Die planeet het al warm geword rondom 1.2 ℃ sedert die voor-industriële tyd toe die Wêreldgesondheidsorganisasie op 11 Maart 2020 amptelik 'n pandemie verklaar het. Dit het begin met 'n skielike en ongekende daling in menslike aktiwiteite, aangesien 'n groot deel van die wêreld toegesluit en fabrieke opgehou het om te werk, motors het hul enjins buite werking gehad en vliegtuie gehou. gegrond was.
Daar was baie monumentale veranderinge sedertdien, maar vir diegene onder ons wat as klimaatwetenskaplikes werk, het hierdie tydperk ook heeltemal nuwe en soms onverwagte insigte gebring.
Hier is drie dinge wat ons geleer het:
1. Klimaatwetenskap kan intyds funksioneer
Die pandemie het ons op ons voete laat nadink oor die probleme om kweekhuisgasvrystellings, en veral CO₂, in reële tyd te monitor. Toe baie sluitings in Maart 2020 begin het, is die volgende omvattende Globale koolstofbegroting die uiteensetting van die jaar se uitstootneigings was eers aan die einde van die jaar te danke. Klimaatwetenskaplikes het dus na ander data gesoek wat kan aandui hoe CO₂ verander.
Ons het inligting oor uitsluiting gebruik as 'n spieël vir wêreldwye emissies. Met ander woorde, as ons geweet het wat die uitstoot is van verskillende ekonomiese sektore of lande wat voor-pandemie was, en ons geweet het hoeveel aktiwiteit gedaal het, kan ons aanvaar dat die uitstoot daarvan met dieselfde hoeveelheid gedaal het.
Teen Mei 2020 sal a landmerkstudie gekombineerde regeringsvergrendelingbeleid en aktiwiteitsdata van regoor die wêreld om 'n daling van CO₂-emissies teen die einde van die jaar met 7% te voorspel bevestig deur die Global Carbon Project. Dit is gou gevolg deur navorsing deur my eie span, wat gebruik het Google en Apple mobiliteitsdata om veranderinge in tien verskillende besoedelingstowwe te weerspieël, terwyl 'n derde studie weer die CO₂-uitstoot opspoor gebruik van data oor verbranding van fossielbrandstowwe en sementproduksie.
Die jongste Google-mobiliteitsdata toon dat hoewel die daaglikse aktiwiteit nog nie tot die pre-pandemiese vlakke teruggekeer het nie, dit tot 'n mate herstel het. Dit word weerspieël in ons nuutste uitstootskattingwat, na 'n beperkte weiering na die eerste uitsluiting, 'n redelike bestendige groei in wêreldwye uitstoot gedurende die tweede helfte van 2020 toon. Dit is gevolg deur 'n tweede en kleiner daling wat die tweede golf in laat 2020 / vroeë 2021 verteenwoordig.
Wêreldwye veranderinge in besoedelingsvlakke weens die uitsluiting van koolstofdioksied (CO2), stikstofoksied (NOx) en agt ander besoedelingstowwe. Data word vergelyk met 2019-vlakke. Piers Forster
Terwyl die pandemie gevorder het, het die Koolstofmonitor projekteer metodes vir die opsporing van CO tracking-uitstoot naby die regte tyd, wat ons 'n waardevolle nuwe manier bied om hierdie soort wetenskap te doen.
2. Geen dramatiese effek op klimaatsverandering nie
Op kort en lang termyn sal die pandemie minder invloed hê op pogings om klimaatsverandering aan te pak as wat baie mense gehoop het.
Ondanks die helder en stil lug, het navorsing waarby ek betrokke was, bevind dat die sluiting eintlik 'n effense verwarmingseffek in die lente van 2020: namate die industrie tot stilstand gekom het, het lugbesoedeling gedaal en ook die vermoë van aërosols, klein deeltjies wat deur die verbranding van fossielbrandstowwe geproduseer word, om die planeet af te koel deur sonlig van die aarde af te weerkaats. Die impak op die wêreldtemperature was van korte duur en baie klein (net 0.03 ° C), maar dit was steeds groter as enigiets wat veroorsaak is deur die afsluitingsverwante veranderinge in osoon, CO₂ of lugvaart.
As ons verder kyk na 2030, het eenvoudige klimaatmodelle beraam dat die wêreldtemperature net daar sal wees 0.01 ° C laer as gevolg van COVID-19 as as lande die emissietoezeggings wat hulle reeds op die hoogte van die pandemie gehad het, sou volg. Hierdie bevindings is later deur meer ingewikkeld gerugsteun model simulasies.
Duidelike lug oor gewoonlik besoedelde Bangkok, Thailand, tydens toesluit in Mei 2020. Puiipouiz / shutterstock
Baie van hierdie nasionale beloftes is die afgelope jaar opgedateer en versterk, maar dit is is nog steeds nie genoeg nie om gevaarlike klimaatsverandering te voorkom, en solank as wat die uitstoot voortduur, sal ons die oorblywende koolstofbegroting gebruik. Hoe langer ons optrede uitstel, hoe strenger moet die uitstoot verminder.
3. Dit is nie 'n plan vir klimaatsaksie nie
Die tydelike staking van die normale lewe wat ons nou met opeenvolgende toesluitings gesien het, is nie net nie genoeg om klimaatsverandering te stop nie, maar ook nie volhoubaar nie: net soos klimaatsverandering, het COVID-19 die kwesbaarste die hardste getref. Ons moet maniere vind om emissies te verminder sonder die ekonomiese en sosiale gevolge van toesluitings, en oplossings moet vind wat ook gesondheid, welsyn en billikheid bevorder. Wydverspreide klimaatambisie en optrede deur individue, instellings en ondernemings is nog steeds van uiterste belang, maar dit moet ondersteun word deur strukturele ekonomiese verandering.
Ek en kollegas het dit beraam belê net 1.2% van die wêreldwye BBP in ekonomiese herstelpakkette kan die verskil beteken tussen die wêreldwye styging van die temperatuur onder 1.5 ° C, en 'n toekoms waar ons met baie erger gevolge te staan ​​kom - en hoër koste.
Ongelukkig word daar nie groen belê nie op enigiets soos die benodigde vlak. Daar sal egter baie meer beleggings oor die volgende paar maande gedoen word. Dit is noodsaaklik dat sterk klimaatsaksie is geïntegreer in toekomstige beleggings. Die belange lyk miskien hoog, maar die potensiële belonings is baie hoër.
Piers Forster, professor in fisiese klimaatsverandering; Direkteur van die Priestley Internasionale Sentrum vir Klimaat, Universiteit van Leeds