Kontor Til leie — Olaf Helsets vei 5 0694 Oslo | Norway | Colliers International
Kontor | Til leie: 340 m² Hullathy Vakantiewoningen en accommodaties - Tamil Nadu, India | Airbnb
Vakantieverhuur in Hullathy
Hooggewaarde vakantiewoningen in Hullathy
Populaire voorzieningen in vakantiewoningen in Hullathy
Andere geweldige vakantiewoningen in Hullathy
Gehele woning4.96 (52) September | 2017 | Wegkruipplek
Grou ‘n gat
September 29, 2017 / wegkruipertjie	/ 9 Comments
Iets wat hierdie citygirl nie sommer doen nie, is manual labour. Sy verdien mos haar brood met haar brein, hoekom haar hande dan vuilmaak. Nou moet my nie misverstaan nie, ek love dit om goeters te plant, self te plant met my lang naels in die grond (Ek dink hoeka daar is nog ‘n nael in een van die potte), maar gate grou, nee wat did hopeloos te harde werk en gewoonlik die tuinjong se plig.
Die kopdokter het nou gesê ek moet begrafnis hou en siende dat dit my proses is, moet ek seker dan nou maar self die gat grou. Nou eers is dit ‘n gesoek na die graaf, met dit eindelik opgespoor begin ek. Die boonste lag is darem nie te hard nie, maar ons het nog nie behoorlik reên gehad nie, so 2cm in begin ek sukkel. En selfs my gewigtige lyf bo-op graaf maak nie dat hy verdet indolwe nie. Maar ek moet dan nou begrafnis hou? So sukkel-sukkel met ‘n effense skelwoordjie so af en dan, kom die gat darem daar. Ek kry nuwe respekte vir mense wat elke dag die tipe werk moet doen.
Moes ek dan nou so demn groot boks kies vir die fotos. Ek onthou toe darem dat dit die laaste ding was wat X gekoop het, ‘n CD en kaartjie in die boks, die koebaai brief wat ek geskryf het en 4 fotos. ‘n Troufoto, saam in Parys foto, oujaarsdag 2015(net voor die bisexual Nuwejaar) en die laaste keer wat ons saam weg was Oudtshoorn toe, einde 2016, net voor die “ek wil skei” kak begin het. Die cd en kaartjie het x gekoop na die skeisaak en die kaartjie bevat sy laaste lieg “Ek wil jou hê, met jou kinders en jou familie. Ek is lief vir jou” (week daarna vertel hy my ek moet Kenya saam met hom, weg van my kinders, huis en familie)
Waar was ek? O ja. Gat is net-net diep genoeg sodat boks darem nie heeltemal uitsteek nie. Boks is in, gooi toe. Lees hardop: “Ek kies vandag om die band met X te breek, die emosionele, geestelike en seksuele band wat daar tussen ons was” Ek voeg by “Ek kies om van vandag af aan te gaan met my lewe, om die lesse wat ek geleer het te onthou, maar die dade wat aanleiding tot die lesse gegee het, te vergeet. Ek is vry en X ook”
Die graf is met opset in die middel van die wingerd geplant. Die plantjies wat X geplant het en ek nie wou gehad het nie. (Daai tuinjong beter die bossies seker uittrek)
September 27, 2017 / wegkruipertjie	/ 12 Comments
Nog huiswerk vanaf die berader. Ek het nou 2 weke uitgestel en hier is dit nou, die brief aan die X
Ek skryf vir jou ‘n brief wat ek nooit sal pos nie, ‘n brief om die deur toe te maak, ‘n brief waarin ek koebaai sê aan jou en aan die lewe wat was saam met jou.
Ek wil begin deur dankie te sê. Dankie vir al die eerstes. Dankie dat jy my geleer het om meer te leef en minder daaroor te dink. Dankie vir al die goeie tye saam, maar ook dankie vir al die slegte tye, want dis die kere wat ek myself moes leer ken, beter as in my hele lewe voor jou. Voor jou het ek bestaan, saam jou het ek geleef.
Dan wil ek vir jou sê dat ek jou vergewe. Ek vergeef jou vir al die trane wat ek oor jou gehuil het. Vergifnis is so ‘n mooi word en ‘n Bybelse begrip, waarsonder ons as mense nie kan klaarkom nie. Ek vergewe jou vir die kere wat jy my laat klein voel het, wat jy my laat voel het ek is nie genoeg nie. Nie genoeg vrou nie, nie genoeg mens nie en spesifiek die keer wat ek weg geloop het by die viswaters. Ek vergewe jou vir die te veel drink en kuier wat my altyd laat voel het ek is laaste op jou lys van prioriteite. Ek vergewe jou vir die geld wat ek verloor het, aardse goed is in elk geval so min werd.
Vandag spreek ek myself vry. Vry van die eed om nooit weer te vra vir seks nie. Ek is genoeg, ek is net myself en kan niemand anders wees nie. En ek kan vra as ek iets nodig het, of dit seks, tyd of liefde is, ek kan vra.
Al is hierdie ‘n koebaai brief, sal ek jou nooit vergeet nie. Ek kan wel al die slegte goed vergeet, maar mag ek altyd dit wat ek geleer het, onthou. Sodat ek nie weer dieselfde foute maak nie, of ten minste net dit vroeg genoeg raaksien, sodat ek iets daaraan kan doen. Ek weet ek het jou nie genoeg gerespekteer nie en ek is waarlik jammer daaroor. Vandag besef ek dat ek baie dinge anders kon doen.
Al verstaan ek nog steeds nie presies waarom ons juis moes skei net toe alles lyk asof dit gaan regkom nie, het ek geleer (dankie berader) dat ‘n mens nie alles in die lewe hoef te verstaan nie, dat ek net moet leer om saam te leef met goed wat onduidelik is. Eendag sal dit wel duidelik word. So dankie daarvoor ook. Dankie dat ons paadjies geskei het. Vandag is ek ‘n sterker mens juis as gevolg daarvan.
Ek sê nie totsiens nie, ek sê nie vaarwel nie, ek sê koebaai. Ek hoop dit gaan goed met jou. Ek hoop jy kry alles waarna jy so soek. Ek hoop jy vind / het iemand in jou lewe wat jou aanvul en inspireer. Ek is nog steeds lief vir jou en sal seker altyd wees, maar vandag sê ek koebaai aan jou en ons lewe saam, wat nooit weer kan wees nie. Koebaai
September 26, 2017 September 26, 2017 / wegkruipertjie	/ 17 Comments
Siende dat almal so lekker kroek met hierdie week se https://hesterleynel.wordpress.com/2017/09/21/le-jou-eier-wat-sal-ek-saamvat/ uitdaging, het ek besluit om aan te gaan in die tradisie. So die ding wat ek saamvat is my telepatiese vermoë om vir julle te kom kuier.
Toorts op haar eiland waar sy met positiwiteit en geloof haar Rooi handsak oopmaak. Mag daar asseblief so tussen die lipstiek en selfone ‘n bottle rooi wyn wees? Vir Lewies wil ek graag sien met daai bloomer so skuins oor sy kop getrek, ek sal lag tot ek lê. Scrapy wil ek eers besoek nadat daai 5 skryfblokke vol geskryf is, ek dink ek sal ure kan lees en leer hoe om op ‘n eiland te oorleef.
Hester se blou baadjie gaan voos gedra wees teen die tyd wat ek daar by haar inpop en Trommeltjie sal daai trommeltjie van haar lekker oopmaak en saam sal ons lag en huil vir haar herrineringe. Daarna sal ek vir Una besoek, hopelik het haar 1 plantjie nou al baie maatjies, dan kan ons hoog in die takke verkeer en sommer net kakpraat. Storieklong sal daarna aan die beurt kom, hy het teen daai tyd al ‘n spog-mansion gebou met al die goeters uit ma-se-handsak. Laaste gaan ek vir Christa soek en met haar kryt van La Linea kan sy vir ons ‘n lekker passasiersskip teken waarmee ons kan terugkeer vanaf Lala-land.
Duik in my happy place
September 23, 2017 / wegkruipertjie	/ 11 Comments
So lekker. So terapeuties. Dis reënerig hier vandag, maar onder die water steeds paradys. Vandag gesien Mantra Ray, bullshark, eals, parrot fish, paper fish en baie mooi vissie mooi vissies. Eerste keer die wrak Produce geduik
September 21, 2017 / wegkruipertjie	/ 4 Comments
Vuisboek hou daarvan om die onthoukis se deksel elke dag oop te maak en vandag is geen uitsondering nie. Daar is ‘n foto wat ek 5 jaar terug geneem het toe ons in Nigerie was op vuisboek en ek onthou…
Vier van ons het gevlieg soontoe om te gaan kyk wat by die plant aangaan en dan ook met die konsultante te gaan kennis maak wat SAP vir die hele groep implimenteer. Ons kom so net na 10 daai aand in die Noorde van Afrika aan. Nou enige-iemand wat dink ons land het kak, moet net bietjie dieper in Afrika gaan reis om weer ons land te waardeer. Nietemin, daar aangekom wag ons vir die hotel se bussie om ons op te pik by die lughawe, daars moer baie bussies, maar nie 1 van hulle is vir ons nie. Ons probeer die nommer te bel op die hotel se site, maar helaas geen antwoord (Ons sou later uitvind dat landlyne in Lagos 95 % van die tyd nie werk nie) Gelukkig is daar 1 ander persoon wat ook hier van die Suide is, wat gesien het hoe paniekerig ons gelyk het en wat ons gehelp het. Dankie barmhartige samaritaan.
Volgende dag moet ons vlieg vanaf Lagos na Abudja. Ons kom(weer) by die lughawe, honderde mense storm op ons af om vir ons te queue (natuurlik teen ‘n fooi), maar ons is gewaarsku om nie ons paspoorte uit ons hand te laat gaan nie. Nog ander wil ons tasse vat, so ons moet baklei vir al wat ons werd is om bymekaar te bly, tasse self te sleep-dra en paspoorte vir onsself te hou. Waar is die domestic terminaal? Dis toe so wit bedoein tent affêre want hulle bou of breek of herbou of iets. Daar gekom is daar duisende mense, geen rye en ‘n gestamp en gestoot vanuit ‘n ander wêreld. Twee van ons gaan een kant toe en die ander twee ander kant toe om te probeer om iets uitgerig te kry. Nadat helfte van ons in ‘n ry gestaan het wat by ‘n onbemande tafel uitgekom het, het die ander twee darem reggekry om boarding passes te kry vir die lot. Na nog ‘n gestamp en gestoot, is ons uiteindelik voor die counter waar bagasie ingegee moet word. Die dame agter die counter vat opelik bribes en ek moes my stem dik maak anders het ons seker nou nog daar gestaan. Dis toe ook al verby die tyd wat die vlug moes opstyg, maar niemand is vreeslik haastig nie. Tasse word sommer so op ‘n trollie-skaal gegooi, geen labels of iets nie. Ek het toe al vrede gemaak met die feit dat ek vir ‘n week dieselfde klere en onderklere sou dra. Ons is die enigste bleek mense en ook die enigstes wat hardloop tot by die vliegtuig. Daar gekom, moes ons elkeen eers sy tas uitwys, voor ons kon opklim.
Aangekom in Abudja, terwyl ons wag vir die mpy-voertuig, eet ons toe maar iets. G’n fokken mens weet wat dit was nie. Nog twee mense wat in Lagos werk by hoofkantoor het ons groepie gejoin. Uiteindelik kom die 4×4 waarmee ons die laaste +/-60km sou ry daar aan. Tot ons groot verbasing word ander mense opgelaai en daar wag ons maar weer. T (so groot man wat by hoofkantoor werk) spring op die foon om te bel. Hy het ook al die bribes op pad na die plant betaal.
Die week het vining verby gesnel. Tussen die vreemde kos wat saam op ‘n bord voor ons verskyn het, die hitte wat net nie wou ophou nie en die akkomodasie wat bra karig was, kon ons nie wag om huis toe te gaan nie. Eindelik breek Vrydag-oggend aan. Nou moet ons net weer terugvlieg Lagos toe en betyds wees vir ons vlug vannaand. Rondom die ontbyt-tafel moet ons toe uitvind dat die lugredery waarmee ons sou vlieg Lagos toe, staak en dat niemand weet hoe lank die staking sou duur nie. Al die ander binnelandse vlugte is vol, so ons moet nog ‘n naweek daar bly. Nou nie iets waarna ons uitsien nie. Nou beraam ons planne. Abudja is mos net 750km vanaf Lagos, wat beteken as ons dadelik ry, sal ons betyds wees vir ons 23h00 vlug. Nou moet ons net ‘n voertuig kry. Helaas alle 4×4 voertuie is besig (Later sou ons uitvind dat die managers die voertuie vir provaat doeleindes gebruik oor naweke) Maar T maak ‘n plan en daar kom toe so minibus daar aan wat net soos Suid-Afrika se taxis lyk. Beggars can’t be choosers, so die 6 van ons klim in en daar gaat ons.
Nou van karre weet die girl minder as fokkol niks, maar selfs ek kon hoor dat iets nie heeltemal 10-4 met die taxi was nie. Iets maak so snaakse klak-klak geluid elke keer as ons om die geringste draai gaan. En die klak-klak word ‘n moerse gebrom en gedreun op die pad, wanneer ons deur ‘n pothole gaan. In Suid-Afrika is die minister van paaie mos Pothole Slagate, maar daai kant is die gate groter en dieper as die pad, dan kies almal maar koers deur die bosse. Die eerste 50km van ons onbeplande roadtrip, het ons net so onder 2 ure geneem, met die taxi-bestuurder wat non-stop op sy foon praat (natuurlik sonder enige hands-free kit). Ons het ‘n paar noue ontkomings gehad met groot lorries wat dieselfde bos as ons op dieselfde tyd gekies het, maar nou ja, mnr taxi-bestuurder het ons verseker ons gaan nou op die nuutgeteerde teerpad klim.
So net voor die befaamde teerpad is daar darem ‘n dorpie (wat eintlik net uit gehuggies bestaan) waar ons kan petrol ingooi. Nou blykbaar mag mens nie naby die petrol rook nie, so die uwe vat toe maar haar sigrets en gaan staan so amper in die straat. Met die, kom daar ‘n vrou met ‘n lewendige hoender verby. Nou in die geweste is daar nie eintlik elektrisiteit nie en ‘n tv is nie iets wat dag-tot-dag bestaners al ooit gesien het nie, so hierdie wit vrou met die kort blou hare was vir die vrou met die hoender 1 te veel. Sy het 1 keer verby gestap, omgedraai en agteruit gestap, toe besluit sy gaan terugstap en aan die blou hare kom vat. Needless to say ek het die sigret ge-doubleclutch en teruggespring in ons taxi.
Dis een-uur in die middag en ons het nog 700km om te gaan. Elke keer wanneer ons die taxi-bestuurder vra of ons teen 8 uur daar gaan wees, verseker hy ons dat ons dit wel gaan maak. Eindelik is ons op die teerpad, nou moet ons klou, die drywer is gedetermineerd om ons daar te kry, come hell or high water. En dit begin reën en mnr taxi-bestuurder gee vet om die draaie. Toe ons weer sien begin ons in die rondte tol. Nou ek het al gehoor van jou lewe wat verbyflits, maar ek sweer daar was nie tyd daarvoor met al die bome wat verbyflits nie. En ons land teen ‘n boom, strompel uit die taxi uit. Nou hierdie was die laaste boom vir die volgende 500m en reg langs boom is ‘n ravine. En toe bel jy my uit Suid-Afrika uit, omdat jy kon voel iets is verkeerd.
Daar tussen niks en nêrens wemel dit skielik van mense. Weer-eens klou ons aan ons tasse, terwyl ‘n babelse gebrabbel uitbreek. Gelukkig praat T die taal. Niemand se fone werk nie, dis een moerse fokop van formaat. Lang storie kort, van die padbouers het daar verby gekom, gesien wat aangaan en hulle het ‘n nuwe voertuig gereël. Ons het daai aand 12 uur in Lagos aangekom, toe maar die volgende dag gevlieg en die grond gesoen (letterlik) toe ons in Suid-Afrika land.
Ek weet ‘n paar goed:
Ek gaan nooit weer terug Nigerië toe nie, behalwe in ‘n privaat vliegtuig
Ek is baie gelukkig om nog te leef, het daai dag ‘n hele klomp goed aan my Maker belowe. Dis tyd om weer af te stof
Daar was ‘n band tussen ons gewees wat niemand kan beskryf nie en dis hoekom ek nog steeds sukkel (2 sekondes nadat ek hierdie blog begin skryf het, het jy my vir die 1ste keer in 3 weke ge-epos)
September 18, 2017 / wegkruipertjie	/ 8 Comments
In my dae, vanmelee se dae, het ons ons groentekies so bietjie gerasper om dit in ‘n slaaitjie te gooi. Dan vat ons die slaatjie en gooi dit in die asblik. En dan braai ons ‘n vleisiekie. Want bees eet mos gras en mielies, mielies is ‘n groentekie, so die beesvleisiekie is al wat nodig is om al ons groetekies in ons mage te kry. Hehehehe
Hallo, wie praat?
September 13, 2017 / wegkruipertjie	/ 2 Comments
Na gister se huiswerk-opdrag, ry ek huis toe. Ek snik en huil so dat ek skaars die pad kan sien. YouTube is op my foon en kies sommer so sy eie liedjies. Ek ken nie vir Joshua na die reën so goed nie, maar die liedjie speel sommer so vanself.
Blind, is my oë dan blind
Dit wat ek hoop in myself, kon ek nêrens vind
Lees, in ‘n hart wat breek
Is dit wat ek wys, wat ek werklik wil wees?
Breek my hart oop, laat dit reën
Laat die wind my neem, laat die wind my neem
Soms wil ek net loop
Waar die velde in my groen is die lig vol hoop
Maar om die droogte, in die oë te kyk
Oh, leer my die kuns om te staan deur tyd
Deel van my sal kyk
En dit wat ek sien en vergeet, dit vergaan in tyd
En dan kom die stilte, wat my deurgaans volg
Dit wat my terughou, sal ek moet agterlos
Strooi my as dan oor die see
Nou wonder ek: Wie praat?
September 12, 2017 September 12, 2017 / wegkruipertjie	/ 11 Comments
September 11, 2017 / wegkruipertjie	/ 2 Comments
Amerika is in rep en roer met die herdenking van die dag en dan wil die natuur ook nog hulle uitwis met ‘n orkaan, maar lank voor 9-11 bekend geword het, was dit my troudag met XX.
Ek dink daar moet ‘n wet ingestel word teen vroeg trou. Hoe kan jy op 22 al weet wat jy in die lewe wil hê? Hoe kan jy weet wat dit is om saam sakke sout op te eet en ander kant uit te kom, met ‘n sterker band. Sout is per definisie mos iets wat afbreek.
Ek onthou nog dat ‘n week voor ons troue, het ons ‘n vreeslike fight gehad, ek kan nie meer onthou waaroor nie, net dat hy op een of ander manier uit die kar geval het, nie seker of hy gespring het en of ek hom gestamp het nie. Needless to say – op al die fotos het hy ‘n lelike roof op sy voorkop gehad. Dit was die storm en drang jare.
Ek onthou dat Jennifer Rush – The Power of love ons trouliedjie was en dat hy my rok ‘n paar kere vasgetrap het. Van die seremonie self onthou ek nie veel nie. Die jare (17 van hulle), het gekom en gegaan.
Toe stap hy eendag in die badkamer in terwyl ek bad en vra: “Sien jy ons twee saam oud word?” En ek kon nie, ek kon net nie. Die kinders was groot genoeg om te kon sien dat nie een van ons regtig gelukkig was nie, dat ons elkeen ons eie dinge gedoen het en vrek eensaam was, al was ons getroud. So toe word 9-11 ‘n dag soos al die ander.
Ek dink darem elke jaar op die datum aan hoeveel anders dit kon gewees het.
September 11, 2017 September 11, 2017 / wegkruipertjie	/ 7 Comments
Hierdie nuwe uitdaging van Hester…..Al wat ek kan sê is Eish. Want wie wil nou dink aan grafskrifte, dis morbied man! Eers was ek glad nie lus om by te dra nie, maar ek dink nou al ‘n paar dae oor hierdie onderwerp, so hier’s hy nou.
Die afgelope tyd wonder ek nogal oor wie en wat ek nou eintlik is. Wat my lewe op aarde beteken, vir myself, my kinders en ander mense. Aan die een kant is ek ‘n diep mens en aan die ander kant die lewe van enige partie. Soveel verskillende fasette in 1 skil dat ek nie met net een sin opgesom kan word nie.
Hier lê……………………..: (siende dat almal skynbaar veras wil word, sal ek maar die lê-ding doen, al wil ek ook maar eintlik veras word)
Stukkie van der Merwe, sy het haar poedels pink gedye en lekker gedans
Geliefde moeder en ouma, sy het so baie liefde gegee
Geliefde vrou (siende dat ek nooit weer trou nie, baie onwaarskyklik)
Harde werker (Fok met die hoeveelheid werk wat ek deesdae doen, sal dit eerder lyf-wegsteek werker wees)
Ek het nog altyd gedink, as ek kon kies hoe om dood te gaan, sal ek wil verdrink. Ek het mos al een keer verdrink en dit was die saligste gevoel. Hopelik is dit in die see en ek wil ook nie gekry word nie. Dan hoef niemand te worry oor begrawe of veras in elk geval nie.
Ek sal dan baie graag ‘n bankie langs die see wil hê, met ‘n ou plaatjie op. Waar mense kan sit en rus en net rustig na die nimmereindegende gedruis van die see luister. Kan sien hoe die branders breek en terugtrek, maak nie saak wat op die strand aangaan nie. Kan weet dat daar Iets groter as ons is, dat ons maar eintlik net stardust is, vlietend hier en vining weg. Amper so iets (Foto gekry vanaf google)
Met ‘n inskrywing: