Wat tydens die herlewing van 1860 en die Pinksterfees van 1861 in die Paarl gebeur het, het ’n blywende invloed op die NG Kerk gehad. Op persoonlike vlak het dit tot ’n aktiewe gebedslewe onder lidmate gelei. Persoonlike Bybelstudie en die hou van huisgodsdiens is aangemoedig en ’n kragtige geloofslewe wat die aanvaarding van die sentrale geloofswaarhede van die Bybel veronderstel het, is beklemtoon.
Die belang van en invloed van die herlewing en Pinkster word deur prof Dianne Crafford soos volg beskryf: “In die geheel gesien, kan daar sonder twyfel aanvaar word dat die herlewings ’n instrument was waardeur die Heilige Gees die NG Kerk vernuwe en verryk het.”
Miskien het dit nodig geword om juis in die gejaagde tyd waarin ons leef, met Pinkster vir 10 dae stil te word in gebed. Op ’n keer het Aartsbiskop Desmond Tutu gesê: “Ons God is ’n God van verrassings.” Wie weet hoe Hy ons dalk gaan verras as gemeentes ernstig begin bid.
Indien enigiets buite-om God se verkiesende gena­de – wat Christus kies, in wie elkeen van ons ook ge­kies is – ons red, is ons terug by die oudste versoeking vir die kerk. Die berugte ketters in die kerk se geskie­denis – soos Pelagius, vir wie goeie werke ’n rol speel in ons verlossing; en Arminius, vir wie geloof ’n rol speel in ons verkiesing – het juis aangevoer dat ons ’n hand het in ons eie verlossing. Kerklike konsilies het van die vroegste sinodesittings af beslis dat sulke va­ria­sies op die verlossingsleer dwaalleer is. Die teologie­se prioriteit vir genade is by die deurslaggewende kerk­like vergaderings gehandhaaf.
Dit blyk ’n uitdaging te wees om hierdie selfde teo­logiese prioriteit vir Godgegewe genade te handhaaf bin­ne die debatte van ons tyd. Genade laat nie ruimte vir diskriminasie nie.