Perinatale hartseer: die hantering van die verlies van u baba - Waardes - 2021
Wanneer 'n vrou of 'n paartjie agterkom dat hulle 'n baba verwag, val daar dadelik 'n mengsel van gevoelens in: illusie, vrees, vreugde, twyfel. Binnekort begin ons ons voorstel hoe dit sal wees, as dit 'n seun of 'n meisie gaan wees, hoe ons as moeder of vader sal wees, ons eerste Kersfees as gesin ...
Maar as die swangerskap ongelukkig nie verloop soos verwag nie en die baba sterf voor of kort na die geboorte, word al hierdie verwagtinge skielik afgeknip, en alles wat ons rondom die baba gebou het, stort in duie. Dan die moeilike pad van perinatale hartseer begin.
Laat ons, voordat ons voortgaan, duidelikheid gee oor perinatale dood: dit sluit amptelik babas in wat baarmoeder sterf vanaf die swangerskap van 22 weke, en babas wat dit in hul eerste maand van hul lewe doen. Maar die kwessie van perinatale hartseer is 'n kwessie van gevoelens, van band, van liefde, en dit hang nie af van weke van swangerskap nie.
Die weg van aanvaarding of oorkoming van hierdie verlies behels 'n rouproses wat uit vier fases bestaan:
1. Skok en gevoelloosheid: Dit is die eerste fase, met die aanhoor van die nuus oor die baba se dood. Die belangrikste kenmerk is 'n verdowing wat beskerm teen die volle impak van die verlies. Gevoelens dat hulle verlam word deur woede, ongeloof, lyding of paniek, kan soms onderbreek word deur emosionele uitbarstings.
2. Soek en angs: in hierdie tweede fase verskyn gevoelens van ongemak, angs oor wat kon gewees het, dubbelsinnigheid. Fisiese simptome soos nagmerries, die hoor van baba huil kan voorkom ... Daarbenewens word gepoog om antwoorde of redes vir die verlies te vind, wat tot skuldgevoelens kan lei.
3. Disorganisasie of disoriëntasie: bietjie vir bietjie ontwikkel die oortuiging dat die verlies finaal is, en hartseer, konsentrasieprobleme, fisieke en emosionele ongemak, gevoelens van 'mal word' of 'nie in staat wees om dit te oorkom' ontstaan ​​nie.
4. Herorganisasie: die tweestryd eindig, families begin normaalweg met hul lewens voortgaan, sonder om skuldig te voel daaroor. Hulle neem besluite en tree meer effektief op. Die dood neem sy regte plek in sy geheue en in sy lewe in. Hulle sal nooit die baba wat gesterf het, vergeet nie, maar hulle hervat hul lewe met 'n 'nuwe normaal'.
Wat hierdie hartseer van ander onderskei, is die gebrek aan sosiale erkenning. Dit blyk dat die baba skaars 'n stempel kon afdruk, aangesien die baba skaars bestaan ​​het. Die omgewing wat die naaste aan die moeder of die maat is, is geneig om dit te minimaliseer en om hulle te probeer aanmoedig met goedbedoelde frases soos "jy sal / sal 'n ander hê", "die natuur is verstandig", "beter nou dat jy hom nie geken het nie ".
Sosiaal is dit nie 'n onderwerp waaroor daar gepraat word nie. Inteendeel, dit gaan oor wegkruip of bedek, in 'n poging om te beskerm. Dit is 'n redelike paternalistiese houding wat die familielid en die vrou 'n groot impak op die nuus laat. Hierdie reaksies by die naaste mense help nie, dit kan selfs woede en frustrasie inspireer en die gevoel van eensaamheid en misverstand verhoog. Vir hulle is en sal dit altyd hul baba wees, uniek en onherhaalbaar, en die feit dat ander nie so voel nie, sal dit nie verander nie.
As u iemand ken wat hul baba verloor het, moenie bang wees om daaroor te praat nie, hulle sal dit waardeer. En as dit u is wat dit deurgemaak het, is ek regtig jammer. U is nie alleen nie: praat met ander gesinne, soek na ondersteuningsgroepe in u omgewing of op die internet, vra u vroedvrou om hulp.
U kan meer artikels lees soos Perinatale hartseer: die hantering van die verlies van u baba, in die kategorie Siekte - oorlas op die perseel