Fanie os oppie jas: Oor village cricket en ‘n hou teen die pit
Ah, village cricket. ‘n Bastion van die Engelse somer en ‘n rekreasionele aktiwiteit vir honderde middeljarige mans wie steeds droom oor daardie ewig ontwykende driekuns. En waarom nie jouself in skarlaken tooi en ‘n paar trieks op ‘n stukkie van die shire gaan uithaal nie? Daar sal immers altyd een man en sy hond wees […]
Ah, village cricket. ‘n Bastion van die Engelse somer en ‘n rekreasionele aktiwiteit vir honderde middeljarige mans wie steeds droom oor daardie ewig ontwykende driekuns. En waarom nie jouself in skarlaken tooi en ‘n paar trieks op ‘n stukkie van die shire gaan uithaal nie? Daar sal immers altyd een man en sy hond wees om die petalje gade te slaan.
Nou kyk, ek is geen Jacques Kallis nie, maar my kolfvermoÃ« is al per geleentheid as ‘kranig’ bestempel. Nie dat ek ‘n danig wafferse seisoen beleef nie. Ek vind die eienaardigste maniere om my paaltjie te verloor, soos die BVP-beslissing nadat die bal my teen die pens getref het, of soos toe ekstra-dekpunt my manjifieke dryfhou in sy kieliebakkie gevang het. Om derhalwe te wil voorgee dat my selfvertoue geen perke ken nie, sal ‘n groteske versinsel van die waarheid wees.
Maar vandag is dit anders. Ek het vooraf ‘n paar balle in die nette trotseer en selfs ‘n paar van hulle raakgeslaan. Dis my beurt om te kolf en windmakerig wend ek my na die middel toe. ‘n Paar weerbarstige kolfblad-grassprietjies word eers meedoÃ«nloos vasgekap, voor ek met ‘n flambojante swiep van die kolf vir middel vra. My slaaibakkie (want mens krap nie in ‘n ander man se slaai nie) word vir oulaas reggeskuif en dan neem ek stelling in. Agter die oorkanste paaltjies hou ‘n lenige jongman die cherry in sy hand. Baldadig kom hy ingestorm en met ‘n oorverdowende Sharapova-kreet stuur hy die aflewering af. Dis kort van ‘n lengte.
Van hier af gebeur dinge in stadige aksie. Soos in The Matrix. Ek leun terug en posisioneer myself vir ‘n enorme haakhou. My skouers en heupe draai soos uit die boek uit. Voor my geestesoog sien ek reeds die bal sierlik verby regby se kop oor die grenstou trek. My kolf kom perfek deurgeswaai…en…en…en…
En toe ek weer my bewussyn herwin, lÃª ek in ‘n plas bloed met verskeie oppenerende veldwerkers grootoog om my saamgedrom. Na etlike minute kan ek in sÃ³ ‘n mate fokus dat die walging en afgryse in hulle gesigsuitdrukkings duidelik is. Die realiteit dring stÃ¡dig tot my deur — die jongman se snelbal het my teen die schnozzle getref. One time! Ek kan nadda deur my regteroog sien en my tande kan ek nie voel nie.
Langsamerhand kom ek bewerig orent en nÃ©t toe ek op die punt is om die veld te verlaat, tik die skeidsregter my op die skouer en dien my ego die finale nekslag toe. â€œJust to let you know”, merk hy droogweg op, â€œyou’re out ‘hit wicket’”. Met die uitpassery het ek op die paaltjies te lande gekom en dÃ­t is volgens die Wisden-krieketreÃ«ls ontoelaatbaar. Hit wicket. RÃªrig? Gee my dan maar eerder ‘n pens-BVP of ‘n kieliebakkie-vangskoot.
‘n Jarelange spanmaat laai my later by die huis af. In ‘n gebaar vol medelye gee hy my ‘n klop op die skouer en soos ek in die rigting van die voordeur drentel, roep hy vir oulaas agter my aan: â€œbetter luck next time mate!”