PressReader - Landbou Boerekos: 2017-09-29 - Ont­hou­kos-kom­pe­ti­sie­wen­ner:
Ont­hou­kos kan men­se saam­bind, en as dít ge­beur, is dit am­per lek­ker­der om te kyk as om te eet.
Landbou Boerekos - 2017-09-29 - Inhoud - Deur I­SA­BEL MAR­TIN­SON
Ek word wak­ker van die ge­koer van dui­we op die dak. Toe­oë lê ek en luis­ter of ek vir Ma by die kool­stoof kan hoor. Bes Be­sig om hout in te gooi. Of die pap­ka­strol te skuif. Of die klap van die oond­deur, wat reu­se­snye vars ge­bak­te brood be­te­ken. Maar al wat ek hoor, is die wind bui­te.
Fron­send maak ek my oë oop. Soos ’n skoot koue wa­ter tref die te­leur­stel­ling my. Ek is nie by die huis nie.
Op die be­knop­te les­se­naar reg langs my bed staan sta­pels boe­ke. En skaars drie me­ter van my af, aan die an­der kant van die piep­klein ka­mer­tjie, lê my ka­mer­maat on­der haar spier­wit du­vet. Nog vas aan die slaap.
S­kuins be­neuk staar ek na die pla­fon. Dek­sel­se dui­we. Wat sou ek nie nou gee om by die huis te wees nie.
Ek strek on­wil­lig ’n arm uit. Vat een van die hand­boe­ke raak. Ek sal moet leer as ek wil deur­kom.
Ná ’n ruk plak ek Nor­ma­tie­we taal­kun­de II vies neer. Ek kry nie ge­kon­sen­treer nie. Dit is die skuld van ver­lan­ge en ’n hon­ger­te wat baie die­per as my maag strek.
Ek staan vin­nig op. A, nee a. Ek is my pa se kind. Ons grens nie. Ver­al nie so vroeg in die og­gend nie.
Ek maak my kos­kas oop. Sien ek kort net ka­neel. En Ten­nis­be­skuit­jies. In die kos­huis is nie ’n oond nie. Ek sal nie kan bros­kors maak nie.
Som­mer bo-oor my nag­kle­re trek ek ’n sweet­pak aan. Ek maak ons ka­mer­deur sag­gies oop. My voet­stap­pe eg­go al met die kos­huis­gang af. In die gang hang daar ’n de­pres­sie­we stil­te wat eie is aan ek­sa­men­tyd.
Die ryp knars on­der my voe­te ter­wyl ek na die mi­ni-su­per­mark op die hoek draf. Ek is ’n stu­dent son­der die luuk­se van ’n kar.
In die be­perk­te kom­buis sit ek al­les neer. Ek ver­hit die dorps­melk ver­sig­tig saam met bruin­sui­ker. Klop my laas­te vier hel­der­geel plaas­ei­ers tot hul­le skuim. Roer drie op­ge­hoop­te eet­le­pels bot­ter, wat my ka­mer­maat goed­guns­tig­lik ge­skenk het, by die prut­ten­de melk-en-meel­meng­sel in.
Dit moet die warm, vrien­de­li­ke geur van va­niel­je-es­sens wees wat C­handrie laat in­kom. Sy bly reg oor­kant die kos­maak­plek.
“Wat maak jy, Pa­trys?” vra sy ter­wyl sy oor my skou­er loer. “Melk­tert.” “Dit ruik fan­tas­ties,” sê sy en stap uit.
Sy is gou te­rug. Met ’n le­pel in die hand. “Kan ek maar ’n hap­pie kry?” vra sy skaam. Ek glim­lag. “Ja.” Sy skep ’n hom­pie sto­men­de vul­sel uit en blaas dit on­ge­dul­dig koud. “Mis ek my ou­ma nou,” sê sy.
Ek gooi die flu­weel­ag­ti­ge vul­sel oor my be­skuit­jie­kors. Toe ek op­kyk, is daar twee nu­we nuus­kie­ri­ges s­kuins ag­ter my. Stil be­skou hul­le my; die vraag lê vlak in hul oë vol heim­wee. Ek lag. “Gaan haal vir jul­le le­pels.”
Ek a­sem die geu­ri­ge lug diep in ter­wyl ek ka­neel oor­stuif. Ek hoor die ge­rug sag­gies al met die gang af rim­pel. “Jul­le, Pa­trys is be­sig om melk­tert te maak.”
Toe ek weer sien, is die kom­buis vol. Al­te­saam 12 da­mes daag op vir die “bring jou eie le­pel-par­ty­tjie”.
Tam­my, ons on­wrik­ba­re pri­ma­ria, sit in die hoek. Plat op haar bou­de op die koue, ef­fens on­hi­gi­ë­nie­se te­ël­vloer. Sy het die lou­warm ka­strol ge­an­nek­seer. Ter­wyl sy dit tus­sen haar knieë vas­knyp, skraap sy die melk­pap wat oor­ge­bly het met haar wys­vin­ger by­me­kaar. Die ene kon­sen­tra­sie.
Tot Lei­la, die vreem­de kind wat heel op die punt bly, is hier. Sy noem swart-en-wit fo­to’s van vul­lis­ho­pe kuns. Sy hou ’n sui­kerskop­gra­fie met ’n krul­stert in haar fyn hand vas.
Die da­mes ver­sa­mel in ’n kring. Stuur die Pi­rex­bak al met die ry af en elk­een skep ’n le­pel vol om die beurt. “Jul­le, De­ni­se het die bot­ter ge­borg,” sê ek. My ka­mer­maat knip­oog. “Daar is niks soos reg­te bot­ter nie.” Sy swot Sui­wel­kun­de.
Toe dit Ri­ta se beurt is, hou sy haar vonds gig­ge­lend om­hoog. “De­gie, is jy ’n koek of ’n tert?” jil sy.
“’n F­lip­pen non,” ant­woord Mar­leen langs haar. Haar oë nog rooi ge­huil. Wolf nom­mer drie vir die jaar het haar gis­ter af­ge­sê. Dít net voor­dat sy Fi­si­o­lo­gie moet skryf.
“Ai, Mar­leen­tjie,” troos C­handrie en vryf sim­pa­tiek oor Mar­leen se rug.
Na­dia, vir wie ek nog nooit son­der gri­me­ring ge­sien het nie, kom in. Bleek, met ’n skeef­ge­slaap­te kwaf, haar pienk ja­pon dar­te­lend. “Haai, hou vir my ook,” roep sy.
Heel me­de­deel­saam bied Ri­ta die bak vir haar aan. Na­dia skep haar le­pel rond­vol. Haar oë gaan van­self toe toe sy hap. “Ek het ver­geet hoe lek­ker dit is,” pre­wel sy. “A­ni­ta! Wil jy nie ook hê nie?” vra Na­dia. A­ni­ta staan by die kom­buis­ven­ster en staar af­ge­trok­ke na die vaal win­ters­lig wat daar­deur in­val. Sy kyk ver­vaard op, kom na­der en skep werk­tuig­lik. Die ge­woon­lik blou krin­ge on­der haar oë is van­dag swart. “Is jy o­kei?” vra Ri­ta. “Jy lyk of jy gaan crack.”
A­ni­ta lag. Kyk grond toe. “Bi­o­che­mie is nie ’n mens se maat­jie nie.”