POLYCONUNDRUM - Gewoonlik is dit beter om die beste mense aan te neem omdat dit moeilik is om te weet wat in iemand se hart is. Dit het gesê baie in die moderne Republikeinse "konserwatiewe" partytjie toon elke teken van geestelik uitgedaag, skuldig aan projeksie met toenemende reëlmatigheid, of hulle doelbewus mislei enigiemand wat met 'n leë geestelike leisteen luister.
Ware om Robert Reich te vorm, ware gentleman, is, gee New York Times se rubriekskrywer, David Brooks, die voordeel van die twyfel. Na jare van Brooks se kolomme, vind ek dit moeilik om te glo dat onkunde sulke belonings het. Maar natuurlik, vir die moreel uitgedaag, mislei dit. Maar soos ek gesê het, is dit moeilik om te weet wat van die hart is, en beter om jou gewete te weeg. *
David Brooks se ontevrede oor ongelykheid
ROBERT REICH - Somtyds toon David Brooks, wat die "konserwatiewe denker" oxymoron beter as enigiemand wat ek ken, sulke diepgaande onkunde toon dat 'n duplikaat nodig is om sy onlogiese openbare besoedelingsbesoedelings permanent te besoedel. Dit is die geval met sy New York Times-kolom verlede Vrydag, met die argument dat ons moet fokus op die "verwante sosiale probleme van die armes" eerder as op ongelykheid, en dat die twee fundamenteel afsonderlik is.
Eerstens, as byna al die winste van groei na bo gaan, soos hulle die afgelope dertig jaar het, het die middelklas nie die koopkrag nodig vir lewendige groei nie.
Sodra die middelklas al sy hanteringsmeganismes uitgeput het - vroue en moeders wat in betaalde werk gestyg het (soos hulle in die 1970s en 1980s gedoen het), langer werksure (wat die 1990s gekenmerk het) en groot skuld (2002 tot 2008) - die onvermydelike gevolg is minder werk en stadige groei, soos ons voortgaan om te ervaar.
Min werksgeleenthede en stadige groei het die armes veral moeilik geraak omdat hulle die eerste is wat afgedank word, wat laas gehuur word, en waarskynlik die bron van dalende lone en voordele sal dra.
Tweedens, wanneer die middelklas beklemtoon word, is dit moeiliker om genadig te wees vir behoeftiges. Die "onderling verwante sosiale probleme" van die armes sal vermoedelik geld benodig, maar die fiskale kas is kaal. En omdat die middelklas so finansieel onseker is, wil dit nie of voel dit bekostig om meer in belasting te betaal nie.
Derdens, Amerika se krimpende middelklas stamp ook opwaartse mobiliteit. Nie net is daar minder geld vir goeie skole, werksopleiding en maatskaplike dienste nie, maar die armes staan ​​voor 'n moeiliker uitdaging om opwaarts te beweeg, want die inkomstestaat is veel langer as wat dit was en sy middelste rye het verdwyn.
Brooks voer ook aan dat ons nie oor ongelyke politieke mag moet praat nie, omdat sulke uitsprake verdeeldheid veroorsaak en dit moeiliker maak om politieke konsensus te bereik oor wat vir die armes moet gebeur.
Hogwash. Die konsentrasie van mag aan die bokant - wat hoofsaaklik vloei uit die konsentrasie van inkomste en welvaart daar - het Washington verhinder om die probleme van die armes en die middelklas te hanteer.
Inteendeel, soos rykdom opgehoop het, het Washington belasting verminder op die ryk, uitgebreide belastinggat wat die ryk, gedereguleerde Wall Street buitensporig bevoordeel het en steeds groter subsidies, borgtogte en belastingtoegewings vir groot maatskappye gegee het. Die enigste dinge wat na die middel en arm getrek het, afgesien van minder werkgeleenthede en kleiner salarisse, is openbare dienste wat toenemend onvoldoende is omdat hulle vir geld honger kry.
Ongelyke politieke mag is die einde van die uitbreiding van ongelykheid - die mees skadelike en onheilspellende gevolg daarvan, en die mees fundamentele bedreiging vir ons demokrasie. Groot geld het nou alles behalwe Washington en baie staatshoofde uitgedruk - die stemme van die gemiddelde Amerikaners verdrink, die veldtogkiste van kandidate vul, wat hul aanbod sal doen, finansiering van aanvalle op georganiseerde arbeid en die bankrol van 'n groot ryk van regse denk- tenks en publisiste wat die luggolwe vul met halfwaarhede en vervormings.
Dat David Brooks, onder die mees deurdagte van alle konserwatiewe pundits, dit nie sien of erken nie, is 'n teken van hoe ver die reg wegbeweeg het van die realiteit wat die meeste Amerikaners in elke dag leef.
* Titel en intro deur Polyconundrum