Yellowstone - Inligting
Yellowstone - Geskiedenis
(Vragskip: dp. 12.570; 1. 416'6 "; b. 53'0"; dr. 26'3 "
(beteken); dph. 34'6 "; s. 10,0 k; cgl. 79; a. Geen)
Die eerste Yellowstone was 'n staalskep, enkelskroef-vragskip wat op 9 Desember 1917 as War Bog gelanseer is deur die Moore en Scott Shipbuilding Co. van Oakland, Kalifornië, en is voltooi in 1918. Inspekteer deur die vloot in die 12de vlootdistrik , met die oog daarop om die skip as 'n depotkollier te gebruik, en die ID. No. 2657, het die vragskip van die weskus na die oostelike kusvaart gevaar en is dit deur die vloot by Philadelphia oorgeneem vir operasie saam met die Naval Overseas Transportation Service (NOTS). Sy is op 21 September 1918 in diens van die werf van Cramps 'Shipbuilding Co., lt.kom. Lawrence Dodd, USNRF, in bevel.
Kort daarna verhuis Yellowstone na New York waar sy op die 24ste aankom. Sy het herstelwerk op die werwe van Morse Drydock en Repair Co., Brooklyn, ondergaan en het op 13 Oktober skade gely tydens 'n geringe botsing met die Britse register Moorish Prince. Gestuur na Pier 5, Bush Terminal, Brooklyn, op die oggend van die 15de, na herstelwerk aan haar kwas met die Moorse Prins, het die skip 6,672 ton algemene vrag - insluitend motors en lokomotiewe - aan boord van Amerikaanse magte geneem die volgende paar dae. Op 27 Oktober het Yellowstone, in konvooi, aan die gang gegaan in Frankryk, "voortgaan onder vertroulike bevele oor die weermag se vervoerdiens na die ontschepingshawe," St. Nazaire.
Die oorlog het op 11 November geëindig terwyl Yellowstone onderweg was na Frankryk, en drie dae later het die skip by Quiberonbaai aangekom. Sy het daar op die anker gebly totdat sy verder gestuur is na St. Nazaire. Daar het sy haar vrag ontslaan en begin om 'vrag' terug te neem vir vervoer na die Verenigde State. Die vrag het 'vliegtuigonderdele' ingesluit. Na 'n kort rukkie na die St. Nazaire -pad, vertrek Yellowstone op 27 November onafhanklik van die Franse kus.
Op 15 Desember, en toe dit net twee dae van New York af was, het Yellowstone 'n verlate driemas-skoener gesien en die koers verander om te sluit. Sy ontdek die water wat Joseph P. Cooper van Mobile, Ala., Laat opgaan het, verlate met haar dekke en kajuit vol en met die voorkant wat weg is en die voorspeler ingebars het. Dit het gelyk asof sy van fi tot 8 weke aan die gang was.
Nadat sy die verlate plek verlaat het, het Yellowstone haar Fassage voortgesit en op die 17de aangekom by Pier 5, Bush Terminal, Brooklyn, NY. Sy het einde Desember na Pier 1 oorgeskuif en 'n week lank anker by die Vryheidsbeeld deurgebring voordat sy teruggekeer het na Bush Terminal en later na die weermag se dokke in Brooklyn verhuis het. Daar, van 17 tot 25 Januarie, het die vragskip 5,150 ton voorraad aan boord geneem en op die laaste dag aan die gang gegaan na Frankryk.
Tydens die kruising het sy op 4 Februarie 'n hewige stormwind raakgeloop. Die skip het aan die begin aansienlik gerol en water en spuitstowwe gespuit, en dit was baie swaar in die storm. Vyf dae later, met die storm wat nog geen tekens van afneem gee nie, het Yellowstone se stuurrat uit diens geraak. Binnekort het beide hulpstelsels-stoom en met die hand aangedryf-ook dieselfde gedoen. Deur olie deur afvalpype te pomp in 'n poging om die krag van die golwe te breek, het Yellowstone deur die storm gestroom terwyl haar ingenieurs kragtig gewerk het om die ongeluk te herstel. Teen die twaalfde was die situasie goed onder hande, en die skip kon weer haar stuuruitrusting effektief gebruik, en Yellowstone het op 14 Februarie om 093 by Quiberonbaai geanker.
Die probleme van die skip was egter nog nie verby nie, want sy het die muur van die pier afgewei terwyl sy die sluise by St. binnegegaan het. Op 0545 het die ingenieurbeampte aan die kaptein gerapporteer dat twee ketels onder water was en die stoom afgesny was. Terwyl die skip langs die nabygeleë kaai vasgemeer het, het Yellowstone se bemanning 'n seil en 'n botsingsmat uitgebreek. Kort daarna stoot die vragskip, nog aan die gang, in die brug loop van die slot. Teen 0630, onder sleeptou deur 'n Franse sleepboot, bereik Yellowstone 'n veilige wasbak, waar sy albei ankers laat val het en begin kyk na die situasie.
Duikers wat die skade ondersoek het, het berig dat 'n gat, ses sentimeter breed, aan die skip se kant oopgemaak is, wat strek vanaf 'n punt 10 voet onder die waterlyn en ongeveer ses voet lank. Op 11 Maart het Yellowstone SS Alesia bewei, wat geringe skade aan die reling van die vaartuig op haar promenade en bootdekke veroorsaak het.
Nadat die rompherstelwerk op 6 April voltooi is, het Yellowstone 'n terugvrag van strukturele yster (ballas), doringdraad en 6-duim artillerie stukke gelaai. Op 19 April het die skip van St. Nazaire na Brest verskuif en die volgende dag na die Verenigde State begin.
Aankomplek by Pier 3, Bush Terminal, Brooklyn, op 7 Mei, Yellowstone afgelaai tot middel van die maand. Op 24 Mei die middag, het 'n bemanning van die skeepsraad aan boord gerapporteer; en om 1247 is Yellowstone ontmantel. Terselfdertyd van die Navy -lys geskrap en teruggekeer na die Shipping Board, die daaropvolgende loopbaan van Yellowstone
blyk 'n kort een te wees. Op 10 Desember 1920 hardloop sy hard aan die strand van St. Michael's, in die Azore. Alhoewel die skip as 'gestrand' en 'n totale verlies gelys is, is haar hele bemanning van 15 man gered.
Die voornemende tydperk (1863-1871)
Goue stakings op die sylope van Clearwater, Salmon, Owyhee en Boise van Snake River in die eerste jare van die 1860's het gelei tot die oprigting van die " Idaho -myne, waarvandaan prospekteerders ooswaarts beweeg het, oor die kontinentale skeiding, na nog 'n goudveld. Maar die plakkers op Grasshopper Creek, waar die stad Bannack in 1862-1863 ontstaan ​​het, was vir baie teleurstellend en hulle het voortgegaan om goud te soek oos van die Rocky Mountains.
Onder laasgenoemde was 40 prospekteerders wat saamgespan het onder "Colonel " Walter Washington deLacy om die seewater van Snake River in die laat somer van 1863 te verken. Teen die tyd dat hulle die vurke van Snake River bereik en binne die suidelike grens van die In die huidige park het die party verskeie kere gesplinter, en 'n ander afdeling naby die plek het daartoe gelei dat Charles Ream 'n groep langs Lewisrivier na Shoshone -meer gelei het, oor die skeiding na die Firehole -rivier en die stroom af na die Madison, terwyl deLacy sy partytjie gehou het oor die Pitchstone -plato na Shoshone -meer, dan oor die skeiding deur DeLacy en White Creeks in die laer Geyser -bekken, waarvandaan ook hulle met die Firehole -rivier afloop na die Madison en uit die Yellowstone -streek.
Twee jaar later het deLacy, wat 'n goed opgeleide siviele ingenieur was, 'n kaart van die gebied Montana opgestel wat deur die Eerste Wetgewende Vergadering gebruik is vir die uiteensetting van die oorspronklike graafskappe,  en die ontdekkings van die partye van 1863 was dus openbare kennis gemaak. Die belangrikste bydrae van deLacy 's se kaart tot die geografiese kennis van die Yellowstone -streek was die in wese korrekte omskrywing van die Lewisrivier se hoofwater van die Snake. Hy was die eerste om die tak aan te dui in die huidige Shoshone -meer (hy het nie die meer genoem nie,  alhoewel hy die warmwaterbak sien, sien kaart 7). Hy vermy dus die fout wat DeSmet in 1851, en later deur die Hayden Survey, begaan het om Lewis en Shoshone Lakes aan die afvoer van Madison toe te ken. Hierdie kaart dui ook die geiserbekkens van die Firehole River aan op die etiket, "Hot Spring Valley. "
Daar word soms beweer dat deLacy sy reg op oorweging as die ontdekker van die termiese kenmerke van Yellowstone verbeur het omdat hy sy bevindings nie voldoende gepubliseer het nie, 'n gedagtegang wat veronderstel dat hy hom te veel bekommer oor prospekteer om die wonderlike streek waardeur hy deurgeloop het, te waardeer . 'N Uittreksel uit een van sy briewe wat in 1869 in druk verskyn het, toon egter aan dat hy die omvang en aard van die termiese gebiede wat hy gesien het, begryp, want hy het geskryf: " Aan die hoof van die Suid -slang, en ook op die suidelike vurk van die Madison is daar honderde warmwaterbronne, waarvan baie 'Geysers '. " 
Die omvang van deLacy se vertroudheid met die suidwestelike kwart van die huidige Yellowstone Nasionale Park blyk duidelik uit die verslag wat hy later gepubliseer het uit aantekeninge wat in 1863 gemaak is (aangehaal in aantekening 85):
[bl.  Ons het die volgende dag (5 September) nie meer as drie kilometer gereis nie, toe ons by die vurke van die stroom kom wat ons bestyg het. Die een tak kom uit die noordooste [Snake River] en die ander uit die noorde [Lewis River], en daar was warmwaterbronne met keëls van vier of vyf voet hoog naby die aansluiting. Nie een van die strome was groot nie, en daar is gedink dat ons binnekort die kloof sou bereik. Omdat dit onuitvoerbaar was om óf die tak op te gaan, het ons weens die gevalle hout begin klim teen die bergkant na die weste, waar die hout meer oop was, en nadat ons ongeveer duisend voet met groot moeite bestyg het, bereik ons ​​'n groot oop weiveld, blykbaar op die top, [p. 129] waar daar twee klein mere was, van 'n pragtige blou, en klein stroompies wat in teenoorgestelde rigtings vloei.  Ek het geoordeel dat een van hulle die North Snake [Henrys Fork] raakgeloop het. Hier stop ons vir aandete.
Hier het nog 'n skeuring van die partytjie plaasgevind. Sommige van die mans het, soos hulle veronderstel het, kwartare opgemerk, en besluit om terug te keer en dit te ondersoek. Dit het my ongeveer dertien mans gelaat om mee voort te gaan.
Ons vriend Brown was die afgelope paar dae heeltemal walglik met sy sweepsaag, weens die aantal kere wat hy elke dag moes stop om die pak aan te pas om deur die bos te gaan, en laat nou die nuttige werktuig leun teen 'n boom, met die opmerking dat hy die verdomde ding ver genoeg verpak het. "
By die aanvang hou ons 'n noordelike koers en loop oor lae golwende rante, bedek met oop dennehout [Pitchstone Plateau]. Dit lyk asof die rotse blootgestel is aan 'n verglaasde sandsteen. Ons het vanaand twee takbokke doodgemaak, wat die eerste groot wildskoot op die reis was. Nadat ons 'n paar kilometer gereis het, het ons 'n opening onder ons gesien wat soos 'n vallei gelyk het, en die berg af, wat baie steil en hoog was, bereik 'n klein stroompie wat noordoos [Moose Creek] vloei, omtrent donker, en kampeer waar daar genoeg was van gras, hout en water.
In die oggend (6de) het ons ongeveer vyf myl van die stroom af afgekom, en tot groot verbasing van ons almal, het ons by die oewer van 'n groot meer [Shoshone] gekom. Ons was almal verlore in vermoedens oor wat dit kan wees. Sommige het gedink dat dit die Yellowstone -meer moet wees, en ander dat dit in die Madison of Gallatin moet vloei. Uiteindelik het ons besluit om die suidelike kant,  wat blykbaar nie baie ver van ons was nie, te gaan, en dan aan die ander kant te gaan. Ons het toe ongeveer drie of vier myl langs die oewer gereis toe ons by [p. 130] die uitloop van die meer, 'n groot stroom wat vloei suid in die slangrivier. In plaas daarvan om in die kop, soos ons gedink het om te doen, het ons om die voet gegaan.
Een ding het my verbaas. Die uitvloeiende stroom was baie groter as een van die vurke van die Suid -slang wat ons voorheen verlaat het. Ek het egter later agtergekom dat dit in 'n ander meer, wat nou Lewis Lake genoem word, ingevloei het by een van die mans wat by ons middagstop teruggegaan het.
Hierdie partytjie wat ons verlaat het, het teruggekeer na die vurke en nie die kwarts gevind nie, soos hulle verwag het, het die stroom uit die noorde bestyg. Hulle het 'n brand in die bos teëgekom wat hulle moeilik gemaak het, en 'n paar baie hoë waterval in die stroom gevind. Hulle het verby Lake Lewis gekom en aan die voet van die groot meer gekom, waar hulle ons ou kamp gevind het. Hier het hulle aan die westekant van die meer tot by sy kop gegaan, en daar het 'n groot aantal warmwaterbronne [Shoshone Geyser Basin] gevind, waarvan sommige geisers was, wat hulle in aksie gesien het, wat die water tot 'n groot hoogte uitstoot, en daarvandaan na die South Fork van die Fire Hole -rivier gegaan, waar hulle weer ons kampe gesien het, en daarvandaan langs die Madison -rivier na Virginia City. Hierdie feite het ek later in Bannack City van mnr. Charles Ream, een van die partye gekry, en daar is dus onomwonde vasgestel dat die groot meer die hoof van die Suid -slang was, en ek kon die loop van die Madison -rivier regstel , en verbind my opnames daarmee. . . .
Om terug te keer na ons eie partytjie. Ons het kampeer by die monding van die meer en die res van die [bl. 131] dag, maar sonder enige sukses. Dit lyk asof die meer ongeveer tien of twaalf myl lank is, wat noordwes en suidoos loop, en omring word deur lae en dik beboste heuwels wat tot by die waterkant kom. Daar was 'n punt wat in die meer aan die westekant uitsteek, wat 'n groot deel van die meer vir ons versteek het, alhoewel ons dit nie geweet het nie.
Die volgende dag (7de) het ons teen die oostekant, naby die water, opgegaan deur struikgewas, sonder onderborsel. Daar was baie wildpaadjies gemaak deur die houtbuffel, waarvan die spore talryk en vars was. Ons het niks gesien nie, en uiteindelik, middag, stop ons op 'n klein prairie, vir aandete. In die aand het ons die meer heeltemal verlaat en 'n noordelike koers gevolg, in die hoop om die kloof na 'n ander stroom oor te steek. Ons koers het deur hout gelê, en om en om omgevalle hout, maar die grond was, hoewel golwend, nie rotsagtig nie, en ons het baie wildpaadjies in ons rigting gevind.
Elke keer as ons 'n blik op die buitewêreld kon kry, kon ons aan alle kante hoë berge sien. Ons het tot laat aangehou, sonder om 'n kamp te kry, maar net in die donker by 'n klein droë weiveld aangekom, waar ons kamp opgeslaan het [DeLacy Park].  Daar was 'n klam plek in die middel, waar ons vinnig water vir onsself en vir diere verkry het deur ongeveer drie voet te grawe. . . [bl.  Dit het gedurende die nag en ook die volgende dag baie gereën, en ons het hier gebly, aangesien ons nou baie water en gras gehad het.
Op die 9de het ons ons reis voortgesit, en nadat ons drie myl gereis het, het ons teen die berg afgeklim na 'n oop land. In nog 'n myl bereik ons ​​die kop van 'n klein stroompie [White Creek], waarvan die water warm was, en binnekort 'n vallei of bekken binnegaan, waardeur die stroom kronkel en wat aan alle kante deur warmwaterbronne beset is. Hulle was so dik en naby dat ons ons perde moes afklim en lei, terwyl ons so goed as moontlik tussen hulle in en uit kronkel. Die grond klink hol onder ons voete, en ons was baie bang om deur te breek en het met groot omsigtigheid te werk gegaan. Die water van hierdie fonteine ​​was intens warm, van 'n pragtige utramarynblou, waarvan sommige in die middel opkook, en baie van hulle baie groot, ten minste twintig voet in deursnee en so diep. Daar was honderde van hierdie bronne, en in die verte kon ons ander sien en hoor, wat 'n stoomkolom met 'n harde geluid sou uitwerp. Dit was waarskynlik geisers, en die seuns het hulle 'n bootboot genoem. " Niemand in die geselskap het nog ooit iets van hierdie streek gesien of gehoor nie, en ons was almal verheug oor wat ons gesien het. Dit was wat deur prof. Hayden daarna die "Leer Geyser Basin " van die Madison genoem is.
Ons het dus etlike myle aangegaan en af ​​en toe [p. 133] om die skoonheid, afwisseling en grootsheid van die gesig te bewonder, en kom uiteindelik by 'n groot stroom wat noordwaarts vloei [Vuurgatrivier], naby die oewers waarvan warmwaterbronne verstrooi is, en waarvan sommige eenmaal warm was, maar het nou blykbaar afgekoel, die water was lou en modderig, met 'n sterk swaelgeur.
Ons het middagete op die linkeroewer van hierdie stroom, en dan verder ons pad noordwaarts, weer oor die rivier, deur 'n diep ford, in ongeveer drie myl, en kampeer vir die aand op die rand van 'n klein prairie, naby waar 'n groot vurk in die suidooste [Gibbonrivier] gekom het. Op die linkeroewer van die suidelike vurk was 'n hoë, loodregte klipmuur  en ons kon die rook van warmwaterbronne langs die oostelike vurk [Terrace Spring] sien.
Ons het die aand groot besprekings gehad oor waar ons is, sommige het gedink ons ​​is op die North Snake -rivier, en ander dat ons op die Madison was. Die kaart wat ek gehad het, het die Noord -slangrivier voorgestel as 'n rondloop en na die noordooste van die Suid -slang gelei, en dit het gelyk asof hierdie strome so loop. In werklikheid was ons by die vurke van die Fire Hole -rivier, 'n tak van die Madison.
In die oggend (10 September) het ons ons reis deur die hoofrivier voortgesit en die oostelike vurk net bokant die aansluiting oorgesteek. Die weer het stormagtig en dreigend gelyk. Die hoofrivier was ongeveer vyftig meter breed, sy vallei baie smal, met hoë, rotsagtige heuwels aan weerskante bedek met denne, en die algemene loop westelik. Nadat ons ongeveer vyf myl gereis het, het reën sterk geval, en ons moes noodgedwonge die kamp op die rivier binnegaan, en aan die spits van wat blykbaar 'n kanon was.
In die aand, met rustigheid, het ek vorentoe gegaan op die roete oor die berg om te verken. In ongeveer anderhalf myl kom ek aan die voet van die kaas, [p. 134] toe ek sien dat die land uitloop in 'n groot bekken [Madison Valley], waardeur die hoofrivier loop.
Anders as die Ream -party, wat deur die Madisonrivier geloop het nadat hy die Yellowstone -streek verlaat het, draai deLacy noordwaarts en steek die Madison -bekken oor na die pas wat lei na die West Gallatin -rivier, wat hy volg na Spanish Creek. & Lt
Een van die mans wat deLacy in 1863 vergesel het, het die volgende jaar na die Yellowstone -streek teruggekeer. Hy was John C. Davis, lid van die James Stuart -ekspedisie van 1864 langs die Yellowstone -rivier om die Bighorn- en Stinkingwater (Shoshone) riviere te ondersoek. By die verbrokkeling van die onderneming het 'n oorblyfsel van die party suidwaarts gewerk onder leiding van Adam "Horn " Miller. Ses van hierdie mans het uiteindelik Jackson 's Hole bereik, waarvandaan Davis en twee ander na die Yellowstone -streek vertrek het. Hy sê,  volgens die Louisville, Ky., Courier-Journal:
Ons het die park net bokant die meer binnegekom, en ons was dadelik te midde van die wonders van hierdie betowerde land. Die kokende bronne en geisers was oral om ons, en soos ons gewoond was aan die wonder van die Westerse natuurskoon, het ons amper nie geweet wat ons van die verskynsels moet dink nie. Nadat ek die vorige jaar hierdie plek besoek het, was ek egter minder verbaas as die ander. Ons het 'n rukkie langs die oewer rondgedwaal en die meer verlaat, het ons ongeveer anderhalf kilometer bo die waterval ingekamp. Die gebrul van die groot katarak het ons bereik, maar was op hierdie afstand skaars waarneembaar, en ons was onder soveel wonderwerke dat ons min aandag daaraan gegee het. Nadat ek gekamp het, het ek my geweer gevat en begin om 'n eland vir aandete te vind. Ek het langs die oewer afgegaan en in kort tyd by die Upper Falls gekom.Die volle grootsheid van die toneel het nie dadelik op my gebars nie. Mans wat 'n hand-aan-hand stryd om 'n grensbestaan ​​gehad het, verloor gevoel na 'n paar jaar, maar toe ek die ontsaglike sprong in water besef, kon ek nie help om beïndruk te word nie. Ek het lank daarna gestaan ​​en kyk, en ek onthou hoe ek die hoogte van die valle op slegs ongeveer 200 voet geraam het. 
Ek het toe nie gedink dat ek die eerste witman was wat een van die grootste wonders van die Westerse wêreld gesien het nie.
Die middag het ons die rivier op ons ponies oorgesteek. Onderlangs het ons die Grand Canyon bereik, waarlangs ons 'n kort entjie rondgedwaal het. Ek onthou dat ons tot by die rand gekruip het en gekyk het na waar die rivier, net 'n silwer draad, in stilte en duisternis 1200 voet onder die punt staan ​​waar ons gestaan ​​het. Nadat ons oorgesteek het, bly ons 'n rukkie in die vallei, en dan was daar weer 'n verdeling van die party.  William Armstead en Johnston Shelton, beide Scotchmen, het saam met my teruggekeer na Virginia City, of Alder Gulch, soos dit toe genoem is.
Ons het baie Indiese tekens gesien, maar ons ontwyk gelukkig enige van hierdie goewerneurs. Kort daarna is een deel van ons party aangeval deur 'n vyandige bende Kraaie, en 'n man met die naam Harris is dood. Die tolk van die oorspronklike party was by hierdie geselskap, en hy is ook gevange geneem, maar hy het daarna ontsnap deur homself by die opperhoof te bedank.
Toe ons die vulkaniese gebied van die geisers die eerste keer bereik, was ons baie bekommerd oor die opbrengs van die grond. Uiteindelik slaan ons 'n buffelspoor af en volg dit met 'n gevoel van veiligheid. Nie een van ons partye het daaraan gedink om iets in die vallei name te gee nie. Ek onthou egter 'n klein insident wat verband hou met Pelican Creek, wat moontlik sy naam voorgestel het. Ons het op hierdie spruit kamp opgeslaan en verskeie groot voëls opgemerk wat wilde ganse was. Ek het een geskiet wat daarin geslaag het om 'n ent in die meer te vlieg voordat dit val. Ek het daarna geswem en baie uitgeput geraak voordat ek dit bereik het. Dit het gelyk asof dit goed is om te eet, en ek het dit gevlek, en toe kom die seuns tot die gevolgtrekking dat dit skaars sou wees. Ek het die pelikaan gehang - want dit was wat dit was - aan 'n boom, en dit is daarna gevind deur Miller, wat saam met sy partytjie gekom het. 
Die redakteur van die Courier-Journal het hierdie opmerking by die Davis -rekening gevoeg: " Dit sal onthou word dat die eerste openbare aankondiging van die vallei se ontdekking gemaak is na die besoek van 'n verkenningsparty in 1869 (Folsom -party). Voorheen was dit deur jagters besoek, maar daar is geen rekord van enige besoek voor mnr. Davis nie, en dit lyk asof hy en sy party geregtig is op die eer van die ontdekking daarvan, hoewel hulle nie die gebruik van die gelukkige ongeluk. Sy verhaal kan gestaan ​​word vir. "
Ander prospekteerders was die somer in die Yellowstone -streek. Thomas Curry se ontdekking van goud by "Curry 's Gulch " (later bekend as Emigrant Gulch) in die laat herfs van 1863 het die volgende lente 'n goed toegeruste partytjie onder George A. Huston gebring. Maar die meeste versterkings het gedink dat hulle beter sou kon vaar, en hulle het met die Yellowstone -rivier en sy "East Fork " (nou Lamarrivier) verder gegaan. Die min inligting wat beskikbaar is oor hul avontuur, kom van twee skrywers wat baie van die deelnemers persoonlik geken het. E. S. Topping sê:
. . . Voornemende partye het in alle rigtings uitgegaan. Een hiervan, bestaande uit dertig man onder die leiding van Austin [George A. Hustin], het na en op die Yellowstone gegaan. Toe hulle by die oostelike vurk van die Yellowstone aankom, het hulle met die stroom opgegaan na die eerste spruit wat van links bo die Soda Butte -spruit kom, waarna hulle gegaan het. Hulle het 'n kamp opgeslaan en toe hulle geen tekens van Indiërs gesien het nie, het hulle perde losgeloop. Die volgende oggend met daglig het 'n groep Arrapahoes ingestroom en al hul voorraad behalwe een jackass weggejaag. Dit was nutteloos om hulle sonder perde te jaag, en die seuns, wat nie gereed was om terug te gaan nie, het hul spulletjies in die kas gebêre en die jassie swaar en hulself liggies ingepak, het oor die skeiding gegaan na Clarke's Fork en af ​​tot onder die bek van die canyon. Hier het hulle 'n paar vooruitsigte gevind, maar geen betaling het teruggekeer na hul kas nie, en dit het die waardevolste artikels geneem, wat op Virginia se pad teruggekom het. 
Superintendent Norris brei dit ietwat uit in sy jaarverslag vir 1881:
In die lente van 1864 het HW Wayant, nou 'n toonaangewende burger van Silver City, Idaho, William Hamilton en ander prospekteerders, met 'n aantal veertig man, met saalperde, pakstrepe en uitrusting, die oostekant van die Yellowstone bestyg van die poort van die berge na die emigrant-, beer- en spleetgulke, vurke van die Yellowstone-, East Fork- en Soda Butte -kant daarvandaan oor die westelike voetheuwels van Mount Norris tot by die bluffs aan die suidekant van Cache Creek, waar hul perde gesteel is deur 'n paar onbekende Indiërs, maar hul enigste twee esels wou nie stamp nie, en het by hulle gebly. Hier het die partytjie Wyant, Harrison en tien ander met een jack verbreek, en wat hy kon dra, het Cache Creek opgevaar na Crandall Creek, Clarke 's Fork, Heart Mountain, vandaar via Index Peak en die Soda Butte teruggekeer na die kas wat die ander party gemaak het van wat hulle nie kon dra nie, aangehelp deur hul donkie, vanwaar dit op pad was, en daarom Cache Creek genoem.
Norris voeg daaraan toe dat later in dieselfde seisoen George Huston en die party die hoof Fire Hole River bestyg het, en van die wonderlike uitbarsting van die Giantess en ander geisers, en die versmorende swaweldampe, uit vrees dat hulle naby die infernale streke was, vinnig ontkamp . " 
Die Yellowstone -streek is 'n aantal kere in 1865 besoek. 'N Montana -prospekteerder en bergklimmer, George Harvey Bacon, het na bewering die Upper Geyser Basin bereik met 'n groep Indiërs,  en Jim Bridger het met drie oudstryders heeltemal deur die gebied gegaan -trappers — John Dunn en twee ander.  'n Ander voormalige rower, James Gemmel, sou na bewering deur die Yellowstone -streek gegaan het saam met sy dogter, Jeanette (wat moontlik die eerste wit vrou was wat die gebied binnegekom het), , maar die interessantste besoeker daardie jaar was Vader Francis Xavier Kuppens, 'n Belgiese priester van die Jesuïete Orde, wat 32 jaar later hierdie herinnering gehad het:
[bl. 400] Omstreeks die jare 1865-66 was ek gestasioneer by die ou Mission of St. Peter 's aan die Missouri-rivier naby die monding van Sun River. 'N Groot deel van die winter [1864-65, volgens ander rekords] en die lente het ek deurgebring saam met die Pigeon [Piegan] Indiane wat van plek tot plek suid van Fort Benton en aan die Judithrivier rondgedwaal het. Ek het die eerste keer van die Yellowstone gehoor terwyl ek hierdie nomadelewe gelei het. Die aand, in die tent van Baptiste Champagne of Chief Big Lake, het die gesprek, wat min daarvan was, die skoonheid van die wonderlike plek aangegryp. Ek weet nie dat die verteller altyd streng by die feite gehou het nie, maar met inagneming van vurige verbeelding was daar genoeg in die verhaal om my nuuskierigheid opgewonde te maak en 'n sterk begeerte in my te wek om self hierdie betowerde, indien nie betowerende land te sien nie. In die lente met 'n klein groepie Indiërs wat op buffels jag, het ek 'n paar jong mans oorreed om my te wys [p. 401] die wonderland waarvan hulle so baie gepraat het. So het ek die eerste keer die Yellowstone gesien. Ek sal nie probeer om dit te beskryf nie, wat deur baie meer bekwame penne as myne gedoen is, maar u sal seker wees dat ek voor u vertrek die belangrikste aantrekkingskrag gesien het - die Grand Canon, warm en koue geisers, gevlekte rotslae, die vuurgat , ens. Ek was baie beïndruk met die wilde grootsheid van die natuurskoon, en het by my terugkoms rekenskap gegee aan vaders Ravalli en Imoda, toe gestasioneer by die ou sending van St. Peter 's. 
Die effek van vader Kuppens se besoek op die definitiewe verkenning van die Yellowstone -streek sal in deel II bespreek word.
Die vyandigheid van die Sioux -Indiane, wat vasbeslote was om 'n heropening van die Bozeman -emigrantpad na die Montana -gebied te voorkom, belemmer die aktiwiteite van prospekteerders in die Yellowstone -streek gedurende 1866. Slegs een inval in die gebied is aangeteken, en die klein groepie is aangeteken. , gelei deur George Huston, het vanuit die weste die Madisonrivier binnegegaan, van die geiserbekkens na die moddervulkaan gegaan deur die "east fork " (Nez Perce Creek), om die westekant van Yellowstone Lake na Heart Lake, dan oor 'n rowwe land tot by die Yellowstone -rivier bokant die meer. Van daar af volg hulle die oostelike oewer tot by die uitlaat, daal die rivier af na die groot watervalle en oor die Mirror -plato tot by die oostelike vurk van die Yellowstone (Lamarrivier), waarna hulle deur die stroom en die Yellowstone na Emigrant Gulch gaan. 
Hoeveel feitelike inligting wat die verreikende party van Huston teruggebring het, is onbekend, want kontemporêre beriggewing ontbreek, maar daar is genoeg bekend oor die Yellowstone-streek en die voortreflike aard daarvan dat die redakteur van Montana se eerste koerant dit kon vergelyk met die Yosemite-vallei , in hierdie woorde:
Die natuurskoon van die Yosemite -vallei, soos beskryf deur Bowles in sy nuwe boek, "Over die vasteland, al is dit baie groots en eienaardig, is nie merkwaardiger as die natuurskoon by die verloop van die Yellowstone deur die Snowy Range nie, een honderd myl noordoos van hierdie stad. Die rotse aan weerskante, vir 'n groot afstand, is gelyk aan die hoogte van die van die Yosemite, en die rivier steel daardeur met die vinnigheid en stilte van 'n ontsaglike slang en spring in vreugdevolle stroomversnellings op die punt van sy vrylating. Ons wil graag hê dat Brierstadt hierdie gedeelte van ons gebied moet besoek. Hy kan 'n prentjie maak uit hierdie natuurskoon wat sy ander uitsigte op die Rotsgebergte oortref. 
Die dood van John Bozeman aan die hand van Indiërs vroeg in 1867 het daartoe gelei dat waarnemende goewerneur Thomas Francis Meagher terreurvrywilligers grootgemaak en bewapen het wat twee poste gebou en beset het wat as hindernisse dien teen invalle van vyandige Indiërs in die nedersettings van suidwestelike gebiede Montana. Hierdie buiteposte - Fort Elizabeth Meagher, oos van die stad Bozeman, en Camp Ida Thoroughman, by die monding van die Shield 's -rivier - het effektief die noordelike benadering na die Yellowstone -streek getoets, sodat dit moontlik was om in die wildernis prospekteer te word.
Die geluk van Joe Brown en drie ander, wat tydens die herfs en winter van 1866-1867 'n rivierkroeg by die monding van Bear Creek opgedoen het, het $ 8,000 in goudstof en nuggets uitgeneem. "A. Patron, wat van daardie plek af gekom het toe die lente aangebreek het, het hul geluk in 'n Helena -koerant bekend gemaak deur te noem dat die helder skale van 22 gram goud wat eie is aan hierdie omgewing die Yellowstone in liberale, ongemete hoeveelhede afgespoel het laat, wat wys dat daar 'n swaar deposito hierbo moet wees. " 
Onder diegene wat aangetrokke was tot die Bear Creek -staking was Lou Anderson, wat gou met 'n klein partytjie die Yellowstone opgetrek het. Hierdie soektog na die woonstel is van belang omdat dit bestaan ​​uit drie plekname. Volgens E. S. Topping was die omstandighede wat die name veroorsaak het, die volgende:
Vroeg in die somer van 1867, Lou Anderson. . . met 'n. H.] Hubble [George W.] Reese, Caldwell en 'n ander man, het met die rivier aan die oostekant opgegaan. Hulle het goud in 'n spleet by die monding van die eerste stroom bokant Bear gevind, en dit gevolglik 'Crevice gulch' genoem. Hubble het die volgende dag gaan jag en by sy terugkeer is hy gevra watter soort stroom die volgende spruit is. Dit was 'n helse bruller, was sy antwoord, en Hell Roaring is sy naam tot vandag toe.
Die tweede dag daarna was hy [Hubble] weer voor, en dieselfde vraag word aan hom gestel, het hy gesê. "Dit was maar 'n slough. " Toe die partytjie daar kom, vind hulle 'n stormloop, en by die kruising word 'n pakperd en sy vrag weggevee, maar die naam van Slough Creek bly. 
Vroeg daardie somer verskyn 'n kennisgewing in die koerant van Virginia City wat aankondig:
Georganiseerd. Die ekspedisie na die Yellowstone -land wat 'n kort tydjie daarna genoem is, is nou georganiseer, en dit is die doel van die partytjie om oor ongeveer twee weke vanaf die kamp op die Shield -rivier te begin. Die ekspedisie sal ongeveer drie weke weg wees en teen die rivier tot by Yellowstone -meer. Aangesien 'n aantal here die begeerte uitgespreek het om by die partytjie aan te sluit, verwys ons diegene in Helena na genl Thoroughman wat Maandag in die stad sal wees en alle verlangde inligting sal gee. Partye hier, wat die vrymoedigheid het om hierdie fassinerende uitstappie te maak, kan besonderhede van regter Hosmer of T. C. Everts nagaan. 
Maar die voorstel, wat blykbaar sy oorsprong het in waarnemende goewerneur Meagher se belang in die Yellowstone -streek (waarvan meer in deel II gesê sal word), het sy dood in die Missouri -rivier in Fort Benton aan die vooraand van vertrek veroorsaak.
Die toenemende belangstelling in die delwerye wat langs die Yellowstone-rivier ontwikkel het, het egter nie verlore gegaan op die onbetaalde burgersoldate wat rondom Camp Thoroughman ronddwaal nie (herdoop na Camp Green Clay Smith na Meagher se dood),  en, hoewel hulle moreel laag was met wat alles militêr betref, was hulle bereid om kapt Charley Curtis op 'n verkenner langs die rivier te vergesel. 
Hierdie ekspedisie is in die Virginia City -koerant gerapporteer uit inligting wat deur dr. James Dunlevy, chirurg vir die vrywilligers, verskaf is, en hoewel dit egosentries is en in hiperbool sit (moontlik 'n redaksionele fout), is dit tog 'n baie interessante indruk, van waarde vir die 'n blik op die Mammoth Hot Springs. Hier is 'n Dunlevy -rekening soos weergegee deur 'n onbekende "B.G. " 
Dr Dunlevy verlaat Camp Green Clay Smith, naby die monding van die Yellowstone Canyon, ongeveer die 12de ult., Met 'n klein partytjie, en volg die westekant van die rivier vir ongeveer negentig of honderd myl,  en binne 'n 'n paar kilometer van die meer naby die kop van hierdie groot rivier wat deur 'n vallei van groot omvang reis, rykdom en skoonheid, afgewissel met natuurskoon van die indrukwekkendste grootsheid en omvang, ongeëwenaard in die wêreld. Groot torings van kolossale grootsheid wat in skoonheid en simmetrie beter is as alle kunswerke, wat rotsklippe uitsteek, wat duisend meter hoog uit die water styg terwyl berge met hout bekroon is, met heerlike hange en uitsig soos parke gevul met kronkelende strome en berge was bedek met sneeu, bedek en styg tot kegelvormige pieke en mesagtige rande, of skuil soos kastele en rol weg in pragtige wit piramidale vorms. Taal is nie voldoende om 'n idee te gee van die wonderlike skoonheid van die natuurskoon wat buite die beskrywingskrag is nie, en laat 'n wonderlike fassinasie ontstaan ​​in die gedagtes van die toeskouer wat eerbiedig na die sneeuwkruine kyk, wat lyk asof & #8220 Hulle sou wys hoe die aarde na die hemel kan deurboor en die ydele mens daaronder kan laat. " Daarbenewens het dr. Dunlevy ons in kennis gestel dat hy verskeie groot strome ontdek het wat van die westekant af kom, wat nog nie genoem is nie. Toe hy aan die einde van sy reis sy aandag vestig op iets wat lyk soos stoom of rook, naby die kruin van 'n berg, en waarnemende fonteine ​​warm water uit sy sy kom, word hy aangespoor om dit te bereik, wat hy daarin geslaag het met baie min moeite, om iets te vind wat die sleutelsteen was vir die boog van wonders-'n kokende warm meer wat 'n oppervlakte van ongeveer veertig hektaar beslaan!  'n Trop antilope lek stil-stil die sout langs die rand, toe 'n skoot uit sy geweer een van hulle afbring, het 'n skede-mes gou afgesny van 'n ham wat aan 'n lariat vasgemaak en in die meer gegooi is, en in minder as veertig minute is dit heeltemal gekook en gesout uitgehaal!  Die party het daarvan geëet en dit voorgestel as 'n eienaardige, maar aangename geur. Die dokter het veronderstel dat die water 'n groot persentasie tincal bevat, die ru -eiendom waaruit borax vervaardig word, en het reeds die nodige stappe gedoen om dit voor te kry en 'n onderneming te organiseer om dit deeglik te laat toets. . . . Ons het nie die ruimte om 'n uitgebreide verslag van die reis van Dr. die Nyl en ons vertrou nog lank dat 'n sekere geselekteerde party, goed voorbereid en toegerus, in staat sal wees om hierdie wildernisse binne te dring en aan die wêreld sy duidelike skoonhede te openbaar, bestaande soos in al hul ongerepte grootsheid. Die dokter verdien krediet vir die waagmoedige, onoorwinlike gees wat hy tot dusver in hierdie afgeleë gebied verken het, wat ons vertroue deur baie ander sal navolg. Hy was verplig om terug te keer kamp toe, aangesien sy tyd beperk was, en die wedstryde wat hy met hom gehad het, het gedemp en bederf. Hy rapporteer dat die land gevul is met allerhande wild, insluitend bergbison, en dat hy ontgin in drie verskillende slote aan die oostekant van die rivier, insluitend beer- en emigrantstorte. "
Prospektore wat laat in Augustus na Yellowstone City (by die mond van Emigrant Gulch) teruggekeer het, het inligting oor die land tussen Mammoth Hot Springs en Lake Yellowstone gehad, en sommige daarvan is deur David Weaver, 'n mynwerker wat aan die werk was, na 'n Virginia City -koerant gestuur in die skagte en dreine wat dan gebou word om by die goud onder Emigrant Gulch te kom. Hy sê: 
'N Gedeelte van die Bear Gulch -stampers het teruggekeer. Hulle was by die meer aan die hoof van Yellowstone en rapporteer die grootste wonder van die eeu. Agt dae lank reis hulle deur 'n vulkaniese land wat blou vlamme uitstraal, lewende strome gesmelte swael en byna elke verskeidenheid minerale wat chemici ken. Die voorkoms van die land was glad en golwend, met lang vlakke wat ingryp. Op die kruine van hierdie golwende heuwels [Kraterheuwels] was kraters van vier tot agt voet in deursnee en oral op die vlaktes was dit kleiner, van vier tot ses sentimeter en op die vlaktes. Die stoom en vlam het voortdurend uit hierdie ondergrondse kanale gelos tydens gereelde evolusies of uitputting, soos die ketels van ons stoombote, en het dieselfde brullende, gefluit geluid gegee. Sover die oog kon spoor, is hierdie beweging waargeneem. Hulle was bang om na die kraters te klim, sodat die dun kors nie sou meegee en dit insluk nie. Hubbel, (een van die partye), wat hierdie streek al voorheen besoek het, waag dit om een ​​van die kleineres te nader.Toe hy sy mond nader, breek sy voete deur en die blou vlam en rook spoel hom om. Hy val op sy lyf en kruip tot binne 'n paar meter van die krater en sien dat die kors om sy rand soos 'n dun skyfie is. Met 'n vuurhoutjie aangesteek, strek hy dit tot by die mond en dadelik brand dit.  Die hol grond weerklink onder hul voete terwyl hulle verder reis, en dit lyk asof dit elke oomblik kan deurbreek en dit in sy vurige gewelwe begrawe. Die atmosfeer was erg versmoor, en hulle meen dat daar nie lank lewe kan bly nie. Nie 'n lewende ding, voël of dier, is in die omgewing gesien nie. Die prospekteerders het dit die noemenswaardige naam gegee - " Hel! " Hulle verklaar dat hulle op daardie slegte plek was, " en selfs die horings van die duiwel gesien het, maar deur die tussenposisie van die Voorsienigheid ( om nie vloekend te praat nie) hul " seuns is gelewer ", en hulle is nadruklik van mening, as 'n " reguit en smal " kursus tydens hul verblyf op die Yellowstone hulle sal red, sal hulle nooit weer daarheen gaan nie. By hul terugkeer, tussen die meer en die waterval, het hulle vier mans op vier pragtige Amerikaanse perde teëgekom wat ses-en-dertig groot muile bestuur het, in 'n goeie toestand, almal met 'n handelsmerk. goue ringe aan hul vingers - suidwaarts gereis - die land verstaan ​​- het agterdogtig opgetree, en dit is alles wat hulle weet. 
'N Ander groep prospekteerders het in die herfs van 1867 deur die Yellowstone -streek gegaan, en alhoewel hulle nie onder die plaaslike koerante se aandag gekom het nie, bevat die dagboek van een van hulle, A. Bart Henderson, die beste verslag van die gebied om uit die era van die prospekteerders te kom.  Hierdie partytjie betree die huidige Yellowstone Park op sy suidoostelike hoek nadat hy met Snake River en oor Two Ocean Pass gekom het, soos die vangwaens vroeër gehad het.
[bl. 76] 30 Augustus 1867. Dit was uit hierdie kamp [naby Bridger Lake] dat ons die verhewe Yellowstone-meer, ongeveer 25 kilometer noordwes, die eerste keer bekyk het.
Ons was baie groot om te weet wat dit was. Kaptein Bracey het gesê dat hy die vraag binnekort sal afhandel en ons die feite sal laat weet. Hy het gou die kaart van Capt DeLacys op die gras laat versprei en die verskillende riviere opgespoor wat hy op die kaart aangetoon het. 
Die Yellowstone -meer was gou 15 myl lank en 5 myl breed. Dit was alles in stryd met wat ons met ons eie oë kon sien. . .
Ons het egter almal tot die gevolgtrekking gekom dat ons op die Geel Klip was, en amp voor die beroemde meer.
Die partytjie van Henderson verhuis noordwaarts na Yellowstone Lake, waar hulle op 'n eensame Engelsman afkom - Jack Jones, gebel deur hulle John Bull " - wat deur die wildernis reis. Hy is saamgeneem toe hulle langs die oostelike oewer van die meer beweeg. Terwyl hulle by Sedge Creek kamp opgeslaan het, het die partytjie twee interessante ontdekkings gemaak: die parasitiese wurms (Bulbodacnitis scotti) wat gevind is dat hulle baie van die forel, en die golfvormige klippe wat as 'n oorblyfsel van die Asteke-Indiërs beskou is, aangetref het. Die Washburn -partytjie het die naam "Curiosity Point " gegee aan die strand waar laasgenoemde gevind is.
'N Minder aangename ontdekking die volgende dag van ongeveer 80 kaalvoet spore, vars gemaak " (vermoedelik deur Blackfoot Indiane), het die Henderson -party skielik van koers laat verander deur Yellowstone River 'n entjie bo sy boonste val te swem. Terwyl hul voorraad en toerusting in die son droog word, gaan Henderson na die watervalle, 'n ervaring wat hy in hierdie woorde beskryf het:
Ek was baie verbaas toe ek sien hoe die water uit die oog verdwyn. [bl. 80] Ek het op 'n rots uitgegaan en twee trappe gelyktydig gemaak, een vorentoe, die ander agteruit, want ek het as 't ware onbewus gekyk in die dieptes of ingewande van die aarde, waarin die geel duik asof om die infernale gebied wat onder al hierdie wonderlike land van lawa en kokende bronne gelê het, af te koel. Die water het 'n paar meter geval en 'n rotsrif getref wat verder uitsteek as die hoofgesteentes hierbo. Hierdie rif het veroorsaak dat die water die res van die pad in spuitnewel geval het. Ons beoordeel dat die waterval 80 of 90 voet hoog is, miskien hoër [Boonste val is 109 voet].
Vanaf die waterval van Yellowstone, het die party van Henderson ''s die Washburn Range oorgestap op 'n dowwe Indiese roete na Tower Fall,  wat deur Henderson erken is as die mooiste valle wat ek nog ooit gesien het. " Henderson het kommentaar gelewer oor ander belangrike kenmerke toe sy geselskap langs die rivier afloop na Emigrant Gulch.
Teen die einde van 1867 was die Yellowstone -gebied goed bekend dat ten minste een grensjoernalis die toekoms daarvan sou voorspel. Bel "a korrespondent van die Frontier Index, " maar waarskynlik redakteur Legh Freeman self,  skryf 'n informant soos volg oor die land aan die water van die Yellowstone:
Twee hoofvurke van die Yellowstone - een op pad oorkant Wind- en Green -riviere, en die ander teenoor Henry's Fork of Snake -rivier, in dieselfde omgewing as wat die Madison en Gallatin styg - leeg in die groot meer wat die Yellowstone uitloop rivier, en net onder die meer val die hele rivier duisende voet oor die oppervlak van 'n berg, terwyl die spuit honderde styg. 'N Kiezelsteen is deur 'n horlosie afgetrek van 'n oorhangende rots van een loodregte val, en daar word gesê dat dit elf en 'n half sekondes nodig gehad het om die rivier daaronder te tref. Dit het Niagara Falls alles geklop "hollow ". Die rivier by hierdie grootste watervalle word voorgestel as die helfte so groot as die Missouri in Omaha, en so helder soos kristal. Die groot meer, soos alle ander in hierdie berge, is dik van salmforel van 'n gewig van vyf tot veertig pond, en waar die melkagtige kokende mineraalwater uit die sterboutgeisers meng met die suiwer, helder water uit die strome, elegante vis kan deur die bootvrag gevurk word. Nog 'n paar jaar en die U.P. Spoorweg sal duisende plesierzoekers, kykers en gestremdes uit alle dele van die wêreld bring om hierdie land van wonders te oortref. 
Hoewel die voorgaande verslag enkele blatante oordrywings bevat, was dit ten minste op waarheid gegrond, en dit kan nie gesê word van 'n ander nuusartikel wat byna op dieselfde tyd verskyn het nie. Volgens hierdie verhaal, wat uit 'n oostelike koerant herdruk is,
Edward Parsons, pas terug van Montana, vertel die redakteur van die Leavenworth Commercial 'n wonderlike verhaal. Verlede Julie het homself en vier metgeselle, terwyl hulle die stroom van die Yellowstone verken het, op 'n Indiese heuwel afgekom, met 'n groot klip. Hulle het hierdie klip en verskeie ander losgemaak en bevind hulle in 'n Indiese katakombe met die geraamtes van dertig krygers. Langs die bene was daar talle ornamente, onder wie baie gedraaide goue sirkels. Sommige hiervan was van ongewone grootte en weeg anderhalf tot twee pond. Wat veral aandag getrek het, was 'n massiewe wasbak of ketel wat in die middel van die woonstel was. Hierdie massiewe artikel was suiwer goud en was so swaar dat die party dit moeilik gehad het om dit uit sy rusplek te verwyder en in die lug te bring. Die avonturiers is deur middel van hul byle in staat gestel om die massa in draagbare stukke te skei, belaai waarmee die groep hul stap huiswaarts gedraai het, terwyl hulle hulself die grootste deel van die pad moes loop, om hul belaste diere te verlig. Die hele hoeveelheid goud is na Helena gebring, en mnr. Edward Parsons het bereken dat sy deel van die skat ongeveer $ 21 000 beloop, met 'n totale waarde van ten minste $ 100,000 in waarde. 
In 1868 het Legh Freeman voortgegaan om stories en items oor die Yellowstone -streek te publiseer. Sy waarhede is egter so dikwels verduister deur die besonderhede van Munchausen dat die gevolg was om die wondere van die gebied in diskrediet te bring eerder as om dit bloot te lê. Die wildste van hierdie verhale was sy "Greatest Bear Story Yet " - 'n verregaande verdraaiing van bekende feite en huidige langverhale, waarvan die volgende voorbeelde is: 
Ek kyk op na die versteende boom, en op 'n versteende ledemaat sien ek 'n versteende voël wat 'n versteende lied sing wat ongeveer tien versteen voete by sy mond uitsteek. Toe ek afkyk, sien ek dat die grond bedek is met versteende balle soos sycamore -balletjies, en daaruit groei 'n aansienlike woud wat na die ooste strek.
Dit is die grootste en vreemdste bergmeer ter wêreld. Dit is vyf en twintig myl groot en omring deur allerhande grootwild, insluitend af en toe 'n wit buffel, wat gesien word dat dit die ewige, sneeu pieke wat bo uittroon, afstorm en sywaarts in die water stort. Dit is gevul met vis half so groot soos 'n man, waarvan sommige 'n bek en horings en vel soos 'n baber en bene soos 'n akkedis het. Hierdie kruisreeks ondersteun die waters vanaf die sytakke van die Yellowstone, en sodoende word die meer gevorm en waar die meer van die meer oor die noordelike vlak van hierdie kruisrug breek, val daar 'n loodregte val van vyftienhonderd voet oor 'n krans , wat verreweg die hoogste val van enige groot rivier is, en met inagneming van die omliggende natuurskoon, die mees sublieme plek op aarde.
Die voorafgaande, met die res van die artikel van Freeman, kan tot vergetelheid oorgaan, behalwe dat dit so wyd gelees en so invloedryk was om die reputasie te skep vir die gebruik van opwindende vlugte by die vertel van hul avonture waarmee die prospekteerders was algemeen gebrandmerk. Freeman was byna feitelik in 'n latere uitgawe, waar hy sekere gebiede van die Sierra Nevada-reeks vergelyk het met die " Yellowstone Hell, "  en nog minder, nog later, toe hy Yellowstone Lake beskryf as so duidelik en duidelik so diep dat jy daardeur kan kyk hoe hulle tee maak in China. "  Net voordat 'n woedende skare die Grensindeks buite werking deur sy loket te verbrand tydens 'n oproer in Green River City, Wyo. Dit volg op 'n herdruk van 'n beskrywing van die American Falls, op Snake River, wat vroeër in die Idaho Staatsman, waaroor hy opgemerk het:
Ha! Mnr. Staatsman, jy moet oor die skeiding van die kop van die Snake -rivier gaan en deur die groot vulkaniese gebied rondom die Yellowstone -meer gaan, tot by die groot Yellowstone -waterval, vyftien kilometer onder die onderste nek van die meer en 'n kristalstroom sien wat so groot soos Snake is Dit val oor 'n loodregte afgrond, waar ons 'n denneboom neergegooi het, wat 11 1/2 sekondes teen die rivier daaronder getref het. Maak u eie berekeninge vir die snelheid van dalende liggame en kyk of die Yellowstone -waterval nie ses keer so groot is as Niagara nie. Hoe gaan dit met jou Shoshone Falls? Ons wys u oor 'n paar jaar 'n someroord op die Yellowstone, waar die owerheid van alle nasies sal herskep. 
Die era van die prospekteerder strek tot 1870, toe goud aan die hoof van die Clark Fork van die Yellowstone (die omgewing rondom die huidige Cooke City, Mont.) Ontdek is. Die party wat die staking gemaak het, sluit in A. Bart Henderson, wie se dagboek die voorkoms van verskeie plekname bevat, en 'n kort stryd met Indiërs, tydens hul swerftogte in die noordelike en oostelike bereik van die huidige park. Afdraande Hell Roaring Creek, draai hulle ooswaarts oor die Buffalo Plateau, wat sy naam van hulle gekry het.
Wyoming -gebied, 21 Junie 1870. Helder en warm. Het vroeg kamp opgeslaan. Volg die stroom oos. Hier kom die heuwels aan weerskante neer en vorm 'n baie growwe kegel. Ons draai na links, kruis 'n lae skeiding of gaping, en kom by 'n pragtige woonstel, wat ons die naam Buffalo Flat [Buffalo Plateau] gee, aangesien ons duisende buffels rustig sien wei. Hierdie woonstel is ongeveer 10 myl by 6, met talle mere daaroor versprei, en die beste reeks ter wêreld. Hier het ons allerhande wilde wild gevind - buffels, elande, swartbokke, beertjies en elande. Hier gekamp. 
Vanaf Buffalo Plateau het hierdie party noord en oos beweeg en ondersoek die oploop van Buffalo en Slough Creeks (wat goud en grizzlybere by die oorvloedmeer ontdek het) voordat dit na Clark Fork River gedaal het. Daar het hulle 'n staking gemaak wat ontwikkel het tot die New World Mining District, hoewel hulle destyds niks anders as vooruitsigte gedoen het nie. In plaas daarvan om te gaan sit, steek die rustelose mans die berge suid van Pilot en Index Peaks oor in die hoop om nog beter te doen. Hulle odyssee word so deur Henderson opgeteken:
[bl. 92] 22ste [Julie 1870] Helder en koud. Het vroeg kamp opgeslaan. Reis suidwaarts, kom af op 'n baie rowwe stroom [Cache Creek], hoë lawa -pieke aan weerskante. Die land verander gou na oop golwende heuwels [met] fyn gras [en] wildpaadjies wat in alle rigtings loop. Hier het ons kamp opgeslaan by die vurke met die oog op prospekteer.  Geen goud gevind nie. Die reis was deesdae suidwaarts, deur buffels, elande en beertjies - alles baie mak.
23ste Bewolk en koud. Verhoog kamp vroeg [en] volg af [p. 93] spruit in suidelike rigting. 8 myl onder het die oop land op die East Fork [Lamarrivier] van die Yellowstone gekom.
Hier het ons duisende warm of kokende bronne gevind.  Kampeer op East Fork, suidekant. Net oorkant die kamp loop 'n klein spruit uit in die rivier. 'N Myl op hierdie spruit is 'n baie unieke butte, ongeveer 40 voet hoog, wat gevorm is deur sodawater. Ons het die kegel die naam Soda butte gegee, en die spruit die naam Soda Butte Creek.
Die prospekteerders sak toe af na die Lamarrivier tot by die monding, verdubbel langs die skyfie van die Exemplaridge-Amethyst-berg na Flint Creek, waar hulle weer na Lamarrivier afdaal. Hulle het daarna met die stroom opgetrek na die Klein Lamar -rivier, wat opgevaar het na die hoogland tussen die dreine van Lamarrivier, Sunlight Creek en die North Fork van Shoshone -rivier. Dit was daar, net toe hulle bereik het wat hulle as mynland (later die Sunlight Mining District) erken het, dat hulle aangeval is deur Indiërs wat met hul diere weg is.  Die gevolg was dat die grootste deel van hul kledingstuk opgegee is en 'n toevlugsoord oor die noordoostelike hoek van die huidige park in die rigting van die Crow Agency (Fort Parker, naby Livingston, Mont.). Hulle ontsnapping was 'n ontstellende ervaring wat vererger is deur onenigheid, 'n aanval deur wolwe by die monding van Miller Creek,  en nog 'n kwas met Indiërs, waarin hulle die reël volg om eers te skiet en later vrae te stel. " [130 ]
'N Verhaal wat in die Helena Daily Herald daardie somer, hoewel 'n volledige nep, beide in die beskrywing van Yellowstone -geografie en in die sentrale gebeurtenis - die vermeende dood van 18 Indiërs by die waterval van Yellowstone  - stel 'n houding bloot wat teen daardie tyd algemeen onder die prospekteerders was . Ondanks die feit dat Crows Crandall en Daugherty vermoor het, en Arapahos agter die aanval op die Henderson-party was (dit volgens James Gourley), was die onoffensiële inwoners van die Yellowstone-streek geneig om die skuld te kry, en nêrens nie is dit duideliker as in die verklaring van Sunderlee:
Ons het egter geen groot ongemak gevoel nie, maar ons het goed geweet dat ons met ons verbeterde vuurwapens vyftig van die sluipende rooi duiwels kon oorkom. Dit is hier om by te voeg dat die "Skapeeters " die van die slang- en Bannack -stamme is, wat nie saam met hul broers in vrede met die blankes sou woon nie, maar wat verkies om op afstand van alle Indiërs en beskaafde wesens te woon: vyande van hul voormalige stamme en van die blankes. 'N Groep woeste wat die dood met graagte sou verwelkom om te vang, hetsy deur die blanke of 'n rooi man wat deur hul voormalige vennote gehaat en gejag is, is hulle verplig om asiel in die berge te soek, waar dit so steriel is dat geen wild behalwe die wilde skape is volop. Hier bestaan ​​hulle so goed hulle kan, wat maar min van die honger verwyder is.
Dit was in geen opsig waar nie, maar daar word algemeen geglo dat dit 'n baie werklike gevaar inhou vir die Shoshoni-Bannock-skape-eters wat op die ou manier in die Yellowstone-omgewing gewoon het. So het hulle gewillig die uitnodiging van Chief Washakie aanvaar om in 1871 by sy Shoshonis op die Wind River Reservation aan te sluit, en hul huis in Yellowstone vir ewig verlaat.
Die hoeveelheid kennis aangaande die Yellowstone -streek wat deur die ontdekkingsreisigers, vangers en prospekteerders van hierdie tydperk beskikbaar gestel is, hoewel uitgebreid, was tog fragmentaries en dikwels teenstrydig, en dit vorm nie 'n omvattende blik op die Yellowstone -streek en sy wonders nie. So 'n prentjie van die gebied het eers uit definitiewe verkenning gekom.
Die Corp of Discovery onder leiding van Lewis en Clark was die
die eerste blankes wat die groter Yellowstone -streek onder hulle verken het, was een van die mees gevierde jagter en bosman van daardie tydperk, John Colter. Met die terugkeer van die ekspedisie in 1908 keer Colter terug na die Yellowstone en vang hierdie streek vas en word sodoende die eerste blanke besoeker van die huidige Yellowstone Nasionale Park. By sy terugkeer was sy & quottales & quot so ongelooflik dat geen skrywer of kaartmaker dit sou publiseer uit vrees vir ondersoek onder hul piere nie.
Verhale oor wonderwerke en wild het die pelshandelaars die Yellowstone -streke laat verken. Die meeste bergmanne gedurende daardie tydperk het ervaring in vang en oorlewing gehad, hulle was ook ongeletterd. Gelukkig was Osborn Russell uniek, hy het geweet hoe om te vang, te lees en te skryf, en sy tydskrifte is die vroegste verslae van die Yellowstone -streek.
Daar is iets in die wilde natuurskoon van hierdie vallei wat ek nie kan beskryf nie: maar die indrukke wat in my gedagtes gemaak word terwyl ek op 'n aand uit 'n hoë lig op die omliggende landskap kyk terwyl die son saggies agter die westelike berg gly en sy reusagtige skaduwees oor hom gooi die vale was soos die tyd nooit kan verdwyn nie. Vir my eie wens ek byna dat ek die res van my dae kon deurbring op 'n plek soos hierdie waar geluk en tevredenheid blykbaar heers in wilde romantiese prag & quot - Lamarvallei, Osborne Russell 1835
Ek sit verbaas daar, terwyl my metgeselle opdaag, en daarna lyk dit asof dit 5 minute is voordat iemand praat. Taal is onvoldoende om 'n regverdige idee van die grootsheid en verhewenheid van hierdie meesterstuk van die natuur se handewerk oor te dra. Artist Point - Charles Cook 1869
In die laaste deel van 1840 het die pelshandel ten einde geloop.Die lokvalle wat in die streek gebly het, het aangepas en onder hulle was die vooraanstaande, Jim Bridger. Bridger, 'n natuurlike topograaf, was nuut, die bonthandel was verby en het 'n gids, verkenner en legendariese storieverteller geword. Sy kennis van die huidige Yellowstone Nasionale Park was ongeëwenaard en hy het die eerste kwotograaf van die streek geword en is ontbied om kapt. WF Raynolds, onder andere dr. Ferdinand Hayden en die Raynold's Expedition van 1859, te lei. die eerste georganiseerde verkenning van die Yellowstone -streek was onsuksesvol.
Gedurende die 1850's tot 1870 het mynwerkers die Yellowstone bewoon en sodoende gehelp om die streek bekend te maak, met nie veel meer geloofwaardigheid as hul voorgangers nie. In 1863 het Walter Delacy en sy party deur die Yellowstone begin soek. Alhoewel die partytjie toegerus was met prospektorgereedskap en geen opnametoerusting nie, het sy party baie nuwe ontdekkings gemaak, waaronder Shoshone en Lewis Lake. Hy het ook die eerste kaart van die Yellowstone -omgewing gepubliseer. Teen 1870 was die goue koors weg en begin die groot Yellowstone -ekspedisies.
In 1869 het D.E. Folsom, William Peterson en C.W. Cook het die eerste suksesvolle privaat georganiseerde Yellowstone -ekspedisie voltooi. Na 36 dae het hulle hul soeke voltooi en teruggekeer na Helena, Montana, om eers hul bevindings te publiseer om dieselfde reaksie as John Colter en Jim Bridger te ontvang dat hul verhaal te riskant is. Uiteindelik is hul prestasies gepubliseer deur die Western Monthly Magazine van Chicago.
Een jaar nadat die Folsom-Cook-party oor die wonderwerke van Yellowstone berig het, het genl. Henry D. Washburn die volgende ekspedisie na Yellowstone gereël. Sy party het Nathaniel P Langford en 'n militêre begeleiding onder leiding van Gustavus C. Doane ingesluit. Hierdie party was verantwoordelik in die vroeë plekname van die mees historiese plekke van Yellowstone National Park, waaronder Old Faithful, Castle Geyser, Giant Geyser en Grand Canyon of the Yellowstone. Dit was 'n suksesvolle ekspedisie wat hul geloofwaardigheid betref om vroeë historiese bakens te verifieer en te noem. Die missie was nie sonder moeite nie, toe een van die partylede, Truman C. Everts, verdwaal het en 'n beproewing van 37 dae verduur het om uiteindelik deur Jack Baronett gered te word. By die terugkeer van die Washburn-Langford-Doane-ekspedisie, het die leiers van die party op hul eie manier begin met lesings en drukwerk (toe nog geen www.YellowstoneNationlPark.com nie). Tydens een van Langford se lesings. Dr. Ferdinand Hayden was by.
Hayden het sy huidige belang in die Yellowstone -streek benut deur die Kongres geld te vra vir 'n amptelike ekspedisie na die Yellowstone -streek. Met invloedryke vriende op daardie tydstip in die kongres, het dit nie lank geduur voordat hy krediete van $ 40 000 vir 'n geografiese opname ontvang het om die gebiede Missouri en Yellowstone te ondersoek nie. Hayden het sy droomspan saamgestel, waaronder James Stevenson, Albert Peale, William Jackson en Thomas Moran. Die kunstenaars en fotograwe was van onskatbare waarde vir die ekspedisie, want hul skilderye en foto's was 'n dramatiese en effektiewe getuienis ten gunste van die oprigting van die park. Saam met nuwe ontdekkings en plekname het die party geologiese, botaniese, dierkundige eksemplare, sketse, foto's en ontelbare volumes verkenningsnotas versamel. Hierdie versameling data is voor die publiek en die kongres gebring. Die voorste ondersteuners van die wetsontwerp het hul kollegas oortuig dat die werklike waarde van die streek as 'n parkgebied is, in sy natuurlike toestand bewaar moet word. Op 1 Maart het president Grant die wetsontwerp onderteken, waarin die Yellowstone -streek as 'n openbare park tot stand gebring is en 'n groot presedensie van bewaring geskep is. Die Nation het sy eerste nasionale park, 'n gebied van uitsonderlike skoonheid wat opsy gesit is vir die plesier van die komende generasies, en 'n tradisie van die behoud van soortgelyke gebiede is gevestig.
Vir meer inligting oor Yellowstone National Park en
die omliggende gemeenskappe besoek hierdie nuttige webwerwe:
Geskiedenis van Yellowstone se Supervulkaan
Sluit aan by Yellowstone Nasionale Park
Die gebied in en om Yellowstone National Park het in die verlede 'n geweldige vulkaniese aktiwiteit beleef. Drie reuse -uitbarstings het tussen 2,1 miljoen en 640 000 jaar gelede plaasgevind. Die mees onlangse uitbarsting het die Yellowstone -kaldera gevorm. Sedertdien het die park ongeveer 80 meestal nie-plofbare uitbarstings gehad. Sommige van hierdie gebeure was ongeveer die grootte van die Pinatubo -uitbarsting in 1991 in die Filippyne. Die mees 'onlangse' van hierdie kleiner gebeurtenisse het 70 000 jaar gelede in die Pitchstone -plato, in die afloopwater van Bechler en Fall River, plaasgevind.
Is ons gereed vir 'n ander vulkaniese gebeurtenis in die nabye toekoms? Wetenskaplikes van die United States Geological Survey sê nee. Hulle vermoed dat daar in die afgelope 16,5 miljoen jaar 15 tot 20 reuse -uitbarstings langs die Yellowstone -hotspot plaasgevind het. As ons na die data van die afgelope 2,1 miljoen jaar kyk, vind groot uitbarstings slegs een keer elke 600 000 tot 800 000 jaar plaas.
As die vulkane hul toppe blaas, is dit 'n rampspoedige gebeurtenis. Wetenskaplikes skat dat die drie uitbarstings wat caldera vorm, wat tussen 2,1 miljoen en 640 000 jaar gelede plaasgevind het, 6 000, 700 en 2 500 keer groter was as die uitbarsting van St. St. Helens in 1980 in die staat Washington. Saam sou die uitbarstings genoeg as en lawa verdryf het om die Grand Canyon te vul.
Navorsers skat ook dat vulkaniese as tydens hierdie uitbarstings 'n aansienlike deel van die westelike helfte van Noord -Amerika beslaan het. Diegene wat binne 200 myl van Yellowstone woon, sou tot in die middelkalf in as gewees het. Individue wat verder op die vasteland woon, sou nog 'n paar sentimeter van die vulkaniese puin bestrooi gewees het. Met windgeveerde swaelaërosol en uiters ligte asdeeltjies wat van kontinent tot kontinent waai, is die gevolge regoor die wêreld gevoel, wat waarskynlik 'n 'noemenswaardige' temperatuurverlaging regoor die wêreld tot gevolg het.
President Teddy Roosevelt noem die snelweg tussen Cody, WY en die East Gate van Yellowstone National Park "die 50 mooiste myl in Amerika."
Die vyftig kilometer waarna president Roosevelt verwys, tussen Yellowstone en Cody, staan ​​bekend as East Yellowstone of Wapiti Valley. Die vallei begin by die oostelike hek van Yellowstone National Park en strek deur Shoshone National Forest en Buffalo Bill State Park tot by Cody, Wyoming. Die vallei is gevorm deur die Shoshone -rivier toe dit uit die Yellowstone Nasionale Park vloei en word omhul deur die opvallend pragtige vulkaniese gesteentes van die Absarokaberge.
- 1870's -
In 1872 word Yellowstone National Park gestig as Amerika se eerste nasionale park deur president Ulysses S. Grant, wat 'n wet onderteken het wat verklaar dat Yellowstone vir ewig 'toegewyd en afgesonder as 'n openbare park of 'n aangename grond tot voordeel en plesier van die mense' . "
Yellowstone National Park is 'n geotermiese wonder wat ontstaan ​​het deur 'n massiewe vulkaniese uitbarsting meer as 640 000 jaar gelede. Yellowstone beslaan tans 3,470 vierkante myl in die noordwestelike hoek van Wyoming. Die park is bekend vir geisers, warmwaterbronne, geotermiese kenmerke soos Old Faithful en wildlewe soos grizzlybere, wolwe en vrylopende troppe bison en elande. Die Yellowstone Nasionale Park het sy naam gekry vanweë die ligging aan die water van die Yellowstone -rivier.
Cody, Wyoming, is in 1896 gestig deur die wilde weste -showman, William F. Cody, bekend as "Buffalo Bill Cody" of "The Scout", saam met 'n groep beleggers uit Buffalo, New York, en George T. Beck en Holger Alger van Sheridan, Wyoming wat die Shoshone Land and Irrigation Company gestig het.
Die stigters van Cody het die potensiaal vir toerisme besef. Met die Yellowstone National Park slegs vyftig kilometer daarvandaan en die stad omring deur duisende hektaar wildernis, lok die stad toeriste van regoor die wêreld. William F. Cody het baie hooggeplaastes en staatshoofde na Cody gebring om buite die seisoen van die Wild West Show te jag. Cody country het 'n oorvloedige spel gehad en het ontwikkel tot 'n sportman se paradys. Leidings- en uitrustingsdienste het floreer en boerderye vir gaste en ouens het begin opkom om toeriste te akkommodeer wat deur die Burlington -spoorlyn ingebring is.
OOR BUFFALO BILL CODY
Voor die stigting van Cody, Wyoming, het Buffalo Bill Cody, 'n Pony Express Rider, wa -meester, koetsbestuurder, burgeroorlogsoldaat en selfs hotelbestuurder, sy bynaam gekry vir sy vaardigheid terwyl hy aan Kansas Pacific Railroad -werkers buffelvleis voorsien het. Hy was op die punt om 'n loopbaan te begin as een van die beroemdste prairieverkenners van die Indiese oorloë.
Van 1868 tot 1872 was hy in diens van die Amerikaanse weermag as verkenner. Hy het die Congressional Medal of Honor in 1872 gewen en was nog altyd op soek na die gunsteling verkenner van die Vyfde Kavalerie. Die manne van die vyfde beskou Buffalo Bill as 'baie geluk'. Hy het hulle van hinderlae verhinder, hulle na die oorwinning gelei, en sy eie roem weerspieël die heerlikheid van die regiment. Cody beskou homself ook as gelukkig. Hy was gelukkig dat hy net een keer in aksie gewond is, en toe was dit "slegs 'n kopwond." Maar meestal voel hy gelukkig dat hy op die regte tyd op die regte plek was.
In 1872 verskyn hy vir die eerste keer op die verhoog en speel homself in "Scouts of the Prairie." Daarna het hy voortgegaan om in die winter op te tree en in die somer na die Vyfde Golgota te soek.
In 1883 vorm Buffalo Bill Cody 'n arenavertoning van die Westerse ervaring genaamd Buffalo Bill's Wild West. Sy vertoning het 30 jaar deur die Verenigde State en Europa getoer.
- 1890's -
In 1891 was die gebied wat nou bekend staan ​​as die Shoshone National Forest, America's First National Forest, deel van die Yellowstone Timberland -reservaat. Die bos is geskep deur 'n kongreswet en onderteken deur president Benjamin Harrison. Die Shoshone National Forest bestaan ​​uit 2,4 miljoen hektaar aan uiteenlopende terreine, wat wissel van weligbosse tot ruwe sneeubedekte berge.
Die Shoshone het 'n ryk biodiversiteit en is die tuiste van talle strome, mere, reservoirs, geologiese vondste en wild. Die Oregon -roete, die 19de -eeuse bedekte wa -roete, loop net suid van Shoshone National Forest deur die South Pass. Die woud is deel van die Greater Yellowstone -ekosisteem, 'n ononderbroke uitgestrektheid van federaal beskermde lande wat ongeveer 20 miljoen hektaar beslaan.
Die Shoshone National Forest is vernoem na die 'Shoshone Indiane'. Argeologiese bewyse in die woud dui op die teenwoordigheid van Indiese stamme in die omgewing van ten minste 8 000 jaar. Die bos het genoeg wild, hout en skuiling gebied, en die bergagtige streke word gereeld deur die Shoshone- en Sioux -Indiërs besoek vir geestelike genesing en visie -soeke.
In die vroeë 1800's is die woud besoek deur beroemde bergmanne soos John Colter en Jim Bridger. Colter is die eerste witman wat in die periode tussen 1806 en 1808 in die Yellowstone -streek en die Shoshone -woud was.
In 1902 is die stad Cody ingelyf en Buffalo Bill Cody het sy beroemde 'Hotel in the Rockies', die Irma, geopen na sy jongste dogter. In dieselfde jaar het hy die Burlington -spoorweg aangespoor om 'n spoor in die nuwe stad te bou en 'n baanbreker na die oostelike ingang van Yellowstone National Park.
In 1903 is die eerste Ranger -stasie wat met federale fondse gebou is, Wapiti Ranger Station, 30 myl wes van Cody gevestig. Die Ranger -stasie is nou die nasionale register van historiese plekke. Die Wapiti Ranger-distrik word begrens deur die Bridger-Teton National Forest in die weste, die Clark's Fork Ranger District in die noorde. Die suid- en suidoostelike grense ontmoet die distrikte Wind River en Greybull Ranger. Die naam "Wapiti" kom van die inheemse Amerikaanse woord vir "eland".
In 1904 het Buffalo Bill Cody die Pahaska Lodge gebou om toeriste wat Yellowstone besoek, te bedien. Die term "Pahaska" wat "Lang hare" beteken, was 'n naam wat inheemse Amerikaners aan Buffalo Bill Cody gegee het en gewild geword het in sent -romans wat Cody beroemd gemaak het. East Yellowstone het vandag 'n wye verskeidenheid akkommodasie, soos ou boerderye, gasteboerderye, lodges, herberge en historiese, maar moderne, berghutte. Elke eiendom het verskillende geleenthede vir ontspanning, natuurskoon en geriewe, maar elkeen bied dieselfde hoë standaard Westerse gasvryheid as wat Cody vir hierdie gebied voorgestel het.
Om die ekonomie van die sukkelende nuwe stad te versterk, het Buffalo Bill Cody sy vriend, president Teddy Roosevelt, oorreed om die Bureau of Reclamation te stig en die Shoshone -dam en reservoir te bou, wat in 1910 voltooi is. Amptenare het dit later die Buffalo Bill Dam hernoem. en Reservoir. Met die voltooiing van die destydse hoogste dam ter wêreld, is die gemeenskap stewig gevestig in die besproeiings- en elektriese kragvelde.
Cody het vinnig gegroei tot die Eerste Wêreldoorlog. Die depressie van die dertigerjare het groei tot stilstand gebring, maar die gebied het stabiel gebly. Teen hierdie tyd het Buffalo Bill verbygegaan en die stad was op soek na maniere om sy lewe te herdenk. Die Cody Stampede en Rodeo is gestig, saam met die oprigting van die Buffalo Bill Museum en die oprigting van die beroemde standbeeld van Buffalo Bill genaamd "The Scout." Gedurende hierdie tyd is die gas- en oliebelange ontwikkel, wat 'n beduidende ekonomiese voordeel vir die gemeenskap oplewer.
Die reeks volg die Dutton -familie, eienaars van die grootste boerdery in die Verenigde State. Die plot handel oor gesinsdrama en die grensende inheemse reservate en nasionale parke. 
as John Dutton, 'n patriarg van die sesde generasie van die Dutton-familie wat die Yellowstone/Dutton Ranch bedryf, die grootste aangrensende boerdery in die Verenigde State. Namate die reeks vorder, word hy voortdurend uitgedaag deur diegene wat probeer om beheer oor die boerdery se grond te neem.
vertolk 'n jong John Dutton in 'n herhalende rol.
Rhys Alterman vertolk 'n jong Kayce in 'n herhalende rol.
vertolk 'n jong Beth in 'n herhalende rol.
Dalton Baker vertolk 'n jong Jamie in 'n herhalende rol.
Kyle Red Silverstein vertolk 'n jong Rip Wheeler in gasoptredes in die episodes "The Unraveling: Pt. 1" en "Touching Your Enemy."
Smith se seun, Forrest Smith, vertolk 'n jong Lloyd in 'n gasverskyning in die episode "Touching Your Enemy."
as Mo, Rainwater se bestuurder en lyfwag. as goewerneur Lynelle Perry, die goewerneur van Montana, en John se liefdesbelangstelling.
Atticus Todd as Ben Waters. soos A.G. Stewart, prokureur -generaal van Montana. soos Felix Long, Monica se oupa, en Tate se oupagrootjie.
Tokala Black Elk as Sam alleen staan. as Sarah Nguyen, 'n ondersoekende verslaggewer wat aangetrokke was tot John Dutton en sy gesin. as Walker, 'n voormalige gevangene wat deur Rip Wheeler as 'n boerdery in Yellowstone gewerf is.
Luke Peckinpah as Fred Meyers. as Emmett Walsh. as Carl Reynolds.
Savonna Spracklin as Alice Wahl.
Robert Mirabal as beginsel Littlefield. as Melody Prescott.
Katherine Cunningham as Christina, 'n assistent van Jamie Dutton tydens sy politieke veldtog vir prokureur -generaal, en sy liefdesbelangstelling. as vader Bob.
Morningstar Angeline as Samantha Long, Roberts se vrou, en Monica se skoonsuster.
Bill Tangradi as Alan Keene. as Bob Schwartz, die uitvoerende hoof van die finansiële firma Schwartz & amp; Meyer, waar Beth Dutton 'n vennoot is, en Beth se vriend en mentor. as Evelyn Dutton, die ontslape vrou van John Dutton, en die moeder van Lee, Jamie, Beth en Kayce. as Victoria Jenkins, die vrou van Dan Jenkins. as balju Donnie Haskell.
David Cleveland Brown as Jason, Beth Dutton se assistent. as Travis Wheatly, 'n perdehandelaar en 'n kennis van John Dutton. as Avery, 'n voormalige ontkleedanser wat deur Rip gewerf is as 'n boerdery by Yellowstone. as Malcolm Beck, 'n mededingende sakeman en aartsvyand vir John Dutton (seisoen 2). as Teal Beck, Malcolm se broer en sakevennoot (seisoen 2). as Steve Hendon, 'n veeagent. as Cassidy Reid, 'n aanklaer, en voormalige rodeokoningin. as Martin, Monica se fisioterapeut (seisoen 2). as Roarke Morris (seisoen 3). 
John Emmet Tracy as Ellis Steele (seisoen 3). as Angela Blue Thunder, 'n stamadvokaat (seisoen 3).
Boots Southerland as Wade Morrow (seisoen 3). as Teeter, 'n hardhandige boerderyhand (seisoen 3). as Willa Hayes (seisoen 3). as Mia, 'n vatrenjaer en Jimmy se vriendin (seisoen 3).
Hassie Harrison as Laramie (seisoen 3), 'n vatrenjaer, Mia se vriend en Walker se vriendin.
Maria Julian as ontvangsdame/AG -assistent (seisoen 3).
Jake Ream as Jake, 'n wrangler by Yellowstone (seisoene 2-3) as Garrett Randall (seisoen 3)
as Lee Dutton ("Dagbreek"), John Dutton se oudste seun, sekuriteitshoof van Yellowstone, en 'n beëdigde agent van die Montana Livestock Commission. as senator Huntington ("Dagbreek"), 'n bondgenoot van Chief Rainwater. as Robert Long ("Dagbreek"), 'n veteraan van die Amerikaanse weermag, broer van Monica en oom van Tate. as Danny Trudeau ("No Good Horses"). as Emily Sessions ("'n monster is onder ons"). as Dr. Fielding ("'n monster is onder ons"). as Dr. Stafford ("'n monster is onder ons"). as Old Cowboy ("The Unraveling, Pt. 2"). as John Dutton Sr., ("Sins of the Father"), John se vader.
9 20 Junie 2018 (2018-06-20) 22 Augustus 2018 (2018-08-22)
10 19 Junie 2019 (2019-06-19) 28 Augustus 2019 (28-08-2019)
10 21 Junie 2020 (2020-06-21) 23 Augustus 2020 (2020-08-23)
Seisoen 1 (2018) Wysig
1 "Dagbreek" Taylor Sheridan Verhaal deur : Taylor Sheridan en John Linson
Teleplay deur : Taylor Sheridan 20 Junie 2018 (2018-06-20) 2.83 
2 "Maak die boodskapper dood" Taylor Sheridan Verhaal deur : Taylor Sheridan en John Linson
Teleplay deur : Taylor Sheridan 27 Junie 2018 (2018-06-27) 2.07 
3 "Geen goeie perde" Taylor Sheridan Taylor Sheridan 11 Julie 2018 (2018-07-11) 2.17 
4 "Die lang swart trein" Taylor Sheridan Taylor Sheridan 18 Julie 2018 (2018-07-18) 1.89 
5 "By die huis kom" Taylor Sheridan Taylor Sheridan 25 Julie 2018 (2018-07-25) 1.95 
6 "Die onthou" Taylor Sheridan Taylor Sheridan 1 Augustus 2018 (2018-08-01) 2.10 
7 "'N Monster is onder ons" Taylor Sheridan Taylor Sheridan 8 Augustus 2018 (2018-08-08) 2.08 
8 "The Unraveling, Pt. 1" Taylor Sheridan Taylor Sheridan 15 Augustus 2018 (2018-08-15) 2.13 
9 "The Unraveling, Pt. 2" Taylor Sheridan Taylor Sheridan 22 Augustus 2018 (2018-08-22) 2.37 
Seisoen 2 (2019) Wysig
Oorspronklike lugdatum 
1 "'N Donderslag" Ed Bianchi Taylor Sheridan en John Coveny 19 Junie 2019 (2019-06-19) 2.41 
2 "Nuwe begin" Ed Bianchi Taylor Sheridan 26 Junie 2019 (2019-06-26) 2.21 
3 "Die reek van wanhoop" Stephen Kay Taylor Sheridan 10 Julie 2019 (2019-07-10) 2.28 
4 "Net duiwels oor" Stephen Kay Brett Conrad en Taylor Sheridan 17 Julie 2019 (2019-07-17) 2.08 
5 "Raak jou vyand aan" John Dahl John Coveny en Ian McCulloch en Taylor Sheridan 24 Julie 2019 (2019-07-24) 2.18 
6 "Bloed die seuntjie" John Dahl Brett Conrad en Taylor Sheridan 31 Julie 2019 (2019-07-31) 2.27 
7 "Opstandingsdag" Ben Richardson John Coveny en Ian McCulloch en Taylor Sheridan 7 Augustus 2019 (2019-08-07) 2.31 
8 "Net agter ons grys" Ben Richardson Brett Conrad en Taylor Sheridan 14 Augustus 2019 (2019-08-14) 2.54 
9 "Vyande teen Maandag" Guy Ferland Taylor Sheridan en Eric Beck 21 Augustus 2019 (2019-08-21) 2.46 
10 "Sondes van die Vader" Stephen Kay Taylor Sheridan en Eric Beck 28 Augustus 2019 (28-08-2019) 2.81 
Seisoen 3 (2020) Wysig
Geskryf deur 
1 "Jy is nou die Indiër" Stephen Kay Taylor Sheridan 21 Junie 2020 (2020-06-21) 4.23 
John vergader met die goewerneur en sê dat hy as vee -kommissaris sal bedank en besluit om Jamie as sy opvolger te noem. Kayce besluit om 'n kamp vir die somer te bou sodat hulle die kudde kan dophou. Monica tugtig haar studente oor hul gebrek aan belangstelling in die wêreld waarin hulle leef. Beth en Chief Rainwater vind albei uit oor 'n nuwe bedreiging in die vallei.
2 "Goederetreine en monsters" Stephen Kay Taylor Sheridan 28 Junie 2020 (2020-06-28) 3.57 
Die lewe gaan voort in die somerkamp terwyl Jamie sy nuwe pos as veekommissaris begin. Beth besoek die raaiselagtige Roarke Morris en leer van sy uiteindelike planne vir die vallei. Teeter sluit aan by die boerdery as die nuwe vroulike boerderyhand. John herinner aan die verlede. Jamie word gekonfronteer met 'n probleem wat die grondslag van sy loopbaan en toekoms kan rokkel.
3 "'N Aanvaarbare oorgawe" John Dahl Taylor Sheridan 5 Julie 2020 (2020-07-05) 3.73 
Jamie poog om die probleem van Agent Hendon se moorddadige optrede op te los deur 'n verhaal op te stel wat almal wat betrokke is, sal red terwyl Jamie die respek van die boere verdien wat hy verteenwoordig. Ellis Steele nader goewerneur Perry en onthul sy planne vir die plasing van 'n lughawe in die middel van die Yellowstone Ranch, en druk haar om 'n vooraanstaande domein in te roep vir die miljarde belastinginkomste wat die nuwe oord vir Montana sal verdien. Jimmy besluit om sy drome van rodeo na te streef, terwyl John en goewerneur Perry die redding van die boerdery bespreek deur Jamie in die pos van tussentydse prokureur -generaal te skuif en dat Kayce as vee -kommissaris kan optree.
4 "Terug na Cali" John Dahl Taylor Sheridan 12 Julie 2020 (2020-07-12) 3.55 
Jimmy herstel van sy rodeo -ongeluk met 'n bietjie hulp van Mia. Beth lek inligting uit aan die pers oor Market Equities se onversekerde verhuringsplanne om die vallei te ontwikkel, wat hul aandeelpryse laat daal. Thomas Rainwater roep die hulp in van 'n ou teëstander om Ellis Steele en sy horde ontwikkelaars te veg. Goewerneur Perry besoek die somerkamp om Kayce te oortuig om veekommissaris te word. Beth onthul aan Rip dat sy nie kinders kan baar nie. Kalifornië -motorfietsryers kry 'n les wat hulle binnekort nie sal vergeet van betreding op die Dutton Ranch nie.
5 "Cowboys en dromers"
"Die dood volg jou"  Christina Voros Taylor Sheridan 19 Julie 2020 (2020-07-19) 3.69 
'N Terugflits onthul die oorsprong van Beth se haat teenoor Jamie. Thomas Rainwater en John ontmoet mekaar om hul gemeenskaplike vyand te bespreek en hoe hulle dit die beste kan bestry. Kayce neem as nuwe veekommissaris die risiko om 'n plaaslike gesin te help. Beth kom steeds agter Roarke aan deur sy onderneming se voorraad te kort terwyl albei die handskoene neergooi. Rip en die seuns raak in 'n onderonsie met 'n ou teëstander van John Dutton.
6 "Alles vir niks" Christina Voros Taylor Sheridan 26 Julie 2020 (2020-07-26) 3.68 
Wade Morrow en John Dutton konfronteer mekaar oor 'n ou vete. 'N Vermiste meisie op die bespreking veroorsaak 'n massiewe soektog, wat daartoe lei dat die jong meisie dood is en 'n nuutgevonde verbintenis van Monica vir haar mense bevorder. Mia en Laramie skud die stapelhuis op met 'n bietjie buffelry in die nag. Willa Hays, uitvoerende hoof van Market Equities, maak Jamie 'n belaglike aanbod vir 50.000 hektaar van die Dutton Ranch. Beth bely aan haar pa wat Jamie tydens die tienerjare by die aborsiekliniek gedoen het en sodoende meer skeuring in die gesin veroorsaak.
7 "Die klop" Guy Ferland Taylor Sheridan 2 Augustus 2020 (2020-08-02) 3.63 
Veediewe stuur Kayce en sy bemanning op 'n staatsjag na die vermiste vee. Rip het 'n verskriklike aaklige, nie goeie nie, baie slegte dag saam met Jimmy en Mia. Beth en Angela Blue Thunder bring hul algemene oorsake ooreen met Market Equities. John gee Wade Morrow se seun 'n pak slae in 'n plaaslike eetplek. Beth stel rolle saam en vra Rip om met haar te trou. Jamie ontdek 'n geheim wat hy van kleins af vir hom bewaar het.
8 "Ek het vandag 'n man vermoor" Guy Ferland Taylor Sheridan 9 Augustus 2020 (2020-08-09) 3.83 
John en Tate geniet 'n bietjie perdry. Jamie oortuig Kayce dat die aanbod van Market Equities in die beste belang van die gesin kan wees. Willa Hays en Beth speel toutrekkery met mekaar se aandele. Monica vertrek op 'n gevaarlike missie om reg te laat geskied aan inheemse vroue. Beth poog tevergeefs om John te oortuig om 'n deel van die plaas af te verkoop. Wade Morrow stuur 'n boodskap aan John deur wraak te neem op Colby en Teeter.
9 "Kwaaier as die kwaad" Stephen Kay Taylor Sheridan 16 Augustus 2020 (2020-08-16) 3.99 
Walker keer terug na die vou. Beth word deur Willa Hays uit haar pos by Schwartz & Meyer verdryf, maar beloof wraak. Jamie konfronteer sy verlede in die vlees. Wade Morrow ontmoet sy Maker, maar nie voordat hy iets aan John Dutton terugbesorg het nie. Walker word gedwing om sy lojaliteit aan die handelsmerk te bewys.
10 "Die wêreld is pers" Stephen Kay Taylor Sheridan 23 Augustus 2020 (2020-08-23) 5.16 
In die gesprek met sy biologiese pa besef Jamie sekere waarhede oor sy lewe wat hom op 'n ander pad sal bring. Willa gee Roarke die taak om vuil te speel. Mia konfronteer Jimmy oor sy handelsmerk en daag hom uit om terug te keer na rodeo. Al die spelers gaan sit aan die onderhandelingstafel met John se rug duidelik teen die muur. Angela Blue Thunder vermaan Rainwater omdat hy 'n slaaf was van die witman se reëls en sê vir hom dat die grond met geweld herower moet word indien nodig. Die hele oorlog word op die Dutton-gesin ontketen, aangesien hulle een vir een gemik is op moord.
In 2013 het Taylor Sheridan aan die reeks begin werk, nadat sy onlangs moeg geword het vir toneelspel en begin draaiboeke skryf. Nadat hy in die landelike dele van state soos Texas en Wyoming gewoon het, het Sheridan die reeks doelbewus in Montana opgestel en die eerste draaiboeke in Livingston gaan skryf. 
Op 3 Mei 2017 is aangekondig dat die Paramount Network sy eerste reeks skripte groen verlig het, Yellowstone. Paramount het 'n reeksbevel uitgereik vir 'n eerste seisoen, bestaande uit tien episodes. Die reeks sou deur Sheridan geskryf, geregisseer en uitvoerend vervaardig word. Ander uitvoerende vervaardigers sou John Linson, Art Linson, Harvey Weinstein en David Glasser insluit. Die produksiemaatskappye wat by die reeks betrokke was, sou bestaan ​​uit Linson Entertainment en The Weinstein Company. 
Op 12 Oktober 2017 is aangekondig dat sy naam, na aanleiding van berigte oor bewerings van seksuele mishandeling teen die vervaardiger Harvey Weinstein, van die reeks se krediete verwyder sou word, net soos The Weinstein Company.  Op 15 Januarie 2018 het Kevin Kay, president van Paramount Network, tydens die jaarlikse TV -kritiekvereniging se winterpers -toer verduidelik dat Yellowstone sal nie die krediete of logo van The Weinstein Company bevat nie, al was die onderneming betrokke by die produksie. Verder het hy gesê dat hul bedoeling is om Weinstein Television te vervang met die nuwe naam van die onderneming in die krediete van die program, indien beskikbaar.  Dieselfde dag is ook aangekondig dat die reeks op 20 Junie 2018 in première sou kom. 
Op 24 Julie 2018 is aangekondig dat Paramount Network die reeks hernu het vir 'n tweede seisoen wat na verwagting in 2019 sou verskyn.  Op 21 Maart 2019 is aangekondig dat die tweede seisoen op 19 Junie in première sal kom, 2019.  Op 19 Junie 2019 is die reeks hernu deur Paramount vir 'n derde seisoen, wat op 21 Junie 2020 in première was.   Op 21 Februarie 2020 het Paramount Network die reeks hernu vir 'n vierde seisoen, voor die première van sy derde seisoen. 
Op 15 Mei 2017 is aangekondig dat Kevin Costner in die hoofrol van John Dutton gespeel is.  In Junie 2017 is berig dat Luke Grimes, Cole Hauser, Wes Bentley en Kelly Reilly by die rolverdeling aangesluit het as reekse.   Op 13 Julie 2017 is aangekondig dat Kelsey Asbille 'n hoofrol gespeel het.  In Augustus 2017 is berig dat Dave Annable, Gil Birmingham en Jefferson White by die hoofrol gevoeg is terwyl Wendy Moniz, Gretchen Mol, Jill Hennessy, Patrick St. Esprit, Ian Bohen, Denim Richards en Golden Brooks het herhaaldelik by die rolverdeling aangesluit.     In November 2017 is aangekondig dat Michaela Conlin en Josh Lucas in herhalende rolle by die rolverdeling gevoeg is.   Op 19 Desember 2017 is berig dat Heather Hemmens herhaaldelik by die rolverdeling aansluit.  Op 13 Junie 2018 is aangekondig dat Barret Swatek in 'n herhalende rol gespeel is.  Op 14 September 2018 is aangekondig dat Neal McDonough herhalend by die rolverdeling van seisoen twee aansluit. 
Die hooffotografie vir die reeks begin in Augustus 2017 op die Chief Joseph Ranch in Darby, Montana, wat die tuiste van John Dutton is. Die verfilming het ook daardie maand plaasgevind naby Park City, Utah. Die produksie gebruik al drie klankverhoë in die Utah Film Studios in Park City, wat 'n totaal van 45 000 vierkante meter is. Die gebou huisves ook kantore, redigering, 'n groot klerekasafdeling en konstruksiewinkels. Teen November 2017 het die reeks op meer as twintig plekke in Utah verfilm, waaronder die Salt Flats, Promontory Club en Spanish Fork. Verder is daar ook op verskillende plekke in Montana verfilm. Die produksie sou na bewering tot Desember 2017 duur.  
In Augustus 2020 kondig die reeks aan dat die verfilming heeltemal na Montana verskuif is. 'N Onbekende produksielokaal is gehuur in Missoula, Montana.  Filmplekke sluit in die Community Medical Center, Rymanstraat naby die County Courthouse, en 'n eetplek in Brooksstraat in Missoula, asook plekke in die nabygeleë Hamilton, Montana. 
Die partituur van die reeks is saamgestel deur Brian Tyler wat saam met musikante van die London Philharmonia Orchestra en altviool-, tjello- en vioolsoliste gewerk het. Op 17 Augustus 2018 is die klankbaan vir die eerste seisoen deur Sony Music vrygestel. 
Op 28 Februarie 2018 word 'n teaser -lokprent vir die reeks vrygestel,  met 'n volledige sleepwa op 26 April  Op 25 Junie 2018 het die reeks 'n vertoning gehou by Seriesfest, 'n jaarlikse internasionale televisiefees , by die Red Rocks Amphitheatre in Denver, Colorado.   Die eerste seisoen is op 4 Desember 2018 op Blu-ray en DVD vrygestel.  In Julie 2020 begin die eerste twee seisoene van die reeks op NBCUniversal se streaming diens Peacock. Die derde seisoen is op 22 November 2020 vrygestel.  
J: 1883 Redigeer
'N Prequel -reeks, getiteld J: 1883, is in ontwikkeling na 'n ooreenkoms van vyf jaar wat Sheridan met ViacomCBS en MTV Entertainment Group onderteken het, en sal na verwagting in 2021 op Paramount+in première kom, sodra dit voltooi is.  
Nog 'n beplande uitloop, getiteld 6666, vind tans plaas op die Four Sixes Ranch in Texas.  
Kritiese reaksie Redigeer
Die reeks het 'n gemengde reaksie van kritici ontvang tydens die première. Metacritic, wat 'n geweegde gemiddelde gebruik, het die eerste seisoen 'n telling van 54 uit 100 toegeken op grond van 28 kritici, wat 'gemengde of gemiddelde resensies' aandui.  Op die beoordelingsaggregasie -webwerf Rotten Tomatoes het die eerste seisoen 'n goedkeuring van 53%, met 'n gemiddelde telling van 5,82/10 gebaseer op 49 resensies. Die kritiese konsensus van die webwerf oor die eerste seisoen lui: '' Yellowstone 'blyk te melodramaties om ernstig opgeneem te word, wat die gevolge van die talentvolle rolverdeling en pragtige agtergronde verminder.'  Seisoen 2 het 'n goedkeuringsgradering van 88%, gebaseer op 8 resensies.  Seisoen 3 het 'n goedkeuringsgradering van 100% gebaseer op resensies van 6 kritici. 
Die premiere van die reeks van twee uur van Yellowstone was gemiddeld 2,8 miljoen kykers regstreeks + op dieselfde dag en het die oorspronklikste uitsending van die draaiboekreeks ooit geword op Paramount Network (of sy voorganger Spike). Die première -gehoor groei tot byna 4 miljoen wanneer die twee ekstra uitsendings van die première in berekening gebring word. Waco en die debuutkykers van die nuwe komediereeks van Paramount Network meer as verdriedubbel, Amerikaanse vrou.  Daar is later berig dat die première se Live+3 Nielsen -graderings van die première aan die lig gebring het dat 4,8 miljoen kykers uiteindelik na die première gekyk het nadat vertraagde kykers ingereken is.  Teen die reeks se derde episode is berig dat die program die die tweede mees bekykde televisiereeks oor advertensie-ondersteunde kabel na die lug in 2018, slegs agter AMC's Die wandelende dooies. 
Die Yellowstone Dutton Ranch is nie 'n regte boerdery nie
Waarskynlik, die eerste ding wat mense gaan uitvind wanneer hulle in die geskiedenis begin kyk YellowstoneDie gewaardeerde Dutton Ranch is dat dit nie regtig bestaan ​​nie. Dit sal vir baie skaars 'n skok wees, want so outentiek soos die vertoning kan voel as dit nie 'n openlik melodramatiese sjiek is nie, is dit 'n heeltemal fiktiewe verhaal. As sodanig is daar nie 'n funksionerende Yellowstone Dutton Ranch in Montana nie, en was daar nog nooit. Daar was ook nog nooit 'n egte boerdery met die regte naam John Dutton wat die plaas sy huis kon noem nie.
Dit wil egter nie sê dat daar nie 'n werklike basis is vir so 'n boerdery of selfs so 'n persoon nie. Alhoewel Yellowstone skepper Taylor Sheridan het nog nooit so baie bevestig nie, dit is 'n veilige kans dat daar meer as 'n bietjie historiese basis is vir beide die man en die land in die middel van die Yellowstone stry.
In terme van die man in die middel van YellowstoneJohn Dutton se verhaal is waarskynlik 'n saamgestelde karakter wat gebaseer is op 'n paar verskillende boerdery -ikone in Noord -Amerika. Die belangrikste onder hulle is die huidige Montana-koning, Bill Galt, wat (soos John Dutton) 'n voorliefde het om in 'n helikopter rond te vlieg en vergaderings met sterk politici te neem. Die ander is die boerdery -legende, WT Wagoner, uit Texas, wat net so geneig was soos John Dutton om sy 520.000 hektaar, North Texas Wagoner Ranch (self die waarskynlike inspirasie vir Yellowstone's Dutton Ranch) so lank as moontlik in die gesin. Alhoewel daar nog gesien moet word hoe suksesvol John Dutton in hierdie poging sal wees, het Wagoner die prestasie byna twee eeue lank reggekry.
Opsomming van uitbarstingsgeskiedenis
Yellowstone se vulkanisme is die mees onlangse in 'n 17 miljoen jaar lange geskiedenis van vulkaniese aktiwiteit wat van suidwes na noordoos langs die Snake River Plain gevorder het.
Kaart met die pad van die Yellowstone -hotspot. (Publieke domein.)
Hot vulkanisme is verantwoordelik vir Yellowstone -uitbarstings.
Yellowstone se vulkanisme is die mees onlangse in 'n geskiedenis van vulkaniese aktiwiteit van 17 miljoen jaar wat van suidwes na noordoos langs die Snake River Plain gevorder het. 'N Spoor vulkaniese komplekse kan meer as 750 km opgespoor word en dui op die oppervlakte van vulkanisme waar 'n pluim mantelmateriaal in die kors styg en dan uitbars. Soortgelyk aan die huidige vulkaniese veld van Yellowstone-plato, het ten minste ses ander groot vulkaniese sentrums langs hierdie pad verskeie uitbarstings gevorm wat die vorming van kaldera veroorsaak. Die kalderas is nie meer sigbaar nie, omdat dit begrawe is onder jonger basaltiese lawastrome en sedimente wat die Slangriviervlakte bedek. Uitbarstings uit elk van die vulkaniese sentrums het 'n paar miljoen jaar geduur voordat korsbeweging die sentrum van magmatiese aktiwiteit heroriënteer het. Daar was 'n onderbreking van 2,3 miljoen jaar tussen die laaste belangrike kalderavormende gebeurtenis in die aangrensende en ouer Heise-vulkaniese veld, en die aanvang van vulkaniese aktiwiteit op die moderne Yellowstone-plato.
Yellowstone Plateau vulkaniese veld het ontwikkel as drie herhalingsiklusse.
Kolomvormige lawastrome vanaf 1,3 miljoen jaar gelede by Narrows van die Grand Canyon van die Yellowstone -rivier. (Krediet: Brantley, S. R .. Publieke domein.)
Drie buitengewoon groot plofbare uitbarstings in die afgelope 2,1 miljoen jaar het elk 'n reusekaldera binne of wes van Yellowstone Nasionale Park geskep. Tydens hierdie uitbarstings het enorme hoeveelhede warm, gefragmenteerde vulkaniese gesteentes na buite versprei as pyroklastiese digtheidstrome oor groot gebiede. Die warm as, puimsteen en ander rotsfragmente het opgehoop en saamgesweis om uitgebreide velle harde lawa-agtige rots te vorm. In sommige gedeeltes is hierdie gelaste asvloeimuffe meer as 400 m dik! Hierdie asvloeivelle-van die oudste tot die jongste, die Huckleberry Ridge, Mesa Falls en Lava Creek Tuffs-beslaan meer as die helfte van die materiaal wat die afgelope 2,1 miljoen jaar uit Yellowstone uitgebars het. Omdat sulke enorme hoeveelhede magma tydens elke plofbare gebeurtenis uitgebars het, het die dak van die magma-opbergingsgebiede ineengestort en die grond hierbo het met honderde meters bedaar om die kalderas te vorm.
Die verlore geskiedenis van Yellowstone
Na 14 somers wat in Yellowstone National Park opgegrawe het, het Doug MacDonald 'n eenvoudige duimreël. 'Byna oral waar u 'n tent wil opslaan, is daar artefakte,' sê hy en hou 'n 3000-jarige obsidiaan projektielpunt wat sy span pas uit die grond gegrawe het. 'Net soos ons, het Indiane daarvan gehou om op 'n plat grond, naby water, met 'n pragtige uitsig te kamp.
Ons staan ​​op 'n styging naby die Yellowstone -rivier, of die Elk River, soos die meeste inheemse Amerikaanse stamme dit genoem het. Aan die einde van Junie val 'n dun, sneeu sneeu, en 'n paar verspreide bison wei in die bosbos oorkant die rivier. Afgesien van die pad wat daardeur loop, lyk die vallei waarskynlik baie soos 30 eeue gelede, toe iemand hierdie klein stukkie swart glasagtige klip wegkap totdat dit dodelik skerp en simmetries was en dit dan vasgemaak het aan 'n reguit houtas en gooi dit op bison met 'n spiesgooi-gereedskap, of atlatl.
Bisons het tot uitsterwing deur blanke jagters gejag, maar in 1902 was daar slegs ongeveer twee dosyn bison in Yellowstone. Vandag bestaan ​​die kudde uit ongeveer 4800. (Andrew Geiger)
"Die groot mite oor Yellowstone is dat dit 'n ongerepte wildernis is wat nie deur die mensdom geraak word nie," sê MacDonald. 'Inheemse Amerikaners het minstens 11 000 jaar hier gejag en versamel. Hulle is deur die regering uitgestoot nadat die park opgerig is. Die weermag is ingebring om hulle weg te hou, en aan die publiek is gesê dat inheemse Amerikaners in die eerste plek nooit hier was nie, omdat hulle bang was vir die geisers. "
MacDonald is skraal, skoon in die vroeë 50's. Oorspronklik uit die sentrum van Maine, is hy professor in antropologie aan die Universiteit van Montana en die skrywer van 'n onlangse boek, Voor Yellowstone: Inheemse Amerikaanse argeologie in die nasionale park. Met sy eie uitgebreide ontdekkings op die gebied, die werk van vorige argeoloë, die historiese verslag en inheemse Amerikaanse mondelinge tradisies, gee MacDonald 'n wesenlike weergawe van Yellowstone se menslike verlede. Tobin Roop, hoof van kulturele hulpbronne by Yellowstone, sê: "As 'n argeoloog wat in vennootskap met die park werk, het MacDonald werklik ons ​​begrip van die nuanses en kompleksiteite van die voorgeskiedenis geopen."
Links: Obsidian Cliff was meer as 11 000 jaar lank 'n waardevolle bron van vulkaniese glas, wat inheemse Amerikaners gevorm het tot vlymskerp pylpunte en spiespunte. Regs: Verlede somer het argeoloog Doug MacDonald (by Yellowstone Lake) en sy span 'n kamp van Nez Perce uit 1877 opgegrawe toe hulle uit die Amerikaanse Kavalerie gevlug het. (Andrew Geiger)
MacDonald beskou sy werk deels as 'n morele noodsaaklikheid. 'Dit is 'n verhaal wat doelbewus toegesmeer is en wat vertel moet word,' sê hy. "Die meeste besoekers aan die park het geen idee dat jagter-versamelaars duisende jare lank 'n integrale deel van hierdie landskap was nie."
In die afgelope drie dekades het die National Park Service aansienlike pogings aangewend om die inheemse Amerikaanse geskiedenis en voorgeskiedenis van Yellowstone te ondersoek en te verduidelik, maar die mite van die maagdelike wildernis word steeds bevorder in die brosjure wat elke besoeker by die ingang van die park ontvang: "Wanneer as jy na diere in Yellowstone kyk, kyk jy na die wêreld soos voor mense. " Op die vraag of hy die vonnis as absurd of aanstootlik vir inheemse Amerikaners beskou, antwoord MacDonald met 'n wrang glimlag. 'Laat ons net sê dat die bemarking die navorsing nie ingehaal het nie,' sê hy. 'Mense was in Yellowstone sedert die tyd van mammoete en mastodons.'
Die kaldera is 'n groot depressie wat ontstaan ​​deur die uitbarsting van vulkaniese magma. (5W infografika)
Shane Doyle, 'n navorsingsgenoot aan die Montana State University en 'n lid van die Apsaalooke (Crow) Nation, het gelag toe ek die sin uit die brosjure vir hom lees. Maar sy lag het 'n voorsprong daarin. 'Die park is 'n klap in die gesig vir inheemse mense,' het hy gesê. 'Daar word byna geen melding gemaak van die onteiening en geweld wat plaasgevind het nie. Ons is in wese uit die park uitgevee, en dit lei tot baie moeilike gevoelens, hoewel ons graag na Yellowstone gaan en herinner aan ons voorouers wat op 'n goeie manier daar woon. "
Op die pad tussen die Norris Geyser Basin en Mammoth Hot Springs is 'n massiewe uitkyk van donker vulkaniese gesteentes bekend as Obsidian Cliff, wat vir die publiek gesluit is om te voorkom dat dit rondswerf. Dit was die belangrikste bron in Noord-Amerika vir obsidiaan van hoë gehalte, 'n soort vulkaniese glas wat vorm wanneer lawa vinnig afkoel. Dit lewer die skerpste rand van enige natuurlike stof op aarde, tien keer skerper as 'n skeermeslem, en inheemse Amerikaners het dit waardeer vir die vervaardiging van messe, skuurgereedskap, projektielpunte vir spiese en atlatl-pyle, en na die uitvinding van die boog en pyltjie 1500 jaar gelede, vir pylpunte.
'N Draagbare skuiling wat deur Shoshone-mense gebou is, toon die vindingrykheid van jagter-versamelaars. (Oorspronklike argiefbeeldfotograaf: William Henry Jackson)
Vir die eerste mense wat die hoë geotermiese Yellowstone -plato verken het - die eerste om Old Faithful en die ander natuurskoon te sien - was Obsidian Cliff 'n belangrike ontdekking en miskien die beste rede om aan te hou terugkom. In daardie era, na die vinnige smelting van 'n half kilometer dik gletsers wat die landskap bedek het, was Yellowstone 'n skrikwekkende plek om te besoek. Die winters was langer en harder as vandag, en die somers was nat en nat met oorstroomde valleie, gevaarlike riviere en 'n oorvloed muskiete.
MacDonald het in 2013 op die South Arm of Yellowstone Lake een van die opwindendste vondste van sy loopbaan gemaak: 'n gebroke obsidiaanse projektielpunt met 'n vlok wat op 'n sprekende manier van die basis verwyder is. Dit was 'n Clovis -punt, ongeveer 11 000 jaar oud en gemaak deur die vroegste besoekers aan Yellowstone. Die Clovis-mense (vernoem na Clovis, New Mexico, waar hul kenmerkende, gegronde punte die eerste keer in 1929 ontdek is) was geharde, bont geklede, baie suksesvolle jagters. Hulle prooi het wollerige mammoete, mastodons en ander diere ingesluit wat uitsterf, waaronder 'n bison wat twee keer so groot is as ons moderne spesie.
Die Clovis -punt wat die span van MacDonald op die strand opgemerk het, is een van slegs twee wat ooit in die park gevind is, wat daarop dui dat die Clovis -mense skaars besoekers was. Hulle verkies die laer hoogtevlaktes van die huidige Wyoming en Montana, waar die weer milder was en groot troppe megafauna hulle 1000 jaar of langer ondersteun het. MacDonald dink 'n paar groepe Clovis -mense het in die valleie onder die Yellowstone -plato gewoon. Hulle kom af en toe in die somer om plante te oes en te jag en meer obsidiaan te word.
In die omgewing van Yellowstone -meer het migrerende inheemse Amerikaners op bisons, takbokke, elande, bere en konyne gejag en kos gemaak vir voedsel, insluitend bitterwortel en dennepitte. (Andrew Geiger)
"Inheemse Amerikaners was die eerste hard-rock-mynwerkers in Wyoming en dit was moeisame werk," sê MacDonald. 'Ons het meer as 50 steengroepplekke op Obsidian Cliff gevind, en sommige daarvan is borste wat diep in die bors is waar hulle gegrawe het om by die goeie obsidiaan uit te kom, waarskynlik met behulp van 'n eland se lemblad. Obsidian kom in 'n keisteen [aansienlike knop]. U moet dit uit die grond grawe, dit dan uitmekaar breek en die kleiner stukke begin kap. Ons het letterlik miljoene obsidiaanse vlokkies op die krans gevind en ons sien dit oral in die park, waar mense in die kamp sit en gereedskap maak. "
Elke obsidiaanse vloei het sy eie kenmerkende chemiese handtekening, wat geïdentifiseer kan word deur X-straalfluoressensie, 'n tegniek wat in die 1960's ontwikkel is. Artefakte gemaak van Yellowstone -obsidiaan van Obsidian Cliff is oral in die Rockies en die Great Plains, in Alberta, en so ver oos as Wisconsin, Michigan en Ontario, gevind. Dit was duidelik 'n waardevolle handelsmerk en word wyd verhandel.
Aan die Scioto -rivier suid van Columbus, Ohio, het argeoloë 2 000 jaar gelede 300 pond Yellowstone -obsidiaan geïdentifiseer in heuwels wat deur die Hopewell -mense gebou is. Dit is moontlik dat die obsidiaan daar deur tussengangers verhandel is, maar MacDonald en 'n paar ander argeoloë meen dat groepe Hopewell die veertien kilometer myl per voet en kano afgelê het om die edelgesteentes terug te bring.
Links: 'n 10 000 jaar oue jagspiespunt van obsidiaan. Dit is vervaardig deur te klap, harde klippe en geweie te gebruik om vlokkies af te breek. Regs: Tot 1000 jaar lank, tot Europese kontak in Yellowstone, die Shoshone handvormige speksteenbakke vir kook en berging. (Andrew Geiger)
'In 2009 het ons 'n baie groot seremoniemees gevind, tipies van die Hopewell -kultuur en anders as enigiets uit hierdie streek, op 'n terras bokant Yellowstone -meer,' sê hy. "Hoe het dit daar gekom? Dit is nie vergesog om te dink dat Hopewell-mense dit op 'n reis na Obsidian Cliff verloor het nie. Hulle sou vroeg in die lente vertrek en die riviere volg, net soos Lewis en Clark, behalwe 2 000 jaar vroeër. "
Nog 'n verleidelike oorblyfsel, wat in 'n Hopewell -heuwel in Ohio gevind word, is 'n koperbeeld van 'n bighorn -ram se horing. Toe, soos nou, was daar geen bighoringskape in die Midde -Weste of die Groot Vlaktes nie. Maar as Hopewell -mense epiese reise na die weste onderneem het om obsidiaan te raak, sou hulle bighorns in die Noordelike Rockies gesien het, en die diere was veral volop in Yellowstone.
Twintig myl lank en 14 myl breed, Yellowstone Lake is die grootste natuurlike meer op hoë hoogte in Noord-Amerika. MacDonald beskryf die vyf somers wat hy aan die afgeleë, padlose suidelike en oostelike oewer van die meer met 'n klein groepie gegradueerde studente deurgebring het as "die opwindendste en ook die skrikwekkendste ervaring van my loopbaan." Vandag staan ​​ons op die noordelike oewer, wat per pad toeganklik is. 'N Koue wind waai, en die water lyk soos 'n onstuimige see met sproei wat van die wit kappies af vlieg. 'Ons moes kano's gebruik om daar te kom en dit met al ons toerusting te laai,' onthou hy. 'Die water word baie erg in slegte weer, baie erger as wat u vandag sien, en ons het amper 'n paar keer oorstroom. Een van ons bemanningslede het onderkoeling gehad. Ons moes 'n onwettige vuur bou om sy lewe te red. 'N Ander keer is my ouens deur 'n poema op die strand bekruip. "
Die majestueuse 308 voet onderste waterval van die Yellowstone-rivier, gesien vanaf Artist Point. (Andrew Geiger)
Grizzlies is sy grootste vrees. MacDonald dra altyd beersproei in Yellowstone, loop nooit alleen nie en is versigtig om baie geraas in die bos te maak. Een aand by die meer, onthou hy, het hy en sy bemanning steaks om 'n kampvuur geëet toe hulle 'n jong grizzlybeer van 200 meter af na hulle staar. Daardie aand hoor hulle sy brul en blaf wat oor die meer weerklink, en hulle vermoed dat die beer gefrustreerd is omdat 'n groter grizzly hom weghou van 'n elkkarkas 'n kwartmyl ver.
'Die volgende dag val hy ons kamp aan', sê MacDonald. 'Hy het in my tent gepiepie, oral gepoes, die vuurput vernietig, die rooster gelek, alles net weggegooi. Ons het die hele nag wakker geraak, en gelukkig het dit gewerk. Hy het nie teruggekom nie. Ek het nog daardie tent en dit ruik nog steeds na beerpiepie. "
Hulle het ook probleme ondervind met bison- en bulelande wat hul opgrawingsplekke beset het en wou nie vertrek nie. Hulle het geweldige reën en hewige elektriese storms verduur. Eens moes hulle in kano's ontruim weens 'n bosbrand. 'Ons het almal die gevoel dat die gode ons daar weg wil hê, en ons het steeds wonderlike dinge gevind. Daar was basies oral plekke. "
Onder hul ontdekkings was 'n 6 000 jaar oue haard, 'n laat-prehistoriese klipkring (of tepee-basis) wat ongeskonde onder 'n voet vuil lê en 'n groot verskeidenheid klipgereedskap en projektielpunte. Toe hulle 'n klein rots met obsidiaanse vlokkies opgrawe, het hulle geweet dat iemand, man of vrou, seuntjie of meisie, 3000 jaar gelede daar sit en gereedskap maak. 'Ek dink albei geslagte het klipgereedskap geknak omdat dit so gereeld en gereeld in aanvraag was,' sê MacDonald.
Die span van MacDonald het 9,500 jaar lank bewyse gevind van voortdurende menslike besetting aan die oewer, begin met die Cody Culture-mense, wie se vierkantige projektielpunte en asimmetriese messe die eerste keer in Cody, Wyoming, ontdek is. Meer as 70 Cody -punte en -messe is in Yellowstone gevind, met die grootste konsentrasie by die meer. 'Die klimaat het warmer en droër geword, en dit was koel hier in die somer. Terwyl die bison na die hoër hoogtes migreer, het Cody -mense dit sekerlik gevolg. "
Met die eerste georganiseerde ekspedisie na Yellowstone in 1869 was die landmeter David Folsom verwonderd oor "bronne vol modder wat lyk soos dik verf, spierwit tot geel, pienk, rooi en violet". (Andrew Geiger)
Gedurende die daaropvolgende millennia, namate die klimaat opwarm, het die moderne bison ontwikkel en die menslike bevolking het gestyg in die Groot Vlaktes en Rockies. Yellowstone het 'n gunsteling somerbestemming geword en mense van honderde kilometers ver getrek, en die meer was 'n ideale plek om te kampeer. Daar is geen bewys van konflik tussen die verskillende stamgroepe wat MacDonald meen dat hulle waarskynlik met mekaar handel gedryf en besoek het nie.
Die hoogtepunt van die inheemse Amerikaanse aktiwiteite in Yellowstone was in die laat -argaïese tydperk, 3 000 tot 1 500 jaar gelede, maar selfs in die 19de eeu is dit nog steeds baie gebruik, met soveel as tien stamme wat rondom die meer woon, waaronder Crow, Blackfeet, Flathead , Shoshone, Nez Perce en Bannock.
Vandag stel ons as sedentêre mense gelyk aan 'woon' op 'n plek met langtermyn- of selfs permanente vestiging. Maar vir jagter-versamelaars wat diere-migrasies volg, uiterste klimaat vermy en verskillende plante oes terwyl hulle op verskillende gebiede ryp word, het die woord 'n ander betekenis. Hulle woon 'n deel van die jaar op 'n plek, vertrek dan en kom terug, geslag na geslag. Een Shoshone-groep, bekend as die Sheepeaters, het selde die huidige parkgrense verlaat omdat hulle die hele jaar bighorn-skape kon oes. Maar die meeste inheemse Amerikaners in Yellowstone het in die winter na laer, warmer hoogtes beweeg en in die lente na die hoë plato teruggekeer. 'N Paar dapper siele het laat in die winter teruggekeer om op die bevrore meer te loop en bere te jag wat op die eilande winterslaap.
Die grasvlaktes van Lamarvallei, waar argeoloë wat voormalige inheemse Amerikaanse kampe bestudeer het, bewyse gevind het van geslagte bison. (Andrew Geiger)
'Hulle het waarskynlik die geestelike krag van die dier gekry en hul moed getoon deur die holtes in te gaan', sê MacDonald. 'Mense het op so 'n manier in Siberië, Noord -Europa, gejag, waar ook al bere. Sommige mense doen dit nog steeds. U kan die video's op YouTube sien. Jong volwassenes is die enigste wat dom genoeg is om dit te doen, en ek verbeel my dat dit ook hier die geval was. "
Toe MacDonald 'n eerstejaar aan die Brown -universiteit in Providence, Rhode Island was, studeer hy politieke ekonomie, internasionale ontwikkeling en finansies, en beoog hy 'n loopbaan by die Wêreldbank of die Internasionale Monetêre Fonds. Daarna het hy 'n paar somers in Sentraal-Mexiko deurgebring saam met vriende wat graag argeologiese terreine besoek het, wat dikwels met 'n derde klas landelike "hoenderbusse" reis om daar te kom.
'Sommige van die terreine was ongelooflik, en toe ek by Brown terugkom, het ek begin met argeologiekursusse,' sê hy. 'Een van hulle is geleer deur Richard Gould, 'n beroemde man, en dit het gegaan oor jagter-versamelaars. Dit het my laat besef dat ek nie my lewe by die Wêreldbank wou deurbring nie. Ek wou eerder werk aan die argeologie van jagter-versamelaars. "
MacDonald het nog nooit sy eie vleis doodgemaak nie en weet min van eetbare en medisinale plante, maar hy glo dat jag en versameling die suksesvolste manier is om te leef wat die mensdom ooit bedink het. "Ons is trots op ons tegnologiese vooruitgang, maar in historiese terme het ons samelewing 'n breukdeel van 'n sekonde geduur," sê hy. 'Ons het drie miljoen jaar as jagter-versamelaars geleef. Ons het rondbeweeg in uitgebreide gesinsgroepe wat vir mekaar gesorg het. Dit was egalitêr omdat daar geen rykdom was nie. Dit was 'n gesonde manier vir mense om te lewe, en ons was goed aangepas daarvoor deur evolusie. "
MacDonald's se kollegas sluit in Monte White, wat besig is om op te grawe terwyl Scott Dersam en Bradan Tobin grond deur skerms sif om artefakte te herstel. (Andrew Geiger)
Hy het na Yellowstone gekom omdat dit die ideale plek is om die argeologie van jagter-versamelaars te bestudeer. Dit is nog nooit geboer of aangeteken nie, en die meeste van die argeologiese terreine is ongeskonde. Maar moreel is dit vir hom 'n moeilike plek om te werk, want hy betreur die verwydering van jagter-versamelaars uit die land en wens dat hulle kan terugkom. 'Daar is 'n ironie hieraan,' sê hy. 'Ons het Indiane uit Yellowstone geskop om 'n park te maak. Nou probeer ons uitvind hoe hulle hier gewoon het. "
In die mondelinge tradisies van die Crow, Shoshone, Blackfeet, Flathead, Bannock, Nez Perce en ander stamme met antieke assosiasies met Yellowstone, is daar 'n ryk voorraad materiaal oor die land wat hulle geken het as 'land van die geisers', 'land van die brandende grond, "" die plek van warm water, "" die land van dampe "of" baie rook. " Baie van hierdie kennis is versamel in 'n boek uit 2004, Herstel van 'n teenwoordigheid, deur Peter Nabokov en Lawrence Loendorf, wie se navorsing befonds is deur die National Park Service.
Argeologiese navorsing ondersteun en komplementeer die stam -mondelinge geskiedenis, en reik ook verder terug in die tyd. Volgens Elaine Hale, wat 25 jaar lank die argeoloog in Yellowstone was en 'n geskiedenis van argeologie in die park geskryf het, "duik MacDonald" dieper as die res. " Gevra om uit te brei, sê sy: 'Hy gebruik 'n wyer reeks wetenskaplike tegnieke en toerusting, soos grond-indringende radar en stuifmeelanalise. Hy is uniek in die hart en bedagsaamheid wat hy na sy werk bring. Hy deel, bevorder, kommunikeer. Hy het soveel studente geïnspireer deur hulle na die park te bring, waaronder baie inheemse Amerikaanse studente. Vir die prehistoriese argeologie in Yellowstone is niemand meer vertroud nie, en hy het die hele benadering herontwerp. "
Links: Argeoloë by die grawe raadpleeg die Munsell-kleurkaart, 'n verwysing wat name standaardiseer wat op sedimentlaagkleure toegepas word. Grondstratifikasie word gebruik in dateringsbevindings. Regs: die argeoloog Beth Horton in die nasionale park vertel besoekers dat Yellowstone se "paaie en roetes hier inheemse Amerikaanse paaie was duisende jare gelede." (Andrew Geiger)
Deur die verval van radioaktiewe koolstof in houtskool wat in die grond begrawe is, te meet, kon MacDonald die haard van die meer as 6 000 jaar oud dateer, binne 'n akkuraatheid van 30 jaar. Deur bloed- en vetreste op 9000-jarige klipmesse en spiespunte te toets, het hy uitgevind dat Cody-mense in Yellowstone hoofsaaklik bison en bere, maar ook elande, takbokke, konyne en ander spesies gejag het.
Mikroskopiese oorblyfsels van plante wat uit antieke kampplekke gesif is, onthul wat inheemse Amerikaners duisende jare gelede bymekaargemaak het. Camas en bitterwortel, wat albei proteïene bevat en in alpiene weide groei, was vermoedelik noodsaaklik vir oorlewing.Spore is ook opgemerk van hoendervoet, sonneblom, bosbessie, wilde ui, turksvy kaktus, balsemwortel en verskillende grasse, hoewel honderde ander spesies waarskynlik ook versamel is. In hul kampvure het hulle denne, spar, as, asp, aspersie en maretak gebrand.
Op 'n plek bokant die Yellowstone -rivier het MacDonald se spanne drie klipsirkels uitgegrawe wat die plek van tipies aandui. Die kringe was 400 jaar oud en hulle het MacDonald geïnspireer om 'n dag in die bestaan ​​van die gesin wat hier gewoon het, voor te stel. 'Ek het aan die einde van Oktober aan hulle gedink,' sê hy. 'Die pa, oom en seun jag in die heuwels bokant die rivier, die vroue wat drifhout uit die oewers versamel, almal kyk senuweeagtig hoe swart stormwolke oor die berge kom en besef dat dit tyd is om huis toe te gaan.
Volgens Indiane, sê Shane Doyle van die Montana State University, is Yellowstone 'skouspelagtig uiteenlopend, met baie klimate en kultuursones op een plek.' (Rachel Leathe)
Volgens MacDonald het die pa 'n takbok met sy boog doodgemaak, en nou, met die hulp van sy broer en seun, slag hy dit vinnig. Hulle gebruik groot obsidiaanmesse wat deur konynstrook aan beenhandvatsels vasgemaak word. Die vleis wat hulle in leersakke verpak, sal die uitgebreide gesin vir 'n paar dae kos gee, en vir die komende winter word daar 'n leggings gemaak. Intussen loop ma en haar baba, ouma, tante en dogter in 'n huilende wind langs die rivier, gevolg deur drie wolfagtige honde. Hulle verras 'n haas wat die dogter met haar boog skiet. Sy velle die dier met 'n obsidiaan lem terwyl die baba op haar ma se rug huil van die erge wind en sneeuvlokkies.
In die afgelope tien dae het hierdie uitgebreide familieband sy tepee vyf keer verhoog en laat sak. Hulle beweeg vinnig van die hoë Yellowstone -plato na hul eerste winterkamp langs die rivier. Nou, terwyl die storm met volle krag woed, lig hulle weer die tepee op, terwyl pa en seun die pale bo -aan mekaar vasbind terwyl die vroue die velle regstel. Ouma en tante stoot rotse oor die onderrande van die huide om die wind en sneeu te blokkeer. Die hele proses duur ongeveer 'n uur. Almal het koue voete en gevoelloos hande, behalwe die baba in sy wiegbord.
Hulle kom die tipi binne en kry 'n vuur aan die gang met die droë wilgerbos en bosbos wat die vroue in 'n sak gepak het. Hulle lê hul uitrusting neer en slaap huise van beer en bisons op die vloer van die tepee, wat breed genoeg is om al ses volwassenes en drie kinders te huisves. Die vroue pak die konynvleis en 'n verskeidenheid wilde kruie en groente uit. Hulle sal vanaand lekker eet en warm bly terwyl die eerste winterstorm van die jaar buite woed.
Vierhonderd jaar later het die bemanning van MacDonald die vuurput in hierdie tepee -sirkel opgegrawe. Hulle het klein stukkies houtskool uit die kruik in die vuur gevind, stukkies konynbeen en plante uit 'n bredie, 'n klipskraapwerktuig wat gebruik word om takbokke in leggings te verwerk en 'n hopie obsidiaanse vlokkies. "Ek verbeel my dat die dogter vir haar 'n nuwe pylpunt gemaak het om die een te vervang waarmee sy die konyn doodgemaak het," sê MacDonald. 'Hulle het die vuur die hele nag aan die gang gehou met 'n kruik, en die vonke het deur die kruispale hoog bo hulle opgegaan.
'N Besondere uitdaging vir argeoloë in Yellowstone is die suur grond, wat die meeste organiese materiaal in die argeologiese rekord opgelos het. Hulle kan byvoorbeeld nie bepaal hoe klere lyk nie, en hulle het die oorskot van slegs 'n paar mense gevind. Een daarvan was 2000 jaar gelede begrawe met 'n hond naby die huidige ligging van die besoekersentrum van die Fishing Bridge. As menslike oorskot ontdek word, roep die parkdiens ouderlinge en raadslede in van die 26 inheemse Amerikaanse stamme wat met Yellowstone verband hou, wat die beste besluit neem. Die vrou en haar hond is met 'n tradisionele seremonie in die park begrawe.
'N Boomswael sweef oor Yellowstone -meer. Driehonderd voëlspesies is in die park aangeteken, waaronder 11 soorte uile. (Andrew Geiger) Sheepeater Cliff, aan die Gardnerrivier, ongeveer 6 800 voet bo seespieël. Die Sheepeaters, wat Shoshone was, het staatgemaak op die jag van bighorns. (Andrew Geiger)
MacDonald dink dat die steil, verbiedende berge bo die plato die ware terra incognita vir argeoloë is. Yellowstone het 40 bergpieke bo 10 000 voet, en ons weet uit inheemse Amerikaanse getuienisse dat dit belangrike godsdienstige plekke was. Mense het daarheen gegaan om te bid en visioene te soek deur te vas. Om te beskerm teen die wind, het hulle klein strukture van gestapelde gesteentes gebou wat bekend staan ​​as vasbeddings. 'N Paar hiervan is in Yellowstone gevind, op pieke met panoramiese uitsigte, en MacDonald is vol vertroue dat argeoloë meer sal vind.
Daar is geen waarheid in die idee dat inheemse Amerikaners bang was vir die geisers en termiese kenmerke nie. Argeoloë het honderde kampplekke naby die geisers opgegrawe, en die Shoshone sou die horings van bighoring -skape in die borrelende warmwaterbronne week voordat hulle weer in pragtige en dodelike boë gevorm word. Oor die algemeen is Yellowstone se geisers, modderpotte, warmwaterbronne en fumaroles beskou as plekke met groot geestelike krag. Uit onderhoude met Plenty Coups, Hunts to Die en ander 19de-eeuse kraai-krygers, weet ons dat 'n beroemde kraai-sjamaan genaamd die kuif (gebore in 1820, hy is dood aan pokke in die 1860's) na die groot geisers in Yellowstone sou kom om te genees gewonde mense en soek visioene.
Volgens Hunts to Die was die geeste in die geisers in sy onderhoud met die fotograaf-etnograaf Edward Curtis bang vir mense, eerder as andersom. Maar as u die spuitwater op 'n suiwer en nederige manier benader, het sommige inheemse Amerikaners geglo dat die geeste hulself sou openbaar en u hul kragte kon benut.
Gedempte sonlig, wat deur 'n dun lagie wolke filter, verwerk 'n soort towerkuns in die Grand Canyon van die Yellowstone -rivier. Dit versadig die kleure op die canyon -mure - geel, rooi, donkerbruin, oranje, pienk, wit - en laat hulle so intens gloei dat die rotse van binne af skyn. Dit is die eerste keer dat ek hierdie beroemde canyon met sy donderende watervalle sien. Terwyl ek sukkel om dit visueel te verstaan ​​- hoe kan die kleure so helder skyn in hierdie grys lig? - vertel MacDonald my van die kunstenaar Thomas Moran, wie se skildery van hierdie toneel uit 1872, toe dit aan wetgewers in Washington, DC vertoon is, instrumenteel was om Yellowstone aangewys te word as Amerika se nasionale park.
MacDonald en kollegas het onlangs 'n spiespunt, links en gedeeltelik bewerkte obsidiaanse fragment, ongeveer 3000 jaar oud, opgegrawe. (Andrew Geiger)
Maar MacDonald se hoofrede om my na hierdie beroemde Amerikaanse uitsig te bring, was om daarop te wys dat "dit deel was van die oorspronklike Crow -reservaat." Shane Doyle, die Crow -geleerde in die staat Montana, het later die geskiedenis uiteengesit. 'Die oorspronklike Crow -reservaat in 1851 was meer as 30 miljoen hektaar, en dit bevat die hele oostelike helfte van wat Yellowstone sou wees. In 1868, as gevolg van 'n goudstormloop, is dit verminder tot agt miljoen hektaar, en ons het al ons grond in Wyoming verloor. Ons het geen konflik met wit setlaars gehad nie, ons het na die Amerikaanse weermag gesoek, ons het probeer om bondgenote van die blankes te wees, en ons is behandel soos al die ander stamme. Ons bespreking is nou ongeveer twee miljoen hektaar. "
In 1872, toe president Ulysses S. Grant 2,2 miljoen hektaar Wyoming, Montana en Idaho as Yellowstone National Park onderteken het, het verskeie verskillende stamgroepe kamp opgeslaan rondom Yellowstone Lake en langs die Madison en Yellowstone riviere. The Crow het nog steeds wettig 'n stuk grond in Montana langs die Yellowstone -rivier besit. Skaapkinders jag en versamel in die meer afgeleë gebiede en het daarin geslaag om nog sewe jaar in die park te bly.
Toe die voorstel oor die nasionale park in Washington bespreek word, was daar min bespreking oor die 'Indiese' teenwoordigheid in Yellowstone en niks oor die kulturele belang van die land vir die stamme nie. Daar is gedink dat hulle op voorbehoude hoort, waar hulle onderrig kan word in Engels, Christendom, sedentêre landbou, individualisme, kapitalisme en ander Euro-Amerikaanse waardes. Die park is geskep om die natuurskoon en natuurlewe te beskerm teen wit jagters, prospekteerders, houtkappers en setlaars. Om toerisme aan te moedig, het parkamptenare en plaaslike promotors die teenwoordigheid van inheemse Amerikaners verminder en die valsheid versprei dat hulle bang is vir die geisers. Antropoloog Matthew Sanger, kurator van die Smithsonian National Museum of the American Indian, beklemtoon dat konflikte met inheemse Amerikaners destyds in die Weste aan die gang was, was die nederlaag van Custer in 1876 by die Little Big Horn. lande was 'n duidelike politieke daad en dit het gebeur onder 'n president wat vurig teen inheemse volke was, 'sê hy. "Die park verteenwoordig ook die idee in die Westerse filosofie dat mense van die natuur geskei is, terwyl die inheemse Amerikaanse filosofie dit as diep verweef beskou." Op 24 Augustus 1877 het 'n groep van nege besoekers uit Radersburg, Montana, naby Fountain Geyser kamp opgeslaan nadat hulle 'n heerlike toer deur die park gemaak het. Om vyfuur die oggend, terwyl hulle ontbyt voorberei het, kom 'n groep Nez Perce -krygers in hul kamp en vra of hulle soldate gesien en kos vra. Toe verskyn nog krygers in die verte. Die Radersburg -partytjie het senuweeagtig hul waens ingepak en met die vuurgatrivier afgegaan, waar hulle ongeveer 800 Nez Perce en 2 000 perde teëgekom het. Die nege toeriste, wat as waarnemers na Yellowstone gekom het, was nou in 'n gewapende konflik tussen die Nez Perce en die Amerikaanse weermag.
Met die vooruitsig om op 'n voorbehoud boere te word, het hierdie Nez Perce gekies om uit hul tuislande in Oregon te vlug. Hulle is agtervolg deur die weermag, met skermutselinge en gevegte langs die pad. Boos jong krygers het 'n aantal blankes doodgemaak. Die Nez Perce het gehoop om by die Crows toevlug te vind in die buffel -land Wyoming en Montana, of by Sitting Bull in Kanada, waar hulle hul tradisionele lewe van jag en versameling kon voortleef.
Links: Aan die rand van Yellowstone -meer spreek 'n wit chert -vlok tot die inheemse teenwoordigheid. Die vondste daar is ongeveer 1000 jaar gelede wetenskaplik gedateer. Regs: 'n Obsidiaanse pylpunt, links, en 'n plat snywerktuig, regs, gevind deur argeoloë. Die mes sou gebruik word om bison, elande en takbokke te slag. (Andrew Geiger)
In teenstelling met wat destyds in die koerante berig is en sedertdien aan Amerikaanse skoolkinders geleer is, was die leier van die Nez Perce -vlug nie hoofman Joseph nie. Joseph was 'n eenvoudige kamphoof wat geen militêre besluite geneem het nie en slegs tydens hul laaste oorgawe die Nez Perce beheer geneem het. Terwyl die groot optog van krygers, ouderlinge, vroue, kinders, honde en perde deur Yellowstone gegaan het, is hulle gelei deur 'n halfwit buffeljagter, bekend as Poker Joe. Teen sy instruksies het 'n groep jong krygers uiteindelik die waens van die Radersburg -party gebuit en twee van die toeriste vermoor.
In die park identifiseer padtekens vandag waarheen die Nez Perce gaan - oor die Yellowstone -rivier in die Haydenvallei, dan na Yellowstone -meer, en bo oor wat nou Dead Indian Pass in die noordoostelike hoek van die park genoem word. Hul ou vriende, die Kraaie, het hulle weggewys, sodat die Nez Perce noordwaarts na Kanada gegaan het, maar omring was deur die Amerikaanse weermag in die Bears Paw Mountains in die noorde van Montana. Joseph, die laaste opperhoof, het oorgeneem en volgens die legende het hy 'n beroemde oorgawe -toespraak gehou: "Van waar die son nou staan, sal ek nie meer vir ewig veg nie."
Maar dit was nie die einde van gewapende konflik in die nuwe park nie. Die volgende jaar, 1878, vlug 'n groep Bannock- en Shoshone -krygers Yellowstone na 'n gewelddadige opstand in Idaho. Dieselfde Amerikaanse kavallerie -generaal wat die Nez Perce tot oorgawe gedwing het, Nelson Miles, het hulle binne 32 kilometer van die Dead Indian Pass verslaan.
Om die slegte publisiteit wat deur hierdie twee 'Indiese oorloë' gegenereer word, teen te werk, het parkamptenare bemarkingsveldtogte begin om die geskiedenis van die inheemse Amerikaanse teenwoordigheid in die park uit te wis. Vanaf 1886 het die Amerikaanse Kavalerie die park 32 jaar lank gepatrolleer om toeriste veiliger te laat voel en inheemse Amerikaners te ontmoedig om te jag en bymekaar te kom in hul ou plekke.
Volgens MacDonald was die bestaan ​​van Yellowstone National Park en die Verenigde State van Amerika 'n 'ontsaglike prys' vir inheemse Amerikaners, en die minste wat ons vandag kan doen, is om die waarheid te erken. 'As mense na Yellowstone kyk, moet hulle 'n landskap met 'n inheemse Amerikaanse geskiedenis sien, nie 'n ongerepte wildernis nie. Hulle ry op paaie wat inheemse paaie was. Hulle kampeer waar mense duisende jare gekamp het. "
Springs by Black Sand Basin, waar die water soms warm kook en die kenmerkende gekorrelde korrels obsidies is. (Andrew Geiger)
MacDonald het geen inheemse Amerikaanse bloed nie, maar hy beskou die mense wat 11 000 jaar in Yellowstone gewoon het, iets soos voorouers. 'Ons is almal afstammelinge van jagter-versamelaars wat op dieselfde manier as die mense hier gewoon het,' sê hy. 'Hulle het regtig daarin geslaag om in moeilike omstandighede te oorleef. Ons weet dit omdat ons lewe. As hulle nie so vindingryk en suksesvol was nie, was niemand van ons vandag hier nie. "
Hy sou meer tekens en uitstallings oor die oorspronklike inwoners van die park wou sien, in die eerste plek by Obsidian Cliff, maar die parkdiens is meer bekommerd oor die beskerming van die terrein teen moontlike plundering. Shane Doyle pleit vir 'n tipiese dorpie in die park, waar stamstudente parkbesoekers oor die inheemse Amerikaanse geskiedenis kan leer. 'Tot dusver het ek nêrens gekom nie,' sê Doyle. 'Dit kan baie lank neem, maar ek hoop dat ons uiteindelik daar sal uitkom. Hulle kan beslis nie net aanhou asof ons nooit daar was nie. "
Inligting oor die park
Toe die eerste besoekers aan Yellowstone probeer rapporteer wat hulle sien, het nuusblaaie geantwoord: 'Dankie, maar ons druk nie fiksie nie.' Met kleurvolle warmwaterbronne, modderpotte en asemrowende watervalle, is dit maklik om te verstaan ​​hoe 'n mens dit anders kan dink. Niks anders op aarde is soos Yellowstone nie-en daar is iets vir almal, van kinders tot grootouers.
Yellowstone National Park, wat in 1872 gestig is en hoofsaaklik in Wyoming geleë is, was Amerika se eerste nasionale park. Tot vandag toe bly Yellowstone een van die land se gewildste nasionale parke met miljoene besoekers per jaar. Yellowstone strek oor byna 3500 myl en strek oor dele van Montana en Idaho, wat dit een van die grootste nasionale parke in die VSA maak.
Yellowstone National Park sit bo -op 'n rustende vulkaan en huisves meer geisers en warmwaterbronne as op enige ander plek op aarde. Wonders is volop in hierdie werklik unieke nasionale park, van plekke soos die Yellowstone Grand Canyon tot wildlewe soos Amerika se grootste buffelkudde, grizzlybere en wolwe. Ongeveer 50 persent van die wêreld se hidrotermiese eienskappe is in die Yellowstone Nasionale Park, wat 'n effek veroorsaak wat die grond laat brand. Die bekendste van al die geisers is Old Faithful, een van die gewildste en erkendste natuurwonders in die Verenigde State.