Buste-aanklagte van bankiers deur Honoré Daumier - Die versamelings
Titel: Benjamin Delessert.
Skrywer: DAUMIER Honoré (1808 - 1879)
Afmetings: Hoogte 18.7 - Breedte 5
Tegniek en ander aanduidings: Geverfde modderbeeldhouwerk. Rondom 1832-1833 behoort aan almal Bekendes van die Just Middle.
Prentverwysing: 08-546534 / RF3482
Titel: Antoine Odier.
Afmetings: Hoogte 15.1 - Breedte 11.8
Tegniek en ander aanduidings: Geverfde modderbeeldhouwerk. Lewandowski
Prentverwysing: 98-017094 / RF3500
Titel: Jacques Lefevre.
Afmetings: Hoogte 20.1 - Breedte 12.1
Tegniek en ander aanduidings: Geverfde modderbeeldhouwerk. Lewandowskisite web
Prentverwysing: 08-546550 / RF3498
Publikasiedatum: Junie 2011
Parlementariërs was gefragmenteerd in mededingende groepe en was tog 'n buitengewone sosiologiese homogeniteit, danksy die kiessente van vyfhonderd frank wat keusefunksies vir bekendes uit verskillende agtergronde voorbehou het. Die drie borsels wat hier aangebied word, kom uit die reeks "Celebrities of the Just Middle", 'n uitdrukking wat parodieer op 'n toespraak wat Louis-Philippe gehou het enkele maande na sy toetrede tot die mag.
Dit is interessant om hierdie drie bankiers saam te ontleed aan die hand van die groot invloed wat hierdie korporasie gedurende die Monargie in Julie gehad het. Vir die legitimistiese historikus Capefigue het die luukse sosiale geleenthede wat deur Delessert of Odier georganiseer is, dus gepaard gegaan met 'swaarheid van vorm, 'n mengsel van aandenkings en tradisies uit die winkel' (aangehaal deur Louis Bergeron, Die kapitaliste in Frankryk, 1780-1914, bl. 120.). Die spotprente van die Republikein Daumier kom miskien van die ander kant van die politieke spektrum, maar so 'n siening plaas die destydse benadeling van finansiële kringe.
Die grondstof van Daumier se litografieë met die hand geknie
Die drie bankiers wat hier ontleed word, verskyn in 'Le Ventre Législatif', die beroemde komposisie van Daumier wat vir die eerste keer deur Die Maandelikse Vereniging in Januarie 1834. Die figure sit langs mekaar in die regter boonste hoek. Hierdie klein borsies verlig ons oor die proses wat Daumier aangeneem het, wat sy litografieë van vooraf gegote werpe ontwikkel het. Die modellering is ekspressief, presies, die volumes gee die vou van klere, haarstyle, gelaatstrekke en plooie weer. Hierdie voorbereidingswerk vir die grafiese komposisie het Daumier in staat gestel om die elemente wat as grondstof vir sy karikatuur sou dien, te begryp.
Hierdie drie figure van die hoër middelklas is in hul jasse en geluiddempers, met terugtrekkende haarlyn, vertoon baie soortgelyke algemene kenmerke, wat die kunstenaar sien as 'n weerspieëling van hul sosiale homogeniteit. Die facies bied egter verskillende uitdrukkings. Delessert en Odier lyk redelik goed afgerond en het dus baie verskillende temperamente, gemaklik vir die eerste, hard en vol arrogansie vir die tweede. Met sy dun gesig in 'n omgekeerde driehoek en sy nougesette oë, val Lefevre op in die stereotipe van die gesonde bankier.
"Die regering van die bankiers" (Karl Marx)
Die verskeidenheid uitdrukkings wat Daumier aan hierdie drie bankiers verleen, kan vergelyk word met die kenmerke wat elkeen spesifiek ken. Die aangenaamste en welwillendste voorkoms, Benjamin Delessert, was 'n filantropiese bankier wat spaarbanke in Frankryk begin het. Daarteenoor was Odier, ook uit 'n familie met Switserse herkoms, veel meer 'n man van die gevestigde orde. Die karikatuur, 'n koerant waarin Daumier bygedra het, sê dus van hom dat 'sy naam is Odier ; die litograafdrukker skryf per ongeluk Vieslik » (Die karikatuur, 20 Junie 1833). Net so was Lefebvre 'n regent van die Banque de France met konserwatiewe posisies. Daumier is nie verpligtend om die verteenwoordigers van die wêreld van finansies saam te voeg nie, maar toon dus sy gevoel van nuanse in die behandeling van hierdie drie figure.
Hierdie beeldhouwerke werp nietemin 'n lig op 'n kant van die Julie-monargie, 'n tyd van die 'regering van die bankiers' om Karl Marx se uitdrukking te gebruik, ook 'n tyd van mag wat deur sensusregte beperk is tot 'n dun elite waarbinne politiek se eienaardighede floreer: ' Die meeste van ons politici wat ons tien jaar lank lei, het hul beginsels en partye soveel keer verander dat dit moontlik is om te glo dat hulle geen beginsels het nie en dat hulle nie in staat of onwaardig is nie. om 'n partytjie te hou ", merk Tocqueville op in 1843. Nou verwys" Le Ventre Législatif "na die Constitutionals, 'n wisselvallige ondersteuningsmag vir die meeste ministeriële meerderhede: Daumier se verteenwoordiging, hierdie slap wesens, van 'n onsekere konsekwentheid, kan vergelyk word met die aard van hul politieke praktyke.