Die betekenis van 'n ordentlike samelewing
Alhoewel dit steeds moontlik is om die lotto te wen (jou kans om $ 648 miljoen te wen in die onlangse Mega Millions-wedstryde was een in 259 miljoen), die grootste lotery van alles is die familie waarin ons gebore is. Ons lewenskanse word nou deur die rykdom van ons ouers tot 'n ongekende mate bepaal.
Dit was nie altyd die geval nie. Die geloof dat iemand van vodde tot rykdom kon beweeg - met genoeg ingewande en dwaasheid, harde werk en neus vir die grindsteen - was eens die kern van die Amerikaanse Droom.
En gelyke geleenthede was die hart van die Amerikaanse geloof. Alhoewel onvolmaakte behaal, het die ideaal ons uiteindelik aangewend om wettige segregasie deur ras te oorkom en burgerregte te waarborg. Dit het pogings aangewend om al ons skole te verbeter en toegang tot hoër onderwys te verruim. Dit het die nasie gestoot om die werkloses te help, die minimum loon te verhoog en paaie te bied vir goeie werk. Baie hiervan is gefinansier deur belasting op die mees gelukkige.
Maar vir meer as drie dekades het ons agteruit gegaan. Dis vandag baie moeiliker vir 'n kind van 'n arm familie om 'n middelklas of ryk volwassene te word. Of selfs vir 'n middelklas kind om ryk te word.
Die hoofrede is die vergroting van ongelykheid. Hoe langer die leer, hoe moeiliker die klim. Amerika is nou meer ongelyk dat dit vir tagtig jaar of meer jare was, met die mees ongelyke verdeling van inkomste en rykdom van alle ontwikkelde lande. Gelyke geleenthede het 'n pypdroom geword.
Eerder as om te reageer met beleid om die tendens te keer en terug te kry op die pad na gelyke geleenthede en wydverspreide voorspoed, het ons baie van die afgelope drie dekades die teenoorgestelde bestee.
Belasting is op die rykes gesny, openbare skole het agteruitgegaan, hoër onderwys het vir baie onbetaalbaar geword, veiligheidsnette is verkort en die minimumloon is toegelaat om 30 persent laer te laat val, waar dit in 1968 was, aangepas vir inflasie.
Die Kongres het pas 'n klein tweeledige begrotingooreenkoms geslaag, en die Federale Reserweraad het besluit om die ekonomie teen kunsmatig lae rentekoerse te speen. Beide besluite weerspieël Washington se (en Wall Street) aanname dat die ekonomie amper weer op koers is.
Maar dit is glad nie meer op die spoor nie, dit was meer as drie dekades gelede.
Dit is beslis nie op die regte pad vir die rekord 4 miljoen Amerikaners nou vir meer as ses maande werkloos nie, of vir die ongekende 20 miljoen Amerikaanse kinders in armoede (ons het nou die hoogste koers armoede van alle ontwikkelde lande, behalwe Roemenië) die derde van alle werkende Amerikaners wie se werk nou deeltyds of tydelik is, of vir die meerderheid Amerikaners wie se werklike lone voortgaan om te val.
Hoe kan die ekonomie weer op koers wees as 95 persent van die ekonomiese winste sedert die herstel in 2009 begin het, na die rykste 1 persentasie gegaan?
Die onderliggende kwessie is 'n morele een: Wat skuld ons mekaar as lede van dieselfde samelewing?
Konserwatiewe beantwoord die vraag deur te sê dit is 'n saak van persoonlike keuse - van liefdadigheidswerke, filantropie, en individuele dade van vriendelikheid wat by 'n duisend ligpunte aansluit. "
Maar dit laat uit wat ons kan en moet poog om saam as 'n samelewing te bereik. Dit verwaarloos die organisasie van ons ekonomie en sy sosiale gevolge. Dit verminder die potensiële rol van demokrasie in die bepaling van die reëls van die spel, sowel as die korrupsie van demokrasie deur groot geld. Dit kyk uit oor ons strewe na sosiale geregtigheid.
Kortom, dit dui op die betekenis van 'n ordentlike samelewing.
Verlede maand het pous Francis hardop gewonder of "druppelteorieë, wat aanvaar dat ekonomiese groei wat deur 'n vrye mark aangemoedig word, onafwendbaar sal slaag om meer geregtigheid en inklusiwiteit te bewerkstellig ...". Rush Limbaugh het die pous daarvan beskuldig dat hy 'n Marxist was om bloot die saak te verhelp.
Maar die vraag hoe om meer geregtigheid en inklusiwiteit te bewerkstellig, is so Amerikaans as appeltaart. Dit het ons pogings vir meer as 'n eeu geanimeer - tydens die Progressiewe Era, die New Deal, die Groot Genootskap en daarbuite - om kapitalisme te maak vir die verbetering van almal eerder as die verryking van 'n paar.
Die aanbodkantige, druppelende, mark-fundamentalistiese sienings wat in die vroeë 1980-wortels in Amerika wortel het, het ons basies van die hand gebring.
Om terug te keer na die soort gedeelde voorspoed en opwaartse mobiliteit wat ons eenmaal as normaal beskou het, sal 'n ander era van fundamentele hervorming nodig hê, van beide ons ekonomie en ons demokrasie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Die betekenis van 'n ordentlike samelewing