Buikvet sny die oorlewingsyfer van vroue met nierkanker Mighty Natural
Geskryf deur Tamara Bhandari-Washington Universiteit
Die helfte van vroulike nierkanker pasiënte met aansienlike abdominale vet ten tye van diagnose het binne 3 1 / 2 jaar gesterf, terwyl meer as die helfte van vroue met klein maag vet nog 10 jaar later lewendig was.
"'N gewas groei in 'n man se liggaam is in 'n ander omgewing as een wat groei in 'n vrou, so dit is nie verbasend dat die kankers anders gedra ..."
Vir mans lyk die hoeveelheid abdominale vet om nie te verskil in hoe lank hulle oorleef nie. Die bevindings dui daarop dat nierkanker kan ontwikkel en anders in vroue as mans vorder.
"Ons is nou besig om seks as 'n belangrike veranderlike in kanker te studeer," sê senior skrywer Joseph Ippolito, 'n radioloog by Mallinckrodt Instituut vir Radiologie aan die Washington Universiteit in St Louis.
"Mans en vroue het baie verskillende metabolismes. 'N Gewas wat in 'n man se liggaam groei, is in 'n ander omgewing as een wat binne-in 'n vrou groei. Dit is dus nie verbasend dat die kankers anders verskil tussen die geslagte nie. "
Oormatige gewig is 'n belangrike risikofaktor vir die ontwikkeling van nierkanker, maar dit weerspieël nie noodwendig 'n swak uitkoms nie. Die nuwe studie in Radiologie dui daarop dat hoe lank 'n pasiënt oorleef na die diagnose nie gekoppel is aan totale vet nie, maar na die verspreiding van liggaamsvet, ten minste vir vroue.
Die meeste metodes om liggaamsvet te bepaal, maak staat op net 'n persoon se lengte en gewig. Maar nie alle vet is dieselfde nie. Die soort wat jy kan squeeze-genoem subkutane vet-lyk meestal skadeloos. Maar viscerale vet, wat binne die buik lê en interne organe omsluit, is geassosieer met diabetes, hartsiektes en baie soorte kanker.
Viscerale vet sit te diep in die buik om akkuraat gemeet te word met 'n maatband om 'n persoon se middellyf. So het navorsers in plaas daarvan deurlopende CT-skanderings ontleed, wat gereeld uitgevoer word op mense wat pasiënte met nierkanker gediagnoseer het om die grootte van tumore te meet en metastase te soek.
Die brein-en-gut-skakel kan vinniger wees as wat ons gedink het
Subkutane en viscerale vet is in verskillende areas van die liggaam op 'n CT-skandering, wat dit moontlik maak om die proporsie van elk te bereken.
Die navorsers ontleed beelde van 145 mans en 77 vroue met nierkanker. Die skanderings is getrek uit die Kankervernemende Argief, 'n versameling demografiese, kliniese en beelddata van honderde kankerpasiënte.
Die navorsers het bevind dat die helfte van die vroue met hoë viscerale vet binne 3 ½ jaar van diagnose gesterf het, terwyl meer as die helfte van die vroue met lae viscerale vet nog na 12 jaar leef. Vroue kry dikwels viscerale vet na menopouse, maar die skakel word steeds gehou nadat hulle vir ouderdom reggestel is.
Vir mans was daar geen verband tussen viscerale vet en lengte van oorlewing nie.
Wat is daar nog aan die gang?
"Ons weet daar is verskille in gesonde manlike versus gesonde vroulike metabolisme," sê Ippolito. "Nie net ten opsigte van hoe die vet gedra word nie, maar hoe hul selle glukose, vetsure en ander voedingstowwe gebruik. Dus is die feit dat viscerale vet vir vroue, maar nie mans nie, aanbeveel dat daar iets anders aangaan behalwe net oortollige gewig. "
Dat "iets anders" self in die tumor selle kan lê. Tumorselle verkies suiker as 'n brandstofbron, maar sommige het meer soet as ander. 'N Suikerhongerige tumor spel gewoonlik probleme vir pasiënte.
Met behulp van data van die The Cancer Genome Atlas, navorsers ontleed die geen ekspressie profiele van gewasse van 345 mans en 189 vroue gediagnoseer met nierkanker. Beide mans en vroue was minder geneig om te oorleef as hul tumor selle die gene geassosieer met die verbruik van suiker, of glikolise, aangeskakel het. Mense wie se tumor selle lae glikolise vertoon het, het 'n gemiddelde van 9 ½ jaar oorleef, terwyl diegene met hoëglikolise tumore gemiddeld oor ses jaar oorleef het.
Die navorsers het 77-vroue met gepaste beeld- en geen-ekspressie-data gevind, sodat hulle hul ontledings van viscerale vet en glikolise gekombineer het.
Ongeveer 'n kwart van die vroue het 'n hoë hoeveelheid viscerale vet en gewasse gehad waarvan die glikolise-gene beduidend aktief was. Dié vroue het net gemiddeld twee jaar na die diagnose oorleef. Opvallend, van die 19-vroue wat in die lae visserale vet- en lae glikolise-kategorie val, het niemand voor die einde van die studie gesterf nie, wat 'n span van 12-jare gedek het. Daar was geen groep mans met 'n soortgelyke rooskleurige voorspelling nie.
"Ons het gevind daar is 'n groep vroue wat baie sleg teenoor mekaar doen, en 'n groep wat regtig goed doen," sê Ippolito.
"Ons data dui daarop dat daar 'n moontlike sinergie tussen die pasiënt se viscerale vet en die metabolisme van hul tumor is. Dit kan 'n beginpunt wees om uit te vind hoe om vroue beter te behandel met nierkanker. Ons sou dit nie ontdek het as ons saam met mans en vroue gekyk het nie. "