Die voorlopers van die Inca. Tiwanaku City - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die voorlopers van die Inca. Tiwanaku City
▶ TEKEN IN! http://bit.ly/PlanetDoc Volledige dokumentêre programme elke Dinsdag, Donderdag en Saterdag!
▶ Dokumentêr "The Forerunners of the Inca" http://pdoc.es/ForeIncas
Ons het na die Boliviaanse altiplano-plato gereis vir die eerste pre-Inca-kulture. Ons het die Titicacameer oorgesteek, deur die dorre kus van Peru gegaan, die oudste argeologiese terreine besoek, getuies van rituele onder leiding van sjamane en die plunderaars en grafrowers geken. Weet alles wat eeue voor die Inkas gebeur het om die here van die Andes te word wat alle vorige kulture absorbeer.
Uit die ruïnes van die voormalige nedersettings van die Inca- en Tiwanaku -kulture, op die Titicacameer, aanbid die Cayahualla -priesters Tata Inti, die Son God. Met dagbreek, om geluk te bring, verbrand hulle amulette en lama -fetusse, en die rook styg en dra die oproep na Viracocha, wat die wêreld uit hierdie eiland van die son geskep het.
Hierdie raaiselagtige God het mense beveel om uit te gaan en te vermeerder. Hy verdwyn toe in die weste, en is nooit weer gesien nie.
Volgens die vooraanstaande argeoloog, Federico Kauffmann Doig, verteenwoordig die figuur wat by die Poort van die Son in Tiwanaku aanbid Viracocha, die skepper van die Andeswêreld, wat omring word deur mitiese wesens met kondorkoppe.
Dit lyk asof die kolossale monoliete in Tiwanaku met ons wil praat oor die geheime wat hierdie geheimsinnige kultuur van Titicaca nog verberg. Sommige skrywers het hulle selfs as gode van ander planete beskryf en het uitgebreide teorieë bedink. Miskien.
Maar wat wel waar is, is dat hierdie klipbeelde selfs die mees vooraanstaande argeoloë en spesialiste verstom.
Die Tiwanaku -kultuur verskyn in ongeveer die vierde eeu nC, op die Boliviaanse plato, net 'n paar kilometer van die oewer van die Titicacameer. Van daar af versprei dit suid, waar dit saamsmelt met die Huari, erfgename van 'n ander tradisie-die Paracas-Nasca-kultuur.
Titicaca is die grootste meer in Suid -Amerika en een van die hoogste ter wêreld. Dit lê op 3.820 meter bo seespieël en beslaan 9.000 vierkante kilometer: ongeveer 230 kilometer lank byna 100 breed en met 'n maksimum diepte van 457 m.
Die Tiwanaku -kultuur het deur 'n aantal verskillende fases gegaan: die vroeë fase; die klassieke era; en die post-Tiwanaku-kultuur. Dit was 'n samelewing wat diep gekenmerk is deur sy godsdienstige oortuigings. Die inwoners van die Son van die Son behou tot vandag toe herinneringe aan hierdie godsdiens in die liturgie van hul rituele. Voordat hulle enige aksie onderneem, roep hulle hul gode aan, veral Pachamama, die aardgodin.
Op die eilande Son en Maan vind ons talle ruïnes van Tiwanaku -oorsprong, wat later deur die Inkas beset is.
Die ou mistieke sterrewagte word nog steeds deur die sjamaan gebruik in hul seremonies van aanroeping en meditasie.
Die monumentale stad Tiwanaku is gedurende die klassieke tydperk gebou. Die beroemde Barbado- of Kontiki-monoliet is die voorsitter van die semi-ondergrondse tempel. Was die bouers van hierdie kolossale stadsgode of reuse? Die vervoer van die enorme klippe en die wyse waarop dit op 'n kundige wyse bymekaargemaak word, het aanleiding gegee tot talle teorieë. Maar niks hiervan word algemeen aanvaar nie, en Tiwanaku bly 'n raaisel.
INTEKEN | http://bit.ly/PlanetDoc
Volledige dokumente | http://bit.ly/Full-Docs
GESKIEDENIS DOCUMENTARIES | http://bit.ly/PlHistory
Tiwanaku: Beskawing voor die Inca in die Andes
Die antieke stad Tiwanaku, geleë in Bolivia, naby die Titicacameer, is amper 4000 meter bo seespieël gebou, wat dit een van die hoogste stedelike sentrums wat ooit gebou is, gemaak het.
Omring, grotendeels, deur berge en heuwels, bereik die stad sy hoogtepunt tussen ongeveer 500 n.C. en 1000 n.C. Slegs 'n klein deel van die stad is opgegrawe. Bevolkingsberamings wissel, maar op sy hoogtepunt het Tiwanaku ten minste 10 000 mense daarin gewoon.
Alhoewel die inwoners nie 'n skryfstelsel ontwikkel het nie, en die ou naam daarvan onbekend is, dui argeologiese oorblyfsels aan dat die stad kulturele en politieke invloed in die suidelike Andes gehad het, wat strek tot in die huidige Peru, Chili en Argentinië.
Tiwanaku, met 'n moderne stad in die omgewing, is vandag 'n groot ruïne. & ldquo Massiewe erdehope met klippe wat uit die nabygeleë vlakte opstaan, is groot reghoekige platforms en versonke howe met 'n pragtige metselwerk, en rdquo skryf die kurator van die Denver Art Museum, Margaret Young-S & aacutenchez, in haar boek "Tiwanaku: Ancestors of the Inca" (Universiteit van Nebraska Press, 2004).
Die stad Tiwanaku, naby die Titicacameer, was die kern van 'n kultuur waarvan godsdiens, kuns en argitektuur 'n groot deel van die suidelike Andes beïnvloed het. Om handel en die verspreiding van hulpbronne te bevorder, het die Aymara -mense van Tiwanaku paaie tot by die Stille Oseaan -kus gebou.
Die Wari was ryksbouers. Vanuit die hooglande van Peru brei hulle hul gebied uit en versprei hulle godsdiens. Om afgeleë gebiede te beheer, het die Wari provinsiale sentrums en 'n uitgebreide padnetwerk gevestig.
Die terrein van Tiwanaku is gestig omstreeks 110 nC gedurende die laat vormingsperiode, toe daar 'n aantal groeiende nedersettings in die suidelike Titicaca -meer was. Tussen 450 en 550 nC is ander groot nedersettings verlaat, wat Tiwanaku as die belangrikste sentrum in die streek gelaat het.  Vanaf ongeveer 600 nC het die bevolking vinnig gegroei, waarskynlik as gevolg van 'n massiewe immigrasie uit die omliggende platteland, en groot dele van die stad is gebou of herbou.  Nuwe en groter gekerfde monoliete is opgerig, tempels is gebou en 'n gestandaardiseerde poligroom -pottebakkery is op groot skaal vervaardig. 
Die invloed van Tiwanaku, duidelik gedokumenteer deur die teenwoordigheid van sy versierde keramiek, het uitgebrei na die Yungas en het baie ander kulture in Peru, Bolivia en Noord -Argentinië en Chili beïnvloed. Sommige standbeelde by Tiwanaku is uit ander streke geneem, waar die klippe in 'n ondergeskikte posisie van die gode van die Tiwanaku geplaas is.  Argeoloë het Tiwanaku -keramiek op 'n groot aantal plekke in en buite die Titicaca -meer gedokumenteer, wat getuig van die uitgestrekte invloed van Tiwanaku -simbole en aangehegte magsboodskappe.
Die bevolking het vinnig gegroei tussen 600 en 800, die plek het 'n belangrike streeksmoondheid in die suidelike Andes geword. William H. Isbell verklaar dat "Tiahuanaco 'n dramatiese transformasie ondergaan het tussen 600 en 700 wat nuwe monumentale standaarde vir burgerlike argitektuur daargestel het en die bevolking aansienlik verhoog het."  Vroeë skattings dui daarop dat die stad ongeveer 6,5 vierkante kilometer beslaan met 15 000 tot 30 000 inwoners.  Meer onlangse opnames skat die maksimum grootte van die terrein tussen 3,8 en 4,2 vierkante kilometer en 'n bevolking van 10 000 tot 20 000. In plaas van 'n groot permanente bevolking, het die aantal mense in Tiwanaku waarskynlik dramaties gewissel, afhangende van die seisoen, aangesien mense lang besoeke afgelê het om aan werkpartytjies en feeste deel te neem. 
In die res van die suidelike Titicaca -meer is honderde kleiner nedersettings gevind. Sommige van die grootste en belangrikste was Lukurmata, Qeya Kuntu, Kirawi, Waka Kala, Sonaji, Kala Uyuni en Khonkho Wankane. 
Kolonies en diaspora Redigeer
Argeoloë soos Paul Goldstein het getoon dat die Tiwanaku -diaspora buite die altiplano -gebied uitgebrei het en tot in die Moquegua -vallei in Peru. Na 750 nC neem die Tiwanaku -teenwoordigheid toe op die Chen Chen -terrein en die Omo -terreinkompleks, waar 'n seremoniële sentrum gebou is. Opgrawings by Omo -nedersettings toon tekens van soortgelyke argitektuur wat kenmerkend is van Tiwanaku, soos 'n tempel en 'n terrasheuwel.  Bewyse van soortgelyke soorte kunsmatige kraniale vervorming in begrafnisse tussen die Omo -terrein en die hoofplek van Tiwanaku word ook vir hierdie argument gebruik. 
Tiwanaku het verskeie kolonies tot 300 km daar gevestig. Een van die beter ondersoeke is die kolonie in die Moquegua -vallei in Peru, wat 150 km van die Titicacameer geleë is en tussen 400 en 1100 floreer. Hierdie kolonie was 'n landbou- en mynbousentrum wat koper en silwer produseer.  Klein kolonies is ook in die Azapa -vallei van Chili gevestig.
Tiwanaku se ligging tussen die meer en die droë hooglande bied belangrike hulpbronne vir visse, wilde voëls, plante en kudde vir kameeldiere, veral lama's.  Die ekonomie van Tiwanaku was gebaseer op die ontginning van die hulpbronne van die Titicacameer, lama's en alpakkas, en georganiseerde boerdery in verhoogde veldstelsels. Lamvleis is verbruik en aartappels, quinoa, boontjies en mielies verbou. Die berging van voedsel was belangrik in die onsekere klimaat op groot hoogte, en daarom is tegnologieë vir gevriesdroogde aartappels en songedroogde vleis ontwikkel. 
Die Titicaca -bekken is die mees produktiewe omgewing in die omgewing, met voorspelbare en oorvloedige reënval. Die Tiwanaku -kultuur het uitgebreide boerdery ontwikkel. In die ooste is die Altiplano 'n gebied met baie droë, droë grond.  Die Tiwanaku het 'n kenmerkende boerdery tegniek ontwikkel wat bekend staan ​​as die "oorstroomde veld" landbou (suka qullu). Sulke landerye is wyd gebruik in die plaaslike landbou, tesame met besproeiingslande, weiding, terreinlande en kunsmatige damme.  Water uit die riviere Katari en Tiwanku is gebruik om veld wat tot 130 vierkante km beslaan, nat te maak.
Plantheuwels wat kunsmatig opgewek is, is geskei deur vlak kanale vol water. Die kanale verskaf vog vir die groei van gewasse, maar hulle absorbeer ook hitte deur sonstraling gedurende die dag. Hierdie hitte word geleidelik uitgestraal tydens die bitter koue nagte en bied termiese isolasie teen die endemiese ryp in die streek. Spore van soortgelyke landskapbestuur is gevind in die Llanos de Moxos -streek (Amazoniese vloedvlaktes van die Moxos).  Met verloop van tyd is die kanale ook gebruik om eetbare vis te boer. Die gevolglike kanaalslyk is vir kunsmis uitgesaai.
Alhoewel arbeidsintensief, a suka qullu lewer indrukwekkende opbrengste. Terwyl die tradisionele landbou in die streek gewoonlik 2,4 ton aartappels per hektaar lewer, en die moderne landbou (met kunsmis en plaagdoders) ongeveer 14,5 ton per hektaar lewer, suka qullu die landbou lewer gemiddeld 21 ton per hektaar.  Moderne landbounavorsers het die tegniek van suka qullu. Dit is opmerklik dat die eksperimentele suka qullu-velde wat in die tagtigerjare deur Alan Kolata en Oswaldo Rivera van die Universiteit van Chicago herskep is, slegs 'n afname van 10% in produksie gehad het, na 'n vries in 1988 wat 70-90% van die res van die produksie in die streek doodgemaak het. 
Alhoewel indrukwekkende opbrengste in eksperimente moontlik is, is hierdie velde kwesbaar vir aartappelparasiete en word dit voortdurend gebruik, is dit eintlik minder doeltreffend as tradisionele lande wat met reën gevoer word. Dit het Bandy  laat dink dat verhoogde velde in werklikheid nie hiperproduktief was nie, en het opgemerk dat die plaaslike bevolking dit nie aanhou gebruik het nadat eksperimente en ontwikkelingsprogramme in die negentigerjare geëindig het nie. In plaas daarvan is dit op groot skaal gebruik omdat dit voor ander lande geplant en geoes kon word. Dit het in wese twee oeste per jaar moontlik gemaak: een vir feeste en die ander vir daaglikse gebruik. Die koördinering van hierdie arbeidskedule was 'n belangrike aktiwiteit vir toonaangewende gesinne in Tiwanaku, omdat hulle vrywilligers moes lok om die verhoogde velde, benewens hul eie velde, te bewerk.
Namate die bevolking toegeneem het, het beroepsnisse ontwikkel en mense het in sekere vaardighede begin spesialiseer. Daar was 'n toename in ambagsmanne wat in aardewerk, juweliersware en tekstiele gewerk het. Soos die latere Inkas, het die Tiwanaku min kommersiële of markinstellings gehad. Die kultuur het eerder op elite -herverdeling staatgemaak.  In hierdie siening van Tiwanaku as 'n burokratiese staat beheer elites die ekonomiese uitset, maar daar word van hulle verwag om aan elke gewone persoon al die hulpbronne te voorsien wat nodig is om sy of haar funksie uit te voer. Geselekteerde beroepe sluit in landbouers, veewagters, herders, ens. So 'n beroepskeiding het gepaard gegaan met hiërargiese stratifikasie.  Die elite het hul status verkry deur die beheer van die oorskot voedsel uit alle streke te verkry, wat hulle dan onder al die mense herverdeel het. Die beheer van lamakuddes het vir Tiwanaku baie belangrik geword. Die diere was noodsaaklik vir die vervoer van stapelvoedsel en prestige goedere.
Omstreeks 1000 nC het Tiwanaku -keramiek nie meer geproduseer nie, aangesien die staat se grootste kolonie (Moquegua) en die stedelike kern van die hoofstad binne 'n paar dekades verlaat is.  Die einddatum vir die staat Tiwanaku word soms verleng tot 1150 nC, maar dit neem slegs verhoogde velde in ag, nie stedelike besetting of keramiekproduksie nie. Een voorgestelde verduideliking is dat 'n ernstige droogte die stelsels in die veld ondoeltreffend gemaak het, dat voedseloorskot gedaal het, en daarmee saam elite-mag, wat tot staatsongeluk gelei het.  Hierdie verhaal is egter uitgedaag,  deels as gevolg van meer verfynde kulturele en klimaat chronologieë, wat nou daarop dui dat die droogte eers begin het daarna die ineenstorting.  
Dit verleen groter steun aan alternatiewe teorieë van ineenstorting wat daarop dui dat interne sosiale dinamika tot die dood van Tiwankau gelei het. Sommige dele van die hoofstad toon tekens van opsetlike vernietiging, hoewel dit op enige tydstip kon plaasgevind het. Monolitiese hekke, soos Gateway of the Sun, is omgeslaan en gebreek.  Teen die einde van die Tiwanaku V -periode is die Putuni -kompleks verbrand en potte vir voedselopberging gebreek. Dit dui op 'n gebeurtenis van vernietiging, gevolg deur die staking van die webwerf. Kolonies in Moquegua en op Isla del Sol is ook rondom hierdie tyd verlaat. 
Daar word vermoed dat die ineenstorting van die Tiwanaku -ryk 'n migrerende golf in die suide veroorsaak het wat gelei het tot 'n reeks veranderinge in die Mapuche -samelewing in Chili.   Dit verduidelik hoe die Mapuche -taal baie leenwoorde uit die Puquina -taal verkry het, insluitend antu (son), berekening (warlock), cuyen (maan), chadi (sout) en ñuque (ma).  Tom Dillehay en medewerkers stel voor dat die agteruitgang van Tiwanaku sou gelei het tot die verspreiding van landboutegnieke in Mapuche-lande in die suide van Sentraal-Chili. Hierdie tegnieke sluit die verhoogde velde van die Budi -meer en die gekanaliseerde velde in die Lumaco -vallei in. 
Die onthulling van antieke Bolivia
Die prehistoriese stad Tiwanaku is aan die suidelike oewer van die beroemde Titicacameer langs die grens tussen Bolivia en Peru geleë. Gedurende die bloeitydperk van hierdie stad tussen 500 en 950 n.C., het godsdienstige artefakte uit die stad versprei oor die suidelike Andes, maar toe die verowerende Inka in die middel van die vyftiende eeu aankom, is die terrein vir 'n half millennium geheimsinnig verlaat. Selfs na sy verlating was Tiwanaku steeds 'n belangrike godsdienstige plek vir die plaaslike bevolking. Dit is later opgeneem in die Inka -mitologie as die geboorteplek van die mensdom, aangesien die Inka hul eie strukture langs die ruïnes gebou het. Tiwanaku bly 'n integrale plek in die godsdienstige lewens van die Andes -mense in die onstuimige hede van die moderne Bolivia. Alhoewel tientalle nasionale en internasionale projekte gedurende die vorige eeu die geheime van Tiwanaku begin ontsluit het, het ons eers onlangs die raaisel saamgestel agter die oorsprong van hierdie argitektoniese wonder en die mense wat dit gebou het.
Die Universiteit van Pennsylvania -projek het in 1995 begin saamwerk met die Departement Argeologie van Bolivia (DINAR, onder leiding van Javier Escalante) oor die monumentale tempel van Pumapunku, een van die beste voorbeelde van die Pre -Columbiese argitektuur. Die afgelope paar jaar het ons projek gegroei tot die hele terrein (vier vierkante kilometer) met deelname van die Universiteit van Wisconsin, Madison University of Denver MIT en studente van die UMSA, die Boliviaanse universiteit in die hoofstad La Paz. Ons projek het nie net gefokus op die indrukwekkende monumentale oorblyfsels nie, maar ons het ook die daaglikse lewens van die inwoners ondersoek.
In die somer van 2004 het die argeologiese veldskool van die Harvard Universiteit die ligging, bekend as La Kara & ntildea, opgegrawe, 'n gebied noord van die monumentale kern van die terrein. Hulle het ook voortgegaan om die uitleg van die stad te ondersoek deur middel van geofisiese ondersoek en opgrawing.
InteractiveDig word vervaardig deur ARCHEOLOGY Magazine
& kopie 2004 Argeologiese Instituut van Amerika
Tiwanaku -kultuur en die godsdiens van Pumapunku
Leonora Enking / Flickr Faces gesny deur die Tiwanaku in Tiwanaku City, 'n voorbeeld van die kuns wat die groot beskawing agtergelaat het.
Van legendes wat aan die Inkas en Spaanse veroweraars oorgedra is, en uit wat oor is van Tiwanaku -monumente, het argeoloë 'n oortuigende prentjie saamgestel van Tiwanaku -godsdienstige oortuigings.
Die inwoners van Pumapunku het baie gode aanbid, die meeste met 'n landboubuiging, en 'n skeppingsgod wat die Tiwanaku -mense uit die rotse gehaal het. Dit was sy beeld wat hulle op die Gateway of the Sun gesny het, 'n massiewe klipboog wat vermoedelik deel was van Pumapunku voordat dit na die nabygeleë Kalasasaya verplaas is.
Net soos die Inca agter hulle aan, het hulle menseoffers beoefen, slagoffers ontheilig en uitmekaar gehaal as deel van 'n rituele toewyding aan die gode. Sommige bewyse dui daarop dat diegene wat hierdie lot gely het, moontlik nie 'n inheemse Tiwanaku was nie, maar eerder buitestaanders wat tydens aanvalle of gevegte gevang is.
Steenhoutwerk beeld Tiwanaku -krygers uit wat net sulke gevangenes neem en trofeeskedels versamel, wat die oortuiging ondersteun dat menslike opoffering hoofsaaklik 'n straf is wat lede van opponerende stamme opgelê word.
Ander klipkuns beeld uit wat argeoloë dink die eerbied van voorouers is. Die dooies is gereeld gemummifiseer, en af ​​en toe toon bene bewys van swaar snye en krapmerke - wat daarop dui dat besmetting met skerp gereedskap 'n gereelde deel van Tiwanaku se begrafnispraktyke was.
Klotz / Wikimedia Commons 'n Close-up van die gravures op die beroemde Tiwanaku-poort van die son.
Die mummies van Pumapunku het nog 'n boeiende verhaal om te vertel. Hulle oorskot, gegrond op wat baie navorsers glo een van die heiligste plekke in Tiwanaku is, toon bewys dat alle lede van die samelewing - van babas tot bejaardes - psigo -aktiewe middels van hallusinogene plante geneem het.
Argeoloë het teoretiseer dat dit miskien 'n noodsaaklike deel van die geestelike lewe was, wat bedoel was om die ervaring van die tempel te omskep in iets wat lewensveranderend en mistiek is.
Tiwanaku (of Tiahuanaco), is geleë op 'n hoogte van byna 4000 meter, in die suidelike deel van die Titicaca -meer. Daar is min van die ou stad oor, veral as u dit vergelyk met die argeologiese terreine in die buurland Peru. Maar die oorblywende geboue maak u nuuskierig oor die kultuur en die lewe. Dit is fassinerend om te dink dat dit 'n bruisende hoofstad van 'n groot ryk moes gewees het. Is u gereed om Tiwanaku te ontdek?
Geskiedenis en agtergrondinligting
Daar word gesê dat die Tiwanaku -kultuur omstreeks 1400 vC ontstaan ​​het. Die eerste mense het 'n nomadiese lewe geleef, maar het destyds begin kalmeer weens die gerieflike omstandighede rondom die Titicaca -meer. Hulle het hul huise gebou en in die landbou en keramiek begin werk.
Die stad Tiwanaku is tussen 45-700 nC gebou en het een van die belangrikste nedersettings in die gebied geword. Die stad lok spoedig mense van oraloor en verander in 'n baie goed georganiseerde samelewing. Mense is op verskillende terreine, soos argitektuur, kuns en landbou, aan die werk gesit en hul kennis was indrukwekkend.
Tempels en geboue is so presies gebou dat dit aardbewings weerstaan, iets waarmee die streek baie te doen gehad het. Omdat gewasse elkeen op 'n ander hoogte groei, moes besproeiingstelsels dienooreenkomstig aangepas word. Akwadukte is bo en onder die grond gebou om watertoevoer en riool te verseker. Daar is ook maniere gevind om gewasse te bewaar deur dit te droog. Paaie is ontwikkel en 'n leër is gestig om die omliggende nedersettings te verower.
Teen 600 nC het die Tiwanaku -ryk uitgebrei tot 'n oppervlakte van 600.000 km2, wat die huidige lande Peru, Bolivia, Noord -Argentinië en 'n deel van Chili beslaan. Volgens studies sou meer as 60.000 mense in die stad gewoon het. Die altiplano, rondom die Lago Titicaca, sou die digste bevolkte gebied van Suid -Amerika gewees het.
Die einde van die ryk
Daar word gesê dat die ryk en stad stadig uitmekaar val as gevolg van klimaatsveranderinge, omstreeks 1200 nC. Maande se swaar reënval en maande van droogte (as gevolg van el niño) het gelei tot minder oes en te min kos om die mense te onderhou. Die ryk het die mag verloor en in verskillende nedersettings verdeel. Verskillende beskawings, soos die Aymara, Colla en Incas, het die ryk in die jare daarna oorgeneem, voordat die Spanjaarde in 1532 aangekom het.
Die Pumapunku is 'n terrashoop met blokke. Dit is 167,4 meter (549 voet) breed langs die noord -suid -as en 116,7 meter (383 voet) lank langs die oos -wes -as. Op die noordoostelike en suidoostelike hoeke van die Pumapunku het dit 20 meter (66 voet) wye uitsteeksels wat 27,6 meter (91 voet) noord en suid van die reghoekige heuwel strek.
Die oostelike rand van die Pumapunku word beset deur die Plataforma Lítica. Hierdie struktuur bestaan ​​uit 'n klipterras van 6,8 by 38,7 meter (22 by 127 voet) in afmeting. Hierdie terras is geplavei met verskeie enorme klipblokke. Dit bevat die grootste klipblad in die Pumapunku- en Tiwanaku -terrein, wat 7,8 meter lank, 5,2 meter breed en gemiddeld 1,1 m dik is. Op grond van die spesifieke gewig van die rooi sandsteen waaruit dit gesny is, weeg hierdie klipblad 131 ton (144 kort ton).  Die merkwaardige aspekte van die sandsteenblaaie, insluitend die grootte en gladde oppervlaktes daarvan, lewer al eeue lank kommentaar. 
Die ander klipwerk en voorkant van die Pumapunku bestaan ​​uit 'n mengsel van andesiet en rooi sandsteen. Die kern van Pumapunku bestaan ​​uit klei, terwyl die vulsel onder dele van die rand uit riviersand en klippe in plaas van klei bestaan. Opgrawings het gedokumenteer dat "drie groot geboue se tydperke plus herstelwerk en hermodellering" plaasvind.     
Die oppervlakte binne die kilometer wat die Pumapunku- en Kalasasaya-komplekse skei, is met behulp van grond-indringende radar, magnetometrie, geïnduseerde elektriese geleidingsvermoë en magnetiese vatbaarheid ondersoek. Die geofisiese data wat uit hierdie opnames en opgrawings versamel is, dui op die teenwoordigheid van talle mensgemaakte strukture in die gebied tussen die Pumapunku- en Kalasasaya-komplekse. Hierdie strukture sluit in die muur fondamente van geboue en verbindings, waterleidings, swembadagtige kenmerke, opknappings, terrasse, residensiële verbindings en wydverspreide gruispaadjies, wat almal begrawe en weggesteek is onder die moderne grondoppervlak.  
Nadat die gebied in 2016 met 'n hommeltuig gekarteer is, het die resultate getoon dat die terrein 'n oppervlakte van sewentien hektaar het, waarvan slegs twee hektaar opgegrawe word. Daar is nog twee platforms wat nog ondergronds is. 
Opgemerk deur die Andes-spesialis, W. H. Isbell, professor aan die Binghamton-universiteit , is 'n radiokoolstofdatum deur Vranich  verkry uit organiese materiaal uit die diepste en oudste laag vulling wat die Pumapunku vorm. Hierdie laag is gedeponeer tydens die eerste van drie konstruksietydperke en dateer die aanvanklike konstruksie van die Pumapunku tot 536–600 nC (1510 ± 25 B.P. C14, geykte datum). Aangesien die radiokoolstofdatum afkomstig was van die diepste en oudste laag vulopening onder die andesiet- en sandsteensteenwerk, is die klipwerk waarskynlik na 536–600 nC gebou. Die opgrawe van Vranich toon aan dat die klei, sand en gruisvulling van die Pumapunku -kompleks direk op die steriele middelste Pleistoseen -sedimente gelê is. Hierdie opgrawingslote het ook getoon dat daar geen kulturele afsettings voor die Andes-Midde-Horizon voor die gebied van die Tiwanaku-perseel langs die Pumapunku-kompleks was nie. 
Die grootste van Pumapunku se klipblokke is 7,81 meter lank, 5,17 meter breed, gemiddeld 1,07 meter dik en sal na raming ongeveer 131 ton weeg. Die tweede grootste klipblok in die kompleks is 7,90 meter (25,9 voet) lank, 2,50 meter (8 voet 2 duim) breed en gemiddeld 1,86 meter (6 voet 1 duim) dik. Sy gewig word geskat op 85,21 ton. Beide hierdie klipblokke is deel van die Plataforma Lítica, en is rooi sandsteen.  Gebaseer op gedetailleerde petrografiese en chemiese ontledings van monsters van individuele klippe en bekende steengroepplekke, het argeoloë tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie en ander rooi sandsteenblokke teen 'n steil helling van 'n steengroef naby Titicacameer ongeveer 10 kilometer daarvandaan vervoer is. Kleiner andesietblokke vir klipbeklewing en gravure kom uit steengroewe op die Copacabana -skiereiland, ongeveer 90 kilometer van en oor die Titicacameer van die Pumapunku en die res van die Tiwanaku -terrein.  
Argeoloë betwis dat die vervoer van hierdie klippe deur die groot arbeidsmag van die ou Tiwanaku geskied het. Verskeie teenstrydige teorieë probeer die manier voorstel hoe hierdie arbeidsmag die klippe vervoer het, hoewel hierdie teorieë spekulatief bly. Twee algemene voorstelle behels die gebruik van lama -vel toue en die gebruik van opritte en skuins vliegtuie. 
By die montering van die mure van Pumapunku is elke klip beitel en geslyp om met die omringende klippe te skakel. Die blokke pas soos 'n legkaart in mekaar en vorm draagbare verbindings. Jean-Pierre Protzen en Stella Nair het 'n dun laag 1 tot 1,5 millimeter dik wit materiaal geïdentifiseer wat sommige van die klippe bedek as 'n moontlike laag mortel.  Een algemene ingenieurstegniek behels dat die bokant van die onderste klip in 'n sekere hoek gesny word, en 'n ander klip daarop geplaas word wat in dieselfde hoek gesny is.  Die presisie waarmee hierdie hoeke spoelverbindings skep, dui op 'n gesofistikeerde kennis van steensny en 'n deeglike begrip van beskrywende meetkunde.  Baie van die gewrigte is so presies dat 'n skeermeslem nie tussen die klippe kan pas nie.  'n Groot deel van die messelwerk word gekenmerk deur akkuraat gesnyde reghoekige blokke met so 'n eenvormigheid: dit kan met mekaar verwissel word terwyl 'n gelyke oppervlak en selfs verbindings behoue ​​bly. Alhoewel dit soortgelyk is, het die blokke nie dieselfde afmetings nie.  Die presiese snitte dui op die moontlikheid van voorafvervaardiging en massaproduksie, tegnologie wat honderde jare later baie voor die opvolgers van die Tiwanaku se Inca was.  Sommige van die klippe is in 'n onvoltooide toestand en toon 'n paar van die tegnieke wat gebruik word om dit te vorm. Die argitektuurhistorici Jean-Pierre und Stella Nair wat die eerste professionele veldstudie oor die klippe van Tiwanaku/Pumapunku gedoen het, kom tot die gevolgtrekking:
[...] om die gladde afwerkings, die perfek vlak vlakke en die presiese binne- en buitekant van die fyn gekleurde klippe te verkry, het hulle gebruik gemaak van tegnieke wat die Incas en ons nog nie ken nie. [...] Die skerp en presiese binnehoeke van 90 ° wat op verskillende dekoratiewe motiewe waargeneem is, is waarskynlik nie met hamerstene gemaak nie. Maak nie saak hoe fyn die punt van die hamersteen is nie, dit kan nooit die skerp regte binnehoeke lewer wat op Tiahuanaco -klipwerk gesien word nie. Vergelykbare snitte in Inca -metselwerk het almal afgeronde binnehoeke wat tipies is vir die stampende tegniek [...]. Die konstruksiegereedskap van die Tiahuanacans, met die moontlike uitsondering van hamerstene, bly in wese onbekend en moet nog ontdek word. 
Volgens die kunshistorikus Jessica Joyce Christie het die eksperimente van Jean-Pierre Protzen en Stella Nair getoon dat die Tiwanaku-ambagsmanne moontlik bykomende gereedskap gehad het wat die skep van presiese meetkundige snitte en vorms vergemaklik het en waarvan argeologie tans geen rekord het nie. 
Tiwanaku -ingenieurs was ook vaardig in die ontwikkeling van 'n burgerlike infrastruktuur in hierdie kompleks, met die bou van funksionele besproeiingstelsels, hidrouliese meganismes en waterdigte rioollyne.
Voordat die Inkas Suid -Amerika regeer het, het die Tiwanaku hul merk op die Andes gelaat
Honderde jare voordat die Inka -ryk langs die Stille Oseaan -kus van Suid -Amerika versprei het, het 'n ander beskawing floreer in dele van die huidige Bolivia, Noord -Chili en Suid -Peru. Die Tiwanaku-staat, wat van ongeveer 550 tot 950 nC geduur het, was een van die drie belangrikste magte van die eerste millennium in die Andes, maar baie min argeologiese bewyse is gevind uit die Tiwanaku in vergelyking met die Inkas, wie se ryk tot sy hoogtepunt gestyg het mag in die 15de eeu.
Terwyl 'n groot deel van die kultuur en geskiedenis van Tiwanaku vandag 'n raaisel bly, begin nuwe argeologiese navorsing in die streek 'n paar leemtes invul. 'N Studie wat vandag in die Verrigtinge van die National Academy of Sciences gee besonderhede oor ou Tiwanaku -artefakte en die oorblyfsels van offerlamas. Die voorwerpe, afgetrek uit die waters van groot hoogtes van die Titicacameer, onthul die onderbou van Andes-rituele wat langer as duisend jaar sou duur.
Tiwanaku verteenwoordig beide die naam van 'n voor-Spaanse stad wat naby die suidelike einde van die Titicacameer geleë is in die huidige Bolivia, en die kultuur van die omliggende gebied wat die stad beïnvloed het. Die ander twee streekmoondhede destyds was die Wari en die Moche, wat albei gebiede noord van Tiwanaku in die hedendaagse Peru beheer het.
Die Tiwanaku -artefakte, insluitend goue medaljes en steenhoutwerk, is gevind in die waters rondom die eiland van die son. Godsdienstige ikonografie en die ligging van die voorwerpe dui daarop dat pelgrimstogte 'n belangrike rol gespeel het in die ontwikkeling van hierdie vroeë ryk, wat later deur die Inca -beskawing aangeneem sou word.
Spondylus-skulpe en halfedelsteen-artefakte versamel van die Khoa-rif-terrein. (Beeld met vergunning van Teddy Seguin)
Die eiland van die son is 'n eiland met 'n geskiedenis van 2700 vC, sê Charles Stanish, 'n argeoloog aan die Universiteit van Suid -Florida en een van die skrywers van die nuwe studie. Dit het omstreeks 650 nC 'n baie belangrike pelgrimsbestemming in die staat Tiwanaku geword.
Volgens Stanish het die stad Tiwanaku ongeveer 80000 mense op sy hoogtepunt op sy hoogtepunt gehou. Dit was volledig met uitgebreide rituele poorte en tempels, waarvan een feitlik in 3D herstel is deur die Universiteit van Kalifornië, Berkeley-argeoloog Alexei Vranich.
Medeskrywer Christophe Delaere van die Centre for Marine Archaeology aan die Universiteit van Oxford het meer as 'n dekade gelede die eerste keer onderwater argeologiese afsettings opgemerk terwyl hy in die meer geduik het. In 2013 keer hy en sy kollegas terug na Khoa Reef, 'n onderwater gebied naby die eiland van die son.