Neem byvoorbeeld die geval waar die grootste stroom van die stormwaters in die oorspronklike water loop gehou moet word, deur dit oor 'n sentrale slikvangwal in die loop te stuur, terwyl 'n kontroleerbare hoeveelheid water oor die veld versprei moet word deur middel van 'n stelsel van lei- en contourwalle (sien artikel oor "Leiwalle vir die verspreiding van vloedwaters" in Boerdery in Suid-Afrika van Maart 1936).
Die beginsel wat hier toegepas moet word is die van 'n vlak waterloop. Nie alleen moet die uitloop op so 'n manier ontwerp word dat die stormwater so vlak moontlik uitloop en die hoeveelheid water vir verspreiding onder beheer gehou kan word nie, maar ook die lei- en contourwalle moet ontwerp word ooreenkomstig die hoeveelheid water wat hulle moet beheer.
Dan is daar die diep, smal sloot, waar dit miskien nie moontlik of wenslik sal wees om water op die veld uit te keer nie, maar waar dit nietemin nodig sal wees om terugvreting na die sloot en uitkalwing van die oewers stop te sit, en te verhoed dat die sloot dieper uitspoel. In die geval word die stroming van die water op geskikte afstande gestuit deur middel van ligte betonstuitwalle wat spesiaal vir die doel ontwerp is. Voorsiening moet hier gemaak word vir die veilige deurlaat van die maksimum stroom oor 'n diep smal uitloop.
Daar is reeds op gewys dat die diepte van waterloop in 'n uitloop afhang van die wydte van die uitloop, en daar word nadruk op gelê dat die wydte en diepte van 'n uitloop baie belangrik is en dikwels beslissende faktore uitmaak in die ontwerp wat aangeneem word.
Oor die algemeen is dit wenslik om die stroomdiepte van die water oor die uitloop so vlak moontlik te hou, en die veiligheid van die werke te verseker deur voorsiening te maak vir voldoende "vryboord”.
"Uitloophoogte ", Fig. 1, is wat bekend staan as die volwaterhoogtemerk in die geval van 'n dam, d.w.s., die waterhoogtemerk wanneer die dam vol is en net begin uitloop, of op slik-hoogtemerk in die geval van 'n slikkeerwerk.
Die vryboord wat toegelaat moet word, hang af van plaaslike omstandighede en toestande. Byvoorbeeld, in die geval van 'n opgaardam of 'n stuitwal met aansluitende grondwalle waar die opvangstormwaters 'n uitgestrekte oppervlakte kan beslaan, en waar so 'n oppervlakte in die tande van die heersende winde lê, kan hoë golwe miskien veroorsaak word, en dan moet voldoende vryboord toegelaat word om te verhoed dat die branders oor die grondwalle of die skouers sal slaan - op die veronderstelling natuurlik, dat 'n voldoende uitloop verskaf is.
By die ontwerp van uitlope is dit noodsaaklik om in gedagte te hou dat die afvoer van 'n gewone opvangsgebied maar net by benadering bereken kan word, en alleenlik as 'n gids kan. dien, selfs as die besondere omstandighede in verband met die gebied en die intensiteit van swaar reënval sover moontlik in aanmerking geneem is.
(2) In Fig. 2 word die profiel by die uitloopkant van 'n damwal aangetoon. As die uitloophoogte by pen 20 is, en die maksimum afvoer 2,000 kuseks is, moet die uitloop so ontwerp word dat, wanneer die stroomdiepte 2½ voet is, daar nog 'n vryboord van 4 voet is.
By die oorweging van die moontlikhede van 'n terrein as uitloop, moet dit nie uit die oog verloor word nie dat alhoewel die intensiteit van 'n vloed van so groot belang is sover dit die bogrondse deel van die uitloop betref, die duur van die stormwater ook in aanmerking geneem moet word in verband met die fondamente van die uitloopvalmuur of stuitwal, en die uitloopkanaal.
In die geval van 'n groot opvangsgebied, is dit egter die sagte en meer aanhoudende reëns, wat oor die gehele gebied uitsak, wat die maksimum stormwaters veroorsaak, en dit tesaam met die feit dat die waters oor 'n lang afstand kom, maak die periode van maksimum vloei heelwat langer as in die geval van ‘n klein opvanggebied, en geweldige verspoeling kan in die uitloopkanaal plaasvind.