Mense klap van 'n balkon af tydens 'n gesamentlike geskeduleerde klapgeleentheid ter ere van werkers van die sanitêre en gesondheidsektor in Orense, noord-Spanje, op 29 Maart 2020. EPA / Brais Lorenzo
Ek was dadelik bekommerd toe ek op 8 Maart net na 26:40 op my moeder bel. Sy het demensie in die vroeë stadium en woon in 'n afgeleë dorpie in Engeland met baie min bure. Maar in plaas van paniekbevange of bekommerd, is ek begroet deur 'n opgewonde stem wat my vra of ek buite was om te smul vir die National Health Service (NHS), die instelling waaraan sy meer as XNUMX jaar gewerk het.
Ondanks haar swak geheue, het my ma op die een of ander manier onthou wat mense in die Verenigde Koninkryk gehad het belowe om te klap en te juig die aand om 8:19 vir die onvermoeide gesondheidswerkers wat die vinnig groeiende aantal COVID-XNUMX-pasiënte in die land behandel. Sy het ten volle verwag om op haar eie te wees. Tot haar absolute vreugde en vreugde hoor sy harde klappe en applous uit die drie huise aan die onderkant van die heuwel. Sy is so opgehef deur hierdie oomblik dat sy nie kon wag om te sien of ek dit ook gevoel het nie.
Soos miljoene mense regoor Europa, Ek het. My Londense straat het lewendig geword - ondanks toesluiting - met mense wat van hul drumpel of sypaadjies af gejuig het, en kinders se gesigte by vensters in die oop slaapkamer verskyn. Die volgende paar uur was my sosiale media propvol soortgelyke gedeelde verhale en 'n tasbare gevoel van hoop, vreugde, dankbaarheid en solidariteit. Dit het my laat nadink oor hoekom hierdie eenvoudige gemeenskaplike daad so 'n groot impak op soveel van ons gehad het?
Op 'n baie basiese vlak laat hierdie waardering ons waardering hê omdat dit 'n geleentheid is om ons dankbaarheid uit te spreek vir die buitengewone pogings wat soveel van ons gesondheidswerkers doen. Daar is herhaaldelik bewys dat ek dankbaar is bevorder die welstand en bevorder prososiale gedrag.
Hierdie opheffende gevoelens word verder versterk deur die brein se onbewuste geheue-stelsel: ons leer van kleins af om geklap en juig met positiewe oomblikke in ons lewe - sukses, viering, waardering en oorwinning. Op dieselfde manier as wat ons sien dat voedsel ons speek of die grasreuk 'n gevoel van somer ontlok, ontlok hierdie gewaarwordinge outomaties positiewe gevoelens deur die basiese proses van kondisionering.
Maar die gevolge wat ons verlede Donderdag gevoel het, strek verder as aangeleerde assosiasie en om dankbaar te voel. Wat baie van ons die paar minute gevind het, was 'n broodnodige gevoel van menslike verbinding en behoort. Die sosiale sielkundige Stephen Reicher het getoon dat kollektiewe deelname, byvoorbeeld by sportbyeenkomste of in musiek en godsdienstige feeste, verhoog ons gevoel van gedeelde sosiale identiteit, wat individue aanmoedig om mekaar te ondersteun en op te let.
As 'n spesie het die mens dit oorleef omdat hulle in groepe werk. Daarom is dit natuurlik dat ons sterker voel as ons 'n gevoel van samehorigheid het. Sommige het selfs aangevoer dat ons die vermoë het om deel te neem aan gekoördineerde aktiwiteite soos sang, dans en optog het moontlik tot ons evolusionêre sukses bygedra.
Daar is miskien parallelle met navorsing oor gesamentlike musiekuitvoering. 'N Toenemende aantal wetenskaplike studies het getoon dat saam te presteer baie voordele vir die gesondheid inhou. Byvoorbeeld, sing in kore en ritmiese musiek maak albei is deurlopend gekoppel aan beter sosiale, sielkundige en fisieke welstand. In werklikheid het neurowetenskaplikes nou gewys dat wanneer individue saam optree, daar bewyse is dat breinaktiwiteit word gesinchroniseer.
Vir my was die geluid van ander menslike stemme 'n opvallende kenmerk van hierdie viering vir die gesondheidsdiens. Neurowetenskap het getoon dat die menslike stem 'n belangrike impak het, verminder streshormone en die verhoging van die vlakke van die "knuffelhormoon" oksitosien. In werklikheid wys navorsing dat die moeder se stem is kan soortgelyke troos bied om 'n daadwerklike drukkie te gee.
Gedurende 'n periode waarin ons so beperk is wat betref fisieke kontak met ander, is dit miskien geen verrassing dat ons vertroosting vind in die fisieke klank van ander mense wat juig nie - die ouditiewe ekwivalent van 'n groepskerm. Dit verklaar ook die geweldige emosionele reaksie op verhale en video's van mense wat op hul balkonne sing, asook van musikante wat optree buite versorgingshuise.
Van ons vroegste lewensmomente tot ons laaste asem, word ons mees fundamentele emosies uitgespreek en ontvang deur variasies in ritme, toonhoogte en timbre. Sosiale isolasie is moeilik vir die meeste van ons op die beste tye. Dit is in stryd met ons diep menslike instink om sosiaal saam te werk en in groepe te werk.
Vanuit 'n evolusionêre perspektief is ons oor die algemeen veiliger as ons bymekaarkom, maar ons bevind ons nou vir 'n ongewone posisie waar veiligheid afhang van ons afstand. Wat op 26 Maart met ons bure geklap het, vir my moeder en waarskynlik vir baie van u, was om 'n kragtige, emosionele en fisieke herinnering te gee dat ons deel is van iets groter, en dit voel asof ons almal aan dieselfde kant.
Catherine Loveday, Neuropsigoloog, Universiteit van Westminster
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Dankbaarheid & Service > Waarom klawers vir werknemers in die gesondheidsorg so vreemd voel?