Kamp | Slaai Sonder Blare
Vir dekades lank het kamp ’n slegte naam gehad. Kamp was vir die laer-middelklas bedoel. Die komminers. Ek praat nou nie van die hoër-middelklas-kampers wat met duur Sprite karavane in die terrein kom nesskop het nie, maar van die geharde kampeerders wat met seiltente, opblaasmatrasse en plasteik eetgerei die vakansie aanpak. Mans wat kaalvoet met ’n brannas in die hand loop en moeilikheid soek, ’n ma wat met ’n skril stem op haar kinders skree, terwyl sy aan ’n Courtleigh teug en tieners wat skelm agter die wasbakke ’n kappie gaan maak.
Ek was self nooit deel van ’n kamp-familie nie. My pa het maar in baksteenmuur-vakansies geglo. Kamp was moeite en vir hom niks lekker nie. Van ons familie het egter elke Januarie reeds begin beplan aan Desember se kampvakansie.
Aan die einde van November is die tente in die ‘jaart’ opgeslaan en deur die tuinjong gewas. Die matrasse is getoets vir lekkasies en die kratte vol kos, eetgerei en linne is gepak. Sakke vol hout, ’n opslaantafel, plastiekbakke vir skottelgoed, ’n blikketel, liggies wat met batterye werk en die Uno-kaarte is agter op die bakkie gepak.
’n Kampvakansie was nooit net tien dae lank nie. Daar is vir drie weke lank uitgespan in ’n stowwerige terrein waar kinders maar om die beurt moes help skottelgoed was en wasgoed teen R5 ’n bondel in die wassery gewas is. Kamp was bekostigbaar, veilig vir die kinders en daar het ’n samehorigheid in die kamp geheers wat nog nooit in ’n hotelgang of woonstelblok gevind kon word nie.
Ons het die afgelope vakansie langs die Cubango rivier op die grens tussen Namibië en Angola gekamp. Net so links van die Caprivi, regs van Rundu en eintlik tussen niks. Naby die Okavango, maar ook nie eintlik presies nie. Dit was my kinders se eerste ervaring in ’n seiltent. Dit was hul eerste kennismaking met ablusieblokke, kampvure, kopliggies, blikbekers en slaapsakke. Nie net was dit ’n opwindende ervaring nie, maar dit was beslis ’n vakansie waar die foto’s vir jare lank gekoester gaan word. Hulle kon visvang, op ’n boot ry, diere dophou, krokodille in die rivier sien swem, stowwerig in die slaapsak klim en hulself besig hou deur stokkies op te tel, klippe te soek en prentjies in die sand te trek. Boonop is hulle beloon met ’n plaastroue so uit die boonste rakke van ’n plaaskombuis.
Ek dink die lekkerste van hierdie kampervaring was die feit dat tegnologie vergete was. Nie een keer het hulle aan ’n tablet, selfoon of rekenaar gevat nie. En alhoewel tegnologie ’n plek het, het dit my laat besef dat ons dit soms moet afsit, wegbêre en moet stilmaak. Soos ou getroudes het ek en my man ’n wyntjie om die kampvuur geniet en gesels. Dit het begin met reël-bespreking, maar na ’n paar uur het ons filosofeer, lewensdrome bespreek, tjol gepraat, gelag vir simpel grappies en ontspan soos ons baie lanklaas het. Verstaan my nie verkeerd nie: ek is baie dankbaar vir die matras waarop ek vanaand kan slaap. Ek verkies my eie badkamer, ’n kombuis met ’n skottelgoedwasser, ’n stort sonder spinnekoppe en ’n kamer waar ek regop kan staan en aantrek. Tog het ek die waarde van kamp herontdek. Dit maak dat jy minimalisties lewe, sonder al die onnodige snert wat ons opgaar. Dit herinner dat ons moet kontak maak in persoon, maak jou dankbaar vir die luukshede tuis en laat jou kinders weer kind word. Kamp is dalk kommin, maar genade, dit doen die siel goed.
One thought on “Kamp”
Julie 21, 2016 at 10:38 vm
Wee’jy dit is seker nie te sleg nie. Maar ek het eenkeer so gaan kamp en toe reen dit iets ysliks. Die volgende oggend toe ek wakker word toe broei daar ‘n brulpadda, twee oorkruipers en ‘n kriek saam met my in die slaapsak. Grrrrrr!