Boek-uittreksel: Op die spoor van | Maroela Media
Uit: Sprokie vir 'n Plain-kind
"Ek is van die polisie. Jy hoef nie bang te wees nie. Jy is nou veilig."
Ek staan op en loop tot by die deur, fluit saggies deur my tande.
Losper kyk om en maak sy mond oop, maar ek beduie vir hom om stil te bly. Helfte van my bly in die kamer; ek wil hê die seuntjie moet my kan sien.
Ek het nooit my eie kamer gehad nie. Moes altyd deel met my broer. Dit was nie regtig 'n krapplek nie, baie kinders in Mitchell's Plain het dit baie erger, veral as jou dobbelsteen sleg val en jy word oos van die spoor gebore.
Nie 'n woord nie. Maar ek vind heelwat uit omtrent die seuntjie met die swart oë, die puntneusie, skerp ken en bakore. Sy naam is Keenon Solomons en hy word oor drie maande ses. Hy en sy pa het alleen in die huis gebly, want sy ma is 'n jaar ná sy geboorte in 'n taxi-ongeluk dood. Sy was 'n verpleegster by Mediclinic Constantiaberg.
Sy pa, Clayton, was 'n onderwyser by Mondale Hoër.
Clayton Solomons het op die leefkamer se vloer gelê toe ek en Losper daar aankom. Die uniforms het rondgestaan asof hulle padwerkers was. Maar hulle het nie die plek vertrap nie, so ek wil ook nie kla nie.
Clayton Solomons was so half op sy maag, half op sy sy. Daar was baie bloed rondom sy kop, dik en stroperig in die mat se vesels. Dit het uit die beserings aan sy kop gekom, 'n stervormige wond met vyf skeure wat uit die middelpunt loop en 'n halfmaanvormige een.
Tydens die outopsie het die patoloog nog vier soortgelyke wonde verder agtertoe gekry nadat hulle sy hare afgeskeer het. Toe hulle die kopvel lossny en terugtrek, was daar ronde frakture in die skedel.
'n Hamer se werk, het die patoloog gesê. Die stervormige wonde is waar hy mooi getref het, die halfmaanvormiges
was skuins. Clayton Solomons het nie juis terugbaklei nie; daar is nie vreeslike tekens van 'n struweling in die leefkamer nie en ook nie aan sy klere of onder sy naels nie. Dit het vinnig begin en was vinnig verby.