January | 2014 | penpunt
Die eerste een …
Coco is die Claassense se derde staffie.
Eers was daar Zara. Vir haar het ons in Randfontein gaan red van 'n hoklewe by 'n teler. Nie dat sy in slegte omstandighede was of verwaarloos was nie; bloot maar net in 'n hok gelewe. Niemand se spesiale speelmaat nie. Dit het verander toe sy Bismarck se hondemaat geword het, en ons speelmaat.
Zara was bang vir donderweer, en sy het vreeslik naar geword in 'n voertuig. Of sy bang was vir vuurwerke, kan ek nie onthou nie. Omdat Bismarck en Zara nie huishonde was nie, was mens nie so intens bewus van hierdie dinge nie. Maar vir veertien jaar was sy ons gesin se geliefde diertjie.
Toe kom Tessa. Die interessante wyse waarop ons haar bekom het, laat ek vir 'n volgende aflewering. Sy word toe 'n huishond omdat daar op 'n tyd nat sement buite was, en staffies baie vinnig bederf!
Tessa was doodsbeangs vir donderweer, en 'n baie slegte passasier. Sy het gehyg en geblaas van punt A na punt B en baie lank daarná! Interessant genoeg het sy haarself nie veel gesteur aan vuurwerke nie. Sy was verknog aan die erf en aan my. Ek moes saam, anders sou sy nie gaan stap nie.
En toe kom Coco, huishond sonder dat ons haar dit moes leer. Die eerste een wat geen tweede uitnodiging nodig het om ver ente te gaan stap, of saam met Willie te gaan draf nie. Die eerste een wat dol is oor motor ry. As 'n motordeur oopgaan, is sy in! Natuurlik ook doodbeangs vir donderweer, maar ongelukkig ook die eerste een wat verskriklik bang is vir vuurwerke.
Coco is ook die eerste een wat geluide op die televisie beleef asof dit in die sitkamer is, en sommer op die naaste skoot spring as dit klink na moeilikheid.