Europese dubbele burgers en Iraanse gyselaarsdiplomasie - EU-verslaggewer
Sedert sy ontstaan ​​het die Islamitiese Republiek dubbele burgers en buitelandse burgers as bedingingsbriewe in sy onderhandelinge met die Weste behandel en individue gevange gehou op valse aanklagte terwyl hulle hul aanhouding as diplomatieke hefboom gebruik. skryf United Against Nuclear Iran.
Teheran weier om dubbele burgerskap te erken en erken slegs die Iranse identiteit van die betrokke individue. As sodanig word dubbelburgers gereeld konsulêre hulp van hul alternatiewe tuisland geweier. In werklikheid is die Iranse regime glad nie blind vir dubbele burgerskap nie. Inteendeel, hierdie ongelukkige individue word deur die regime geteiken juis vanweë hul dubbele burgerskap, wat gesien word as iets wat as onderhandelingsknop in onderhandelinge met Westerse lande gebruik kan word.
Die internasionale reaksie op Iran se stelselmatige gebruik van gyselaarsdiplomasie verskil van land tot land, selfs van gevangene tot gevangene.
Alhoewel Iran se aanhouding van dubbele burgers niks nuuts is nie, is die bewuste besluit van sekere Europese regerings en instellings om anderpad te kyk, tegelyk nuut en kommerwekkend.
Hierna kyk ons ​​hoe verskillende Europese regerings en nie-staatsliggame gereageer het op die gevangenisstraf van hul medeburgers en kollegas.
Waar sommige lande goed vaar, hul burgers verdedig en proaktiewe maatreëls tref om hul vrylating te verseker, is ander onverskoonbaar stil oor die saak. In sekere gevalle het nie-staatsliggame veel beslissender opgetree as die regering van dieselfde land.
Gelukkig is daar enkele tekens dat die Europese moondhede te laat raak met die geduld met Iran.
In September 2020 het Frankryk, Duitsland en die Verenigde Koninkryk, gesamentlik bekend as die E3, hul onderskeie Iranse ambassadeurs ontbied in 'n gekoördineerde diplomatieke protes teen Teheran se aanhouding van dubbele burgers en die behandeling daarvan van politieke gevangenes. As die eerste gekoördineerde optrede van Europese moondhede teen Iran se stelselmatige misbruik van dubbele burgers, was dit 'n baie belowende ontwikkeling.
Wat ons vergelykende analise egter duidelik maak, is dat daar geen hoop bestaan ​​dat Teheran sy gedrag sal verander totdat Europese state en die EU 'n gemeenskaplike en kollektiewe benadering volg tot die hantering van die gyselaarsdiplomasie nie.
Die nakoming van die basiese norme van internasionale diplomasie en menseregte moet die voorwaarde wees vir Europese betrokkenheid by Iran, nie die langtermyn-doelwit nie.
Dit is tyd vir Europese leiers om sy waardes en sy burgers te plaas voordat hulle blindelings verbind is tot die dialoog met 'n moreel bankrot regime.
België / Swede
Gevangene (s): Ahmad Reza Djalali
Regverdiging vir gevangenisstraf: spioenasie namens 'n vyandige regering (Israel) en 'korrupsie op aarde'.
Dr Ahmad Djalali, 'n Sweeds-Iraanse kenner van rampgeneeskunde wat aan universiteite in België en Swede klas gegee het, is ter dood veroordeel op aanklag van 'samewerking met 'n vyandige regering' na 'n klaarblyklik onregverdige verhoor in Oktober 2017. Hy bly in die tronk en word tereggestel.
Die verskil tussen die manier waarop België en die Sweedse akademie op Dr. Djalali se situasie gereageer het, kan nie meer duidelik wees nie.
In België het elke universiteit in die Nederlandssprekende streek Vlaandere alle akademiese samewerking met Iranse universiteite gestaak om hul steun aan Dr. Djalali te toon en afkeer te kenne te gee van die mishandeling van hul kollega. Caroline Pauwels, rektor van die Brusselse Vrye Universiteit, opgemerk dat die besluit om die bande met die Iraanse akademie te verbreek, "die heelhartige steun van die akademiese gemeenskap in België" gehad het.
Geen sodanige morele terugslag is in Sweedse akademies verkry nie.
In dieselfde maand dat die Vlaamse Raad die misbruik van Dr. Djalali van die hand gewys het, het ses Sweedse universiteite (Boras, Halmstad, KTH-universiteit, Linné, Lund en Malmo) 'n toer van Iran om akademiese samewerking te bespreek. Die afvaardiging 'verwelkom' Iran se voorstel vir 'n 'Dag van Iran en Swede Wetenskap' wat die volgende jaar sal plaasvind.
In Desember 2018 het die Universiteit van Boras onderteken 'n ooreenkoms met die Universiteit van Mazandaran in die noorde van Iran. In Januarie 2019 het die Sweedse ambassadeur in Teheran glo 'n MOU onderteken met die president van die Sharif Universiteit vir Tegnologie om hupstoot 'Akademiese en industriële samewerking' tussen Sweedse en Iranse universiteite.
Die politieke leiers van Swede weerspieël die land se universiteite in hul apatiese reaksie op Dr. Djalali se lot. In byna vyf jaar sedert sy aanvanklike inhegtenisneming kon Swede nie dr. Djalali se konsulêre steun kry nie. Nie sonder rede nie, meen dr. Djalali dat die Sweedse regering hom verlaat het. Intussen beweer sy suster dat sy die koue skouer van die Ministerie van Buitelandse Sake gekry het, 'n argument wat ondersteun word deur opposisieleier Lars Adaktusson, wat beweer het dat Swede Djalali verlaat deur aan te hou om die regime met kinderhandskoene te behandel.
Intussen het die Belgiese regering eintlik probeer om die lewe van die navorser te red. In Januarie 2018 het die Belgiese minister van buitelandse sake, Didier Reynders, sy Iranse eweknie, Mohammad Javad Zarif, gevra om die vonnis van Dr. Djalali te herroep.
Des te meer is die stilte van Swede opmerklik as 'n mens in ag neem dat die beproewing van Dr. Djalali gereeld op sosiale media uitgelig word deur toonaangewende humanitêre organisasies, waaronder Amnesty International, die Komitee vir Besorgde Wetenskaplikes en Geleerdes in gevaar.
Gevangene (s): Kamran Ghaderi & Massud Mossaheb
Sin: 10 jaar elk
Regverdiging vir gevangenisstraf: spioenasie namens 'n vyandige regering
Kamran Ghaderi, uitvoerende hoof van 'n IT-bestuurs- en konsultasiemaatskappy in Oostenryk, is in Januarie 2016 tydens 'n sakereis na Iran aangehou. Massud Mossaheb, 'n bejaarde Irans-Oostenrykse dubbele onderdaan wat voorheen die Iraans-Oostenrykse vriendskapsvereniging (ÖIG) gestig het. in 1991, is in Januarie 2019 gearresteer en reis na Iran met 'n afvaardiging van MedAustron, 'n Oostenrykse bestralings- en navorsingsfirma wat 'n sentrum in Iran wil vestig.
Albei Oostenryks-Iranse burgers, Ghaderi en Mossaheb, word tans in Iran se berugte Evin-gevangenis aangehou, waar hulle sedert hul aanvanklike arrestasies ontelbare swaarkry en lyding ondergaan het.
Ghaderi se liggaamlike en geestelike gesondheid het tydens sy aanhouding erg agteruitgegaan. Hy is nie toepaslike mediese behandeling geweier nie, hoewel hy 'n gewas in sy been gehad het. Ghaderi se "bekentenis" is onttrek deur marteling en intimidasie, onder meer dat hy onregmatig ingelig is dat sy moeder en broer ook in die tronk is en dat sy samewerking die vrylating daarvan sal verseker. In die byna halwe dekade sedert sy inhegtenisneming het die Oostenrykse regering nie daarin geslaag om Ghaderi van konsulêre steun te voorsien nie.
Net so het Mossaheb se gevorderde ouderdom sy tyd in die Evin-gevangenis ontstellend gemaak. Hy is al weke lank in afsondering opgesluit. Mossaheb, die Internasionale Observatorium vir Menseregte, is van mening dat hy redelik siek is en mediese hulp nodig het. Die Oostenrykse regering is in voeling met die familie van Mossaheb en het probeer om 'stille diplomasie' te gebruik om Mossaheb vrygelaat te kry, sonder enige nut. Hy moet nog Oostenrykse konsulêre hulp verleen. Die VN het deurgaans gevra vir die vrylating van albei mans, met verwysing na hul besondere kwesbaarheid vir Covid-19, wat glo in Iran se gevangenisstelsel voorkom.
Anders as die Sweedse regering, lyk dit asof Oostenrykse leiers die regte beweeg.
In Julie 2019 het die Oostenrykse minister van buitelandse sake, Alexander Schallenberg, sy Iranse eweknie, die sogenaamd matig Mohammad Javad Zarif, wat sy hulp soek om Mossaheb te bevry, terwyl hy dieselfde maand 'n woordvoerder van die Oostenrykse ministerie van buitelandse sake was gesê sy regering het - onsuksesvol - daarop aangedring dat Teheran Mossaheb vrylaat op grond van die humanitêre aard en sy ouderdom. President Alexander Van der Bellen het ook met Irhan se president Rohani gesprekke gevoer oor die vrylating van albei gevangenes.
Ondanks hierdie belangrike ingrypings was die Oostenrykse regering nie meer suksesvol as ander regerings om Iran onder druk te plaas om sy burgers vry te laat nie.
Gevangene (s): Fariba Adelkhah & Roland Marchal
Regverdiging vir gevangenisstraf: spioenasie
Fariba Adelkhah, 'n Frans-Iranse antropoloog en akademikus in diens van Sciences Po, is in hegtenis geneem op aanklagte van 'propaganda teen die stelsel' en 'samespanning om dade teen die nasionale veiligheid te pleeg'. Kort na die arrestasie van Adelkhah, haar kollega en die vennoot Roland Marchal is daarvan beskuldig dat hy 'saamgespan het om dade teen die nasionale veiligheid te pleeg' en is ook aangehou.
Nadat die nuus oor die arrestasies ontvang is, het Sciences Po onmiddellik 'n reeks aksies geïmplementeer in noue samewerking met die Krisis- en Ondersteuningsentrum van die Franse Ministerie van Europa en Buitelandse Sake (MEAE).
Die gevangenes se tuisuniversiteit het saam met die Franse ministerie van buitelandse sake gewerk om regshulp te verleen en politieke druk toe te pas. Met die hulp van die MEAE het die universiteit verseker dat sowel Adelkhah as Marchal die hulp van 'n baie ervare Iranse advokaat ontvang. Die prokureur is goedgekeur deur die Iranse regterlike owerhede, 'n stap wat ver van ouds is, om te verseker dat beide gevangenes 'n waterdigte en amptelike magtiging kry.
Alhoewel Marchal daarna vrygelaat is, bly Adelkhah in die Evin-gevangenis en moet nog geen Franse konsulêre hulp verleen word nie. Die talle betogings wat by Science Po plaasgevind het oor die voortgesette aanhouding van Adelkhah, getuig van die voortdurende belangstelling in haar saak en die wye afsku van kollegas oor haar behandeling.
Terwyl Emmanuel Macron gevra het vir die vrylating van Adelkhah en haar aanhouding as "ondraaglik" genoem het, weier die Franse president beslis om Iran se behandeling van Franse burgers in dieselfde weegskaal te weeg as wat sy voortslepende steun aan die JCPOA bepaal.
Volgens haar prokureur is Fariba vroeg in Oktober toegelaat met vrylating weens haar mediese toestand. Sy is tans saam met haar gesin in Teheran en is verplig om 'n elektroniese armband te dra.
Gevangene (s): Nazanin Zaghari-Ratcliffe
Vonnis: 5 jaar (tans onder huisarres)
Regverdiging vir gevangenisstraf: "vir beweerde planne om die Iranse regime omver te werp" en vir "die bestuur van 'n BBC Persiese aanlyn-joernalistiek-kursus wat daarop gemik was om mense te werf en op te lei om propaganda teen Iran te versprei"
Moontlik is die mees opspraakwekkende dubbele nasionale gevangene van Iran, die Brits-Iraanse Nazanin Zaghari-Ratcliffe, in 2016 vir vyf jaar tronk toe gestuur. Alhoewel sy tydelik veroordeel is weens Covid-19, bly sy in huisarres in haar ouerhuis in Teheran, waar sy word gedwing om 'n elektroniese etiket te dra en is onderworpe aan onbeplande besoeke deur IRC-beamptes.
Die familie van Zaghari-Ratcliffe het hulle onverpoosd beywer vir genade van die regering, veral omdat haar gesondheid vinnig verswak het onder die spanning in die Evin-gevangenis.
Ondanks die feit dat daar minder as 'n jaar van haar vonnis oorbly, toenemende gesondheidsorg en druk van die Britse regering, weier die Islamitiese Republiek steeds om 'n vroeë vrylating vir Zaghari-Ratcliffe toe te laat.
Net toe sy vryheid nader, het die regime in September 'n tweede klag teen Zaghari-Ratcliffe gelê. Op Maandag 2 November is sy weer aan 'n twyfelagtige hofverskyning onderwerp, wat wydverspreide kritiek in die Verenigde Koninkryk ontvang het. Haar verhoor is onbepaald uitgestel en haar vryheid bly heeltemal afhanklik van die grille van die regime.
Hierna het haar parlementslid, Labour's Tulip Siddiq, gewaarsku dat 'dit my kos 'n bestanddeel van my bestanddeel kos om my koppe in die sand te begrawe'.
Die vrylating van Zaghari-Ratcliffe is na bewering afhanklik van 'n skuld van £ 450 miljoen, wat dateer uit die dae van die Shah, vir 'n gekanselleerde wapentransaksie. In die verlede het die Britse regering geweier om hierdie skuld te erken. In September 2020 het Ben Wallace, minister van verdediging, egter formeel verklaar dat hy aktief probeer om die skuld aan Iran te betaal om die vrylating van dubbele burgers, waaronder Nazanin Zaghari-Ratcliffe, te verseker.
Dit is 'n ongelooflike ontwikkeling van die Verenigde Koninkryk, wat nie net hul skuld aan Iran erken het nie, maar ook bereid is om gyselaaronderhandelinge met die regime te voer.
Hierdie week het Labour se minister van buitelandse sake, Shadow, egter opgemerk dat niemand in die Huis van die Parlement die "legitimiteit van enige direkte verband tussen die skuld en die arbitrêre aanhouding van dubbele burgers" aanvaar nie. Verder, terwyl die Verenigde Koninkryk voortgaan om opsies te ondersoek om die wapenskuld op te los, is 'n hofsitting oor die beweerde skuld tot 2021 uitgestel, blykbaar op versoek van Iran.
Die Britse regering het in werklikheid 'n aantal ongewone stappe gedoen in 'n poging om Zaghari-Ratcliffe se vrylating te verseker, nie altyd in haar beste belang nie.
In November 2017 lewer die destydse minister van Buitelandse Sake, Boris Johnson, 'n onaangeraakte opmerking in die Laerhuis dat Nazanin 'bloot mense joernalistiek onderrig', 'n bewering wat haar werkgewers, die Thomson Reuters-stigting, kennelik ontken. Nazanin is ná die opmerkings van Johnson in die hof teruggestuur en die verklaring is in getuienis teen haar aangehaal.
Terwyl Johnson om verskoning gevra het vir sy opmerkings, word die skade waarskynlik gedoen.
In 'n meer belowende ontwikkeling het die voormalige minister van buitelandse sake, Jeremy Hunt, in Maart 2019 die baie ongewone stap geneem om diplomatieke beskerming aan Zaghari-Ratcliffe te verleen - 'n stap wat haar saak van konsulêre saak na die vlak van 'n geskil tussen die twee state laat kom.
Anders as ander Europese lande, verstaan ​​die Britse regering die gevaar wat Iran vir sy dubbele burgers inhou. In Mei 2019 het UK sy reisadvies opgegradeer aan Britse-Iranse dubbele burgers, en vir die eerste keer adviseer om alle reise na Iran te beveel. Die advies het ook Iranse burgers wat in die Verenigde Koninkryk woon, aangespoor om versigtig te wees as hulle besluit om na Iran te reis.
Verenigde teen kern Iran is 'n nie-winsgewende, trans-Atlantiese voorspraakgroep wat in 2008 gestig is en wat die bewustheid van die gevaar wat die Iranse regime vir die wêreld inhou, wil verhoog.
Dit word gelei deur 'n adviesraad van uitstaande figure wat alle sektore van die VSA en die EU verteenwoordig, insluitend die voormalige ambassadeur by die VN Mark D. Wallace, die ambassadeur van die Midde-Ooste, Dennis Ross, en voormalige hoof van die Britse MI6, Sir Richard Dearlove.
UANI werk om die ekonomiese en diplomatieke isolasie van die Iranse regime te verseker om Iran te dwing om sy onwettige kernwapenprogram, steun vir terrorisme en menseregteskendings te laat vaar.