Daar is egter ook 'n ander moontlikheid as 'n apokaliptiese utopie. Sander (2010:175-177) noem dit heterotopie. Hierdie begrip word aan Foucault (1984, 2001:1571-1581) ontleen. Heterotopie veronderstel dat die skynbaar onmoontlike (utopiese) moontlik word. Die eenheid realiseer nie in die toekoms nie, maar in die onmiddellike hede. Die vindikasie is daarin geleë dat die een oop is vir die Ander. In ekklesiologiese terme is heterotopie die verwerkliking van kerk-wees as 'n ellips - eenheid te midde van en selfs ten spyte van die Ander.
Anders as in die vroeë kerkgeskiedenis toe filioque nie tot kohesie in kerkwees gelei het nie, bly dit 'n uitdaging dat die 'hermeneutics of the doctrine of God as the Trinity (Thiselton 2007:451-478) in die huidige tydsgees tot 'n 'unity through diversity' (Cullmann 1986:13) kan bydra. Vir die NHKA veronderstel dit dat die kerk sal wees wat die Drieenigheid impliseer: eenheid te midde van pluriformiteit (verskeidenheid). So 'n likwiditeit vra dat die NHKA 'n nuwe bladsy in die narratief van die kerk oopmaak. Dit kan gedoen word deur die narratief van die kerk in terme van 'n relasionele Triniteit te beskryf. Dit is die 'storie van die kerk' wat in die ekonomiese/ekumeniese/relasionele Triniteit kondenseer. Met 'n verwysing na Jüngel (1976:11-15), beskryf Fiddes (2000) die belang van die leer oor die Triniteit soos volg: