Gedig: Geslote parkArgieffoto. (Foto: Pixabay) Elisabeth Eybers (1915 – 2007) Seisoene later weer dieselfde paadjie wat bos-in wegbuig tussen oewerriete in ysblakers geplant. Die lug skulpglad, subtiel agter geëtste boomdendriete. Wreefdiep beweeg ons deur ou blarewrongel tot jou wit greep die swart versperring toets: styf en verbeeldingloos in sondagroes halveer ‘n ysterhek die berketonnel. Agter die tralies wat ons bedding keer staan die verlate bank wydsbeen: toneel van blindelingse uitval en pareer twee jaar gelede plotseling afgespeel. O asemloos en warmtewasend word ons deur sagter aandrang van die bloed nou tot ŉ vergelyk op staande voet genoop om nuwe omweë te vind.