Ons nader die einde van hierdie merkwaardige boek. Ek hoop dit was vir jou net so ‘n verkwikkende ervaring om hier deur te lees as wat dit vir my was.
Jesaja 66 span die kroon op ‘n reis met God en sy volk deur die loop van meer as 2 eeue, alles gesien deur die bril van die profeet Jesaja en dié wat uit sy skool bygedra het tot die boek. Op ‘n verruklike manier gee die boek ‘n mens insig in God se wese en werk, sowel as op wat Hy eintlik van mense verwag en waarheen Hy op pad is met sy volk en die wêreld.
God se belofte is egter dat die ongelowiges ontnugter sal word, en dat die nuwe bedeling vir Sion/Jerusalem – as metafoor vir die gelowige deel van die volk – skielik sal aanbreek, soos geboortepyne wat ‘n vrou oorval.
Daarom roep Hy almal op om saam met die volk bly te wees, en die vrede te geniet wat God deur en vir die gelowiges verskaf, trouens deur sy eie persoon – God geskets as ‘n moeder – vir hulle sal gee. Let weereens op hoe belangrik vrede en veiligheid in die nuwe bedeling sal wees.
En daarmee word die visie van Jesaja 2 gerealiseer, dat Israel ‘n huis van gebed sal wees vir die nasies. En die nasies word ingespan om die droom waar te maak – soos ons inderdaad deur die afgelope 20 eeue belewe het!
Van die beskrywings van God sowel as van die beelde wat Jesaja hier gebruik word op verskeie plekke in die Nuwe Testament gebruik:
Stefanus gebruik Jes 66:1-2 oor die grootsheid van God in sy toespraak voor die Joodse Raad, wat gelei het tot sy marteldood, waar hulle, soos die ongelowiges in die Jesaja teks, nie sy getuienis oor God wou aanvaar nie – Hand 7:49-50.
Markus gebruik Jes 66:24 se beeld van die wurm wat nie vrek en die vuur wat nie geblus word nie en maak dit van toepassing op die hel – Mark 9:48.