Die tyd is ryp vir ’n nuwe politieke beweging. ’n Politieke party wat dalk meer geskoei is op die ou United Democratic Front (UDF), wat die enigste werklike politieke tuiste vir almal was.
Die destydse UDF was ’n merkwaardige organisasie en het ’n prominente rol in die val van apartheid gespeel.
Dit was werklik ’n organisasie wat ’n breë front verteenwoordig het en wat die stryd teen apartheid binnelands gevoer het toe die ANC nog ’n verbanne en verbode organisasie was.
Die UDF was ’n voetsoolvlakorganisasie en dr. Allan Boesak, een van die beskermhere en ’n medeargitek, het dit beskryf as ’n beweging waar selfs die hondjies en die katjies, die teevrou, arbeider en die base tuishoort.
Daar is ANC-kaders wat bitter graag ’n herstel wil hê van die glorieryke era, toe hul party morele gesag, eenheid in doelwit en samebinding gehad het in die vaste wete dat hulle die regte ding doen vir die land en al sy inwoners.
Daar is ’n flonkering dat beter dae aangebreek het met die verkiesing van Cyril Ramaphosa tot ANC-leier, maar hy word omring deur die immorele Zuma-mandaryne wat sy herstelprojek vertraag, want wat die vorige leier in sy boedel nagelaat het, was verdeeldheid, wat openbare instellings vir politieke gewin misbruik en die ANC (en Suid-Afrika) se naam krater gemaak het.
Die DA, wat homself as die heiligste van die heiliges beskou, kan ook nie meer met die land se toekoms vertrou word nie. Die spektakel wat hulle met die De Lille-sage gemaak het, het hulle ontbloot as ’n party wat ook nie vertrou kan word nie. ’n Mens kry die indruk dat hulle te elitisties is en verreweg die meeste swart kiesers nooit aanklank by hulle sal kan vind nie.
Die EFF is gewild onder die armstes van die armes, maar Julius Malema is so radioaktief met besmetting dat niemand wat ernstig is oor die toekoms van die land dit durf waag om sy aan sy met hom te staan nie.
Wat die meeste kommer wek, is dat hulle die wit deel van die bevolking as hul grootste vyande in die stryd sien.
Het dit nie tyd geword dat ’n verenigde front gelei word deur sterk vroue soos De Lille, Lindiwe Mazibuko, Ma­khosi Khoza en Mamphela Ramphele nie? Ons land het vroueleiers broodnodig. Ons het ’n vars briesie nodig in die muwwe politieke kamers. Met sulke vroueleiers behoort Suid-Afrika stukke beter te vaar en hulle behoort die sewe duiwels uit die ANC, DA en EFF te irriteer. Soos in die struggledae gesê is: Sekanjalo ke nako. Die tyd is nou.
Catherine Crawford het haar huis in Kaapstad gekoop nadat sy haar hart op die pragtige binnehof verloor het. Die vorige eienaars het reeds ’n klimop teen die meeste van die donker-grys mure opgelei en het ’n pragtige prieel geskep deur ’n ornamentele druif oor ’n raamwerk van dryfhout te laat rank. Kunsgras vra min moeite, en dra by tot die weelderige gevoel.
Jy het nie altyd latwerk nodig om ’n rankplant teen op te lei nie. Die meeste, soos klimop, kruipvy of die Mexikaanse trompetblom, kleef self aan die muur.
As jy ’n rankplant oor ’n dakstruktuur wil laat groei, oorweeg die Mexikaanse trompetblom, bloureën, Catawba-druif, sterjasmyn of Pandorea. Dié plante kort wel af en toe aandag en jy sal jou hand op hulle moet hou.
Immergroen rankers is oor die algemeen “netjieser” omdat hulle nie blare afgooi nie, maar dalk wil jy hê die son moet in die winter jou koue stoep ’n bietjie opwarm.
Hulle het ’n Franse tema gekies en ’n afdak in die Provensaalse styl laat maak. Dit bestaan uit ’n geboë staalstruktuur bedek met latte – en nou ook rankrose! “Die roos was reeds tuis hier. Ons het dit net vertroetel en oor die dak opgelei, en nou word ons beloon met skouspelagtige blomme, asof die plant uitreik na die son!” sê Allison.
Volop groenigheid, vars wit linne en elegante bykomstighede maak dié binnehof perfek vir enige spesiale geleentheid. Die oorspronklike hortjies is afgeskuur en vernis vir ’n vars nuwe voorkoms.
Weens die droogte in die Wes-Kaap het Karen en Michael Hodges se tuin in Durbanville ’n lelike knou gekry. “Dit het ’n regte seeroog geword namate ons die dooie plante begin uithaal het – onder meer ’n rankplant wat pragtig teen die muur opgerank het,” verduidelik Karen.
Vir ’n ruk het die hoekie in ’n opgaarplek ontaard, totdat die paartjie besluit het om dit as kuierplek met ’n Marokkaanse voorkoms in te rig. Behalwe die grond se gelykmaak het hulle alles self en op ’n klein begroting gedoen. Die resultaat is iets waarop hulle met reg trots is. “Nou het ons die perfekte agtergrond vir ons Marokkaanse roerbraai-etes, met die klank van ’n borrelende fontein en die sagte lig van geurkerse,” sê Karen.
Die paartjie wou graag ’n fontein as aksent hê, maar kon nie ’n fortuin daaraan bestee nie. Michael het toe self een geprakseer met ’n plastiekbak, bakstene en teëls. Bo en onder die koperkraan in die muur is treffende ronde potstaanders wat die paartjie met vakansie in Turkye gekoop het, ingebed. Karen het die vloer rondom die fontein gestensil om die prentjie te voltooi.
Toe die boom in dié sementpot doodgaan, het Karen dit versier met mosaïekteëls wat sy op ’n uitverkoping raakgeloop het – dit het toe die tema vir die ruimte bepaal: wit en blou met spatsels rooi en groen.
Met die vloer klaar, het die paartjie die mure bedek met blou patroonteëls en die ruimte ingeklee met tweedehandse vondste om koste te bespaar: ’n ou enkelbed wat in die garage gestaan het, het ’n dagbed geword; ’n staanskinkbord is geverf en word nou as kanttafel ingespan; en twee rottangstoele van ’n stel op hul voorstoep het nuwe staanplek hier gekry.