Dankbaar vir die offer wat Christus gebring het. Dit is eintlik die ou tema van nabetragting. Iets wat al gewoonte geword het. En so hoor ons dit. Vir ’n oomblik voel ons dit, maar dan gaan ons maar weer aan op die ou baan! Nie tyd vir die kerk nie, nie tyd vir huisgodsdiens nie, nie tyd vir persoonlik stiltetyd nie. Ons gaan maar net weer aan. Selfgerig, selfgesentreerd en liefdeloos teenoor ons naaste en ondankbaar teenoor Christus. Wat sou gebeur as dit Christus se ingesteldheid was? “Ek het nie tyd om die mens te verlos nie?” Is dit nie tyd dat ons dankbaarheid verander van ’n nabetragtingstema na ’n leefstyl nie?