelik om vergifnis gevra en Hy het vrede in my hart gesit, my rustig gemaak.’’
Ellen verskyn op 20 Desember in die hof op ’n klag van moord. In die verlede, in gevalle waar die hof bevind het daar was sterk uitlokking om moord te pleeg, is ’n opgeskorte vonnis opgelê, maar elke geval word volgens verdienste beoordeel.
Vyf jaar nadat Ellen haar jongste seun verwurg het, het die volgende slag haar getref: haar oudste seun, Rudolph (toe 33), 'n pa van ses kinders, voer ook 'n stryd teen dwelms (Ek't hoop vir dié dwelmkind, Huisgenoot 14 Maart 2013).
Maar toe besef Ellen daar's hoop vir Rudolph en oor Kerstyd het daar vrede in die Pakkies-huis gekom.
"Ek is in die Heilsleër gebore en my ma het nie vir my 'n naam gegee nie. 'n Verpleegster het vir my my naam gegee," en dit is van die dinge wat Ellen eendag in haar eie boek wil skryf.
Ellen se traumatiese ervaring het ook die buiteland laat kennis neem van 'n ma se stryd teen die vernietigende mag van dwelms wat daartoe bygedra het dat sy haar seun se lewe geneem het.
Daryne Joshua, die regisseur van Noem My Skollie, het sy aanvanklike huiwering oor die fliek Ellen, die Storie van Ellen Pakkies, opsygeskuif nadat hy Ellen ontmoet het.
Tik (metamfetamien) is 'n hoogs verslawende dwelm wat tot 'n bylae 6-medisyne verklaar is in 'n poging om die gebruik daarvan te probeer bekamp. Dié dwelm kan maklik met 'n paar items in enige kombuis vervaardig word.