Ons weet sosiale beweging idees word dikwels deel van die kulturele weefsel van die alledaagse, maar hoe hulle daar kom, en hoe lank hulle percolate as hulle hul pad maak, wissel. Die #MeToo beweging het baie werkplekke gesteek: Akteurs, kunstenaars, joernaliste, politici, sjefs, korporatiewe bestuurders is almal vir swak gedrag gevang.
Vroue het wêreldwyd beleefde geregtigheid ervaar om te leer oor die moed van die vroue wat vorentoe gekom het, en die innoverendheid van Tarana Burke, die New York-gemeenskapsorganiseerder wat die term #MeToo geskep het.
Elke maand, nuwe onthullings uitrol, amper getimed, met 'n ander hoëprofiel man met beledigende neigings. Hierdie openbarings is dikwels gebaseer op duur en kundige verslagdoening, en kan diep onderwys en katarties wees.
Maar dit is raar vir baie vroue om voort te gaan in hul bekende werk-en-dag-vermoëns, waar die geregtigheid nie sywaarts of afgerol het nie. Baie mense het al dekades gewerk by hul organisasies en het gemeen dat hulle ongemaklike en gesamentlike seksuele teistering gehad het, en in sommige gevalle aanranding.
Ander is onderworpe aan minder direkte aggressie, maar moet steeds met 'n toksiese werkplek van seksuele belediging en innuendo stry, met slegte gevoelens geskeur.
Die meeste vroue word nie hartseer deur die idee van regverdigheid nie, en hulle voel regtens dat dit nie na hulle toe sal kom nie. Hulle is die sosioloë van hul eie lewens, wat vir my in unionized en non-unionized instellings vertel, dat die uitroep teen teistering nie 'n slagoffer goed dien nie. Hierdie is informele toelatings aan my gemaak as 'n openbare feminis.
Uit hierdie informele verhale verstaan ​​ek alledaagse mense as meesterstrateegers, kies vir skedule skofte wat hulle in staat stel om van bekende teisterers weg te bly, probeer om nie in die hysbak te wees of alleen met of langs dieselfde nie, hou hul koppe af en nie maak oogkontak, weet wanneer om reguit te wees en wanneer niks sê nie, beledig beledigings, hou hul asem wanneer leering, verwagtende mans by hul kantore loop, loodlaaie trek om te keer dat uitroeiers in hul persoonlike ruimte kom en middagete by hulle eet lessenaars, gaan nooit Donderdae saam met die res van die bemanning op drankies nie en verlaat die gebou na 'n agterste stegie om te verhoed dat 'n medewerker by die voordeur wag om met hulle na die metro te loop.
Ek glo dat vroue hierdie taktiek met my deel omdat #MeToo hulle bewus en trots gemaak het op hul eie oorlewingsvaardighede. Ek bewonder hierdie strategieë en deur te luister na hulle, het besef dat werk vir baie vroue dikwels video-speletjies is, soos hulle tik, hardloop, eend en verberg om skade te vermy.
Die #MeToo-beweging het die lug op sommige plekke van werk verander, maar het gelei tot 'n beroep op baie minder. Die meeste vroue werkers kan nie 'n verhoor bekostig nie en wil nie 'n verpligte opleidingsmodule vir sielmoord op seksuele teistering in hul afdelings hê nie.
Baie het aan my bekend gemaak dat 'n vergadering met hoër-ups sou verseker dat HR binne 'n paar dae met 'n boks en 'n vyf-minuut-timer sal kom om die klagte van haar lessenaar te ontruim.
Hoe reken die groot meerderheid werkende vroue op #MeToo wanneer daar geen konfrontasie, openbaring of waterskeidingstyd vir hulle sal wees nie?
Akademici, joernaliste, onderwysers, maatskaplike werkers en sielkundiges het 'n noemenswaardige uitstorting van vrae en bekommernisse ervaar, maar dit is nie 'n professionele oomblik nie. Dit is 'n mense se oomblik om te besluit wat nie meer reg is nie, deels omdat dit onwettig is, deels omdat dit skend werkplekbeleid en meestal omdat teistering sielmoord is.
Terwyl navorsers getoon het dat formele verslaggewingsmeganismes dikwels teleurstellend is, toon ander geleerdes dit die alledaagse verwysing van sosiale bewegings, en met hulle gemeenskap, maak vroue sterker en meer in staat om seksisme te weier
Die #MeToo-beweging sal nie in elke werkplek 'n tsunami-vlakgolf maak nie. Maar met klein gebare kan ons die sandtasse uit die drumpel van ons deure verwyder, die vensters oopmaak en iets van die krag van daardie water uitdrink. Om die water in te kuier terwyl dit klein kan voel, voel meer energies as om te wonder of, en wanneer, dit mag kom.
Agt dinge wat jy kan doen oor 'n giftige werksomgewing
Ons moet daartoe verbind om hierdie giftige kultuur te beëindig. Hier is agt voorstelle vir hoe om dit te doen.
As jy seksueel geteister of mense met wie jy werk, mediteer oor wat jy gedoen het of doen, en stop. As jy nie jou eie toksiese impulse kan beheer nie, kry professionele hulp of ophou.
Almal moet op die internet soek: "Wat is professionele werkplekgedrag?" Lees die top 10-werwe wat opduik. Ander nuttige webwerwe sal verskyn, insluitend, "Top tien dinge om nie by die werk te doen nie."Druk hulle uit. Volg hulle.
Lees federale wetgewing oor teistering en veiligheid in die werkplek.
Lees jou werkgewer se riglyne oor teistering en veiligheid in die werkplek.
As jy teistering sien, gryp.
As jy teistering ervaar, doen jou navorsing. Leer jouself op op die hulp wat jy kan kry: Nie-winsgewende, regerings-, privaat sektor en gewilde advies is beskikbaar, wat u opsies sal gee en u minder minder laat voel.
Vra bestuur vir 'n gelykheid oudit van jou werkplek. Vrae om te vra sluit in: Hoe gaan ons met homofobie, rassisme en seksisme, aangesien dit verband hou met mentorskap, vooruitgang, leierskap en besluitneming?
Samel saam kollegas wat jy vertrou om 'n bondige brief te skryf waarin verklaar word dat in jou werkplek teistering plaasgevind het en dat jy wil hê almal moet verbind tot 'n nuwe bewustheid van geslagsdinamika in die werkplek. U kan die brief sirkuleer, dit aan die kennisgewingbord plak, dit in die poskantoor laat. Dit is subversief, en daar kan blowback wees, so mense moet dink of hulle so direk wil wees en die gevolge moet hanteer. Aan die ander kant kan kollegas dankbaar wees vir jou leierskap.
Kom ons aanvaar dat diegene onder ons wat giftig is, dit wil laat gaan. Diegene onder ons wat maklike teikens is, gaan begin om regte op te lees en slegte gedrag op te neem.
Die res van ons gaan ons bes probeer om 'n nuwe normale te skep en aandag te gee, sodat ons nie lyk of ons beter dinge het om te doen wanneer mense seergemaak word nie, behalwe om hulle te help. Dit kan ongemaklik wees terwyl sommige mense aanpas. Ongemaklik is 'n klein prys.
Judith Taylor, professor in sosiologie, Universiteit van Toronto
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > 8 Dinge wat jy kan doen oor 'n giftige werksomgewing