Noudat die weer begin warm het, het ek begin dink ek moet iets doen met Billy se oorskot. Sy as het al byna drie maande by my kaggel in 'n palissanderbodem gesit.
Toe Billy lewe, het hy altyd gesê hy wou veras en versprei word in die see. Ek het skielik die impuls gehad om sy as na die baai oor die straat uit my huis te neem sodat hulle naby sou wees.
Ek sit wit klere aan soos hulle in oosterse begrafnisrituele doen. Nadat ek Billy se oorblyfsels uit die boks in 'n rooi sy geborduurde beursie gegiet het, het ek met my vingers deur die liggrys gespikkelde as gesif. Billy-stof. Daar was klein, harde wit stukkies daarin, waarskynlik bot, en 'n groot stuk metaal wat lyk soos deel van 'n tandheelkundige brug. Ek het op 'n baadjie gegly en na die baai gegaan. Die lug was intensblou en wolkloos, en die wind waai in die regte rigting, uit na die see.
Toe ek my hand in die as steek, het 'n stuk lug beter geword, en ek het Billy se stem gehoor.
Dit is te koud vir my, skat.
"Wat?" Ek het gevra.
Dit is te koud. Die water is te koud.
Ek het daar gestaan, nie seker wat om te doen nie. 'Jy weet, jy kon my dit vertel het voordat ek hierheen gekom het.'
Sê jou wat. Sprinkel net 'n bietjie, sodat jy kan voel dat ek hier is.
Toe ek 'n handvol van sy as in die see gooi, het Billy gesê:
Jy is die pêrel
En die oester
Ek het nie geweet wat dit beteken nie, maar dit het my laat voel.
Billy se boodskap
Toe ek by my huis kom, kon ek Billy nog steeds voel, en ek het by my rekenaar gaan sit.
Dankie dat jy vanoggend van my as in die baai besprinkel. Ek voel beter. Ek doen regtig wel, omdat jy dit met soveel liefde gedoen het.
Toe ek geleef het, het ek gesê dat my lewe geëindig het op die dag waarop jy gebore is, en ek is jammer daarvoor. Dis net dat ek altyd die slegte was en jy was die goeie. En Pappa het jou so lief gehad! Dit was een ding as Mama jou meer liefgehad het as ek, maar nie pappa nie. Die familie drama is die eerste, die primêre een, en dit het baie oomph. My nydigheid was 'n belangrike faktor in daardie drama.
Op die aarde is daar baie van wie se-beter-as-wat-tipe kwessies en dit veroorsaak baie lyding. Dit is 'n spel wat deur die magte van Maya bedink is, of illusie, om mense ongelukkig te maak. Dit is een van die doeleindes van illusie: menslike ellende.
Maar soos ek dit van hierdie kant af sien, is elke siel uniek op baie pragtige maniere. Sommige is net verder langs die pad van ontwikkeling as ander, en dit is goed.
Billy se perspektief
Noudat ek dood is, weet ek dit was nie lekker om die goeie te wees nie, en ek moes altyd die gesinsmors opruim. En ons was morsig, dis seker. En ek was die een wat die aandag gekry het, was ek nie? Dit was altyd oor my. Wat 'n openbaring was dit!
Maar jy het my altyd liefgehad, het jy nie? Ek het jou eerste stappe vir my geskryf, klein rympies vir my geskryf, na my gekyk en vir my uitgevind dat ek jou eie persoonlike James Dean was. En wat het ek gedoen? Ek het jou pretty much ignoreer. Wel, dit is nou verby. Ek maak op vir verlore tyd.
Die seën wat ek jou vandag gegee het? Dit is meer as 'n beloning vir wat jy vir my gedoen het. Dit is 'n ding van die gees. Dit is die uitkoms van hierdie oomblik en al wat dit bevat.
Moenie oor my huil nie
Ek kan jou nou op jou rekenaar sien sit en huil. Jy huil oor hoe dit tussen ons geëindig het. Ek het amper twee jaar ná die reddingsmissie met my verslawing gesukkel; Toe het ek gesterf. Jy het my gered, maar kon nie werklik red my. Dit was geskryf. Daardie laaste paar maande voor my dood het jy my vertel om weg te bly en jou alleen te laat. Ek was 'n verdrinkende man, Annie, wat jou saamneem.
Ek gee nie meer veel om herinneringe nie, maar as ek jou daar sien huil en huil, wil ek hê jy moet weet daar is baie groter herinneringe as die gevegte wat ek en ek aan die einde gehad het, daar op daardie baie tydelike planeet. Herinneringe soos om op die vliegtuig te klim vanaf Margarita met my nuwe sidekick Guru Guy, in 'n motelkamer in Miami neerstort, dan wakker word uit my bedwelmde slaap en sien hoe jy soos 'n Madonna oor my staan. Ek was so lank weg en ek was so bly om te sien hoe my babasussie vir my sorg, my red, my gereed maak vir die hospitaal, alles doen om my in die hel te laat sterf.
So nou huil jy op jou rekenaar en wonder of ek jou vergewe.
Miskien is die werklike vraag om jouself te vra, vergewe my?
En regtig, skat, daar is niemand om te vergewe nie, want ons het dit aangemeld om dit te dans voordat ons gebore is. Ons het nie 'n soort van ek-gedoen-iets-verkeerde-tot-jou-in-ander-lewe-en-ek-betaal-vir-dit-nou soort ding. Dit werk nie so regtig nie. Die konsep van 'n oog vir 'n oog, 'n tand vir 'n tandkarmiese gelykmaking van die telling is nie die regte saak nie, ten minste nie waar ek is nie.
Dit is meer 'n soort eksperiment wat gekies word vir siel-tipe redes dat mense 'n byna onmoontlike tydsbegrip het. En nie verstaan ​​nie, is 'n belangrike deel van die eksperiment. As mense die werking van die eksperiment geweet het, sou dit 'n paar van sy punch verloor, en die verlies van punch, wel, dit is 'n bietjie van wat verligting alles gaan.
Die dag voordat Billy oorlede is, 'n bitter koue Januarie-oggend, het ek die rou lug aangedurf. Ek het nooit ...