As ons deur die lewe gekonfronteer word, is ons elkeen gebind binne die omvang en perke van die perspektiewe wat ons ...
Moet ons soveel oefening kry as jagtersamelaars?
In 'n afgeleë gebied van Tanzanië verlaat Hadza-mans hul hutte te voet, gewapen met boë en gifstoppe ...
Robert Danisch, professor, Departement Kommunikasiekuns, Universiteit van Waterloo
In plaas daarvan om te vra hoe universiteite kan baat vind by die permanente verskuiwing van kursusse aanlyn, moet ons vra hoe studente ly aan minder geleenthede vir ervaring en praktyk. (Shutter)
Die moderne navorsingsuniversiteit is ontwerp om nuwe kennis op te lewer en om die kennis aan studente deur te gee. Noord-Amerikaanse universiteite was die afgelope 100 jaar buitengewoon goed.
Maar dit is nie al wat universiteite kan doen of behoort te doen nie. Die COVID-19-pandemie het dit nog makliker gemaak om te verminder onderrig tot kennisverspreiding en om ander, ewe belangrike vorme van onderwys te verdoesel wat studente help om beter burgers, denkers, skrywers en medewerkers te wees.
Hierdie ander vorme van onderwys is die hoeksteen van menslike bloei en demokratiese deelname.
Dit is 'n probleem.
Die antieke Grieke vertrou op 'n onderskeid tussen "Weet-dat" (episteme) en 'know-how' (technè). Dit was die verskil tussen 'n abstrakte teoretiese kennis oor 'n belangstellingsarea en die praktiese wysheid wat nodig is om 'n spesifieke taak uit te voer.
In musiek kan ons dit byvoorbeeld die verskil noem tussen weet wat toonhoogte beteken, wat note is of die ander aspekte van musiekteorie wat help om te verduidelik hoe om te speel - en om te weet hoe om 'n instrument soos die klavier regtig goed te bespeel.
Vir Amerikaanse filosoof John Dewey, dit kom neer op die verskil tussen 'n opvoeding wat op inligting fokus en 'n opvoeding wat op gewoontes van dink en beraadslaging fokus.
In Hoe ons dink en Demokrasie en onderwysDewey het voorkeur gegee aan die onderrig hoe om probleme op te los bo kennisliggame, omdat hy geweet het dat verbeterde denkvaardighede beter resultate vir studente en die openbare lewe sou oplewer.
Dewey het geglo dat die aanleer van kennisgewoontes, soos kritiese denke, probleemoplossing en noukeurige leeswerk, interaksie en nabootsing vereis. Die praktyke van lees, praat en dink was vir Dewey verweef, en alles het oefening en refleksie vereis. As u hierdie verwante vaardighede beoefen, sal dit ons besluitneming as individue en as gemeenskappe verbeter.
Die soort nabootsing wat hy in gedagte gehad het - mense wat mekaar naboots - is onmoontlik in 'n afgeleë omgewing.
Dewey het ook gedink dat nuuskierigheid, tesame met die erkenning van en konfrontasie met, werklike probleme mense in die rigting van verbeterde denke plaas. Dit is deur onderwysers geskoei deur betrokkenheid en interaksie met studente.
Hoe ons dink voer ook aan dat die onderrig van studente die gebruik van taal vir oortuigingsdoeleindes 'n sentrale deel van die onderwys is. Dit het Dewey se werk baie naby aan klassieke opvattings oor retoriek of die onderrig van hoe om effektief te praat en skryf geskryf (insluitend die klem op nabootsing as sentraal in die bemeestering van die technè van kommunikasie).
Hierdie verpligtinge is noodwendig beliggaam in die praktyk in die klaskamer.
Kennis word aanlyn benadeel
Die moderne navorsingsuniversiteit is sedert die laat 19de eeu geneig om 'wetende-dat' bo 'kennis-hoe' in 'n wye verskeidenheid verskillende vakgebiede te prioritiseer (ondanks Dewey se poging om 'n alternatief te verwoord).
Stedelike studies en beplanningsprofessor Donald Schon se werk aan die Massachusetts Institute of Technology op reflektiewe praktyk was 'n poging om hierdie oorbeklemtoning reg te stel en Dewey se benadering toe te pas op hedendaagse leerplanne. Maar die klem op 'weet-dat' bly voort.
Afstandsonderrig is baie geskik vir die soorte onderwys wat fokus op abstrakte teoretiese kennis en nie op 'know-how' nie. En dit is presies die probleem met hierdie vorme van leer - en waarom ons moet weerstaan ​​om deur hulle verlei te word.
Sommige navorsers voer aan dat die toereikendheid van aanlynleer getoon word deur die feit dat a groep studente kan dieselfde grade in 'n aanlyn-omgewing behaal soos in 'n persoonlike omgewing. Dit regverdig die aanname dat daar is geen noemenswaardige verskil in akademiese prestasie nie tussen die twee instellings.
Maar my ontleding van hoe mense leer, gebaseer op retoriese studies en die klem van Dewey op beliggaamde en praktiese vorme van demokratiese onderwys, en ook in my eie ervaring om 'n eerstejaar-seminaarprogram in 'n fakulteit kunste toe te pas, dui daarop dat dit baie moeiliker om die "know-how" vaardighede aan te leer (en te beoordeel) wat meer belangrik sal wees vir die toekomstige sukses van studente.
Dit sluit in leeruitkomste soos om te weet hoe om data te ontleed, samewerking met eweknieë, selfrefleksie en lees en skryf.
Verdrinking in gespesialiseerde kennis
Gespesialiseerde kennisliggame is nou oral beskikbaar, nie net in lesingsale of binne die klimopbedekte mure van elite-instellings nie. As u kennis wil hê oor gevorderde pythonprogrammering of mykologie, kan u dit gratis aanlyn vind via verskillende media. Dit is die rede waarom silikonvallei-ghoeroes dit kan doen bevraagteken die waarde van 'n graad aan 'n duur universiteit.
Die bedreiging vir die universiteit is die volgende: grenslose "weet-dat" is maklik en maklik beskikbaar vir enige student vanweë dieselfde media wat die oorgang na onderrig op afstand maklik gemaak het. Maar dit geld ook nie vir die geleefde ervaring wat nodig is vir die ontwikkeling van 'know-how'-gewoontes en praktyke nie.
Terwyl ons verdrink in toenemende hoeveelhede beskikbare kennis, bly ons 'weet-hoe'-vorme van wysheid daaronder ly. Dit geld vir laerskoolleerlinge wat skool nodig het om te leer hoe om sosiale verhoudings te navigeer en vir universiteitstudente wat probeer om te leer hoe om die wetenskaplike metode te gebruik of om 'n kritiese, noukeurige lees van 'n gedig uit te voer.
Noukeurige en noukeurige lesings
Om 'n student te leer hoe om 'n teks noukeurig te lees, is byvoorbeeld die verantwoordelikheid van die universiteit. Maar dit voel onwaarskynlik in afgeleë leeromgewings. Dewey se fokus op die belangrikheid van die interaksie tussen student en onderwyser, die modellering en nabootsing van denkgewoontes en die noodsaaklikheid van kreatiewe en samewerkende probleemoplossing in die klaskamer word bemoeilik in 'n afgeleë omgewing.
'N Afgesonderde 18-jarige wat na 'n rekenaar staar, kan leer wat 'n teks moet beteken, maar sal baie moeiliker leer hoe om 'n noukeurige interpretasie uit te voer.
Regstudente Hannah Cho en Justin Capocci studeer op skootrekenaars aan die Western University in Londen, Ont. DIE KANADIESE PERS / Geoff Robins
Dit is ook een van die vele 'know-how'-vaardighede wat in ons openbare kultuur so afwesig lyk. Noukeurige leeswerk is soortgelyk aan noukeurige luister, wat 'n vereiste is van samewerking en 'n voorloper vir selfrefleksie. Die joernalis Kate Murphy s'n Jy luister nie toon aan hoe ingewikkeld die vertaalde taak om iemand anders te lees kan wees en hoe belangrik dit is om te luister en te lees op alle terreine.
Wat ons moet vra
In plaas daarvan om te vra hoe universiteite baat vind by die permanente verskuiwing van kursusse en leerplanne aanlyn, moet ons vra hoe studente onder minder geleenthede kan ly om te konsentreer op 'weet-hoe' en steeds groter verbintenisse tot 'weet-dat'.
Die pandemie het getoon dat ons fyner, meer geslypte en goed ingeoefende vaardighede nodig het. Vaardighede soos: deurdagte vrae stel, nuwe bewyse vind, hipoteses toets, samewerking met uiteenlopende ander, data of bewyse krities te evalueer, analise van bronmateriaal te doen en nuwe evalueringsmetodes te ontwerp.
Hierdie vorme van stoei en ondervraging gaan grotendeels aanlyn verlore. Dit word maklik vervang deur verwerkte inligting. Ons moet bekommerd wees oor die uitkomste verbonde aan die verskuiwing.
Kan dinge en mense verander? Wat kan gedoen word om te help?
Iemand het nou die dag vir my gesê dat mense nie verander nie ... soos in 'n luiperd verander nie ...
Die karakter wat elkeen van ons saambring in ons werk, vrywilligerswerk of iets wat ons in die lewe doen, sê baie ...