1 Timoteus 2: 1-13 – Die uitwissing van God op die kansel | Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika
1 Timoteus 2: 1-13 – Die uitwissing van God op die kansel
Geliefdes van ons Here Jesus, die tema van ons prediking is na aanleiding van die titel van een van dr Johan Cilliers se boeke Die uitwissing van God op die kansel. In hierdie boek behandel hy die tendens wat deesdae in kerke ontstaan het, naamlik die beduidende leë sitplekke … Volgens dr Cilliers moet die probleem gesoek word op die kansel: die skokkende waarheid is dat predikante die kerk leeg preek! Dan gebruik hy die volgende voorbeeld van die negentiende-eeuse Skrifverklaarder Bengel wat, terwyl hy besig was om oor Romeine 8 te bepeins, sy oë opgeslaan het na die hemel en die volgende sou gesê het: “O God, wat máák U tog uit ons!” In Romeine 8 lees ons hoe God deur sy Gees die gelowige se lewe beheers, en uiteindelik ook tot ’n kragtige wapen deur ons gebede kan aanwend.
Broers en susters, dit maak my bang as ek hoor en lees hoe mense oor God, en oor die manier hoe ons gered kan word van die houvas wat Satan op ons lewens het, redeneer. En verstaan mooi: daar is absoluut niks mee verkeerd om oor God te redeneer, en sy wonderbaarlike redding van die verlore mensdom te oordink nie! Immers, God het nie van ons verwag om “breinloos” in Hom te glo nie … nee, Hy wil juis hê dat ons Hom ook met ons hele verstand moet liefhê en dien. Ons moet tog die wêreldse goed, en alles wat daarmee saam gaan, oordink, en opmeet teen dít wat ons in God het, en dan bewustelik ’n keuse vír of téén Hom maak.
Maar as ek hoor hoe sommige mense deesdae oor God dink en redeneer, dan wonder ek of ons nie dalk ook op ’n manier bygedra het tot hierdie mense se uitgangspunt en siening nie! Ja, het my manier van prediking … my manier hoe ek met mense werk en omgaan … my manier hoe ek met mense praat … my manier hoe ek liefde betoon en bewys, nie dalk gemaak dat mense se siening van God verduister geraak het nie? Is ek nie dalk besig om die ware Godsbeeld met my eie godsbegrip uit te wis nie?
Ek is seker dat baie van ons se onmiddellike antwoord dalk mag wees dat jy nie so dink nie. Immers, jy kan ’n perd ook net tot by die water neem – jy kan hom nie maak drink nie! Ons kan tog nie die Christelike geloof in hulle keelgatte afdruk nie! Ek dink egter nie dit is só eenvoudig nie! Iewers moes ons manier van kerkwees, die manier hoe óns ons geloof uitleef, of nié uitleef nie, die manier hoe ons God verkondig deur ons woorde en dade, of dit nie doen nie, daartoe bygedra het dat mense so begin dink en voel het oor God. Want … hoekom is ons kerke deesdae so leeg? Hoekom soek mense nie meer deesdae die rustigheid en stilte van die geloofsgemeenskap en kerk na ’n rowwe en woeste week op nie? Ja, waarom het mense nie meer die begeerte om deel te wees van die geloofsgemeenskap of die kerk nie?
Dink so bietjie daaroor na: Is dit nie dalk omdat daar deesdae nie meer ’n sigbare skeidslyn tussen kerk en wêreld is nie? Het die kerk nie dalk te veel soos die wêreld begin word nie: ons baklei hierbinne net so baie soos daarbuite … hierbinne is net so baie haat en onmin as daarbuite … hierbinne is net so min van Christus se omgee en liefde te sien as daarbuite … hierbinne is dit net so “koud” as daarbuite? Ja, vra julleself ook af: wat het geword van die Here se uitspraak dat ons ín die wêreld is, maar nie ván die wêreld nie? Want onthou, as daar nie meer ’n sigbare verskil tussen die kerk en die wêreld is nie, dan het ons gemeente mos nie meer ’n doel nie!
Gemeente, dit is dalk juis die soeke na die doel van die kerk in die wêreld, of meer spesifiek: dié van ’n gemeente in ’n bepaalde gebied, wat ons ook sal laat verstaan hoe dit gebeur dat bekende mense tot uitsprake soos die volgende kan kom: “As ons ’n betroubare sisteem moet gebruik om ons wêreld beter te leer ken, kan ons nie die geloof gebruik nie … As ons op die Bybel moet konsentreer, wat betref die biologie, moet ons byvoorbeeld glo wat Jesus gesê dat die mosterdsaad die kleinste saadjie is. Dit is ’n leuen … die orgideë saad is die kleinste saadjie. God sou dit [immers] geweet het. Hy sou nie só ’n fout gemaak het nie.”
Hierdie debat het oor die afgelope paar weke so gesneeubal, dat daar deesdae in die koerante baie menings gelig word. Soveel, dat daar ’n artikel getiteld: “’n Ope brief aan God” gepubliseer is. En die dinge wat daarin kwytgeraak is, het my werklik geskok. Hierdie anonieme skrywer het die kerk by God aangekla en gesê: “In die stigtingsjare van die kerk is geskrifte van feilbare mense planmatig geselekteer en waarskynlik in baie opsigte vervals. Dié dokumente is saamgevoeg in die Bybel en is voorgehou as synde geïnspireer deur u Gees … hierin word U aanvanklik uitgebeeld as die God van Israel wat met sy volk speel en mors na willekeur om u siek ego te streel. In die tweede deel verander U wonderbaarlik in ’n God van liefde wat saligheid en die ewige lewe aan almal beloof wat bereid is om te glo wat deur die kerk verkondig word … Inderdaad hou die kerk aan ons voor dat niemand by U kan uitkom nie behalwe deur die kerk … Gewapen met die alleenreg op saligheid en die ewige lewe word onskuldige mense gemanipuleer en onderwerp …”
En dan was daar ’n leser wat só gereageer het op die vorige artikel: “‘U word uitgebeeld as die God van Israel wat met u volk speel en mors.’ Korrek. En dan draai U om en verkondig liefde! … As my verlossing afhang van my geloof, wat het U en u genade daarmee te doen? … Ek wil aan U … bekendmaak dat ek is wat ek is weens die valse leerstellinge wat van kleins af aan my oorgedra is.”
Tog, hierdie soort van uitsprake maak ’n mens ongemaklik … jy weet nie of hulle ernstig is of hulle net duiwelsadvokaat speel nie. Maar kom ons aanvaar dat dit regtig is hoe hierdie mense oor die kerk en geloof voel, dan moet ons besef dat die kerk, of die onderskeie gemeentes, vir hierdie mense in hulle doel gefaal het! Ja, as die kerk nie vir hierdie mense troos en hoop in hulle lewensomstandighede kan bied nie, dan is die boodskap wat in die kerke verkondig word, besig om God uitwis, in plaas daarvan om Hom uit te wys, sigbaar te maak! Miskien moet ons ook besef dat hierdie woorde, wat geuiter is, nie uit die monde van mense kom wat nog nooit van God gehoor het nie. Nee, hulle het voorheen ook in die kerkbanke gesit … was ook deel van ’n gemeente, maar hulle het mettertyd so ontnugter geraak deur die boodskap wat binne die kerk verkondig word, teenoor dit wat sigbaar daarbuite in die wêreld uitgeleef word, dat hulle heeltemal kerklos geword het, en selfs bereid is om sulke “godslasterlike” uitsprake en sienings te huldig. En alhoewel ek net ’n paar mense en hulle sienswyses as voorbeeld gebruik het, is ek seker dat daar letterlik duisende mense daarbuite is wat net so voel! En dit is genoeg rede vir die kerk om bekommerd te wees … dit is genoeg rede vir ons om ons koppe in skaamte te laat sak, en te vra: “O God, wat máák ons tog uit U?”
Wel, uit die verskeie briewe en debatte is dit duidelik: hulle wil nie in die kerk wees nie, want die kerk is vir hulle vals … die kerk sê een ding en doen ’n ander ding … die kerk se Bybel kan nie geglo word nie! Die aanklag teen die kerk van Christus is duidelik: julle is nie aktueel nie … julle spreek nie die leefwêreld van die moderne mens aan nie! Dit is ernstige aanklagte, veral as die kerk daarop aanspraak maak dat dit wél hulle doel is!
Daar is selfs leiers wat reken dat die gemeente die plek is waar lidmate vermaak moet word. Geen wonder nie dat mense in die koerante die volgende uitsprake maak: “… waarom kan ek my nie vereenselwig met die gode van die sinode nie? Dit is omdat hulle karikature van [Jesus] gemaak het …”
Ja, die kerk en ’n gemeente kan God uitwis deur die manier hoe ons Hom aan die wêreld verkondig, en hoe óns ons geloof uitleef. Maar ons kan beslis weer vir God aan die wêreld begin uitwys as ons innerlike stilte en uiterlike rustigheid het. Die wêreld móét kan sien dat daar troos en hoop te vinde is in die herstelde verhouding met God, deur ons prediking en die praktiese uitleef van ons geloof. Op hierdie manier word die waarheid en egtheid van die verlossing deur Jesus Christus sigbaar … op dié manier word die kerk weer ’n opsoekplek vir hooplose en troostelose mense … op hierdie manier kan daar ’n duidelike skeidslyn tussen die kerk en die wêreld getrek word … op dié manier vervul die kerk haar roeping en doel.