Die natuur is 'n goeie onderwyser. Die natuurlike siklusse demonstreer belangrike waarhede oor lewe en vernuwing, en daarom integreer baie van die groot mites die natuur se beelde.
Ek vind bome groot onderwysers. Loofbome moet elke jaar hul blare laat val sodat nuwe lewe kan vorm. As die blare nie val nie, kon die boom homself nie hernu nie. Dit is so eenvoudig.
Wat kan hierdie siklus ons leer om ons onskuld te herwin, oor die herontdekking van die wonder van die lewe? Ek glo dat dit ons leer dat ons te min aandag gee aan die rol wat ons laat speel in die ervaring van vernuwing.
Oorloë en die noodsaaklikheid om nooit te vergeet nie
Terwyl ek in die seminaar in 1981 was, het ek tyd in die Midde-Ooste deurgebring. Terwyl ons basis in Egipte was, het ons ook gereis na Israel en die Palestynse Wes-Bank. Ons het aangekom ná 'n tydperk van onluste en onrus in Ramallah en nabygeleë dorpe. Vanuit 'n jong kultuur in Noord-Amerika kon ek nie die historiese perspektief waardeer van diegene wat in hierdie plek gewoon het nie.
Mense het met my gepraat van duisende jare seer, van lande wat gesteel is en mense ontwortel. Hulle het gepraat van soldate met gewere, dooie broers en vaders, en die meeste van die behoefte om "nooit te vergeet nie." Moet nooit die Holocaust vergeet nie; vergeet nooit die oorlog van 1967 nie; op en daarheen gegaan het. Op een of ander manier, selfs na 'n naïef waarnemer, was dit duidelik dat daar baie moet wees om te laat gaan dat genesing ooit moontlik sal wees.
Ek gebruik hierdie voorbeeld doelbewus, omdat die loslaat van harde dinge, pynlike waarhede, dinge wat ons glo, die beste onthou kan word. Maar die natuur herinner ons dat ons nie vir ewig kan hou nie. Slegs met loslaat kan nuwe lewe kom.
Dit neem baie vorme in ons persoonlike lewens. Toe ek jonk was, was een van my ooms 'n witboordjie wat verkoopsman was. In daardie dae het die vroeë '60'ers ​​hul motors gery, eerder as om vliegtuie te spring en hy sal gereeld by ons huis op een van sy verkoopsuitstappies stop.
As 'n jong seun was hierdie besoeke van Uncle Clayton 'n aangename verrassing en iets van 'n avontuur. Omdat ons laer middelklas was, het ek nooit baie mense buite die perke van my omgewing ontmoet nie. Om hierdie verre oom met die pak en gekapte hoed te hê, bring 'n ander wêreld by ons huis - al is dit net vir 'n paar uur - was altyd 'n hoogtepunt. Hy sal altyd in sy groot wit Cadillac aankom, altyd onverwags, en sit by ons kombuistafel wat koffie drink en klein praatjies maak. Vir 'n jong seun in 'n blouboordhuis wie se pa jonk gesterf het, was hierdie besoeke boeiend.
Toe ek omtrent nege jaar oud was, het my ouma gesterf. Sy was my gunsteling. As 'n volwassene is ek vertel van haar ongemaklike en soms temperament, maar vir my was sy 'n heilige wat ure spandeer het wat my met die kosbaarste gawe, haar tyd, aan my gegee het. Ek was nie oud genoeg vir begrafnisse nie, so my familie het na Connecticut gegaan om ouma toe te rus om te rus terwyl ek agtergebly het.
Kort na haar dood het dié wonderlike besoeke van oom Clayton gestop, asook ons ​​af en toe besoek aan sy huis in die land. Dit was nie tot baie jare later dat ek geleer het hoekom nie.
Erfenis, materiaal en nie te laat gaan nie
Toe my ouma het gesterf, was daar 'n familiefout oor haar "dinge." My ma het gevoel oom Clayton het haar ma uit 'n deel van haar regmatige erfenis verneuk. Natuurlik het hy dit anders gesien; Hy het gevoel dat hy jare lank vir my ouma grootgeword het, en in dieselfde stad woon en die las het om dit te doen. Om meer van die dinge wat sy verlaat het, was gepas. Dit blyk dat sy in elk geval nie soveel gehad het nie, maar die gevolge van daardie dinge wat op hierdie manier versprei word, het vir ewig geduur. Niemand was bereid om te los nie, om voort te gaan en nuwe lewe te laat spruit. Ons het nooit weer 'n besoek gekry of het ons ooit weer besoek nie.
Ek het gehuil toe my oom baie jare later gesterf het; Ek het gehuil omdat die pyn nie losgelaat is nie. Die winter het vir ewig geduur en die lente het nooit gekom nie. Hy het nooit weer besoek of was ook welkom in ons huis nie.
Die krag om te laat gaan
In een van my seminare het 'n vrou bely dat sy al meer as dertig jaar van haar seun vervreem is. Tydens die sessie het ons die kritiese rol bespreek wat laat gaan speel om onsself te verhoed om sinies te word. Later daardie dag het hierdie vrou haar seun genoem. Al die jare van vervreemding, jare seergemaak en rente verdien, is in 'n paar oomblikke aan beide kante vergewe. Dit was asof albei op iemand gewag het om net die moed te hê om los te maak en los te laat.
In die daaropvolgende weke het sy aan kollegas by die werk gesê hoe sy haar negatiwiteit begin loslaat het, om haar blameer teenoor ander te laat los, om te verhoed dat sy reg moet wees. Dit was asof hulle in een gebied van haar lewe losgelaat het, 'n stortvloed van dinge wat vry moes wees, was los geskud. Soos een van ons Stille Oseaan-windstorms wat al 'n middag se grootsheid verwyder het, was sy uiteindelik bevry.
So die herfs laat my altyd wonder waaroor ek hou. Wat is dit waarvoor ek bang is om los te laat? Een van die wonderlike oefeninge van die herfs is om tyd te spandeer wat reflekteer op 'n eenvoudige vraag: Wat is dit wat ek moet loslaat? Wat moet opsy gesit word sodat die lente kan kom?
Sowat sewe jaar gelede het ek besef dat ek verskillende soorte werk met mense en met organisasies wou doen. My jare van bediening was 'n verstandige herinnering en my werkslewe het die fokus geneem om leiers te help om doeltreffender en doeltreffender te word. Ek wou dinge van die gees herwin, maar het vir my 'n baie goeie lewe as konsultant gebou.
Teen ongeveer daardie tyd het die boek Ontwaking Korporatiewe Siel het in my begin ontkiem, maar daar was ook vrees. Ek het destyds gedink dit was vrees oor waar die werk my sou vat, maar nou sien ek dit was meestal oor wat ek agterbly. Ek het gekom om gesien te word as 'n kundige in die arena van kliëntediens; Ek was baie gevra en het 'n goeie lewe gemaak. Miskien sal 'n boek oor siel my as 'sag' verduister, verwyder van die daaglikse besorgdheid van kliënte. Miskien as my kerselaar "siel" lees, sal die foon ophou bel en vir ten minste 'n tyd sal my beeld van myself as 'n kenner verander word aan die van die beginner.
Op 'n belangrike oomblik het my kollega en ou vriend Tom Diamond dit alles gesê: "John, tot jy weer bereid is om 'n beginner te wees, miskien kan jy nie hierdie oorgang maak nie." Dit is, tensy daar 'n paar losgeld was, kon die seisoene nie hul natuurlike beurt neem nie.
Daardie ervaring het tot die winter gelei, oomblikke het gewonder of die telefoon ooit weer sou bel, oomblikke wat te veel voel soos 'n beginner, oomblikke toe die huurgeld te veel gelyk het. Maar sedertdien het ek 'n veel groter respek vir die plek om te laat gaan.
Wonde van my Moeder
My ma en ek het deur so 'n proses gegaan. Aangesien hierdie boek geskryf word, maak ons ​​planne vir haar om na ons gemeenskap te beweeg van haar leeftyd-huis in New York. Na 65 jaar daar, sal sy hierdie somer by ons aansluit om uit te leef wat ons hoop is baie goeie jare. Maar vir amper 20 jaar is sy en ek ver van naby. Onthou, in teenstelling met sommige gesinne, het ons nie die kans gehad nie. Ons het nie gegaan deur enige tyd wanneer ons geweier het om met mekaar te praat of gekies het om die ander te ignoreer nie.
Inteendeel, ons het twee dekades lank van die verlede gehou.
Van my kant was daar kinders seer, maniere waarop my ma my opgewek het wat my "gewond" het, dinge wat bygedra het tot sommige van my baie volwasse karakterfoute en het my verskeie mislukte verhoudings verduidelik. Deur my aan te hou om iemand te blameer en my wens dat sy 'n ander lewe geleef het, het ek my daarvan gehou om nie naby haar te wees nie. Sy het aan die ander kant gedink aan die behoefte om die goeie ma te wees, om my te sien as die gevalle seun wat nie omgee vir haar nie.
Om die kwaad agter ons te plaas
Miskien meer as enige seer, moes ons albei die idee verloor dat ons heeltemal soos mekaar moet hê. Op een of ander manier, toe ons uiteindelik daardie behoefte verloor het, kon ons mekaar net soos ma en seun liefhê en alles wat seergemaak het, agter ons gebly het en die lente laat kom. Soos die vrou wat my seminaar bygewoon het, het ek geleer hoe maklik dit uiteindelik was om dit te laat gaan. Ek het al die jare my ma gemis en sy het my ongetwyfeld gemis gemis as wat my hart my sal toelaat.
Hoe gaan dit met jou? Watter beeld van jouself moet losgelaat word om 'n nuwe prentjie te laat vorm? Wat seergemaak hou jy baie nou - tog sal die blote onhandige vingers dit saggies loslaat? Watter manier om in die wêreld te wees, moet toegelaat word om vir jou te val om as 'n mens te ontwikkel? Watter deel van jou lewe moet "ter syde gestel word" om plek te maak vir die dieper begeertes van jou hart? Wat moet uit die dagteller uitgevee word om ander prioriteite in staat te stel om vas te hou? Watter menings oor die wêreld en ander hou jou in die rigting van sinisme - en is jy bereid om hulle te laat gaan?
Berrett-Koehlar Uitgewers, Inc. © 2004.
Dr John Izzo is die skrywer van verskeie ander boeke: Ontwaakende Korporatiewe Siel: Vier paaie om die krag van mense op die werk te ontketen (Fairwinds Press, 1997), Ontwaakende Korporatiewe Siel: Die Werkboek vir Spanne (Fairwinds Press, 1999) en Waardesverskuiwing: Die Nuwe Werketiek en Wat dit beteken Besigheid (Fairwinds Press, 2001). Hy het die wêreld gereis om te adviseer, te praat en navorsing te doen oor werkstendense, positiewe korporatiewe kulture en die koppeling met gelyke denkers wat ook kragtige verandering skep.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die krag om te laat gaan: Kan ons van die natuur leer?
Die skep van 'n nuwe weergawe van jouself as deel van die natuur, ...