Ek het geleer, ervaar en aanvaar dat my pad vir my deur so baie ander aangewys word. Die kronkels en kortpad – soms die hasepad en meeste kere die langpad… Soms lees ek die aanwysings verkeerd en verdwaal tot by die volgende afdraai.
Vanoggend kon ek base-camp vir die eerste keer in die verte raaksien. Ek was alreeds so moeg…maar ek moes deurdruk en aangaan. Ek het myself belowe as ek vanaand by hierdie mylpaal bestemming kan uitkom – dat ek berusting sal vind. Dat ek vir ‘n rukkie daar sal vertoef. Die nuwe omgewing leer ken. Uitrus en nuwe kragte opbou. Ek was so opgewonde!
Ek vra vir genade en insig om te verstaan. Ek vra vir liefde teenoor die wat ek langs hierdie pad agtergelaat het – maar steeds ‘n ander pad saam met hulle stap. Ek vra vir hoop dat ek môre die son sal sien. Ek vra vir geloof dat ek kan glo dat ek eendag bo sal kom.
Niemand van ons is ooit heeltemal alleen nie. Maak net jou oë toe dan sien jy almal wat reg is om jou op te tel as jy val. Wanneer jou oë oop is sien jy dit net nie altyd nie want jy fokus op die klippe? Baie sterkte!!
En sorrie, ek het nie geweet jy het hierdie week verjaar nie. Ek sal opmaak daarvoor as jy mark toe kom more.