Die geomorfologie is 'n vertakking van die aardrykskunde wat 'n studie maak van landvorme en hul verandering. Die reliëf van die aardoppervlak is nie onveranderlik nie. Berge, dale en vlaktes is die resultaat van vormende kragte in die aarde en 'n aantal gelykmakende prosesse op die oppervlak.
Die proses van oppervlakverandering gebeur so stadig dat dit nie maklik binne die bestek van 'n leeftyd waargeneem kan word nie. Die enigste tekens dat daar sulke prosesse aan die gang is, is aardbewings, grondverskuiwings en vulkaniese uitbarstings. Invloede van buite wat landvorme kan verander, is onder andere die baie stadige aantasting van die gesteente aan die aardoppervlak deur verwering.
Riviere speel byvoorbeeld 'n baie belangrike rol in die uitskuur van dale en die vorming van valleie. In die hoër bergstreke, en veral in gebiede anderkant die hoër breedtegrade, geskied die vorming van die aardoppervlak in groot mate deur gletserwerking. In woestyngebiede dra die wind weer by tot die ontstaan van sekere landskapvorme, en langs seekuste speel branders 'n baie belangrike rol. Op 'n terrein met 'n skerp helling sal swaartekrag 'n groot hoeveelheid materiaal verplaas. Stromende water, wind en ys het bene wens 'n afbrekende ook 'n opbouende werking. Die gesteentemateriaal wat losgemaak is, kan, nadat dit oor 'n kort of langer afstand meegevoer is, afgeset word.
Invloedryke aanhangers van die katastrofeleer was die bioloog Georges Cuvier (1769-1832) en die geoloog Abraham Gottlob Werner (1749-1817). Werner het beweer dat die aarde aanvanklik geheel en al oordek was deur 'n oseaan waarin die verskillende gesteentes waaruit die aardkors bestaan, afgeset is. Toe dié oseaan begin kleiner word het, het die seestrome die valleie wat tans op die vaste lande aangetref word, uitgeskuur.
Daar kan opbouende sowel as afbrekende geomorfologiese prosesse plaasvind. Die natuur streef na die uiteindelike gelykmaking van die reliëf deur materiaal van die hoërliggende gebiede te vervoer na gebiede wat die laagste lê.
Interne kragte is verantwoordelik vir die heffing van 'n gebied (opbouend), terwyl erosie en verwering verantwoordelik is vir die afplatting van 'n gebied (afbrekend). Deur die proses van afsetting kan opbouing egter ook plaasvind.
Verwering is die eerste proses wat in die reliëfvorming van 'n opgehewe gebied plaasvind. Dit is die verbrokkeling van rotse en gesteentes op die plek waar hulle is. Drie soorte verwering word aangetref, naamlik chemiese, meganiese en organiese verwering .
Water speel 'n baie belangrike rol in die meeste geomorfologiese prosesse. Dit kan 'n wegvretende effek hê, byvoorbeeld die erosiekrag van 'n rivier, die erosiekrag van gletsers (bevrore water), die werking van die see, koolsuur, en so meer, maar kan ook lei tot die opbouing van 'n landskap deur middel van afsetting.
Uit 'n geomorfologiese oogpunt gesien, is ysdekke en gletsers die belangrikste omdat hulle erosieagentia is. Gletsers beskik oor groot erosiekrag , en omdat gletsererosie skuurwerking is, is die valleie wat daardeur gevorm word, U-vormig.
Loess, 'n geel tot grys leem wat deur wind gedeponeer word , is verantwoordelik vir die opbou van streke soos die Pampas van Argentinië. Loessvlaktes is uiters vrugbaar en maklik bewerkbaar.