Jou brein het aan jou gelê!
Het u geweet dat u die wêreld eintlik onderstebo "sien"? Wel, jy doen. U weet dit net nie ...
Veroudering In Harmonie: Waarom Die Derde Lewe Van Die Lewe Moet Musikaal wees
Dit is nooit te laat om 'n musiekinstrument op te tel nie. Daar is eintlik baie redes waarom dit 'n ...
Alexander Sersant, lektor in film- en mediastudie
In die woorde van sy publisiteitsafdeling bied Andrew Lloyd Webber se nuwe produksie van Aspoestertjie aan gehore niks minder nie as "'n volledige herontdekking van die klassieke sprokie". Die produksie is geskryf deur Emerald Fennell (Oscar-genomineer vir belowende jong vroue) en belowe 'n feministiese hersiening van die klassieke sprokie, wat die bekende verhaal bywerk om die hedendaagse houding teenoor geslag weer te gee.
Maar Aspoestertjie was nog altyd 'n feministiese teks. U het al van figure soos gehoor Charles Perrault, die Brothers Grimm en Walt Disney, wat elkeen 'n sleutelrol speel in die popularisering van die volksverhaal vir 'n nuwe generasie. Maar agter hul weergawes van die klassieke sprokie lê 'n onvertelde verhaal van vroulike storievertellers soos Marie-Catherine D'Aulnoy en die Comtesse de Murat.
Voor die Grimms was hierdie baanbrekervroue aangetrokke tot Aspoestertjie, nie omdat hulle van mening was dat die verhaal moes bygewerk of hersien word nie, maar omdat hulle aangetrokke was tot die kultuur wat dit gebore het - 'n storie-netwerk geskep deur en vir vroue.
Aspoestertjie se oorsprong
Aspoestertjie het sy lewe begin as 'n volksverhaal, mondeling van huishouding na huishouding oorgedra. Die vroegste opgetekende eksemplaar dateer uit China in 850-860. Hierdie weergawe van die verhaal het waarskynlik die Europese samelewing betree deur die vroue wat aan die grootse werk Sy pad.
In 'n tyd toe net mans skrywers of kunstenaars kon wees, het vroue volksverhale gebruik om hul kreatiwiteit uit te druk. Vroulike arbeiders en huisvroue het die verhale aan mekaar deurgegee om gedeelde wysheid uit te deel, of anders die verveling van 'n ander werksdag op te breek terwyl hulle swoeg van die nuuskierige oë van mans af.
Hierdie verteltradisies weerklink tot vandag toe. Dit is waar ons die idee van die ou vrou se verhaal kry. Volgens feministiese skrywers soos Marina Warner, dit is ook die rede waarom ons skinderpraatjies met vroue moet assosieer. Aspoestertjie weerspieël hierdie gebruike. Dit is 'n verhaal oor huishoudelike arbeid, vroulike geweld en vriendskap, en die onderdrukking van diensbaarheid. Dit is miskien 'n verhaal oor vroulike begeerte in 'n wêreld waar vroue enige rol in die samelewing ontsê is.
Die presiese verhaal van Aspoestertjie was nog altyd in beweging. In sommige het sy nog 'n ma. In ander gebruik die stiefsusters hul hakke om die hart van die prins te wen. Maar ongeag die inkarnasie, Aspoestertjie was histories 'n verhaal oor vroue en vir vroue. Wat het dan met die arme Cinders gebeur om haar so magteloos te maak?
Wel, mans. Namate die verhaal al hoe gewilder geword het, het manlike skrywers en kunstenaars daarin belanggestel om die verhaal aan te pas. Maar sodoende vind hulle in Aspoestertjie nie 'n verhaal van vroulike wensvervulling nie, maar 'n meer algemene gevoel van ontvlugting.
Dit was Perrault wat die beroemde pampoen en die pantoffel bekendgestel het, wat die verhaal die twee mees ikoniese kenmerke gee. Die Grimms het die stiefsusters lelik gedraai, asook die feetjie-peetma verwyder ten gunste van 'n magiese wensboom. Hierdie aanpassings weerspieël onbewuste vrouehaat, wat die verhaal van baie van sy feministiese potensiaal ontneem en dit eerder betower oor verteenwoordiging.
Aspoestertjie gaan bioskoop toe
Hierdie tradisies gaan voort in Cinderella se filmverwerkings. Die eerste persoon wat Aspoestertjie vir die grootskerm aangepas het, was die Franse towenaar wat regisseur geword het Georges Méliès. In sy hande het die karakter weinig meer geword as 'n passiewe, bang waif, haar werk blykbaar in die hoeke van die skote te staan ​​en verbaas te lyk oor die nuutste spesiale effek wat op die skerm verskyn.
Dekades later gebruik Walt Disney Cinderella as deel van die ateljee se strategie om Europese volksverhale vir populêre vermaak te ontgin, 'n tradisie wat begin is met Sneeuwitjie en die sewe dwerge (1937).
In Cinderella, vrygestel in 1950, weerspieël die destydse konserwatiewe waardes van die Amerikaanse samelewing. Die figuur van die goddelose stiefma het 'n supervillainesque kwaliteit gekry in die vorm van Lady Tremaine. Terwyl die figuur van die stiefmoeder in die meeste weergawes van die volksverhaal die antagonis was, was Disney se Tremaine 'n skurk om te tel onder die berugte voorbeelde van monsteragtige vroue in die ateljee. In Disney se hande is 'n dikwels genuanseerde karakter in die oorspronklike verhaal verander in 'n lewendige karikatuur van vroulike krag en hebsug.
Die mees onlangse live-aksie-remake met Cate Blanchett as Tremaine in die hoofrol, het niks aan hierdie vooroordele van die volksverhaal verander nie, want Aspoestertjie het nie net 'n nostalgiese simbool geword vir die vertel van kindertyd nie, maar ook vir Disney as die gewildste storieverteller. Die rol van vroue in die skepping van Aspoestertjie, soos ons dit ken, het verlore gegaan aan animasie en spesiale effekte.
Wat is die moraal van die verhaal van hierdie spesifieke sprokie? As dit iets is, is Aspoestertjie nie 'n verhaal wat 'n volledige herontdekking nodig het nie. In plaas daarvan moet die verhaal herwin word uit die hande van diegene wat dit as 'n sprokiesverhaal sou afmaak of as 'n voertuig vir skouspel sou gebruik ten koste van die verhaal wat daar onder begrawe is.
Alexander Sergeant, lektor in film- en mediastudies, Universiteit van Portsmouth
by Seena Mathew, assistent -professor in biologie
Die inheemse Amerikaanse perspektief was dat ons niks besit nie, maar ons is bestuurders van alles ...