Sy jeug was bevoorreg. Hy het grootgeword in ŉ omgewing van seiljagklubs, die beste opvoeding wat geld kan koop en ekonomiese welvaart. Nogtans het hy gou ŉ baie dringende sosiale gewete ontwikkel wat bepalend was vir die trajek wat die res van sy lewe gevolg het.
Die sukses wat die NDP behaal het was ooglopend vir hom ŉ stap nader aan sy droom: die premierskap van Kanada. Saam met sy eggenote Olivia Chow (ook ŉ parlementslid vir die NDP) het hy in die woning van die amptelike leier van die opposisie ingetrek – ŉ woning wat pas deur Michael Ignatieff ontruim is. Ongelukkig vir hom (en ek haat dit om te sê, maar waarskynlik gelukkig vir Kanada) sou sy droom nooit realiseer nie.
Op 25 Julie, slegs ŉ paar weke na die verkiesing, het Layton aangekondig dat ŉ tweede maligniteit by hom onstaan het. Die aard van hierdie kanker is nie bekend gemaak nie en is ook nie van belang nie, wat ons onthou is hoe onthutsend Lesli en ek sy voorkoms gevind het – ŉ gelerige vel styf gespan oor sy skedel en oë wat koolswart in sy gesig gloei, soos mens sien by pasiënte met terminale kanker. Hy gee die leierskap van die NDP af vir vier weke het hy tydens die perskonferensie gesê, dan kom hy weer terug. Lesli en ek het na mekaar gekyk en opgemerk, hierdie ou kom nie weer terug nie.
RIP mnr. Layton, ek sou nooit vir jou gestem het nie, maar Lesli en ek respekteer jou vir wie en wat jy was. Mense soos jy is dun gesaai.