Fossiele brandstofbedryf sien die toekoms van hul produk in plastiek wat moeilik is om te herwin - Klimaatimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Deirdre McKay
Plastiese besoedeling en die klimaatkrisis is twee onlosmaaklike dele van dieselfde probleem, hoewel dit nie as sodanig behandel word nie. Baie lande het plastieksakladings en strooiverbod van plastiek toegepas, terwyl die aksie om fossielbrandstowwe uit te faseer, baie agterbly, deels weens die traagheid van die enorme olie- en gasondernemings wat die sektor oorheers.
'N Ondersoek deur The Guardian het onlangs bevind dat net 20 van hierdie firmas sedert 35 verantwoordelik is vir 1965% van die wêreldwye kweekhuisgasvrystellings. Hoe sal hulle aanpas namate die vraag na fossielbrandstof afneem met die opkoms van hernubare energie en batterykrag? Die antwoord is plastiek - en daardie verskuiwing is reeds goed aan die gang.
Die meeste van die plastiek wat vandag bestaan, was gemaak in die laaste dekade. Die omgewing verdwyn in plastiek om dieselfde rede dat die wêreldtemperature aanhou styg - fossielbrandstowwe het goedkoop en volop gebly.
Van die vul van motors tot plastiek speelgoedmotors. Steinar Engeland / Unsplash, CC BY
Goedkoop plastiek word vervaardig met chemikalieë wat vervaardig word in die vervaardiging van brandstof. Petroleumraffinadery transformeer ru-olie wat uit die grond onttrek word, in petrol en produseer etaan as byproduk. 'N Dekade gelede het die koms van breking - hidrouliese breking van olie of aardgas - die grondstowwe vir plastiek gemaak aansienlik goedkoper.
Ontluik skaliegas produseer baie etaan, wat omskep word in etileen - die bousteen vir baie plastiekprodukte wat moeilik is om te herwin, soos verpakkingsfilms, sakkies en bottels. Goedkoop poliëtileen uit fracking het 'n groot hoeveelheid plastiekverpakking op die winkelrakke geskep wat die sosioloog Rebecca Altman 'frackaging".
Daar is min fasiliteite wêreldwyd wat hierdie soort plastiek doeltreffend kan wegdoen of herwin. Dit is duur om in te stel en te bestuur en daar is min vraag na die gebruik van die herwinde materiaal om nuwe produkte te maak. Terwyl verpakking die enkele grootste bron van plastiekvraag, word die meeste daarvan weggegooi sodra dit verwyder is, met een derde Daar word beraam dat dit direk na huishoudelike afval en verbranding of stortingsterrein gaan. In baie van die wêreld gaan baie daarvan direk in die omgewing in.
Die vermindering van brandstofverbruik sal nie noodwendig die plastiekprobleem oplos nie. Daar word verwag dat die wêreldwye plastiekproduksie in die volgende 15 jaar sal verdubbel, selfs al is dit die vraag na petrol neem af. In 2017 is 50% van alle ru-olie wat wêreldwyd geproduseer word, verfyn tot brandstof vir vervoer, meestal petrol. Elektriese voertuie en meer doeltreffende vorme van openbare vervoer beteken vraag na petrol val. Die olie- en gasondernemings wat hierdie raffinaderye besit, is eerder besig om die oortollige brandstof in plastiek te verwerk vir verpakking.
Dit is wat ons weet van die top 20 wêreldwye besoedelaars: https://t.co/a4DW30nPLc #ThePolluters
- The Guardian (@guardian) Oktober 9, 2019
Klimaatsverandering in 'n bottel
Namate die vraag na petrol in die toekoms steeds daal, sal meer plastiek direk van ru-olie vervaardig word. Petroleummaatskappye beplan nou om omskakel tot 40% van die ru-olie hulle beoog om in petrochemikalieë te onttrek. Dit is chemikalieë soos asetileen, benseen, etaan, etileen, metaan, propaan en waterstof, wat die basis vorm vir duisende ander produkte, insluitend plastiek.
Die bedryf voorspel petrochemikalieë sal groei van 16% van die olie-vraag in 2020 tot 20% deur 2040 hoofsaaklik om die voedingsmateriaal vir die vervaardiging van plastiek te voorsien. Die omgewingsgevolge van die vervaardiging van nog meer plastiek uit ru-olie sal 'n groot rol speel. Meer plastiekbesoedeling sal waterlope en die oseaan binnedring, terwyl die verhoogde produksie die wêreldvrystelling sal versnel.
Dit is omdat die vervaardiging van plastiek koolstofdioksied (CO₂) vrystel. Beide die vervoer van ruolie om dit te vervaardig en dan die plastiek deur die verbranding weg te gooi, genereer emissies. Die meeste van die geskatte totaal natuurlike kapitale koste plastiekbesoedeling - USD $ 75 miljard per jaar alleen vir die sektor vir verbruikersgoedere - spruit uit CO₂-emissies gekoppel aan vervaardiging en vervoer van plastiek.
Hoe om die argument te beantwoord dat Australië se uitstoot te klein is om 'n verskil te maak
Uitbreiding van plastiekproduksie en meer plastiek direk na verbranding of na afval-tot-energie fasiliteite stuur - waar plastiek in olie en word gebruik om elektrisiteit of hitte op te wek - gemiddelde CO₂-uitstoot van plastiek is word verwag om teen 2050 te verdriedubbel tot 309m ton. Verbranding van plastiekafval kan een van die grootste bronne van C0₂-emissies in die energiesektor van Europa word, aangesien fossielbrandstowwe uitgefaseer word.
Die jaarlikse produksie en gebruik van plastiek word tans elke jaar soveel CO₂ vrygestel as 189 500 megawatt-steenkoolkragsentrales. CIEL, skrywer met dien verstande
Halvering van die gebruik van petroleumgebaseerde plastiekverpakking deur 2030 en dit heeltemal uitfaseer deur 2050 kan verseker dat CO₂-uitlatingsdoelwitte steeds bereik word. Die verkryging van netto nul-uitstoot van verbranding van plastiese verpakking beteken dat u alle nie-noodsaaklike gebruike van petroleum-gebaseerde plastiek deur 2035 uitskakel, na 'n hoogtepunt in verpakking en ander eenmalige gebruiksplastiek in 2025. Die vervanging van tradisionele plastiek deur nuwe materiale wat van hernubare bronne soos koringstysel vervaardig word, kan ook help, en ook die ontwikkeling van 'n nuwe infrastruktuur vir industriële plastiekkompostering.
In 'n klimaatskrisis lyk plastiekafval nie soos die wêreld nie die mees dringende omgewingsprobleem. Maar plastiek en klimaat as twee afsonderlike kwessies beskou, is 'n fout. Kommer oor plastiekbesoedeling is nie steurende mense van 'n meer ernstige probleem - plastiek is die probleem. As ons plastiek as 'soliede klimaatsverandering' beskou, word dit sentraal tot die klimaatkrisis.
Deirdre McKay, leser in aardrykskunde en omgewingspolitiek, Keele Universiteit