Hoe coyotes en mense kan leer om saam te leef in stede - nuus oor klimaatimpak Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Lauren E. Van Patter
Coyotes en ander natuurlewe maak agterplase en stedelike gemeenskappe deel van hul huise. DIE KANADIESE PERS / Silvio Santos
Dit is 'n algemene verhaal in baie Noord-Amerikaanse stede: 'n coyote word gesien op 'n stedelike roete, sportveld of skoolterrein. Lede van die publiek raak paniekerig en dring daarop aan dat die nabyheid of frekwensie van hierdie waarnemings beteken dat die coyote dapper, aggressief of gewoond geraak het. Openbare owerhede word onder druk geplaas om tot aksie oor te gaan, en omdat hervestiging dikwels onmoontlik is of nie toegelaat word nie, word lokvalle ingeroep en coyote word doodgemaak, wat dikwels aansienlik oplewer openbare protes.
As voedselbronne - vullis, troeteldierkos, voëlvoerders - en gemeenskapsgedrag, soos opsetlike voeding of nie-wildbestandgoed, onveranderd bly, is dit net 'n kwessie van tyd voordat ander diere intrek om die nis te vul en die siklus weer begin.
Dit is verby tyd om dit te aanvaar dodelike metodes en hervestiging is nie effektiewe, volhoubare of menslike benaderings tot konflik tussen mens en wild nie. Ons benodig beter oplossings vir saambestaan.
Die vraag oor hoe om saam te leef met wild in stedelike omgewings het gelei tot 'n navorsing samewerking tussen my, 'n diergeograaf van Queen's University, en Coyote Watch Kanada (CWC). 'N Deel hiervan het die beoordeling van nie-dodelike benaderings tot coyote-bestuur, insluitend die gebruik van afkeer kondisionering, ook genoem "menslike waas. " Aversie-kondisionering gebruik afskrikmiddels - soos gebare, stem of 'n lawaai - tydens ontmoetings, wat die natuurlewe veilig dwing om van mense weg te beweeg.
Coyote Watch Canada het gewerk om die vertelling en uitkomste van mens-coyote-interaksies te verander. As 'n onlangse voorbeeld, toe besorgde ouers en onderwysers in Mei 2018 'n coyote by 'n skoolwerf in Londen, Ont., Besoek, het 'n ondersoek aan die lig gebring dat die coyote deur die oorvloedige grondhondbevolking na die terrein getrek is.
Na verskeie ontplooiings van afkeervoorwaardes deur lede van die CWC Canid Response Team ('n span opgeleide vrywilligers wat reaksies op die grond implementeer, soos ondersoek, redding en konflikoplossing) en opgeleide skoolpersoneel, het die prêreldier opgehou om die skoolwerf te besoek, en daar was sedertdien geen probleme nie.
Hierdie verhaal het twee belangrike take-away. Eerstens word coyote-gedrag en motivering dikwels verkeerd geïnterpreteer - 'n situasie wat nie deur die algemeen gehelp word nie media sensasie. Alhoewel coyotes byvoorbeeld dikwels as 'n veiligheidsbedreiging voorgehou word, data demonstreer dat u kans om deur 'n coyote gebyt te word, oneindig klein is in vergelyking met die risiko's verbonde aan ander diere, veral huishonde, en dat byna alle coyote-byt die gevolg is van menslike voeding wat lei tot voedselgedrewe gedrag. Tweedens is die afkeer van kondisie 'n veilige en effektiewe, nie-dodelike hulpmiddel om coyote-probleme in stedelike gebiede te verlig.
Alhoewel baie organisasies en gemeenskappe toenemend afkeer van kondisie, bly die belangrikste vrae, waaronder: Hoe moet dit geïmplementeer word, en deur wie? Watter faktore beïnvloed die effektiwiteit en uitkomste daarvan? Watter resultate probeer ons bereik, en hoe kan dit gemeet word?
Hoe mense coyotes van huise en eiendomme kan afskrik.
Navorsers en gemeenskappe is assessering van ontbloting as 'n hulpmiddel vir stedelike coyote-bestuur.
Lede van die Canid Response Team van CWC het opgemerk dat baie van die aannames rondom afkeervoorwaardes en coyote-gedrag nie wetenskaplik ondersteun word nie en nie ooreenstem met hul veldervarings nie. In 2019 het CWC 'n werkswinkel oor afkeervoorwaardes gereël, wat uitgeloop het op 'n stel beste praktyke wat in die tydskrif gepubliseer is Menslike natuurinteraksies.
Die behoefte aan beste praktyke
'N Sentrale vraag is hoe afkeer-kondisionering geïmplementeer word. Sommige byvoorbeeld gemeenskappe en wildbestuurders het voorgestel om lede van die publiek te organiseer in spookagtige bemanningslede. Maar hierdie bemanning het miskien nie voldoende opleiding om die omstandighede te beoordeel en die metodologie effektief in te span nie. Dit kan die risiko val om anti-coyote-waaksaamheid te bekragtig.
Net so, ontblootingsprogramme wat honde of projektiele, soos krytballe, is twyfelagtig. Sulke strategieë lewer ernstige kommer op dierewelsyn. En as aversie-kondisionering gebaseer is op coyotes wat menslike ontmoetings met 'n negatiewe ervaring assosieer, word dit nie geleer deur 'n hond wat geteister word of op 'n afstand geskiet word nie.
Verder word aversie-kondisionering dikwels geïmplementeer en beoordeel as 'n eensame konflikversagtende maatreël, sonder om menslike gedrag en voedingsmiddels te bestuur. In plaas daarvan moet afkeervoorwaardes geïmplementeer word as deel van 'n gemeenskapswye raamwerk vir natuurlewe wat saamleef op voorkoming, ondersoek, afdwinging (bv. Verordeninge op die leiband van honde en voedings van wilde diere) en onderwys.
Dit behels mites uit die weg ruimom mense byvoorbeeld te laat weet dat coyotes nie mense beloer nie, maar dat hulle honde in 'n kuil kan skadu of begelei om seker te maak dat hulle die gebied verlaat en nie meer 'n bedreiging is nie. In werklikheid is onttrekkingshonde wat die terreine nader, een van die belangrikste bronne van honde-coyote-konflik. Sommige jurisdiksies, soos Presidio, Kalifornië., en Guelph, Ont., het gekies om honde tydelik te beperk uit gebiede vir coyote-denning.
Ten slotte is die algemene aanname dat as 'n dier 'gewoond geraak het' vir mense (nie meer bang daarvoor nie), die enigste opsie is dodelike verwydering. Maar die gedrag van individuele coyotes wat baie volhard in toegang tot hulpbronne en bereid is om menslike nabyheid te verdra, kan steeds effektief hervorm word.
Saam met die bestuur van antropogene voedingsmiddelsSoos met opsetlike voeding, troeteldierkos, kompos, vrugtebome of voëlvoerders, het ons span daarin geslaag om hulsbokke weer op te voed deur middel van afkeervoorwaardes om konflikscenario's te versag.
Paaie na saambestaan
Lewe veral saam met die natuurlewe groter diere, in stede is ingewikkeld en veelsydig, aangesien uiteenlopende openbare verstaan, waardes en voorkeure met diere kruis. Die hoofstroom-natuurlewebestuur is te lank deurspek met 'n paradigma van instrumentele gebruik, menslike gemak en diereverbruik. Gemeenskappe toenemend waarde wilde diere, verkies dat hulle op 'n nie-dodelike en medelydende manier bestuur word.
Deur mense en ander spesies te erken as saamwoners van 'n gedeelde wêreld, maak ons ​​werk deel uit van 'n groeiende tendens wat fokus op paaie na naasbestaan. Gemeenskappe het tasbare instrumente nodig om hiertoe te werk. Aversie-kondisionering is so 'n instrument. Dit hervorm verhoudings gebaseer op verkeerde inligting, vrees en te dikwels dieredood, tot die bemagtiging van die gemeenskap, medelye en gesonde mens-en-natuur-grense.
Deur diere soos coyotes te beskou as wettige en noodsaaklike stedelike inwoners, moet ons ons verantwoordelikhede teenoor ander spesies oorweeg en hoe ons die saambestaan ​​in die meer as menslike stad kan bevorder.
Lauren E. Van Patter, PhD-kandidaat, Queen's University, Ontario
Lesley Sampson, die stigter se uitvoerende direkteur van Coyote Watch Canada, was medeskrywer van hierdie artikel.