Die koninklike koshuise - Inligting
Die koninklike koshuise
Uitsig op die Apollo-kom en die Canal Grande in Versailles in 1713.
MARTIN Pierre-Denis, bekend as MARTIN the Younger (1663 - 1742)
Uitsig op die Grand Trianon-kasteel wat in 1723 vanaf die Laan geneem is.
Algemene siening van die Château de Marly, geneem uit die drinkbak.
Versailles op die kruispad van twee heerskappye
Hierdie reeks skilderye van Pierre-Denis Martin (1663-1742) pas in 'n belangrike periode in die geskiedenis van die Paleis van Versailles. Die eerste skildery is in 1713 vervaardig, aan die einde van die regering van Lodewyk XIV, wat toe vyf en sewentig jaar oud was. Die ander twee skilderye is in 1723 en 1724 gemaak, in hierdie tyd van hernuwing vir die landgoed.
Student van Adam-François Van der Meulen, groot skilder van die militêre bedrywighede van die Sun King, Pierre-Denis Martin, bekend as Martin le Jeune, het uitgeblink in die verteenwoordiging van koninklike wonings. Gewone skilder en inwoner van Konings Lodewyk XIV en Lodewyk XV, het hy verskillende skilderye vervaardig wat opgedra is aan die Paleis van Versailles en die Paleis van Marly.
Hierdie skilderye is 'n uitbreiding van 'n eerste bestelling wat deur Louis XIV gemaak is. Die ander twee skilderye is in opdrag van Marie-Anne de Bourbon-Conti, gelegitimeerde dogter van Lodewyk XIV. Soos die uitsig op die paleis, is hierdie skilderye die eerste keer in die eetkamer van die Château de Choisy-le-Roi geïnstalleer, voordat hulle in die vroeë 19de eeu die versameling van die paleis van Versailles betree het.e eeu.
Die skilder speel met veldeffekte en laehoekse aansigte wat die perspektief beklemtoon en 'n groot gebied omarm. Hierdie skilderye bied drie plesierplekke: die sentrale perspektief van die Park, die Grand Trianon en die Château de Marly. Dit is 'n onvervangbare bron in die geskiedenis van Versailles, 'n vorm van 'n kiekie van die lewe van die kasteel. Elke skildery bevat baie karakters en verteenwoordig baie lewendige ruimtes.
In die eerste skildery verbeeld die skilder 'n oos-wes-as onder die koninklike stegie wat na die paleis lei. Laasgenoemde bestaan ​​uit drie hoofvliegtuie. Die koning en sy suite slaan 'n houding in. Verskillende karakters wat die orde van die Heilige Gees dra, kyk na die kyker. Die Franse wagte, in blou jasse en 'n rooi broek, verseker die beskerming van die soewerein wat as gevolg van sy hoë ouderdom in 'n rolstoeltjie sirkuleer. Die enigste figuur wat gedek word, dra die groot gedenkplaat van die Orde van die Heilige Gees en beklee 'n dominante posisie. Op die agtergrond word die Apollo-swembad geanimeer deur kragtige strale wat die standbeeld van die Griekse god wat in die middel geplaas is, verberg. Die laaste skoot gaan uit op 'n oneindige perspektief, met die Grand Canal wat deur bote en gondels deurkruis word.
Met sy smal formaat naby 'n plein, bevat die skildery wat gewy is aan die Grand Trianon twee planne wat ooreenstem met die toegangspad, plus die binnehof en die kasteel. Gemonteer op 'n wit perd gee die regent Philippe van Orleans sy instruksies, terwyl die optog in die binnehof beweeg om die klein soewerein wat op die trappies wag, in die middel van die peristyl te gaan haal.
Die skildery op die Château de Marly word in dieselfde formaat as die vorige vervaardig, waarskynlik as 'n samehangende dekoratiewe geheel. Die afrigter van die jong koning word voorafgegaan deur 'n lang begeleiding, met ryers wat hul perde by 'n drinkbak afkoel. Op die agtergrond word die damme weerskante deur paviljoene omring. Op die agtergrond is die sentrale paviljoen in die hart van 'n groen teater wat 'n groot amfiteater vorm.
Die eerste twee skilderye van Pierre-Denis Martin beskryf die stand van die landgoed na 'n paar dekades van ontwikkeling waartydens die koning probeer het om die park van Versailles 'n ekstra instrument te maak in die soeke na absolute mag. Hierdie getroue beskrywing het betrekking op die tuine wat deur Le Nôtre ontwerp is en die verskillende werke wat deur die koning se argitekte uitgevoer is. Dit omskep die ou jagveld in 'n uitgestrekte groen parterre wat toon dat die soewerein ook die natuur bemeester. Die alliansie van plante en water vorm 'n park in Franse styl, gevorm na die beeld van die koning.
In die eerste skildery neem Lodewyk XIV deel aan die ritueel van die promenade. Hy stap deur sy geliefde tuine, waarvan hy self 'n besoekroete ontwerp Manier om die tuine van Versailles te wys. Apollo's Basin is deel van die mite van die Sun King, waarvan die optrede gekoppel is aan gode uit die Griekse mitologie. Die heerser beskryf die terrein in hierdie terme: "Ons sal afdaal na Apollo, waar ons sal stilstaan ​​om die figure, die vase van die koninklike stegie, Latona en die kasteel te beskou; ons sal ook die kanaal sien. "
'N Klipgooi van die paleis, die Grand Trianon, of Marble Trianon, is vanaf 1687 deur Jules Hardouin-Mansart gebou. Die doel is om 'n meer intieme omgewing vir die koning te skep, ver van die streng etiket van die paleis af. Die skildery van Martin le Jeune onderstreep die groot verfyning van die plek deur die kuns voor te stel om wit kalkstene, pienk marmer fineer en 'n peristyl wat twee geboue verbind, te sny en aanmekaar te sit. In ooreenstemming met sy terugkeer na Versailles, belê die jong Lodewyk XV die perseel weer.
Die voorstelling van die Château de Marly beskryf 'n laaste belangrike plek in die daaglikse lewe van die soewereine, agt kilometer noord van Versailles. Die kasteel is in 1679 deur Jules Hardouin-Mansart gebou en is geleë in 'n park waarvan die lengte moeilik is om voor te stel, aangesien die perspektief diep is. Die sentrale paviljoen is die bevoorregte onthaalarea vir diegene na aan die koning, weer met 'n baie fyn dekor. Die twaalf paviljoene wat aan die gaste toegewys is, verwys na die sterre wat rondom die son draai. Rondom neem die natuur weer deel aan die koninklike prag. Daarbenewens vul die skildery van Martin 'n groot historiese leemte, omdat verskillende herrangskikkings in die 18de eeu plaasgevind het.e eeu, voor die totale vernietiging van die kasteel aan die begin van die XIXe eeu.
Joël CORNETTE (regie), Versailles, die krag van klip, Parys, Tallandier, 2006.
Laurent LEMARCHAND, Absolute monargie tussen twee hoofstede (1715-1723), Parys, Komitee vir historiese en wetenskaplike werk, 2014.