'n Pad in iemand anders se skoene stap | Maroela Media
In Spreuke staan daar 'n mens beplan sy pad, maar die Here bepaal hoe hy loop. Dis waar wat hulle sê van in iemand anders se skoene stap: jy kan nie die lewenspad en keuses van 'n ander beoordeel nie.
Ons pad het ons gebring tot hier en nou is ons reeds 'n jaar in Nieu-Seeland.
Dit was 'n harde pad. Sommige mense wens jou die beste toe, en gaan dan met hul lewens aan sonder om eers weer een keer aan jou te dink. En dit is moeilik om te aanvaar, maar jy leer om dit te verwerk. Ander verlang so, dat hulle treur asof jy dood is. Dit is ook moeilik en bring twyfel, vrees en hartseer. En dan is daar ander wat jou verwyt. Dis hulle wat jou 'n volksverraaier, hensopper of lafaard noem. Dis hulle wat wil hê jy moet skuldig voel oor jou keuse om die land te verlaat. Dan is daar dié wat hulself oortuig dat almal wat emigreer, heimlik wil teruggaan na Suid-Afrika.
Jy leer om ander mense se opinies en gevoelens te hoor, te verwerk en te hanteer, baie maal in stilte.
Dis moeilik om vir mense te sê hoe dit voel om te emigreer. Selfs voor jy die besluit neem om te gaan, wroeg en worstel jy met jouself oor wat die beste pad vir jou en jou mense is. Dan is dit die geweldige opdraande stryd van die visumproses – ure se staan in rye en rye, gans te veel papierwerk, die bewys van wie jy is en wat jy weet en wat jy kan doen. En dan die wag… vir sommiges langer as ander. En iemand in 'n kantoortjie ver in 'n ander land besluit oor jou hele toekoms en dalk nog die toekoms van jou nageslagte ook. Dis 'n senutergende wag wat ek niemand toewens nie. Volgende moet jy vir almal in jou lewe vertel van jou planne en die mense vir wie jy lief is, se harte breek. Oumas en oupas ween oor kleinkinders, en jy dink aan familiegeleenthede wat jy nie sal kan bywoon nie. Siekbeddens en begrafnisse waar jy nie sal kan wees nie.
Hierna is jy op pad na 'n nuwe land waar jy nie die basiese goed weet nie. Hoeveel is ek veronderstel om te betaal vir 'n huis se huur? Wat is 'n realistiese salaris? Dinge wat jy as vanselfsprekend aanvaar het, is skielik nie meer nie. Hier kan jy nie instap by enige dokterspreekkamer en gehelp word nie – jy moet registreer en mag slegs by daardie een dokter gehelp word. Jou regte as 'n werknemer is nou iets wat jy moet uitvind, want jy kan nie aanvaar jy weet alles oor werkure of oortyd of siekteverlof nie. Jy het ook geen geloofwaardigheid as werknemer nie, want jy is 'n immigrant. Jy het nie 'n prestasielys in die land nie. Jy het geen kredietgeskiedenis nie. Jy het geen netwerk van kontakte nie, tensy jy baie moeite gedoen het voordat jy die land bereik het.
Dis moeilik om vir mense te sê hoe dit voel om te emigreer. Jy dink vooraf jy weet wat jou gaan onderkry, maar jy het geen idee nie. Vir party is dit eensaamheid en fondasieloosheid. Jou gevoel van behoort en gemeenskap neem tyd, en dit is vir party mense jare voordat hulle weer voel of hulle gewortel is. Vir ander is dit jou bande met Suid-Afrika wat jou nie wil los nie. Jy volg die nuus en die sosiale media wat vir jou wys hoe sleg dit gaan in Suid-Afrika (maar soos iemand tereg opmerk, hier gaan jy net 'n droesel sien, dus kan jy nie 'n regverdige beeld van die realiteite vorm nie).
Dit maak jou hartseer, maar op 'n vreemde, onbetrokke manier wat jy nie self kan beskryf nie, want dit raak jou nie meer direk nie. Jy kan nie met die plaaslike mense rondom jou praat oor die lewe wat jy agtergelaat het nie, want hulle kan jou gevoelens nie verstaan nie. Hulle het nie dieselfde perspektief as jy nie en het ook nie 'n raamwerk vir goed soos kapings, stakings en betogings nie.
Die ander sy van die saak is dat dit moeilik is om met jou geliefdes wat in Suid-Afrika is, te deel oor hoe dinge in jou nuwe land is. Jy kan deel wat jy beleef, en mense kan voel jy spog of jy is negatief oor Suid-Afrika. Jy kan op sosiale media jou lewe deel, soos almal maar doen. Maar daar braak mense gal oor hoe jy dit in hul gesig vryf. Of jy praat met jou familie en die verlange is te veel om te hanteer. Dan vermy jy eerder kontak met mense, of hulle vermy kontak met jou sodat die seer jou nie opvreet nie.
Vir party is dit te veel, en hulle gaan sak en pak terug. Ander veg met alles wat hulle het om hul geliefdes ook te help emigreer.
Jy maak nuwe vriende. Vriende wat jou ondersteuningsnetwerk word. Mense wat saam met jou braai en jou kinders oppas as jy 'n noodgeval het. Mense wie se naam jy op die dokter se vorm skryf vir "naasbestaande". Mense wat jou familie word. Jou kinders kry Kiwi-aksente, en Kiwi-maatjies. Jy braai met gas. Jy gebruik die Persil wat eintlik Omo in 'n ander houer is. Jy stap elke dag net vandag se paar treetjies.
Jy leer om te vertrou dat die Here hierdie pad ook in Sy hande het, al is dit nie 'n pad wat jy gedink het jy sou loop nie. Jy besef die Here het 'n hele ander plan met jou en jou landsgenote gehad. 'n Plan wat dalk veel meer is. 'n Plan wat Skoene van bereidheid gaan neem na verre lande, soms ryk lande, waar die naam Jesus geneem moet word op paaie waar dit nog nie verkondig is nie.
Ons is nou al 8 maande in NZ en voel presies dieselfde. Ek sit baie min op sosiale media en praat meeste net familie en my naaste vriende. Mense wat gese het hul sal nooit SA verlaat nie begin my nou vrae vra oor NZ, salarisse en skole. Ek help met graagte.
Dit is vandag presies 'n jaar sedert ek geland het in NZ. Ek het die vorige dag my man en betraande kindertjies totsiens gesoen en oorgevlieg met my tas, my CV en die hoop om vir my kinders 'n beter toekoms te kan vind.
My hart breek steeds in 'n duisend stukkies as ek dink aan 'n land wat lank terug die tuiste was van alles en almal waarvoor ek ooit lief was. Maar NZ het ons ingeneem en sy het ons hare gemaak. Ons is dalkbaar. Ons kyk nooit terug nie.
Ek gaan dit verseker deel met my jongste twee kinders wat in daardie rigting begin praat.
Wie is ons om te oordeel as iemand besluit dis tyd om op te pak?
Dis 'n groot, moeilike en persoonlike besluit.
Elke ou moet doen wat reg is vir hom/haar.
En as dit beteken jy moet jou land, jou mense, jou ALLES agterlaat, is die laaste ding wat jy nodig het onnodige en ongevraagde kritiek.
Jou pad is nie my pad nie……
Beste Rene Ons as Afrikaners treur oor elke mede Afrikaner wat die land verlaat. Ons gaan julle mis. Ek wil nie julle wat julle families en volk agterweë laat, veroordeel nie. Dit gaan niemand beter laat voel nie. Ja, julle offer baie op, maar ook nie werklik nie. Weet net dat Suid Afrika gaan nie tot niet gaan nie en nog minder die Boere Afrikaner. Die oorweldigende meerderheid kan nie weg nie en wil ook nie weg hier nie. As ek Afrika sien, sien ek n toekoms, omrede mense wat swaarkry opstaan en verander, hulle raak moeg vir swaarkry. Kyk… Lees meer »
Die uittog van kundige gekwalifiseerde mense uit SA neem maandeliks toe met letterlik honderde aansoeke vir die UK, Nieu Zeeland, Australie en Arabiese emirate. Die aaneenlopende en nou ook eskalerende verlies aan skaars kundigheid het reeds n kritieke vlak bereik en is tans die hoof besprekingspunt in SA. Oorsese maatskappye in SA mag nou reeds kundiges vanuit die buiteland werf en aanstel daar waar daardie kundigheid nie meer in SA beskikbaar is nie. Dit blyk egter n meer ingewikkelder proses te wees om in SA te gaan werk as wat dit is om uit SA te emigreer!