Die ekonomiese stand van sake in die suiwelbedryf - AgriOrbit
Home Radio & Video Grootplaas Die ekonomiese stand van sake in die suiwelbedryf
Sonder water is daar nie lewe nie, en met dié hulpbron wat al hoe skaarser in veral Suid-Afrika raak, word daar al hoe meer klem op die besparing van water geplaas. Jan du Plessis van Agri Frequencies gesels in 27 Maart 2019 se aflewering van Grootplaas met ons oor kristaltegnologie en hoe dit tot waterbesparing kan bydra. Daarna kuier die nuwe hoofekonoom van die Melkprodusente-organisasie, Bertus van Heerden, by ons in die ateljee om oor die ekonomiese afdeling van dié organisasie te gesels.
Previous articleGoeie heinings maak goeie bure
Next articleNamibia: AMTA suspends cabbage, onion imports
Bloemskou besoek skole met skeerdemonstrasies - Astrodienst Guest user u1353389635
31-May-2016, 18:33 UT/GMT PressReader - Beeld: 2017-05-27 - Ek sou graag ’n kop wou skryf, maar . . .
Ek sou graag ’n kop wou skryf, maar . . .
Beeld - 2017-05-27 - By - Vroue se rol Die kri­sis van A­fri­ka Te vroeg vir ver­geet Ina van der Lin­de is ’n vry­skut­joer­na­lis en skry­wer.
Dr. Ta­nya van Wyk, een van die drie vrou­e­do­sen­te, roer toe bie­tjie die wa­ter met ’n vraag: Hoe ver­dien die fa­kul­teit ’n le­gi­tie­me en ou­ten­tie­ke stem? Waar is die vrou­e­stem­me in die ge­sprek?
Moe­nie na die hon­de kyk wat blaf nie, sê sy, maar kyk na die een wat nie blaf nie.
Daar is twee ma­nie­re om le­gi­ti­mi­teit te wen: werk­li­ke oop ge­sprek en ge­lyk­waar­di­ge ver­hou­din­ge. Dit is nie wat sy in die kerk er­vaar nie. Sy haal die Duit­se te­o­loog J­ü­r­gen Molt­mann aan wat praat oor die vry­heid in ge­lyk­heid.
Dit im­pli­seer dat we­der­syd­se ge­spreks­ge­no­te die vry­heid het om in te stem of in­stem­ming te weer­hou en nie ver­kwa­lik te word vir hul o­pi­nie nie.
“Daar be­staan ’n ‘her­me­neu­tie­se sus­pi­sie’ oor die in­ter­pre­ta­sie van die ge­o­pen­de hek­ke van die fa­kul­teit,” sê Van Wyk.
Daar­mee wil sy nie af­breuk doen aan die op­reg­te en reu­se­skui­we wat die fa­kul­teit ge­maak het nie, maar daar is nog nie ’n oop ge­sprek oor al­le as­pek­te van in­klu­si­wi­teit nie, on­der meer oor vroue en hul­le rol en deel­na­me. In dié op­sig het ge­sprek­ke “on­der­gronds ge­gaan”. ’n Jong swart stu­dent in ’n saal vol hoof­saak­lik ou­er wit te­o­loë volg dit la­ter op met: “The an­cients are o­pe­ning the ga­tes for the young.”
Ver­gif­nis en die ge­skie­de­nis moet ge­sprek­ke oor die de­ko­lo­ni­se­ring van ken­nis in­sluit. Wat is dit, vir wie en hoe moet dit lyk?
’n Ou­er swart man val in: “Die te­o­lo­gie is in ’n kri­sis. Ons moet ’n in­ten­sie­we dis­koers voer oor hoe ’n te­o­lo­gie vir A­fri­ka lyk. Ons is al­mal We­ster­se te­o­loë en ons spreek nie die kri­sis van A­fri­ka aan nie. Wat is die A­fri­kak­wes­sies wat ge­re­kon­stru­eer moet word?
“Wat is die rou ma­te­ri­aal wat ons wil ge­bruik in ons e­pis­te­mo­lo­gie­se (die te­o­rie van ken­nis) ge­reed­skap? Hoe in­te­greer A­fri- ka­te­o­lo­gie met We­ster­se te­o­lo­gie?”
Die te­o­loog An­dries van Aar­de wil te­o­lo­gie “kon­kreet re­le­vant” maak. Hy wil weet: Is ons ge­reed om in die voet­stap­pe van aarts­bis­kop Tu­tu en Al­lan Boe­sak te volg? Is ons be­reid om nie stil te bly as sa­ke ver­keerd ver­loop nie? Hoe be­trek ons woe­den­de stu­den­te op só ’n ma­nier dat hul pro­fe­te word vir hul ge­meen­skap?
In sy boek In Prai­se of For­get­ting: His­to­ri­cal Me­mo­ry and Its Iro­nies ver­ken Da­vid Rieff die ge­bruik en mis­bruik van ’n sa­me­le­wing se kol­lek­tie­we ge­heue oor trau­ma­tie­se ge­beu­re in die ver­le­de. Kan die ver­le­de werk­lik die he­de be­skerm teen die fou­te van die ver­le­de? Van Aar­de se ge­volg­trek­king: “His­to­rie­se ont­hou” dra dik­wels eer­der by tot span­ning wat voort­spruit uit fou­te van die ver­le­de en ge­weld­da­di­ge weer­wraak. Kyk maar na die ge­skie­de­nis van die Kro­a­te en Ser­wi­ërs, R­wan­da en Bu­run­di, Si­rië, Suid-A­fri­ka . . . In ’n on­der­houd in 2016 in die Mail & Gu­ar­di­an sê Rieff eg­ter wat nou in Suid-A­fri­ka ge­beur is iets an­ders as bloot “ont­hou”: “Dit tref my hoe bit­ter­lik te­leur­ge­steld en kwaad men­se is. Die woe­de hier is wit­warm. Dit is nie die soort ont­hou waar­van ek praat nie. Wat ek sien is ’n deur­lo­pen­de po­li­tie­ke stryd. Moont­lik is die ge­beu­re ty­dens a­part­heid nog te vars in die ge­heue van men­se wat in SuidA­fri­ka woon.”
Vol­gens Rieff is die om­stan­dig­he­de nog nie reg om die ver­le­de te laat gaan nie. ) Ek is moer­lui.
Ek ly aan lui­heid. Ek lei in lui­heid. Ek ly om­dat ek lei in lui­heid.
Ek het dit be­sef toe ek on­langs al my pot­te weg­ge­gooi het om­dat ek nie lus was om dit te was nie.
Ek het die dag pas­ta en maal­vleis ge­maak. Ook maar ’n mid­del­ma­ti­ge po­ging daar­mee aan­ge­wend. Dit het ’n aan­vaar­ba­re smaak ge­had. Dit het net-net die slaag­sy­fer ge­haal – dees­dae verg dit mos nie veel nie.
Die pot­te het daar ge­staan. Twee van hul­le. Ter­wyl ek voor die TV ge­sit het, het ek heel­tyd vir my­self ge­sê ek moet hul­le was. Toe ek weer sien was dit die vol­gen­de dag. Die pot­te het steeds on­ge­was ge­staan.
Die pot­te het daar bly staan tot­dat dit groen­sta­tus be­reik en daar­na het ek dit rom­mel­sta­tus laat be­reik. Om daai pot­te te was, is nie in my kort- of lang­ter­myn­plan nie. So het twee van my an­der pot­te en ’n pan die­self­de paad­jie ge­stap.
Ek weet nou dat ek chro­nie­se lui­heid het.
Die simp­to­me was al die jare daar. Op skool en op u­ni­ver­si­teit. Ek het met ge­na­de ge­slaag. Wie leer ’n week voor ’n toets?
’n Mal mens, was my ant­woord. Vir toet­se word ’n dag voor die tyd ge­leer. Die­self­de geld vir ’n taak.
A­ku­te lui­heid be­staan uit min be­lang­stel­ling-sel­le, meer be­kend as nie-lus-sel­le. Lus is ’n ge­vaar­li­ke ding wan­neer daar ’n oor­maat daar­van is, vra maar ’n tie­ner­pa. Lus is ook on­ge­luk­kig ’n pro­bleem wan­neer die reg­te hoe­veel­heid daar­van nie ge­pro­du­seer word.
Chro­nie­se lui­heid be­staan wan­neer die nie-lus-sel­le ver­me­nig­vul­dig en dan uit­stel­sel­le vorm. Nou uit­stel-stel­le vorm pas­sie­we ge­drag. Van uit­stel kom dan af­stel en so kry ie­mand chro­nie­se lui­heid.
Ek het me­di­sy­ne pro­beer neem vir die siek­te, maar dit werk nie. Ek het op­kik- ker­dran­kies soos Red Bull ge­drink, maar wan­neer ek my kry, dans ek voor die spie­ël en pak nie my ta­kie aan nie.
Ek het ’n groot do­sis mo­ti­ve­ring pro­beer af­sluk. Ek het ge­dink aan al die po­si­tie­we as­pek­te daar­van om die taak te vol­tooi, maar ek het my tyd be­stee om te dink hoe die taak uit­ge­voer moet word eer­der as om dit te doen.
Drank was ook nie die ant­woord nie, want dit het net meer fo­kus ge­plaas op hoe on­aan­ge­naam die taak is en dat daar an­der pret ma­nie­re was om my tyd deur te bring, soos om meer te gaan kui­er.
Ek raak be­kom­merd oor my lui­heids­pro­bleem. Is ek nie ver­on­der­stel om ge­oe­fen te wees in wils­krag nie? Hoe ou­er ’n mens raak, hoe min­der het ’n mens keu­ses en hoe meer ver­ant­woor­de­lik­he­de suig aan jou soos ’n ver­slaaf­de.
Ek moet bor­de en pot­te by­me­kaar maak en dit nie weg­gooi nie.
Ek is eer­der ’n per­soon wat ’n half­uur voor ’n par­ty­tjie be­gin eers uit­vind waar die par­ty­tjie ge­hou word, al is ek ’n maand te­rug ge­nooi.
Ek is ’n mens wat nie wag tot nom­mer 99 nie, ek wag tot nom­mer 99,9.
Ge­noeg. Ek gaan nou op hou hier­mee. Of nou-nou. Ag, ek gaan te­le­vi­sie kyk.
Fo­to: MARIKI UITENWEERDE
Prof. Jo­han Bui­ten­dag, de­kaan van die UP se fa­kul­teit te­o­lo­gie.