Is dit werklik gepas om in ’n diverse land soos Suid-Afrika nie vir enkele Afrikaanse universiteite voorsiening te maak nie?
Eerstens, oor Habib se grondwetlike argument kortliks die volgende: Alhoewel die grondwet na alle waarskynlikheid nie die Afrikaanse universiteite genoegsaam bestendig nie (die grondwet moes ten minste vir twee Afrikaanse universiteite voorsiening gemaak het), maak dit – en daarvan dra Habib kennelik geen kennis nie – ruim voorsiening vir onderrig in die taal van eie keuse. Ook in die tersiêre onderwys!
Trouens, indien sy voorstelle deurgevoer word, sal – anders as wat hy met sy gebruik van die begrip ‘diversiteit’ in die vooruitsig stel – ’n verstikkende (eentalige) eenvormigheid op die universiteitswese afgedwing word. Dit is ’n kunsmatige eenvormigheid waarbinne slegs die stem van die meerderheid gehoor word, terwyl die kleiner gemeenskappe – in hierdie geval die Afrikaanstalige gemeenskap met sy byna sewe miljoen sprekers – eenvoudig geminag en weggestoot word.
Verskeie voorbeelde wêreldwyd kan van so ’n plurale benadering genoem word, soos die Universiteit van Helsinki, wat ter wille van diversiteit ook klasse vir die Sweedse minderheid in Sweeds aanbied. Alhoewel die Finne en die Swede hulself uitstekend in Engels kan handhaaf, ervaar hulle nie hul moedertale as ’n hindernis om gestalte aan diversiteit te gee nie. Inteendeel, dit is juis die wyse waarop gestalte daaraan gegee moet word.
Ook wat hierdie punt betref word Habib se standpunt deur ’n volledige spanning gekenmerk: terwyl hy deelname wil bevorder, vernietig hy juis die voorwaardes daarvoor. Hierdie voorwaardes kan slegs herstel word as Afrikaans ’n veilige en sinvolle plek aan die universiteitswese gegee word.