Ons identifiseer ons vriendelike Qazaqs – Christa se Joernaal
Ons identifiseer ons vriendelike Qazaqs
Gepubliseer op 2020-02-04 2021-07-06 deur Dr Christa van Staden
Ek het al vertel dat ons die Qazaqs in die winkels nie as vriendelike mense beleef nie. Inteendeel. Maar ek het ook al vertel dat ons vriendelike verkoopsmense in hierdie stad ontdek het. Vandag wil ek 'n paar uitsonder.
Met 'n baie beperkte kennis van Russies is ons nogal gesnoeker of skaakmat as ons iets soek wat ons nie op 'n rak sien of agter 'n toonbank kan identifiseer nie.
Dit maak koop moeilik, soms onmoontlik. Maar ons ontdek soms verkoopsmense wat die ekstra myl loop om ons by te staan. En dit is sommer 'n heerlike gevoel, so laat ek vertel.
Ons het skaars hier gebly toe ek 'n rok vir 'n troue nodig gehad het. Lees gerus hoe die twee kere verloop het, die soek vir 'n geskikte rok en die koop van die rok met manlief as my toeskouer. Hierdie vrou het beslis die ekstra myl vir ons geloop!
Ek het ook al van vleissnitte in Qazaqstan en die manier waarop vleisgekoop word, vertel. Dit was aanvanklik 'n nagmerrie. Om deur toonbanke vol vleis in vreemde snitte te stap. En te probeer verstaan wat gekook en wat gebraai kan word. En ook te kyk watter vleis die minste beensplinters op het, want vleis word hier met byle opgekap en die stukke vleis is vol beensplinters. Dit is 'n moeilike proses, want elke vrou agter 'n klomp vleis op die toonbanke wil met jou praat. En hulle kompeteer met mekaar, want dit is 'n mark.
Intussen het ons een dame ontdek wat ons leer ken het. Presies weet hoe die ronde stuk vleis moet lyk dat ek dit koop, al kan ons nie mekaar se tale praat nie. Toe sy Saterdag net een het, wys met Chas (wag 'n bietjie) dat ek moet wag, sy is nou terug. En weg is sy na 'n vrou by 'n ander tafel, kies my vleis en weeg dit daar. Bring dit oor na ons toe en ja, dit is presies wat ek soek.
Ek kan die vleis nie mooi beskryf nie, maar ek weet dit moet nie ligrooi wees nie. Ligte rooi vleis is so taai dat ons dit nie eens as maalvleis kan eet nie. Sosaties werk glad nie, dus moet die vleis 'n dieperige rooi kleur wees om my te oortuig om te koop. Mens leer maar so met tyd hier wat aaklig is en wat werk. Ons het weer biltong probeer. Snaaks dat ek wat in 'n slaghuis grootgeword het, so sukkel om die biltongmaak ding reg te kry. Ons het weer probeer en so aan hoe dit lyk, gaan hierdie keer se vleis die ding doen. Ek kan nie wag om te proe as dit droog is nie. Lyk my sal nie langer as drie dae vat nie.
Interessant hoe dit hier werk. Vleis moet vroeg soggens gekoop word omdat die beste stukke eerste verkoop. Ek was eers teen 11:00 se kant bereid om uit die huis te gaan omdat dit toe nog onder -18 grade Celsius was. Ek weier om weer 'n voet uit die huis te sit as dit kouer is, hoe gaan die gesegde? "Been there, done that, got the t-shirt." In my geval is dit seer vingers vir twee maande. En seer vingers wil vir weke nie tikwerk doen nie. Dus is dit dankie, maar nee dankie, ek wag rustig in die warmte van my huis.
Buitendien, dit is so koud buite dat die vleis in die kattebak kouer is as toe ons dit gekoop het. Daarom kan ons na die vleiskoop eers by ons gunsteling plekkie gaan ontbyt-middagete (brunch) eet.
Daar ken die verkoopsdame ons ook al so goed dat sy slegs na hoender of vleis burgers wys om te vra wat manlief wil bestel. Sy weet ook wat ek kies, maar nie hoeveel ek gaan kies nie. Soms kies ek drie stukkies hoender, ander kere vyf. Die tee word vanself gevra. Hoe voorspelbaar is ons nie? Slegte tee, maar ek verkies dit bo koeldrank. Dus vat ek my eie teesakkie saam en gebruik dit om my tee te maak wanneer ons by die tafel sit. Dit is egter lekker om 'n vriendelike glimlag te kry van iemand wat ons al verstaan. Sonder woorde, met handgebare. Sy ken haar "customers."
Ons het ook een verkoopsdame by die mark ontdek by wie ons al ons groente en vrugte koop. Die Fresh Market altans. Sy ken ons. Kan so bietjie Engels praat en help so mooi, met die Engels so tussenin. Nou koop ons net by haar. En ek kry elke keer 'n suurlemoen as geskenk. So nadat ons betaal het. Sy kom agterna gedraf en gee dan die suurlemoen vir my. Soos 'n kosbare geskenk. Kleinnood. Ek geniet dit elke keer om die geskenkie te ontvang.
In die nuwe mall is 'n manswinkel met baie oulike verkoopsmense. Hulle kloek om mens, en gesels tussendeur met handgebare en gebroke Engels. Van waar is ons? Wat is my naam? Die rede daarvoor kom ons eers later die middag agter. Hulle dog ek is Russies, dat manlief vir hom hier 'n Russiese vrou kom haal het. Toe nie.
By Sulpak oorkant die straat ken hulle ons ook al goed. Mens koop rekenaars en elektriese ware daar. Hulle weet al dat ons nie verstaan nie en roep dadelik die verkoopsdame wat Engels kan praat om ons te help. Nog voor ons ons monde oopmaak.
By Sulpak in die nuwe mall is een wat Engels kan praat, en sy word geroep as ons vrae vra. Gewoonlik weet ons wat ons soek, maar soms moet mens vrae vra. Soos toe manlief Saterdag wou weet of die elektriese skeermes in die houer is. En toe was die verkoopsdames baie gaaf, het agter ons aangestap om seker te maak ons kom by die kassier ook reg. Hoe lekker is dit nie?
Mechta het ook een verkoopsman wat Engels magtig is. Baie min, maar hy kommunikeer vinnig met 'n selfoon in die hand met ons. Toe ons nou die dag by 'n ander tak instap, kom vra hy vir my of ek nog met my foon tevrede is. Ek antwoord toe ja, al het ek my foon in Almaty gekoop. Want ons het manlief s'n by hom gekoop. En hy was absoluut dierbaar om ons te onthou. Manlief help hom dadelik reg, en ek is sommer half vies. Dit was onnodig, dit was so lekker om met 'n vriendelike Qazaq te gesels. Met handgebare kom ons baie ver.
Soms is verkoopsmense maar versigtig vir ons, want hulle weet hulle gaan ons nie verstaan nie. My Russies is nog te beperk, maar met 'n Google Translate kom ek baie ver. Het selfs vir my van my teen bestel omdat dit nie meer op die rakke is nie. Wat my daaraan herinner, ek moet dit gou gaan haal. Dit was gisteraand al daar, maar dit was te koud vir hierdie 'tender African flower' om uit te gaan.
Dit was vanoggend ook te koud om uit te gaan, maar ek moes Mia help om haar brooddeeg tuis te kry. My vingerpunte het amper gevries omdat ek die bak met die hande moes dra. Die wind het erg gewaai, maar dit was veral die ysreen wat my wange yskoud gemaak het. Op pad terug kon ek darem my hande in my jassakke druk om die punte te laat warm word.
En 'n warm bad doen ook wondere om die lyf weer warm te kry.
Haai, Mia, ek is so dankbaar dat ek jou Angel verlede jaar hier in die vreemde gevra het oms nommer uit te ruil. So het jy leiding geneem en my nommer by manlief gekry. En dit is so lekker om jou as vriendin te kon kry.
Ek was so gestres om Mia te ontmoet, want ek is eintlik 'n kluisenaar. maak nie maklik vriende nie, seker maar omdat ons soveel getrek het toe die kinders klein was? Maar nee, ek het op skool ook net een vriendin gemaak. En hier is Mia my vriendin.
Mia is so jonk soos my dogter en skoondogter, maar 'n vriendin duisend. As dit nie vir haar was nie, sou ek maar swaar hier in die vreemde oorleef het. Sonder kind of kraai, met almal met wie ek kuier 10 000 km weg. Ons het juis vandag saam brood gebak en toe uitgewerk hoe lank ons mekaar ken. Om te bepaal wanneer die weer lekker genoeg vir ligter klere gaan wees.
Ag nee, vervlaks. Dit was einde Mei verlede jaar. En toe het ons nog baadjies gedra teen die koue. Rondom middagete. Maar … daar is lig! Ons het nie meer mussies en handskoene gedra nie. Klein goedjies om na uit te sien.
As jy my vertellings geniet, gesels sommer in die kommentaar saam oor soortgelyke ervarings. Of sommer net om jouself bekend te stel. Ek sien dat baie mense dit lees, en ek sou graag wou kennismaak.
En nou moet ek stap, dik aantrek en die weer weer trotseer. Want ek moet my tee gaan haal. Voordat hulle dit verkoop. My mond water al 'n week …
Vorige bydrae Om 38 jaar getroud te wees …
Volgende bydrae Skandeerder probleme in Qazaqstan
9 gedagtes oor "Ons identifiseer ons vriendelike Qazaqs"
2020-02-04 om 11:11 nm
En so verower julle Qazakstahn treetjie vir treetjie…amper soos olifant eet!!!
2020-03-20 om 8:20 nm
Ek dink ook so, amper soos om 'n olifant te eet …
2020-02-05 om 2:09 nm
Ek het ook meer dierbare mense soos jy nodig!! Wat het jy vergeet??
Ek gaan moet oplees om te sien wat ek vergeet het. Ek is so jammer, ek weet nie waarom hierdie boodskappe nou eers deurkom nie.
2020-02-06 om 12:49 vm
So met die tyd saam raak jy ingeburger. Ongemerk, amper sonder dat jy dit agterkom. Wanneer julle eendag vertrek daar, gaan daar al 'n klompie mense wees om te groet. Ek het dit geniet.
2020-02-06 om 7:19 vm
Dankie Toortsie, dit is waar, dit is die mense wat ons al as deel van die gemeenskap aanvaar het. Het nie so daaraan gedink nie, maar dit is lekker. Dankie.