Terwyl ek praat met 'n vriend wat onlangs 'n dier doodgemaak het, is ek daaraan herinner dat ons soms nie gemaklik voel in sulke situasies nie. Die gedagtes kom op: "Wat sê ek? Hoe kan ek die persoon beter laat voel? Is dit beter om te praat of om stil te wees?"
Ek onthou dat ek op 20-jarige ouderdom, toe my ouers in 'n motorongeluk dood is, baie gelukkiger gevoel het toe ek nie hul afwesigheid onthou nie. Ek weet dit kan voor die hand liggend wees, maar dink daaraan. As ons aan iets dink, neem dit ons bewussyn op en gee dit die toon vir ons hele ervaring.
Jammer vir myself
Die kere toe ek in depressie vasgeval het, was die tye toe ek jammer gevoel het vir myself en nie meer aan my verlies kon dink nie. Ek het nie gevorder tot op die stadium waar ek hulle met liefde en dankbaarheid en gelukkige herinneringe kon onthou nie. Ek was nog in die "arme my" -stadium, so om aan hulle te dink, of daaraan herinner te word, het net die trane gebring, nie die glimlagte en gekoesterde herinneringe nie.
Daar was ander dae of oomblikke waarin ek sou leef in 'n wêreld van plesier en skoonheid wat die hede sou geniet. Ek het weer verlief geraak op die lewe en wou dit met gemoedsrus ontmoet en nie op my verlies fokus nie. Dan sou iemand saamkom wat natuurlik met goeie bedoelings sou sê: "Ag, ek is regtig jammer oor jou verlies ..." ens. Ek sou weer van die golflengte van 'gelukkig voel' en op een afval van 'hartseer en jammer voel vir myself'.
Ek onthou dat ek daardie situasies gehaat het ... tot op die punt waar ek van ons gemeenskap weggetrek het om weer opnuut te begin sonder al hierdie pynlike herinneringe. (In daardie dae was my keuse om medisyne te hardloop.)
Nou sien ek natuurlik duideliker dat ek nog nie die emosies wat by my opkom na die dood van my ouer in die gesig gestaar het nie, en ook woede, hartseer, skuldgevoelens, pyn, verwerping, verlating, gebrek aan beheer ... Met ander woorde, al my goed het opgekom - maar ek het op daardie stadium nog nie die gereedskap ontdek om al hierdie emosionele aangeleenthede te verwerk nie en moes ek die toneel van die misdaad verlaat (om so te spoeg!) Om genees my wonde.
Ek het inderdaad soos 'n gewonde dier gevoel en het beslis nie mense waardeer wat graag in my wond wil grawe nie. Ek het gedoen wat diere doen as hulle beseer is ... Hulle gaan alleen om te rus en te genees. Hulle het nie 'n uithangplek met simpatie vir hul wond nie, maar gaan eerder in afsondering om die natuur sy genesende loop te laat loop.
Word gemaklik met ongemaklike gevoelens
Ek besef dat ons ongemaklik voel in baie ander gevalle. Ons kan dalk gevoelens opduik wat ons nie wil sien nie, of ons weet eenvoudig nie hoe om te reageer nie. Ons reageer gereeld op die manier wat ons geleer het ... ons simpatieer, ons sê: "Ag, arm jy" - of die kommentaar aan ons of aan iemand anders gerig word.
Die tipiese reaksie as iemand siek is, praat van die siekte, of as twee liefhebbers afsonderlike maniere gaan, praat ons oor die skeiding of enige ander situasie wanneer ons simpatie het met die ander se "negatiewe" situasie. Ons reageer meestal met "simpatie", wat gewoonlik beteken dat ons 'n opmerking lewer oor die ekwivalent van "arme jy".
Simpatiek beteken (volgens Webster) om ander se gevoelens te deel ... Dit is nie 'n baie opheffende en positiewe manier om negatiewe voorvalle te hanteer nie. Ons kan nie iemand uit die sloot haal deur hul lot te deel en self in die sloot te klim nie; dan sal ons albei in die sloot wees, en sal iemand anders nodig hê om ons te "red". Ons kan net help deur hulle van bo af op te lig.
So ook met emosionele slote. Jy moet aan die buitekant bly sodat jy 'n helpende hand kan gee deur liefde en inspirasie uit te brei. Om jouself met "simpatie" te betree, sal beslis nie die ander persoon beter laat voel nie. Hulle kan dalk net baie erger voel as jy met hulle saamstem dat hulle inderdaad in 'n verskriklike situasie is, en sodoende brandstof by die vuur voeg ... Gedagtes oor die "arm jy" lyn deel en met die persoon oor hoe sleg dinge handel. is, sal op geen manier ophef of inspireer nie.
Empatie is nie simpatie nie
Ek verwys nie na empatie, wat heeltemal anders is nie. As ons empatie neem, verstaan ​​ons die ander se pyn, maar ons raak nie in die splinter nie. Empathizing laat ons toe om in kontak te kom met die emosies van die oomblik, voel wat hulle voel, bewus word van hul ervaring en reageer dan van 'n "hoër" plek in ons bewussyn.
Dit kan ons dien om twee keer te dink voordat ons in sulke situasies trite simpatie uitspreek en in plaas daarvan vra: "Wat is die mees liefdevolle ding om te doen en te sê?" Elke situasie, elke oomblik is anders, so die reaksie een oomblik kan heeltemal anders wees as die antwoord die volgende.
In sommige situasies, 'n omgee drukkie en die ander toelaat om hul pyn en hul hartseer uit te druk, word vereis. Op ander tye kan dit meer liefdevol wees om nie oor die "negatiewe" of pynlike situasie te praat nie, en bring eerder 'n bietjie vreugde en lig vir die "verdrukte" persoon. Dit kan inderdaad 'n hoogs liefdevolle aksie wees om uit te gaan en tennis met die persoon te speel, eerder as om 'n simpatie of 'arme jou' raamwerk te kry.
As ons 'n oomblik neem om 'in te stem' en na te dink en ons Hoër Self vir inspirasie te vra, sal ons gelei word na die 'regte' woorde of aksie. Ons bedoeling moet wees om te ondersteun en lief te hê, op watter manier ook al op die oomblik geskik voel.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > En die lewe gaan: die op- en afdraandes van ons ervaring