[Foto’s] Laaste been van ŉ onbeplande reis‘n Tipiese middagete in die Karoo bestaan uit roosterkoek. Foto: Verskaf. Die soeke na myself spoeg my weer uit op ŉ grondpad. Dié keer tussen Springbok en die hoogste punt van die Weskus, net so duskant die Namibiese grens. Van Springbok af op pad kus toe is daar ŉ verskeidenheid van roetes om te kies. Sommige van die roetes gaan Namibië toe, en ander borde vat jou see toe; Port Nolloth toe of Alexanderbaai toe, of Koingnaas. Ek besluit om Koingnaas toe te draai, bloot omdat die naam my nuuskierig het. Koingnaas is ŉ klein dorpie met sowat ŉ duisend inwoners en een teerpad. ŉ Bord met ŉ pyl op toon aan dat daar net een roete deur die dorp is. So neem die pad my deur die klein sanddorpie met sy blommetjies en sandstrate vol kinders. Voor ek my motor in vierde rat het, is ek die dorp uit en land ek op ŉ rooigrondpad met dik sand. Ek kan nie omdraai nie, want die mense op die dorp het my vertel die pad sal uiteindelik by die see uitkom, en as ek omdraai gaan ek moet terugry Springbok toe om weer die roete van voor af te beplan. Ek ry deur ŉ paradys van immergroen bome, gras en bosse, tussen rooi duine, deur ŉ tuin wat lyk soos Eden, ŉ tuin wat lyk soos God se speelplek, alleen vir kilometer ná kilometer op ŉ grondpad ná die reën. As ŉ mens so aspris in die uitgestrekte Afrika-landskap verdwaal, vergeet ŉ mens van die eie ek en word jou fokus dié van oorlewing. Soos die laaste druppels van ŉ storm die rooi dik sand onder my wiele laat insak, begin die vrees verdiep van hoe ŉ mens aan die ander kant sal uitkom. Geen bord, geen aanwysing, geen aanduiding, geen teken van waarheen mens moet draai nie, van waarheen die volgende pad lei of die volgende bestemming sy opwagting maak nie. En dan, nadat jy ter goeder trou gedraai het in ŉ rigting wat lyk of hy see toe lei, verskyn Hondeklipbaai soos ŉ wit kol in die mis op die horison. Die bevolking is nie meer as 2 000 nie, die klein opslaanhuisies staan in rye langs die see gepak en ŉ groot bord heet jou welkom by die Kamiesberg-distrik. Die naam Hondeklip is verkry van ŉ plat klip in die vorm van ŉ hond, wat die dorp se besienswaardigheid is. By Hondehokke, wat teen ŉ helling in die klein dorpie lê, gaan ek drie dae tuis al neem dit my slegs ŉ halfuur om die dorp te verken en myself as die enigste klant van die plaaslike restaurant, “Die dop en kreef’’, tuis te maak. Die see in hierdie deel van Namakwaland lyk dieper en kouer as by die meer gekommersialiseerde Weskus-strande nader aan die Kaap. Ek volg die Namakwa-roete verby Garies en Clanwilliam na Vanrhynsdorp waar die blommetjies aan die begin van Augustus al hoog staan en spog met hulle kleure in die son. Ná ŉ paar draaie op die Swartland se wynplase vind ek die pad Kaapstad toe, die natuurlike eindbestemming vir so ŉ roete, maar allermins nie die bestemming vir my nie. Terug deur Calvinia, ŉ dorpie met ŉ groot posbus, ŉ klein redaksiekantoor vir die omgewingskoerant en huisies wat honderde jare terug gebou is. Van Calvinia af, Kalahari om, verby die Augrabieswaterval met die maanklippe en skerpioene. Die Augrabies laat my op die laaste been van hierdie onbeplande reis besef, met die borrelende galonne water wat bruis uit dorre klip, dat daar mooi is, dat daar wonderwerke is binne alles wat rondom ons gebeur. Dat daar onontdekte skatte is op plekke waar ŉ mens die minste daarna soek. En dat daar mag onder en binne die oppervlak van die aarde onder ons voete bruis en beweeg; dat ons ŉ reg het om uit ons grond te put wat ook al die gate in ons siel sal vol maak, wat ook al ons sal laat lééf. En wanneer ons onsself op ŉ vreemde spoor verloor, sonder aanwysing of kaart, sal suster Angeline se God weet waar ons wandel.