PressReader - Kuier: 2017-04-19 - Kaap­se vrou skryf vir Mills & Boon
Kaap­se vrou skryf vir Mills & Boon
Haar lief­de vir sto­ries en boe­ke was meer as net ’n stok­perd­jie, want van­dag is sy self ’n ro­man­skry­wer.
Kuier - 2017-04-19 - Inhoud - DEUR tar­ren-lee ha­bel­gaarn
om jou ver­beel­ding vler­ke te gee en net vir ’n paar uur el­ke dag te ont­vlug van die werk­lik­heid . . . Dít is hoe me­ni­ge jong mei­sies en huis­vroue wat Mills & Boon al vir de­ka­des lees, hul­le in­leef in ka­rak­ters wat net op pa­pier be­staan.
En of jy dit nou skelm ge­lees het of van­dag nog boe­ke uit­ruil met vrien­de, hier­die warm, ro­man­tie­se boe­kies het ’n toe­vlug ge­word in baie se le­wens.
Op 24 is T­he­re­se Be­har­rie een van die jong­ste skry­wers wat tans vir die be­ken­de Mills & Boon – wat in Suid-A­fri­ka ver­sprei word deur Jo­na­than Ball Pu­blis­hers – skryf en slegs een van drie Suid-A­fri­ka­ners wat deur hier­die ge­wil­de en suk­ses­vol­le boek­reeks tal­le men­se se ver­beel­ding aan­gryp.
Boe­ke het van kleins af al ’n sen­tra­le rol in T­he­re­se, wat van Botha­sig in die noor­de­li­ke voor­ste­de van Kaap­stad is, se le­we ge­speel. As kind het sy nie baie vrien­de ge­had nie. Sy was die laat­lam- me­tjie in haar ge­sin met drie ou­er sus­ters wat al­mal be­sig was om deur ver­skil­len­de fa­ses van hul le­wens te gaan en dit het haar met tye baie een­saam laat voel. Om die leem­te in haar le­we te vul, het sy baie be­gin lees en het die ka­rak­ters in die boe­ke wat sy ge­lees het, haar vrien­de ge­word. Dit is waar haar lief­de vir sto­ries ver­tel en boe­ke be­gin het.
Van­dag is sy ’n ta­lent­vol­le skry­wer met ’n blink toe­koms in die let­ter­kun­de-wê­reld, maar vir hier­die stil en skaam jong­mei­sie het haar dro­me nie som­mer oor­nag waar ge­word nie.
Har­de werk be­loon
T­he­re­se, wat ’n BA-graad in ta­le aan die U­ni­ver­si­teit van Stellenbosch het, het vroeg ge­du­ren­de haar stu­dies be­sef ’n be­roep in a­ka­de­mie is nie iets waar­van sy baie sal hou nie. Sy het wel aan­hou­dend ge­dink aan haar be­geer­te om self ’n ro­man te pu­bli­seer.
Toe sy in 2014 ’n ad­ver­ten­sie vir ’n skryf­kom­pe­ti­sie,“So you think you can wri­te”, sien, het sy ge­dink dit is haar kans wat uit­ein­de­lik kom, maar dit was nie so een­vou­dig nie. Om in te skryf, moes sy een hoof­stuk in­gee. Sy het dit ge­doen en só die top25 van dié in­ter­na­ti­o­na­le kom­pe­ti­sie daar­die jaar be­haal.
Hoe­wel sy nie die wen­ner van die kom­pe­ti­sie was nie, het sy die oog van een van die re­dak­teurs ge­vang.“Sy het my ná die kom­pe­ti­sie ge­kon­tak en vir my tips ge­gee. Sy het vir my ge­sê wat my sto­ries kort en hoe ek dit kan ver­be­ter. Sy wou hê dat ek meer op my ka­rak­ters se in­ter­ne kon­flik en e­mo­sies moes kon­sen­treer,”sê T­he­re­se.
“Ek was op­ge­won­de en het na haar raad ge­luis­ter. In 2015 het ek weer in­ge­skryf en haar raad toe­ge­pas, maar hier­die keer moes ek ’n vol­le­di­ge boek in­gee.”
T­he­re­se het daar­die jaar ook vol­tyds be­gin werk en was be­sig om haar troue te re­ël, maar tus­sen­deur het sy el­ke tyd­jie wat sy kon af­knyp, ge­bruik om te skryf.
“Ek het el­ke 15 mi­nu­te ge­bruik wat ek kon om te skryf. Voor werk, in die aan­de en in my lunch-uur by die werk. Ek het daar­die jaar die top50 in die kom­pe­ti­sie ge­haal, en weer het ek van die re­dak­teur ge­hoor. “Sy wou hê ek moes weer die vol­le boek aan­stuur. Sy wou hê ons moes saam daar­aan werk. Ek het dit aan­ge­stuur en te­rug­voe­ring ge­kry dat daar ’n groot ver­skil in my werk is en dat hul­le po­ten­si­aal sien. As ons saam daar­aan kon werk, was daar ’n moont­lik­heid dat hul­le dit sou pu­bli­seer.” T­he­re­se ver­tel dat sy die ge­leent­heid met al­bei han­de aan­ge­gryp het. Sy het in­tus­sen ge­trou en met haar man oor die ge­leent­heid ge­sels. Sy wou dit haar al­les gee en het be­sluit om in Ok­to­ber 2015 uit haar per­ma­nen­te pos as li­te­rê­re re­sen­sent te be­dank, so­dat sy vol­tyds kon skryf. “My man kon sien ek was on­ge­luk­kig in my werk. Hy was nog al­tyd on­der­steu­nend en ons het saam be­sluit dat ek ’n jaar sou op­of­fer om te sien of e­nig­iets daar­van sou kom. As ek ná ’n jaar nog niks met my skryf­werk kon doen nie, sou ek te­rug­gaan werk toe,”sê sy. “My ou­ers is nie men­se wat glo dat jy ’n loop­baan uit skryf kan maak nie. Om te skryf was vol­gens hul­le nie ’n regte be­roep nie, maar hul­le was bly dat ek nog kon­trak­werk sou doen om geld te ver­dien, ter­wyl ek be­sig was om aan die boek te werk.” As pas­ge­trou­de was dit som­tyds moei­lik om tyd te maak vir haar man, maar sy moes leer hoe om haar skryf­werk en le­we te ba­lan­seer. Toe in Mei ver­le­de jaar, ’n dag voor haar ver­jaar­dag, het sy uit­ein­de­lik die op­roep ont­vang waar­voor sy angs­tig ge­wag het. “Ek het ’n op­roep van een van die re­dak­teurs ont­vang om te sê dat hul­le van my sto­rie hou en dat hul­le dit gaan pu­bli­seer. Ek het rond­ge­spring en ge­skree. Ek kon dit nie glo nie. Ek kon nie glo dat my droom ein­de­lik waar ge­word het nie. My fa­mi­lie het ge­weet ek werk aan ’n boek, maar nie­mand het ge­weet wat­ter soort boek dit was nie. Ek het die aand van my ver­jaar­dag ’n ete ge­hou en daar vir al­mal ver­tel.
“Ek het hul­le nie van die be­gin af ver­tel nie, want ek het ge­voel dit is iets pri­vaat en ek was nie se­ker of dit gaan uit­werk nie. Vir hul­le was ’n be­roep as skry­wer nie ’n re­a­li­teit nie, maar toe ek vir hul­le die nuus ver­tel, was my ou­ers en fa­mi­lie baie trots (op my). Ek dink dit het hul­le wel eers reg­tig ge­tref toe hul­le uit­ein­de­lik met die boek in hul­le han­de staan.”
nie net seks nie
Sy voeg by dat men­se nie al­tyd weet daar is ’n ver­skil tus­sen die boe­ke met baie seks en dié wat oor al­le be­son­der­he­de be­hal­we die seks­to­ne­le ge­skryf is nie.
“Daar is ’n wan­per­sep­sie dat Mills & Boon-boe­ke net oor seks gaan, maar dit gaan oor meer as net dit. Die reeks waar­voor ek skryf, be­skryf nie seks­to­ne­le nie. Dit be­skryf al­les voor en ná dit (seks), maar nie die to­neel self nie. Dit is ’n bie­tjie meer kon­ser­wa­tief, maar ek kry steeds vrien­de en fa­mi­lie­le­de wat lag en gig­gel wan­neer hul­le hoor waar­oor ek skryf,”sê sy.
“Ek was nog al­tyd mal oor al­le ro­man­tie­se boek­reek­se. Ek het al die Sweet Val­ley High-boe­ke ge­lees, want ek moes eers wag voor­dat ek Mills & Boon kon lees. In baie co­lou­red hui­se is dit am­per soos ’n rig­ht of pas­sa­ge. Jy word ge­woon­lik ge­sê jy is nou oud ge­noeg en kan maar hier­die boe­ke be­gin lees,”lag sy.
T­he­re­se ont­hou die eer­ste keer toe sy ’n Mills & Boon-boek ge­lees het. Sy was met va­kan­sie saam met haar fa­mi­lie en het al haar boe­ke wat sy saam­ge­neem het, klaar ge­lees. Sy het nog lees­stof ge­soek toe haar nig­gie vir haar ’n Mills & Boon-boek gee. Op 12 jaar was sy nog nie heel­te­mal oud ge­noeg vir hier­die reeks nie. Sy was wel nuus­kie­rig en het vin­nig deur die boek ge­blaai en on­mid­del­lik daar­van ge­hou. Toe sy oud ge­noeg was om boe­ke uit die ge­deel­te van die bi­bli­o­teek met dié boe­ke uit te neem, het sy on­mid­del­lik die Mills & Boon-boe­ke gaan soek.
T­he­re­se sê al­les wat in en rond­om haar eie le­we ge­beur, word dik­wels as inspirasie vir ’n sto­rie ge­bruik. Dit kan ’n ge­sprek tus­sen twee men­se in die straat wees of sto­ries wat haar vrien­de haar dalk ver­tel het. Sy ge­bruik ook na­me van haar guns­te­ling TV-ka­rak­ters as inspirasie vir haar boe­ke.
Vir haar was dit ook baie be­lang­rik om Suid-A­fri­ka in haar boe­ke te ver­teen­woor­dig en sy het be­ken­de plek­ke soos Ta­fel­berg, die Bo-Kaap en Rob­ben­ei­land in haar boek ge­bruik. Haar eer­ste boek,
The Ty­coon’s Re­luc­tant Cin­de­rel­la, is ’n sto­rie oor ’n ver­hou­ding tus­sen ’n werk­ge­wer en werk­ne­mer. Dit is haar eer­ste van ses boe­ke en is on­langs uit­ge­gee. Haar vol­gen­de boek, A mar­ria­ge worth
sa­ving, sal teen Ju­nie van­jaar in Suid-A­fri­ka be­skik­baar wees en het ’n bruin mei­sie met don­ker krul­ha­re soos T­he­re­se op die voor­blad.“Hul­le het nie ge­woon­lik so ’n vrou met krul­ha­re en don­ker vel nie, maar ek wou hê mei­sies soos ek moes ook ver­teen­woor­dig word. Ek is baie trots op hier­die voor­blad en sien uit na die an­der boe­ke.”
Oor die toe­koms sê T­he­re­se sy is op­ge­won­de, maar weet ook dat dit nou nie meer s­pe­le­tjies is nie. “Dit is nie meer ’n stok­perd­jie nie, dit is nou my in­kom­ste en ek sal baie hard moet werk om se­ker te maak dat dit ’n suk­ses is.”
LINKS: Vuur­warm pas­sie is ge­woon­lik die on­der­werp van Mills & Boon-romans. REGS: T­he­re­se Be­har­rie wys trots haar eer­ste boek se voor­blad.