NADERKOM VIR 'N REDE | Elim Ministries
Die naam van verlede week se leesstuk uit die Torah was "Vayighash" – afgelei van die woord "naghash" wat beteken: "Om nader te kom". Dit sinspeel op die feit dat daar in Genesis 44:18 staan dat Yehudah nader aan Yosef gekom het (voordat hy nog besef het dat Yosef sy broer was) om by hom te pleit dat Yosef tog vir hulle moet toelaat om Benyamien weer terug te neem na hulle vader wat in Kanaan agtergebly het. Hy wat Yehudah was, was immers die een wat vir Benyamien by sy pa borg gestaan het en belowe het dat hy sal toesien dat niks met Benyamien gebeur nie. Wat besonders interessant is, is dat daar in dieselfde Parashah net een ander plek is waar hierdie woord "naghash" weer gebruik word, en dit is in Genesis 45:4 waar Yosef dit nie langer kon uithou nie, in trane uitgebars het en gevra het dat sy broers nader na hom moes kom sodat hy aan hulle kon bekendmaak dat sy naam eintlik nie Tsafenat-Paáneag is nie, maar dat hy al die tyd Yosef, hulle eie broer was. Eers kom Yehudah nader na Yosef, en dan kom Yosef nader na sy broers, onder wie Yehudah en Benyamien die hoofrolspelers was. Yaakov wou nie vir Benyamien laat gaan nie en Yehudah was die een was wat vir Benyamien by sy pa borg gestaan het. Yehudah en Benyamien verteenwoordig die latere Suidelike Ryk van Israel, wat gewoonlik "Yehudah" genoem is en Yosef verteenwoordig die latere Noordelike Ryk, wat gewoonlik "Efrayiem" of "die huis van Israel" genoem is.
Die ou rabbis wat verantwoordelik was vir die saamstel van die jaarlikse Torah lees-indeling, insluitend die keuse van die Haftarah (of profetiese gedeeltes) wat saam met elke week se Torah leesstuk gegroepeer word, het in die twee gevalle van "naderkom" wat in Gen 44 tot Gen 47 aangetref word, iets gesien van die latere skeiding en hereniging (of "naderkom") tussen die Suidelike twee stamme en die Noordelike tien stamme van Israel. Daarom het hulle voorgestel dat Esegiël 37:15-28 saam met Gen 44,45,46 en 47 gelees behoort te word. Hierdie gedeelte begin só: "Die woord van Yahweh het tot my gekom en gesê: Neem vir jou 'n stuk hout, en skryf daarop: Vir Yehudah en … sy bondgenote; en neem 'n ander stuk hout en skryf daarop: Vir Yosef (die hout van Efrayiem) en die hele huis van Yiesraél … Voeg hulle dan vir jou bymekaar, die een by die ander, om een stuk hout te wees, en laat hulle een word in jou hand" (Eseg 37:15-17). Hier het ons 'n duidelike profetiese woord, wat bevestig word deur 'n hele aantal ander tekste in die Skrif, dat daar 'n tyd sal wees wanneer die "stuk hout" van Yehudah weer saamgevoeg sal word met die "stuk hout" van Yosef. Daar sal met ander woorde 'n tyd aanbreek wanneer Yehudah en Yosef nie net sal nader kom na mekaar toe nie, maar waarlik weer EEN sal word!
In hierdie week se Torah leesstuk (Gen 47 tot 50), die laaste lees-porsie uit die boek Genesis, kom die woord "naghash" weereens twee maal voor: Al twee kere word hierdie woord gebruik om te beskryf dat Yosef sy twee seuns, Efrayiem en Menasheh nader gebring het sodat sy pa, Yaakov (d.w.s. hulle oupa), hulle kon seën: "En toe Yosef hulle by Yaakov bring ("naghash"), het hy hulle gesoen en hulle omhels" (Gen 48:10) … "En Yosef neem hulle twee, Efrayiem met sy regterhand, en Menasheh met sy linkerhand … bring ("naghash") hulle by Yaakov" (sodat Yaakov hulle kon seën – Gen 48:13). Net soos in verlede week se leesstuk, het die "naderkom" hierdie week ook te make met Yosef en sy nageslag (in hierdie geval, spesifiek sy twee seuns, Efrayiem en Menasheh). Dit is asof die Skrif, in hierdie twee opeenvolgende weke se Torah Parashot, profetiese leidrade in die teks ingeweef het dat daar later in die geskiedenis 'n skeuring sou plaasvind en dat die Yosef gedeelte sou wegbeweeg (moontlik selfs sou wegraak?). Maar dis nie waar dit alles sou eindig nie. Uiteindelik sal die Yosef-gedeelte van Israel weer nader gebring word en volkome herstel word as 'n wesenlike deel van Israel. In minstens vier van die latere lyste van die 12 stamme van Israel wat in die Skrif opgeteken is, kom Efrayiem en Menasheh se name ook voor, asof hulle deel was van die oorspronklike 12 seuns van Yaakov. Daar is 'n wonderlike boodskap vir ons hierin opgesluit: Yahweh het dit sy werk gemaak om individue en groepe na Hom toe nader te trek ("naghash"). Wanneer iemand op hierdie manier naderkom ("naghash"), word hy of sy volledig as 'n eie seun of 'n eie dogter behandel – maak nie saak of hulle voorheen kleinkinders of vêr-langse familie of selfs volkome vreemdelinge was nie. Jes 56:5 "Ek sal aan die vreemdelinge wat hulle by Yahweh aangesluit het, in my huis en binnekant my mure 'n herinneringsteken en 'n naam gee wat beter is as seuns en dogters; 'n ewige naam gee Ek aan hulle, wat nie uitgeroei sal word nie."
Die woord "naghash" word in die Skrif nooit as 'n doel op sigself gebruik nie. Ons hemelse Vader trek of roep nie mense na Hom toe, bloot net ter wille daarvan om "naby" Hom te wees nie. "Naby wees" is nie die einde van die pad nie. Baie mense en kerke het van "nader beweeg" 'n doel op sigself gemaak – asof dit die hoogste doel van ons bestaan is. 'n Mens hoef net te luister na die preke en geestelike liedere en die verskeidenheid van Christelike boeke daarbuite om te besef dat vir meeste mense is "naby wees" aan die Skepper of die Messias, die grootste mylpaal wat 'n mens in die geloof kan bereik. Op die internet sal jy maklik tientalle voorbeelde hiervan vind: "the various degrees of perfection will raise us nearer to God"; "the lower we bow, the nearer God will come"; "one is nearer God's heart in a garden than anywhere else on earth"; "let us find the road that will bring us nearer to God"; "the choice of the good is to lead the spirit ever nearer God"; "we all yearn for a celestial passage to be nearer to God"; "drawing nearer to Jesus is the longing of our hearts"; ens. Hoe mooi en wonderlik al hierdie idees ook al mag klink, dit is nie die taal van die Skrif nie.
In die Skrif is nader beweeg aan Yahweh 'n middel tot 'n doel. Meeste van die tyd wil Hy mense naby aan Hom hê sodat hulle duidelik kan hoor wat Hy sê en geen twyfel het oor wat hulle moet doen nie. So byvoorbeeld Ex 34:32 "Al die kinders van Yiesraél het nader gekom ["naghash"], en Mosheh het hulle alles beveel wat Yahweh met hom gepraat het op die berg Sinai"; Jos 3:9 "Toe sê Yahushua aan die kinders van Yiesraél: Kom nader hierheen ["naghash"] en luister na die woorde van Yahweh julle Elohiem." Ander kere moes hulle nader kom, om 'n diens of 'n taak te vervul, byvoorbeeld Deut 21:5 "Dan moet die priesters, die seuns van Lewi, naderkom ["naghash"]; want Yahweh jou Elohiem het hulle uitverkies om Hom te dien en om in die Naam van Yahweh te seën". Soms het hulle nadergekom of spesifieke offers aan Hom te bring (2 Kron 29:31 "Julle het julle nou aan Yahweh gewy; kom nader ["naghash"] en bring die slagoffers en die lofoffers na die huis van Yahweh"). Soms het hulle nadergekom om die Naam van Yahweh met die oog op 'n groot wonderwerk aan te roep (1 Kon 18:36 "EliYah het nader gekom ["naghash"] en gesê: Yahweh, Elohiem van Avraham, Yietsgak en Yiesraél, laat dit vandag bekend word dat U Elohiem in Yiesraél is"). In Jesaja 29:13 spreek Yahweh Hom baie duidelik uit téén 'n verkeerde manier van naderkom: "Omdat hierdie volk nader kom ["naghash"] met hulle mond en My eer met hulle lippe, terwyl hulle hul hart ver van My hou, (is dit duidelik dat) hulle vrees vir My 'n aangeleerde mense-gebod is".
Wanneer die woord "naghash" in Genesis in die konteks van Yosef en sy nageslag gebruik word, is dit 'n soort inleiding tot 'n reeks gebeurtenisse in die geskiedenis wat vandag nog voor ons eie oë afspeel. Yosef is later vir 'n tweede keer van die res van Israel weggeskeur, net soos dit in Yaakov se tyd gebeur het. Dit het gebeur in die tyd van Shelomoh toe die één volk in twee dele verdeel het en elkeen sy eie koning gekry het. Die twee dele word dikwels net Yehudah (Suid) en Efrayiem (Noord) genoem. Al twee het later in ballingskap gegaan – eers Efrayiem (na Assirië) en later Yehudah (na Babilonië). Terwyl Yehudah na 70 jaar teruggekeer het uit hulle Babiloniese ballingskap, het Efrayiem (wat soms ook die "huis van Yosef" genoem word) nooit teruggekeer uit hulle Assiriese ballingskap nie. Vir alle praktiese doeleindes het hulle aanvanklik met Assirië, en later met ander nasies van die wêreld, geassimileer of vermeng geraak, sodat ons hulle vandag nie meer as Yosef of Efrayiem kan uitken nie.
Het Yahweh van sy beloftes aan die huis van Yosef vergeet? Nee, Hy het nie. Al weet ons nie meer vandag wie nou eintlik die huis van Yosef is nie, weet Hy! Ons kan eenvoudig aanvaar dat 'n groot en onbekende aantal van die mense wat vandag uit die nasies van die wêreld 'n vreemde aangetrokkenheid tot Yahweh en sy volk Israel en sy Torah beleef, en wat nader beweeg en hulle by Yahweh en by sy Seun Y'shua skaar, die nasate is van Yosef en Efrayiem en die ander stamme van Israel wat meer as 2700 jaar gelede in Assiriese ballingskap weggeraak het. Die verstommende openbaring wat in die laaste tyd aan die lig gekom het, is dat ek en jy nasate van die oorspronklike huis van Yosef en van Israel kan wees! En ons hoef nie eens te gaan snuffel in die argiewe om ons verwantskap te bewys nie. Want Yahweh het dit sy werk gemaak om selfs die grootste vreemdeling só naby aan Hom te bring dat hy of sy 'n naam ontvang wat beter as seuns en dogters is.
Die vraag is wat ons doen, nou dat ons naby gekom het. Is ons naby genoeg om sy stem reg te hoor en sy opdragte reg uit te voer? Is ons naby genoeg om so deur Hom geïnspireer te wees, dat ons nie kan ophou om offers na Hom te bring nie? Is ons naby genoeg om soos die priesters onsself bereid te verklaar om Hom heel-hartig te dien? Is ons naby genoeg om soos Elia teen 'n oormag op te staan en Yahweh vir 'n wonderwerk te vertrou? Is ons naby met ons lippe of is ons naby met ons hele hart? Mag ons net soos Yosef bewoë raak oor die onbeskryflike voorreg om (weer) deel van die familie en die huis van Israel te kan word en daarom ook "naby" aan Yahweh self, maar mag Yaakov se seën oor Yosef (Gen 49:22) ook waar wees van ons: Dat ons soos jong vrugtebome by 'n fontein sal wees en nooit sal ophou om vrug te dra nie!
Tags: exile, nations, tribes
There are always two choices. Two paths to take. One is easy. And its only reward is that it's easy.