Weet jy, hierdie lessenaar het my oupa vir my gemaak. Hy was ‘n korrelkop en ‘n absolute perfeksionis, en op ons troue het ek en hy die dansbaan geopen. Stadig en statig. Dit was ‘n wals. En my pa het vir my die staanhorlosie in die eetkamer gemaak – in twee jaar se afknyptydjies. Die miniatuur replika van die tambotie armstoel is van drolpeer gemaak, dit was met ons oudste se geboorte – hy het dit gemaak terwyl sy in my gegroei het, en ons almal oor die nuwe lewe gedroom en gewonder het. En die kis in die sitkamer het hy vir my gemaak met die tweede dogter se geboorte. Hy lyk soos ‘n wakis – sonder fieterjasies, omdat ek nie daarvan hou nie. Alles is oor die jare stil stil gemaak…sonder dat ek daarvan geweet het tot die dag dat dit in die huis ingedra word. Weet jy, ek onthou my oupa se hande so goed…dit lyk baie soos my pa s’n nou lyk. Knokkelrig, presies, warm en sag, en ferm.
As jy iemand van my familie was, sou my hart vanaand onbedaarlik vir jou gepyn het. Ek sou nie kon slaap terwyl jy iewers buite skuil nie. As ek geweet het dat jy reeds jou Maker ontmoet het, sou ek dalk vanaand gebid het dat Hy jou moet kom haal. Jou vat waar dit warm en geborge en vol kosbare ervaringe is. Maar ek weet nie. En eintlik glo ek dat Hy genadig sal wees, as Hy vir jou ontydig kom, want ek bekommer my vanaand oor jou – sonder dat dit iewers pyn – terwyl Hy jou mos gemaak het.
Ek het al baie dinge in my lewe kwyt geraak wat ek later weer moes kou en sluk. Meeste daarvan het my baie ongemaklik herinner aan die feit dat ek mens is…nie verhewe bo ander mense nie…en veral nie verhewe bo die swakhede wat ek in ander verag en veroordeel nie.
Ek moes (baie vrywillig) die avokadopeer roosterbroodjies wat Liefie vir my bed toe bring bedank, en woes sluk aan die suurlemoenkookwater wat hy ook baie onskuldig en met goeie bedoelings aangedra het.
Ek sien jou elke dag – antwoord hy russen die happe avobroodjies deur – ek kan nie se nie. Maar ek kan hoor hy smaail.
Ek wil nie opstaan nie. En ek wil liewer nie weet nie. En ek dink ek moet deur die netwerk van die huis af werk vandag…net tot die vakansieklere alles deur die was is.
Ons ry Elandsrand toe…ek soek die blou swembadwater tussen die baie rotse en bome…muurtjies dop af…vullis le gesaai op al die oop erwe…
Die strate is vuil. Ek wonder waar die nuwer dele van die dorp dan le…seker tog nie die afgeremde geboue wat ek sien nie. Maar dit is dit. Kentucky sit nog op sy plek, waar die buurman oorkant die straat hom destyds die eerste keer oopgemaak het.