Ma deel hartseer ná kind (2) se doodZoey Beckmann. Foto: Facebook In die vroeë oggendure van 25 Januarie is Zoey Beckmann, die tweejarige dogtertjie van Edward en Jo-Ann Beckmann, in ŉ hospitaal in Kimberley oorlede. Jo-Ann het gesê volgens die dokters was algehele dehidrasie en skok die oorsaak van Zoey se dood. Tog staan Jo-Ann en Edward steeds sprakeloos oor die dood van hul geliefde klein Zoey. Die seer van ŉ kind verloor is ŉ ervaring wat Jo-Ann al vroeër moes trotseer. Haar eerste dogtertjie is in 2010 doodgebore. “Mense sê ek is sterk. Ek wil skree en sê, ek is nie sterk nie! Ek moes twee kinders begrawe! [Hoe] my hart dit kan hou?” skryf Jo-Ann. “Ek het altyd gedink, ek is nou veilig met Zoey, want die lewe het klaar een kind van my af weggeneem. So ek kan met ŉ geruste hart vir Zoey grootmaak, en nie in vrees lewe nie. Die lewe sal nie so wreed wees om twee kinders van my weg te neem nie. Dit is net te wreed. En hier is dit nou.” Jo-Ann het in ŉ Facebook-inskrywing die nagmerrie-ervaring gedeel van die gebeure voor Zoey dood is. Haar direkte woorde word hier met haar vergunning op Maroela Media gedeel: Almal wil weet wat het gebeur. Hier kom dit. Zoey het 2uur wakker geword met ŉ koors. Ons het haar koors geneem en dit was 38.1. Sy het begin opbring (vomit). Na nog meer vomit het ons besluit om haar staatshospitaal toe te vat. Na ŉ lang gesit, omtrent 5uur, besluit ons om huis toe te gaan en te wag tot ons siekeboeg oopmaak om 07:30. By siekeboeg gekom het sy al gastro begin kry. Die kaptein het bevind haar mangels is erg geswel. Sy was verstom dat Zoey die glukosewater gedrink het, want blykbaar is dit seer vir grootmense om net hul saliva te sluk met so [erg] geswelde mangels. Kaptein sê Zoey het oorinfeksie ook. Sy skryf haar bevindings neer – dat Zoey op ŉ drip moet kom, want kleintjies ontwater gou. By ons withuis gekom vra die manlike verpleegster die ander mense of hulle vir Zoey eerste kan help, want sy is baie siek. Sy is al pap. Dokter ondersoek haar en trek bloed; sit sommer ŉ shortdrip in sodat hulle die drip vir die vloeistowwe daar kan insit later. Hulle stuur ons toe vir X-rays, want daar was iets op haar longe. Ons word toe on-call pediatrie toe gestuur. Daar loop Zoey se maag soos water terwyl ons wag vir dokter. Dokter kom en ondersoek Zoey. Ek vra vir dokter gaan hy nie vir Zoey ŉ drip insit nie, want laas keer toe hulle haar net sien toe sit hulle [eers] ŉ drip in en doen toe die papierwerk en sy het sommer gou beter geword. Maar die keer sê die dokter vir my hy gaan haar nie drip insit nie, net antibiotika gee vir die opgeswelde mangels en oorinfeksie. Hy doen toe sy papier werk vir meer as twee en ŉ half ure terwyl Zoey daar lê en al swakker word. Ek en Edward sien iets is fout met Zoey. Sy het in ŉ koma verval. Ons is asvaal geskrik en roep die dokter. Hy bel ŉ ander dokter en hulle sit nou eers drip in! Al die ander susters sê dokter moes eers drip ingesit het, sulke kleintjies ontwater gou. Zoey kom toe later by. Nog steeds papierwerk. Dokter weet nie eers waarna moet ons private pasiënte gaan nie. Portier vat ons saal toe. Ons lê en Zoey is verskriklik dors. Sy drink drie bottels tee na mekaar. Intussen het ek en Edward haar bly glukosewater gee. Zoey se maag loop toe weer soos water. Die hele bed en vloer is net water. Ek merk op dat Zoey blou en yskoud is. Roep die suster en wys haar. Sy sê ek moet vir Zoey sokkies aantrek. Ek wys haar Zoey se blou mond en vra haar of dit normaal is (verergd). Sy kom nader en kyk. Roep haar ander kollegas en kom met hulle masjiene en goed en sit vir Zoey suurstof aan. Skuif haar sommer ICU toe. By ICU is hulle besig met haar, drips en goed. Trek weer bloed. My kind se liggaam kook uit, maar die voete en arms, neus, mond en ore is yskoud en blou. Sy het geen krag nie. Sê net, “eina Mommy”. Ek kon nie my kind help behalwe om vir haar te sing, bid en gesels nie. Die slim mense weet mos van beter. Zoey Beckmann. Foto: Facebook Ek vra die suster hoekom sê my kind sy het eina. Die suster sê Zoey se hele liggaam het eina. Sy haal vinnig asem en haar oë rol om. Die suster het vir haar antibiotika ingespuit. Onmiddellik het Zoey se hand bloedrooi geword met groot wit blase. Die suster het ophou spuit en die dokter gaan roep om te kom kyk. Die dokter spuit sowaar weer in. Ek vra haar toe verergd hoekom sy nog verder inspuit, sien sy nie die uitslag nie? Gevoel ek kon die naald uit haar hand klap. Die nagpersoneel roep ons in en sê om een of ander rede het die drip nie gewerk nie. Ek dink toe terug aan die dagpersoneel. Die een suster het vir die ander een gesê, “Suster, jou drip werk nie! Kom maak dit reg!” My kind word al swakker ten spyte van al die pypies en goed. Nagpersoneel sê alles van Zoey het platgeval. Ons kind is baie, baie siek. Sy was nou amper dood. Hulle moes al die pypies, drade en drips vervang van die dagpersoneel. Edward is nou al huis toe. Hulle sê ek moet probeer slaap, al die ander mommies slaap. Ek kon nie. By Zoey gewaak, haar haartjies gevryf en gesels met haar… Sy het deurmekaar begin praat. Om 01:30 die aand kom ek agter Zoey haal nie meer asem nie. Ek hou die agterkant van my hand teen haar mond en neus… Niks! Ek roep die dokter en sy roep die een suster en daar doen hulle CPR. Die wit verpleegster het hulle nog geskel en gesê nou is beslis nie die tyd om in Tswana of wat ook al taal julle praat te praat nie, want ek moet ook help. Ek hardloop uit en huil. Die susters vra wat is fout – een van hulle gaan help en sê die ander een moet my kalm hou. Ek gaan loer weer en sien hulle is nog hard besig met die klein mensie vir wie ek die liefste is in die wêreld. Ek huil en bid hardop – besluit om vir Edward te bel. Hy kom. Ons huil en ondersteun mekaar. Ons gaan kyk en hulle doen nog steeds CPR. Ek drink ŉ angspil vir kalmte. Na ŉ lang ruk kom roep hulle ons. Ek wil na Zoey toe gaan, maar hulle sê nee… Twee dokters en drie susters kom almal in. Die dokter praat oor wat hulle alles gedoen het en kom nie tot die punt nie. Ek kyk hulle gesigte deur vir enige aanduiding, maar hulle gesigte is uitdrukkingloos. Uiteindelik kom hulle by die punt uit waar hulle sê, Zoey het dit NIE gemaak nie. Ek sê vir hulle daar is geen manier hoe julle vir my gaan sê my kind is dood nie. My kind lewe! Ek gaan nie nog ŉ kind begrawe nie. Ek gaan nie by nog ŉ graf staan en my hart onder ŉ hopie grond begrawe nie. Ek hou my hart vas. Hulle hou my vas, want ek is buite myself. Edward huil harde droë snikke. Ek gaan na Zoey toe en sy lê daar leweloos. Ek soen haar en sê sy moet wakker word, maar sy word nie wakker nie. Meer as ŉ uur het ek met my kind gesit, haar gewas, lotion gesmeer en weer met haar gesit. Gedink my liefde vir haar gaan haar terugbring, sy gaan nou weer asemhaal. Toe kom vat hulle die kind wat ek binne my gedra het weg van my. Gister het ons haar doodsertifikaat gekry. So dit beteken mý Zoey is rêrig dood??? Dit voel soos ŉ nagmerrie en ek hoop ek word wakker. Haar kissie ook gister gaan uitsoek. Kissie vir wie? Vir my kind?? Here, nee!! Vanoggend is die huis stil. Geen Zoey wat wil “Poppies” kyk nie, geen “Heidi Ma”. Ons huis is leeg nes ons harte. Ek wil weghardloop, maar die herinneringe gaan saam. Ek is besig om mal te word. Here, ek soek net my kind! Zoeyyyyy