Die Suid-Afrikaans gebore Franse mimiekmeester, John Jacobs, is terug in sy geboorteland om by die jaarlikse KKNK op te tree in ’n splinternuwe Paasfeesproduksie, My passie vir Jesus.
John Jacobs was jare lank die voorloper in sy pa se Klopse Troep in Distrik Ses en kon van kleintyd al baie goed dans. Vanweë sy besondere danstalent het prof. Mavis Taylor van die Universiteit van Kaapstad (UK) John raakgesien en vir hom ’n dansbeurs by ’n dansskool in Parys, Frankryk, gereël.
John het as 14-jarige in Parys aangekom en hom aangemeld by die adres wat hy gedink het die dansskool is. Later sou hy uitvind hy was by die verkeerde skool. Dit was die mimiekskool van die wêreldbekende Marcel Marceau. Marceau was egter beïndruk met Jacobs se bewegingsvermoë en sy natuurlike aanvoeling vir mimiek. Hy het op die daad met die dansskool in verbinding getree en ’n oorplasing vir Jacobs na sy skool aangevra.
Marceau het die Suid-Afrikaner onder sy vlerk geneem en hom die kuns van klassieke mimiek geleer. Ná vele jare betoon hy Jacobs die besondere eer om hom amptelik die titel van mimiekmeester toe te ken.
“In die produksie gaan dit baie meer oor Jesus as oor John Jacobs en juis daarom is dit ook vir my so ’n eer om juis Passie in die Paastyd op te voer.”
Hy vertel verder hy het ’n lang pad met Frans Swart, regisseur en medeskrywer van My passie vir Jesus, gestap.
Swart sê: “Ek het my jare gelede verstom aan die ongelooflike mimiek wat ’n mens in Europa sien. Mimiek is kragtig omdat almal dit verstaan, jy het nie taal nodig om dit te verstaan nie. Toe ek John jare gelede raakgeloop het, het ek besef die man moet baie meer in Suid-Afrika optree. Dit is dus werklik lekker om hom weer in die land te hê en dat hy op die KKNK optree.”
John het Suid-Afrika verlede jaar op die Internasionale Mimiekfees in Armenië verteenwoordig waar die wêreld se mimiekmeesters gaande was oor sy talent.
“Ek is moeg.” Ekskuus? Hoe is dit moontlik ná ’n ononderbroke nagrus? Hoe durf jy dit sê? Probeer ’n bietjie deurnag borsvoed, winde uitvryf, weer borsvoed en as jy gelukkig is, jou oë ’n paar minute toemaak voor alles weer van voor af begin! Woede. Koelbloedige woede borrel en bruis deur my. Dit is alles jou skuld. Ek háát jou!
Dit klink dalk of ek oordryf, maar ongelukkig is bogenoemde verskynsel iets wat ná baba se koms gereeld in ons huis gebeur. Ek is getroud met ’n wonderlike man – ’n fantastiese pa en boonop my sielsgenoot. Terwyl ek skryf, kom ek met ’n skok agter dat dié uitbarsting eintlik niks met hom te doen het nie, maar dat ek die helfte van die probleem uitmaak.
Daar is ’n wetenskaplike verduideliking vir die skielike irritasie met jou wederhelf. ’n Eenvoudige vyf-letterwoord: NODIG. Nuwe ma’s word deur ’n 24 uur-per-dag-vir-almal-daar-wees-gevoel oorweldig. Jou baba het jou (vanselfsprekend) nodig. Jou vriendskappe het aandag nodig. Jou lyf het aandag nodig en tussen doeke, dummies en deurnag-sessies deur moet jy nog ’n liefdevolle vroutjie vir jou man probeer wees. Die meeste vroue probeer die allesoorweldigende verantwoordelikheid hanteer, maar dit plaas baie druk op ’n mamma en druk lei tot angs, wat lei tot irritasie en dit lei tot die “groot ontploffing”.
Die meeste mans is egter salig onbewus van hul irriterende gewoontes. ’n Paar (irriterende) dinge wat niksvermoedende pa’s doen: Hy het geen doekruil-vaardighede nie. Die een keer dat hy ’n doek ruil sit dit so skeef dat alles in elk geval papnat is! Hy teug aan ’n glas wyn (die ysblokkies klingel) terwyl jy borsvoed. Is dit ondersteunend? Hy slaap soos ’n baba en jy hoor elke geluid en spring telkemale op, vinniger as wat jy kan sê supermamma!
Hou op vergelyk. Ek werk harder, is moeër as jy en is dus geregtig op ... Dis dalk ’n cliché, maar julle is ’n span. Werk eerder saam en nie teen mekaar nie.
Wees lief vir jouself. Maak tyd vir jouself, al is dit hoe moeilik. Bel jou ma, skoonma of huur ’n betroubare babaoppasser. As jy af en toe ’n girls’ night het, sal jy nie die piep kry as jou man ná werk ’n bier gaan drink nie.
Verdeel die huistake. Deesdae werk sowel mans as vroue en selfs tuisbly-mammas het ’n blaaskans nodig. Praat daaroor en kry ’n manier wat vir julle werk: “Ek sit die kinders in die bed, was jy solank die skottelgoed.”
Aan die moedelose, moeë, lekbors-, vet-en-skuldig-voelende ma: Jy sal hierdeur kom. Een van die dae is baba op pad kollege of universiteit toe en gaan dié ’n druppel in die emmer wees. Tyd is ’n wonderlike ding. Dié fase sal verbygaan; jy gaan binnekort gewoond raak aan jou nuwe rol as ma en vrou. Jy gaan hom nie vir altyd haat nie. Die klein bondeltjie is hoeka die helfte van hom.