As 'n Boeddhist wat passievol is oor sosiale en politieke betrokkenheid, word ek gefassineer deur die hedendaagse relevansie van Boeddhistiese leer. Die Boeddha het nie veel gesê oor die kwaad nie, maar hy het dikwels gepraat oor die drie wortels van die bose of "drie gifstowwe" van gierigheid, slegte wil en dwaling. Wanneer dit gedoen word, word dit deur hierdie gifstowwe gemotiveer. Die onvermydelike resultaat is dukkha: "Lyding", maar nie net op die vlak van elke individu nie.
Niks minder as radikale transformasie bepleit word
Die Boeddhistiese klem op motivering werp nuwe lig op die sleutelvrae van ons tyd: die vernietiging van die omgewing, die uitbuiting van mense en die gebruik van misleiding om dissens en debat te verdra. As geïnstitusionaliseerde gierigheid, slegte wil en dwaling aan die wortel van hierdie probleme lê, word 'n radikale transformasie vereis. Niks minder sal doen nie. Ons huidige ekonomiese stelsel geïnstitutionaliseerd gierigheid; ons verslawing aan militarisme institusioniseer slegte wil; en die korporatiewe media wanpraktyke institusionaliseer.
As gierigheid gedefinieer word as "nooit genoeg nie", dan geld dit ook gesamentlik: korporasies is nooit groot genoeg of winsgewend genoeg nie, hul aandeelprys is nooit hoog genoeg nie en ons BNP is nooit groot genoeg nie. Trouens, ons kan nie dink wat "groot genoeg" mag wees nie. Gebou in hierdie stelsels is die oortuiging dat hulle moet aanhou groei, anders sal hulle ineenstort. Maar hoekom is meer altyd beter as dit nooit kan wees nie genoeg?
Wie is verantwoordelik vir hierdie kollektiewe fiksasie op groei? Almal van ons neem op een of ander manier deel aan werknemers, verbruikers, beleggers en pensioenarisse. Die probleem is dat ons selde verantwoordelikheid neem vir die kollektiewe resultate: enige bewustheid van wat gebeur, is geneig om in die onpersoonlike anonimiteit van die breër ekonomiese proses versprei te word.
Ekonomiese, Punitiewe, en Militêre Stelsels Het 'n ingeboude motivering gebaseer op 'Meer'
Oorweeg die aandelemark, hoë tempel van die ekonomiese stelsel. Aan die een kant is baie miljoene beleggers, meestal anoniem en onbetroubaar oor die besonderhede van die maatskappye waarin hulle belê, behalwe hul winsgewendheid en aandeelprys. As hulle in onderlinge fondse belê, weet beleggers selde waar hul geld in elk geval belê word.
Aan die ander kant van die mark word die begeertes en verwagtinge van die miljoene beleggers omskep in 'n onophoudelike druk vir groei en verhoogde winsgewendheid wat elke hoof uitvoerende hoof moet reageer, verkieslik deur korttermynresultate te maksimeer. Selfs as die hoof uitvoerende beampte van 'n groot transnasionale korporasie die maatskappy se impak op klimaatsverandering wil verminder, byvoorbeeld, sal enige optrede op die nodige skaal korporatiewe wins bedreig, en hulle sal hul werk verloor. Korporasies is wettig geoktrooieer sodat hul eerste verantwoordelikheid nie vir hul werknemers of kliënte, of vir die lede van die samelewings waarin hulle funksioneer nie, of vir die ekosisteme van die aarde, maar vir hul aandeelhouers, wie met enkele uitsonderings net bekommerd is oor opbrengs op hul belegging.
Kortom, ons ekonomiese stelsel het sy eie ingeboude motivering gebaseer op gierigheid.
Dit is dieselfde met slegte wil. Een voorbeeld van slegte wil by die werk is die strafregstelsel van die VSA, wat groot getalle mense inhou, meestal dié met lae inkomste en mense van kleur. Witboordmisdadigers kom selde in die tronk, ten minste vir baie lank.
'N selfs sterker voorbeeld is ons obsessie met militêre besteding en die wapenisering van veiligheid. Gegradeer deur die krag van sy gewapende magte en die hulpbronne wat aan hulle toegewy is, is die Verenigde State die mees gemilitariseerde samelewing in die wêreldgeskiedenis. Elke jaar in die VSA word soveel geld op die gewapende magte oorgelaat soos in die volgende ses of sewe grootste ekonomieë gekombineer. In 2011 was Amerikaanse militêre uitgawes meer as $ 718 miljard. Die behoefte om "onsself te verdedig" benodig glo goed verby 700 militêre installasies in die buiteland, en meer as 900 by die huis.
Geen wonder daar is so min geld oor vir Onderwys, Gesondheid en Maatskaplike Dienste
Om die kolossale onkoste te regverdig, het die weermag 'n vyand nodig. Die einde van die Koue Oorlog het die tradisionele vyand van die VSA verwyder, maar die "oorlog teen terreur" het dit met 'n ander vervang. Dit is reeds verreweg die langste oorlog in die Amerikaanse geskiedenis, en dit mag nooit tot 'n einde kom nie. Die gebruik van drones om vermoedelik terroriste te vermoor, saam met enigiemand anders wat naby is, verseker dat 'n betroubare verskaffing van kwaad mense geproduseer word wat goeie rede het om die VSA te haat. As terrorisme die oorlog van die armes is en ontwapen word, is oorlog die terrorisme van die rykes.
Wat van die derde van die drie gifstowwe, of dwaling? "Die Boeddha" beteken letterlik "die ontwaakte", wat beteken dat die res van ons onbewaak is. Elkeen van ons woon in ons eie droomagtige borrel van wanorde, wat ons persepsies en verwagtings verdraai. Boeddhistiese praktisyns is bekend met hierdie probleem, maar almal van ons woon binne 'n groter borrel wat bepaal hoe ons die wêreld en onsself kollektief verstaan. Die instelling wat die meeste verantwoordelik is vir die vorming van ons kollektiewe gevoel van self, is die media, wat 'n soort "internasionale senuweestelsel" geword het.
Die wêreld hoef nie die manier te wees wat dit is nie; Daar is ander moontlikhede
Ware demokrasie vereis 'n onafhanklike en aktivis pers, ten einde misbruik blootstel en animeer debat. In die proses om mega-korporasies, maar die groot media het al laat vaar, maar die skyn van objektiwiteit.
Aangesien hulle wins maak instellings wie se bottom-line is gebaseer op advertensie-inkomste, hul grootste bekommernis is om te doen wat dit neem om die wins te maksimeer. Dit is nie in hul belang om die greep van verbruikerswese self bevraagteken.
'N Belangrike komponent van enige opleiding wat die naam waardig is, is om te besef dat baie van die dinge wat ons dink natuurlik en onvermydelik is (en dus aanvaar moet word), is eintlik gekondisioneer en kan dus verander word.
Die wêreld hoef nie die manier te wees nie; daar is ander moontlikhede. Die huidige rol van die media is om die moontlikhede te beskerm deur openbare bewusmaking en bespreking binne beperkte grense te beperk.
Die VSA en die meeste ander lande word oorheers deur mageliete wat bestaan ​​uit regerings en groot korporasies, insluitende die groot media. Mense beweeg naatloos tussen hierdie instellings, want daar is min verskil in hul wêreldbeskouings of hul doelwitte - uitbreiding, groei en beheer. Politiek bly "die skaduwee wat deur groot sake oor die samelewing gegooi word", soos John Dewey eenkeer sit dit.
Vasgevang in die Kollektiewe Web van Verwarring
Die rol van die media in hierdie onheilige alliansie is om hierdie situasie te "normaliseer", sodat lede van die publiek dit aanvaar en voortgaan om die rolle wat van hulle vereis word, te vervul, veral die gemene produksie en verbruik wat nodig is om die ekonomie te behou groei.
Dit is belangrik om te besef dat ons nie gemanipuleer word deur 'n slim groep kragtige mense wat voordeel trek uit hierdie proses. Inteendeel, ons gemanipuleer word deur 'n mislei groep kragtige mense wat wesenlik voordeel trek, maar ook slagoffers van hul eie propaganda is.
Nie besef dat hul eie welsyn afhanklik is van die welsyn van ander mense nie, maar ook in die kollektiewe web van wanhoop.
As die Weense satiris Karl Kraus een keer gesê, "hoe begin oorloë? Politici vertel leuens aan joernaliste, en glo dan wat hulle in die koerante lees. "Dieselfde geld vir gedeelde fantasieë oor die noodsaaklikheid van verbruikerswese en volgehoue ​​ekonomiese groei en die ontkenning van dreigende ekokatastrofe.
As die Boeddha korrek is, is gierigheid, slegte wil en bedrog die oorsake van ons lyding; En as dit waar is dat hulle geïnstitusionaliseer is in al ons stelsels, dan is dit sake vir diep en dringende kommer.
Ontwaking aan die aard van hierdie institusionele gifstowwe is net so belangrik as die individuele ontwaking wat in die kern van die Boeddhistiese leer lê. Trouens, die twee is onafskeidbaar.
David Robert Loy is 'n professor, skrywer en Zen-onderwyser in die Sanbo Kyodan-tradisie van Japannese Zen Boeddhisme. Hy fokus hoofsaaklik op die ontmoeting tussen Boeddhisme en moderniteit en is veral bekommerd oor sosiale en ekologiese kwessies. Sy opstelle en boeke is op sy webwerf beskikbaar: www.davidloy.org
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Oorwinning van gierigheid, slegte wil en dwaling in ons instellings