Eerste meteoorstort op rekord - GESKIEDENIS - Inligting
Andrew Ellicott, 'n vroeë Amerikaanse sterrekundige, is getuie van die Leonids -meteoorreën van 'n skip langs die Florida Keys. Ellicott het in sy joernaal geskryf dat die "hele hemel gelyk het asof dit verlig was met lugpyle, wat in oneindige rigtings vlieg, en ek het voortdurend verwag dat sommige van hulle op die vaartuig sou val. Hulle het aangehou totdat hulle deur die son uitgestraal is na 'n dagpouse. " Ellicott se joernaalinskrywing is die eerste bekende rekord van 'n meteoorstort in Noord -Amerika.
Die Leonids-meteoorstort is 'n jaarlikse gebeurtenis wat elke 33 jaar of wat aansienlik verbeter word deur die voorkoms van die komeet Tempel-Tuttle. As die komeet terugkeer, kan die Leoniede tot 'n paar duisend meteore per uur produseer wat die lug op 'n helder nag kan verlig. Ellicott was getuie van so 'n manifestasie van die Leonids-stort, en die daaropvolgende terugkeer van die komeet Tempel-Tuttle in 1833 word beskou as 'n inspirasie vir die eerste georganiseerde studie van meteoorastronomie.
Die Griekse filosoof Aristoteles het gedink dat komete droë uitasemings van die aarde is wat hoog in die atmosfeer vlam of soortgelyke uitasemings van die planete en sterre. Die Romeinse filosoof Seneca het egter gedink dat komete net soos die planete was, alhoewel hulle in baie groter wentelbane was. Hy het geskryf:
Die man sal eendag kom wat sal verduidelik in watter streke die komete beweeg, waarom hulle soveel van die ander sterre afwyk, wat hul grootte en aard is.
Aristoteles se siening het gewen en bly bestaan ​​tot 1577, toe die Deense sterrekundige Tycho Brahe probeer het om parallaks te gebruik om die afstand tot 'n helder komeet te trianguleer. Omdat hy geen parallaks kon meet nie, het Brahe tot die gevolgtrekking gekom dat die komeet baie ver weg was, minstens vier keer verder as die maan.
Brahe se student, die Duitse sterrekundige Johannes Kepler, het sy drie wette van planetêre beweging bedink met behulp van Brahe se noukeurige waarnemings van Mars, maar kon nie sy teorie pas by die eksentrieke wentelbane van komete nie. Kepler het geglo dat komete in reguit lyne deur die sonnestelsel reis. Die oplossing kom van die Engelse wetenskaplike Isaac Newton, wat sy nuwe swaartekragwet gebruik het om 'n paraboliese baan vir die komeet van 1680 te bereken. 'N Paraboliese baan is oop, met 'n eksentrisiteit van presies 1, wat beteken dat die komeet nooit sou terugkeer nie. ('N Sirkelvormige wentelbaan het 'n eksentrisiteit van 0.) Enige minder eksentrieke wentelbane is geslote ellipse, wat beteken dat 'n komeet sou terugkeer.
Newton was bevriend met die Engelse sterrekundige Edmond Halley, wat Newton se metodes gebruik het om die wentelbane vir 24 waargenome komete te bepaal, wat hy in 1705 gepubliseer het. Al die wentelbane was geskik vir parabolas omdat die kwaliteit van die waarnemings destyds nie goed genoeg was om te bepaal nie elliptiese of hiperboliese wentelbane (eksentrisiteite groter as 1). Maar Halley het opgemerk dat die komete van 1531, 1607 en 1682 opmerklik soortgelyke wentelbane gehad het en met tussenposes van ongeveer 76 jaar verskyn het. Hy het voorgestel dat dit werklik een komeet was in 'n baan van ongeveer 76 jaar wat met gereelde tussenposes teruggekeer het. Halley het voorspel dat die komeet weer sou terugkeer in 1758. Hy het nie geleef om sy voorspelling waar te maak nie, maar die komeet is op Kersdag 1758 herwin en het op 13 Maart 1759 die naaste aan die son gegaan. Die komeet was die eerste herken periodieke komeet en is vernoem ter ere van Halley, komeet Halley.
Halley het ook bespiegel of komete lede van die sonnestelsel is of nie. Alhoewel hy slegs paraboliese wentelbane kon bereken, het hy voorgestel dat die wentelbane eintlik eksentriek en geslote was, en skryf:
Want so sal hulle getal bepalend wees en miskien nie so baie groot nie. Boonop is die ruimte tussen die son en die vaste sterre so groot dat daar genoeg ruimte is vir 'n komeet om te draai, terwyl die tydperk van sy rewolusie baie lank kan wees.
Die Duitse sterrekundige Johann Encke was die tweede persoon wat 'n periodieke komeet herken het. Hy het bepaal dat 'n komeet wat in 1818 deur die Franse sterrekundige Jean-Louis Pons ontdek is, nie 'n paraboliese baan volg nie. Hy het gevind dat die baan inderdaad 'n geslote ellips was. Boonop het hy getoon dat die wentelperiode van die komeet om die son slegs 3,3 jaar was, nog steeds die kortste wentelperiode van enige komeet wat nog aangeteken is. Encke toon ook aan dat dieselfde komeet in 1786 deur die Franse sterrekundige Pierre Méchain waargeneem is, deur die Britse sterrekundige Caroline Herschel in 1795 en deur Pons in 1805. Die komeet is ter ere van Encke genoem, soos komeet Halley vernoem is na die sterrekundige wat beskryf het sy wentelbaan.
Encke's Comet bied spoedig 'n nuwe probleem vir sterrekundiges aan. Omdat dit so gereeld teruggekeer het, kon sy wentelbaan presies voorspel word op grond van Newton se swaartekragwet, met inagneming van die invloed van gravitasie -verstorings deur die planete. Maar Encke's Comet het herhaaldelik ongeveer 2,5 uur te gou aangekom. Sy wentelbaan het stadig gekrimp. Die probleem het selfs meer ingewikkeld geraak toe daar ontdek is dat ander periodieke komete te laat opdaag. Dit sluit die komete 6P/D'Arrest, 14P/Wolf 1 en selfs 1P/Halley in, wat gewoonlik ongeveer vier dae later terugkeer as wat 'n suiwer gravitasiebaan sou voorspel.
Verskeie verklarings is vir hierdie verskynsel voorgestel, soos 'n weerstandbiedende interplanetêre medium wat veroorsaak het dat die komeet stadig orbitale energie verloor. Hierdie idee kon egter nie komete verduidelik wie se wentelbane groei nie, nie krimp nie. Die Duitse wiskundige en sterrekundige Friedrich Bessel het voorgestel dat die uitdrywing van materiaal uit 'n komeet naby perihelion soos 'n vuurpylmotor optree en die komeet in 'n effens korter (of langer) periode wentel elke keer as dit naby die son beweeg. Die geskiedenis sou Bessel reg bewys.
Namate die kwaliteit van die waarnemings en wiskundige tegnieke om wentelbane te bereken verbeter het, het dit duidelik geword dat die meeste komete op elliptiese wentelbane was en dus lede van die sonnestelsel was. Baie is erken as periodiek. Maar sommige wenteloplossings vir langtermyn-komete het voorgestel dat hulle effens hiperbolies was, wat daarop dui dat hulle uit die interstellêre ruimte kom. Die probleem sou eers in die 20ste eeu opgelos word.
'N Ander interessante probleem vir sterrekundiges was 'n komeet wat in 1826 deur die Oostenrykse militêre offisier en sterrekundige Wilhelm, Freiherr (baron) von Biela ontdek is. Berekening van sy wentelbaan het getoon dat dit, net soos Encke se komeet, 'n komeet van 'n kort periode was, 'n tydperk van ongeveer 6,75 jaar. Dit was slegs die derde periodieke komeet wat bevestig is. Dit is geïdentifiseer met 'n komeet waargeneem deur die Franse sterrekundiges Jacques Lebaix Montaigne en Charles Messier in 1772 en deur Pons in 1805, en dit het, soos voorspel, in 1832 teruggekeer. In 1839 was die komeet te naby aan die son in die lug en kon dit nie waargeneem, maar dit is weer op skedule gesien in November 1845. Op 13 Januarie 1846 het die Amerikaanse sterrekundige Matthew Maury gevind dat daar nie meer 'n enkele komeet was nie: daar was twee wat mekaar noukeurig om die Son volg. Die komete het in 1852 as 'n paar teruggekeer, maar is nooit weer gesien nie. Die soektogte na die komete in 1865 en 1872 was onsuksesvol, maar 'n briljante meteoorstort het in 1872 verskyn uit dieselfde rigting waaruit die komete moes verskyn het. Sterrekundiges het tot die gevolgtrekking gekom dat die meteoorstort die puin van die ontwrigte komete was. Hulle het egter steeds die vraag gelaat waarom die komeet uitmekaar was. Die herhalende meteoorstort staan ​​nou bekend as die Andromedids, vernoem na die sterrebeeld in die lug waar dit blyk uit te straal, maar word soms ook die Bielids genoem.
Die studie van meteoorbuie het op 12 en 13 November 1833 'n groot hupstoot gekry toe waarnemers 'n ongelooflike meteoorreën sien, met honderde en miskien duisende meteore per uur. Die stort was die Leoniede, so genoem omdat die stralings (of oorsprong) in die sterrebeeld Leo is. Daar word voorgestel dat die aarde interplanetêre puin teëkom wat versprei is langs die wentelbane van nog onbekende liggame in die sonnestelsel. Verdere ontleding het getoon dat die wentelbane van die puin hoogs eksentriek was.
Die Amerikaanse wiskundige Hubert Newton het in die 1860's 'n reeks referate gepubliseer waarin hy historiese rekords van groot Leonid -meteoorstorms ondersoek het en gevind het dat dit ongeveer elke 33 jaar plaasvind. Dit het getoon dat die Leonid -deeltjies nie eweredig om die baan versprei is nie. Hy voorspel nog 'n groot stort vir November 1866. Soos voorspel, het 'n groot Leonid -meteoorstorm op 13 November 1866 plaasgevind. In dieselfde jaar het die Italiaanse sterrekundige Giovanni Schiaparelli die wentelbaan van die Perseid -meteoorstorm bereken, gewoonlik op 10-12 Augustus elk waargeneem jaar, en merk op sy sterk ooreenkoms met die wentelbaan van die komeet Swift-Tuttle (109P/1862 O1) wat in 1862 ontdek is. ontdek in 1865. Sedertdien is die ouerkomete van baie meteoroïde strome geïdentifiseer, hoewel die ouerkomete van sommige strome 'n raaisel bly.
Intussen het die studie van komete baie baat gevind by die verbetering van die kwaliteit en grootte van teleskope en die tegnologie vir die waarneming van komete. In 1858 het die Engelse portretkunstenaar William Usherwood die eerste foto van 'n komeet, komeet Donati (C/1858 L1), gevolg deur die Amerikaanse sterrekundige George Bond die volgende aand. Die eerste fotografiese ontdekking van 'n komeet is deur die Amerikaanse sterrekundige Edward Barnard in 1892 gedoen terwyl hy die Melkweg afneem. Die komeet, wat in 'n kort periode wentel, was bekend as D/Barnard 3 omdat dit gou verlore gegaan het, maar dit is in 2008 deur die Italiaanse sterrekundige Andrea Boattini herwin en staan ​​nou bekend as komeet Barnard/Boattini (206P/2008 T3 ). In 1864 was die Italiaanse sterrekundige Giovanni Donati die eerste om deur 'n spektroskoop na 'n komeet te kyk, en hy ontdek drie breë emissiebande wat nou bekend is deur kettingmolekules met 'n lang ketting in die koma. Die eerste spektrogram ('n spektrum wat op film opgeneem is) was van komeet Tebbutt (C/1881 K1), geneem deur die Engelse sterrekundige William Huggins op 24 Junie 1881. Later dieselfde aand neem 'n Amerikaanse dokter en amateur -sterrekundige, Henry Draper, spektra van dieselfde komeet. Beide mans het later professionele sterrekundiges geword.
'N Paar jaar voor die verskyning van komeet Halley in 1910, is die molekule sianogeen geïdentifiseer as een van die molekules in die spektra van komeetkomate. Sianogeen is 'n giftige gas afkomstig van waterstofsianied (HCN), 'n bekende dodelike gif. Dit is ook in Halley se koma opgemerk toe die komeet die son nader in 1910. Dit het tot groot ontsteltenis gelei omdat die aarde na verwagting deur die stert van die komeet sou gaan. Mense het paniekerig geraak, 'komeetpille' gekoop en 'einde-van-die-wêreld' partytjies gehou. Maar toe die komeet in die nag van 18–19 Mei 1910 slegs 0.15 AU verby was, was daar geen waarneembare effekte nie.
Lyrids, wat vernoem is na die sterrebeeld Lyra, is een van die oudste meteoorbuie wat opgeteken is en volgens sommige historiese Chinese tekste, is die stort meer as 2500 jaar gelede gesien. Die vuurballe in die meteoorstort word veroorsaak deur puin van komeet Thatcher, wat ongeveer 415 jaar neem om om die son te wentel. Na verwagting sal die komeet in 2276 weer van die aarde af sigbaar wees.
Die tabel word daagliks bygewerk en toon die posisie van die Lyrids wat in die lug stralend is vir die komende nag. Gebruik die datum -aftreklys bo die Interactive Meteor Shower Sky Map om datums te verander.
Lyrids -meteoorstort vir Voronezh (Nag tussen 22 April en 23 April)
om 20:00 42° 7,7°
teen 21:00 53° 14,6°
teen 22:00 63° 22,4°
teen 23:00 73° 31,0°
teen 00:00 83° 40,1°
сбт 01:00 95° 49,4°
сбт 02:00 110° 58,5°
om 03:00 130° 66,5°
om 04:00 163° 71,7°
сбт 05:00 203° 71,3°
Rigting om die Lyrids in die lug te sien:
Sterrekunde was nog altyd 'n groot belangstelling vir my sedert die vroeë kinderjare, toe ek my kan herinner dat ek op warm nagte in Suid -Georgië onder die sterre gelê het en probeer het om hul groot afstande te begryp. Op tienjarige ouderdom is ek getrakteer op die sonsverduistering van Maart 1970, en aangesien die pad van totaliteit slegs 'n paar kilometer van my geboortestad af was, onthou ek hoe ek met verwondering gekyk het hoe die straatligte aangaan en byna totale duisternis die lug vul. Ek was heeltemal verslaaf aan alles astronomies. Ek het baie nagte probeer om verskillende konstellasies te memoriseer en het my onderwysers baie dae lank gepla oor watter planete gedurende 'n gegewe nag sigbaar kan wees.
As 'n laat tiener, terwyl ek op 'n Vrydagaand saam met 'n goeie vriend 'n vuurbal getrakteer het, het ek 'n vuurbal getref wat redelik stadig op die horison voor ons neergedaal het, met sprankelende fragmente gespuit en twee of drie sekondes lank geduur het. Ek was geïnspireer genoeg om meer te wete te kom oor die verskillende buie, en vanaf daardie jaar het ek altyd probeer om die Perseid -meteorietreën elke Augustus te vang, alhoewel dit soms so was dat die wolke nie so gereeld heers nie, en ek het dit in die algemeen nie vir baie jare geweet nie die stralende was tot laat in die aand nie.
Tog is ek oor die jare met 'n hele paar aardweerders getrakteer, en gedurende helder nagte het die stort nooit teleurgestel nie, soos byvoorbeeld, die komeet van Halley het 'n klein teleskoop gekoop, maar die klein spook van 'n beeld gevind wat niks anders as die voorspelde voorspellings.
Die groot Perseid -koerse van die vroeë negentigerjare het saamgeval met my kollegejare, en met groter toegang tot beide populêre en akademiese verwysings na die terugkeer, het ek uiteindelik geleer om die hele nag wakker te bly en het ek uiteindelik 'n meteoorstort in al sy glorie waargeneem. Die terugkeer was wolkloos en was die beste meteoorvertoning wat ek nog moes aanskou, afgewerk deur 'n baie helder vuurbal met 'n trein van 1-2 minute, met 'n intense elektriese neonblou kleur, soos ek nog nie moes nie sien herhaal ondanks die etlike duisende meteore wat ek sedertdien waargeneem het.
Met die koms van die internet en die naderende terugkeer van die Leonid -piekjare, het ek my binnegedring in die meteoorwaarnemingsgemeenskap en deur konstante ondervraging op die poslys van Meteorobs, en die weeklikse NAMN -internetgesels, my waarnemingsvaardighede begin ontwikkel. In 1999 het ek uitgegaan en elke moontlike nag waargeneem in 'n ywerige poging om 'n goeie waarnemer te wees en hopelik die vaardighede te gebruik vir enige moontlike Leonid -storm wat ek die groot fortuin kan vind. My ywer het uiteindelik vrugte afgewerp in 󈨥, 󈨦, en natuurlik veral in 2001 en 2002.
My aanbod om as vrywilliger vir die AMS te werk, is deur Bob Lunsford opgeneem en in 2003 het ek die AMS Visual Program Coordinator geword, en hoewel ek nie kon uitstap en die skedule wat ek vir myself 'n paar jaar tevore opgestel het, kon nakom nie. , Ek het nog steeds daarin geslaag om 'n waarnemer die hele jaar deur te wees, en my passie vir alles wat meteoriek is, het nog nooit bedaar nie. Ek verdeel tans my tyd in Atlanta en in die klein, slaperige gehuggie Swainsboro, Ga, en met inagneming van werk- en gesondheidsoorwegings, moet ek my hartlike dank uitspreek aan Bob dat hy die afgelope jaar ingekom het en my heeltemal opgetel het. hoop om die jaarlikse waarneming en versameling van verslae die hele jaar deur te hervat.
Die Meteor Data Center bevat meer as 900 vermoedelike meteoorbuie waarvan ongeveer 100 goed gevestig is. Daar is egter ongeveer 6 groot meteoorbuie wat opval:
1. Kwadrantiede - Dit kom meestal aan die einde van Desember en vroeg in Januarie voor. Hulle kom van 2003 EH1- 'n asteroïde of 'n moontlike 'rotskomet'. Radiant - Constellation Bootes. Ongeveer 80 meteore per uur val tydens hierdie geleentheid met 'n snelheid van 41 km per sekonde. Die kwadrantiede word die beste besigtig in die noordelike halfrond.
2. Lyrids - Van middel tot einde April. Hulle is afkomstig van die komeet Thatcher. Radiant - Sterrebeeld Lyra die harp. Ongeveer 20 meteore per uur val tydens hierdie geleentheid met 'n snelheid van 48 km per sekonde. Die Lyrids kan opgespoor word deur te soek na die ster Vega. Dit is een van die oudste bekende meteoorreën. Dit word al meer as 2.700 jaar waargeneem.
3. Perseide - Middel Augustus aktief. Dit is afkomstig van die komeet 109P/Swift-Tuttle. Stralend - Konstellasie Perseus. Ongeveer 60 meteore per uur val tydens hierdie geleentheid met 'n snelheid van 59 km per sekonde. Die Perseide is een van die sigbaarste meteoorreën. Hulle kan vanaf enige plek, maar veral vanaf die noordelike halfrond, gesien word.
4. Orioniede - Laat Oktober-begin November aktief. Dit is afkomstig van die komeet 1P/Halley. Radiant - Tussen die sterrebeelde Orion en Tweeling. Ongeveer 15 tot 'n maksimum van 50-70 meteore val tydens hierdie geleentheid met 'n vinnige snelheid van 66 myl per sekonde. Die Orioniede is een van die helderste en vinnigste meteoorreën. Hierdie geleentheid kan die beste vanuit die Noordelike en Suidelike halfrond gedurende die ure na middernag besigtig word.
5. Leonids - Die hoogtepunt word middel November bereik. Dit is afkomstig van die komeet 55P/Tempel-Tuttle. Radiant - Sterrebeeld Leo. Ongeveer 15 meteore per uur val met 'n snelheid van 77 km per sekonde. Dit is een van die helderste, vinnigste en kleurryke meteoorreën.
Ongeveer elke 33 jaar kan die aarde 'n Leonid -meteoorstorm beleef wat 'n hoogtepunt van honderde tot duisende meteore per uur kan bereik. Die laaste Leonid -meteoorstorm het in 2002 plaasgevind. Die Leoniede kan die beste gesien word vanaf ongeveer middernag plaaslike tyd. Leonid -storms het die term meteoorstort gebore.
6. Tweelinge - Vroeg tot middel Desember aktief. Dit kom uit 3200 Phaethon - 'n asteroïde of 'n moontlike 'rotskomet'. Radiant - Konstellasie Tweeling. Ongeveer 120 meteore val per uur met 'n snelheid van 35 km per sekonde.
Tweeling word beskou as een van die beste en betroubaarste jaarlikse meteoorreën. Hulle is geneig om geel van kleur te wees en het sedert middel 1800 begin werk. Dit word die beste gesien gedurende die nag en in die vroeë oggendure, en dit is regoor die wêreld sigbaar. Hierdie stort word beskou as een van die beste geleenthede vir jong kykers, aangesien hierdie stort omstreeks 21:00 begin.
Die Leoniede is bekend omdat hul meteoorbuie, of storms, een van die skouspelagtigste kan wees. As gevolg van die storm van 1833 en die onlangse ontwikkelinge in die destydse wetenskaplike denke (sien byvoorbeeld die identifisering van Halley's Comet), het die Leoniede 'n groot invloed gehad op die ontwikkeling van die wetenskaplike studie van meteore, wat voorheen gedink is atmosferiese verskynsels wees. Alhoewel daar voorgestel is dat die Leonid -meteoorreën en storms in antieke tye opgemerk is,  was dit die meteorostorm van 1833 wat by mense se hedendaagse bewustheid ingebreek het - dit was werklik 'n uitstekende krag. Een skatting van die piek is meer as honderdduisend meteore per uur, , maar 'n ander een, terwyl die storm bedaar het, na raming meer as 240.000 meteore gedurende die nege uur van die storm,  oor die hele Noord -streek Amerika oos van die Rocky Mountains.
Dit is gekenmerk deur verskeie nasies van inheemse Amerikaners: die Cheyenne het 'n vredesverdrag  gesluit en die Lakota -kalender is herstel.   Abolitioniste, waaronder Harriet Tubman en Frederick Douglass, sowel as slawe-eienaars, het kennis geneem   en ander.  Die New York Evening Post 'n reeks artikels oor die gebeurtenis bevat, insluitend verslae van Kanada na Jamaika,  dit het nuus gemaak in verskeie state buite New York   en hoewel daar in Europa oor dit in Noord -Amerika verskyn is.  Die joernalistiek van die gebeurtenis was geneig om bo die partydige debatte van destyds uit te styg en feite na te gaan, aangesien dit gevind kon word.  Abraham Lincoln het jare later daaroor kommentaar gelewer.  Naby Independence, Missouri, in Clay County, het 'n vlugteling -Mormoonse gemeenskap die meteoorstort op die oewer van die Missouri -rivier dopgehou nadat hulle deur plaaslike setlaars uit hul huise verdryf is.  Die stigter en eerste leier van die mormonisme, Joseph Smith, het daarna in sy joernaal sy oortuiging opgemerk dat hierdie gebeurtenis 'n letterlike vervulling van die woord van God was en 'n seker teken dat die koms van Christus naby was.  Alhoewel dit in die middeweste en oostelike gebiede opgemerk is, is dit ook in die verre weste opgemerk. 
Denison Olmsted het die gebeurtenis akkuraat verduidelik. Nadat hy die afgelope weke van 1833 inligting versamel het, het hy sy bevindings in Januarie 1834 aan die American Journal of Science and Arts, gepubliseer in Januarie -April 1834,  en Januarie 1836.  Hy het opgemerk dat die stort van korte duur was en nie in Europa te sien was nie, en dat die meteore uitstraal van 'n punt in die sterrebeeld van Leo en hy bespiegel die meteore het ontstaan ​​uit 'n wolk van deeltjies in die ruimte.  Rekeninge oor die herhaling van die Leoniede in 1866 het honderde per minuut/'n paar duisend per uur in Europa getel.  Die Leoniede is weer gesien in 1867, toe maanlig die snelhede tot 1 000 meteore per uur verlaag het. 'N Ander sterk voorkoms van die Leoniede in 1868 bereik 'n intensiteit van 1 000 meteore per uur in donker lug. Dit was in 1866–67 dat inligting oor komeet Tempel-Tuttle versamel is, wat dit as die bron van die meteoorreën en meteorstorms uitwys.  Toe die storms nie in 1899 kon terugkeer nie, word algemeen gedink dat die stof verder beweeg het en dat die storms iets van die verlede was.
In 1966 is 'n skouspelagtige meteoorstorm oor die Amerikas gesien.  Geskiedkundige aantekeninge is versamel om sodoende die Leoniede terug te vind tot 900 nC.  Radarstudies het getoon dat die storm in 1966 'n relatief hoë persentasie kleiner deeltjies insluit, terwyl die laer aktiwiteit van 1965 'n baie groter deel van groter deeltjies bevat. In 1981 het Donald K. Yeomans van die Jet Propulsion Laboratory die geskiedenis van meteoorbuie vir die Leonides en die geskiedenis van die dinamiese wentelbaan van komeet Tempel-Tuttle hersien.  'n Grafiek  daarvan is aangepas en weer gepubliseer in Hemel en teleskoop.  Dit toon relatiewe posisies van die aarde en Tempel-Tuttle en dui aan waar die aarde digte stof teëgekom het. Dit het getoon dat die meteoroïede meestal agter en buite die pad van die komeet is, maar die paaie van die aarde deur die deeltjiewolk wat kragtige storms tot gevolg het, was baie naby paaie met byna geen aktiwiteit nie. Maar oor die algemeen was die Leonids van 1998 in 'n gunstige posisie, sodat die belangstelling toeneem.
Voor die terugkeer in 1998, is 'n lugwaarnemingsveldtog gereël om moderne waarnemingstegnieke deur Peter Jenniskens by NASA Ames Research Center te mobiliseer.  Daar is ook pogings aangewend om die impak van meteoroïede, as 'n voorbeeld van verbygaande maanverskynsel, op die maan in 1999 waar te neem. 'N Besondere rede om die maan waar te neem, is dat ons uitkyk vanaf 'n plek op aarde slegs meteore in die atmosfeer sien kom relatief naby ons, terwyl die impak op die maan in 'n enkele aansig van regoor die maan sigbaar sou wees.  Die natriumstert van die maan het verdriedubbel net na die Leonid -stort van 1998, wat bestaan ​​uit groter meteoroïede (wat in die geval van die aarde as vuurballe gesien is.)  In 1999 het die natriumstert van die maan egter verander nie van die Leonid -impakte nie.
Navorsing deur Kondrat'eva, Reznikov en kollegas  aan die Universiteit van Kazan het getoon hoe meteorstorms akkuraat voorspel kan word, maar die wêreldwye meteoorgemeenskap was jare lank grootliks onbewus van hierdie resultate. Die werk van David J. Asher, Armagh Observatory en Robert H. McNaught, Siding Spring Observatory  en onafhanklik deur Esko Lyytinen   in 1999, na aanleiding van die Kazan -navorsing, word deur die meeste meteoorkundiges beskou as die deurbraak in moderne analise van meteoorstorms. Terwyl dit voorheen gevaarlik was om te raai of daar 'n storm of min aktiwiteit sou wees, bars die voorspellings van Asher en McNaught in aktiwiteit tot tien minute in werking deur die wolke deeltjies te verlaag tot individuele strome uit elke gang van die komeet, en hul trajekte gewysig deur daaropvolgende deurgang naby planete. Of 'n spesifieke meteoroïde -roete hoofsaaklik uit klein of groot deeltjies sal bestaan, en dus die relatiewe helderheid van die meteore, is nie verstaan ​​nie. Maar McNaught het die werk uitgebrei om die ligging van die maan met roetes te ondersoek en het 'n groot kans gesien dat 'n storm in 1999 van 'n roete af sou raak, terwyl daar minder direkte impakte van roetes in 2000 en 2001 was (opeenvolgende kontak met roetes deur 2006 toon geen treffers.) 
Bekykingsveldtogte het gelei tot skouspelagtige beeldmateriaal van die storms van 1999, 2001 en 2002 wat tot 3000 Leonid -meteore per uur opgelewer het.  Voorspellings vir die Leonid -impak van die maan het ook opgemerk dat die kant van die maan in 2000 weg van die aarde was, maar dat die impak in getal genoeg sou wees om 'n wolk deeltjies op te skop wat die maan kon afskop waarneembare toename in die natriumstert van die maan.  Navorsing met behulp van die verduideliking van meteoorpaadjies/strome het die storms van die verlede verduidelik. Die storm van 1833 was nie te wyte aan die onlangse verloop van die komeet nie, maar aan 'n direkte impak met die vorige stofspoor van 1800.  Die meteoroïede uit die oorgang van Komeet Tempel-Tuttle in 1733 het die storm van 1866 tot gevolg gehad  en die storm van 1966 was vanaf die deur van die komeet in 1899.  Die dubbele styging in die Leonid -aktiwiteit in 2001 en in 2002 was te wyte aan die deurlaat van die komeet se stof wat in 1767 en 1866 uitgestoot is.  Hierdie baanbrekerswerk is gou toegepas op ander meteoorstorms - byvoorbeeld die Junie Bootids in 2004 . Peter Jenniskens het voorspellings vir die volgende 50 jaar gepubliseer.  Daar word egter verwag dat 'n noue ontmoeting met Jupiter die pad van die komeet en baie strome sal versteur, wat storms van historiese omvang vir baie dekades onwaarskynlik sal maak. Onlangse werk probeer die rolle van verskille in ouerliggame en die besonderhede van hul wentelbane, uitstootsnelhede van die vaste massa van die kern van 'n komeet, stralingsdruk van die son, die Poynting -Robertson -effek en die Yarkovsky -effek in ag neem oor die deeltjies van verskillende groottes en rotasiesnelhede om die verskille tussen meteoorreën te verduidelik in terme van oorwegend vuurballe of klein meteore. 
Voorspellings tot aan die einde van die 21ste eeu is deur Mikhail Maslov gepubliseer. 
Twee verskynings van die Leonids omskryf die verhaal van die roman uit 1985 Bloedmeridiaan deur Cormac McCarthy.
"Nag van jou geboorte. Drie-en-dertig. Die Leoniede is hulle genoem. God hoe die sterre val. Ek het gesoek na donkerte, gate in die hemel. Die Dipper-stoof." - bl. 3 "Die reën het opgehou en die lug was koud. Hy het in die tuin gestaan. Sterre val talle en ewekansige oor die lug, en ry vinnig deur vektore van hul oorsprong in die nag tot by hul lot in stof en niks." - bl. 351 
Daar word verwys na die stort van 1833 in die vierde afdeling van William Faulkner se kortverhaal "The Bear", soos gepubliseer in sy roman uit 1942 Gaan af, Moses. Terwyl Ike die inskrywings lees wat die slawe van sy familie beskryf, word die doodsopgawe van Tomy in Junie 1833 as 'Yr stars fallen' vermeld.  "
In seisoen 1, episode 15 van Thunderbirds is op pad, "Relic", familielede van Tracy, Alan en Scott, reis na die oorkant van die maan om een ​​van hul pa se ou vriende te red uit 'n byna afgebakende maanbasis met die risiko om deur die Leonid-meteoorstort vernietig te word.    Die reeks speel af in die jaar 2060.
Eerste Meteorstort van 2012 tot Piek Woensdag
Vind uit wanneer en waar om hierdie jaar se Quadrantids te sien.
Die nuwe jaar skop af met 'n paar kosmiese vuurwerke: die Quadrantid -meteoorstort van 2012 bereik 'n hoogtepunt in die voorafgaande ure hierdie Woensdag.
Die kwadrantiede is meestal sigbaar vanaf die noordelike halfrond, waar die lugskou in die winter voorkom. Waarnemers in die Suidelike Halfrond sien oor die algemeen baie min, indien enige, van hierdie stort.
Die Quadrantid -stort word beskou as een van die beste meteoorbuie van die jaar, met 'n gemiddelde tempo van een sterretjie per minuut op donker plekke.
Selfs vanuit die voorstede kan waarnemers verwag dat hulle die oggend van 4 Januarie tot 40 kwadrantiede per uur sal sien, en as u gelukkig is, kan die koers selfs hoër wees, 'het Jim Todd, planetariumbestuurder by die Oregon Museum van Wetenskap en nywerheid.
Volgens Todd sal die "beste uitsig wees uit Noord -Amerika in die vroeë oggend, wanneer die wasende maan omstreeks 03:00 gaan ondergaan, wat 'n paar uur se onbelemmerde kyk voor dagbreek laat."
Meteore vernoem na 'verlore' sterrebeeld
Soos met die meeste ander meteoorbuie, het die Quadrantid -stort sy naam gekry van die sterrebeeld waaruit die meteore blyk te straal, Quadrans Muralis.
U sal hierdie spesifieke sterrepatroon egter nie op moderne lugkaarte aantref nie: Oorvol sterrekaarte het die verwydering van die 19de-eeuse sterrebeeld in 1922 vereis. Sterrekundiges het eerder besluit om sy sterre te laat absorbeer deur die naburige sterrebeeld Boötes, die veewagter.
Dit is waarskynlik, het Todd gesê, dat sterrekundiges destyds besluit het om die naam van die Quadrantid -meteoorstort te behou om verwarring te voorkom met die reeds gevestigde Bootid -meteoorstort, wat einde Junie 'n hoogtepunt bereik.
Boonop bly die ouervoorwerp van die Quadrantids ietwat raaiselagtig.
Die meeste jaarlikse meteoorbuie kom voor wanneer die aarde in groot wolke deeltjies toesak wat deur verbygaande komete agtergelaat word. Namate die liggame naby die son kom, verdamp die hitte hul ys, en laat vasgevang puin vry.
As hierdie sandkorrelgrootte deeltjies die aarde se atmosfeer binnedring, verbrand dit en verhit die lug om hulle, en skep die kenmerkende ligstrepe.
Sterrekundiges kan die puinwolke van baie meteoorstorms terugvoer na die komete wat dit geskep het. Maar jare nadat die Quadrantids in die 1800's ontdek is, kon wetenskaplikes geen bron vind nie.
"Hierdie voorwerp is waarskynlik 'n uitgestorwe komeetkern wat blykbaar die oorblyfsel is van 'n groter voorwerp wat ongeveer 500 jaar gelede opgebreek het," het Todd gesê.
Tydsberekening is die sleutel vir kwadrantiede
Om die Quadrantids van 2012 te sien, beveel Todd aan om warm aan te trek en so 'n groot uitsig op die lug te kry.
'Elke kwadrant -aktiwiteit sal in die vorm van lang paadjies wees terwyl [die meteore] die boonste atmosfeer wei, wat uit die noordoostelike horison uitstraal,' het Todd gesê.
'U sien 'n geruime tyd geen meteore nie, maar wees geduldig, want hulle beweeg baie vinnig en is weg voordat u u oë kan rig.'
Die Quadrantids is ook 'n bietjie moeilik om te vang, want die piek duur slegs 'n paar uur.
Dit is 'n aansienlik korter aktiwiteit as die pieke vir ander storte, soos die August Perseids of Desember Geminids, wat elk pieke kan hê wat oor meer as 'n dag versprei kan word. (Verwant: Lees meer oor die hoogtepunt van die Geminid -meteoorstort in 2011.)
Die kort kykvenster beteken dat dit net 'n kwessie van tydsberekening is om die Quadrantids te sien, waarsku Todd.
"Dit is belangrik om op [Woensdag] te probeer waarneem, aangesien die volgende aand te laat sal wees."
Meer oor Meteoriete
meer beelde, deur David A. Kring (as u dink dat u 'n meteoriet gevind het, lees dit) (baie inligting)
Wat is 'n meteoriet? deur Paul Sipiera
naby-aarde-voorwerpe van RGO van LANL, bevat inligting en meer beelde
Arizona meteorites, including a nice clickable map of finds in Arizona , a concise table of meteor shower data
Gary Kronk's Meteor Showers page
the Dutch Meteor Society — info about current meteor showers (and more)
Lunar Meteorites from Ron Baalke at JPL (lots of images!)
list of Martian Meteorites material in meteorites
Americal Meteor Society including an informative two-part FAQ Meteorites for sale , info about meteorites and meteorite collecting and many nice images , info and more links , includes a nice image gallery , also includes some classification info
Michael Blood Meteorites Impacts from NASA AMES
Essay about the K-T Event by Calvin Hamilton of LANL (also from LANL)
text and pictures of Terrestrial Impact Craters (also from LANL) about Cosmic Collisions by Sally Stephens of PASP , nice site with lots of information
tables of past and future close approaches to the Earth and Potentially Dangerous NEOs of Terrestrial Impact Structures (with maps and images)
another list of identified impact craters on Earth (plain text) by Philip Burns
The Peekskill Fireball of a big comet impact by Sandia
At least three people are known to have seen Kal-El's ship come down in Miller's Field. Ώ] It is unknown if anyone saw Kara's ship crash in the reservoir in front of Reeves Dam her ship was undiscovered for 18 years, while Kara remained in suspended animation.
1 Sochi Olympics
When the Russian government recovered the rock from the lake&rsquos depths for further study, they decided to take advantage of the meteor&rsquos strike occurring so closely to the upcoming Winter Olympics they would be hosting. 10 of the gold medals given during the ceremony contained pieces of the Chelyabinsk meteorite in their center, giving the planet&rsquos top athletes an award distinctly out of this world.