Die ander is die onregverdiges – en daar beskryf Dawid hulle veragting van die Here, en die gepaardgaande skeiding tussen hulle en die gelowiges.
Ons kyk vanoggend na die verskil in die verhoudings wat daar bestaan tussen die Here en die regverdiges en tussen die Here en die onregverdiges.
Die mens wat naby die Here lewe, ken die Here in sy grootheid en dien Hom in die rykdom van sy heerlikheid. Daarteenoor is dit ook so dat die mens wat die Here nie naby en persoonlik ken nie, met sy woorde en werke die Here haat, en uiteindelik verlore gaan.
Selfs die dinge wat hy graag in die donker sou wou laat bly lê, die bring die Here in die lig van sy teenwoordigheid in.
Die ware gelowige besef dat daar geen manier is waarop die mens iets vir die Here kan wegsteek of waarheen hy kan vlug om die Here te ontduik nie.
Hy het dit aan sy lyf ervaar in al die gevegte en oorloë waarin hy al was dat jy nêrens vir die Gees van die Here kan wegvlug nie.
Dit is waarom hy sê dat daar nêrens ’n plek in die skepping is waar hy nie voor die gesig van die Here is nie.
Hy kom baie vinnig tot die slotsom dat donker nie vir die Here ’n probleem is nie, want waar die Here opdaag, verander sy teenwoordigheid die donkerste nag in daglig.
Dawid motiveer die saak baie prakties. Hy sê dat die Here Hom in sy moeder se liggaam gemaak het. Dit was vir die Here lig genoeg om daar sy liggaam en siel tot stand te bring.
Voordat die dae daar was, het die Here al elke dag en alles wat elke dag sou gebeur in sy boek opgeskryf.
Hoe groter en aanbiddeliker die Here is, hoe groter is die ergernis vir die wat die werkinge van die Here in hulle eie lewens nie wil sien en erken nie.
Hy is vervul met ’n heilige weersin teen hierdie mense, en daarom roep hy dit ook uit dat hulle van hom af moet weggaan.
Dawid ervaar dat sy liefde vir die Here hom verplig om posisie teen sulke mense in te neem: Hy kan nie die pad met hulle loop nie. Mense wat vyande van die Here is, is ook sy vyande.
Maar wat van Dawid self? Is sy lewe so onberispelik soos wat dit moet wees? Kan hy mense sommer net so veroordeel asof hy goed bekend is met die oordeel van die Here?
Daarom die besinning. Dieselfde besinning wat daar nou by ons teenwoordig moet wees by elke ware gelowige wat ’n lewende verbintenis met God het.
Dawid het stil geword en in homself gekeer en gevra dat die Here ’n maatstaf moet aanlê om sy binnekant te toets.
Hy wil nie soos die Here se vyande wees nie. Hy wil nie op ’n pad beland waar sy lewenseinde in smarte (die hel) eindig nie.
Sy gebed is dat die Here asseblief met hierdie alomteenwoordigheid en met hierdie ewige insig van Hom sy gedagtes moet kom toets en deurgrond. Die Here sal ’n korrekte en ware antwoord gee.
Dawid se eie lewe is vol growwe sondes wat daarop wys dat selfs hy nie net in die dinge van die ewige lewe kon bly nie.
Ons moet ook so lewe – veral omdat ons deur die Here Jesus self versoen is van al ons sondes en nog meer omdat Hy sy Gees oor ons uitgestort het.
Omdat ons vanself neig om op te tree soos die vyande van die Here in Dawid se psalm, het die Here sy Seun gestuur om hierdie sondes van ons met Hom te versoen.
Leef in hierdie genade en ervaar die naby teenwoordigheid van die Here, en daarmee saam sy ewige vrede.