swietie op die koek
Posted on Augustus 1, 2013 by monicahaddad
Weer terug van die groot stad en sooo dankbaar om weer terug te wees. Sommer met die terugkom slag is daar ‘n verjaarsdag om gevier te word. Ons moet maar ons eie koek bak want as jy hier iets wil hê moet jy dit self doen. Terwyl ek so na die gaste om die tafel kyk, dink ek so by my sigselwers, wat ‘n interessante klompie mense en almal locals. 8 vrouens van alle ouderdomme. Die verjaarsdag meisie,, herbalist, pilatusinstruktrise,(Switserse afkoms) sangoma,” health and safety” prokureur, donkey care officer, meisie van South Carolina wat besig is met haar M oor die luiperds in ons berge, en ek, jack of all trades.
Kaasfondue soos net iemand wat daarmee groot geword het dit kan doen. Dan is daar groot straf vir die een wat sy broodjie laat val, en belangrik is die fondue-dans. Die kaas moet geroer word sodat dit nie onder vassit nie, en daarom vat jy eers ‘n walsie saam met die ander vurkies in die pot.
Hoe koel is dit. Dit was besonders lekker en daardie lekker Kirsh nasmakie wat glo net daar is om die maizina mee aan te maak. Dit werk vir my 🙂
Sal nog ‘n blog moet skryf om die swietie op die koek te kan wys. Dalk is my blog ook besig om vol te word, want hy weier om nog foto’s op te laai.
Dis nou nie altemits nie
Posted on Julie 22, 2013 by monicahaddad
Hierdie dorp is nie vir sissies nie.
Posted on Julie 11, 2013 by monicahaddad
Sekerlik die grootste les wat ek hier geleer het is om maar saam te vloei. Niks keer jou om verwoed te swem dat die biesies bewe nie, maar op die ou end is jy maar net weer waar jy was.
Dit werk so hierso. Hier is maar soos op alle ander plekke goeie mense en slegte mense.Die goeies welliswaar ook maar dun gesaai soos elders. So die heel belangrikste ding is om ‘n goeie familie te vind. So het ek die pad van die Page’s gekruis. Dus as iets gedoen moet word dan vra ek byvoorbeeld; wie sal ek nou kry om my bome te snoei?. Dan wag ek ‘n dag of ‘n week of twee, en uit die bloute sal die hek klingel en hier kom die sout van die aarde aan met hulle snoeiskêre in die hand. Ons gesels so bietjie, dan stop ek ‘n papier in hulle hand , die twee stap so bietjie deur die boord, koppe bymekaar en die papiertjie met die prys op word aangebied. Net daar en dan glimlag ek breed want dis die helfte van wat die span, wat “profesioneel” en georganiseerd dit doen, sou vra. Later hoor ek dat hulle hier woon, maar hulle word aangery tot so vêr as Porterville. As jy goed is, is jy goed. (sonder ‘n webwerf en gedrukte faktuurboek) Die ene Ronny was ‘n sendeling in Afrika êrens, maar toe word sy pa siek, daarom het hy terug gekom McGregor toe.
Hulle het sommer dadelik ingeval al was dit so twee-uur se kant en gewerk tot laat skemer en die volgende oggend kom klaarmaak. Hierdie amandel-bome was nog nooit gesnoei nie en die Oom wat dit geplant het is afgesterwe, dus sal ek nooit weet wat die filosofie daaragter is nie. Die seuntjie, ek skat hom so 10, het ook saamgekom en die snooeisels weggery met die kruiwa. Al langs die draadheining gepak sodat Minah kan ophou om onder deur die heining te glip. Terwyl ek besig was in die huis, het ek net die ritmiese knip knip van die skêre gehoor en dit het harmonie oor die plek gebring. Sekerlik het dit iets te doen gehad met die hande wat dit vas gehou het.
As mens maar gelate beheer verloor dan werk dinge baie mooi uit. Julle sal dit nie glo nie, maar volgens my maan-kalender was dit twee baie goeie dae gewees vir snoeiwerk. Vandag sou baie sleg gewees het want dit sê;” Avoid pruning, high sap run”
Swaarkry met lekkerkry klaarkry.
Posted on Julie 8, 2013 by monicahaddad
Pa leer vir seun houtwerk doen. Eintlik kan seun al lankal houtwerk doen want hy help al vir Pa van kindsbeen af. Seun is in matriek en dis vakansie. Seun moet vir my nog ‘n rak in die koskas sit. Pa speel solank klavier, seun weet mos eintlik hoe………….
The Golden Rules to Functioning in a Corporate Environment
Posted on Julie 1, 2013 by monicahaddad
Hallo julle, ek was in ‘n situasie en het toe begin met hierdie stukkie informasie, ek is seker julle sal my kan help om tot by twintig te kom.
The Golden Rules to Functioning in a Corporate Environment.
Most important, remember everything is about MONEY.
Follow the trend; don’t take the risk to be different
Don’t take responsibility, pass the buck otherwise you may land up, being the scapegoat
Don’t work on trust, work on rules
To solve a problem, add fine print to the rules.
Don’t show respect towards your colleagues, it comes over as weakness.
Use your colleague’s shoulders to climb to the top
Use sponsorship and charity as a tool to get exposure
Its ok to bend the truth, all is fair in love and war.
It’s ok to live in fear, you get used to it.
Posted on Junie 24, 2013 by monicahaddad
Dis wat ek die beste onthou van Aardklop. Vir maande word daar voorberei en dan loop dit tot by die klimaks wanneer die tente opgeslaan word en die fees was net ‘n geroesmoes en oorlewing vir my gewees en dan daardie sondagmiddag………….. ek het gewoonlik in die koor gesing, die heel laaste item, altyd ‘n Requiem, baie gepas sou ek sê, en dan die laaste koffietjie. Strate verlate…ou vuilgetrapte plakate wat rondwaai… winkel-eienaars hangskouers van moegheid…….. dit is na-fees blues in sy ergste vorm.
Ons gedigtefees was besonder lekker. Dit het op ‘n baie hoë noot begin. Met ‘n windstorm, die Moeder van windstorms. ‘n Boom het op die kragdrade geval en die helfte van die dorp se krag was af. Ek was in daardie helfte. Daar is net een elektrisiën, en die was besig op ‘n plaas, so ons moes maar wag. Half nege het die krag eers aan gekom. My vriendin se stoep en tuin was een van die venues. Die aand se vertoning het uitgepeuter, want krag het te lank geneem om aan te kom. Raai wat was haar venue se naam………Windsong.
Ek het nie een vertoning bygewoon nie, was te besig om kos te maak en te verkoop. Daardie stukkie was baie suksesvol, ons kon vandag die eerste hout koop vir die kas in my kamer, dat die klere nie meer oor stoele gedrapeer hoef te word nie. Het wel saam met die kinders in die kroeg beland en Toast Coetser het vir ons bietjie van sy rap gedigte impromptu voorgesit en ek het dit woes geniet. Het wyzelik besluit om nie na die volgende kroeg oor te skuif nie (Ja, sowaar! Ons het nou twee kroeë) Dit was maar vaal gesigte die volgende oggend aan ontbyt, wat om verstaanbare redes eers 12uur plaas gevind het.
Hier is vir julle ‘n foto van na-fees blues. Die venue is Windsong en dis Chris Wildman wat uitspan na die vertoning op die stoel.
Posted on Junie 13, 2013 by monicahaddad
Ek dink nie daar bestaan ‘n blokkiesraaisel sonder die meervoud van eg in nie. Altyd was dit net ‘n veraf wete, van dit is wat boere doen. Toe vandag word ek ‘n boer.
My piep klein stukkie plaas soos dit gelyk het. Lekker groen en nat van al die reen en gelukkig het die oom wilde hawer gesaai wat elke jaar opkom. Dit maak die grond “ryk en lekker” as jy dit inwerk.
Kyk hoe mooi is die grond. Ek het lekker gekry tot in my diepste wese in. Sal ook nooit daardie reuk vergeet van nat grond met trekker-rook gemeng nie. Dit was ‘n groot oomblik.
Oom Boetie Janse se trekkertjie.
Mensig maar oom Boetie kan gesels, ek wens net ek kan al sy sê-goed onthou. Die een wat my die meeste vermaak het was oor die kliniek, en hoe hy daar moes medisyne gaan haal het nadat hy in die hospitaal beland het met ‘n beenbesering. Seg hy vir my hoe die nurse toe sommer vir hom wil hoë bloeddrukpille gee en hy weet mos hy makeer niks. Dis die kliniek wat sy bloed so op stoot. “Man” sê hy vir my ” ek is mos besig die hele dag wannneer gaan die bloed nou kans kry om op te kom.”
So daar is nou ons antwoord, sitwerk en ledigheid gee bloeddruk tyd om nonsens aan te jaag.
Posted on Junie 10, 2013 by monicahaddad
En Voila daar is my kleine boekie warm uit die oond.
Dit is ook nou amptelik. Iets word mos amptelik as jy dit erken en bevestig. Ek is ‘n opgaarder. My borde is uiteidelik teen die muur en nou voel huis soos tuis. Elke liewe bord het ‘n storie. Die witte in die middel was my ouma se vleisbord. Daardie twee wat die boonste ry se eindpunte maak is die oorblyfsels van my heel eerste eetstel wat ek nog in Knysna gekoop het met my vakansiewerk-geld. Die geelbord het my pa se broer gemaak. Hy het van ‘n trappie afgeval toe hy 4jaar oud was en het breinskade opgedoen. Later jare het hulle hom geleer om met pewter te werk. Die swart bord het ek een jaar baie lank terug by KKNK gekoop, by ‘n stalletjie met oudhede. Om die waarheid te sê, dit was die tweede KKNK, Dit was die eerste keer wat ek ‘n swart bord gesien het, nog boonop met blare en trosse geglasuur. Dit was liefde met eerste oogopslag.
Ek gaan julle nie verder verveel nie, maar ek hou van stories om my, dit laat my so ryk voel! Daar is mos nie fout om herinneringe in vorm op te gaar nie, is daar?
Posted on Junie 3, 2013 by monicahaddad
Onthou om te kliek op die foto om te kan lees.
Posted on Mei 30, 2013 by monicahaddad
Hier is my pekan-neut bome. Die een met die geel blare bo het ongelukkig kanker. Die hooftak moet uitgesny word en dan moet ons net hoop en bid die gesonde sytakke sal opgroei. Gelukkig is hier ‘n boomdokter, maar hy gaan ook weg. Nog ‘n lang storie vir ‘n ander dag.
Maar natuurlik moet hierdie neute geoes word en dis nou ‘n perd van ‘n ander kleur. Soos Lora sê; obsessief progressief, ek gaan gou uit om te kyk hoekom blaf die honde en dan sien ek ‘n neut, en dan sien ek nog een en dan vou ek die punte van my t-hemp om, omdat my hande te klein word en teen die tyd dat ek terug in die huis is het die wasbak oorgeloop of die kos verbrand. Nooit gedink dis moontlik nie……maar dit is…….
Hier lê ‘n klomp op die droograk anders muf hulle. Ek het groot skade gehad in die middag en oggend terwyl ek getrek het,met vrugte diewe. Die kinders van die oudorp het hier toegesak. Tannie Ina van die winkeltjie het gesê hulle het die volgende dag met sakke pekanneute daar aangekom om te verkoop. Sy het dit nie gekoop nie want sy weet dit was gesteel. Laat die middag van ons eerste dag hier, spring Minah op en blaf verskriklik met die ander twee agterna. Ek probeer kyk wat aangaan en so tussen die blare deur sien ek twee swart broekspype met wit tekkies wat in die lug hardloop om oor die heining te kom. Die volgend dag was daar ‘n paar kinders wat deur die hek wou kom, die honde het gestorm en ons het die kinders hoor gil tot in Voortrekkerstraat. Hulle hoef nie te weet dat my honde eintlik opgewonde was omdat hulle gedink het dit is speelmaatjies nie. Daaroor bly ons tjoepstil. Die boodskap het egter vinnig geloop, ons het nog nie weer besoekers gehad nie Ek plant in elk geval maar die heining nou vol bouginvilla en stekelrige goed, want dis maar die beste manier ongewenste diere en mense uit te hou, en ‘n slap draad…..Dis baie moeilik om oor ‘n slap hiening te klim het julle al daaraan gedink?
Naomi le Roux oor pekans
BEN oor Olyfboom
Argiewe Kies maand Augustus 2013 (1) Julie 2013 (4) Junie 2013 (4) Mei 2013 (6) April 2013 (2) Maart 2013 (3) Februarie 2013 (4) Januarie 2013 (7) Desember 2012 (3) November 2012 (7) Oktober 2012 (9) September 2012 (4) Augustus 2012 (3) Julie 2012 (6) Junie 2012 (5) Mei 2012 (4) April 2012 (5) Maart 2012 (6) Februarie 2012 (2) Januarie 2012 (3) Desember 2011 (8) November 2011 (7) Oktober 2011 (4) September 2011 (2) Augustus 2011 (4) Julie 2011 (6) Junie 2011 (4) Mei 2011 (7) April 2011 (6) Maart 2011 (8) Februarie 2011 (10) Januarie 2011 (15) Desember 2010 (9) November 2010 (11) Oktober 2010 (12) September 2010 (11) Augustus 2010 (13) Julie 2010 (10) Junie 2010 (11) Mei 2010 (7) April 2010 (10) Maart 2010 (10) Februarie 2010 (11) Januarie 2010 (25) Desember 2009 (8) November 2009 (16) Oktober 2009 (13) September 2009 (14) Augustus 2009 (20) Julie 2009 (7) Junie 2009 (13) Mei 2009 (15) April 2009 (14) Maart 2009 (17) Februarie 2009 (5) Januarie 2009 (18) Desember 2008 (15) November 2008 (18) Oktober 2008 (16) Augustus 2008 (1) Julie 2008 (3) Junie 2008 (2)