Nuuskommentaar: Is Solidariteitplan mosie van wantroue in regering?Flip Buys die voorsitter van die Solidariteit Beweging. Foto: Reint Dykema. Die plan, wat miljarde rande beloop, word Saterdag tydens ŉ Toekomsberaad in Pretoria bekend gestel. Of dit wys is om hierdie aspek skerp te belig, is ŉ ander vraag. Dit sal bepaald suur opgeneem word deur die regering, veral terwyl die ANC sy “goeie storie” probeer verkwansel en om werkbare modelle in ŉ klimaat van polarisasie te skep, is moeilik. Elke regering gaan deur fases waar die breë publiek afsydig of selfs minagtend teenoor die verkose regering staan, veral as van mandate wegbeweeg word of korrupsie endemies raak. In die Oekraïne het die party van die uitgeskopte pro-Russiese president Janokowitsj, byvoorbeeld, die oud-president uit die party geskop en verbied om namens daardie party aan die daaropvolgende demokratiese prosesse deel te neem. Sy horende doofheid vir algemene weerstand en sy super-Nkandla het net te swaar teen hom getel. In die VSA toon peilings op ŉ interessante tendens. Volgens die jongste Rasmussenpeiling meen die meeste Amerikaners hul land is die beste land ter wêreld, maar glo nie die wêreld ervaar dit so nie. In Maart het ŉ peiling aan die lig gebring dat die meeste Amerikaners glo die VSA se prestige het tydens die bewind van pres. Barack Obama gedaal. Net ŉ bietjie meer as ŉ jaar gelede het 86% Amerikaners aangedui hulle is trots om Amerikaners te wees. Ten spyte van ŉ groot regeringsinisiatief om die konsep te skep van “eerstens Suid-Afrikaner”, dui peilings daarop dat die teenoorgestelde gebeur en die land neig om eerder in terme van ras eerste, te assosieer. Uiteraard speel die regering se rassebeleid, wat die burger se lewe van die wieg tot die graf rig, hierin ŉ groot rol. Hierdie ras-respons skep ook verskeie probleme om alternatiewe planne te maak wat grondwetlik en volgens die internasionale reg, houdbaar is. Boonop sal die ANC-regering, soos dit sy styl geword het, voortgaan om enige Afrikaneraksie met rasmotiewe gelyk te stel en verdag te maak. Intussen kan met reg gevra word of die Afrikaner nou opnuut by die punt van ŉ volk se ontwaking staan. Waar die hand in eie boesem gesteek word om grondwetlike regte op te neem. Waar die Afrikaner so ver moontlik volgens sy eie konsep van aanvaarbare standaarde kan leef en laat leef. Hy gaan steeds aan die “keiser” betaal wat die keiser toekom, maar met allerlei aksies, waaronder regsaksies, probeer verseker dat die nodige dienste wel met daardie geld gelewer word. Rapport maan met meriete dat voorspoed altyd bedreig sal word as die buurman honger is. Vennote onder veral ander minderheidsgemeenskappe gaan belangrik wees. Die Toekomsberaad moet eerder as ŉ mosie van vertroue in die Afrikaner, as ŉ mosie van wantroue in die regering beskou word. Dit hang egter van die regering af hoe eng die onderskeid gaan wees.