‘N Paar dae trek beelde van ‘n sogenaamde “EU-paspoort” aandag in die tydlyne van die sosiale media. Die paspoorte word individueel op die onderskeie sender van die pos vertoon en gee die indruk van ‘n nuwe amptelike ID-kaart.
En waar kan ek aansoek doen vir hierdie Europapass? Hierdie vraag is waarskynlik die eerste reaksie van diegene wat die Europese idee van Brexit-verwarring en die naderende EU-verkiesing waardeer. Die digitale soeke na leidrade lei ons egter nie na ‘n amptelike amptelike portaal met aansoekvorm en burokratiese agtergrondmusiek nie, maar eerder na die webwerf van die Oostenrykse indie-band “Bilderbuch”.
Die groep van vier lede van Wene, wat beslis nie hul naam volgens Google-kriteria gekies het nie, nooi besoekers na hul webwerf om hul EU-identiteit te kontroleer en bied twee klikke op die EU-paspoort vir self-voltooiing en aflaai. So onburokraties kan elke gebruiker op ‘n virale voetstuk spring en binne ‘n paar sekondes ‘n EU-burger word. Met # Europa22 bied die band die regte hashtag aan.
Mooi idee vir die verkiesing in die EU kan met die eerste oogopslag gedink word. Inhoudsbemarking volgens al die reëls van die kuns verskyn egter na nadere ondersoek. Omdat die paspoortoptrede van die band nie net die EU-vriendelike burger bedien nie, maar deel uitmaak van ‘n intelligente inhoudsbemarkingsveldtog om hul nuwe album vry te stel.
‘N Positiewe geval na my mening hoe kontemporêre inhoudsbemarking kan werk. Daarom is dit die moeite werd om na die bestanddele te kyk:
Pro-EU-idee pas in die mediaagenda
Onderwerp en relevansieTerwyl die Brexit-modaliteite in Londen steeds nuuskierige vorme aanneem, en kort voor die komende Europese verkiesing, word die doel van die Europese Unie meer kontroversieel bespreek, stel die groep hul pro-EU-idee op een van die sentrale nuus en Debatonderwerpe.
Die feit dat # Europe22 nie net ‘n hashtag van ‘n veldtog is nie, maar ook die titel van die eerste single vir die nuwe album deur die band Bilderbuch, skep ‘n natuurlike verbinding met die produk. Alhoewel baie idees vir inhoudbemarking reeds misluk weens die gebrek aan tematiese relevansie, dring prenteboeke perfek tot die mediaagenda.
Gaan u nuwe identiteit na
WEES DEEL VAN DIE EUROPESE FAMILIEhttps: //t.co/Wb2wyIOR8o # europa22 pic.twitter.com/6L0OgN13e8
– FOTO’SBOEK (@bilderbuchmusik) 17 Februarie 2019
– dende (@dendemann) 17 Februarie 2019
Fantastiese aksie! @bilderbuchmusik # europa22 pic.twitter.com/6xKU5qzoMi
– Katarina Barley (@katarinabarley) 18 Februarie 2019
Prenteboek boek die verlange na meer gesindheid
doel: Alhoewel baie maatskappye tans die doel van hul bemarkingsaktiwiteite definieer en buite die praktyk plaas, was musiek en kultuur nog altyd baie nou verwant. ‘N Band hou baie meer standpunt in as ‘n politieke stelling as ‘n wêreldwye onderneming. In onlangse jare het duidelike politieke verbintenisse van musikante taamlik skaars geword.
Dit is uit vrees vir die afname in kaartjie- en CD-verkope of ‘n gebrek aan houding. Met die fotoboek van die EU-veldtog dien die verlange na meer postuur en bied alle aanhangers die kans om hieraan deel te neem via die virale effek. Vanweë hul oorsprong in die indie-toneel, loop hulle ook nie die gevaar om hulself ongelooflik te maak nie. Kortom: tema, houding en sender is ‘n perfekte simbiose.
Omskakeling by die konsertkas?
teikengroep: Houding en tema kan nog steeds so uitgesproke en relevant wees. As dit nie by die benaderde ingesteldheid van die teikengehoor pas nie, sal die bemarkingsukses redelik beskeie wees, of sal die veldtog selfs ‘n boemerang word. ‘N Musikant wat geneig is om oor tuisgevoelens en ooreenstemmende verlange te sing, sou waarskynlik ‘n bietjie virale wellus stimuleer met die idee onder sy aanhangers, en omgekeerd kan skaars geloofwaardigheid by die generasie pro-EU opbou.
Die (bestaande) prentjieboek-aanhangers deel egter die houding en gees van die orkes en is daarom die virale vervaardigers vir dieselfde en uiteindelik ook vir hul musiek en plate. Want ons onthou kortliks: Bilderbuch wil hul nuwe album (ook) bemark, en ‘n nie onbedagsame deel van die paspoortgebruikers sal die musiek en die band voorheen nie op die radar hê nie. Elke gebruiker wat aan die veldtog deelneem, eindig in die Verkoopstrechter vir album en toer.
Of dit uiteindelik genoeg sal wees vir ‘n daadwerklike omskakeling in die loket of in die iTunes Store, dit is waarskynlik bloot die smaak van musiek van die nuwe EU-burgers. Ten minste hierdie lente sal prenteboeke nie misluk nie as gevolg van ‘n gebrek aan bemarkingsgevoel.
Digitale ontwaking van die musiekbedryf
Alhoewel dit al lankal gesê is dat die musiekbedryf ‘n bietjie slaperig is, is die huidige prenteboek-saak ‘n goeie voorbeeld van hoe slim inhoudbemarking die gewone boustene vir PR en bemarking in die musiekbedryf kan vervang. In die afwesigheid van laatformate of groot shows soos “Wetten, Dass”, het die verhoog vir promo-optredes redelik skaars geword, musiektydskrifte maak ook deel uit van die sterwende genre, en word die radioplatform al hoe meer eenvormig.
Die EU-paspoort skep daarenteen nie net dekking vir die groep in sosiale media nie, maar bied ook dekking in die tradisionele media. Terloops, die laaste film is ‘n debat oor die vraag of ‘n paspoort van wêreldburgerskap die selfs meer hedendaagse idee sou wees. Maar dit pas net nie by die enkele # Europa22 nie.
Ook interessant: inhoudbemarking: hoe meet jy sukses eintlik?
Oor die skrywer: Leif Ullmann is sedert 1 Januarie 2019 besturende direkteur van die agentskap nwtn (gesproke Newton). Hy is verantwoordelik vir die ontwikkeling van formate vir digitale inhoud en nie-lineêre idees vir storievertelling. Tot die einde van 2018 het hy langer as 13 jaar by fischerAppelt gewerk in verskillende redaksionele poste, meestal as direkteur-inhoud.
TechTäglich: Die balans - dit is die beste verkooptelefone van alle tye
Dit gaan oor produkte, nie nietighede nie