Resep Monkpot met groente met rys - Tradisionele resepte - 2021
Ek het vir ewig nie 'n pot groente gemaak nie, en die een wat in die Romeinse kleipot gemaak is, het 'n spesiale geur, asof dit uit ander tye gebring is.
plaas die groente wat u byderhand het en u hou daarvan, het ek gesê
soetrissies in verskillende kleure (groen, rooi, geel),
'n blokkie groen courgette (courgette),
geel en groen platboontjies,
'n blokkie tamatie,
Boonop sit ek
varsgemaalde sout en peper,
gekapte groente (dille en pietersielie),
'n blikkie rys.
Resepvoorbereiding Monnikpot groente met rys:
Voorbereiding: was, maak skoon en sny al die groente. Ek geur die groente met sout en peper en sit dit in die Roemeense bak. Ek het 'n bietjie olyfolie, 'n koppie water en groente bygevoeg en gereed vir die oond.
Ek laat dit vir 30 minute in die voorverhitte oond op 210 grade, terwyl die pot met 'n deksel bedek is. Ek voeg toe die rys en 'n bietjie meer water by (nie veel nie, want met 'n deksel het die water nie verdamp nie).
Aan die einde het ek vars gekapte groente, dille en pietersielie bygevoeg. Behalwe die ontploffing van vorm en kleur, het hierdie pot my verras met sy fyn en delikate aroma, 'n uitstekende smaak wat my baie aangenaam verras het.
Kies twee klein, ontpit (effens donsige) eiervrugte. Was die eiervrug en sny dit in blokkies, strooi sout oor en sit 30 minute eenkant om die bitter sap te dreineer.
Verhit 3 eetlepels olie in 'n groot braaipan of kastrol, voeg dan die ui, donuts en peper by. Nadat u 'n paar minute gebraai het, voeg die wortel by. As die wortel van kleur begin verander, voeg die kool en boontjies by. Laat prut oor lae / medium hitte vir 15 minute.
* 2 uie
* of selderywortel
* 40 g blomkool
* 40 g groenbone
* 40 g groen ertjies
* 80 g courgette
* 8 stukke bame
* 80 ml olie
* 'n dille das
* 'n klomp pietersielie
1. Skil en was die groente, sny dan die ui en aartappels in skywe, sny die peper, kap die eiervrug en rasper die wortels.
2. Meng die uie, rissies en wortels en kook 5 minute in olie.
3. Voeg dan die eiervrug en aartappels by, laat dit 2-3 minute op die vuur staan ​​en bedek dit dan met water.
4. Kook die ertjies en groenbone afsonderlik saam.
5. As dit deurgedring is, dreineer dit en plaas dit oor die ander groente.
6. Voeg later die blokkies courgette by, dan die gesnyde tamaties en die vooraf skoongemaakte garnale.
7. Geur na smaak met sout en peper, geur met fyngemaakte knoffel en besprinkel laastens met gekapte groente.
8. Lekker eet!
Monk POT - vas resep
Die geregte wat by die klooster berei word, het 'n spesiale smaak. Almal wat die geleentheid gehad het om in die refterium van 'n klooster te eet, kan dit bevestig.
Die verduideliking is dat alles so natuurlik en gesond as moontlik is. Vars, plaaslik verboude groente word in die kookkuns gebruik.
Dit is ook baie belangrik die gees waarmee ons 'n maaltyd, 'n maaltyd of iets anders voorberei. Die monnike en nonne doen alles uit liefde vir die pelgrims, in 'n toestand van gebed en vrede.
Die pot is 'n ryk, baie voedsame en vullende kos. Die resep wat ons u aanbied, is baie maklik om tuis voor te berei. U kan die onderstaande bestanddele verkort of ander groente byvoeg, soos sampioene, eiervrug of rys, of meer groente en speserye.
• 6 aartappels
• 200 g groen peule
• ½ kool
• pietersielie, sout en peper
Skil die aartappels, wortels en seldery, was en sny in blokkies of so klein as wat jy wil. Die kool word fyn gesny, die groenbone in ringe gesny en die tamaties geskil, dan geskil en ook in klein stukkies gesny.
Verhit die olie in 'n groot kastrol. Skil die ui en braai dit in olie saam met die wortel- en selderystukke.
Voeg na 'n paar minute die res van die bestanddele by en giet die water in. Groentesop kan in plaas van water gebruik word.
Voeg sout en peper by. Sit dan die skottel in die oond en laat die groente ongeveer 45 minute kook.
Die pot word bedien met gekapte groen pietersielie bo -oor. Dit is lekker warm, met polenta of tuisgemaakte brood.
Skil en was die groente, sny dit in skywe of in blokkies, braai dit een vir een in olie, behalwe die tamaties en aartappels.
Plaas so esteties moontlik in 'n kastrol, met gesnyde aartappels en tamaties, sout, peper, sit water op die vlak van die laaste laag groente en sit in die oond tot goed verminder.
150 ml suiwer olyfolie, indien nodig
Gooi die olyfolie in 'n pan oor matige hitte en kook die eiervrugte in verskillende reekse, sodat dit nie 5 tot 7 minute lank fyngedruk word nie, of totdat dit sag word en goudbruin word. olywe. Na braai, plaas dit in 'n groot bak.
Briam - Griekse potte in Griekse styl
wat oor al die groente gegooi word en meng goed.
Sit die groente in die oondbak en plaas die kersietamaties bo -op.
Sit 30 minute in 'n warm oond van 220 grade, en laat nog 20-30 minute by 200 grade.
Dit word bedien as 'n versiering vir enige tipe steak of as hoofgereg.
Dit kan ook in die weergawe voorberei word met fetakaas, wat na die eerste 30 minute in die oond by die groente gevoeg word.
Ek dink dat hierdie resep baie geskik is vir die "Dulce Românie" -kulinêre uitdaging vanaf Julie, want seisoenale groente word gebruik, soos Ana Maria voorgestel het.
Wat is aalwurmdoders - inligting oor hoe om aalwurmdoders te gebruik - tuin
Plantparasitiese aalwurms is die kwesbaarste tydens hul aktiewe fase in die grond as hulle na die wortels van gasheerplante soek. Sodra endoparasitiese spesies 'n wortel binnegedring het, is bestryding met chemikalieë moeiliker, aangesien aalwurmdodende verbindings nie-fitotoksies en verkieslik sistemies moet wees.
Geen aalwurmdoder is ontdek wat veilig op groeiende plante toegedien kan word nie en word in groot hoeveelhede na die wortels verplaas om endoparasitiese of ektoparasitiese aalwurms dood te maak. Oxamil, 'n sistemiese verbinding wat basipeties getranslokeer word, is die enigste kommersiële produk wat as blaarbehandeling gebruik word, maar die gebruik daarvan as vloeibare formulering is in toksikologiese redes in baie lande beperk.
Daar is verskeie aalwurmdoders wat effektief vir aalwurmplae in eenjarige gewasse gebruik kan word (van Berkum en Hoestra, 1979), maar daar is min vooruitsigte vir aalwurmbestuur in baie vatbare meerjarige gewasse sonder herhaalde toediening van aalwurmdoders (tabelle 1 en 1) 2)). Slegs in sekere gevalle sal sulke behandelings ekonomies geregverdig wees. Sedert die ontdekking en wydverspreide gebruik van berookende aalwurmdoders 50 tot 60 jaar gelede, is 'n aantal produkte en formulerings (tabel 1) ontwikkel vir gebruik teen verskeie aalwurmplae en is dit in die meeste streke van die wêreld beskikbaar (Den Haag en Gowen, 1987 ). Slegs in relatief onlangse tye word die gevare verbonde aan die vervaardiging en gebruik van hierdie produkte duidelik. Dit het gelei tot beperkings op die gebruik en soms onttrekking aan die mark. Dit lyk asof die era van tradisionele berokings en aalwurmdoders verby is en die geleentheid om aalwurms met sintetiese chemikalieë met 'n wye biosiedaktiwiteit te bestuur, afneem.
Die ontwikkeling van nuwe klasse aalwurmdoders met nuwe aktiwiteit, wat effektief is wanneer dit in die grond gebruik word of direk op gewasse toegedien word en wat omgewingsvriendelik en spesifiek vir die teikenplae is, is miskien 'n idealistiese hoop. Sulke verbindings sal per definisie aansienlike navorsingsinspanning verg, en as dit slegs vir sekere aalwurms spesifiek is, sal dit waarskynlik nie as 'n ekonomiese voorstel vir die tradisionele landbouchemiese onderneming beskou word nie.
Die verwydering van aalwurms uit sommige gewasse is noodsaaklik vir sekere uitvoervereistes, veral vir tuinbouprodukte van hoë waarde. Chemiese behandeling met berokingsmiddels of aalwurmdoders is moontlik die enigste beskikbare tegniek, en in terme van plantkwarantyn is dit belangrik dat die gebruik daarvan gehandhaaf word.
Die gebruik van chemikalieë in beskermde gewasse kan nog steeds verkiesliker wees as ander tegnieke, soos stoombehandeling om ekonomiese en praktiese redes. Die gebruik van grondvrye groeimediums in sommige Noord-Europese lande het gelei tot 'n afname in die vraag na chemiese behandelings. In Suid-Europa, die Middellandse See-gebied en Noord-Afrika word baie tuinbou- en blaarslaaigewasse verbou in die grond onder poliëtileen, en grondbehandeling met metielbromied, dazomet of nie-berookende aalwurmdoders word wyd beoefen. Die koste van sulke behandelings kan tot $ 500 per hektaar per jaar beloop en kan slegs geregverdig word as die gewasse 'n hoë markwaarde het.
Berokingsmiddels. Verskeie berokingsmiddels vir algemene doeleindes bied uitstekende beheer van grondaalwurms. Die doeltreffendheid hou verband met die hoë onbestendigheid by kamertemperature. Alle berokingsmiddels het 'n lae molekulêre gewig en verskyn as gasse of vloeistowwe. Namate dit vergiftig, versprei die gas deur die spasies tussen die gronddeeltjies, die aalwurms wat in hierdie ruimtes woon, word doodgemaak.
Nematicides is tans beskikbaar op wêreldmarkte
Korrelige of emulgeerbare vloeistof
Berookers het die beste opbrengs in gronde wat nie 'n hoë organiese materiaal bevat nie (wat die giftige stof deaktiveer) en vrylik dreineer, maar 'n voldoende humiditeit het. Oor die algemeen is berokingsmiddels die doeltreffendste in warm gronde (12 ° tot 15 ° C), omdat verspreiding verband hou met temperatuur.
Metielbromied, die gevaarlikste van die algemeen gebruikte berokingsmiddels, moet onder 'n poliëtileenvel toegedien word. In sommige lande word dit gedoen met gespesialiseerde masjiene wat die grond in een operasie behandel en bedek. Die laag word 'n paar dae later verwyder en die gewas word gesaai of geplant wanneer alle spore van die berokingsmiddel versprei het.
Voorbeelde van dosisse en aalwurmdoderbehandelings wat vir sommige belangrike kulture aanbeveel word 1
Helicotylenchus multicinctus en / of
1 Inligting uit die literatuur geneem. Die produkte is moontlik nie in sommige lande beskikbaar vir gebruik nie. Ekonomiese en omgewingsregverdiging moet beoordeel word voor gebruik. Die weglating van verbindings impliseer nie dat hulle nie so geskik is vir aalwurmbeheer nie.
2 kg ai/ha tensy anders gespesifiseer.
Vloeibare berookmiddels EDB, metam-natrium en 1,3-D word toegedien op die grond wat voorberei is vir plant. Die grondoppervlak word na behandeling met 'n roller saamgepers, wat help om die berokingsmiddel in die grond te verseël. Metielisotiocyanaat-vrystellingsverbindings (dazomet, metam-natrium) werk die beste in gronde by> 15 ° C. In kouer gronde kan die tydperk tussen behandeling en plant nodig wees om te verleng sodat die produk genoegsaam kan versprei.
Vloeibare roker DBCP is die enigste vlugtige verbinding wat op groeiende plante toegedien kan word sonder om fitotoksisiteit te veroorsaak. Die produksie daarvan is egter nou opgehou om toksikologiese redes, en die gebruik daarvan is in baie lande verbied.
Nie-vlugtige aalwurmdoders. 'N Aantal organofosfaat- en oksimekarbamaat aalwurmdoders is in die 1960's ontwikkel, wat die voordeel gehad het dat die toepassing relatief eenvoudig was (Wright, 1981). As gevolg hiervan het die gebruik van aalwurmdoder meer algemeen geword. Hierdie verbindings (tabel 1) is aktief in dosisse van 2 tot 10 kg ai / ha wat minder is as die 200 tot 300 liter / ha wat benodig word vir behandeling met vloeibare berookmiddels. Die meeste van die vroeë formulerings van hierdie produkte was in die vorm van korrels wat, wanneer dit op die grondoppervlak aangebring word (of verkieslik in die eerste 10 cm grond), die aktiewe bestanddeel vrystel, wat deur neerslag of besproeiing deur die grond versprei word. . Die doeltreffendheid van grondpenetrasie hang af van die hoeveelheid vog, organiese materiaal en grondstruktuur. Swaar gronde met relatief klein porieë is moeiliker om te behandel as sanderige gronde met groter poriegroottes. Sommige chemikalieë, veral organofosfate, word in organiese materiaal opgeneem, in welke geval die doeltreffendheid daarvan beïnvloed kan word (Bromilow, 1980).
Oor die algemeen is die verspreiding van die aktiewe bestanddeel of die giftige afbreekprodukte daarvan minder doeltreffend as die van berokingsmiddels, en die resultate met korrelagtige aalwurmdoders was soms inkonsekwent. Om effektief te wees, moet aalwurmdoders lank genoeg voortduur sodat aalwurms blootgestel kan word aan dodelike konsentrasies, wat tot 1 tot 2 m g / liter kan wees. Uitgebreide volharding is egter nie wenslik as daar 'n risiko bestaan ​​dat oesreste of aktiewe verbindings grondwater kan besoedel nie.
Die volharding van aalwurmdoders wat op die grond toegedien word, hang af van die eienskappe van die grond. In warm lande kan relatief hoë grondtemperature die natuurlike agteruitgang van aalwurmdoders versnel, en in beskermde gewasse waar selfs hoër grondtemperature as buite kan voorkom, kan die effektiewe lewensduur van 'n aalwurmdoder so kort as een tot drie weke wees ( Bromilow, 1980). Die herhaaldelike gebruik van produkte met 'n soortgelyke struktuur kan lei tot die keuse van 'n grondmikroflora wat hierdie verbindings metaboliseer en hul volharding verminder.
Alle aalwurmdoders word uiteindelik afgebreek as hulle in die bogrond bly waar die grootste mikrobiese aktiwiteit bestaan. Sodra aalwurmdoders of hul afbraakprodukte deur die boonste grondlae gespoel word, kan hul volharding verleng word. Dit is die probleem van giftige produkte in grondwater wat in sommige lande tot die verbod van berokende en nie-berokende aalwurmdoders gelei het. Die toegelate hoeveelheid plaagdoderreste in drinkwater in die Europese Unie is 0,1 m g / liter. In streke met intensiewe landbouproduksie kan hierdie verdraagsaamheidsvlakke op sekere tye van die jaar oorskry word.
Nematicides is hoogs giftige verbindings met baie lae LD50 waardes. Dit is veral belangrik vir operateurs van toedieningsmasjinerie en mense wat die risiko loop as hulle blootgestel word aan die chemikalieë tydens hul toediening. Die vloeibare formulerings van sommige van die nie-berookende aalwurmdoders is emulgeerbare konsentrate. Die gebruik daarvan moet dus beperk word tot geskoolde operateurs wat voldoende veiligheidsmaatreëls tref. Dit is moontlik nie altyd die geval waar basiese opvoedingsvlakke swak is of waar operateurs nie die instruksies op die etikette van die produkte kan lees nie. Die toediening van aalwurmdoders op gewasse wat te naby aan die oes is, is 'n ander risiko wat die monitering van plaagdoderreste moontlik nie goed gekoördineer het om te voorkom nie.
Die voorkoms van plaagdodervergiftiging en sterftes in sommige lande (Kottegoda, 1985) dien as 'n ernstige waarskuwing vir die risiko's wat ontstaan ​​as plaagdoders wyd gebruik word onder swak bestuur.
Die ontwikkelingskoste van nuwe produkte beloop meer as $ 20 miljoen en die registrasiekoste styg namate die kriteria vir die gebruik daarvan verskerp word. Dit is onwaarskynlik dat konvensionele verbindings (organofosfaat of oksimekarbamate) ontwikkel word as die toksisiteit daarvan hoog is.
Nuwe klasse aalwurmdodende verbindings word voortdurend gesoek, maar daar is tans geen belowende materiale naby kommersiële ontwikkeling nie. Avermektiene, wat van mikrobiese oorsprong is, is ontwikkel vir veeartsenykundige gebruik en is kragtige anthelmintika. Die doeltreffendheid daarvan teen plant-parasitiese aalwurms is egter goed gevestig, omdat die verbindings kompleks is, kan dit nie suksesvol as grondbehandelings gebruik word nie.
Skil en was die groente. Sny die ui, courgette en peper in blokkies. Die tamaties word deur warm water gelei, geskil, gesny en die sade verwyder.
Sny die boontjies in geskikte stukke en kook vir 15 minute. Sny die aartappels in klein stukkies en sny die kool in dun repies.
Verhit die olie in 'n kastrol en voeg die ui, peper en wortel by. Roer en laat effens hard word, ongeveer 4-5 minute. Voeg die tamaties, kool by en meng goed.
Kook die hele mengsel vir ongeveer 10 minute oor lae hitte.
Voeg die amper gekookte boontjies, warm water by en kook vir nog 15 minute. Voeg courgette, aartappels, sout en peper na smaak by.