Sheremetev B.P. - Inligting - 2022
Boris Petrovich Sheremetev (25 April 1652 - 17 Februarie 1719) - militêre leier, diplomaat, Field Marshal General (1701), graaf (1706).
Boris Petrovich Sheremetev is in 1652 gebore in die familie van 'n edele goewerneur van Kiëf. Boris was die oudste kind. Die lewe van hierdie man was gevul met diep teenstrydighede: enersyds was Sheremetev 'n persoon wat aan die tradisies van die ou Moskou hou, en andersyds neem hy aktief deel aan die transformasies van Petrus I.
Boris het sy opleiding aan die Kiev-Mohyla-kollege begin, waar hy Latyn en Pools geleer het. Sheremetev het sy diens in 1661 by die hof begin en dit met militêre diens gekombineer. In 1682 kry hy 'n jonger status.
'N Sekere sukses op diplomatieke gebied behaal. Boris Petrovich het aan die Azov-veldtogte en die Groot Ambassade deelgeneem. Hy het aktief deelgeneem aan die gevegte van die Noordelike Oorlog, die oorlog met die Ottomaanse Ryk, asook aan die onderdrukking van die opstand van die boogskutters in Astrakhan.
Sheremetev het vroeg belanggestel in buitelandse tradisies en kultuur. Later het dit weerspieël in die lewenswyse van Boris Petrovich, sowel as in die versiering van sy huis. Buitelanders noem Sheremetev as die mees gekultiveerde persoon in Rusland.
Sheremetev het van kleintyd af geweet van sy lot vir die hofdiens. In 1671 begin Boris Petrovich by die hof, wat hy bekwaam met militêre pligte gekombineer het. Onder laasgenoemde was die pos van kameraad Voivode van die Groot Regiment (verkry in 1679), asook Voivode in die kategorie Tambov (sedert 1681). Dit was militêre aangeleenthede wat die belangrikste beroep van Sheremetev gebly het.
Sheremetev is 'n diplomaat. Die diplomatieke veld het in 1682 vir Boris Petrovich geopen: hy het 'n seun gekry. 'Ewige vrede' met Pole is onderteken, nie sonder die aktiewe deelname van BP Sheremetev nie: in Junie 1686 ontvang hy 'n bevestigingsbrief in die hof van die Poolse koning, wat die bepalings van die ooreenkoms bevat. Boris Petrovich het ook 'n besoek aan Wene gedoen, waar hy met keiser Leopold onderhandel het. Dit handel oor die sluiting van 'n alliansie wat teen die Ottomaanse Ryk gerig is. Die diplomatieke veld was egter nie die belangrikste ding in die lewe van Sheremetev nie - die leidende rol is deur militêre aangeleenthede gespeel.
Na die val van die regering van Sophia het Sheremetev 'n paar jaar in Belgorod gebly. Nee, Peter I, wetende dat Boris Petrovich in die geheim simpatie het met Sophia se gunsteling (V.V. Golitsyn), het Sheremetev nie van sy geledere ontneem nie. Dit is net dat die nuwe tsaar Boris Petrovich nie onmiddellik in die kring van sy naaste vriende kon aanvaar nie. Daarom het Sheremetev hierdie paar jaar weg van Moskou deurgebring.
Sheremetev het aktief deelgeneem aan die Azov-veldtogte. In 1695 het Peter I aan Sheremetev die oplossing van 'n belangrike taak toevertrou. Dit was nodig om vyandelike magte van Azov af te lei deur die magte van die toevertroude troepe. Boris Petrovich het die suksesvolle taak opgelê - 4 vestings op die Dnjepr is verower. Sheremetev het aktief deelgeneem aan die tweede Azov-veldtog, wat terloops enkele kenmerke van die optrede van vyandelikhede deur Boris Petrovich Sheremetev onthul het. Traagheid en omsigtigheid het onder hulle uitgestaan.
Sheremetev het aan die Groot Ambassade deelgeneem. Hy het, soos die koning, in 1697 nie onder sy eie naam buite die land getrek nie. Die belangrikste taak van Sheremetev was om die skepping van 'n alliansie teen die Ottomaanse Ryk te bevorder - Boris Petrovich was veronderstel om diplomatieke onderhandelinge te voer om soveel moontlik lande na die anti-Turkse alliansie te lok. Tydens hierdie buitelandse reis het Sheremetev baie lande en stede besoek: die Statebond, Venesië, Oostenryk, Rome (waar hy terloops deur die pous self met eer ontvang is). In Mei 1698 bereik Boris Petrovich die laaste punt van sy reis. Dit was die eiland Malta waarop Sheremetev eerbewyse ontvang het van die meester en ridders van die Orde van Malta. Hierdie eerbewyse was op geen manier beskeie as die wat in Rome aan hom gegee is nie - 'n Maltese kruis wat met diamante bedek is, is op Sheremetev gelê.
Sheremetev het sy kleuteruitrustings na Europese kleure verander. Hy was die eerste persoon wat dit gedoen het. Met sy terugkeer na Moskou (12 Februarie 1699) verskyn Boris Petrovich, geklee in 'n Europese kostuum versier met die Orde van Malta, voor Peter I. Die tsaar was die eerste wat die voorkoms van B. Sheremetev goedkeur.
Sheremetev se kavallerie het van die slagveld gevlug in die geveg naby Narva. Dit was een van die eerste veldslae van die Noordelike Oorlog wat van 1700-1721 geduur het. Boris Petrovich is as hoof van die edele kavallerie aangestel. Maar op 18 November 1700, as gevolg van 'n onsuksesvolle verkenning, is die kavallerie gedwing om sterk terug te trek voor die vyand (ongeveer duisend mense is verlore). Peter I was nie kwaad vir die voivode nie en het nie eens sy vertroue in hom verloor nie. Die tsaar het begryp dat Sheremetev eerstens nie genoeg ervaring gehad het om vyandelikhede uit te voer in 'n oorlog met gereelde troepe (wat aan die Sweedse koning Charles XII behoort het) nie, en tweedens het die leër nie 'n algemene gebrek aan bekwame bevelvoerders nie.
Sheremetev - Veldmaarskalk. Boris Petrovich het hierdie titel in 1701 ontvang. Hy het die hele tyd aan Peter I uitgespreek dat hy bereid is om te dien, en nie sy eie lewe spaar nie. In werklikheid het Sheremetev hierdie gereedheid bewys in die geveg by die herehuis Erestfer, wat 'n jaar na die slag van Narva plaasgevind het (29 Desember 1701). 'N Onthulling van Swede in hierdie geveg het 'n verpletterende nederlaag gely en is heeltemal vernietig. Ter ere van hierdie oorwinning is Boris Petrovich ook toegeken aan die Orde van St Andrew the First-Called.
Sheremetev het die planne van Peter I ten opsigte van grootskaalse vyandelikhede op die gebied van Ingria nagekom. Die Russiese tsaar het 'n strategie ontwikkel vir die terugkeer van die Russiese lande van hierdie gebied (wat in die toekoms omskep word in die St. Petersburg-provinsie). In die eerste plek was die taak om die vesting Oreshek (Noteburg) vas te vang. En die taktiek van hierdie (en nie net) operasie val op die skouers van Boris Petrovich. Hy het daarin geslaag om 'n aantal oorwinnings oor die Sweedse troepe in hierdie gebied te behaal. In 1702 word die vesting van Oreshek ingeneem, en kort voor lank is die hele Ingria deur die Russiese troepe verower (in 1703).
Na die verowering van Ingria het Sheremetev en Peter plegtig Moskou binnegekom. Dit was die einde van 1703. Dit was waarlik Boris Petrovich se beste uur. Sy oorwinnings was skitterend, en die vertroue en guns van die koning was enorm. Daar sal in die toekoms nie so 'n verhouding wees nie.
Na die gevegte van 1700-1703 hoef Sheremetev nie te rus nie. Boris Petrovich droom self van rus: sy moegheid vir die voer van vyandighede is ook belas met bestaande siektes. Die tsaar was egter vasbeslote om die oorlog met die Swede ten alle koste voort te sit. En hy het veldmaarskalk Sheremetev nodig gehad juis in die operasionele teater - Boris Petrovich was gedwing om na die stad Dorpat te gaan en die beleg daarvan te begin.
Sheremetev se optrede by Dorpat bevredig Peter I. Inteendeel. Die tsaar word meer en meer geïrriteerd deur die traagheid van sy veldmaarskalk. Na drie weke van die beleg van die stad het Peter I persoonlik gekom om die optrede van Sheremetev te beheer, wie se beleg baie ontevrede was met. Met die inisiatief in eie hande het Peter I beveel dat die troepe voortdurend op die stad moes skiet, waarna Dorpat oorgegee het. Boris Petrovich is gestuur om die troepe in Narva te help veg. Die veldmaarskalk het nie meer aan die aanval op Narva deelgeneem nie, en ter ere van die gevangenskap op 9 Augustus 1704 het Sheremetev geen toekennings ontvang nie. Die houding van Peter I tot Boris Petrovich vanaf die oomblik van die beleg van Dorpat het meestal amptelik geword, en die tsaar uit daardie tyd het voortdurend probeer om die onafhanklikheid van die veldmaarskalk te onderdruk - om sy optrede ondergeskik te stel aan die uitgereikte bevel.
Sheremetev het 'n onthulling gelei om die opstand in Astrakhan te onderdruk. Die verwydering van Boris Petrovich uit die teater van militêre operasies met die Swede het plaasgevind na die geveg by Murmyz (somer 1705), waarin die troepe van die veldmaarskalk 'n ernstige nederlaag gely het. Miskien hou hierdie besluit van Peter I verband met die maklike saak om Sheremetev uit die belangrike rol van die bevelvoering van die troepe te verwyder sonder om die trots van die veldmaarskaal te benadeel. Dit is waar, selfs hier het die gebrek aan algehele vertroue in Sheremetev aan die tsaar getoon - Peter I het sersant M. Schepotiev aangestel om Boris Petrovitsj te help. Laasgenoemde se pligte behels waaksaam waarneming van die optrede van die veldmaarskalk, wat natuurlik nie baie van Sheremetev gehou het nie.
Sheremetev het die instruksies van Peter I oor die onderdrukking van die opstand oortree. Boos dat 'n buitestaander na hom omsien, het Boris Petrovich genadeloos die stad bestorm en gebombardeer. Dit is deur die koning verbied. Peter I het egter by hierdie geleentheid nie kwaad geword vir Sheremetev nie en het selfs groot grondbesittings aan hom geskenk. In 1705 word Boris Petrovich tot die graaf verhef.
In 1706 neem Boris Petrovich weer deel aan die aanhoudende oorlog met die Swede. En aangesien Peter I verwag het dat die Sweedse magte na die Oekraïne oorgeplaas sou word, stuur hy 'n veldmaarskalk na die stad Ostrog. Van nou af was sy belangrikste taak die implementering van regimente, die ontvangs van nuwe rekrute in hulle, hul uniforms, ens. Maar in hierdie aangeleentheid het Sheremetev nie energie en inisiatief gehad nie. Die wrok teen die tsaar, wat nou baie meer Menshikov vertrou, het ook 'n uitwerking gehad.
Sheremetev - opperbevelvoerder van die Russiese troepe tydens die geveg naby Poltava (27 Junie 1709). Hy beklee hierdie posisie slegs formeel, aangesien die rol van Boris Petrovich in hierdie aangeleentheid verteenwoordigend was: die meeste van die troepe het gedurende die geveg in die militêre kamp gebly. Maar steeds was die naam van die veldmaarskalk die eerste op die lys van diegene wat toegeken is ter geleentheid van die oorwinning in die Slag van Poltava. Sheremetev het 'n nuwe patrimonium ontvang - die dorpie Black Gryaz, maar het nie 'n maand van rus gekry nie - hy is gedwing om 'n beleg van Riga te begin, en na die gevangenskap daarvan is Sheremetev beveel om die bevel oor die troepe in hierdie stad te neem.
Sheremetev het aktief aan die oorlog met die Ottomaanse Ryk deelgeneem. Laasgenoemde het self in November 1710 oorlog teen Rusland verklaar. Boris Petrovich het in hierdie verband 'n nuwe opdrag van die tsaar ontvang. Met sy troepe moes die veldmaarskalk suid vooruitgaan. Alhoewel Sheremetev se maneuver om die brug wat aan hom toevertrou is, nie suksesvol te wees nie, het Boris Petrovich daarin geslaag om homself moedig te bewys. Tydens die geveg het hy persoonlik na 'n Turk gehaas wat een van die Russiese soldate wou vermoor en hom geslaan en die Turkse perd aan die toekomstige keiserin Catherine voorgehou.
Sheremetev droom daarvan om 'n monnik te word. Die moegheid wat in die teater van vyandigheid opgehoop is, het die veldmaarskalk aangemoedig om na 'n rustige kloosterlewe te dink. Die oorlog met die Ottomaanse Ryk het 'n diep litteken in die siel van B. Sheremetev gelaat. Sy enigste seun Mikhail het die Turke as gyselaar gebly. Na drie jaar van ballingskap is hy dood voordat hy Kiëf bereik het. Maar Peter I het Sheremetev nie die geleentheid gegee om in 'n klooster af te tree nie. Die tsaar het op sy eie manier beoordeel en die veldmaarskalk beveel om te trou, terwyl hy self 'n bruid vir hom gekies het - sy kom uit die Saltykov-familie. In beginsel blyk dit dat hierdie huwelik gelukkig was vir Sheremetev en het vir hom vyf kinders gebring. Die kinders van Boris Petrovich het die Sheremetev-gesin daarna nie beskaam nie.
In 1714 begin 'n ondersoek in die Sheremetev-saak. Die veldmaarskalk is beskuldig van omkoopgeld wat Boris Petrovich na bewering tydens die Oekraïne geneem het. Die ondersoek het die uitstaande persoon vrygespreek. Maar 'n spoor van hom en wrok vir wantroue het op die siel van die veldmaarskalk geval. Sheremetev het weer die tsaar begin vra om hom te bedank, maar tot geen voordeel nie. Die tsaar wou duidelik nie sy veldmaarskalk laat rus nie.
Boris Petrovich is die opperbevelvoerder van die leër wat op pad is na Pommere. Die belangrikste taak was om hulp aan die geallieerde magte te verleen. Sheremetev het nie daarin geslaag om dit ten volle te hanteer nie. Daar was verskillende redes hiervoor: eerstens kon hy nie weier om die Poolse koning te help nie (die kern daarvan was die stryd teen die ondersteuner van die Sweedse koning Leszczynski; dit het die veldmaarskalk 'n geruime tyd vertraag), en tweedens is die beweging van die toevertroude troepe belemmer deur die ooglopende gebrek aan bepalings en derdens het die baie traagheid van Sheremetev, wat Boris Petrovich meer as een keer in die steek gelaat het, 'n uitwerking gehad. As gevolg van dit alles het die veldmaarskalk by sy bestemming - die vesting van Stralsund - aangekom terwyl dit reeds ingeneem is. As gevolg hiervan het hy die Deense en Pruise konings geweier om die Russiese troepe te aanvaar. Dit is toe dat ek vir Petrus toorn oor sy woede. Prins Dolgoruky is gestuur om Sheremetev te help. Vervolgens was Boris Petrovich, saam met die troepe, binne Pole. Die veldmaarskalk se verhouding met die tsaar het meer en meer gespanne geword.
In Desember 1717 is Sheremetev toegelaat om die teater van militêre operasies te verlaat. By sy aankoms in Moskou kon Boris Petrovich, weer, nie 'n rustige lewe vind nie. Hulle het hom begin vermoed van korrespondensie met Tsarevich Alexei (na bewering het die prins briewe aan die veldmaarskalk gestuur), wat openlik ontevredenheid oor die neoplasmas van sy vader uitgespreek het. Die vrees vir sy lot het die gesondheid van Sheremetev aansienlik ondermyn, wat nie die res van sy lewe kon kalm leef nie. En Peter I kon hom nooit bevry van wantroue teen die veldmaarskalk nie. Boris Petrovich kon nie sy onskuld aan die tsaar volledig verklaar nie - op 17 Februarie 1719 is hy oorlede. Die tsaar het nie aan Sheremetev se versoek voldoen om hom langs sy enigste seun te begrawe nie. Peter I het beveel om die liggaam van Boris Petrovich na Sint Petersburg te vervoer, waar dit begrawe is (in die Alexander Nevsky-klooster).