Die gildes het 'n leier of factor gehad wat verantwoordelik was vir die hele artistieke versorging van 'n bepaalde stuk — dit sluit die skryf daarvan in. 'n Prins of ander vooraanstaande persoon het as beskermheer opgetree. Die laaste strofe van elke stuk is gewoonlik aan hom opgedra. Die "nar" of "sot" het gesorg vir die humoristiese element.
Daar het selfs 'n poëtika van rederykerskuns verskyn, genaamd Const van rhetoriken deur H. Matthijs de Castelein. Dit is in 1555 gepubliseer en het verskeie herdrukke beleef; dit was tot in die eerste helfte van die 17e eeu die Rederykers se handleiding. Castelein se poëtika het bestaan uit gedigte waarmee hy 'n groot naam verwerf het en wat die ander Rederykers tot voorbeeld gedien het. Hierin het hy die retorika bo alle ander kunsvorme gestel:
Die Rederykers het trouens soveel respek vir die retoriek gehad dat dit vir hulle iets goddeliks was.
Omdat die Rederykers gestreef het na die skep van 'n kuns van welsprekendheid, het dit nie vir hulle om die inhoud van die kuns as sodanig gegaan nie. Hulle het daarom dikwels van ALLEGORIESE kunsvorme gebruik gemaak want hierdeur het die betekenis agter die gegewens duidelik geword.
Uit die feit dat die Rederykers net "mooi" kuns wou skep, volg dat die literatuur vir hulle nie 'n verbruikersartikel was nie.
Soos reeds gesê het die Rederykers subgenres beoefen soos die refrein wat eintlik uit die 14e-eeuse Franse ballades ontwikkel het. 'n Rederykersrefrein het uit 'n ongelyke aantal strofes van tussen agt en 24 verse bestaan. Die laaste strofe is gewoonlik aan die beskermheer opgedra.
Verder het die Rederykers ook sinnespele opgevoer. Dit was, soos genoem, stukke wat allegories van aard was met 'n ernstige toon. Die moraliteit het 'n godsdienstige boodskap oorgedra. Die esbattemente was komiese stukke.
Dit is waarskynlik vanweë die Rederykers se preokkupasie met die strukturele dat hulle kuns algaande as "inferieur maakwerk" (Van Gorp, 1986: 342) genoem is. As gevolg hiervan het die term "rederykerskuns" 'n negatiewe konnotasie gekry. Die afgelope klompie jare het daar egter 'n hernude belangstelling in en waardering vir hulle werk gekom.