Ruimte | Slaai Sonder Blare
Onvoorwaardelike liefde →
Opgewonde sit ek en kyk hoe Elon Musk se droom die ruimte inskiet. Space X is in 2002 (amptelik) gebore en miljuisende ure se navorsing, passie, werk, mislukkings, verwerking en aanpassings het gelei tot die historiese oomblik.
Bob en Doug sit effe knap, ongemaklik en in besondere isolasie in Falcon 9. Hulle hartklop, bloeddruk, suurstof en selfs die vlakke van suurinhoud word gemonitor, soos hulle in die bestek van 10 minute deur die atmosfeer van die aarde bars en vry is soos min mense ooit sal ervaar.
Ek is nie 'n kenner van ruimte, satelliete of die wetenskap van 'n vuurpyl nie, maar dit het nie my kinderlike opgewondenheid gekniehalter nie. Toe ek die video sien waar Elon opspring en sonder aarseling sy vreugde vier, het ek vrylik 'n ou traantjie gepik.
Rolf Dobelli het die begraafplaas as die rykste plek op aarde beskryf, omdat soveel drome en hoop daar begrawe is. Elon is so ongelooflik bevoorreg om sy droom te kon laat realiseer, dat dit my sommer weer tot voor die rekenaar druk. Hy het nie met sy gat in die botter geval nie. Hy was nie net gelukkig nie. O nee, Elon het vir die laaste twee dekades, elke dag, sonder ophou, aan sy droom geskaaf, gewerk. Uithouer wen dalk nie altyd nie, maar Elon het weer die vlammetjie van motivering kom aansteek.
Dis baie maklik om verskoning te maak. Ek hoor en lees hulle daagliks.
"Die kinders hou my te besig, so ek kan nie nou daardie kortverhaal skryf nie."
"My werk vereis reeds so baie, ek kan nie leer om nou nog te kook ook nie."
"Ek het nie die regte skoene om te begin draf nie."
"Dit vat geld om jou eie besigheid te begin."
Dis die regering, 'n skoonma, die skool, 'n virus, ABSA, korrupsie… ander kry die skuld omdat jy jou eie drome begrawe. En alhoewel nie alles in ons beheer is nie, is daar tog sekere realiteite wat ons van onsself weerhou.
Ek is nie onskuldig nie. Daar is baie dinge wat ek eenvoudig nie wil doen nie… soos om suiker uit my dieet te sny of te begin oefen. Ek stel nie belang nie en gaan ook nie verskoning maak daarvoor nie. Visvang interesseer my nie. So ook nie rekenaartaal, verftegnieke, blaarslaai of chemiese vergelykings nie. Maar daar is soveel wat ek WIL doen. En dan lei uitstel tot afstel. Ek wil 'n postmodernistiese boek skryf. Ek wil klavier speel. Ek wil eet sonder om vet te word. Alle drome kan sekerlik nie waar word nie, maar Elon het my op 30 Mei weer herinner dat alles ook nie onmoontlik is nie.
Ek het die klawerbord vanoggend afgestof en ek onderneem om vir die volgende ses weke elke dag ten minste twintig minute my vingers los te maak oor die klawers. Al die pakke papiere en boeke en navorsing is uit die kas gehaal en vandag gaan ek begin sorteer aan die inhoud van daardie boek. Ek gaan ophou skuldig voel oor ek witbrood met BAIE kaas eet (en daarvan hou).
Crew Dragon het geskiedenis gemaak. Die hele wêreld het in afwagting sit en kyk hoe gode van alle herkoms, met behulp van fisika,, 'n wonderwerk beskerm. Elon verduidelik in 'n onderhoud, minute na die afvuring van sy breinbaba, dat die mens 'n nuuskierige wese is. Ons het elkeen 'n onwrikbare drang om te ontdek. Party mense onderdruk dit tot op 'n punt van hartseer en depressie. Ander groei vlerke aan hul voete. Ons hoef nie eenders te soek nie. Die ruimte is maar een plek om te gaan ontgin. Begin dalk kleiner. In jou huis. In jou tuin. Selfs net in jou binneste. Maar om hemelsnaam, moenie jou ruimte afbreek tot 'n spikkel wat niksseggend gaan sterf nie. Jy is beter as dit. Bestem vir meer. Doen wat jy moet doen, nie net wat jy glo jy kan nie. Skep jou ruimte.