Diensplig in die 19de eeu - Interessant
Diensplig is in 1798 in Frankryk geïnstitusionaliseer op inisiatief van generaal Jourdan. Van 1804 tot 1903 is die dienspligtiges na 'n loting ontbied om hul werk te ken. In 1872 is die funksie van die loting verander: die laagste getalle het vyf jaar gedien, die ander slegs een jaar. In 1889 was die dienslengte vir almal vasgestel op drie jaar, die getalle wat nou gebruik word om die wapen van die toewysing te bepaal.
Die kaartjies wat in die werklike trekking getrek is, was eenvoudige rolle papier met 'n nommer daarop. Baie vroeg sal hierdie nommer, wat 'n groot belang sal hê in die lewe van die man wat dit afgevuur het, net na die trekking, as deel van die dienspligtige se feeste, of as 'n aandenking, eenmalig uitgelig word diens voltooi. In alle gevalle sal die nommer op 'n medium weergegee word, sodat dit in die middel van 'n komposisie opgeneem kan word. In die vroeë dae was dit meestal handgetekende en geverfde diensplig-memorabilia. Vanaf die 1850's het die beelde van Epinal komposisies in gekleurde litografie aangebied. Feliez Metter se nommer '40' is tipies van getekende herinneringe, veral talryk in die Elsas, waar die gebruik van gouache-tekening, kalligrafie en skilderwerk onder glas 'n kenmerkende ikonografiese produksie opgelewer het. Die komposisie is klassiek: die nommer self is geskilder in die middel van 'n trompe l'oeil-paneel versier met blommotiewe en geflankeer deur twee kolomme. Die reservaatgebied word beklemtoon deur 'n collage van goudpapier rondom die omtrek, en die samestelling word gebalanseer deur die teenwoordigheid van 'n blommandjie - tipies van die Elsassiese grafiese repertoire - aan die bokant. Onder die paneel, vasgebind aan 'n lourierkrans, roep 'n matrooshoed die dienspligtige se wapen op. Ander tekeninge roep nie die wapen op nie, maar die beroep van die dienspligtige.
Diensplig was 'n belangrike deurgangsritueel, want dit was 'n oorgang van jeug na volwassenheid. Die samekoms vir die tekening by die prefektuur of die subprefektuur was die geleentheid vir 'n reis binne 'n groep gelykes. Hierdie reis was vir baie mense die eerste geleentheid om die plaaslike inwoners wat hulle bekend was, te verlaat. Die loting self was 'n oomblik van twyfel en hoop. Die stelsel het sekere aanpassings soos vervanging toegelaat, geduld en toe toegestaan ​​vanaf 1818 tot 1872.
Michel BOZON "Taming chance, diensplig in die 19de eeu", in Franse etnologie , volume VII, n ° 2-3Paris, Berger-Levrault, 1987.Frédéric MAGUET The Times of Life , uitstallingskatalogusMNATP, RMN, 1995. Arnold VAN GENNEP Deurgangsrites Parys, Emile Noury, 1909.