B-26 Marauder oor Duitsland - Inligting - 2022
Hierdie Martin B-26 Marauder het pas die spoorwegwerwe by Haslich, oos van Straatsburg, gebombardeer. Die vlieënier en medevlieënier, net in die kajuit, was eerste luitenant E. J. Liebendorfet en tweede luitenant L. E. Savage.
Lys van Martin B-26 Marauder-operateurs
Hierdie is 'n lys van Martin B-26 Marauder-operateurs. Die hoofgebruiker van die Martin B-26 Marauder was die United States Army Air Forces (USAAF). Gedurende hierdie tydperk is die Martin Marauder ook bedryf deur die Amerikaanse vloot, Free French Air Force, die Suid -Afrikaanse Lugmag en die Royal Air Force wat by baie eenhede en in baie verskillende teaters van konflik op verskeie kontinente diens gedoen het.
B-26B Marauder in vlug
'N Marauder -sending oor Normandië
Howard Weingrow (agterry, middel) met bemanningslede Wilson Cushing (links), Arnold Hart (voorry, middel), James Boxell (derde van regs), Jack Brooks (tweede van regs) en Rollin Childress (regs) op 23 Junie, 1944.
Op 6 Junie vier die wêreld die 75ste herdenking van D-Day, die Geallieerde inval wat 156 000 troepe in Normandië laat beland het en die bevryding van Wes-Europa uit die greep van Nazi-Duitsland begin het.
Twee dae nadat die inval begin het, het my oupa Howard Weingrow en sy bemanningslede 'n aangrypende bomwerpersmissie gevlieg om geallieerde grondtroepe te ondersteun wat probeer om die binneland in te stoot. Hulle moes die brandstof vernietig vir Duitse tenks wat naby Caen gestoor is. Dit was 'n belangrike deel van die Geallieerde poging om teenaanvalle te belemmer, want teen 8 Junie was "die Geallieerdes aan wal, maar hulle het nêrens genoeg diepte in hul posisie nie", aldus Robert Citino, 'n senior historikus by die Nasionale Tweede Wêreldoorlog Museum.
Die plan was dat tientalle tweemotorige B-26 Marauders die brandstofstorting sou tref. Maar die digte bewolkte lug het dit vir my oupa se groep bomwerpers byna onmoontlik gemaak om saam te bly nadat hulle hul basis in Chipping Ongar, Engeland, verlaat het.
'Ons het ongeveer tien minute lank 'n draai gemaak om ons formasie op te neem, maar ons kon net drie ander skepe bymekaar sleep,' het my oupa in 'n dagboek van sy Marauder -missies geskryf. 'N Ander bomwerper het neergestort toe hy na die basis teruggekeer het, en vyf mans is dood.
Ek het hierdie joernaalbladsye gevind in 'n klein boks oorlogsmemorabilia wat my oupa 'n paar jaar gelede aan my oorhandig het. Soos baie veterane van sy ouderdom, het hy spaarsamig gepraat oor sy oorlogservarings waarop hy trots was, maar aandag het hom ongemaklik gemaak. Na sy dood het ek dieper begin delf en geleer - met die hulp van militêre argiewe, historici, reünie -nuusbriewe en besonderhede van die gesinne van sy bemanningslede - waarom hierdie vlug in hul herinneringe vasgesteek is.
Howard Weingrow, die oupa van die skrywer, in Januarie 1945 in Parys.
Die bemanning vir die missie kom van regoor die VSA, van groot stede na die land. Kaptein Rollin Childress, die vlieënier, was 'n 23-jarige van die klein Etowah, Tenn., Waar sy pa 'n spoorwegingenieur was. Navigator John Duffy Jr. is deur sy ma grootgemaak in die suide van Kalifornië. Co-vlieënier Jack McHenry is dood nadat hy 'n week na die missie met 'n ander bemanning gevlieg het, volgens Alan Crouchman, 'n amateur-Marauder-historikus in die VK.
Tailgunner Jack Brooks van Minneapolis, wat in 1949 in 'n militêre vliegtuigongeluk gesterf het, 'was 'n vlieënde fanatikus', onthou sy broer Gail Brooks, 'n 93-jarige veteraan van bomwerpers in die Stille Oseaan. Bombardier Wilson Cushing, van Rochester, NY, was 'n voormalige bofbalspeler van Triple-A en die seun van 'n Italiaanse immigrantpa wat hul voornaam Cusani veramerikaniseer het. En my oupa, 'n radio-operateur en kanonnier, was 'n 21-jarige uit Brooklyn, 'n Joodse immigrantgesin, 'n enigste kind wat sy pa op 'n jong ouderdom verloor het.
Op 8 Junie brul hul karige groep verder deur vuil weer en reënbui en vlieg so laag oor die Engelse platteland dat hulle na kerktorings moet kyk. Kapt. Childress, wat die Silver Star vir die missie sou ontvang, het radio vir instruksies ontvang, en wat daarna gebeur het, is onseker. Volgens die verslag van 'n weermag se intelligensiebeampte het Childress nie die nuus ontvang nie: Bomber Command het 'n algemene herroeping uitgereik. My oupa sou skryf dat hulle aangesê is om aan te hou.
Die bomwerpers het moeilike kans gehad. Deur op 'n lae hoogte te bombardeer, sou hulle meer kwesbaar wees vir vuurvliegtuie, en die klein groepie het min vuurkrag om te verdedig teen vegters wat in die wolke skuil. "Teen hierdie dodelike ernstige gevare het kaptein Childress die belangrikheid van die teiken vir die mans op die strandkop gebalanseer," lui die verslag van die intelligensiebeampte. 'Hy het voortgegaan.'
& ldquo Die B-26 Marauder was 'n omstrede vliegtuig met 'n moeilike geskiedenis. & rdquo
Hy het 'n kontroversiële vliegtuig met 'n moeilike geskiedenis gevlieg. Die B-26 is deur die Glenn L. Martin Co in Baltimore in produksie gehaas voordat die VSA die oorlog betree het, en die prototipe fase oorgeslaan. Terwyl die Marauder 'n vinnige, nuutste vliegtuig was, het vroeë weergawes foute gehad, insluitend hidrouliese probleme en skroefstortings. Dit het opgestyg en teen 'n hoë spoed geland en was 'n handjievol vir onervare vlieërs.
Maar die vliegtuig het bekeerlinge gewen in gevegte, waar dit brûe, spoorwerwe en lanseerplekke vir Duitsland se V-1 vlieënde bomme gebombardeer het. Die Marauder het bewys dat dit 'n pak slae kan kry, en sy span kan by die huis kom, selfs met 'n enjin en 'n romp vol gate. Een Marauder wat tans herstel word by die Smithsonian, deur die bemanning 'Flak-Bait' genoem, het meer as 200 missies en 1 000 kolle oorleef om skade as gevolg van lugvuur te herstel.
Volgens Jeremy Kinney, wat die Smithsonian National Air and Space Museum se versameling van die Tweede Wêreldoorlog behartig, het Marauders die laagste verlies onder Amerikaanse bomwerpers. 'Dit sal u huis toe bring', het Randall Murff, die bombardier in die nommer twee -vliegtuig tydens die sending van 8 Junie, gesê. Hy is nou 99 jaar oud en het met my gepraat uit Noord -Carolina, waar hy in 'n ouetehuis woon.
Terwyl hulle op pad was na hul teiken, het my oupa geskryf, skiet hy fakkels af om die vliegtuie bymekaar te hou en geallieerde skepe in die Engelse kanaal te waarsku. Toe hy die fakkels uitgeput het, flits hy 'n seinlamp uit 'n venster in die vliegtuig se romp. Childress, wat vyf dekades later aan Duffy geskryf het, onthou dat hy verwonderd was oor die geallieerde armada hieronder.
Verbeterde weer het die Marauders toegelaat om 6 000 voet oor Frankryk te bereik, maar dit was slegs ongeveer die helfte van hul tipiese bomhoogte. Die mans kon plofbare harsingskudding voel toe hulle die brandstofstorting direk tref. Die Duitsers word hierop gewaarsku: 'Ek onthou duidelik dat ek gedink het dat ons so vinnig as moontlik hier moet wegkom', het Murff gesê. 'Ons het alles wat ons getref het, geskeur.'
B-26 Marauder-bomwerpers gooi bomme oor Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Vliegtuigvuur het in die vliegtuig nommer vier gery, onder leiding van kapt Charles Schober. Bemanningslede van ander vliegtuie beskryf hoe die neus afgeskeer word, sy enjins aan die brand steek - en toe 'n ontploffing. Die hele bemanning was verlore. "Hulle het Schober se vliegtuig in twee gesny," het mnr. Murff gesê.
Die drie oorblywende vliegtuie was steeds in gevaar. 'Oral waar ons omgedraai het, het ons dieselfde hewige vlok teëgekom,' het my oupa geskryf. 'Ek het gedink ons ​​word verskeur. Ek het soos die hel gebid. " Op pad huis toe het hulle weer 'n moeilike reis oor die Kanaal ondergaan, en weer het hulle skepe ontduik terwyl hulle deur slegte weer gevlieg het.
Hulle het dit veilig gehaal, maar my oupa, wat net sy derde missie voltooi het, het nie geglo dat hy die oorlog sou oorleef nie. Trouens, hy het nog 62 missies verduur, insluitend duur uitstappies tydens die Duitse teenaanval in die Slag van die Bulge. Talle dekades later lees ek vir hom 'n gedeelte uit sy joernaal oor die vlek wat hy gesien het dat hy baie vliegtuie afneem. Hy het begin skeur en die onderwerp verander. 'God, waarom moet al hierdie swellende seuns dit kry?' hy sou skryf oor 'n ander sending, in Desember 1944, toe agt Marauders neergeskiet is.
Howard Weingrow kom uit Europa terug, ontmoet en trou met Muriel, die vrou wat sy geliefde vrou van 70 jaar sou wees, en word 'n suksesvolle sakeman en die aartsvader van 'n gesin met 12 agterkleinkinders. Hy het die Distinguished Flying Cross gewen vir sy "vindingrykheid en standvastige toewyding aan plig" tydens die sending van 8 Junie, toe die vliegtuie 'met uitnemende sukses' gebombardeer het, het die oorlogsdepartement in 'n brief van 1945 gesê.
Die mans wat hierdie gevegte gevoer het, vervaag vinnig, met ongeveer 350 veterane uit die Tweede Wêreldoorlog wat elke dag sterf, volgens die Departement van Veterane Sake, en baie sal herinneringe soos hierdie missie saamneem. Toe my oupa in 2017 op 94 -jarige ouderdom oorlede is, was hy die laaste oorlewende van die bemanning van 8 Junie.
Skryf na Jon Kamp by [email protected]
B -26 Marauder oor Duitsland - Geskiedenis
VERTEL DIE VERHAAL VAN DIE MARAUDER MANNE VAN ESSEX.
Marauder B-26C-25-MO 41-35253 RJ-S "Mnr. Shorty "
Die Boxted Airfield Historical Group is geëerd om die grootste stuk van 'n B-26 Marauder in die Verenigde Koninkryk in hul besit te hê. Dit word aan ons museum geleen met toestemming van die Trustees of Marks Hall, wat die hoofkwartier van die 9de lugmag was en die operasionele kamer vir die 323ste bomgroep waaraan dit in die lente van 1944 toegeken is.
Die oorblyfsels bestaan ​​uit die gedeelte van die romp aan die agterkant van die middelste boonste geweertoring, ongeveer 10 voet lank. Dit bevat die koppelings vir die stertvliegtuig en vin en bevat die kragondersteunde stertpistool-rewolwer en ammunisievoer.
Die verhaal daarvan is 'n verhaal van oorlewing. Dit het die oorlog beëindig met 96 gevegsopdragte, dit het oorleef nadat hulle in Junie 1945 by RAF Burtonwood verbreek is en daarna na 'n skrootwerf in Warrington gebreek is, waar dit in 1974 ontdek en herstel is. verkry deur die Rebel Air Museum en werk toe op die Andrewsfield -vliegveld en daarna op die Earls Colne -vliegveld. Dit het die sluiting van museums in 1997 oorleef en 'n tydperk van stoor tot 2011 ingegaan.
Hierdie vliegtuig is toegewys aan die 454ste bomskader, 323ste bomgroep, en het deelgeneem aan die laaste 323de missie van die oorlog na Erding Aerodrome op 25 April 1945. Die vliegtuig het oor die jare verskeie name gekry, waaronder Black Black IV en & quotMnr. Shorty & quot op verskillende tydstip. Die strydnommer (aan die kant van die romp geverf) was RJ-S. Die hoofbemanning was onder leiding van luitenant Dick Gray, wat dit 'mnr. Shorty "na sy eerste seun. Dit is nou die ster -aantrekkingskrag in ons Marauder -versameling by ons vliegveldmuseum.
Ons het ook 'n groeiende aantal interessante items in ons versameling B-26 Marauder-onderdele te sien.
Dit is die mees uitgebreide vertoning van Marauder -items in die Verenigde Koninkryk.
Verdere inligting oor die geskiedenis van die romp is beskikbaar op hierdie besprekingsforumdraad.
Hierdie B-26 Marauder Bomber was te taai om af te bring
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is 5,283 Martin B-26 bomwerpers gebou en teen die vyand gevlieg, beide in die Europese teater en die Stille Oseaan. Maar daar was een van die vliegtuie wat twee keer soveel missies gevlieg het as enige ander bomwerpers in die European Theatre of WWII.
Die B-26 Marauder-bomwerper het 'n vlieënier en 'n 3-man bemanning gehad, insluitend 'n bombardier/navigator en 3 skutters een in die neus, een bo-op en een in die stert. Hierdie artikel en video handel oor 'n spesifieke B-26 Marauder wat gedurende die oorlog meer as 2000 missies sou vlieg, insluitend baie missies oor die Ploesti-olievelde en ander Duitse teikens, sowel as Normandië en tydens die Slag van die Bulge.
Die B-26 Marauder Bomber was 'n massiewe vliegtuig.
Die vliegtuig kan 'n 4000 lb. vrag bomme en was nie die ratsste of elegantste van die bomwerpers oor die Europese teater nie. Voordat hulle hul bomme laat val, moet hulle 'n reguit lyn oor die teiken vlieg, en dan kan hulle maklik deur die Duitse lugafweergewere geteiken word. Maar hierdie spesifieke B-26 Marauder-bomwerper sou sy eie lewe en 'n mitiese kwaliteit aanneem.
Dit het soveel missies gevlieg en soveel treffers gekry dat dit 'n baie besondere en sprekende naam gekry het: "Flak Bait. "
Die kajuit en neuskegel van "Flak Bait. "
Op vyf van sy missies oor bombarderingsteikens is #Flak Bait " as 'n lokmiddel gebruik om die Duitse lugafweer van ander bomwerpers af te trek. By een geleentheid kom dit terug met meer as 1 000 gate in die vel. By twee geleenthede het dit sy missie op slegs een enjin voltooi. Op 'n ander een het dit teruggekeer met die een dooie enjin en die ander een aan die brand.
By baie geleenthede het die Duitsers probeer om die bomwerper neer te skiet, maar tevergeefs.
Die B-26-vlieëniers en -spanne het geweet dat sodra hulle 'n teiken bereik het, hulle ongeveer 17 sekondes gehad het voordat die Duitsers hulle kon teiken en ongeveer 13 sekondes voordat hulle die treffers van die lugafweergewere begin tref het.
Maar dit was nie hul enigste probleem nie.
Tydens die inval in Normandië het "Flak Bait " binne 24 uur drie missies met drie verskillende spanne gevlieg.
Hulle sou ook die Duitse vegvliegtuie wat agter hulle aangekom het, moes afveg. By 'n geleentheid het 'n Duitse vegter met 'n frontale aanval op "Flak Bait " oopgemaak. Een van die kanonkoeëls het die neus van "Flak Bait " binnegekom en deur die instrumentpaneel geskiet en die Farell en sy bombardier gewond. Alhoewel hulle gewond was, kon hulle steeds Flak Bait terugbring van nog 'n missie.
Tydens die inval in Normandië het "Flak Bait " drie missies met drie verskillende spanne binne 24 uur gevlieg en brûe uitgehaal en verskeie ander Duitse posisies aangeval. Sy het ook gevlieg ter ondersteuning van die vasgekeerde soldate tydens die Slag van die Bulge.
"Flak Bait " het al die ander bomwerpers soos nuwelinge laat lyk.
In April 1945 vlieg "Flak Bait " en voltooi sy 2 000ste sending en teen die einde van die oorlog sou nog 207 missies vlieg. "Flak Bait " het 'n nuwe betekenis gegee aan die ou slagspreuk vir advertensies van Timex, "Neem 'n lickin ' en hou aan tickin '. "
"Flak Bait " het al die ander bomwerpers soos nuwelinge en "newbies " met haar lang, onvermoeide loopbaan laat lyk. U kan u die ontsag en respek wat die vlugpersoneel en bomwerpervleuels gehad het, voorstel vir hierdie pienk vliegtuig.
The Veterans Site is geëerd om hierdie edele, ou, hemelkryger van die Tweede Wêreldoorlog en#8220Flak Bait te onthou. Sy kon nie neergeskiet word nie. Sy was 'n pragtige dier.
Geskiedenis: Martin B-26 Marauder
Die model 179 van die Glenn L. Martin Company beantwoord 'n spesifikasie van 'n Army Air Corps van Januarie 1939 vir 'n hoëspoed-bomwerper. Die weermag het in September bevel gegee om die tweeledige enjin, all-metal eenvliegtuig, wat die B-26 Marauder aangewys is, te stroomlyn en die eerste produksievoorbeeld het in November 1940 gevlieg. Die ontwerp bevat verskeie nuwe innovasies. Die hoë vleuelbelasting van die ontwerp en die gevolglike verhoogde landings- en opstartsnelhede het baie ongelukke in die opleiding veroorsaak. Intimiderende epithetons soos die "Widow Maker" en "One-a-Day-in-Tampa-Bay" het bygedra tot die aanvanklike reputasie van die B-26 omdat dit deur die kongres ondersoek is.
Terwyl hierdie probleme opgelos is, het Marauders onmiddellik in die stryd getree ná die Amerikaanse toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog. Op 4 Junie 1942 het Army Air Forces (AAF) Marauders wat Midway Island verdedig het, Japannese vliegdekskepe met torpedo's aangeval, maar kon nie slae kry nie. Die AAF het Marauders na die geallieerde inval in November 1942 na Noord -Afrika gestuur vir diens by die Twaalfde Lugmag. Agtste lugmag B-26's het op 14 Mei 1943 die eerste bomaanval teen die Duitse magte in Europa gevlieg. Ter voorbereiding op die inval in Frankryk is die agtste Marauders oorgeplaas na die negende lugmag, die primêre Amerikaanse taktiese lugmag in Europa, in Oktober 1943.
Net soos die M1 Garand -geweer, die Sherman -tenk en die LST, was die Marauder 'n belangrike wapen in die oorlog teen die asmagte. B-26-spanne het meer as 100,000 soorte gevlieg en ongeveer 150,000 ton bomme laat val, hoofsaaklik teen Nazi-Duitsland. Die AAF het minder Marauders verloor as enige geallieerde bomwerper wat dit gevlieg het-minder as die helfte van een persent. Behalwe die Verenigde State, het die lugmag van Groot -Brittanje en Frankryk Marauders in gevegte bedryf. Min Marauders oorleef vandag uit die 5,266 wat deur Martin vervaardig is.
Binne die B-26
'N B-26 Marauder met skilskade aan die nr. 1-enjinkoppel, linkervleuel en wielput, September 1943. Let op die ontbrekende landingsdeure. Hierdie vliegtuig is toegewys aan die 37ste Bom Eskader, 17de Bom Groep, 12de Lugmag. Foto van die Amerikaanse lugmag
Vining, wat gewond is toe hy deur 'n Duitse straalvliegtuig neergeskiet is, het gesê dat die binnekant van die Marauder 'n mengsel van 'n nuwe motorreuk is, gekombineer met 'n warm metaalgeur en dat dit moeilik is om te beskryf. #8221
Ten spyte van 'n uitstekende oorlogsrekord, is die meeste Marauders na die geveg gedryf nadat die geveg geëindig het. Toe die nuut-onafhanklike lugmag in Junie 1948 'n paar vliegtuigvoorwaardes verander, het dit 'n stap geneem wat sedertdien verwarring veroorsaak het. Toe die laaste Marauder weg was, het die diens die B-26-benaming weer aan 'n ander vliegtuig toegewys, die Douglas A-26 Invader-wat tot in die 1960's onder die B-26-aanwysing in diens gebly het. Beide vliegtuie met die B-26-nomenklatuur het uitstekende loopbane geniet, maar deur die jare het die Marauder die minder erkende van die twee geword.
Die ding wat maklik oor die hoof gesien kan word, is dat ons relatief gemaklik was in 'n vliegtuig waar ons genoeg ruimte gehad het om om te draai, te rek en ons liggame af en toe los te maak. 'N Vol en robuuste bemanning was presies wat ons nodig gehad het in die uitdagende omgewing in Europa. En, ja, die Marauder was op 'n ander manier 'n groot ou dame. Sy kan skade opdoen en u huis toe bring. Die een keer dat myne dit nie gedoen het nie, is dit van die een kant na die ander in stukke geskiet. "
Robert F. Dorr is 'n skrywer, veteraan van die Amerikaanse lugmag en afgetrede Amerikaanse diplomaat.
Dankie vir die onderhoud en om die rekord reg te stel.
Maar u het nog nie verduidelik waarom dit so 'n slegte reputasie het nie.
Gaan daar nog artikels wees wat die doelbewuste veldtog van die USAAF verduidelik om die reputasie van Marauder, NTM Martin's, te verwoes, eerder as om toe te gee dat dit hul skuld was?
Daar is baie bewyse daarbuite (insluitend die rookgewere in Flight Journal 'n paar jaar terug), en dit sal na 70 jaar lekker wees om die USAF te laat erken dat hulle sedertdien 'n opgehoopte, toegesmeerde en leuenagtige idee het.
Wat 'n aangename stuk. Die B-26 Maurader is my gunsteling WW II-vliegtuig. My oom, William L. Cardwell, was 'n B-26 vlieënier. In die laaste deel van hul veerbootvlug van die VSA na Engeland het sy vliegtuig egter in slegte weer op die berg in Wallis neergestort.
Ek het baie navorsing gedoen en glo, net soos baie, die Maurader het ook nie sy geskied in die geskiedenisboeke nie. Ek dink iemand moet 'n fliek maak en dit "Flak Bait " noem. Dit moet, net soos die film "Memphis Belle, " die verhaal vertel van die Maurader Men en die vliegtuig met die beste om by die huis te kom in 'n rekord van 'n bomwerper in die oorlog.
Weereens baie dankie en baie gelukkige landings.
Dankie aan mnr Cardwell vir hierdie gedagtes. Ek sou die film graag wou sien as dit gemaak is met regte vliegtuie en nie net elektrone nie. Nadat ek aan die onderhandelinge vir 'n Hollywood -weergawe van "Hell Hawks, " sonder sukses deelgeneem het, wil ek u aanmoedig om dit nie ooit op die silwer skerm te sien nie. As dit nie gerig is op 14-jariges met toiletgrappe, 'n ontploffende gebou en 'n motorjaag nie, gaan dit nie 'n rolprent word nie. Dit sal beslis 'n wonderlike een wees.
Al ses eskaders hieronder was onder bevel van die 42ste Bombardement Wing van die Amerikaanse 12de Lugmag.
'N B-26 van GBM 1/22 het tydens die Tweede Wêreldoorlog êrens in die woestyn van Noord-Afrika neergeskiet.
Suid -Afrika [wysig | wysig bron]
3de vleuel, Noord -Afrikaanse lugmag, Noord -Afrikaanse lugmag, Noord -Afrikaanse lugmag, Noord -Afrikaanse lugmag, Balkanlugmag, Noord -Afrikaanse lugmag
Verenigde Koninkryk [wysig | wysig bron]
Ώ ] insluitend die 2d, 19de, 33ste en 408ste bombardementskader.
, ΐ ] bestuur deur die 654ste Bom-eskader by RAF Watton, Engeland van 1944-1945.
Die eerste Pathfinder Squadron Α ] gebaseer in Europa het die laaste B-26-missie ooit gevlieg, 3 Mei 1945. Β ] het die 449ste, 450ste, 451ste en 452ste bomskader ingesluit wat in die Europa Theatre gebaseer was.
B-26's van die 323d Bomb Group wat in 1944 vlakke oor Frankryk neem
, Γ ] het die 453ste, 454e, 455e en 456ste bomskaders ingesluit in die Europese teater. , Δ ] het die 494ste, 495ste, 496ste en 49ste bomskader ingesluit in die Europese teater.
B-26 Marauder van die 555ste bomskader terugkeer na Engeland na 'n aanval op Duitsland 1944
, Ε ] het die 552ste, 553ste, 554ste en 555ste bomskaders ingesluit in die Europeam -teater. , Ζ ] het die 556ste, 557ste, 558ste en 559ste bomskaders ingesluit in die Europese teater. , Η ] sluit die 572ste, 573e, 574e en 575ste bomskaders in die Europese teater in. , ⎖ ] het die 584ste, 585ste, 586ste en 587ste bomskaders ingesluit in die Europese teater.
B-26 van die 397ste bomgroep wat voor D-dag-aanvalle oor Normandië uitgevoer het
, ⎗ ] het die 596ste, 597ste, 598ste en 599ste bomskaders ingesluit in die Europese teater. , ⎘ ] het die 644e, 645e en 647e bomskaders ingesluit wat in die Europese teater gebaseer is.
(Saamgestel) ⎙ ] sluit die 73ste en 77ste bomskader in Alaska en die Aleoetiërs in.
, ⎚ ] insluitend die 34ste, 37ste, 95ste en 432ste bomskader wat in Noord -Afrika gebaseer is. , insluitend die 437ste, 438ste, 439ste en 440ste bomskader wat in Noord -Afrika gebaseer is.
Die eerste en tweede vlugte van 'n eskader van die 320ste bomgroep wat van 'n derde vlugskip geneem is.
Belle Ringer, nr. 22 (42-107534) van die 441ste eskader, het in die aanloop van hierdie vlug meer as 100 missies gevlieg en die oorlog oorleef
Eenheid: 452ste BS, 322ste BG, USAAF
Reeks: DR-T (41-17995)
Eenheid: 451ste BS, 322ste BG, 9de AF, USAAF
Reeks: ER-V (42-107685)
Great Sailing, UK, Junie 1944.
Dit is 'n opsomming van 'n portret uit 1943 deur Frank Scherschel van die bemanning van "Pappy's Pram", 'n B-26 Marauder-bomwerper uit die 322ste BG, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog missies oor Europa gevlieg het.
Die Martin B-26 is in produksie gehaas, en hulle het tot 15 per maand neergestort tydens vroeë toetsvlugte. Volgens die kommentaar op hierdie nuusreëlversameling op YouTube, was die B-26 bekend as '' The Flying Prostitute '(omdat dit geen sigbare ondersteuningsmiddele gehad het nie, met verwysing na die klein vlerke). "Die mal kinders.
Flak Bait was 'n B-26 Marauder-vliegtuig wat die rekord van die Amerikaanse weermag se lugmag bevat vir die aantal bombardemente wat tydens die Tweede Wêreldoorlog oorleef is. 'N B-26B vervaardig in Baltimore, Maryland, deur Martin, hierdie vliegtuig is voltooi in April 1943. Dit is Flak Bait gedoop deur een van die vlieëniers, James J. Farrell, wat die bynaam van 'n familiehond aangepas het, "Flea Bait ". Flak Bait is aangewys by die 449ste Bombardement Squadron, 322d Bombardment Group wat in Engeland gestasioneer is
In die loop van sy 202 jaar (sommige bronne sê 207 bombardemente oor Duitsland sowel as Nederland, België en Frankryk, het Flak Bait sy naam gestand gedoen deur met meer as 1000 gate geskiet te word, twee keer op een enjin en een keer met 'n motor aan die brand gesteek, sy elektriese stelsel een keer en sy hidrouliese stelsel twee keer verloor en deelgeneem aan bomaanvalle ter ondersteuning van D-Day en die Battle of the Bulge.
Flak Bait keer terug na die Verenigde State van Amerika in Desember 1946. Die voorste gedeelte van die romp word tans in die Smithsonian Institution se National Air and Space Museum vertoon.
Lt. -kolonel Robert M. Stillman 17 Maart 1943 tot 17 Mei 1943 (WIA - POW)
Lt. -kolonel Glenn C. Nye 19 Mei 1943 tot 20 April 1943
Eerste sending: 14 Mei 1943
Laaste sending: 8 Oktober 1943
Vliegtuie MIA: 12
het nog nooit veel oor die oorlog gepraat nie.
ons mag nie 'weermag' speel nie
was 'n boek met die naam & quotBridge Busters & quot
jy sal hierdie foto vind.
oor wie in die vliegtuig was,
ek glo dat dit alles sê
ek het dit sedertdien geleer
ontplof tussen die regte enjin en die romp
aan boord van die b-26 martin marauder
die foto is geneem deur
Utah Beach Landing Museum / La Madeleine / Frankryk
Die B-25 Mitchell was 'n tweemotorige medium bomwerper wat deur North American Aviation vervaardig is. Dit is gebruik deur baie geallieerde lugmagte, in elke teater van die Tweede Wêreldoorlog, sowel as deur baie ander lugmagte nadat die oorlog geëindig het, en het gedurende vier dekades diens gedoen.
Die B-25 is vernoem ter ere van generaal Billy Mitchell, 'n pionier van Amerikaanse militêre lugvaart. Teen die einde van sy produksie is byna 10 000 gebou. Dit het 'n paar beperkte variasies ingesluit, soos die Amerikaanse vloot- en marinekorps se PBJ-1-patrolliebomwerper en die USAAF se F-10-fotoverkenningsvliegtuig.
In 1939 is die aangepaste en verbeterde NA-40B aan die US Army Air Corps voorgelê vir evaluering. Hierdie vliegtuig was oorspronklik bedoel om 'n aanvalsbommenwerper te wees vir uitvoer na die Verenigde Koninkryk en Frankryk, wat albei 'n dringende vereiste vir sulke vliegtuie in die vroeë stadiums van die Tweede Wêreldoorlog gehad het. Die lande het egter van plan verander, maar eerder gekies vir die nuwe Douglas DB-7 (wat later deur die VSA as die A-20 Havoc gebruik sou word). Ten spyte van hierdie verlies aan verkope, het die NA-40B weer in die kollig gekom toe die Amerikaanse weermag se lugkorps dit as 'n medium bomwerper beoordeel het. Ongelukkig is die NA-40B vernietig in 'n ongeluk op 11 April 1939. Nietemin is die tipe in produksie gelas, saam met die weermag se ander nuwe medium bomwerper, die Martin B-26 Marauder.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Mitchell in redelike groot getalle by die lugmag van die Nederlandse ballingskap gedien. Hulle het aan die geveg deelgeneem, sowel in Oos -Indië as aan die Europese front. Op 30 Junie 1941 onderteken die Nederlandse Inkoopkommissie, namens die Nederlandse ballingskap in Londen, 'n kontrak vir 162 B-25C-vliegtuie. Die bomwerpers sou aan die Oos -Indiese Eilande afgelewer word om Japanse aggressie in die streek te help afskrik.
In Februarie 1942 het die British Overseas Airways Corporation (BOAC) ingestem om 20 van die Nederlandse B-25's van Florida na Australië via Afrika en Indië te vervoer, en nog 10 via die Suid-Stille Oseaan-roete vanaf Kalifornië. Gedurende Maart het vyf van die bomwerpers op die Nederlandse orde Bangalore, Indië, bereik en 12 het Archerfield in Australië bereik. Daar is ooreengekom dat die B-25's in Australië gebruik sou word as die kern van 'n nuwe eskader, aangewys as nommer 18. Hierdie eskader sou gesamentlik beman word deur Australiese en Nederlandse vliegtuie plus 'n klompie vliegtuie van ander nasies, maar sou werk by ten minste aanvanklik onder RAAF -bevel.
Die B-25's van nommer 18-eskader sou met die Nederlandse nasionale kentekens (tans 'n reghoekige Nederlandse vlag) geverf wees en NEIAF-reekse dra. Met inagneming van die 10 & quottemporary & quot B-25's wat vroeg in 1942 aan die 18-eskader afgelewer is, is 'n totaal van 150 Mitchells deur die NEIAF sterk aangeneem, 19 in 1942, 16 in 1943, 87 in 1944 en 28 in 1945. Hulle het bomaanvalle gevlieg teen Japannese teikens in Oos -Indië. In 1944 het die meer bekwame B-25J Mitchell die meeste van die vroeëre C- en D-modelle vervang.
In Junie 1940 is die 320 -eskader RAF gevorm uit personeel wat voorheen by die Royal Dutch Naval Air Service gedien het en wat na die Duitse besetting van Nederland na Engeland ontsnap het. 320-eskader, toegerus met verskeie Britse vliegtuie, het anti-duikbootpatrollies gevlieg, konvooi-escort-missies uitgevoer en lugreddingspligte uitgevoer. Hulle het die Mitchell II in September 1943 verwerf en operasies in Europa uitgevoer teen geweerplase, spoorweë, brûe, troepe en ander taktiese teikens. Hulle het in Oktober 1944 na België verhuis en in 1945 na die Mitchell III oorgegaan. No 320 eskader is in Augustus 1945 ontbind. Na die oorlog is B-25's gebruik in 'n vergeefse poging van die Nederlanders om beheer oor Indonesië te behou.
Hierdie vliegtuig is PH-XXV, N5-149, 232411, met neus kuns wat dit & quotSarinah & quot. Dit is deel van die hertog van Brabant-lugmag (ook bekend as die Royal Netherlands Air Force Historical Flight Foundation) en is gebaseer op die Gilze-Rijen-vliegbasis in Nederland. Daar word gesien hoe dit na die einde van die aanloopbaan ry as voorbereiding vir die opstyg en die vliegvertoning by RAF Duxford tydens die Duxford Air Show in 2013.