Herrinerings | Boendoe se blog argief
Posts Tagged 'Herrinerings
Hier het ek bietjie teruggedink aan my ou Afrikaanse onnie, Stovepipe. Ek kry vandag diè mail van een van die min matriekmaats met wie ek nog kontak het: "Stovies het Saterdagoggend verongeluk…"
Rus in vrede, Meneer. Ek is spyt ek het nooit weer gaan groet nie.
Diere van gister
Ek kan nie verstaan hoekom ek vandag nie erg is oor diere nie. As kind was diere so deel van ons bestaan soos asemhaal. As ek terugdink na my kinderdae, dan is die herinneringe deurspek met diere. Spesiale diere.
Soos Kaffertjie. Ek was 'n klein, klein dogtertjie toe ek en my pa eendag petrol ingegooi het. By die garage het 'n seuntjie gestaan en hy het hierdie klein, swart katjie aan sy nekkie vasgehou. My pa, ondanks sy tekortkominge, was baie lief vir diere. Ek weet nie of hy die katjie net gevat het, en of hy hom gekoop het nie, maar die katjie is saam met ons huistoe. Eers baie, baie later het ons ontdek dat Kaffertjie eintlik 'n Meidjie was. Sy het haar kleintjies gereeld by my op die bed kom kry, en dit het my glad nie uitgefreak nie. Dit was net te fantasties om wakker te word en 'n hele spul katjies op die bed te kry! Ondanks die foutiewe benaming, het Kaffertjie se naam Kaffertjie gebly, en almal onthou haar vandag nog. Dertig jaar later.
My eerste en enigste hond was Rooie, 'n pragtig rifrug met 'n goudbruin pels en liggroen oë. Ek was baie lief vir die hond. Ek onthou hoe hy slap en ontspanne op my skoot kon lê terwyl ek sy ore vryf. Hy was nog nie volgroeid nie, toe hy siek word en veearts toe is. Hy het nie teruggekom nie. As ek mooi daaraan dink, is Rooie dalk die rede hoekom ek nie weer lief geword het vir 'n dier nie. My hart was stukkend oor hom.
Diere kan 'n mens breek. Party meer as ander. My boet, Jurie, het 'n Staffie teef gehad, genaamd Wurm. Sy was 'n skattige hond. Liefdevol en spelerig, sonder om uitbundig te wees. Almal was lief vir haar. Ek was al uit die skool uit toe my ander broer, Pieter, my een aand baie laat wakker maak met die nuus dat hy Wurm per ongeluk doodgery het. Ek wou nie wakkerword nie. Ek het gedink as ek my oë toehou, sal dit net 'n nagmerrie wees wat verbygaan. Dit was toe nie net 'n nagmerrie nie. My pa het my die volgende oggend wakker gemaak en gevra dat ek Jurie moet gaan troos. Jinne, daardie dag het ek gehuil! Jurie het by die oop graffie gestaan en gesnik soos 'n baba. (Hy was toe in matriek.) Hy het Wurm gevryf terwyl die trane oor sy wange geloop het. Eers baie later kon ek hom oorreed om die graffie maar toe te gooi. Dit het hom egter nie van diere afgesit nie: hy het vandag hordes honde op sy plot.
Diere kan ook baie pret en vreugde gee. Ons het 'n kampie gehad met 'n stal in die middel, 'n kleinerige boompie aan die een kant en 'n groot voerbak aan die ander kant. Ons het altyd hanslammers gehad – wat naderhand nie meer lammers was nie, maar befoeterde ramme. Vir ons drie kleintjies was dit ritueel wat nooit gemis is nie. Na melktyd het ons en die lammers begin jol. Eers het een van die voerbak afgespring met 'n rammetjie agterna, dan om die stal en dan woeps! in die boom. As die skaap net effens weggekyk het, is jy weer uit die boom, om die stal en terug op die voerbak. So het elkeen 'n beurt gekry om 'n adrenalien rush te kry!
'n Kat het eendag een van my ma se kuikens onder hande gehad, en die arme ding het erg verrinneweer daaruit gekom. My ma het hom mooi verpleeg, en hy het oorleef en 'n groot haan geword. Die enigste probleem: sy nek was na die aanslag heeltemal misvormd en hy het permanent na sy stert gekyk! Hy het nie 'n naam gehad nie, maar hy het los op die erf rondgeloop en geen kat of hond het hom ooit weer aangevat nie.
My ma se Siamees, Vinkel, het die ander katte 'n helse lewe laat ly. Tot sy die dag 'n ander kat in 'n boom injaag, haar houvas verloor en in 'n bak ou olie geval het. (Dit was plotdae; my pa se goed het orals rondgestaan! ) Sy het al haar hare verloor, en dit het eers weke later begin uitgroei. Maar haar persoonlikheidsverandering was verstommend! Sy was so meek en mild daarna, en het geen kat ooit weer verpes nie.
En noudat ek begin het, kan ek nie ophou nie! Ek wil nog praat oor ons hoendertjies, oor my pa se spesiale kat en Lisa, Cherrie en Serpent, ons eerste rifrûe. Ek kan nie glo die diere is nog so helder in my geheue nie. Dis darem 20, 30 jaar gelede se dinge! En snaaks hoe strelend en helend dit is om weer in die verlede te gaan kuier. Ek gaan maar 'n Deel II moet doen!
Die kat wat nie wou praat nie
My kinderjare het ek deurgebring op Ascent, 'n klein spoorwegstasie tussen Vrede en Standerton. My ma was die skoolhoof van die plaasskool. Dit klink baie vernaam, maar sy het net een klaskamer gehad en al die standerds van sub A tot st. 5 was in dieselfde klas. En sy was die enigste juffrou. Die plaasskool het 'n huis op die perseel gehad, en dit was ons tuiste vandat ek kan onthou, tot ons in my st. 5 jaar Bloemfontein toe is.
Ek en my twee jonger boeties, Pieter en Jurie, het 'n redelik onbevange jeug gehad op Ascent. Behalwe vir die feit dat my ma ons nooit laat Chappies koop het by die enigste kafee nie, en dat sy geweier het dat ons in die 'strate' rondloop, soos die ander kinders nie. As mens die grondpadkruising strate kon noem! Gelukkig was die skoolperseel groot. Die 'rugbyveld' was 'n ronde sirkel veld toe onder kniehoogte rooigras. Die 'atletiekbaan' was rondom die rugbyveld, maar die gras was effe korter. Die twee kante wat aan die pad gegrens het, het groot bloekombome gehad. Die res was omgrens deur Oom Cilliers se plaas, waar ons ook kon speel.
In ons erf het ons 'n groot appelkoosboom gehad. In daardie boom het ek en Pieter ontdek dat alle diere nie dieselfde is nie. As skoolhoof het my ma redelik gesag gedra, en ons, haar spruite, in 'n mindere mate, ook. So het ek en Pieter eendag besluit dat van ons skoolmaats nie na behore na hul katjie omgesien het nie, en ons het die kat vir ons gevat. Dit was 'n klein, swart katjie. Hoe ons op die idee gekom het om die kat te leer praat, kan ek nie meer onthou nie. Al wat ek wel kan onthou, is dat ons vir twee weke elke middag met die katjie in die appelkoosboom gaan sit het, en hom intensiewe spraaklesse gegee het.
In ons kindergemoedjies kon ons geen rede sien hoekom 'n papegaai kan praat, en 'n kat nie. Ons eerste leesboekie op skool, was Toos. Ek onthou so goed die eerste drie bladsye uit Toos. (Toos was 'n papegaai) "Toos". "Kom, Toos". "Kom sit, Toos" Gewapen met Toos het ons die kat probeer onderrig in die wonder van spraak. Na twee weke het ons besef die kat gaan nooit praat nie, en hom weer by sy eienaars gaan afgee. Een van die eerste teleurstellings van ons lewens.
Ons het nie opgehou op diere te leer praat nie. Die hoenders was volgende, en daarna ons rifrughonde. Ondanks al ons pogings, kon ons dit nooit reggekry om 'n dier te laat praat nie.