Kan u tussen wêrelde beweeg as 'n ewige reisiger? - Interessant
Kan u tussen wêrelde beweeg as 'n ewige reisiger?
In die moderne wêreld deel ons almal 'globale siele' wat verskillende plekke, tydsones en bestaan ​​deel.
Toe ek 16 was, 'n oom het my 'n boek gegee wat hy gedink het dat ek miskien sou wou hê, deur 'n man met die naam Pico Iyer.
Ek het baie van die boek gehou - ek was mal daaroor. Maar ek was gou net so gefassineerd met Iyer self as met sy geskrifte.
Iyer is in Oxford gebore in Santa Barbara, opgelei in Engeland en Massachusetts, en het 'n geografiese baan gevolg wat ek op my eie manier nageboots het.
Ons oorvleuel sonder dat ons ooit ontmoet het; 'n kenmerk van die moderne toestand.
Ek vind myself aangetrokke tot die werk van Iyer, nie net omdat ek weet dat ons sekere gebiede, sekere geografiese begrippe deel nie, maar ook omdat sy boeke deurlopend probeer om die vraag te beantwoord: hoe bestaan ​​die moderne wêreld op so 'n manier?
As reisskrywer beklemtoon Iyer plek en beweging. Ons is altyd in beweging - "wêreldsiele," noem hy ons.
Ek het grootgeword op 'n windverwaaide veeboerdery aan die suidkus van Kalifornië, waar alles wild en leeg was, maar vir heuwels en see en koeie; nou woon ek tussen die terrashuise en universiteitskoepels van Oxford, naby die Cowley-pad, 'n warrelwind van kroeë, kafees, klein markte, muurskilderye in reënboogkleure, liefdadigheidswinkels en haarkappers.
Dikwels kan ek skaars glo dat hierdie twee plekke saamval. Ek wonder hoe dit is dat ek so maklik tussen hulle kan spring - en wat dit vir my doen. Strek dit my, maak dit my lelik?
Na ses vaste maande in Engeland, kom ek terug na die plaas en voel myself in 'n toestand van tussen-in.
Ek dink aan die slaaptyd in 'n stad, die tyd wanneer die wat laat in die bed is en die wat vroeg opstaan, 'n oomblik se droomtyd deel. Dit is die lied van die stadslewe.
Ek lê snags wakker en neem vroegmiddag lang middagslapies. Ek dink aan die slaaptyd in 'n stad, die tyd wanneer die wat laat in die bed is en die wat vroeg opstaan, 'n oomblik se droomtyd deel.
In die skemeragtige duisternis gee paaie wat andersins nooit rus nie; kroeë en kroeë sluit vir die nag, die kruidenierswinkels gloei moeg en word dan donker.
Dit is die lied van die stadslewe.
In Boston het ek as student eenkeer van my vriende na my woonstel gestap. Dit was laat, en die polisie het ons partytjie verbreek.
Dit het my bykans 'n uur geneem om van die bykans voorstedelike buitewyke na my beknopte, sentrale woonstel oor te steek, maar die konstante stilte het my aangehou: groot paaie, paaie met die lewe, met karakter, het kort, sluimerende toetse gemaak vir die vermoeide en die ontheemdes.
Hier, op die plaas waar ek grootgeword het, waar my ouers stilbly, is hier die teenoorgestelde van stedelik, en hier is daardie stilte, daardie mitiese slaaptyd, iets heeltemal anders.
Die kooyote hou nie van hul gehuil nie, bloot omdat die klok sy slap hande na drie uur laat gly het, en die wind nie minder word nie; en die sterre wat in 'n konstante ritme oor die lug beweeg, skyn nog steeds, anders verdof die maan hulle met sy vaal lig.
Stilte wys homself vroeg in die aand: voor die nagtelike wind opskop, voordat die skaduwees deur die huis kruip, is daar 'n oomblik, as jy uitkyk na die see, waarin almal rustig lyk.
In my onrustige rusteloosheid begin dit alles vir my amper sin maak: die plaas, die stad, die willekeurige ritmes van slaap en wakker word, die manier waarop ons tussen plekke beweeg.
Miskien leef ons in 'n ewige toestand van jetlag - en dit is miskien hoekom ek soms ophou dink hoe onwaarskynlik, hoe wonderlik dit is dat dit 3:30 soggens op die Cowleyweg is, om 7:30 hier 'n Kaliforniese aand, luister na die paddas in die kreek.
Dit is 'n onmoontlike era; ons vlieg van wêreld tot wêreld as tydreisigers.
Ons moet 'n instrument in ons wese hê wat ons in staat stel om te aanvaar dat Oxford, wat in haar middeleeuse spits drup en vol straatwinkels is, gejaagde fietsryers, beroofde studente, jong moeders, sowel as 'n tuiste vir my kan wees, met al sy robuustheid.
Die gekoppelde heelal
Soms begin dit uit my hande gly; Ek wonder of dit wel aanneemlik is, of daar 'n manier is waarop die heelal twee sulke teenoorgestelde lewenswyses kan oplewer en dit dan deur 'n enkele mens kan verbind?
Miskien is die raaisel nie hoe hierdie wêrelde saamval nie, maar hoe mense so moeiteloos tussen hulle beweeg.
Moet ek nie ongeskik wees in een as ek maklik in die ander kan beweeg nie?
Dit val saam omdat geografie bepaal dat hulle moet; want bevolkings is net so veranderlik, so aanpasbaar, soos die aarde waarop hulle woon, en om 'n ander te weerspieël wat uit verskillende omstandighede ontkiem het, sou dit 'n evolusionêre kafees wees wat beslis - in ons Darwiniese gedagtes - tot uitwissing sou lei.
Miskien is dit regtig so eenvoudig; en daarom het ons almal konstante reisigers geword, dikwels sonder om dit eens te weet.
Daar is 'n wêreldkultuur van relatief welgestelde nomadisme, soos my eie, wat die idee oortref dat ons net gemaklik kan wees, maar net kan floreer in ons oorspronklike, omstandigheidsnis. En soos Iyer skryf, "verloor jy alle gevoelens van waar of wie jy is".
As ons dus neerdaal, as ons uit die skaduwees van ons reis-geïnduseerde waas kom, het ons die wonderlike vryheid om weer te interpreteer en weer uit te vind.
Wat dink u as 'n wêreldtydreisiger? Deel in die kommentaar!
Kyk die video: Political Figures, Lawyers, Politicians, Journalists, Social Activists 1950s Interviews