Geskryf deur Isabelle Côté
'N Koraalrif in die Similan-eilande, Thailand. (Shutter)
Die oseaan is 'n groot, stil plek, nie waar nie? Uiters, ja; stil, nie soveel nie.
As navorser wat koraalriwwe bestudeer, het ek bo baie gevloei en as ek mooi luister, is my ore altyd gevul met klanke. Daar kan die geluid wees van klein golwe wat op die strand breek en koraalpuin wat op die sand rol as die golwe terugtrek. Buiten die geluid van water, is daar iets stiller.
Vir sommige mense klink hierdie vaal geluide soos die geknars, geknetter en ontbytgraankos as melk dit tref; vir ander herinner hulle aan spekbraai.
Hoe dit ook al sy, dit is natuurlike rifgeluide, en raserige riwwe is 'n baie goeie ding. In werklikheid is dit so goed dat ons die geluid van gesonde koraalriwwe kan gebruik om die vinnig toenemende aantal degradeerdes.
Oor die afgelope drie dekades plaas stygende oseaan temperatuur die wêreld se koraalriwwe onder baie spanning. Uiterste gebeure kan groot dele van 'n rif in 'n kort tydjie doodmaak. Byvoorbeeld, 29 persent van die Great Barrier Reef-korale is tydens die 2016-mariene hittegolf dood. Dit kan 15-25 jaar neem voordat 'n rif herstel van 'n bleikgebeurtenis.
Wie maak die geluid?
Die geraasvervaardigers op koraalriwwe bevat allerhande visse en ongewerwelde diere. Koraalrifvisse produseer 'n wye verskeidenheid lae-frekwensie-pops, gorrels, gurgels en kroeë terwyl hulle voed, veg, hof en paar. In werklikheid, soos voëls, sing sommige visspesies teen dagbreek en skemer, en soms deur die nag, in onderwater refrein.
Hoëfrekwente geluide word gewoonlik deur ongewerweldes vervaardig. Hiervan is die pluk van garnale die wenners wat betref toonhoogte en luidrugtigheid. Snaapgarnale het een vergrote klou wat as gevolg van 'n wonder van anatomie en fisika 'n hoorbare snap as dit vinnig toegemaak word.
Die beskeie klapgarnale. (Shutter)
As jy jou oor langs die klein skaaldier gehad het, kan die geluid 190 desibel bereik, harder as enige vliegtuig wat opstyg. Gelukkig sal niemand ooit so naby wees nie, aangesien hierdie garnale diep in die koraalsplete woon en dag en nag wegbreek.
Waarom is klank belangrik?
Die meeste koraalrifdiere bring die vroeë deel van hul lewens deur as klein larwes wat in die water dryf. Hierdie larfperiode kan van 'n paar dae tot 'n paar weke duur, en beweeg 'n paar meter tot honderde kilometers van waar dit gebore is.
Die vermoë om 'n nuwe tuiste in die uitgestrekte oseaan te vind, is van kritieke belang vir daardie langafstandverspreiders. Drie dekades gelede het wetenskaplikes gedink dat larwevisse vervoer word na die bevoorraad van strome; die vestiging van 'n nuwe stuk vaste eiendom was grotendeels 'n kwessie van toeval.
Ons weet nou beter. Rifvislarwes kan sien, hoor en ruik rifhabitat, en om redelik bekwaam daarvoor te swem.
Wetenskaplikes het onder water gegaan ligte lokvalle, bekend om vislarwes te vang wat aangetrokke is tot lig, met 'n nabygeleë onderwater-luidspreker wat die geluide van riwwe, ander habitatte of glad nie speel nie. Hulle het gebou klein hope koraalrots om luidsprekers te bedek wat klanke speel, of 'n piepklein vislarwe voorgestel het 'n kamer met kontrasterende klankopnames, om te kyk na watter klank dit verkies en na swem.
Hierdie studies toon dat baie larfvisvisse word aangetrek deur die geluide van 'n lewende rif. Ligte lokvalle en rommelhoop wat rifgeluid speel, vang baie meer larwes as wanneer geen rifgeluid gespeel word nie. Hulle vang ook larwes van meer spesies en meer gesinne.
Rifgeluide kan ook visse van die larwes afstoot, miskien omdat dit onthul word dat daar te veel roofdiere of te min potensiële vismaats is. Hierdie spesies vestig hulle op plekke met geluide waarvan hulle die minste nie hou nie, eerder as die meeste.
Wat openbaar rifgeluide?
Rifgeluide openbaar baie oor die toestand van die koraalrif. Luider koraalriwwe, oorheers deur lae frekwensie geluide is geneig om gesond te wees: hulle het meer koraal, meer visse, meer ongewerwelde diere en is meer argitektonies ingewikkeld, met baie grotte en skeure.
In teenstelling hiermee, koraalriwwe met meer hoë frekwensie geluide is slegter: hulle het meer dooie korale, meer seewier en minder visse.
'N Morele paling steek sy kop uit 'n stapel gebleikte, dooie koraal op 'n beskadigde tropiese rif. (Shutter)
Koraalriwwe met 'n mengsel van hoë- en lae frekwensie-geluide het 'n groter verskeidenheid visspesies. Riwwe in mariene beskermde gebiede het ingewikkelde akoestiese handtekeninge soos diénet soos dié op die Great Barrier Reef voor 'n reeks onlangse storms en koraalbleiking. Gedegradeerde Australiese koraalriwwe is nou stiller en minder aantreklik vir larwes wat wil gaan sit.
Die klankbeeld van die water is van kritieke belang vir 'n vislarwe om te weet of daar 'n koraalrif in die omgewing is, en of die rif 'n goeie plek is om te vestig. Maar sommige spesies het beter gehoor as ander, en die diepte en struktuur van die habitat kan ook beïnvloed die manier waarop klanke uit die rif voortspruit.
Kan ons klank gebruik om afgebreekte riwwe te herbevolk?
Dit is 'n voor die hand liggende stap van die wete dat natuurlike klanke belangrik is vir die werwing van vis, tot die gebruik van dieselfde geluide om vis aktief na uitgeputte riwwe te lok.
A onlangse eksperiment het hierdie idee getoets en belowend gevind. Twee keer soveel visse, in al die belangrikste voedingsgroepe, het hulle op koraalrommelriwwe gevestig wat die geluide van gesonde riwwe gespeel het as op soortgelyke, maar stille riwwe. Gesonde, klinkende riwwe het ook 50 persent meer spesies gelok.
Dit dui daarop dat akoestiese verryking 'n nuwe en potensieel kragtige instrument kan wees om visgemeenskappe op ongesonde koraalriwwe op te bou. Die skrywers het gewaarsku dat dit saam met ingrypings gebruik moet word om die oorsake van die agteruitgang van koraalrif, veral klimaatsverandering, aan te pak.
Sonder hierdie gelyktydige aksies, sou dit 'n valse advertensie wees om 'n aantreklike klankbaan te gebruik om klein visse na afgegradeerde riwwe te nooi wat min kos of skuiling bied. En dit eindig nooit goed vir die misleide party nie.
Isabelle Côté, professor in mariene ekologie, Simon Fraser Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Kan 'n onderklankbaan regtig koraalriwwe lewendig maak?