Seedigters – Kluisenaarsklaviere
Denke oor die dinge van die lewe, Digkuns, My Spore op die Atlas
Posted by Rouxne van der Westhuizen on Julie 31, 2018 Januarie 25, 2019
Ek draf nie baie nie. Oor die algemeen verkies ek mos maar swem of stap, indien ek die dag besluit om aktief te wees. Maar wanneer ek draf, doen ek dit hier: langs die ATKV Wandelroete in my eie vakansiedorp-tuiste, Hartenbos.
Die roete is al daar vandat ek kan onthou. Dit was wel eers later in my lewe wat ek begin belangstel het in literatuur en agtergekom het watter digskatte in Afrikaans langs hierdie geplaveide paadjie lê.
My kennis van digters is, eintlik nou nog, nie so op standaard soos dit moet wees nie. Ek ken mense wat letterlik nóú vir jou 'n A.D. Keet of 'n Boerneef kan voordra, en nie net dié wat hulle gebruik het vir voordrag by Eisteddfods op skool nie.
Dis hoekom ek my voorgeneem het om ten minste die gedigte langs die Wandelroete te leer ken. Hulle gaan immers almal oor die see, en daar is soveel kere wat ek, so net voor sonsondergang, langs die paadjie gaan draf en 'n gedig ontdek wat ek nog nie voorheen gelees het nie.
Goeie verskoning vir 'n ruskans op een van die plastiekbankies.
Al die gedigte was op 'n stadium in marmer ingekerf, maar met tyd en soutsproei en baie oë se lees het die woorde verrinneweer. Ek het in die afgelope Junie-vakansie agtergekom hulle is besig, tesame met al die nuwe ontwikkelinge in Hartenbos, om die marmerplate met meer leesbare bordjies te vervang. Helfte van hulle lyk nou soos Ingrid se Begin Somer, hier langsaan. Die foto is nie baie leesbaar nie, so hier is die woorde (indien jy dit nie ken nie):
'n oogebreekte kweper
die lug soos 'n kind
jou mond is sekerlik 'n klokkie
soos 'n ukelele
Dit is seker goed dat hulle nou op 'n beter manier behoue kan bly, maar ek het groot geword met daardie gekerfde klipplate. So dit maak my steeds 'n bietjie hartseer.
Daar is mense van alle soorte en ouderdomme wat al op hierdie paadjie gestap het. Veral oor vakansies… Dan is dit absolute chaos om verby almal te draf, met 'n gereelde "Ekskuus" en teen die houtpale verbyskuur. Maar ook in die stiller tye deur die jaar is daar altyd, altyd stappers en drawwers op die wandelroete. Dis waar ek my vriendinne van skool weer raakloop, of die tannie wat saam met my pa by Supa Quick werk, of my ou onderwysers by die laerskool.
Dis veral wanneer ek verby die ouer mense draf, met hul warm baadjies en sonbrille en grys hare, wat ek wonder: vir hoeveel jare stap hulle al langs hierdie paadjie? Waaraan dink hulle as hulle stap? En het hulle al die gedigte gelees?
Wanneer ek uiteindelik klaar is met hierdie reis op die ATKV Wandelroete, dan is dit net-net nog nie donker. Nog tyd vir een gedig voordat ek huis toe draf. Theo Wassenaar se See-Sonnet, so mooi soos 'n Shakespeare en suiwer Afrikaans:
O magtige oseaan, jy wydgestrekte,
Omsirkel deur die ongemetenheid,
Diep in jou boesem rus die onontdekte;
Alleen jou swaar gehyg verneem die tyd.
O nooitvermoeide see wat immer-woelend,
Getye reël na gange van die maan.
En op die storm se stem onstuimig spoelend,
Jou branders op die rotse stukkend slaan!
O ewige deining van die Grote en Magtige!
So dein die breed sterk stroom van volle lewe
In my klein hart. Ek nietigste kristal,
Ek mag ook speel met glans van die ewig-pragtige.
Een polsslag in die ritme van die Heelal!
AfrikaansAfrikaanse blogATKVExperiencesOceanPoetrySkryfSouth Africa
Vorige bydrae Van die ander kant
Volgende bydrae Van Parys, met liefde
Julie 31, 2018 om 7:19 nm
Wat ń pragtige skrywe, Rouxne!🌹🌹🌹
Julie 31, 2018 om 9:41 nm
Baie dankie! Ek is bly jy het dit geniet!
Lorette Grobbelaar sê:
Augustus 1, 2018 om 5:01 vm
Pragtig….aangesien ek een van die stappers is op hierdie wandelroete vir die afgelope 25jaar kan ek my so vereenselfwig met jou skrywe.
Augustus 20, 2018 om 4:49 nm
Hartelijk dank om mijn blog te volgen en wat een prachtige gedichten langs de waterkant
Oktober 25, 2018 om 6:36 nm
Ek het van graad 1 tot matriek elke jaar saam met my ouers vakansie gehou. Verlede vir die eerste keer weer daar gekamp en die nuwe jaar met sy vuurwerke geniet. My kinders is mal oor Hartenbos meer as wat ek ooit was.