Marcus Borg is op 21 Januarie 2015 oorlede in die ouderdom van 72 jaar. Hy het in die Lutherse kerk grootgeword. In sy jeug het hy ernstige twyfel oor die Christelike geloof ontwikkel ‒ soveel so dat hy in sy dertigerjare glad nie kerk toe gegaan het nie. Sy kennismaking met die Protestantse liberale teologie het godsdiens vir hom gered. Vanaf sy veertigerjare het hy by die Episkopaalse Kerk aangesluit en was aktief daarin betrokke. Op 29 jarige ouderdom is hy by die Oregon State University aangestel in die Departement Godsdiensstudies waar hy in 2007 afgetree het. As historikus het hy veral die geskiedenis van die vroeë Christendom nagevors. In 1985 word hy lid van Robert Funk se Jesus Seminar en lê hy hom toe om Jesus as historiese persoon te verstaan.
Hy was die skrywer of medeskrywer van meer as 25 boeke waarvan die meeste oor Jesus gehandel het. Sy teikengehoor was opgevoede kerklike lidmate en predikante. Hy het ŉ brandende begeerte gehad om sy lesers te motiveer om ernstig met die Bybel asook etiese en teologiese kwessies om te gaan. Hy het dit as sy lewenstaak gesien om die Christendom geloofwaardig te maak en ŉ sinvolle eietydse lewenswyse voor te staan.
Hierdie praatjie verken sy kritiek van die tradisionele Christendom, sy herverbeelding van die Christendom in terme van sy godsbeeld, sy siening van Jesus en sy skrifbeskouing. Dit sluit af met ŉ waardering van die bydrae wat hy gelewer het. Ek (red. Die spreker) het onder andere gebruik gemaak van die bronne soos in die bibliografie aangedui (artikels, boeke en DVD’s).
‘Wil jou nou meer. Ek ook. Glo jy in die oorspronklike Westminster Belydenis, of die hersiene 1914 weergawe?’
Die kursus het ons nie vir hierdie antwoord voorberei nie. Dit was die einde van die gesprek en van EE3 vir my.
My oudste dogter vertel my ŉ ruk terug die volgende raaiselagtige storie. ŉ Pa en sy seuntjie is in ŉ ernstige motorongeluk. Die pa sterf op die toneel van die ongeluk. Sy kind word na die hospitaal toe gejaag en moet ŉ noodoperasie ondergaan. Die sjirurg kyk na die seuntjie en sê, ‘Ek kan nie hierdie operasie doen nie. Dit is my seun!’ Kristien vra my toe hoe dit moontlik is.
Ek behandel sy hersiening van die Christendom aan die hand van sy siening van God, Jesus en die Bybel.
Vir Borg is die Bybel ŉ menslike produk van twee gemeenskappe: Ou Israel (die Hebreeuse Bybel) en die Vroeë Christelike Beweging (die Nuwe Testament). Dit is die neerslag van hoe hierdie gemeenskappe met God geworstel het, die wêreld gesien het en hulle stories vertel het. Ons staan in hierdie tradisie, maar moet dit opnuut deurdink in terme van ons tyd en tydsgees. Hierdie skrifbeskouing maak dit vir ons moontlik om moraliteit nie teokraties (as ŉ goddelike imperatief) te sien nie, maar as demokraties (ons moet vir onsself uitmaak wat reg en verkeerd is binne ons konteks en die kennis wat ons het). Levitikus 18:22 is dus nie die laaste woord oor menslike seksualiteit nie.
Die funksie van die Bybel is sakramenteel: dit bemiddel God se teenwoordigheid. Ons ‘glo’ nie in die Bybel nie, maar laat die Bybel toe om sy werk te doen en Woord van God vir ons te word.
Borg skep ook die indruk dat ons modernistiese wêreldbeeld deur die kwantum fisika omver gewerp word. Dit is asof hy ruimte wil skep vir ŉ mistieke bonatuurlike openbaring. Boeke wat ek hieroor gelees het meen dat die nuwe teoretiese fisika bloot aanpassings bring. Dit gaan oor statistiese waarskynlikhede op die sub-atomiese vlak (sien Dawkins en Kraus) .