Frans Stel Mirage bekend - Geskiedenis Podcasts - 2022
Marcel Dassaul onthul sy geveerde vleuelvegter, die Mirage, in 1955. Die Mirage was in staat om vinniger te wees as Mach 2 en kon tot 57.000 voet klim. Die Mirage is waarskynlik die bekendste vanweë sy sukses, aangesien die Israeliese weermagvliegtuig van 1967 wat die Arabies-Israeliete aangeval het.
Die supersoniese vegvliegtuiglyn Mirage III was 'n gewilde produk gedurende die dekades van die Koue Oorlog, waar Mach 2-travel 'n belangrike eienskap van baie vliegtuie was. Uiteindelik is meer as 1 400 van die tipe in Frankryk en in die buiteland vervaardig, en baie subvariante en toetsplatforms is gebore uit dieselfde oorspronklike ontwerp. Die delta-vleuelpresteerder was vir sy tyd 'n baanbrekersisteem en word steeds meer gewild gemaak deur sy gevegsoptrede in Israeliese hande tydens die Sesdaagse Oorlog van 1967. Terwyl hy van die meeste groot lugmagte ter wêreld afgetree het, behou die Mirage III nog steeds 'n klein voetspoor in voorraad van 'n paar uitgesoekte lugmagte vandag (2013).
Die Dassault Aviation-onderneming, wat in 1929 gestig is deur Marcel Dassault (gebore as Marcel Bloch) en gevestig in Parys, Frankryk, het ontstaan ​​uit die verwoesting van die Tweede Wêreldoorlog (1939-1935) om een ​​van die voorste lugvaartondernemings van Europa te word. In 1952 het die Franse regering 'n nuwe, liggewig supersoniese onderskepper benodig om die bedreiging van Sowjet-bomwerpers en -vegters te weerstaan. Dassault reageer met hul "Mystere-Delta 550" (M.D.550) -konsep, wat gebruik is van 'n enkel-sitplek, tweemotorige, dubbelvlerk-planvorm met 'n enkele vertikale stertvin. Die krag van die vliegtuig is bedien deur 2 x Britse Armstrong Siddeley MD30R Viper -naverbrande turbo -enjins wat deur 'n vuurpylstuurrak ondersteun word. Die M.D.550 het die eerste vlug op 25 Junie 1955 behaal.
Die M.D.550 -produk het daarna ontwikkel tot die konsep "Mirage I" met 'n hersiene vleueloppervlak. Hierdie model het die eerste vlug in November 1956 behaal en 'n maksimumsnelheid van Mach 1.6 gestel. Terwyl die Mirage I belowend was uit 'n prestasie-oogpunt, was dit nie 'n realistiese militêre produk wat bedoel was om interne kanonne, 'n nuttige brandstofopslag, aanboordradar en eksterne missiele aan boord te dra nie. As sodanig het Dassault oorgegaan tot die effens groter "Mirage II" -konsep, hoewel dit uiteindelik ten goede opgegee is met die dimensioneel groter "Mirage III" -ontwerp wat verder gevorder word.
Op grond van die Duitse BMW 003-reeks turbojet uit die oorlog, het die Franse vervaardiger SNECMA sy interne Atar 101G-1 turbojet ontwikkel en 'n enkele installasie van hierdie stelsel sou die nuwe Mirage III-vliegtuigraamwerk aandryf. Die vliegtuigraamwerk behou die delta-vleuel-planvorm wat in vorige prototipes gesien is en die enkele vertikale stertvin met sitplek vir een vlieënier. Die romp was baie skraal en pylagtig in sy ontwerpbenadering, en maak maksimum gebruik van aërodinamika om die geprojekteerde Mach 2-snelhede vir die Franse afsneller te bereik. Die Atar -enjin het 'n stootkrag van 9 700 pond opgebou en naverbranding aangebied vir kort sarsies gekonsentreerde spoed. Die eerste vlug van 'n Mirage III -prototipe is op 17 November 1956 geëis, terwyl 'n tiende toetsvlug 'n maksimum snelheid van Mach 1.5 behaal het. Die toets dui op onstuimige lugvloei langs die twee halfmaanopnames wat die Atar-enjin inasem, sodat aan elke opening verstelbare skokkegels aangebring is. In hierdie hersiene konfigurasie het die Mirage III 'n snelheid van Mach 1.8 bereik.
Onder die indruk van die nuwe Dassault -produk, het die Franse regering voortgegaan om die tipe diens te bestel, en dit was die naam van die "Mirage IIIA" voorproduksie -aanwysing. Vliegtuie is toegerus met die SNECMA Atar 09B -turbojet -enjin van 13,228 lbs. Die romp is effens uitgebrei om die Thomson Cyrano -lugafsnyradarsisteem te huisves, en 'n sleepbuis is bygevoeg om die rol van die aanloopbaan by die landing te verminder. Die eerste vlug van 'n Mirage IIIA -vliegtuig was in Mei 1958 en die model het uiteindelik 'n maksimum snelheid van Mach 2.2 behaal - wat aan die Franse regering se hoëspoedaanvraag voldoen het, terwyl dit ook die eerste Europese vliegtuig was wat Mach 2 in vlugvlug oorskry het.
Na aanleiding van die beperkte hoeveelheid voorproduksie was Mirage IIIAs die gevegsgeskikte "Mirage IIIC". Dit was 'n enkele-sitplek-afweer wat vir die eerste keer in Oktober 1960 in prototipe vorm gevlieg het en was gewapen met 2 x 30mm DEFA interne kanonne, toegerus met die Cyrano-afsnyradar en vir lug-tot-lug missiele. Die Franse lugmag het dit in getalle bestel en die tipe aangevul deur die 'Mirage IIIB' tweesitplek-afrigter. Mirage IIIB -modelle bevat 'n tweede kajuit vir die instrukteur, sonder 'n radarinstallasie en interne kanonne en 'n verlengde romp. Aflewerings van Mirage IIIC -onderskepers aan Franse eenhede het in Julie 1961 plaasgevind, met bevele wat Israel (Mirage IIICJ) en Suid -Afrika (Mirage IIICZ) teen hierdie tyd ook gelewer het. Mirage IIIB -afrigters was ook in gebruik by die magte van Israel, Libanon, Suid -Afrika en Switserland.
Selfs toe die Mirage IIIC-onderskepermontering in die Franse lugdiens gevestig geraak het, het Dassault 'n langafstand-lugweer-/strydvegter (multirole) variant van die ontwerp as die "Mirage IIIE" bevorder. Die prototipe het die eerste keer op 1 April 1961 gevlieg en bevat 'n verlengde romp met verhoogde lugvaart en brandstof, 'n Marconi-navigasieradar, Radar Warning Receiver (RWR) en Cyrano II-reeks lug-grondradar. Die Mirage IIIE was toegerus met die SNECMA Atar 09C -reeks naverbrande turbojet -enjin en 'n totaal van drie prototipes het die strewe bevorder voor produksie. Na die aanneming deur die Franse lugmag, is die IIIE ook gelisensieer-vervaardig in die lande Australië, België en Switserland, terwyl dit deur die magte van Argentinië, Brasilië, Libanon, Pakistan, Suid-Afrika, Spanje en Venezuela onder verskillende uitvoerbenamings uitgevoer is. By die Mirage IIIE-model is die nodige Mirage IIID-tweesitplek-afrigtervorm gevoeg, wat ook deur Pakistan, Spanje, Suid-Afrika, Switserland en Venezuela gekoop is. Die Franse lugmag Mirage IIIE -modelle is skoongemaak vir kernwapens.
Net soos met ander interceptor-vliegtuie van die tydperk, het 'n toegewyde vorm van verkenningsgerigte spoed na vore gekom as die "Mirage IIIR". Hierdie variant bied die grondaanvalrame van die Mirage IIIE -modelle met die avionika -suite van die Mirage IIIC -interceptor. Hulle het nie 'n radar onder die neuskegel gehad nie en het veelvuldige kameras gehuisves vir fotoverkennings. Die Mirage IIIR is daarna verbeter deur die "Mirage IIIRD" -inisiatief. Verkenningstipes is buite Frankryk aangeneem deur die magte van Israel, Pakistan, Suid -Afrika en Switserland.
Die Mirage 5 was 'n verwante uitloop van die Mirage IIIE-reeks en is ontwikkel deur Dassault om aan 'n vereiste vir duidelik weer/grondaanval vir Israel te voldoen. Die prototipe is op 19 Mei 1967 in die lug, met sy verlengde neuskegel (met 'n vereenvoudigde radarinstallasie) as 'n enkel-sitplek, toegewyde stakingsplatform vir alle weersomstandighede. Uiteindelik is 582 van die tipe vervaardig en voorbeelde van Frankryk, België, Egipte, Pakistan en verskeie ander. As gevolg van die Franse politiek wat die Mirage 5 na Israel blokkeer, is Israeliese Mirage III's intern ontwikkel tot die uitstekende "Kfir". In die Franse lugmagdiens was die Mirage 5 die Mirage 5F. Belgiese Mirage 5's is plaaslik vervaardig en baie Mirage 5-kliënte het uiteindelik gemoderniseerde lugvaartkundiges bekendgestel.
Die Mirage 50 het 'n multi-rol-variant geword wat toegerus was met die SNECMA Atar 9K-50-enjin tydens die herkonstruksie van die Mirage 5-vliegtuigraamwerk. 'N Prototipe is in 1979 in die lug en het die ontwerpklank bewys. Die sleutel tot die model was die integrasie van 'n Head-Up Display (HUD), gevorderde radarstelsel en verbeterde vliegdinamika (soos die gebruik van kanards). Die reeks is in 'n gemoderniseerde vorm aangebied deur die Mirage 50M -benaming.
Die Mirage IIIV was 'n ander Mirage III-vorm wat ontwikkel is as 'n sterk hersiene variant om as 'n VTOL-vegter vir vertikale opstyg en landing (NAVO) te dien. Die tipe is egter nooit in die NAVO -diens aangeneem nie en twee is vervaardig, die eerste wat in Februarie 1965 gevlieg het.
Huidige Mirage III -operateurs sluit in Argentinië en Pakistan. Lande soos Frankryk, Australië, Egipte en Venezuela het sedertdien die Mirage III prysgegee ten gunste van meer moderne alternatiewe of weens gedwonge begrotingsverlagings. Suid -Afrika het die Franse ontwerp ontwikkel tot die Atlas Denel "Cheetah". Belgiese Mirage III's was bekend as SABCA "Elkan".
Een van die belangrikste redes vir die wêreldwye sukses van die Mirage III -lyn was die gebruik daarvan deur Israeliese magte tydens die Sesdaagse Oorlog van 1967, waar dit 'n gesertifiseerde gevegsplatform geword het. Israeliese sukses teen vyandige MiG's is baie bekend gemaak en het die status van die tipe op die wêreldmark versterk, wat die verkope vir Dassault op sy beurt gedryf het. Terwyl die tipe delta-vleuelkonfigurasie haar traag laat draai het, het die vegter uitgeblink op ander belangrike gebiede wat hulle van onskatbare waarde gemaak het in die voorraad van die Israeliese lugmag van die tydperk.
Duitsers stel gifgas bekend
Op 22 April 1915 skok Duitse magte Geallieerde soldate langs die westelike front deur meer as 150 ton dodelike chloorgas teen twee Franse koloniale afdelings in Ieper, België, af te vuur. Dit was die eerste groot gasaanval deur die Duitsers, en dit het die Geallieerde lyn verwoes.
Giftige rook word sedert antieke tye soms in oorlogvoering gebruik, en in 1912 gebruik die Franse klein hoeveelhede traangas in polisie -operasies. By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het die Duitsers aktief begin met die ontwikkeling van chemiese wapens. In Oktober 1914 het die Duitsers 'n paar klein traangashouers in skulpe geplaas wat op Neuve Chapelle, Frankryk, afgevuur is, maar die geallieerde troepe is nie blootgestel nie. In Januarie 1915 het die Duitsers skulpe gelaai met xylylbromied, 'n meer dodelike gas, op Russiese troepe op Bolimov aan die oostelike front afgevuur. As gevolg van die winterkoue, het die meeste gas gevries, maar die Russe het nietemin gerapporteer dat meer as 1 000 doodgemaak is as gevolg van die nuwe wapen.
Op 22 April 1915 het die Duitsers hul eerste en enigste offensief van die jaar geloods. Die offensief, bekend as die Tweede Slag van Ieper, het begin met die gewone artillerie -bombardement van die vyandelike lyn. Toe die beskieting verdwyn, het die geallieerde verdedigers gewag vir die eerste golf Duitse aanvalstroepe, maar in plaas daarvan het hulle in paniek geraak toe chloorgas oor niemandsland en in hul loopgrawe waai. Die Duitsers het vier myl van die voorkant met die windblaas gifgas geteiken en twee afdelings Franse en Algerynse koloniale troepe uitgeskakel. Die lyn van die Geallieerdes is verbreek, maar die Duitsers, miskien net so geskok soos die Geallieerdes oor die verwoestende gevolge van die gifgas, kon nie die volle voordeel trek nie, en die Geallieerdes het die meeste van hul posisies beklee.
'N Tweede gasaanval, teen 'n Kanadese afdeling, op 24 April, het die Geallieerdes verder teruggedryf, en teen Mei het hulle teruggetrek na die stad Ieper. Die Tweede Slag van Ieper het op 25 Mei geëindig, met onbeduidende winste vir die Duitsers. Die bekendstelling van gifgas sou egter groot betekenis in die Eerste Wêreldoorlog hê.
Onmiddellik na die Duitse gasaanval in Ieper het Frankryk en Brittanje hul eie chemiese wapens en gasmaskers begin ontwikkel. Terwyl die Duitsers die leiding geneem het, besoedel 'n groot aantal projektiele gevul met dodelike stowwe die loopgrawe van die Eerste Wêreldoorlog. Mosterdgas, wat deur die Duitsers in 1917 bekendgestel is, het die vel, oë en longe geblaas en duisende doodgemaak. Militêre strateë verdedig die gebruik van gifgas deur te sê dat dit die vyand se vermoë om te reageer verminder, en sodoende lewens in aanvalle gered het. In werklikheid het verdediging teen gifgas gewoonlik tred gehou met aanvallende ontwikkelings, en beide kante gebruik gesofistikeerde gasmaskers en beskermende klere wat die strategiese belangrikheid van chemiese wapens in wese ontken het.
Die Verenigde State, wat die Eerste Wêreldoorlog in 1917 betree het, het ook chemiese wapens ontwikkel en gebruik. Die toekomstige president, Harry S. Truman, was die kaptein van 'n Amerikaanse veldartillerie -eenheid wat in 1918 gifgas teen die Duitsers afgevuur het. In totaal is meer as 100,000 ton chemiese wapens in die Eerste Wêreldoorlog gebruik, ongeveer 500,000 troepe is beseer en byna 30 000 is dood, waaronder 2 000 Amerikaners.
In die jare na die Eerste Wêreldoorlog het Brittanje, Frankryk en Spanje chemiese wapens in verskillende koloniale stryd gebruik, ondanks toenemende internasionale kritiek op chemiese oorlogvoering. In 1925 verbied die Geneefse protokol van 1925 die gebruik van chemiese wapens in oorlog, maar verbied dit nie om hul ontwikkeling of opberging te stoor nie. Die meeste groot moondhede het aansienlike chemiese wapenreserwes opgebou. In die dertigerjare het Italië chemiese wapens teen Ethiopië gebruik, en Japan het dit teen China gebruik.
In die Tweede Wêreldoorlog het chemiese oorlogvoering nie plaasgevind nie, hoofsaaklik omdat al die groot oorlogvoerders oor sowel chemiese wapens as die verdediging beskik het, soos gasmaskers, beskermende klere en detektore wat dit ondoeltreffend gemaak het. Boonop het strateë in 'n oorlog wat gekenmerk word deur blitsige militêre beweging, gekant teen die gebruik van enigiets wat die operasies sou vertraag. Duitsland het egter wel gifgas gebruik om miljoene in sy uitwissingskampe te vermoor.
Sedert die Tweede Wêreldoorlog is chemiese wapens slegs gebruik in 'n handjievol konflikte en die Jemenitiese konflik van 1966-67, die Iran-Irak-oorlog van 1980-88 – en altyd teen magte sonder gasmaskers of ander eenvoudige verdediging. In 1990 het die Verenigde State en die Sowjetunie 'n ooreenkoms onderteken om hul wapens vir chemiese wapens met 80 persent te sny in 'n poging om kleiner nasies te ontmoedig om die wapens op te slaan. In 1993 is 'n internasionale verdrag onderteken wat die produksie, opberging (na 2007) en die gebruik van chemiese wapens verbied. Dit het in 1997 in werking getree.
26 Augustus, Gentullio (Tullio) Campagnolo word gebore vir Valentino Campagnolo en Elisa Paiusco in Vicenza.
Tullio Campagnolo begin sy amateurrenloopbaan (met Veloce Club Vicenza op 'n Cicli Aliprandi) wat tot 1930 duur.
Op 11 November kan die bevrore hande van Tullio Campagnolo nie die vleuelmoere van sy wiel losmaak om dit na 'n ander tandwiel om te draai tydens die Gran Premio della Vittoria -wedloop oor die besneeuwde Croce d'Aune -pas nie (hy eindig vierde). & quotBisogna cambi & agrave qualcossa de drio. & quot. "Daar moet iets aan die agterkant verander word." Hy belowe om 'n produk uit te vind wat hierdie probleem sal uitskakel: die skepping van galletti automatici. outomatiese vleuelneute, of, soos ons dit nou ken, die vinnige vrystelling.
Op 8 Februarie word die snelvryhub gepatenteer, die eerste van meer as 135 patente vir Tullio Campagnolo.
Nadat hy dele in die agterkamer van die hardewarewinkel van sy vader vervaardig het (Corsa Padova 101, Vincenza), begin Tullio Campagnolo, S.r.l. met die vervaardiging van die snelvryhub. Die skuifnaaf, dubbele sitplekstangbediende rugpedaalspeler (cambio -prototipe) word op 4 Mei gepatenteer en in Augustus bekendgestel. Die stukke van die prototipe derailleur is almal met die hand gemaak en verg baie tyd en moeite. Fratelli Brivio van Brescia (F.B.) word die onderaannemer vir die onderdele en verskaffer van die driestuk (staalvat met aluminium flense) hubs. Later word die amptelike korporatiewe naam Campagnolo Brevetti Internazionali SpA (vertaling: Campagnolo International Patents Incorporated).
Cambio a bacchetta (vertaling: staafwisselaar) of Cambio & quotCAMPAGNOLO & quot; is die naam wat gebruik word vir skuifnaaf, dubbele sitplekstangbediende, agterpedaalspeler. Die slagspreuk word & quotSenza attriti e senza rumore & quot (dws wrywing-vry en geraasvry). Die eerste advertensie vir die Cambio & quotCAMPAGNOLO & quot verskyn in Gazzetta dello Sport.
Tullio Campagnolo huur sy eerste voltydse werknemer, Enrico Piccolo.
'N Enkele bladsy -strooibiljet word gedruk.
Die eerste amptelike Campagnolo -logo: die gevleuelde wiel wat die vinnige vrylating beklemtoon, 'n komponent wat vandag die universele standaard bly.
Die Cambio Corsa (vertaling: renwisselaar) is die nuwe naam vir skuifnaaf, dubbele sitplekstangbediende, agterpedaalspoorder wat later in Italiaans na verwys word as die due leve (vertaling: twee hefboom) wanneer die una leve (vertaling: enkelhefboom) renwisselaar word in 1949 bekendgestel. Twee weergawes van die Cambio Corsa -derailleur is beskikbaar: die kort hefboom Corsa en die langhefboom Sport. Die snelvrye moer is die oorspronklike afgeronde skroefkopweergawe. Op 12 Januarie is die Campagnolo -gevleuelde wiel met 'n vinnige vrystelling -logo met die woorde "Cambio Campagnolo" geregistreer.
Die begin van die uitvoer van onderdele. Foto van die onderneming se uitstappie (maatskappy se piekniek?) Foto's van 37 werknemers.
Campagnolo se eerste buitelandse fabriek (montering en afwerking) word in Cognin, Frankryk, gebou. F.B. en Campagnolo het in 1948 'n klein produksiefasiliteit in Cognin, Frankryk, gedeel om die Franse mark te bedien, met inagneming van destydse invoertariewe. Die logo van die onderneming, die gevleuelde wiel, word aangepas deur 'cambio' (vertaling: wisselaar) te laat val en die vleuel te herontwerp en vinnig los te maak.
Gino Bartali wen die Tour de France in 1948 in Julie met 'n Cambio Corsa -derailleur.
Die Tipo Paris-Roubaix-skuifhub, enkele sitplekstangbediende ruglepelspoor, word oorspronklik in Italiaans bekendgestel as die & quotuna leva & quot; vertaling: enkelhefboom) totdat dit herdoop is ter ere van Coppi se Paris-Roubaix-oorwinning in April 1950. Die snelvrye moer is nou die ovaalringweergawe. Die prototipe van die Gran Sport -tweekabel, parallelogram agterspoorder, word in die herfs op die skou van Milaan gewys. Daar word geglo dat tien prototipes gemaak is.
Campagnolo het 123 werkers in diens. Die Gran Sport -enkelkabel, parallelogram -agterspoorder -prototipe word op die valbeurse getoon.
Fausto Coppi wen Paris-Roubaix in April met behulp van die Paris-Roubaix-derailleur.
Die Gran Sport-enkelkabel, parallelogram-agterspoorder (verchroomde brons, groot verchroomde bevestigingsbout en draaibout en gate in katrolle, stel skroefkabelklem en 'B' stelskroef vir die verandering van die derailleur-monteerhoek wat die volgende jaar uitgeskakel word ) gekombineer met skuifhefbome (verchroomde brons, dan aluminium) sonder rubberdeksels en Gran Sport-skuifstang, word 'n kabelbediende voorspeler ingebring, saam met konvensionele drie-delige nawe van klein flense (legeringsflense op 'n staalvat en D -tipe snelvrye neute). 'N Gesmede uitval met 'n integrale Gran Sport -derailleurhanger word ingebring wat 6 mm dik is met 'n 4 mm -stelskroef en 'n derailleur -stop om 4 uur, wat maklik herken kan word deur 'n bult wat rondom die stelskroef gevorm word. Later dieselfde jaar word 'n nuwe vervalste uitval bekendgestel wat 7 mm dik is met 'n stelskroef van 4 mm en omskakelaar om 7 uur (geen Sport -derailleur -veergat).
Hugo Koblet wen die Tour de France in 1951 in Julie met behulp van Gran Sport-derailleurs, gekombineer met Gran Sport bar-end shifters. Fausto Coppi en Gino Bartali jaag ook met dieselfde opset (slegs ses Gran Sport -derailleurs beskikbaar vir hul TdF -debuut).
Katalogus, nie-genommer. Het beide Cognin, Frankryk en Vincenza, Italië adresse op voorblad. Gedruk vir beurse aan die einde van die jaar. Die ingesluit is die Cambio Corsa, Tipo Paris-Roubaix, Gran Sport voor- en agterspoorders, Sport-derailleur voor (geen agteruitvoering), stangkragskakelaars (geen rubberdeksels) en skuifhendels (onderbuisklem) lengte kabelbehuizing en soldeer in weergawe getoon), klein flens driedelige nawe (legeringsflense op 'n staalvat gedruk, QR's met & quotD & quot-ring), Cambio Corsa/ Paris-Roubaix getande uitval, Cambio Corsa/ Paris-Roubaix met integrale derailleurhanger , Gran Sport -uitval met verstelaars, Sportuitvalle, & quotH & quot -gereedskap, skottelgoedwasser, vrywielverwyderaar, keëltangleutels en 'n toebehore wat die getande uitval akkuraat kan opspoor tydens raambou.
Die Gran Sport Extra agterspoorder word ingevoer (verander liggaam, groot verchroomde bevestigingsbout en draaibout, gate in katrolle, uitgebreide horingvorm aan die buitekatrolraam en hersiene kabelklem) saam met die agterspoorder van die enkel -katrol agter. Die Gran Sport-hubs in drie dele (staalvat met aluminium flense) word nou gemaak deur Campagnolo in plaas van F.B. (Fratelli Brivio), herkenbaar aan geboë flenspunte in plaas van die vorige plat flenspunte wat FB gebruik het. Die Gran Sport-onderbuis-skuifhefbome word verander na 'n enkelbandklem met platkopskroefwrywingsregelaars, oop kabel sonder omhulsel (& quotD & quot ringwrywingsverstelskroef word as opsie aangebied). 'N Nuwe gesmede uitval word bekendgestel wat 7 mm dik is met 'n 3 mm -stelskroef, 'n derailleur -stop om 7 uur en 'n veergat om die Sport -derailleur te monteer.
Fausto Coppi wen die Giro d'Italia en Tour de France in 1952 met Gran Sport Extra -derailleur.
Katalogus, nie-genommer. Gedruk vir beurse aan die einde van die jaar. Soos per 1951 -katalogus met die toevoeging van die Gran Sport Extra -agterderailleur en die agter -derailleur van die enkel -katrol.
Groot flens, 3-delige spoornawe met vinnige vrystellings met geboë hefboom, wat in die 25 Julie-uitgawe van die tydskrif Le Cycle verskyn.
In Augustus word die definitiewe Gran Sport-agterspoorder (derde generasie Gran Sport) bekendgestel: veranderende bak, katrolkooi keer terug na die eerste weergawe, geen gate in katrolle, kleiner swartoksied-bevestigingsbout en draaibout, 5 mm veerkap (was 3,5 mm ) en agterkant van die liggaam gemerk "14-26 denti" wat die bruikbare vrywielgrootte aandui. Groot flens-driedelige nawe (legeringsflense wat op 'n staalvat vasgedruk word) word ingebring. Die beroemde Campagnolo -skrif oor die wêreld logo wat uit die veertigerjare dateer, is geregistreer.
Fausto Coppi wen die 1953 Lugano World Professional Road Race met Gran Sport -derailleurs.
Katalogus #12. Eerste genommerde katalogus. Gedruk vir die beurse aan die einde van die jaar. Ingesluit is die Cambio Corsa, Paris-Roubaix, Gran Sport en Sport agterspoorders, Gran Sport en Sport voorspoorders, staafskakelaars met rubberdeksels, onderbuisverskuiwers (enkelband en soldeerversies), remkabelklemme, nawe (klein en groot flens driedelige, QR's met & quotD & quot ring), Gran Sport dropouts met verstelaars, Sport dropouts, Cambio Corsa/Paris-Roubaix getande dropouts, Cambio Corsa/Paris-Roubaix getande dropouts met integrale derailleurhanger, pompkoppe en houer, & quotH & quot gereedskap, skottelgoedwasser, vrywielverwyderaar en keëlmoersleutels.
Die laekoste-derailleur van die kompetisie word op die beurs aan die einde van die jaar in Milaan bekendgestel.
Katalogus #13. Gedruk vir die beurse aan die einde van die jaar. Volgens katalogus #12 met die toevoeging van die & quotT & quot-moersleutel, derailleurhanger-uitlijngereedskap en 'n soldeerbare agterspoorder-kabelgeleier ( #663) vir die onderbeugelskulp. Let daarop dat daar tot 1968 geen ooreenstemmende voorleiding vir die derailleurkabel is nie.
Op die beurs aan die einde van die jaar in Milaan word 'n mikro-verstelbare sitplekpaal met twee boute (staalpaal en kop vasgesoldeer) met 'n nul-offset-kop getoon. Aangesien dit die ore aan die voor- en agterkant van die pos het, kan ons dit die Alfred E. Newman -sitplekpaal noem. Binne 'n paar maande word dit vervang met die ikoniese tweebout-sitplekpaal (aparte staalpaal en kop wat aanmekaar gesweis is) met die offsetkop.
Die Gran Sport -pedaal het 'n staalpen met 'n bandlus en 'n klein driehoekige uitsny aan die einde van die veer, 'n draad van 10 mm vir staalkrukke en 'O' -ring. Daniel Rebour, 'n ontploffing van die headset, verskyn in Julie TdF-uitgawe van die tydskrif Le Cycle. In Julie word 'n koptelefoon en 'n mikro-verstelbare sitplekpaal met twee boute (staalpaal en kop aanmekaar gesoldeer), saam met 'n sitplekposisie-/nivelleringsinstrument (handhaaf die posisie van die saal by die verandering van die stoel) bekendgestel, gevolg in Augustus deur die Gran Sport agterspoorder met die onderlyf en die buitenste hok hersien (verwydering van drie van die oorspronklike ses verstelgate vir die veerspanning) en 'n veerbedekking van 8 mm (was 5 mm).
Die driehoekige uitsny van die Gran Sport -pedaal in die veerkant word uitgeskakel.
Die ikoniese Record 5-pen kruklose krukas word ingebring met 'n boutsirkel van 151 mm, 'n minimum kettingblad van 44 tande, stofdoppies in die pedaalgat, 'n verligte spinnekop en 'n verhoogde pedaallip. Die Gran Sport "con denti" (met tande) spoorpedaal is ingeboude aluminiumhokplate, 10 mm lengte draad vir staalkrukke en rubber "O" -ring. Die Record-legering in een stuk, klein en groot flensnawe (ovaalgate in flense, oliegate-klem en oop & quotC & quot op snelvryhefboom) word ook bekendgestel, en die sitplekpaal wat in 1956 bekendgestel is, het nou 'n smal wiegweergawe om saam met die Brooks te werk B17 "Mod. Campagnolo" saal met smal rails wat twee keer groter is as die voor- en agterverstelbaarheid. 'N Patent word verleen op hol kettingboute met inbussleutelgat en krukboutdeksel met inbussleutelgat.
Rekord kruk pedaal gat stofdop word uitgeskakel en Gran Sport pad en baan pedaal draad lengte verander na 12mm vir aluminium krukies van 10mm vir staal kruk, rubber "O" ring vervang deur geweer op as.
'N Tydperk van groot uitbreiding vir Campagnolo! Campagnolo het 300 werknemers in diens. Die uitvinding en patentering van motor- en motorfietshidroliese en kabel -aangedrewe skyfremkomponente word onderneem. Die Record-parallelogram-voorspeler word ingebring (die arms is verchroomd brons wat later in aluminium verander is). Rondom hierdie tyd word die verstelschroef van die kabelspanning van die Gran Sport -agterspeler uitgeskakel en word die katrolstopskroef in die onderlyf versink. Die verligte spinnekop van die rekordkruk word uitgeskakel. Lae koste staalpedaal (rebranded Way-Assauto mod. Zenith Corsa 18 Extra Lusso).
Katalogus #14. Gedruk vir die beurse aan die einde van die jaar. Ingesluit is die Record-pad- en baangroepe wat bestaan ​​uit Record kruklose krukas (151 mm bout sirkel) en Gran Sport onderbeugel, klein en groot flens Record legering eendelige hubs, sitplekpaal (nou allooi), Gran Sport headset, Record voor derailleur, Gran Sport agterspoorder, Gran Sport pedale. Ook in die katalogus is die Gran Sport-groep (insluitend Record-voorspeler), Sport Group, Gran Sport-onderbeugel (let op dat daar geen gepaardgaande krukas is nie), Gran Sport-trappedaal met en sonder tande, 'n gereedskapstel in houtkas, die Saddle-Line-belyningsinstrument en die Acciaio (staal) klein flensnawe.
Strada triple- en Cyclocross-krukas, Sportman-laekoste-agterspeler en Sportman-mediumflensnaaf met ronde gate word bekendgestel. In Julie word 'n hersiene Gran Sport-agterspoorder bekendgestel met 'n veerbedekking van 10 mm (was 8 mm) om die skuif op sesgang-vrywiele te verbeter. Let op dat sesspoed-vrywiele eers in die middel van die sewentigerjare algemeen is! Campagnolo open 'n fabriek in Bologna vir die vervaardiging van superlichte magnesiumwiele vir motors en motorfietse, sowel as ligte militêre en lugvaartonderdele. Campagnolo word die eerste onderneming ter wêreld wat magnesiumdruk met lae druk gebruik, wat 'n omwenteling in die gebruik van hierdie materiaal veroorsaak.
Die laer koste-agterspoorder van Turismo word identies ingebring as die vroeëre Gran Sport-agterspoorder, maar met 'n goedkoper katrolhouer met gestempelde staal vervang deur die oorspronklike katrolhouer van gegote staal. Die verhoogde lip om die pedaalgat van die Record-kruk word uitgeskakel. Campagnolo vervaardig Bivalent-naaf vir Cino Cinelli (gepatenteer deur Petrosemolo en Rimedio), die eerste weergawe is in 'n 'driedelige' styl met staalvat en legeringsflense en 'n ingeskroefde staalring met spline wat ooreenstem met 'n bypassende spinaal Regina-vrywiel wat aan die raam wanneer die wiel verwyder word. Die Bivalent -naaf toegeruste wiel kan gebruik word om voor of agter te plaas.
110 uit 130 fietsryers in die 1963 Tour de France is toegerus met 'n Campagnolo -derailleur.
In Oktober word die Record -agterspoorder (verchroomde brons) bekendgestel. Dit het 'n hersiene hokvorm, met die draaipunt agter en nader aan die katrol en middelste klinknagels, dit is ontwerp om die nuwe sesgang-Regina-vrywiel te laat skuif en die agterkant van die bak is gemerk "13-36" vir bruikbare vrywielgrootte (in werklikheid is 'n 13-28 vrywiel die maksimum). Let op dat sesgang-vrywiele eers in die middel van die sewentigerjare algemeen gebruik word. Teken die onderbeugel gemerk "CON SFERE DA 3/16" aan met 3/16 "balle in plaas van tipiese 1/4" balle. Die wedrenne word eerder op die as gedruk as nie direk op die as self nie. Nie die koppies of die as is uitruilbaar met onderbeugelkomponente wat ontwerp is vir 1/4 "balle nie. Gemaak vir een jaar. 'N Nuwe breër basisklemontwerp vir die kabelgeleiers en onderbuisverskuiwers, saam met dikker skuifhefbome met oop buise met oop & quotC & quot verander na geslote & quotC & quot cost & quotCAMPAGNOLO & quot model derailleur, 'n ekonomiese weergawe van die Gran Sport derailleur (kadmiumplaatbak en swartoksiedafwerking op katrolhok met die woord & quotCAMPAGNOLO & quot op bak), en ook die laekoste Sportman agterspoorder word bekendgestel. Rekordvoorspoorder het gleuf bygevoeg na kabelstop.
Die Valentino-laekoste-agterspoorder word bekendgestel saam met die Valentino-laekoste-voorspeler en obskure groot flensspoornawe met geboë hefbome. Geboë QR -hefboom verskyn eers elf jaar vroeër terwyl Daniel Rebour in 'n uitgawe van die tydskrif Le Cycle op 25 Julie 1953 teken!
Die Record-agterspoorder (verchroomde brons) het die tandvaste staal katrolle met kogellagers vervang met plastiek katrolle met tien tande en gewone brons mou laers.
Die rekord -krukas word verander na 'n boutsirkel van 144 mm (minimum 41 kettingring) van die vorige boutsirkel van 151 mm (minimum kettingblad met 44 tande). Die Sport-laekoste-hubstel (groot en klein flens-staalnaaf) word in Januarie bekendgestel. Patent verleen vir self-sentrerende wynbottelopener in die vorm van 'n klok (hefbome is die gepatenteerde hol kettingboute).
Nuovo Record legering agterspoorder (tien tand katrolle en later nege tand katrolle) word bekendgestel, tesame met 'n nuwe styl vasgeklemde kabelgids (oop kabelloop na voorspoorder) en kabelhuisstop wat uit Record voorspoorder verwyder word (chroom- vergulde brons arms en dan aluminium arms).
Katalogus #15. Gedruk vir die beurse aan die einde van die jaar. Ingesluit vir die Record -groep is die agterderailleur van die Nuovo Record -allooi (tien tand katrolle en dan later, nege tand katrolle) en die Nuovo Record onderbeugel (geweeropeningkoppies met geweer). Ook die drievoudige kettingring en cyclocross-flens met kettingring, die Nuovo Tipo klein en groot flensnawe (ronde gate in flense, geen oliegat en gestampte staalwedrenne), Rekordpedale (naamsverandering), 'n nuwe Record-headset, die Valentino-groep , pedaal-moersleutel (15-16-17 mm meervoudige kop), draagbare herstelstaander en die obskure groot flensspoornawe met geboë hefbome. Die goedkoop derailleurs van Valentino Super en Nuovo Sport word bekendgestel. 'N Nuwe styl kabelgids van die onderste hakie (oop kabelloop na die voorspoorder) en die stop van die kabelbehuizing word uit die voorste derailleur van Record verwyder (verchroomde bronsarms en dan aluminiumarms).
On the whole, French immigrants have been highly successful and have made a lasting impact in the United States. Volgens We the People, the French immigrants who remained in the United Stated tended to be "less traditional and more enterprising, ambitious, and forward-looking" individuals who typically "adjusted without much apparent stress to American ways." In contrast to other immigrant groups, only 12 percent of French Americans were farmers. Instead, French immigrants most often worked as professionals, clerical workers, cooks, waiters, artists, and managers.
Geskryf deur: Staff Writer | Last Edited: 05/30/2021 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
kook-inligting-kassie-nodig Dassault Aviation www.dassault-aviation.com 6 maande This cookie is used by the "GDPR Cookie Consent" cookie management module to record the status of the default button for the "Required" category.
cookielawinfo-checkbox-audience-measurement-siteimprove Dassault Aviation www.dassault-aviation.com 6 maande This cookie is used by the "GDPR Cookie Consent" cookie management module to record the status of the default button for the "Audience measurement (AT Internet)" category.
CookieLawInfoConsent Dassault Aviation www.dassault-aviation.com 6 maande This cookie is used by the "GDPR Cookie Consent" cookie management module to store a hash of the user's preferences.
gekyk_koekie_beleid Dassault Aviation www.dassault-aviation.com 6 maande This cookie is used by the "GDPR Cookie Consent" cookie management module to record the user's consent for using cookies.
cli_user_preference Dassault Aviation www.dassault-aviation.com 6 maande This cookie is used by the "GDPR Cookie Consent" cookie management module to store the user's cookie consent status.
visid_incap Incapsula .dassault-aviation.com 1 jaar This cookie is used by the "Incapsula" firewall technical solution to help ensure the security of your use of the Website.
__utm Incapsula .dassault-aviation.com 15 minute This cookie is used by the "Incapsula" firewall technical solution to help ensure the security of your use of the Website.
_GRECAPTCHA Google reCaptcha .google.com 1 jaar This cookie is used by Google reCaptcha to prevent or discourage the sending of spam by users or spambots.