Johann Rossouw, Vrystaatse filosoof: Hans Pienaar se bundel – of sal ’n mens dit ’n fragmente-roman noem – bevat ’n aantal skitterende uitbeeldings van veral Afrikaanse mans se stryd om ’n greep op Afrika te kry. Pienaar het ’n unieke en plesierige humor, maar die ernstige sketse slaan jou hard, en soms herinner die gedrae gevoel ’n mens aan Chris Barnard se Kirst of Elsa Joubert se Ons wag op die kaptein. Dis ’n belangrike boek hierdie in dieselfde klas as Kleinboer en Dana Snyman se werk.
Anel Heydenrych, skrywer van die blitsverkoper, Malhuis: Pienaar is ’n meester. Sy kortkuns is spanningsdrama op sy beste.
Gerda Taljaard, romanskrywer en mede-samesteller van Skrik op die lyf: Verhale in ’n lekker vertelstyl wat die liminale angs van die huidige Zeitgeist weerspieël.
Riette Rust in Rapport: Hoewel ons wat as deel van die verdrukker gesien is, nooit werklik die diepte van die seer en vernedering van soveel van ons landgenote sal kan begryp nie, worstel baie nou, nes die hooﬂ<arakter in Te veel sorge, met skuldgevoelens en 'n behoefte aan boetedoening. Met hierdie “verhaal in stukke” kry “die Afrikaner” nou ook 'n spreekbeurt. Dis 'n stryd om sin te maak van die politieke verlede en die uitdagíngs wat die nuwe bestel bied, lees jy. Die gebrek aan sin en hoop is vandag wel vir baie Suid-Afrikaners 'n reële kwessie, daarom is die optekening en beligting van .hierdie deel van ons geskiedenis belangrik.​
Riaan Grobler in Die Taalgenoot: Elke verhaal het iets oor die kompleksiteit van Afrika te sê en veral die plek van ’n wit, middeljarige man op ’n postkoloniale kontinent ná apartheid; sy/hul soeke na identiteit en plek; en sy/hul worsteling met die verlede, waaraan hulle deur assosiasie aandadig is. Dit is dié sorge wat die skrywer subtiel en genuanseerd verwoord in ’n knap bundel “stukke”, wat so gefragmenteerd is soos sy tema.
Hans Pienaar se unieke fotogedigte, uitgestal op verskeie uitstallings, is nou saamgevat in 'n bundel wat beloof om 'n versamelaarsitem te word.
Met fotogedigte gaan ’n mens verder as net die gebruik van foto’s as illustrasies by gedigte, of andersom. Hulle kan nie afsonderlik van mekaar gelees word nie en die digelemente van die fotogedigte is nie bedoel om selfstandig te bestaan nie – afsonderlik gelees sal hulle nie altyd sin maak nie.
Maar die sleutel tot die bundel is in die eerste plek: plesier. Van lees, van ’n misterieuse foto, die kleure daarvan, die onverwagse komposisie, die skielike insigte. Die plesier van woorde, gedagtes en beelde in ’n nouer verband as net dié van kommunikasie.
fotogedigte in hierdie bundel volg nie die huidige reëls van die digkuns nie. Die taboe teen rym is nie toegepas nie, maar soms is hulle ook te prosaïes vir sommige smake.
Iggy Jansen sukkel. Sy brein vat nie meer so lekker nie, en hy kan goed nie onthou nie. Daar is al die verwysings na Chinese dinge in sy lewe, soos die satelliet wat op die aarde wil val. Te midde hiervan duur die nuwe Koue Oorlog van die mikrobe teen die mensdom voort.
Maar daar is 'n Derde Mag wat sy tekortkominge sien as talente. Wanneer hy uiteindelik uit hul kloue ontsnap, kom hy voor ’n sonderlinge uitdaging te staan: Hy moet aan die hof bewys dat hy skuldig is aan moord. Terwyl die staat probeer bewys hy is onskuldig.
Deon Maas noem My China 'n "belangrike boek". Hy skryf in Beeld: "Vir mense van my ouderdom is dit 'n goeie nostalgiese meesleurdery (wie't nou ooit kon dink dat ons nostalgies oor PW Botha sou raak). Die storie is sterk, jy moet 'n spoegbakkie tussen jou voete hou ... en die karakters herinner jou aan niemand wat jy nog ooit ontmoet het nie (of hoop om ooit te ontmoet nie). Wat aangryp van Pienaar is dat hy skrokkeloos skep sonder om noodwendig 'n mark daarvoor te probeer kry.
My China is die soort boek wat 'n groot treffer sou gewees het in die 1980s se ondergrond, saam met films soos Darryl Roodt se The Stick en musiek van die Naaimasjiene."