Geduld | Boendoe se blog argief
Die Chinese gaan groot in Angola, en hulle was goed verteenwoordig op Saterdag se vlug. So beland twee van hulle op die sitplekke by die nooduitgang. Ek en Pieter het net agter hulle gesit. Ons lugwaardin vir die vlug was ‘n ouerige vroutjie met lang, donker hare in ‘n poniestert, en dun, rooigeverfde lippies wat sy behoorlik op ‘n streep getrek het. Toe sy die gebruiklike lesing oor die nooddeure wou kom gee, kom sy agter dat my twee Chinese buurmans geen woord Ingels sprak nie.
Op ‘n manier kry sy hulle uit hul sitplekke en sit twee jong Skotte in hulle plek. Nadat sy breedvoerig aan die twee jongelinge verduidelik het hoe en wanneer hulle die nooddeure moet oopmaak, staan Mnr. Chinees weer langs haar.
Mnr. Chinees: Chi chong blah blah blah.
Mev. Lugwaardin: No, I’m sorry, sir, you cannot speak English. You are not allowed to sit at the emergency exits.
Mnr. Chinees: Blah blah chi tjong blah blah.
Mev. Lugwaardin: Sir, you are not allowed to sit here. You cannot speak English.
Mnr Chinees: Blah chi blah chong blah chi blah
Mev. Lugwaardin: (nou regtig gatvol) Sir, I’ve told you. You cannot sit here. According to International Aviation Regulations, you must be able to speak English to sit near the emergency exit. Now, please go back to your seat.
Mnr. Chinees: blah blah blah blah…
Mev. Lugwaardin: (gaan staan reg voor hom, swaai haar hande in die lug) Sir, can you speaks the English to me? No? Then you cannot sit here. According to International Aviation Regulations you are not allowed to sit here!!
Mnr. Chinees is druipstert terug na sy sitplek, en ons lugwaardin beweeg voort na die volgende nooddeure. Weer twee Chinese… Hele storie van voor af.
My In Flight Entertainment System vries. Jammer, sê my lugwaardin, sy sal dit moet reset, en omdat daar nou trollies in die gange is, sal sy dit eers kan doen as almal drank en kos het en die gange weer oop is. Toe wag ek maar. Geduldig en gedweë. Skuins agter my hoor ek ‘n vreemde geluid. Ek kyk om. Mnr Chinees eet. Oopbek, en met elke oopbek-aksie kom daar ’n afgryslike tja tja-klank. Dis ongeskik om na mense te staar, en ek kyk weer vorentoe. ”Tja tja tja.” Ek bly voor my kyk. “Tja tja tja.” Ek begin hoendervleis op my arms kry. “Tja tja tja.” Ek kan myself nie help nie en ruk my kop agtertoe. Sy lippe is vol geel goed. “Tja tja tja.” Ek wag vir oogkontak en gee hom ‘n vuil kyk. Hy staar my net koelweg aan met sy donker skrefie-ogies en hou aan eet. “Tja tja tja.” Geluidloos boots ek sy oopbek-etery na en ruk my kop vorentoe. “Tja tja tja.” Ek kan nie musiek luister nie, nie tv kyk nie en die blessitse gange bly beset…
Gelukkig kom alles tot ‘n einde.
0 Responses to “Geduld”
« Op baie hete kole…	Kreatiewe Juices – Tag »	Statistieke