Is Skinder 'n sosiale vaardigheid of 'n karakterfout?
Kom ons kyk dit: roddels kry 'n slegte rap.
Smugly kyk af van 'n morele hoë grond - en veilig in die wete dat ons nie hul karakterfout deel nie - ons ontslaan dikwels diegene wat obsessief is met die doen van ander soos vlak.
Inderdaad, in sy rawest vorm, skinder is 'n strategie wat gebruik word deur individue om hul eie reputasie en belange te bevorder ten koste van ander. Studies wat ek gedoen het bevestig dat skinderwerk op wrede maniere vir selfsugtige doeleindes gebruik kan word.
Terselfdertyd, hoeveel kan weggaan van 'n sappige storie oor een van hul kennisse en dit vir hulself hou? Sekerlik, elkeen van ons het eerstehandse ondervinding met die moeite om skouspelagtige nuus oor iemand anders 'n geheim te hou.
Wanneer ons skinderend skinder, ignoreer ons die feit dat dit 'n noodsaaklike deel is van wat die sosiale wêreld tik; die nare kant van die skinder oorskadu die meer gunstige maniere waarop dit funksioneer.
In feite, kan skinder eintlik beskou word nie as 'n karakter fout, maar as 'n hoogs ontwikkelde sosiale vaardigheid. Diegene wat dit kan nie goed doen dikwels probleme handhawing van verhoudings, en kan hulself aan die buitekant soek in.
As sosiale wesens, is ons hardwired om te skinder
Soos dit of nie, ons is die afstammelinge van bemoeisiek is. evolusionêre sielkundiges Glo dat ons beheptheid met ander se lewens is 'n byproduk van 'n prehistoriese brein.
Volgens wetenskaplikes, omdat ons prehistoriese voorvaders in relatief klein groepe gewoon het, het hulle mekaar intiem geken. Ten einde vyande af te weer en in hul harde natuurlike omgewing te oorleef, moes ons voorouers saamwerk met groeplede. Maar hulle het ook erken dat dieselfde groeplede hul hoofkompetisies was vir maats en beperkte hulpbronne.
Om onder sulke omstandighede te lewe, het ons voorouers 'n aantal aanpasbare maatskaplike probleme ondervind: wie is betroubaar en betroubaar? Wie is 'n bedrieër? Wie sou die beste maat maak? Hoe kan vriendskappe, alliansies en gesinsverpligtinge gebalanseer word?
In hierdie soort omgewing sou 'n intense belangstelling in die private omgang van ander mense beslis behulpsaam wees - en sterk begunstig deur natuurlike seleksie. Mense wat die beste was om hul sosiale intelligensie te gebruik om te interpreteer, voorspel - en beïnvloed - die gedrag van ander het meer suksesvol geword as diegene wat nie.
Die gene van daardie individue is oorgedra van een generasie na die volgende.
Vermy skinder: 'n eenrigtingkaartjie vir sosiale isolasie
Vandag is goeie roddelers invloedryke en gewilde lede van hul sosiale groepe.
Deel geheime is een manier waarop mense gebind word, en die deel van skinder met 'n ander persoon is 'n teken van diep vertroue: jy sein dat jy glo dat die persoon nie hierdie sensitiewe inligting teen jou sal gebruik nie.
Daarom sal iemand ervare op skinder 'n goeie verhouding met 'n groot netwerk van mense. Terselfdertyd, sal hulle strategies goed ingelig oor wat aangaan in die hele groep.
Aan die ander kant, iemand wat is nie deel van, sê, die kantoor skinder netwerk is 'n buitestaander - iemand nie vertrou of aanvaar deur die groep. Om jouself voor te stel as 'n selfregverdige siel wat weier om aan skinder deel te neem, sal uiteindelik niks meer wees as 'n kaartjie vir sosiale isolasie nie.
In die werkplek, studies het getoon dat onskadelike roddels met een van sy kollegas groepsverdraagbaarheid kan verbeter en moraal kan bevorder.
Skinder help ook om nuwelinge in groepe te sosialiseer deur dubbelsinnigheid oor groepnorme en waardes op te los. Met ander woorde, die luister na die oordele wat mense oor die gedrag van ander maak, help die beginner om uit te vind wat aanvaarbaar is en wat nie.
Vrees vir fluister hou ons in die gaten
Aan die ander kant, die bewustheid dat ander is waarskynlik praat oor ons kan ons hou in lyn.
Onder 'n groep vriende of kollegas kan die bedreiging om die teiken van skinder te word, eintlik 'n positiewe krag wees: dit kan "vryryers" afskrik, en bedrieërs wat in die versoeking kom, kan nie van ander af voordeel trek nie.
Bioloog Robert Trivers het bespreek die evolusionêre belangrikheid van opsporing brutale cheaters (diegene wat nie altruïstiese dade ontvang nie) en subtiele bedrieërs (Diegene wat heen en weer, maar gee baie minder as wat hulle kry). Gossip kan eintlik skaamte hierdie gratis ruiters, greep hulle in.
Studies van Kalifornië beesboere, Maine Kreef vissers en kollege roeispanne bevestig dat skinder word gebruik in 'n verskeidenheid van instellings om individue aanspreeklik te hou. In elk van hierdie groepe, individue wat verwagtinge oor die deel van hulpbronne of vergadering verantwoordelikhede geskend het teikens van skinder en uitbanning. Dit op sy beurt, druk hulle beter lede van die groep geword.
Byvoorbeeld, lobstermen wat nie respek vir goed gevestigde groepnorme oor wanneer en hoe krewe kan geoes word is vinnig blootgestel word deur hul kollegas. Hul mede lobstermen tydelik vermy hulle en, vir 'n rukkie, het geweier om saam met hulle.
Beroemde roddel help ons eintlik op talle maniere
Belgiese sielkundige Charlotte de Backer maak 'n onderskeid tussen strategie leer skinder en reputasie skinder.
Wanneer roddels gaan oor 'n spesifieke individu, is ons gewoonlik net daarin belangstel as ons daardie persoon ken. Maar 'n paar skinder is interessant, maak nie saak wie dit gaan nie. Hierdie soort skinder kan stories oor lewens-of-doodsituasies of merkwaardige feite betrek. Ons gee aandag aan hulle, want ons kan strategieë leer wat ons op ons eie lewens kan toepas.
Inderdaad, De Backer het ontdek dat ons belangstelling in bekende persoonlikhede van hierdie dors kan afloop om lewensstrategieë te leer. Vir beter of erger, ons kyk na bekende persoonlikhede op dieselfde manier as wat ons voorvaders gekyk het na rolmodelle binne hul stamme vir leiding.
In sy kern, ons fiksasie op bekendes is 'n weerspieëling van 'n ingebore belangstelling in die lewens van ander mense.
Uit 'n evolusionêre oogpunt is "celebrity" 'n onlangse verskynsel, hoofsaaklik as gevolg van die ontploffing van massamedia in die 20-eeu. Ons voorvaders, aan die ander kant, het sosiale belang in die intieme besonderhede van almalIs private lewe, want almal in hul klein sosiale wêreld saak gemaak.
Maar antropoloog Jerome Barkow het daarop gewys dat evolusie het ons nie voor te berei om te onderskei tussen die lede van ons gemeenskap wat 'n ware effek op ons en diegene wat bestaan ​​in die beelde, films en liedjies wat ons daaglikse lewens strome langs.
Van TMZ na VSA Weekliks brand die media skindermolens wat dié van ons werkplekke en vriendengroepe naboots. Op 'n manier word ons brein geduik om 'n intense vertroudheid met hierdie bekende mense te voel - wat ons in die kaak stel om selfs te weet meer oor hulle. Na alles, almal wat ons sien Wat dikwels en weet Wat baie oor moet wees sosiaal belangrik vir ons.
As gevolg van die bekendheid ons voel met bekendes, hulle kan 'n belangrike sosiale funksie dienHulle mag wees die enigste "vriende" wat ons in gemeen het met nuwe bure en kollegas. Hulle is gedeel kulturele toetsstene dat die tipes informele interaksies wat mense help om gemaklik in 'n nuwe omgewing word vergemaklik. Hoogte te bly met die lewens van akteurs, politici en atlete kan 'n persoon meer sosiaal bedrewe maak in interaksie met vreemdelinge en bied selfs inneem in nuwe verhoudings.
Die bottom line is dat ons die rol van skinder in die alledaagse lewe moet heroorweeg; daar is geen behoefte om daarvan weg te skaam of om skaam te wees nie.
Suksesvolle geskinder behels 'n goeie span speler en deel belangrike inligting met ander in 'n manier wat nie so selfsugtig sal beskou word. Dit gaan oor om te weet wanneer dit gepas om te praat, en wanneer dit waarskynlik die beste om jou mond te hou.
Frank T. McAndrew, Cornelia H. Dudley Professor in Sielkunde, Knox College. Hy is 'n evolusionêre sosiale sielkundige wie se navorsing gelei word deur die eenvoudige begeerte om sin te maak van die alledaagse lewe, en hy studeer tans skinder, aggressie en creepiness.