Chris Chameleon: ŉ Oomblik se gebedChris Chameleon (Foto verskaf) Dit raak stil in die stadion. Vyftigduisend toeskouers swyg soos die graf. Dis die een-en-tagtigste minuut en die heethoofdige haker van die besoekerspan het in die hitte van die stryd ŉ onbesonne oortreding begaan. Die beseringstyd strafdoel teen hom kan hom en sy span duur te staan kom: hulle is met twee punte voor en as die losskakel hierdie een oorklits, wen die tuisspan die toets en daarmee saam die tans gelykop toetsreeks met ŉ enkele punt … *** Van kleins af al bid ons familie. Vir my het dit begin met: “Ek is ŉ kindjie klein, Liewe Jesus maak my hartjie rein. Amen.” Later het ŉ ouerpaar huisvriende van ons in ŉ motorongeluk omgekom en twee kindertjies agtergelaat en my gebed is aangevul met: “En troos asseblief vir Albert en Elet.” Nog later het gebede die verhoring van gebede geword toe hulle op laerskool my die geleentheid gegee het om onbelemmerd te staar na Lorraine Sammonds tydens saalperiodes in die Magaliesburg distrik. En toe gebeur daar met my wat met nie almal nie, maar wel met heelwat jongmense gebeur, waar jy in jou storm-en-drangjare ophou bid. Sommige kom nooit weer in die gewoonte nie en besluit dalk dat die hele Christelike en/of geloofsding nie hulle ding is nie. Ander, weer, herontdek hulle religie, maar met ŉ diepte van oordenking wat met volwassenheid kom. Elkeen het seker maar sy eie storie. Die herontdekking van religie was vir my ŉ interessante proses. Ek het besef hoe ek as kind die volle Bybel met onskuld en sonder bevraagtekening aanvaar het. Jona en die vis? Geen probleem! Al die diere in die ark? Maar natuurlik! Wederopstanding uit die dood? Jip! Maar êrens kom ŉ mens agter dat die dinge wat Juffrou Griffiths in die biologieklas kwytgeraak het, of Meneer Meyer se Aardrykskundelesse moeilik versoenbaar is met die storie soos wat Meneer van Rensburg dit tydens opening uit monde van die Bybel weergegee het. Dan wonder ŉ mens: moet jy kies tussen die wetenskap en die religie? Moet jy die religie afskryf as ŉ mite? Moet jy die wetenskap afmaak as ŉ onvoltooide reis wat uiteindelik weer sy weg volkome terug na die gees sal vind? Moet jy die twee met intellektuele akrobatiek probeer versoen? En intussen, terwyl jy dweep en mor en tob en stry en redeneer, gaan die wêreld van beide die wetenskap en die religie onverpoosd voort en sien elke oggend die son opkom en saans ondergaan. Beide die wetenskap en die religie het konvensie wat as dogma vergestalt: Die slim omies kom ooreen om hierdie syfer (1) te noem en hierdie syfer (2). Hulle teken almal in op die konvensie van wat ŉ +-teken asook ŉ =-teken voorstel en voila! 1+1=2. Dit help nie om daaroor te stry nie, daar is saamgestem, soos daar saamgestem is dat niemand na die Vader kom behalwe deur die Seun nie. Daar is teorieë: E=MC² en die Heidelbergse Kategismus. Indien jy nie in eenpluseenistwee of Jesus glo nie, kan dit soms in die praktiese lewe teen jou tel, maar jy gaan nie noodwendig dood neerslaan nie en jy kan doodgelukkig voortleef in volslae minagting van iedereen van hierdie leerstellings. Die wetenskap loop soms met sy kop in die wolke van chaos-teorie en 10 tot die mag minus 33 van ŉ sekonde ná die oerknal en die oerknal self. Die religie loop soms met sy voete vas op die aarde van tradisie, ritueel, en afgesproke datums. Beide van hulle doen dit moeiteloos en sonder skroom sonder dat die wêreld ten einde kom. Maar wag, hierdie is eintlik ŉ storie van rugby… *** Die losskakel plaas die bal, presies soos wat hy reeds male sonder tal op sy eie tydens oefeninge gedoen het. Hy trek sy kouse op, altyd eers die regter een en dan die een links. Hy meet sy treë presies terug, drie langes agtertoe, twee kortes na links, presies volgens voorskrif. Hy kyk na die bal, kyk na die pale, kyk na die bal, kyk na die pale, vryf sy neus met sy regterhand en wikkel sy knieë, nes hy altyd doen. Hy kyk na die bal, tree vorentoe en skop. Met die skop kyk hy nie pale toe nie, hy hou sy oë op sy handeling en wanneer hy opkyk, draai hy om en begin terugdraf voordat die bal deur die pale is, want hy wéét, hy glo die bal gaan waarheen hy hom gestuur het, hy kan dit sien, al moet dit nog gebeur. Dalk weet die sportsielkundige wat hom op ŉ weeklikse basis sien dit nie, dalk weet die skopafrigter dit nie, ek weet nie hoeveel van die toeskouers dit weet nie maar die losskakel van die tuisspan het tradisie gevolg in sy balplasing, rituele eerbiedig in sy tree en vroeteling, was in blinde gebed met sy doelstelling en toe hy vorentoe getree en geskop het en in volle geloof vóór die bal die oorwinning vir die tuisspan deur die pale gejaag het. Almal bid, maar weet almal dat almal bid?