Ongure figure uit van die ergste tye | Netwerk24
Deur Gert van der Westhuizen 25 Maart 2019 00:00
JONATHAN BALL, R250
Dié hardgebakte private speurder moet onder meer besluit of hy weer 'n lid van die Kripo, Berlyn se misdaadpolisie, moet word om 'n reeksmoordenaar vas te trek wat jong Ariese meisies wreed om die lewe bring in wat lyk soos "rituele Joodse moorde" wat Nazi-propaganda van destyds as die waarheid probeer verkwansel het.
Natuurlik stem Günther in om as 'n amptenaar van Adolf Hitler se Derde Ryk na die moordenaar(s) te soek.
Dit is nie net 'n uitdaging wat hy nie kan weerstaan nie, hy wil ook keer dat nuus oor die moorde lei tot gewelddadige optrede teen Berlyn se reeds bedreigde en beleërde Joodse bevolking.
Dit is, in breë trekke, waaroor die tweede Afrikaanse vertaling van Philip Kerr se Berlynse Noir-trilogie gaan.
Maar soos in Hans-Nazi's, die eerste vertaling van 'n Kerr-roman in Afrikaans, is dinge nie só eenvoudig nie.
Günther, 'n man wat die Nazi's nie juis kan verdra nie en Hitler se Mein Kampf gebruik om sy badkamervenster oop te hou, bevind hom immers in een van die ergste diktature in die geskiedenis van die mensdom.
En hy kry weer met 'n reeks ongure historiese figure uit dié tyd te doen: Heinrich Himmler, Reinhard Heydrich, Otto Rahn en Karl Maria Weisthor.
Die afstootlike anti-Semitiese pornograaf Julius Streicher maak ook 'n kortstondige verskyning in sy besope arrogansie by 'n restaurant in Neurenberg wanneer Günther in dié stad aandoen in sy soeke na die moordenaar(s).
Günther se soeke lei hom tot in die hoogste kringe van Himmler se SS waar allerhande kultiese fabels wat deur mense soos Weisthor uitgedink is, hom konfronteer.
Hy is nog steeds aan die rook en drink, seksisties en selfs homofobies.
Günther is sy ou siniese self in Zirk van den Berg se lekkerlees-vertaling.
Die morele dilemma waarmee mense in 'n diktatuur sonder menseregte soos dié van die Nazi's te doen kry, word ook uitstekend uitgebeeld.
Hoewel hy die Nazi's en hul wette nie kan verdra nie, misbruik hy dit in sy strewe om 'n soort van geregtigheid te laat geskied.
Kerr (én Van den Berg) laat Günther op 'n keer in dié verband opmerk: "Ek is g'n ridder op 'n wit perd nie. Net 'n ietwat verweerde man in 'n gekreukelde oorjas op 'n straathoek met net 'n vae idee van iets wat jy nou maar net sowel moraliteit kan noem."
Hans-Nazi's was verlede jaar 'n aangename lees-verrassing. Doodsbleek is selfs nog beter. En ek gaan sukkel om so lank te wag vir die derde vertaling, Doodslied vir Duitsland, wat eers aanstaande jaar gaan verskyn . . .