Daar is vir ons geen vrees in die “dag van die Here” nie. Vir ons sal Hy die skatte in die duisternis wys. (Jesaja 45:3)
Ek sal vir jou die skatte gee wat in die donker gebêre word, die rykdomme wat weggesluit is, sodat jy kan weet dat Ek die Here is, dat Ek jou op jou naam geroep het, Ek, die God van Israel.
Daar is ‘n ontstellende refrein in 16: 9,11 en 21. Die veroordeeldes vloek God. Selfs al kan hulle die almagtige Hand van God in wêreldgebeure bespeur, sal hulle Sy roep tot bekering weerstaan. Hoe dikwels hoor ons die verwyt dat ‘n God van liefde die wêreld so laat ly? Dit is die roep van die verharde verbitterdes. As hulle die vraag hoegenaamd stel, erken hulle Sy vermoë om dinge te verander? Is daardie vermoë nie waardig om aanbid te word nie?
Ek sal volop water gee op die dorsland, strome op die droë grond. Ek sal my Gees uitgiet op jou kinders, my seën op jou nakomelinge. (Jesaja 44:3)
Die Here sal jou altyddeur lei; selfs in dor streke sal Hy in jou behoeftes voorsien. Hy sal jou sterk maak. Jy sal wees soos ‘n tuin met volop water, soos ‘n fontein waarvan die water nie opdroog nie. (Jesaja 58:11)
God is aktief oor Sy woord en sal Babilon straf vir sy boosheid (16:19). Die mens kan altyd sy hart verhard teenoor die Here. Keuse is die groot gawe van God, sodat liefde kan bestaan, maar selfs in die hewigste en woedende storms en teëspoed, kan die mens God se liefde weerstaan.
Dit is slegs in die kennis van wat ons erfenis is, dat ons die wêreld kan liefhê soos wat Hy die wêreld liefhet. Ons kan nie uit onsself dit regkry nie. Ons liefde kom van die maat van God se liefde wat in ons aktief is. Hy is die enigste Bron van liefde, selfs vir dit wat die ongelowige liefde noem.