Waarom het die VSA kernbomme op 'n verswakte Japan laat val? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Waarom het die VSA kernbomme op 'n verswakte Japan laat val?
Waarom het die Verenigde State twee kernbomme op die Japannese vasteland laat val? Dit het geblyk dat Japan gereed was om oor te gee.
Die amptelike rede was om 'n lang en duur stryd te vermy wat probeer het om die Japannese tot oorgawe te dwing deur die vasteland binne te val. Die Japannese was hardnekkige vegters en hul taktiek van Kamikaze -selfmoordbomaanvallers en hul moedige verdediging van hul land in verhoudings soos die Slag van Okinawa, verleen aansienlike geloofwaardigheid aan hierdie aanspraak. Sommige soos generaal Eisenhower het nie saamgestem of so 'n maneuver werklik nodig was nie.
"... in 1945 ... het oorlogsekretaris Stimson, wat my hoofkwartier in Duitsland besoek het, my meegedeel dat ons regering voorberei om 'n atoombom op Japan te laat val. van so 'n daad ... het die sekretaris my, nadat ek die nuus van die suksesvolle bomtoets in New Mexico en die plan om dit te gebruik, vir my reaksie gevra, blykbaar 'n sterk instemming verwag.
'Tydens sy voorlesing van die relevante feite, was ek bewus van 'n gevoel van depressie en het ek my ernstige twyfel uitgespreek, eers op grond van my oortuiging dat Japan reeds verslaan is en dat die bom heeltemal onnodig was, en tweedens omdat ek gedink het dat ons land die skokkende wêreldopinie moet vermy deur die gebruik van 'n wapen waarvan ek gedink het dit nie meer verpligtend was om Amerikaanse lewens te red nie. een of ander manier om oor te gee met 'n minimum verlies aan 'gesig'. Die sekretaris was diep ontsteld oor my houding ... "
Dwight Eisenhower, Mandate For Change, bl. 380
Ongeag of die Japanse regering dit ernstig oorweeg om oor te gee, die bombardement het die besluit gedwing en was dit minder duur aan die Amerikaners (natuurlik) as 'n uitgerekte oorlog. Of 'n uitgerekte oorlog Japanse lewens sou gespaar het in teenstelling met nog 'n paar maande se wrede oorlogvoering, is 'n ope vraag.
Dit is my mening dat hierdie motivering een van verskeie mededingende redes was waarom die Amerikaners besluit het om kernbomme op Japannese burgerlike sentrums te laat ontplof. In 'n groot deel voel ek dat dit bloot die natuurlike evolusie was van die leer van totale oorlog wat toegepas is op lugbomaanvalle op burgerlike teikens, wat die eerste keer in aksie tydens die Duitse bombardement op Guernica gesien is en deur die Amerikaners voortgesit is tydens die brandbomaanvalle op Dresden en Tokio .
Daarbenewens was daar ook die vermoë om 'n atoombom in oorlogstoestande met reg te toets. Amerikaanse militêre wetenskaplikes was baie geïnteresseerd in die uitwerking van kernwapens in baie omgewings (selfs om dit onder water te laat ontplof om te sien wat sou gebeur). Die belangrikste omgewing om dit op te toets, is duidelik die van stedelike of militêre teikens. Die vorige sou in elk geval buite die oorlog ondenkbaar wees.
Deur die ontploffing van die bom kon Amerika ook 'n sterk boodskap stuur oor die magsbalans na die oorlog. Aangesien daar altyd 'n mate van onsekerheid is oor politieke betrekkinge en militêre stabiliteit na die oorlog, was die bom beslis 'n sterk boodskap waarmee Amerikaners nie te kampe het nie. Ek dink nie een van hierdie motiverings was alleen genoeg om te verduidelik waarom die Amerikaanse hoë bevel besluit het om die bomme te laat val nie; Dit is baie meer waarskynlik dat dit 'n kombinasie van verskeie hiervan is en moontlik ook verdere bekommernisse.
Die Japannese het 4 terme gehad wat hulle geëis het om 'oor te gee':
Die keiser sou onskuldig bly.
Die grense van Japan sou herstel word na dié van die somer van 1942, wat vereis dat die bondgenote elke eiland en land waaruit hulle weggegooi is, terugkeer na Japannese beheer, soos Guadalcanal, Iwo Jima en die Filippyne.
Japanse troepe sou hulle slegs aan Japannese offisiere oorgee. Geen bondgenoot of soldaat mag betrokke wees nie. In werklikheid sou die Japannese troepe na die kaserne terugkeer.
Die Japannese sou niemand vergoed vir wat hulle gedoen het nie.
Vir Westerlinge beteken dit dat die Japannese sou terugkeer na 'n kaserne en nie op 'n manier sou oorgee wat die woord beteken nie. Die geallieerdes het duidelik 'onvoorwaardelike oorgawe' verklaar
Die Japannese het gevoel dat hulle die Geallieerdes met die kamikaze -aanvalle kan walg en demoraliseer en die Geallieerdes na die onderhandelingstafel kan dryf.
Wat die 2de atoombom betref, het die Verenigde State geweet wat die Japanners dink omdat dit hulle kodes gelees het. Die hoë bevel het beweer dat aangesien die Geallieerdes 4 jaar geneem het om die eerste atoombom te maak, dit nog vier jaar sou duur vir die tweede atoombom. Hulle het geweet wat 'n atoombom was en die gevolge van sulke wapens, want hulle het self twee afsonderlike atoombomprojekte gehad (een in Tokio met behulp van chemiese skeiding van Uranium -isotope en 'n verspreidingsaanleg in die huidige Noord -Korea). Rhodes het 2 boeke geskryf (The Making of the Atomic Bomb and Dark Sun) wat dit saam met ander nasionale kernprojekte bespreek het).
Na verwagting sou 'n konvensionele grondinval op die 'tuiseilande' van Japan tussen 500,000 en 1,500,000 geallieerde troepe kos. Op grond van hoe fel die gevegte in Okinawa was, en dat dit ongeveer 25 Japannese ongevalle geneem het om 1 geallieerde slagoffers te veroorsaak, sou verwag word dat 'n konvensionele grondinval in Kyushu en Honshu tientalle miljoene Japannese burgerlikes sou moes doodmaak voordat hulle sou werklik oorgee.
Cook, in Japan in oorlog, gee 'n lys van die aantal soldate in Japan wat tydens oorgawe geëet het, 4.335.500, met 3.527.000 buite Japan (meestal in China en Korea).
Uiteindelik aanvaar die bondgenote nie een van die voorwaardes nie, maar beloof dat die status van die keiser deur die Japannese volk bepaal sal word.
Die Sowjet -standpunt was dat die VSA die bom gebruik het om die USSR te bedreig.
Volgens die Great Soviet Encyclopedia, artikel "Kernwapens" ("Ядерное оружие"):
"Die gebruik van kernwapens was nie geregverdig deur militêre noodsaaklikheid nie: die heersende klas van die VSA het politieke doelwitte nagestreef - om hul krag aan vryheidsliefhebbers te demonstreer, om die USSR te bedreig."
Maar my mening is dat die bom eintlik teen Duitsland ontwikkel is, en slegs die feit dat hulle so vinnig oorgegee het, het hulle gered en so 'n ongeluk na Japan gebring. Die VSA het reeds baie geld aan die nuwe wapen bestee en kon dit net nie ongebruik laat nie.
Dit was ook instrumenteel om die tegniese meerderwaardigheid bo die vyand te demonstreer (insluitend Duitsland, wat destyds as die mees tegnologies gevorderde nasie beskou is), om 'n beeld van 'gevorderde' en 'beskaafde' Duitsers wat deur barbaarse en onderontwikkelde minderwaardige nasies verslaan is, te breek ( die Duitsers beskou die Angelsakse nie as 'n sub-mens nie, maar het steeds gevoel dat die Duitsers die produktiefste en kreatiefste is). Dit was bekend dat Duitsland 'n reeks "wonderwapens" ontwikkel het sodat hul vyande iets moes kry om die beeld te balanseer.
Daar is baie om te verduidelik.
Waarom is die bom gebou?
Dit is te groot om hier te antwoord! Lees die groot boek Die maak van die atoombom. Ek haal dit aan om die ander vrae te beantwoord.
Waarom die Geallieerde beleid van onvoorwaardelike oorgawe?
Toe die geallieerde leiers in 1943 op die Casablanca -konferensie vergader, is die uitdrukking 'onvoorwaardelike oorgawe' doelbewus uit die gesamentlike verklaring weggelaat. Maar Roosevelt het dit later in 'n haastige toespraak gebruik. en Churchill het ongetwyfeld saamgegaan, eerder as om spanning tussen die Geallieerdes te toon.
In Januarie 1943 ontmoet Franklin Roosevelt Winston Churchill in Casablanca. In die loop van die vergadering bespreek die twee leiers op watter oorgawe hulle uiteindelik sou aandring; die woord "onvoorwaardelik" is bespreek, maar dit is nie ingesluit in die amptelike gesamentlike verklaring wat tydens die laaste perskonferensie gelees moet word nie. Toe, op 24 Januarie, tot die verbasing van Churchill, het Roosevelt die woord ad lib ingevoeg: 'Vrede kan oor die wêreld kom', het die president aan die saamgestelde joernaliste en nuuskamera's voorgelees, "slegs deur die totale uitskakeling van die Duitse en Japannese oorlogsmag ... Die uitskakeling van Duitse, Japannese en Italiaanse oorlogsmag beteken die onvoorwaardelike oorgawe van Duitsland, Italië en Japan. " Roosevelt het later aan Harry Hopkins gesê dat die verrassende en noodlottige invoeging 'n gevolg was van die verwarring wat sy poging bygewoon het om die Franse generaal Henri Girard te oortuig om saam met die Franse leier Charles de Gaulle te gaan sit:
Ons het soveel probleme gehad om die twee Franse generaals bymekaar te kry dat ek by myself gedink het dat dit so moeilik was as om die ontmoeting met Grant en Lee te reël-en toe was die perskonferensie skielik aan die gang, en ek en Winston het nie tyd gehad om voor te berei nie dit, en die gedagte kom by my op dat hulle Grant 'Old Unconditional Surrender' genoem het, en die volgende ding wat ek geweet het, het ek gesê.
Churchill het onmiddellik saamgestem: "Enige afwyking tussen ons, selfs deur weglating, sou by so 'n geleentheid en op so 'n tydperk skadelik of selfs gevaarlik vir ons oorlogspoging gewees het"- en onvoorwaardelike oorgawe word amptelike beleid van die geallieerde.
Waarom het die Japannese die Geallieerde oorgawe -voorwaardes geweier?
Waarom nie Japan binnedring nie?
Waarom nie Rusland vra om Japan te help inval nie?
Waarom atoombomme eerder as meer vuurbomme laat val?
Waarom nie Japan waarsku oor die bom voordat u dit laat val nie?
Waarom nie die bom op 'n onbevolkte gebied demonstreer nie?
Waarom was die bom geheim?
Waarom 'n kernwapenwedloop waag as die wêreld die bom sien?
Vir Szilard se argument dat die gebruik van die atoombom, selfs die toets van die atoombom, verstandig sou wees, omdat dit sou onthul dat die wapen bestaan, het Byrnes 'n beurt geneem om die fisikus 'n les in binnelandse politiek te leer:
Hy het gesê dat ons twee miljard dollar spandeer het aan die ontwikkeling van die bom, en dat Congress wou weet wat ons gekry het vir die geld wat bestee is. Hy het gesê: 'Hoe sou u die kongres kry om geld toe te ken vir atoomenergie-navorsing as u nie resultate toon vir die geld wat al bestee is nie?'
Waarom nie die bom geheim hou vir Rusland nie?
Byrnes se gevaarlikste misverstand vanuit Szilard se oogpunt was sy lees van die Sowjetunie:>
Byrnes het gedink dat die oorlog oor ongeveer ses maande verby sou wees ... Hy was bekommerd oor Rusland se naoorlogse gedrag. Russiese troepe het na Hongarye en Roemenië ingetrek, en Byrnes het gedink dat dit baie moeilik sou wees om Rusland te oorreed om haar troepe uit hierdie lande te onttrek, dat Rusland meer hanteerbaar sou wees as dit onder die indruk was van Amerikaanse militêre mag, en dat 'n demonstrasie van die bom Rusland kan beïndruk. Ek het Byrnes se kommer gedeel oor Rusland se gewig in die naoorlogse periode, maar ek was heeltemal verbaas oor die aanname dat die ratel van die bom Rusland meer hanteerbaar kan maak.
Die bombardement van Japan was 'n waarskuwing aan die USSR. Die bondgenote het geweet dat Japan sonder 'n geveg sou oorgee, want hulle het eintlik gevra om tien keer te mag oorgee voordat die eerste bom neergegooi is.
Die amptelike rede waarom hulle 'n oorgawe geweier is, was dat hulle aan die oorgawe verskillende vereistes gestel het, maar feitlik al hierdie eise is uiteindelik aanvaar - die grootste versoek van die Japannese PoV was natuurlik die voortsetting van die Die posisie van die keiser is toegestaan.
Daar was nooit 'n kans op 'n veg -inval op die Japannese vasteland nie, en almal het dit vooraf geweet. Die idee is eenvoudig propaganda. Die Japannese is geslaan en hulle het dit geweet. As daar die vreemde generaal was wat wou veg, was die eenvoudige feit dat hy dit self sou moes doen, aangesien die weermag op die rand van muitery was, net soos die oorblyfsels van die lugmag. Weereens, die visie van die onoorwinbare samoerai wat sou sterf voordat hy oorgegee het, is 'n gemaklike mite wat ondersteun word deur 'n handjievol freaks soos Hiroo Onoda. Sulke beelde is nie meer 'n ware beeld van die Japannese leër as wat die Alamo van die Amerikaanse leër in massa is nie.
Toe MacArthur Japan se dokumentasie oor die toestemming tot oorgawe voorlê, het Truman die idee verwerp sonder om eers die voorstel te lees en gesê dat MacArthur 'n groot generaal was, maar 'n slegte politikus - 'n sterk idee dat die bombardement 'n politieke gebeurtenis was eerder as 'n militêre een.
Die rede vir die tweede bom is gedebatteer, maar dit is waarskynlik 'n kombinasie van twee hoofredes: eerstens om die ontwerp van die tweede toestel te toets, wat aansienlik verskil van die eerste; tweedens om aan Stalin te laat weet dat die VSA 'n voorraad van hierdie dinge het, nie net een wat deur een of ander supermenslike poging gedoen is nie, wat moeilik sou wees om vinnig te herhaal.
Dit is maklik om te vergeet in watter mate die Japannese in die VSA ontmenslik was. Die idee dat 'n bomontwerp getoets word deur op burgerlikes neergewerp te word, sou nie so 'n protesoptog in die VSA laat ontstaan ​​het as dit vooraf gedryf is nie en inderdaad in die algemene opinie vir dekades daarna as heeltemal geregverdig beskou word. .
Die uiteindelike wortels van die bombardement is 'n fassinerende verhaal van die interaksie van militarisme en godsdiens aan beide kante, terug na die dae (minder as 'n eeu tevore) van die ekspedisie van admiraal Perry om "oop te maak" (dws dreig om te onderwerp aan onderdanigheid) Japan en die reaksie van die Shogunate op die uitdaging. In die lig hiervan is daar 'n aaklige ironie in die feit dat Nagasaki gebombardeer is (weens weer), aangesien dit een van die eerste stede was wat vir die buitewêreld oopgemaak is en spesifiek geopen is as 'n poging om te voorkom dat Japan aangeval en verower word. deur die VSA.
Die oorlog in Europa het die magtige rooi leër, wat meestal verantwoordelik was vir die verslaan van Nazi's, na Berlyn in Duitsland gebring. Ons en die Sowjetunie het 'n paar meningsverskille gehad oor die reëlings oor Europa. Ons wou die Russe laat weet wie die baas is (in die woorde van Truman) en daarom het die Amerikaanse weermag byna 'n halfmiljoen Japannese gebraai en miljoene in die komende geslagte seergemaak om dit te bereik. President Truman het 'n belangrike rol daarin gespeel deur nie die valke in die weermag te stuit nie. FDR (Rosevelt sou nooit toelaat dat die visie van die naoorlogse magsgreep tot in Japan strek nie.) Japannese stede is reeds verbrand en die kommerwekkendste vir die Japannese was 'n Russiese inval en nie die kernaanval nie. Hulle kon ook nie die ophang van hul keiser belemmer nie. Die VSA vertraag die versekering om die keiser te beskerm totdat dit die tweede bom ontplof het, op dieselfde dag dat die USSR Mantsjoerye aanval, toe beheer deur die Japanse magte. Japannese is destyds as submens beskou, en die politieke koste vir Amerikaanse politici was dus onbeduidend. Om dit goed te verstaan, kyk na Oliver Stone se dokumentêr "Untold history of the USA" episode 2 en 3.
... op 'n verswakte Japan
Vergelyk met Duits, het Japan op 1 Augustus 1945 1/6 deel van die wêreld beheer.
Japannese is kamikaze.
Gedurende die Meiji -periode het Nagasaki 'n sentrum van swaar nywerheid geword. Die hoofbedryf was die skeepsbou, met die werwe onder beheer van Mitsubishi Heavy Industries wat een van die hoofkontrakteurs vir die keiserlike Japanse vloot geword het, en met die hawe van Nagasaki as 'n ankerplek onder die beheer van die nabygeleë Sasebo Naval District. Hierdie verbindings met die weermag het van Nagasaki 'n belangrike doelwit gemaak vir bombardemente deur die Geallieerdes in die Tweede Wêreldoorlog.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die 2de Algemene Weermag en die Chugoku Streekleër se hoofkwartier in Hiroshima, en die Marine Marine Headquarters was geleë in die hawe van Ujina. Die stad het ook groot depots van militêre voorrade en was 'n belangrike sentrum vir skeepvaart.
Hiroshima was 'n militêre hawe en hoofkwartier.
Nagasaki was 'n stadsmilitêre fabriek, en Mitsubishi het motors van vliegtuie vervaardig.
Dit was soos om die Pentagon en Lockheed Martin se belangrikste fabrieke te ontwrig.
Waarom is die besluit geneem om die atoombom op Japan te gebruik?
Die besluit om die atoombom te gebruik om twee Japannese stede aan te val en die Tweede Wêreldoorlog effektief te beëindig, bly een van die mees omstrede besluite in die geskiedenis. Die konvensionele siening, wat terugkeer na die aanvanklike persdekking in 1945, was dat die gebruik van atoomwapens geregverdig was omdat dit 'n lang en baie duur oorlog beëindig het. Maar oor die tussentyd wat ingegaan het, is ander interpretasies van die besluit om twee Japannese stede te tref, aangebied.
Alternatiewe verduidelikings sluit in die idee dat die Verenigde State grootliks daarin belang gestel het om atoomwapens te gebruik as 'n manier om die oorlog vinnig te beëindig en om te keer dat die Sowjetunie by die gevegte in die Stille Oseaan betrokke raak.
Vinnige feite: besluit om die atoombom te laat val
President Truman het die besluit geneem om die atoombom te gebruik sonder openbare of kongresdebat. Hy stig later 'n groep wat bekend staan ​​as die tussentydse komitee om te besluit hoe - maar nie of - die bom gebruik moet word.
'N Klein groepie bekende wetenskaplikes, waaronder sommige wat betrokke was by die skepping van die bom, pleit teen die gebruik daarvan, maar hulle argumente word in wese geïgnoreer.
Die Sowjetunie sou binne enkele maande die oorlog in Japan betree, maar die Amerikaners was versigtig vir Sowjet -voornemens. Deur die oorlog vinnig te beëindig, sou Russiese deelname aan die geveg en uitbreiding na dele van Asië verhinder word.
In die Potsdam -verklaring wat op 26 Julie 1945 uitgereik is, het die Verenigde State 'n beroep gedoen op die onvoorwaardelike oorgawe van Japan. Japan se verwerping van die eis het gelei tot 'n finale bevel om met atoombomme voort te gaan.
Waarom die Verenigde State atoombomme in 1945 laat val het?
Inwoner Obama se besoek aan Hiroshima, byna 71 jaar nadat dit deur die eerste atoombom vernietig is, laat onvermydelik weer die vrae ontstaan ​​waarom die Verenigde State die bom laat val het, of dit nodig was om Japan te oorreed om oor te gee en of dit lewens gered het deur dit maak dit onnodig om die Japannese tuiseilande binne te val.
Begin in die sestigerjare, toe die Viëtnam -oorlog miljoene Amerikaners ontnugter het met die Koue Oorlog en die Amerikaanse rol in die wêreld, het die idee dat die bombardement van Hiroshima en mdash en die daaropvolgende bombardement van Nagasaki en mdash nie nodig was nie, veld gewen. Onder leiding van die ekonoom Gar Alperovitz het 'n nuwe skool geskiedkundiges ook begin argumenteer dat die bom meer neergegooi is om die Sowjetunie te intimideer as om die Japannese te verslaan. Teen 1995 het Amerikaners so skerp verdeeld geraak oor die noodsaaklikheid en moraliteit om die bomme te laat val, dat 'n 50 -jarige bestaan ​​uitstalling by die Smithsonian herhaaldelik verander moes word en uiteindelik drasties moes terugskaal. Hartstogte het afgekoel namate die geslag wat die oorlog gevoer het, die toneel verlaat het en akademici na ander onderwerpe gewend het, maar die besoek van die president en rsquos sal dit beslis weer laat opvlam.
Omdat passie, nie rede nie, die debat grootliks gedryf het, is daar te min aandag geskenk aan 'n aantal ernstige wetenskaplike werke en dokumentêre vrystellings wat baie van die nuwe teorieë oor die gebruik van die bom in diskrediet gebring het. Reeds in 1973 het Robert James Maddux getoon dat Alperovitz & rsquos se argument oor die bom en die USSR feitlik heeltemal ongegrond was, maar die werk van Maddox en rsquos het min invloed op die openbare persepsie van die gebeurtenis.
Tog, diegene wat aanhou redeneer het dat Moskou, nie Tokio nie, die eintlike doelwit van die A-bomme was, moes op afleidings staatmaak oor wat president Truman en sy topadviseurs sou gedink het, aangesien daar nooit dokumentêre bewys was nie dat hulle regtig so gevoel het. Intussen het ander studies kritiese bydraes gelewer oor ander aspekte van die twis. Danksy hulle kan ons duidelik sien dat die Japannese glad nie gereed was om op Amerikaanse voorwaardes oor te gee voordat die twee bomme neergegooi is nie, dat hulle die mees vasberade weerstand teen die beplande Amerikaanse inval beplan het, waarop hulle hulle kon voorberei dit omvattend, en dat die gevolge van 'n langer oorlog vir beide die Japannese en Amerikaanse magte baie ernstiger kon gewees het as die twee bomme.
Die Amerikaanse doelwit in die oorlog is vroeg in 1943 deur president Roosevelt in die openbaar neergelê: die onvoorwaardelike oorgawe van al sy vyande, wat die besetting van hul grondgebied moontlik maak en nuwe politieke instellings soos die Geallieerdes ingestel word gepas gesien het. In die vroeë somer van 1945 is hierdie voorwaardes inderdaad aan Duitsland opgelê. Maar as 'n briljante studie van 1999 deur Richard B. Frank, Ondergang, het getoon, die Japannese regering was baie bewus daarvan dat hy nie die oorlog kon wen nie en was glad nie gereed om sulke voorwaardes te aanvaar nie. Hulle wou veral 'n Amerikaanse besetting van Japan of enige verandering in hul politieke instellings vermy.
Omdat hulle weet dat Amerikaanse troepe die eiland Kyushu sal binnedring voordat hulle na Honshu en Tokio self gaan, beplan die Japannese 'n groot, duur geveg teen Kyushu wat genoeg slagoffers sal meebring om Washington te laat kompromitteer. Belangriker nog, soos 'n uitstekende studie van Amerikaanse intelligensie in 1998 getoon het, het die Japannese in werklikheid daarin geslaag om Kyushu baie sterk te versterk, en militêre owerhede in Washington het dit geweet. Einde Julie 1945 het die skatting van militêre intelligensie van die Japanse magte op Kyushu aansienlik gestyg, en die stafhoof van die weermag, generaal George C. Marshall, was voldoende bekommerd dat hy, teen die tyd dat die bom op Hiroshima neergesit is, aan generaal MacArthur voorstel , wat die inval sou beveel, dat hy die inval van Kyushu heroorweeg en moontlik heeltemal sou laat vaar.
Soos dit blyk, was die kombinasie van die bomme op Hiroshima en Nagasaki en die toetrede van die USSR tot die oorlog teen Japan en mdashall binne 'n tydperk van slegs drie dae, en oortuig die keiser en die Japanse regering dat oorgawe die enigste opsie was. Meer en meer bewyse het egter getoon dat Japan nie op Amerikaanse voorwaardes sou oorgegee het voordat 'n inval plaasgevind het sonder die atoombomme nie.
Die Verenigde State het toe die bomme laat val om die oorlog wat Japan in 1931 in Asië ontketen het, te beëindig en na Pearl Harbor en mdashand na die Verenigde State uitgebrei en sodoende waarskynlik 'n inval vermy wat honderde duisende slagoffers sou beteken het. Frank het ook aangevoer in Ondergang dat duisende Japannese burgerlikes intussen ook sou honger gely het.
Dit beteken nie dat ons ons nie hoef af te vra oor die morele implikasies van die vernietiging van twee hele stede met kernwapens nie. Niks vergelykbaar het sedertdien gebeur nie, miskien as gevolg van die afskrikwekkende effek van alle kante om te sien wat atoomwapens kan doen, en ons moet almal hoop dat dit nooit weer sal gebeur nie.
Maar ons twis is nie eintlik met die gebruik van die atoombomme spesifiek nie, maar met die houding teenoor die menslike lewe en onder andere die burgerlike lewe en die wat tydens die Tweede Wêreldoorlog grootgeword het. Jare voor Hiroshima en Nagasaki het Britse en Amerikaanse strateë die brand van hele stede aangeneem as 'n wettige manier om Duitsland en Japan te probeer verslaan. Die brandbomaanvalle van Hamburg, Dresden, Tokio en ander Japannese stede het tot gevolg gehad dat mense ongeveer dieselfde as of groter was as die atoombomaanvalle van die twee stede. Geen geskiedkundige, sover ek weet, het nog nooit probeer naspeur hoe die idee dat 'n wettige taktiek vir hele stede en hul bevolkings 'n ortodoksie geword het in die Britse en Amerikaanse lugmag nie, maar dit bly 'n baie hartseer kommentaar op die etos van die twintigste eeu . Hulle het in elk geval die drumpel oorskry, goed voor Hiroshima en Nagasaki. Die val van die bomme maak ons ​​vandag verskriklik, maar destyds is dit beskou as 'n noodsaaklike stap om 'n vreeslike oorlog so vinnig en met die minste lewensverlies moontlik te beëindig. Noukeurige historiese navorsing het hierdie siening bevestig.
Historici verduidelik hoe die verlede die hede inlig
David Kaiser, 'n historikus, het onderwys gegee aan Harvard, Carnegie Mellon, Williams College en die Naval War College. Hy is die skrywer van sewe boeke, waaronder, mees onlangs, Oorwinning sonder einde: hoe FDR die nasie in 'n oorlog gelei het. Hy woon in Watertown, Mass.
Die atoombomaanvalle: Waarom Hiroshima en Nagasaki?
Op 6 Augustus 1945 het die Verenigde State 'n kernwapen op Hiroshima, Japan, laat val - die eerste keer dat so 'n katastrofiese wapen ooit in konflik gebruik is. Drie dae later het die VSA nog een op Nagasaki vrygelaat, die stad verwoes en die kerntydperk ingelui. In die komende weke sal Global Zero ondersoek wat gelei het tot die ontwikkeling van die bom, die gevolge van die gebruik daarvan en waar ons vandaan gekom het sedert die noodlottige dae in Augustus. Dit is die vyfde pos in ons reeks "'My God wat het ons gedoen:' Die nalatenskap van Hiroshima en Nagasaki."
In die middel van Julie 1945 is president Harry Truman meegedeel dat die eerste toets van die atoombom suksesvol was. Die bom was gereed vir militêre gebruik. Interne beraadslagings en weersomstandighede het uiteindelik daartoe gelei dat die VSA 'n kernwapen op Hiroshima en later Nagasaki gebruik het.
Voor die Trinity -toets het die doelwitkomitee van die Manhattan -projek bespreek watter Japannese stede die doeltreffendste teikens vir die atoombom sou wees. In Mei 1945 het die komitee hul aanbevelings uitgereik. Op grond van drie kwalifikasies - "'n groot stedelike gebied met meer as drie myl in deursnee en#8230 effektief beskadig kan word deur die ontploffing en … waarskynlik nie deur [Augustus 1946] aangeval sal word nie" - het die komitee hul voorste vier moontlike teikens vir die bombardemente geïdentifiseer : Kokura, Yokohama, Hiroshima en Kyoto. Nilgata, 'n toenemend belangrike hawestad, is ook as 'n opsie aangebied.
Kokura was 'n stad van groot militêre belang omdat dit die grootste fabriek in Wes -Japan gehad het vir die vervaardiging van vliegtuie, missiele en ander wapens. Yokohama was 'n stedelike gebied wat tot dusver die aanval vrygespring het en belangrike industriële aktiwiteite aangebied het, waaronder vervaardiging van vliegtuie, dokke en olieraffinaderye.
Die Doelkomitee het die top vier Japannese doelstede geïdentifiseer, waaronder Hiroshima wat hier voor die bombardement gewys is.
Hirosjima was ook uit militêre oogpunt baie belangrik, aangesien dit die tuiste was van die 2de leërhoofkwartier, wat verantwoordelik was vir die verdediging van die suide van Japan. Dit was 'n belangrike sentrum vir berging, kommunikasie en samekoms van soldate. Die stad se landskap het sy aantrekkingskrag toegevoeg as 'n plek om die vernietigende krag van die bomme ten toon te stel - die heuwels in die omgewing kan skade veroorsaak deur die atoombom en die riviere wat daardeur loop, het Hiroshima van die lys van teikens vir brandbomme gehou.
Kyoto was nog 'n ideale doelwit: dit het 'n bevolking van 1.000.000 mense, 'n belangrike industriële sentrum, en dit was die intellektuele sentrum van Japan en die voormalige hoofstad. Uiteindelik het die Amerikaanse minister van Oorlog, Henry Stimson, Truman oorreed om Kyoto buite ag te neem, aangesien dit die kulturele sentrum van Japan en 'n gekoesterde stad was. Nagasaki, 'n ander belangrike hawe, is gekies as die plaasvervanger.
Die doelwit is op 25 Julie 1945 afgehandel: Hiroshima, Kokura, Nilgata, Nagasaki. Die aanvalbevel het bepaal dat die Amerikaanse lugmag die eerste bom sou lewer "na ongeveer 3 Augustus 1945 op een van die teikens" soos die weer dit toelaat. Die weerberig van Hiroshima vir 6 Augustus toon 'n helder dag en planne het vorentoe gegaan. Kokura, die beoogde teiken vir die tweede bombardement, was gespaar net omdat die stad op 9 Augustus skielik deur 'n wolk bedek was. Nagasaki was in plaas daarvan verwoes.
Ons volgende pos vier die herdenking van die bombardement op Hiroshima met 'n verslag van die bombardement en die onmiddellike verwoestende gevolge daarvan.
Die geskiedenis van Amerikaanse besluitneming oor kernwapens in Japan
Vroeër hierdie maand het die minister van verdediging, Mark Esper, gesê dat hy ten gunste daarvan is om konvensionele missiele in die middelafstand te plaas in Asië na die afsterwe van die INF-verdrag. Terwyl sekretaris Esper nie aangedui het waar die missiele ontplooi kan word nie, glo baie veiligheidskenners dat Japan die waarskynlikste kandidaat is. Die streng veiligheidsverbond tussen die VSA en Japan wat uit die Amerikaanse besetting gebou is, het Japan histories as 'n ideale plek vir Amerikaanse wapensisteme opgerig. Alhoewel sekretaris Esper en die meeste voorstelle vir middelafstand-missiele in Asië na konvensionele wapens verwys, sal baie Japannese vanweë hul strategiese belangrikheid hierdie voorstelle waarskynlik as 'n deel van 'n lang en polities onheilspellende geskiedenis van Amerikaanse wapenontplooiings op Japannese gebied lees, insluitend kern wapens.
Die strategiese ligging van Japan in die Stille Oseaan, tesame met die swaar Amerikaanse invloed op die ontluikende demokrasie, het dit 'n aantreklike opsie gemaak om Amerikaanse kernwapens tydens die Koue Oorlog aan te bied. Amerikaanse beheer oor die suidelike eilandketting van Japan het 'n strategiese geleentheid gebied om taktiese kernwapens na 'n toenemend onbestendige Stille Oseaan -gebied te ontplooi, waar oorlogsbeplanners hul toenemende militêre nut verwag terwyl hulle kragposisies beplan om te reageer op die nasleep van die Koreaanse oorlog en die Chinese burgeroorlog .
Kaart met die ligging van Okinawa, Iwo Jima en Chichi Jima. (Beeld met vergunning van Wikimedia Commons.)
In 1959 het premier Nobusuke Kishi eers verklaar dat Japan nie kernwapens op sy grondgebied sou ontwikkel of toelaat nie. Hierdie verklaring vorm die hoeksteen van Eerste Minister Eisaku Sato se vestiging van 1967 in Japan van die "drie nie-kernbeginsels", wat beloof om nie kernwapens in Japan te verwerk, vervaardig of toe te laat nie. Die dieet het hierdie beginsels formeel aanvaar deur middel van 'n resolusie in 1971, hoewel dit nie wetlik bindend is nie. Eerste minister Sato, wat bekommerd was dat die drie nie-kernbeginsels te bindend was vir die verdedigingshouding van Japan, het die beleid in Februarie 1968 aangevul met sy 'kernbeleid met vier pilare'. Die vier pilare was om vreedsame gebruik van kernkrag te bevorder, om wêreldwye kernontwapening te bewerkstellig, om te vertrou op die uitgebreide Amerikaanse kernafskrikmiddel en om die drie nie-kernbeginsels te ondersteun.
Gedurende die 1950's en 1960's het Amerikaanse amptenare dikwels gekla dat Japan se "kernallergie" beperkings op die houding van die Amerikaanse kernkrag plaas. Ondanks die openbare standpunt van die Japannese regering teen die kern, het die nuanses van die bilaterale veiligheidsverhouding en verdragstaal die VSA aangemoedig om kernwapens in die middel van die vyftigerjare na Japan te ontplooi. Die besetting van die vasteland van Japan het in 1951 geëindig, maar deur die Verdrag van San Francisco kon die VSA sy beheer oor die suidelike eilandkettings van Japan behou, wat die eilande Okinawa, Iwo Jima en Chichi Jima insluit. War planners worried that compromised communication systems in a time of crisis would make emergency deployments and transfers of nuclear weapons difficult or impossible, so they sought to establish a forward deployed posture in the Pacific.
Deur ons u e -posadres te gee, meld u u aan by die Navy Times Daily News Roundup.
/>Animals exposed to the bikini atomic bomb blasts arrive at Washington Navy Yard on board the animal laboratory ship Burleson on Sept. 30, 1946. Seaman Apprentice Dale Lipps is holding Pig311. Goat B.O. Plenty is held by Seaman Apprentice R.M. Williamson. (Nasionale Argief)
/>Atomic cloud formation from the Baker Day explosion over Bikini Lagoon. (Nasionale Argief)
Die resultaat? Widespread fallout contamination to islands hundreds of miles downwind from the test site and, consequently, high radiation exposures to the Marshall Islanders who lived on them.