Peru - Inkas - Geskiedenis Podcasts - 2021
Peru - Inkas - Geskiedenis
In die Inca -ekonomie was daar geen grootskaalse handel binne sy grense nie. Ruilhandel is onder individue gedoen.
Die Inkas het 'n sentraal beplande ekonomie gehad, miskien die suksesvolste wat nog ooit gesien is. Die sukses daarvan was in die doeltreffende bestuur van arbeid en die administrasie van hulpbronne wat hulle as huldeblyk ingesamel het. Gesamentlike arbeid was die basis vir ekonomiese produktiwiteit en vir die skepping van sosiale welvaart in die Inca -samelewing. Deur saam te werk mense in die ayllu (die middelpunt van ekonomiese produktiwiteit) het so 'n rykdom geskep dat die Spanjaarde verbaas was oor wat hulle teëgekom het. Elke burger moes bydra met sy arbeid en weiering of luiheid was strafbaar met die doodstraf. Arbeid is verdeel volgens streek, landbou sou gesentraliseer word in die produktiefste streke, keramiekproduksie, padbou, tekstiel en ander vaardighede volgens ayllus. Die regering het al die oorskot ingesamel nadat daar aan die plaaslike behoeftes voldoen is en dit versprei waar dit nodig was. In ruil vir hul werk het die burgers gratis klere, kos, gesondheidsorg en opleiding gehad.
Die Inkas het nie geld gebruik nie, eintlik het hulle dit nie nodig gehad nie. Hulle ekonomie was so doeltreffend beplan dat elke burger aan sy basiese behoeftes voldoen het. Ekonomiese uitruilings is gemaak met behulp van die ruilstelsel waardeur mense met mekaar handel gedryf het oor dinge wat hulle nodig gehad het. Argeoloë glo dat daar geen handelsklas in die Inca -samelewing was nie. Daar was egter eksterne handel op klein skaal met stamme buite die ryk meestal uit die Amasone.
Landbou het 'n belangrike rol in die Inca -ekonomie gespeel.
Die Inkas het die suksesvolste sentraal beplande ekonomie geskep wat bygedra het tot die skepping van sosiale welvaart in die Inca -samelewing. Die ayllu was die middelpunt van die ekonomiese sukses van die Inca -ryk. Ayllus bestaan ​​uit gesinne wat naby mekaar in dieselfde dorp of nedersetting gewoon het. Ayllus verskaf ook sosiale samehorigheid as mense wat in een a gebore isyllu ook getroud binne die ayllu. Elkeen ayllu spesialiseer in die vervaardiging van sekere produkte, afhangende van die ligging daarvan. Landbou ayllus was naby vrugbare grond geleë en het gewasse geproduseer wat vir die tipe grond geoptimaliseer sou word. Hulle produksie word aan die staat gegee, wat dit weer sal versprei na ander plekke waar die produk nie beskikbaar was nie. Oorskot sou ingehou word collcas, stoorhuise langs die paaie en naby bevolkingsentrums.
Ander ayllus sou spesialiseer in die vervaardiging van pottebakkery, klere of juweliersware vaardighede is oorgedra van geslag tot geslag binne dieselfde ayllu. Ayllus het feitlik alles wat nodig is vir die alledaagse lewe geproduseer, wat deur die staat aan ander versprei sal word ayllus. Die oorvloed en diversiteit van hulpbronne en die beskikbaarheid daarvan tydens slegte oeste en oorlog het die bevolking lojaal aan die plaaslike regering en die Sapa Inca. .
Kollektiewe arbeid en belasting
Werkers versamel aartappels as deel van hul belastingarbeid of mita.
Daar was drie maniere waarop gesamentlike arbeid georganiseer is:
Die eerste een was die ayniom 'n lid van die gemeenskap wat dit nodig gehad het, te help. Dit is voorbeelde om 'n huis te help bou of 'n siek lid van die gemeenskap te help ayni.
Die tweede was die minka of spanwerk ten bate van die hele gemeenskap. Voorbeelde van minka bou landbouterrasse en maak die besproeiingskanale skoon.
Die derde een was die mita of die belasting betaal aan die Inca. Aangesien daar geen valuta was nie, is belasting betaal met gewasse, beeste, tekstiel en veral met werk. Mit'n arbeider het gedien as soldate, boere, boodskappers, padbouers, of wat ook al gedoen moes word. Dit was 'n wissel- en tydelike diens wat elke lid van die ayllu moes vergader. Hulle het tempels en paleise gebou, kanale vir besproeiing, landbouterrasse, paaie, brûe en tonnels en alles sonder die tegnologiese hulp van die wiel. Hierdie stelsel was 'n gebalanseerde stelsel van gee en neem. In ruil daarvoor voorsien die regering kos, klere en medikasie. Hierdie stelsel het die ryk in staat gestel om al die nodige produkte beskikbaar te hê vir herverdeling volgens noodsaaklikheid en plaaslike belange. .
Quipu is deur Incas gebruik as 'n rekeningkundige stelsel
Die Inkas en hul voorganger het nie 'n skryfstelsel ontwikkel nie, maar hulle het die quipu om transaksies by te hou. Die Quipu of Khipu was randjies van kleurstringe wat aan 'n horisontale tou vasgemaak is en gemaak van katoen of lama wol. Die hangende snare bevat knope wat 'n betekenis dra. Daar was verskillende soorte knope, soos die enkel, figuur agt en die vier draai lang knoop. Die posisie waarin die knope vasgemaak is, die volgorde van die knope en die kleur van die tou het 'n besondere betekenis.
Die Inkas gebruik die quipu as 'n rekeningkundige stelsel om belasting aan te teken, vee by te hou, stukke grond te meet, sensus aan te teken, as 'n kalender, weer en vele ander gebruike by te hou.
Die grootste quipu het 1 500 snare. Die oudste quipu gevind is in die Sacred Cit of Caral Supe en dateer uit ongeveer 2500 vC. .
Grond is volgens familie grootte versprei.
Die gebruik van die grond was 'n reg wat individue as lede van die ayllu. Die curaca, as die verteenwoordiger van die ayllu, het die grond aan elke lid herverdeel volgens die grootte van hul gesinne. Die afmetings van die grond wissel volgens die landboukwaliteit en dit is gemeet in tupus, 'n plaaslike meeteenheid. 'N Getroude paartjie sou anderhalf kry tupus, vir elke manlike kind het die egpaar een ontvang tupu en vir elke wyfie half a tupu. Toe die seun of dogter hul eie gesin begin, word elke ekstra tupu is weggeneem en aan die nuwe gesin gegee. Elke gesin het hul grond bewerk, maar hulle het dit nie besit nie; die Inca -landgoed was die regmatige eienaar. Die grond is gebruik om voedsel vir die gesin te voorsien.
Die naam van die land kan afgelei word van Birú, die naam van 'n plaaslike heerser wat in die vroeë 16de eeu naby die Baai van San Miguel, Panama -stad, gewoon het.  Spaanse veroweraars, wat in 1522 aangekom het, was van mening dat dit die mees suidelike deel van die Nuwe Wêreld was.  Toe Francisco Pizarro die streke verder suid binnedring, word hulle aangewys Birú of Perú. 
'N Alternatiewe geskiedenis word verskaf deur die kontemporêre skrywer Inca Garcilaso de la Vega, seun van 'n Inka -prinses en 'n conquistador. Hy het die naam gesê Birú was dié van 'n gewone Amerindiër wat deur die bemanning van 'n skip op 'n ondersoekende sending vir goewerneur Pedro Arias de Ávila gebeur het, en het meer gevalle van misverstande vertel weens die gebrek aan 'n gemeenskaplike taal. 
Die Spaanse kroon het die naam met die status van 1529 gegee Capitulación de Toledo, wat die nuut aangetrefde Inka -ryk as die provinsie Peru aangewys het.  Onder Spaanse bewind aanvaar die land die denominasie Viceroyalty of Peru, wat na onafhanklikheid Republiek van Peru geword het.
Prehistorie en Pre-Columbian Peru Wysig
Die vroegste bewyse van menslike teenwoordigheid in die Peruaanse gebied is in die Huaca Prieta -nedersetting ongeveer 12 500 vC gedateer.  Die Andes -samelewings was gebaseer op die landbou, met behulp van tegnieke soos besproeiing en kameelbedryf en visvang was ook belangrik. Die organisasie het staatgemaak op wederkerigheid en herverdeling omdat hierdie samelewings geen idee het van mark of geld nie.  Die oudste bekende komplekse samelewing in Peru, die Caral/Norte Chico -beskawing, het tussen 3000 en 1800 vC langs die kus van die Stille Oseaan gefloreer.  Hierdie vroeë ontwikkelings is gevolg deur argeologiese kulture wat meestal rondom die kus- en Andesgebiede in Peru ontwikkel het. Die Cupisnique-kultuur wat van ongeveer 1000 tot 200 vC  langs die huidige Stille Oseaan-kus van Peru gedy het, was 'n voorbeeld van die vroeë voor-Inca-kultuur.
Die Chavín -kultuur wat van 1500 tot 300 vC ontwikkel het, was waarskynlik meer 'n godsdienstige as 'n politieke verskynsel, met hul godsdienstige sentrum in Chavín de Huantar.  Na die agteruitgang van die Chavin -kultuur rondom die begin van die 1ste eeu nC, het 'n reeks gelokaliseerde en gespesialiseerde kulture gedurende die volgende duisend jaar opgestaan ​​en geval, beide aan die kus en op die hooglande. Aan die kus het dit die beskawings van die Paracas, Nazca, Wari en die meer uitstaande Chimu en Moche ingesluit.
Die Moche, wat in die eerste millennium nC hul hoogtepunt bereik het, was bekend vir hul besproeiingstelsel wat hul dorre terrein, hul gesofistikeerde keramiekwerk, hul hoë geboue en slim metaalwerk bevrug het.  Die Chimu was die groot stadsbouers van die pre-Inca-beskawing, aangesien die los konfederasie van ommuurde stede langs die kus van Noord-Peru versprei het, die Chimu van ongeveer 1140 tot 1450 floreer het.  Hul hoofstad was in Chan Chan buite die moderne -dag Trujillo.  In die hooglande het beide die Tiahuanaco-kultuur, naby die Titicacameer in Peru en Bolivia,  en die Wari-kultuur, naby die huidige stad Ayacucho, groot stedelike nedersettings en wydverspreide staatstelsels tussen 500 ontwikkel en 1000 nC. 
In die 15de eeu het die Inkas na vore getree as 'n magtige staat wat in 'n eeu die grootste ryk in die voor-Columbiaanse Amerikas gevorm het met hul hoofstad in Cusco.  Die Inkas van Cusco verteenwoordig oorspronklik een van die klein en relatief klein etniese groepe, die Quechuas. Geleidelik, al in die dertiende eeu, het hulle begin uitbrei en hul bure opgeneem. Die uitbreiding van die Inka was stadig tot ongeveer die middel van die vyftiende eeu, toe die veroweringstempo begin versnel het, veral onder die bewind van die keiser Pachacuti.  Onder sy bewind en dié van sy seun, Topa Inca Yupanqui, het die Inkas die grootste deel van die Andesgebied beheer, met 'n bevolking van 9 tot 16 miljoen inwoners onder hulle bewind. Pachacuti het ook 'n omvattende wetskode afgekondig om sy verre ryk te beheer, terwyl hy sy absolute tydelike en geestelike gesag konsolideer as die God van die Son wat regeer vanuit 'n wonderlik herboude Cusco.  Van 1438 tot 1533 het die Inkas 'n verskeidenheid metodes gebruik, van verowering tot vreedsame assimilasie, om 'n groot deel van Wes -Suid -Amerika op te neem, gesentreer op die Andes -bergreekse, van die suide van Colombia tot in die noorde van Chili, tussen die Stille Oseaan in die weste en die Amasone -reënwoud in die ooste. Die amptelike taal van die ryk was Quechua,  hoewel honderde plaaslike tale en dialekte gepraat is. Die Inka's verwys na hul ryk as Tawantinsuyu wat vertaal kan word as "Die vier streke" of "Die vier verenigde provinsies." Baie plaaslike vorme van aanbidding het in die ryk voortgeduur, die meeste van hulle oor die plaaslike heiligdom Huacas, maar die Inka -leierskap het die aanbidding van Inti, die songod, aangemoedig en sy soewereiniteit bo ander kultusse soos dié van Pachamama opgelê.  Die Inkas beskou hul koning, die Sapa Inca, as die 'kind van die son'. 
Verowering en koloniale tydperk Redigeer
Atahualpa (ook Atahuallpa), die laaste Sapa Inca, het keiser geword toe hy sy ouer halfbroer Huáscar verslaan en tereggestel het in 'n burgeroorlog wat veroorsaak is deur die dood van hul vader, Inca Huayna Capac. In Desember 1532 het 'n party van veroweraars (ondersteun deur die Chankas, Huancas, Cañaris en Chachapoyas as Indiese hulpverleners) onder leiding van Francisco Pizarro verslaan en verower die Inka -keiser Atahualpa in die Slag van Cajamarca. Die Spaanse verowering van Peru was een van die belangrikste veldtogte in die Spaanse kolonisasie van die Amerikas. Na jare van voorlopige verkenning en militêre konflikte, was dit die eerste stap in 'n lang veldtog wat dekades lank geveg het, maar eindig in Spaanse oorwinning en kolonisering van die gebied bekend as die onderkoning van Peru met sy hoofstad in Lima, wat destyds bekend was as "La Ciudad de los Reyes" (The City of Kings). Die verowering van Peru het gelei tot afslagveldtogte dwarsdeur die onderkoning, asook ekspedisies na die Amasone-kom, soos in die geval van Spaanse pogings om die Amerikaanse weerstand te onderdruk. Die laaste Inca-weerstand is onderdruk toe die Spanjaarde die Neo-Inca-staat in 1572 in Vilcabamba vernietig het.
Die inheemse bevolking het dramaties in duie gestort weens epidemiese siektes wat deur die Spaanse ingebring is, asook uitbuiting en sosio -ekonomiese verandering.  Onderkoning Francisco de Toledo herorganiseer die land in die 1570's met goud- en silwermynbou as die belangrikste ekonomiese aktiwiteit en Amerindiese dwangarbeid as primêre arbeidsmag.  Met die ontdekking van die groot silwer- en goudblokke in Potosí (die huidige Bolivia) en Huancavelica, het die onderkoning floreer as 'n belangrike verskaffer van minerale hulpbronne. Peruaanse goud het inkomste vir die Spaanse Kroon gelewer en 'n ingewikkelde handelsnetwerk aangevuur wat tot in Europa en die Filippyne strek.  Die kommersiële en bevolkingsuitwisseling tussen Latyns -Amerika en Asië wat deur die Manila Galleons deur Acapulco ondergaan is, het Callao in Peru as die verste eindpunt van die handelsroete in Amerika.  In verband hiermee was Don Sebastian Hurtado de Corcuera, goewerneur van Panama, ook verantwoordelik vir die vestiging van Zamboanga City in die Filippyne, wat nou 'n Spaanse Creool spreek deur Peruaanse soldate en koloniste in diens te neem.  As gevolg van 'n gebrek aan beskikbare arbeidsmag, is Afrikaanse slawe by die arbeidsbevolking gevoeg. Die uitbreiding van 'n koloniale administratiewe apparaat en burokrasie het gepaard gegaan met die ekonomiese herorganisasie. Met die verowering het die verspreiding van die Christendom in Suid -Amerika begin, is die meeste mense kragtig tot Katolisisme bekeer, en Spaanse geestelikes het later soos Puriteinse goddelike mense van Engelse kolonies geglo dat die inboorlinge "deur die duiwel beskadig is, wat deur hulle werk" "hulle fondamente.  Dit het net 'n generasie geneem om die bevolking te bekeer. Hulle het kerke in elke stad gebou en sommige van die Inka -tempels vervang met kerke, soos die Coricancha in die stad Cusco. Die kerk het die Inkwisisie aangewend en gebruik van marteling om te verseker dat nuut bekeerde Katolieke nie afgedwaal het na ander godsdienste of oortuigings nie, en na kloosterskole, om meisies op te voed, veral van die Inca -adel en die hoër klas, "totdat hulle oud genoeg was om te bely [om 'n non te word] of om die klooster te verlaat en die rol ('estado') in die Christelike samelewing wat hul vaders beplan om op te rig "in Peru te aanvaar.  Peruaanse katolisisme volg die sinkretisme wat in ma gevind is ny Latyns -Amerikaanse lande, waarin godsdienstige inheemse rituele met Christelike vieringe geïntegreer is.  In hierdie poging het die kerk 'n belangrike rol gespeel in die akkulturasie van die inboorlinge en hulle in die kulturele wentelbaan van die Spaanse setlaars ingetrek.
Teen die 18de eeu het die dalende silwerproduksie en ekonomiese diversifikasie die koninklike inkomste aansienlik verminder.  In reaksie daarop het die kroon die Bourbon -hervormings uitgevaardig, 'n reeks bevele wat belasting verhoog en die onderkoning verdeel het.  ​​Die nuwe wette het Túpac Amaru II se opstand en ander opstande veroorsaak, wat almal onderdruk is.  As gevolg van hierdie en ander veranderinge het die Spanjaarde en hul kreoolse opvolgers beheer oor die land kom monopoliseer en baie van die beste lande wat deur die massiewe inheemse ontvolking verlaat is, beslag gelê. Die Spanjaarde het egter nie die Portugese uitbreiding van Brasilië oor die meridiaan weerstaan ​​nie. Die Verdrag van Tordesillas is tussen 1580 en 1640 betekenisloos gemaak terwyl Spanje Portugal beheer het. Die behoefte om kommunikasie en handel met Spanje te vergemaklik, het gelei tot die skeiding van die onderkoning en die skep van nuwe onderkonge van New Granada en Rio de la Plata ten koste van die gebiede wat die onderkoning van Peru gevorm het, wat die mag, prominensie en belangrikheid verminder van Lima as die onderkoningskapitaal en het die winsgewende Andes -handel na Buenos Aires en Bogotá verskuif, terwyl die val van die myn- en tekstielproduksie die progressiewe verval van die onderkoning van Peru versnel het.
Uiteindelik sou die onderkoning ontbind, soos met baie van die Spaanse ryk, toe dit aan die begin van die negentiende eeu deur nasionale onafhanklikheidsbewegings uitgedaag is. Hierdie bewegings het gelei tot die vorming van die meerderheid van die hedendaagse lande van Suid-Amerika in die gebiede wat op 'n stadium die onderkoning van Peru gevorm het.  Die verowering en kolonie het 'n mengsel van kulture en etnisiteite meegebring wat nie bestaan ​​het voordat die Spaanse die Peruaanse gebied verower het nie. Alhoewel baie van die Inka -tradisies verlore gegaan het of verdun is, is nuwe gebruike, tradisies en kennis bygevoeg, wat 'n ryk gemengde Peruaanse kultuur tot gevolg gehad het.  Twee van die belangrikste inheemse rebellies teen die Spanjaarde was dié van Juan Santos Atahualpa in 1742 en Rebellie van Túpac Amaru II in 1780 rondom die hooglande naby Cuzco. 
In die vroeë 19de eeu, terwyl die meeste Suid -Amerikaanse nasies deur onafhanklikheidsoorloë meegesleur is, het Peru 'n royalistiese vesting gebly. Namate die elite wankel tussen emansipasie en lojaliteit aan die Spaanse monargie, is onafhanklikheid eers bereik na die besetting deur militêre veldtogte van José de San Martín en Simón Bolívar.
Die ekonomiese krisisse, die verlies van mag van Spanje in Europa, die onafhanklikheidsoorlog in Noord -Amerika en inheemse opstande het almal bygedra tot 'n gunstige klimaat vir die ontwikkeling van emansipasie -idees onder die Criollo bevolking in Suid -Amerika. Die Criollo -oligargie in Peru het egter voorregte geniet en getrou gebly aan die Spaanse kroon. Die bevrydingsbeweging het in Argentinië begin waar outonome juntas geskep is as gevolg van die verlies aan gesag van die Spaanse regering oor sy kolonies.
Nadat hy geveg het vir die onafhanklikheid van die onderkoning van Rio de la Plata, het José de San Martín die Army of the Andes geskep en in 21 dae die Andes oorgesteek. Eenmaal in Chili, het hy kragte saamgesnoer met die Chileense weermaggeneraal Bernardo O'Higgins en die land bevry in die gevegte van Chacabuco en Maipú in 1818.  Op 7 September 1820 het 'n vloot van agt oorlogskepe in die hawe van Paracas aangekom onder die bevel van generaal José de San Martin en Thomas Cochrane, wat in die Chileense vloot gedien het. Onmiddellik op 26 Oktober neem hulle beheer oor die stad Pisco. San Martin vestig hom op 12 November in Huacho, waar hy sy hoofkwartier vestig terwyl Cochrane noordwaarts vaar en die hawe Callao in Lima versper. Terselfdertyd in die noorde is Guayaquil beset deur rebellemagte onder bevel van Gregorio Escobedo. Omdat Peru die vesting van die Spaanse regering in Suid -Amerika was, was San Martin se strategie om Peru te bevry om diplomasie te gebruik. Hy het verteenwoordigers na Lima gestuur om die onderkoning aan te dring dat Peru onafhanklikheid verleen word, maar alle onderhandelinge was onsuksesvol.
Die onderkoning van Peru, Joaquín de la Pazuela, het José de la Serna die opperbevelhebber van die lojalistiese leër aangewys om Lima te beskerm teen die bedreigde inval deur San Martin. Op 29 Januarie het de la Serna 'n staatsgreep georganiseer teen de la Pazuela, wat deur Spanje erken is en hy as onderkoning van Peru aangewys is. Hierdie interne magstryd het bygedra tot die sukses van die bevrydende leër. Om 'n militêre konfrontasie te vermy, ontmoet San Martin die nuut aangestelde onderkoning, José de la Serna, en stel voor om 'n konstitusionele monargie te skep, 'n voorstel wat van die hand gewys word. De la Serna verlaat die stad en op 12 Julie 1821 beset San Martin Lima en verklaar Peruaanse onafhanklikheid op 28 Julie 1821. Hy skep die eerste Peruaanse vlag. Bo -Peru (Bolivia) het as 'n Spaanse vesting gebly totdat die leër van Simón Bolívar dit drie jaar later bevry het. José de San Martin is tot beskermer van Peru verklaar. Peruaanse nasionale identiteit is gedurende hierdie tydperk vervals, aangesien Bolivariese projekte vir 'n Latyns -Amerikaanse konfederasie in duie gestort het en 'n unie met Bolivia kortstondig geblyk het. 
Simon Bolivar het sy veldtog uit die noorde geloods, en die Viceroyalty of New Granada in die gevegte van Carabobo in 1821 en Pichincha 'n jaar later bevry. In Julie 1822 vergader Bolivar en San Martin by die Guayaquil -konferensie. Bolivar was verantwoordelik vir die volkome bevryding van Peru, terwyl San Martin uit die politiek tree nadat die eerste parlement vergader is. Die nuutgestigte Peruaanse kongres het die Bolivar -diktator van Peru genoem, wat hom die mag gegee het om die weermag te organiseer.
Met die hulp van Antonio José de Sucre verslaan hulle die groter Spaanse leër in die Slag van Junín op 6 Augustus 1824 en die beslissende Slag van Ayacucho op 9 Desember van dieselfde jaar, wat die onafhanklikheid van Peru en Alto Peru versterk. Alto Peru is later as Bolivia gestig. Gedurende die beginjare van die Republiek het endemiese stryd om mag tussen militêre leiers politieke onstabiliteit veroorsaak. 
Van die 1840's tot die 1860's het Peru 'n tydperk van stabiliteit onder die presidentskap van Ramón Castilla geniet, deur verhoogde staatsinkomste uit guano -uitvoer.  Teen die 1870's was hierdie hulpbronne egter uitgeput, die land was baie skuldig, en politieke gevegte het weer toegeneem.  Peru het 'n spoorwegbouprogram begin wat die land gehelp het, maar ook 'n bankrot gemaak het.
In 1879 betree Peru die Oorlog van die Stille Oseaan wat tot 1884 geduur het. Bolivia roep sy alliansie met Peru op teen Chili. Die Peruaanse regering het probeer om die geskil te bemiddel deur 'n diplomatieke span te stuur om met die Chileense regering te onderhandel, maar die komitee het tot die gevolgtrekking gekom dat oorlog onvermydelik was. Chili verklaar oorlog op 5 April 1879. Byna vyf jaar oorlog eindig met die verlies van die departement Tarapacá en die provinsies Tacna en Arica, in die Atacama -streek. Twee uitstaande militêre leiers gedurende die oorlog was Francisco Bolognesi en Miguel Grau. Oorspronklik het Chili hom daartoe verbind om 'n referendum te hou vir die stede Arica en Tacna wat jare later gehou sou word om hul nasionale affiliasie self te bepaal. Chili het egter geweier om die Verdrag toe te pas, en nie een van die lande kon die statutêre raamwerk bepaal nie. Na die oorlog van die Stille Oseaan het 'n buitengewone poging tot heropbou begin. Die regering het 'n aantal sosiale en ekonomiese hervormings begin om te herstel van die skade van die oorlog. Politieke stabiliteit is eers in die vroeë 1900's bereik.
Interne stryd na die oorlog is gevolg deur 'n tydperk van stabiliteit onder die Civilista Party, wat geduur het tot die aanvang van die outoritêre regime van Augusto B. Leguía. Die Groot Depressie het die ondergang van Leguía, hernieude politieke onrus en die opkoms van die American Popular Revolutionary Alliance (APRA) veroorsaak.  Die wedywering tussen hierdie organisasie en 'n koalisie van die elite en die weermag het die Peruaanse politiek vir die volgende drie dekades bepaal. 'N Laaste vredesverdrag in 1929, onderteken tussen Peru en Chili, genaamd die Verdrag van Lima, het Tacna na Peru terugbesorg. Tussen 1932 en 1933 was Peru in 'n jaar lange oorlog met Colombia verswelg oor 'n territoriale geskil tussen die Amazonas-departement en sy hoofstad Leticia.
Later, in 1941, veg Peru en Ecuador die Ecuadoriaans -Peruaanse oorlog, waarna die Rio -protokol die grens tussen die twee lande wou formaliseer. In 'n militêre staatsgreep op 29 Oktober 1948 word generaal Manuel A. Odría president. Odría se presidentskap was bekend as die Ochenio. Hy het hard op APRA afgekom en die oligargie en alle ander aan die regterkant behaag, maar het 'n populistiese koers gevolg wat hom groot guns by die arm en laer klasse besorg het. 'N Vooruitstrewende ekonomie het hom toegelaat om aan duur, maar aangename sosiale beleide te voldoen. Terselfdertyd is burgerregte egter sterk beperk en korrupsie heers in sy hele regime. Odría is opgevolg deur Manuel Prado Ugarteche. Wydverspreide aantygings van bedrog het die Peruaanse weermag egter daartoe gelei dat Prado afgesit en 'n militêre junta geïnstalleer word, onder leiding van Ricardo Pérez Godoy. Godoy het 'n kort oorgangsregering gehad en in 1963 nuwe verkiesings gehou, wat gewen is deur Fernando Belaúnde Terry wat tot 1968 die presidentskap aangeneem het. Belaúnde word erken vir sy toewyding tot die demokratiese proses. In 1968 het die weermag, onder leiding van generaal Juan Velasco Alvarado, 'n staatsgreep teen Belaúnde uitgevoer. Die regime van Alvarado het ingrypende hervormings onderneem om ontwikkeling te bevorder, maar kon nie wydverspreide steun kry nie. In 1975 het generaal Francisco Morales-Bermúdez Velasco kragtig vervang, hervormings lamgelê en toesig gehou oor die hervestiging van demokrasie.
Peru was in die Paquisha -oorlog in 'n kort suksesvolle konflik met Ecuador betrokke as gevolg van territoriale geskil tussen die twee lande. Nadat die land chroniese inflasie ondervind het, is die Peruaanse geldeenheid, die sol, vervang deur die Inti middel 1985, wat self in Julie 1991 deur die nuevo sol vervang is, waarna die nuwe sol 'n kumulatiewe waarde van een biljoen ou sole gehad het. Die per capita se jaarlikse inkomste van Peruane het tot $ 720 gedaal (onder die vlak van 1960) en die BBP van Peru het met 20% gedaal, waardeur die nasionale reserwes negatief $ 900 miljoen was. Die ekonomiese onstuimigheid van die tyd het die sosiale spanning in Peru vererger en deels bygedra tot die opkoms van gewelddadige rebellebewegings, soos Sendero Luminoso (Shining Path) en MRTA, wat groot verwoesting deur die hele land veroorsaak het. Bekommerd oor die ekonomie, die toenemende terreurbedreiging van Sendero Luminoso en MRTA en bewerings van amptelike korrupsie, aanvaar Alberto Fujimori die presidentskap in 1990. Fujimori het drastiese maatreëls ingestel wat inflasie laat daal het van 7 650% in 1990 tot 139% in 1991. [ aanhaling nodig ]
Teëgestaan ​​teen sy hervormingspogings, ontbind Fujimori die kongres in die outomatiese gholpe ("self-staatsgreep") van 5 April 1992. Daarna hersien hy die grondwet met die oog op nuwe kongresverkiesings en implementeer aansienlike ekonomiese hervorming, waaronder privatisering van talle staatsondernemings, die skep van 'n beleggingsvriendelike klimaat en 'n goeie bestuur van die ekonomie . Die administrasie van Fujimori is opgehou deur opstandsgroepe, veral die Sendero Luminoso, wat gedurende die 1980's en 1990's terreurveldtogte regoor die land uitgevoer het. Fujimori het die opstandelinge aangeval en was daarin geslaag om hulle teen die laat negentigerjare grootliks te onderdruk, maar die stryd is bederf deur gruweldade deur sowel die Peruaanse veiligheidsmagte as die opstandelinge: die Barrios Altos -bloedbad en La Cantuta -bloedbad deur paramilitêre groepe van die regering, en die bombardemente op Tarata en Frecuencia Latina deur Sendero Luminoso. Hierdie voorvalle het daarna die menseregteskendings wat in die laaste jare van geweld gepleeg is, simboliseer. [ aanhaling nodig ]
Gedurende die vroeë 1995 het Peru en Ecuador weer in die Cenepa -oorlog bots, maar in 1998 het die regerings van beide nasies 'n vredesverdrag onderteken wat die internasionale grens tussen hulle duidelik afgebaken het. In November 2000 bedank Fujimori uit die amp en gaan in 'n selfopgelegde ballingskap, wat vervolging vermy weens skending van menseregte en korrupsieklagte deur die nuwe Peruaanse owerhede. 
21ste eeu, en politieke onrus Edit
Sedert die einde van die Fujimori -regime het Peru probeer om korrupsie te beveg, terwyl die ekonomiese groei gehandhaaf word.  Ten spyte van die vooruitgang van menseregte sedert die tyd van opstand, is baie probleme steeds sigbaar en toon dit die voortgesette marginalisering van diegene wat gely het onder die geweld van die Peruaanse konflik.  'n Opsigterregering onder leiding van Valentín Paniagua het die verantwoordelikheid geneem om nuwe presidents- en kongresverkiesings te hou. Daarna het Alejandro Toledo in 2001 tot 2006 president geword.
Op 28 Julie 2006 word die voormalige president Alan García president van Peru nadat hy die verkiesing in 2006 gewen het. In Mei 2008 het Peru 'n lid geword van die Union of South American Nations. In April 2009 is oudpresident Alberto Fujimori skuldig bevind aan menseregteskendings en tot 25 jaar gevangenisstraf gevonnis vir sy rol in moorde en ontvoerings deur die Grupo Colina -doodsgroep tydens sy regering se stryd teen linkse guerrillas in die negentigerjare.  Op 5 Junie 2011 is Ollanta Humala tot president verkies. Tydens sy presidentskap is premier Ana Jara en haar kabinet suksesvol afgekeur, wat die eerste keer in 50 jaar was dat 'n kabinet gedwing is om uit die Peruaanse wetgewer te bedank.  In 2016 is Pedro Pablo Kuczynski verkies, alhoewel sy regering van korte duur was toe hy in 2018 bedank het te midde van verskillende kontroversies rondom sy administrasie. Visepresident Martín Vizcarra het toe sy amp in Maart 2018 aangeneem met 'n algemeen gunstige goedkeuring.  Alan García was betrokke by die Operation Car Wash -skandaal en toe die polisie hom probeer arresteer, pleeg hy selfmoord op 17 April 2019. Later dieselfde jaar, in Julie, het die polisie Alejandro Toledo in Kalifornië gearresteer. Te midde van die krisis het president Vizcarra op 30 September 2019 die kongres ontbind en verkiesings is gehou op 26 Januarie 2020. Die eerste geval van COVID-19 is op 6 Maart 2020 bevestig. Tydens die COVID-19-pandemie in Peru was die meeste Peruane onder 'n tuisbevel deur president Martin Vizcarra. 'N Ekonomiese krisis wat deur die pandemie veroorsaak is, het egter tot sy uittrede uit die presidentskap gelei, wat deur baie mense as 'n staatsgreep beskou word, en die verregse regering van Manuel Merino, die nuwe president, het baie terugslag gekry. Betogings het regoor die land ontstaan, en na 5 dae bedank Merino. Hy is vervang deur Francisco Sagasti. Sagasti het 'n voorlopige, sentristiese regering gelei en baie van die voormalige beleide van Vizcarra toegepas. Verkiesings is op 11 April 2021 gehou, en Pedro Castillo van die Free Peru -party het die eerste ronde gewen, gevolg deur Keiko Fujimori.
Peru is 'n eenheids presidensiële verteenwoordiger demokratiese republiek met 'n veelpartystelsel.   Die land het 'n liberale demokratiese stelsel gehandhaaf ingevolge die Grondwet van 1993, wat 'n grondwet vervang het wat die regering op 'n federasie neig om meer mag aan die president te gee.   Dit is ook 'n eenheidsrepubliek, waarin die sentrale regering die meeste mag het en administratiewe verdeeldheid kan skep. Die Peruaanse regeringstelsel kombineer elemente wat afkomstig is van die politieke stelsels van die Verenigde State ('n geskrewe grondwet, 'n outonome hooggeregshof, 'n presidensiële stelsel) en die Volksrepubliek China ('n eensaalkongres, 'n premier- en ministeriestelsel, en 'n sterk uitvoerende). 
Die Peruaanse regering is in drie takke verdeel:
Wetgewer: die een kamer Kamer van Peru, bestaande uit 130 kongreslede (op grond van bevolking), die president van die kongres en die permanente kommissie 
Uitvoerend: die president, die ministerraad, wat in die praktyk binnelandse wetgewing beheer en dien as 'n kabinet vir die president, bestaande uit die premier en 18 ministers van die staat
Regbank: die Hooggeregshof van Peru, ook bekend as die Royal Audencia van Lima, saamgestel uit 18 regters, waaronder 'n Hooggeregshof, saam met 28 hoër howe, 195 verhoorhowe en 1838 distrikshowe.
Ingevolge sy grondwet is die president beide staatshoof en regering en word hy verkies tot 'n termyn van vyf jaar sonder onmiddellike herverkiesing.  Die president stel ministers aan wat toesig hou oor die 18 ministeries van die staat, insluitend die premier, in die kabinet.  Die grondwet gee minimale gesag aan die Eerste Minister, wat kabinetsvergaderings aanvoer waarin ministers die president adviseer en namens die uitvoerende gesag as woordvoerder optree.  Die president is ook in staat om vertroue aan die kongres van Peru te stel en gevolglik die ontbinding van die kongres, wat in 1992 deur Alberto Fujimori en in 2019 deur Martín Vizcarra gelas is, te beveel. 
In die Kongres van Peru is daar 130 kongreslede uit 25 administratiewe afdelings, bepaal deur die onderskeie bevolking, wat tot vyf jaar termyn verkies is.  Wetsontwerpe word deur die uitvoerende en wetgewende magte voorgestel en word wet deur middel van 'n veelvoudige stemming in die kongres.  Die regbank is nominaal onafhanklik,  hoewel politieke ingryping in geregtelike aangeleenthede deur die geskiedenis algemeen was.  Die Kongres van Peru kan ook 'n mosie van wantroue aanvaar, ministers afkeur, sowel as beskuldigings begin en bestuurders skuldig bevind, in 'n poging om die mag tussen die uitvoerende en wetgewende tak te balanseer.   Die wetgewende liggaam het die afgelope tyd semi-suksesvolle beskuldigings goedgekeur, waaronder die van Alberto Fujimori in 2000 en Pedro Pablo Kuczynski in 2018, wat veroorsaak het dat Kuczynski bedank. 
Die kiesstelsel van Peru gebruik verpligte stemme vir burgers van 18 tot 70 jaar, insluitend dubbele burgers en Peruane in die buiteland.  Lede van die kongres word direk gekies deur kiesers in die onderskeie distrikte deur proporsionele stemming. Die president word verkies in 'n algemene verkiesing, saam met die vise-president, deur 'n meerderheid in 'n tweeronde-stelsel.  Verkiesings word waargeneem en georganiseer deur die National Jury of Elections, die National Office of Electoral Processes en die National Register of Identification and Civil Status. 
Peru gebruik 'n meerpartystelsel vir kongres- en algemene verkiesings. Groot groepe wat regerings gevorm het, beide op federale en wetgewende vlak, is partye wat histories ekonomiese liberalisme, progressivisme, regse populisme (spesifiek Fujimorisme), nasionalisme en reformisme aangeneem het. 
Die mees algemene verkiesing is op 5 Junie 2016 gehou en het gelei tot die verkiesing van Pedro Pablo Kuczynski as president en Martín Vizcarra as vise -president.  Die mees onlangse kongresverkiesing was 'n vinnige verkiesing wat op 26 Januarie 2020 gehou is in reaksie op die ontbinding van die kongres, waarin Popular Action, Alliance for Progress en FREPAP 'n meerderheid in die kongres verseker het. 
Streke en gebiede Redigeer
Peru is verdeel in 26 eenhede: 24 departemente, die konstitusionele provinsie Callao en die provinsie Lima (LIM) - wat onafhanklik is van enige streek en dien as die hoofstad van die land.  Onder die grondwet het die 24 departemente plus die provinsie Callao 'n verkose "streeks" [d] regering wat bestaan ​​uit die streekgoewerneur en die streeksraad.  
Die goewerneur vorm die uitvoerende liggaam, stel begrotings voor en stel besluite, besluite en streekprogramme op.  Die Streeksraad, die wetgewende liggaam van die streek, debatteer en stem oor begrotings, hou toesig oor streeksamptenare en kan stem om die goewerneur, adjunk -goewerneur of enige lid van die raad uit sy amp te verwyder. Die streeksgoewerneur en die streeksraad dien 'n termyn van vier jaar uit, sonder onmiddellike herverkiesing. Hierdie regerings beplan streeksontwikkeling, voer openbare beleggingsprojekte uit, bevorder ekonomiese aktiwiteite en bestuur openbare eiendom.  
Provinsies, soos die provinsie Lima, word bestuur deur 'n munisipale raad, onder leiding van 'n burgemeester.  Die doel om die mag aan streeks- en munisipale regerings oor te dra, was onder meer om populêre deelname te verbeter. NRO's speel 'n belangrike rol in die desentralisasieproses en beïnvloed steeds die plaaslike politiek.  
Sommige gebiede van Peru word gedefinieer as metropolitaanse gebiede wat distriksgebiede oorvleuel. Die grootste van hulle, die Lima-metropolitaanse gebied, is die sewende grootste metropool in die Amerikas.
Die afgelope dekades is Peru se buitelandse betrekkinge histories oorheers deur noue bande met die Verenigde State en Asië,  veral deur die Asië-Stille Oseaan-ekonomiese samewerking (APEC), die Wêreldhandelsorganisasie, die Pacific Alliance, Mercosur en die Organisasie van Amerikaanse state (OAS).   Peru is 'n aktiewe lid van verskeie plaaslike handelsblokke en is een van die stigterslede van die Andes -gemeenskap van die nasies. Dit is ook lid van internasionale organisasies soos die OAS en die Verenigde Nasies.  Javier Pérez de Cuéllar, 'n gevierde Peruaanse diplomaat, het van 1981 tot 1991 as sekretaris -generaal van die Verenigde Nasies gedien.
Peru het beplan om teen 2021 ten volle geïntegreer te wees in die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO), wat sy ekonomiese sukses en pogings om instellings te versterk, as deel van die OESO toeskryf.   Peru is 'n lid van die Wêreldhandelsorganisasie en het verskeie groot vryhandelsooreenkomste aangegaan, mees onlangs die vryhandelsooreenkoms tussen Peru en die Verenigde State, die vryhandelsooreenkoms tussen China en Peru, die vryhandelsooreenkoms van die Europese Unie. , vryhandelsooreenkomste met Japan en vele ander.  
Peru handhaaf 'n geïntegreerde verhouding met ander Suid -Amerikaanse nasies en is lid van verskillende Suid -Amerikaanse interregeringsooreenkomste, meer onlangs die Organisasie van Amerikaanse State, Mercosur, die Andese Gemeenskap van Nasies, die Pacific Alliance en die APEC. Peru het histories gespanne betrekkinge met Chili beleef, waaronder die internasionale hofbesluit Peru en Chili en die Chileense-Peruaanse maritieme geskil, maar die twee lande het ingestem om die betrekkinge te verbeter. 
Boonop het Peru deelgeneem aan die leiding van die krisis in Venezuela deur die oprigting van die Lima -groep. 
Militêre en wetstoepassing Redigeer
Peru het die vierde grootste weermag in Latyns -Amerika. Peru se gewapende magte - die gewapende magte van Peru - bestaan ​​uit die Peruaanse vloot (MGP), die Peruaanse weermag (EP) en die Peruaanse lugmag (FAP), in totaal 392,660 personeel (insluitend 120,660 gereelde en 272,000 reserviste) vanaf 2020 .  Hulle primêre missie is om die onafhanklikheid, soewereiniteit en territoriale integriteit van die land te beskerm. 
Hul funksies word deur takke geskei:
Die Peruaanse weermag bestaan ​​uit die stafhoof, twee beheerliggame, twee ondersteuningsliggame, vyf militêre streke en ses bevelkamers.
Die Peruaanse lugmag is amptelik op 20 Mei 1929 gestig met die naam Peruaanse lugvaartkorps. Die belangrikste funksie daarvan is om te dien as die land se lugverdediging. Dit neem ook deel aan maatskaplike ondersteuningsveldtogte vir bevolkings wat moeilik bereik kan word, organiseer lugbruggies tydens rampe en neem deel aan internasionale vredesmissies. Die vier groot lugbase is geleë in die stede Piura, Callao, Arequipa en Iquitos.
Die Peruaanse vloot is in beheer van die land se maritieme, rivier- en meerverdediging. Dit bestaan ​​uit 26 000 matrose. Personeel word in drie vlakke verdeel: superieure personeel, junior personeel en seevaarders.
Die weermag word beheer deur beide die opperbevelhebber, die ministerie van verdediging en die gesamentlike bevel van die gewapende magte (CCFFAA). Die CCFFAA het ondergeskiktes aan die operasionele opdragte en spesiale opdragte, waarmee hy die militêre operasies uitvoer wat nodig is vir die verdediging en die uitvoering van die take wat die uitvoerende mag verskaf.  Diensplig is in 1999 afgeskaf en vervang deur vrywillige militêre diens.  Die nasionale polisie van Peru word dikwels as deel van die gewapende magte geklassifiseer. Alhoewel dit eintlik 'n ander organisasie en 'n heeltemal burgerlike missie het, het sy opleiding en aktiwiteite oor meer as twee dekades as 'n anti-terroriste mag aansienlik militêre eienskappe opgelewer, wat dit die voorkoms van 'n virtuele vierde militêre diens met aansienlike land, see gegee het en lugvermoëns en ongeveer 140 000 personeel. Die Peruaanse weermag rapporteer deur die ministerie van verdediging, terwyl die nasionale polisie van Peru deur die ministerie van binnelandse sake rapporteer.  
Sedert die einde van die krisis in Peru in 2000, het die federale regering die jaarlikse besteding aan verdediging aansienlik verminder.  In die begroting 2016-2017 vorm die besteding aan verdediging 1,1% van die BBP ($ 2,3 miljard), die tweede laagste besteding relatief tot die BBP in Suid -Amerika na Argentinië.  Meer onlangs is die gewapende magte van Peru in burgerlike verdediging gebruik. In 2020 het Peru sy militêre personeel en selfs reserviste gebruik om die streng kwarantynmaatreëls tydens die COVID-19-pandemie af te dwing. 
Peru is geleë aan die sentrale westelike kus van Suid -Amerika in die gesig staar die Stille Oseaan. Dit lê geheel en al in die Suidelike Halfrond, en die noordelikste uiterste bereik 1,85 meter breedtegraad of ongeveer 3,3 kilometer suid van die ewenaar, en beslaan 1,285,216 km2 (496,225 vierkante myl) van Wes -Suid -Amerika. Dit grens aan Ecuador en Colombia in die noorde, Brasilië in die ooste, Bolivia in die suidooste, Chili in die suide en die Stille Oseaan in die weste. Die Andesberge loop parallel met die Stille Oseaan, dit definieer die drie streke wat tradisioneel gebruik word om die land geografies te beskryf.
Die costa (kus), in die weste, is 'n smal vlakte, grootliks dor, behalwe valleie wat deur seisoenale riviere geskep word. Die sierra (hooglande) is die gebied van die Andes, dit bevat die Altiplano plato sowel as die hoogste piek van die land, die 6,768 m (22,205 voet) Huascarán.  Die derde streek is die selva (oerwoud), 'n wye uitgestrekte plat terrein wat bedek is deur die Amazone -reënwoud wat oos strek. Byna 60 persent van die land se gebied is in hierdie streek geleë.  Die land het vier-en-vyftig hidrografiese bekkens, waarvan twee-en-vyftig klein kusbekkens is wat hul waters in die Stille Oseaan afvoer. Die ander twee is die Amasone -bekken, wat uitloop in die Atlantiese Oseaan, en die endorheïese bekken van die Titicacameer, albei begrens deur die Andes -bergreeks. In die tweede van hierdie bekkens begin die reuse -Amazone -rivier, wat met sy 6872 km die langste rivier ter wêreld is, met 75% van die Peruaanse gebied. Peru bevat 4% van die vars water van die planeet.
Die meeste Peruaanse riviere kom uit die pieke van die Andes en loop uit in een van drie kom. Die wat uitloop na die Stille Oseaan is steil en kort, en vloei slegs onderbroke. Nakke van die Amasonerivier het 'n veel groter vloei en is langer en minder steil sodra hulle die sierra. Riviere wat in die Titicacameer uitloop, is oor die algemeen kort en het 'n groot vloei.  Peru se langste riviere is die Ucayali, die Marañón, die Putumayo, die Yavarí, die Huallaga, die Urubamba, die Mantaro en die Amasone. 
Die grootste meer in Peru, die Titicacameer tussen Peru en Bolivia hoog in die Andes, is ook die grootste van Suid -Amerika.  Die grootste reservoirs, almal in die kusstreek van Peru, is die Poechos-, Tinajones-, San Lorenzo- en El Fraile -reservoirs. 
Die kombinasie van tropiese breedtegraad, bergreekse, topografiese variasies en twee seestrome (Humboldt en El Niño) gee Peru 'n groot verskeidenheid klimaat. Die kusgebied het matige temperature, lae neerslag en hoë humiditeit, behalwe vir die warmer, natter noordelike bereik.  In die berggebied kom reën gereeld in die somer voor, en temperatuur en humiditeit neem af met hoogte tot by die bevrore pieke van die Andes.  Die Peruaanse Amasone word gekenmerk deur swaar reënval en hoë temperature, behalwe vir die mees suidelike deel, met koue winters en seisoenale reënval. 
Vanweë die uiteenlopende geografie en klimaat, het Peru 'n hoë biodiversiteit met 21 462 spesies plante en diere wat vanaf 2003 gerapporteer is, 5 855 van hulle endemies,  en is een van die lande met 'n groot verskeidenheid.
Peru het meer as 1.800 voëlspesies (120 endemies), en 500 spesies soogdiere en meer as 300 spesies reptiele.  Die honderde soogdiere sluit in skaars spesies soos die puma, jaguar en brilbeer. The Birds of Peru produseer groot hoeveelhede guano, 'n ekonomies belangrike uitvoer. Die Stille Oseaan bevat groot hoeveelhede seebaars, bot, ansjovis, tuna, skaaldiere en skulpvis, en is die tuiste van baie haaie, potvisse en walvisse. 
Peru het ook 'n ewe diverse flora. Die kuswoestyne produseer weinig meer as kaktusse, behalwe heuwelagtige misoases en riviervalleie wat unieke plantlewe bevat.  Die Hooglande bo die boomlyn, bekend as puna, huisves bosse, kaktusse, droogtebestande plante soos ichu en die grootste spesie bromelia-die skouspelagtige Puya raimondii.
Die wolkewoudhange van die Andes onderhou mos, orgideë en bromelia's, en die Amasone-reënwoud is bekend vir sy verskeidenheid bome en afdakplante.  Peru het 'n gemiddelde telling van 8.86/10 in die boslandskap -integriteitsindeks vir 2019, en dit was 14de wêreldwyd uit 172 lande. 
Die ekonomie van Peru is die 48ste grootste ter wêreld (gerangskik volgens koopkragpariteit),  en die inkomstevlak word geklassifiseer as boonste middel deur die Wêreldbank.  Peru is, vanaf 2011 [update], een van die ekonomies wat die vinnigste groei ter wêreld as gevolg van 'n ekonomiese oplewing gedurende die 2000's.  Dit het 'n bogemiddelde menslike ontwikkelingsindeks van 0.74, wat die afgelope 25 jaar konstant verbeter het. [ verduidelik ]  Histories is die land se ekonomiese prestasie gekoppel aan uitvoere, wat harde valuta bied om invoer en buitelandse skuldbetalings te finansier.  Alhoewel dit aansienlike inkomste gelewer het, het selfonderhoudende groei en 'n meer egalitêre verdeling van inkomste onduidelik geblyk.  Volgens 2015 -data is 19,3% van die totale bevolking arm, insluitend 9% wat in uiterste armoede leef.  Inflasie in 2012 was die laagste in Latyns -Amerika met slegs 1,8%, maar het in 2013 toegeneem namate olie- en kommoditeitspryse vanaf 2014 gestyg het [update] dit staan ​​op 2,5%.  Die werkloosheidsyfer het die afgelope jare geleidelik gedaal, [ verduidelik ] en vanaf 2012 [update] op 3,6%.
Die Peruaanse ekonomiese beleid het die afgelope dekades baie gewissel. [ verduidelik ] Die regering van 1968–1975 van Juan Velasco Alvarado het ingrypende hervormings ingestel, waaronder landbouhervorming, die onteiening van buitelandse ondernemings, die instelling van 'n ekonomiese beplanningstelsel en die skepping van 'n groot staatsektor. Hierdie maatreëls het nie die doelwitte van herverdeling van inkomste en die einde van ekonomiese afhanklikheid van ontwikkelde lande bereik nie. 
Ondanks hierdie resultate is die meeste hervormings eers in die negentigerjare omgekeer, toe die liberaliserende regering van Alberto Fujimori prysbeheer, proteksionisme, beperkings op direkte buitelandse beleggings en die meeste staatsbesit van maatskappye beëindig het.  Hervormings het volgehoue ​​ekonomiese groei sedert 1993 moontlik gemaak, behalwe 'n insinking na die Asiatiese finansiële krisis in 1997. 
Dienste is verantwoordelik vir 53%van die Peruaanse bruto binnelandse produk, gevolg deur vervaardiging (22,3%), ekstraksiebedrywe (15%) en belasting (9,7%).  Onlangse ekonomiese groei is aangevuur deur makro -ekonomiese stabiliteit, verbeterde handelsvoorwaardes en stygende investering en verbruik.  Die handel sal na verwagting verder toeneem na die implementering van 'n vryhandelsooreenkoms met die Verenigde State wat op 12 April 2006 onderteken is.  Peru se belangrikste uitvoere is koper, goud, sink, tekstiele en vismeel, die belangrikste handelsvennote daarvan die Verenigde State, China, Brasilië en Chili. 
Peru is 'n multietniese nasie wat gevorm is deur opeenvolgende golwe van verskillende mense oor vyf eeue. Volgens historikus Noble David Cook het die Amerindiërs etlike millennia lank die Peruaanse gebied bewoon voor die Spaanse verowering in die 16de eeu, dat hul bevolking afgeneem het van byna 5–9 miljoen in die 1520's tot ongeveer 600 000 in 1620, hoofsaaklik as gevolg van aansteeklike siektes. 
Die 2017-sensus het vir die eerste keer 'n vraag oor etniese selfidentifikasie ingesluit. Volgens die resultate het 60,2% van die mense hulself as mestizo geïdentifiseer, 22,3% het hulself as Quechua geïdentifiseer, 5,9% het hulself as wit geïdentifiseer, 3,6% het hulself as swart geïdentifiseer, 2,4% het hulself as Aymara geïdentifiseer, 2,3% het hulself as ander etniese groepe, en 3,3% het nie hul etnisiteit verklaar nie. 
Spanjaarde en Afrikane het in groot getalle onder koloniale bewind aangekom, baie gemeng met mekaar en met inheemse mense. Na onafhanklikheid was daar geleidelike immigrasie uit Engeland, Frankryk, Duitsland en Italië.  Peru het sy swart slawe in 1854 bevry.  Chinese en Japannese het in die 1850's as arbeiders aangekom na die einde van die slawerny, en het sedertdien 'n groot invloed in die Peruaanse samelewing geword en vorm een ​​van die grootste bevolkings van Asiërs in Latyn Amerika. 
Met ongeveer 31,2 miljoen inwoners in 2017, is Peru die vierde mees bevolkte land in Suid -Amerika.  Die demografiese groeikoers van Peru het tussen 1950 en 2000 van 2,6% tot 1,6% gedaal, en die bevolking sal na verwagting ongeveer 42 miljoen in 2050 bereik.  Volgens die Peruaanse sensus van 1940 het Peru destyds 'n bevolking gehad van sewe miljoen inwoners. 
Vanaf 2017 [update] het 79,3% in stedelike gebiede gewoon en 20,7% in landelike gebiede.  Groot stede sluit die metropolitaanse gebied Lima in (met meer as 9,8 miljoen mense), Arequipa, Trujillo, Chiclayo, Piura, Iquitos, Cusco, Chimbote en Huancayo het almal meer as 250 000 inwoners in die 2007 -sensus gerapporteer.  Daar is 15 onaangeraakte Amerindiese stamme in Peru. 
Volgens die Peruaanse grondwet van 1993 is die amptelike tale van Peru Spaans en Quechua en ander inheemse tale in gebiede waar dit oorheers. Spaans word inheems deur 82,6%van die bevolking, Quechua met 13,9%en Aymara met 1,7%gepraat, terwyl die ander 1,8%ander tale praat. 
Spaanse taal word deur die regering gebruik en is die hoofstroomtaal van die land, wat deur die media en in onderwysstelsels en handel gebruik word. Amerindiërs wat in die Andes -hooglande woon, praat Quechua en Aymara en is etnies anders as die uiteenlopende inheemse groepe wat aan die oostekant van die Andes en in die tropiese laaglande langs die Amasone -bekken woon. 
Peru se verskillende geografiese streke word weerspieël in 'n taalverskil tussen die kus waar Spaans meer oorheers as die Amerindiese tale, en die meer diverse tradisionele Andes -kulture van die berge en hooglande. Die inheemse bevolking oos van die Andes praat verskillende tale en dialekte. Sommige van hierdie groepe hou nog steeds by tradisionele inheemse tale, terwyl ander byna heeltemal in die Spaanse taal opgeneem is. Daar is 'n toenemende en georganiseerde poging om Quechua in openbare skole te onderrig in die gebiede waar Quechua gepraat word. In die Peruaanse Amasone word talle inheemse tale gepraat, waaronder Asháninka, Bora en Aguaruna. 
Rooms -Katolisisme is al eeue lank die oorheersende geloof in Peru, hoewel godsdienstige gebruike 'n hoë mate van sinkretisme met inheemse tradisies het. Teen die 2017-sensus het 76% van die bevolking ouer as 12 jaar hulself as Katoliek beskryf, 14,1% as Evangelies, 4,8% as Protestantse, Joodse, Heiliges van die Laaste Dae en Jehovah se Getuies en 5,1% as nie-godsdienstig. 
Amerindiese godsdienstige tradisies speel steeds 'n belangrike rol in die oortuigings van Peruane. Katolieke feeste soos Corpus Christi, Holy Week en Kersfees meng soms met Amerindiese tradisies. Amerindiese feeste uit die voor-Columbië bly wydverspreid Inti Raymi, 'n ou Inca-fees, word steeds gevier, veral in landelike gemeenskappe.
Die meerderheid dorpe, stede en dorpe het hul eie amptelike kerk of katedraal en beskermheilige.
Volgens artikel 50 van die Peruaanse grondwet is Rooms -Katolisisme die amptelike godsdiens, en is Rooms -Katolisisme verpligtend in alle staatskole. 
Die geletterdheidsyfer van Peru word op 92,9%beraam vanaf 2007. Hierdie persentasie is laer in landelike gebiede (80,3%) as in stedelike gebiede (96,3%).  Primêre en sekondêre onderwys is verpligtend en gratis in openbare skole.  
Peru is die tuiste van een van die oudste hoëronderwysinstellings in die Nuwe Wêreld. Die Nasionale Universiteit van San Marcos, gestig op 12 Mei 1551, tydens die onderkoning van Peru, is die eerste amptelik gestigte en die oudste universiteit wat deurlopend funksioneer in Amerika. [ aanhaling nodig ]
Peru het 'n lewensverwagting van 75,0 jaar (72,4 vir mans en 77,7 vir vroue) volgens die jongste data vir die jaar 2016 van die Wêreldbank. 
Baie van die Peruaanse toponieme het inheemse bronne. In die Andes -gemeenskappe Ancac, Cusco en Puno is die name van Quechua of Aymara oorheersend. Hulle Spaanse gebaseerde ortografie is egter in stryd met die genormaliseerde alfabet van hierdie tale. Volgens artikel 20 van Decreto Supremo No 004-2016-MC (Hoogste besluit) wat die regulasies tot wet 29735 goedkeur, gepubliseer in die amptelike koerant El Peruano op 22 Julie 2016, moet toereikende spelling van die toponieme in die genormaliseerde alfabet van die inheemse tale geleidelik voorgestel word met die doel om die benaming wat deur die National Geographic Institute (Instituto Geográfico Nacional, IGN). Die National Geographic Institute besef die nodige veranderinge in die amptelike kaarte van Peru. 
Die Peruaanse kultuur is hoofsaaklik gewortel in Amerikaanse en Europese tradisies,  alhoewel dit ook beïnvloed is deur verskillende Asiatiese en Afrika -etniese groepe. Peruaanse artistieke tradisies dateer uit die uitgebreide pottebakkery, tekstiele, juweliersware en beeldhouwerke van Pre-Inca-kulture. Die Inkas het hierdie kunsvlyt onderhou en argitektoniese prestasies behaal, waaronder die bou van Machu Picchu. Barok oorheers koloniale kuns, hoewel gewysig deur inheemse tradisies. 
Gedurende hierdie tydperk het die meeste kuns gefokus op godsdienstige onderwerpe; die talle kerke van die era en die skilderye van die Cusco -skool is verteenwoordigend.  Kunste stagneer na onafhanklikheid tot die opkoms van Indigenisme in die vroeë 20ste eeu.  Sedert die vyftigerjare is die Peruaanse kuns eklekties en gevorm deur sowel buitelandse as plaaslike kunsstrome.
Visuele kunste wysig
Peruaanse kuns het sy oorsprong in die Andes -beskawings. Hierdie beskawings het op die gebied van die moderne Peru opgestaan ​​voor die koms van die Spaanse. Peruaanse kuns bevat Europese elemente na die Spaanse verowering en het deur die eeue tot in die moderne tyd ontwikkel.
Pre-Columbiaanse kuns Redigeer
Die vroegste kunswerke van Peru kom van die Cupisnique -kultuur, wat op die Stille Oseaan -kus gekonsentreer was, en die Chavín -kultuur, wat grootliks noord van Lima was tussen die Andes -bergreekse van die Cordillera Negra en die Cordillera Blanca. Dekoratiewe werk uit hierdie era, ongeveer die 9de eeu vC, was simbolies en godsdienstig van aard. Die kunstenaars het met goud, silwer en keramiek gewerk om 'n verskeidenheid beeldhouwerk en reliëfsnywerk te skep. Hierdie beskawings was ook bekend vir hul argitektuur en houtbeeldhouwerk.
Tussen die 9de eeu v.G.J. en die 2de eeu nC het die kulture van die Paracas Cavernas en Paracas Necropolis aan die suidkus van Peru ontwikkel.Paracas Cavernas het komplekse poligroom en monochroom keramiek vervaardig met godsdienstige voorstellings. Begrafnisse uit die Paracas Necropolis het ook komplekse tekstiele opgelewer, baie vervaardig met gesofistikeerde meetkundige patrone.
In die 3de eeu vC het die stedelike kultuur, Moche, in die Lambayeque -streek begin blom. Die Moche -kultuur het indrukwekkende argitektoniese werke opgelewer, soos die Huacas del Sol y de la Luna en die Huaca Rajada van Sipán. Hulle was kundiges in die verbouing van terrasse en hidrouliese ingenieurswese en het oorspronklike keramiek, tekstiele, beeld- en beeldhouwerke vervaardig.
'N Ander stedelike kultuur, die Wari -beskawing, floreer tussen die 8ste en 12de eeu in Ayacucho. Hulle gesentraliseerde stadsbeplanning is uitgebrei na ander gebiede, soos Pachacamac, Cajamarquilla en Wari Willka.
Tussen die 9de en 13de eeu nC het die militêre stedelike Tiwanaku -ryk aan die grense van die Titicacameer gestyg. Die Tiwanaku, gesentreer rondom 'n gelyknamige stad in die hedendaagse Bolivia, het klipargitektuur en beeldhouwerk van monumentale aard bekendgestel. Hierdie argitektuur en kunswerke is moontlik gemaak deur die ontwikkelende brons van die Tiwanaku, wat hulle in staat gestel het om die nodige gereedskap te maak.
Stedelike argitektuur bereik 'n nuwe hoogte tussen die 14de en 15de eeu in die Chimú -kultuur. Die Chimú het die stad Chan Chan gebou in die vallei van die Moche -rivier, in La Libertad. Die Chimú was vaardige goudsmede en het merkwaardige werke van hidroliese ingenieurswese geskep.
Die Inka -beskawing, wat Peru in die eeue onmiddellik voor die Spaanse verowering onder sy hegemonie verenig het, het in hul eie werke 'n groot deel van die kulturele nalatenskap van die beskawings wat dit voorafgegaan het, opgeneem. Belangrike oorblyfsels van hul kunswerke en argitektuur kan gesien word in stede soos Cusco, argitektoniese oorblyfsels soos Sacsahuamán en Machu Picchu en klippaadjies wat Cusco met die res van die Inka -ryk verenig het.
Koloniale kuns Redigeer
Peruaanse beeldhouwerk en skildery het hulself begin definieer uit die ateliers wat deur monnike gestig is, wat sterk beïnvloed is deur die Sevilliaanse barokskool. In hierdie konteks is die stalletjies van die katedraal van die koor, die fontein van die hoofplein van Lima, beide deur Pedro de Noguera, en 'n groot deel van die koloniale produksie geregistreer. Die eerste kunssentrum wat deur die Spanjaarde gestig is, was die Cuzco -skool wat Quechua -kunstenaars Europese skilderstyle geleer het. Diego Quispe Tito (1611–1681) was een van die eerste lede van die Cuzco -skool en Marcos Zapata (1710–1773) was een van die laaste. 
Die skildery van hierdie tyd weerspieël 'n sintese van Europese en inheemse invloede, soos blyk uit die portret van gevangene Atahualpa, deur D. de Mora of op die doeke van die Italianers Mateo Pérez de Alesio en Angelino Medoro, die Spanjaarde Francisco Bejarano en J. de Illescas en die Kreoolse J. Rodriguez.
Gedurende die 17de en 18de eeu het die Barokstyl ook die veld van plastiese kunste oorheers.
Die term Peruaanse letterkunde verwys nie net na literatuur wat in die onafhanklike Republiek van Peru vervaardig is nie, maar ook na literatuur wat in die onderkoningskap van Peru gedurende die koloniale tydperk van die land vervaardig is, en na mondelinge artistieke vorme wat geskep is deur verskillende etniese groepe wat gedurende die prehispaniese tydperk, soos die Quechua, die Aymara en die Chanka -mense.
Peruaanse literatuur is gewortel in die mondelinge tradisies van die pre-Columbiaanse beskawings. Spanjaarde het in die 16de eeu koloniale literêre uitdrukking begin skryf, insluitend kronieke en godsdienstige literatuur. Na onafhanklikheid het Costumbrism en Romanticism die algemeenste literêre genres geword, soos getoon in die werke van Ricardo Palma.  Die vroeë 20ste eeu Indigenisme beweging is gelei deur skrywers soos Ciro Alegría  en José María Arguedas.  César Vallejo het modernistiese en dikwels polities betrokke vers geskryf. Moderne Peruaanse literatuur word erken deur skrywers soos die Nobelpryswenner Mario Vargas Llosa, 'n toonaangewende lid van die Latyns -Amerikaanse Boom. 
As gevolg van die Spaanse ekspedisie en ontdekking van die Amerikas, het die ontdekkingsreisigers begin met die Columbian Exchange, wat voedsel bevat wat ongehoord was in die Ou Wêreld, insluitend aartappel, tamatie en mielies. Moderne inheemse Peruaanse kos bevat dikwels mielies, aartappels en brandrissies. Volgens Peru se Instituto Peruano de la Papa word daar nou meer as 3000 soorte aartappels verbou op Peruaanse terrein.  Moderne Peruaanse kombuis kombineer Amerikaanse en Spaanse kos met sterk invloede van Chinese, Afrikaanse, Arabiese, Italiaanse en Japannese kookkuns.  Algemene geregte sluit in anticuchos, ceviche, en pachamanca. Die gevarieerde klimaat van Peru laat die groei van verskillende plante en diere toe om goed te kook.  Peru se diversiteit aan bestanddele en kooktegnieke geniet wêreldwye lof. 
Peruaanse kookkuns weerspieël plaaslike praktyke en bestanddele - insluitend invloede van die inheemse bevolking, insluitend die Inka's en kombuise wat saam met koloniseerders en immigrante ingebring is. Sonder die bekende bestanddele uit hul tuislande, het immigrante hul tradisionele kookkuns aangepas deur gebruik te maak van bestanddele wat in Peru beskikbaar is. Die vier tradisionele krammetjies van die Peruaanse kombuis is koring, aartappels en ander knolle, Amaranthaceae (quinoa, kañiwa en kiwicha) en peulgewasse (bone en lupiene). Stapels wat deur die Spaanse gebring is, sluit in rys, koring en vleis (beesvleis, vark en hoender). Baie tradisionele kosse - soos quinoa, kiwicha, chili pepers, en verskeie wortels en knolle het die afgelope dekades in gewildheid toegeneem, wat 'n herlewing van belangstelling in inheemse Peruaanse kosse en kookkuns toon. Dit is ook algemeen dat tradisionele kookkuns met 'n moderne flair bedien word in dorpe soos Cusco, waar toeriste kom kuier. Sjef Gaston Acurio het bekend geword vir die bewusmaking van plaaslike bestanddele.
Peruaanse musiek het Andes-, Spaanse en Afrikaanse wortels.  In die pre-Spaanse tyd het musikale uitdrukkings baie gewissel in elke streek quena en die tinya was twee algemene instrumente.  Spanjaarde het nuwe instrumente bekendgestel, soos die kitaar en die harp, wat gelei het tot die ontwikkeling van kruisrasinstrumente soos die charango.  Afrikaanse bydraes tot Peruaanse musiek sluit in die ritmes daarvan en die cajón, 'n slaginstrument. Peruaanse volksdanse sluit marinera, tondero, zamacueca, diablada en huayno in. 
Peruaanse musiek word oorheers deur die nasionale instrument, die charango. Die charango is lid van die luitfamilie van instrumente en is uitgevind gedurende koloniale tye deur musikante wat die Spaanse vihuela naboots. In die Canas- en Titicaca -streke word die charango gebruik in hofmaakrituele, wat simbolies meerminne aanroep met die instrument om die vrou na die manlike kunstenaars te lok. Tot in die sestigerjare is die charango afgekraak as 'n instrument van armes op die platteland. Na die rewolusie in 1959, wat voortgebou het op die Indigenismo -beweging (1910–1940), is die charango gewild onder ander kunstenaars. Variante sluit in die walaycho, chillador, chinlili en die groter en laer gestemde charangon.
Alhoewel die Spaanse kitaar wyd gespeel word, is die bandurria ook van oorsprong. Anders as die kitaar, is dit deur die jare deur Peruaanse spelers omskep en verander van 'n 12-snaar, 6-gangs instrument tot een met 12 tot 16 snare in slegs vier kursusse. Viole en harpe, ook van Europese oorsprong, word ook gespeel.
Alhoewel die Peruaanse rolprentbedryf nog nie so vrugbaar was as in ander Latyns -Amerikaanse lande nie, het sommige Peruaanse flieks plaaslik sukses behaal. Histories het die bioskoop van Peru in 1932 in Iquitos begin deur Antonio Wong Rengifo (met 'n belangrike aanvanklike filmbord vanaf 1900) omdat die rubberboom en die intense aankoms van buitelanders met tegnologie na die stad, en dus 'n uitgebreide, unieke filmografie voortgesit het , met 'n ander styl as die films wat in die hoofstad Lima gemaak is.
Peru vervaardig ook die eerste geanimeerde 3D-film in Latyns-Amerika, Piratas en el Callao. Hierdie film speel af in die historiese hawestad Callao, wat gedurende koloniale tye hom moes verdedig teen aanvalle deur Nederlandse en Britse privaatmense wat Spanje se handel met sy kolonies wou ondermyn. Die film is vervaardig deur die Peruaanse maatskappy Alpamayo Entertainment, wat 'n jaar later 'n tweede 3D-film gemaak het: Dragones: Destino de Fuego.
In Februarie 2006 het die film Madeinusa, vervaardig as 'n gesamentlike onderneming tussen Peru en Spanje en geregisseer deur Claudia Llosa, was gevestig in 'n denkbeeldige Andesdorp en beskryf die stagnerende lewe van Madeinusa wat uitgevoer is deur Magaly Solier en die trauma's van Peru na die burgeroorlog.
Llosa, wat elemente van die magiese realisme van Gabriel García Márquez gedeel het, het 'n toekenning op die Rotterdamse filmfees gewen. Llosa se tweede rolprent, The Milk of Sorrow ("La Teta Asustada"), is genomineer vir die 82ste Oscar -toekenning vir beste prent in die vreemde taal, die eerste Peruaanse film in die geskiedenis van die Akademie wat genomineer is. The Milk of Sorrow ("La Teta Asustada") het die Goue Beer -toekenning op die Berlinale in 2009 gewen.
Die Inka -ryk
Argeoloë gebruik Inca -kuns om hul geskiedenis te verstaan
Die Inka -ryk floreer op die kontinent van Suid -Amerika vanaf 1438 totdat die Spanjaarde in 1533 op die vasteland aankom. Van ongeveer 1200 tot 1438 word die Inkas beskou as 'n stam wat geleidelik gegroei het op 'n gebied van 800 000 vierkante kilometer of 308,882 vierkante myl. Vanaf die jaar 1438 het die Inka's hul buurgebied begin uitbrei en hul kultuur en praktyke in hul eie samelewings opgeneem en 'n ryk geword. Die uitbreiding het begin toe Sapa Inca Pachacutec het op die troon gekom. Met die hulp van hierdie seun Topa Inca en sy kleinseun Huayna Capac het hulle die ryk uitgebrei wat 'n uitgestrekte gebied beheer, bekend as die Tawantinsuyu of Four United Kingdom. Hulle het Cusco, die heilige stad, sy hoofstad gemaak.
Die ryk bereik sy hoogtepunt in 1527 onder die bewind van Sapa Inca Huascar beslaan 'n gebied van 2 miljoen vierkante kilometer of 772.204 vierkante myl wat strek tot die huidige Peru, Quito, Ecuador en 'n deel van Colombia in die noorde van Bolivia in die ooste en Santiago, Chili en 'n deel van Argentinië in die suide. Die Inka -ryk was die grootste ryk wat in die Amerikas gebou is, wat kulturele prestasies sonder weerga bereik het. Lees meer oor die prestasies van die Inkas.
Administratiewe streke van die Inka -ryk
Kaart van die Tawantinsuyu, Land van die vier kwartiere. Klik op die kaart om te vergroot.
Die ryk was so groot dat dit in vier administratiewe streke verdeel was:
Chinchaysuyu was die mees bevolkte van almal suyus, dit strek noord van Cusco tot by die huidige Ecuador en Colombia langs die kus en absorbeer noordelike beskawings soos die Chimu en Chanchan.
Antisuyu was die gebied noordoos van Cusco wat die hoë Andes bedek en grens aan die Amasone -gebied en die Boliviaanse Altiplano.
Contisuyu was die kleinste streek en het die suidelike kus tot by die hedendaagse departement Arequipa beslaan.
Coyasuyu verleng van Cusco na die suide wat 'n deel van Bolivia en Argentinië dek tot by die Maule -rivier naby Santiago, Chili.
Die Inkas het nie 'n geskrewe rekord van hul geskiedenis gelaat nie, aangesien hulle nooit 'n geskrewe taal ontwikkel het nie. Die geskiedenis daarvan is mondelings van geslag tot geslag oorgedra in die vorm van mites en legendes. Die geskiedenis van die Inkas is eindeloos fassinerend en wat ons van hulle weet en die beskawing wat hulle ontwikkel het, is uit ontdekkings wat deur argeoloë gemaak is. Inka -artefakte, gereedskap, tekstiele, erdewerk en kuns het argeoloë gehelp om hul kultuur te verstaan ​​en hoe dit die moderne Andes -samelewing in Peru beïnvloed.
Die Inca -dinastie
Die titel van keiser of Sapa Inca oorerflik was. Daar was 'n totaal van dertien Inkas van 1198 tot 1533. Die eerste was Manco Capac en die laaste Atahualpa.
Oorsprong van die Inkas
Voordat die Inkas in Cusco geheers het, was daar baie klein stamme wat vreedsaam in dieselfde gebied gewoon het. Na 'n lang tydperk van vrede het die Chanchas, 'n groep wat uit Ayacucho kom, probeer om Cusco binne te val. Inca Wiracocha en sy oudste seun Urco was bang vir hul lewens en het sy jonger seun Cusi Yupanqui in beheer gelaat. Cusi Yupanqui en sy soldate het met die hulp van soldate van ander stamme die stad verdedig en die Chancas verhinder om dit binne te val. Vanweë sy dapperheid en lojaliteit is Cusi Yupanqui die nuwe Inca of keiser genoem, het hy sy naam verander na Pachacutec wat beteken "Hy wat die wêreld vernuwe". Baie plaaslike stamme het by hom aangesluit toe hy die ryk in die ooste georganiseer en uitgebrei het tot by die Boliviaanse Altiplano en in die noorde na Ecuador. Lees waar kom die Inkas vandaan ?.
Mites oor die oorsprong van die Inkas
Die geskiedenis van die oorsprong van die Inkas is meestal mities, dit is 'n voorstelling van die werklikheid wat help om die oorsprong van hul wêreld en die natuurkragte te verstaan, dit verklaar die onverklaarbare. Omdat die Inkas nie 'n geskrewe taal gehad het nie, is mites mondelings deur geslagte heen oorgedra. Daar is twee hoofmites oor die oorsprong van die Inkas: die mite van die Titicacameer en die mite van die Ayar -broers.
Mite van die Titicacameer
Manco Capac wat sy volgelinge aandui waar die hoofstad van sy ryk gevind kan word.
Volgens die mite van die Titicacameer het die God Wiracocha 'n egpaar geskep, Manco Capac en Mama Ocllo, afkomstig van die Titicacameer. Hierdie paartjie het 'n goddelike doelwit gehad om noordwaarts te gaan en te vestig waar die goue stok sak. Nadat hulle op baie plekke probeer het, het hulle by Mount Guanacaure, naby die stad Cusco, Peru, aangekom. Op hierdie plek het die staaf gesink en dit was waar die egpaar hulle gevestig het. Manco Capac het die mans geleer om die land te bewerk, kanale en organisatoriese vaardighede te bou. Mama Ocllo het die vroue geleer hoe om hul kinders te weef, te kook en te sorg. Hulle het vrede, kultuur, kunste en die God Sun of Inti gebring wat hitte en krag aan die mense gebring het.
Mite van die Ayar -broers
Volgens die Ayar Brothers Myth was die tuiste van die tempel van Coricancha nou.
Die legende van die Ayar -broers vertel dat God Wiracocha hulle geskep en uit 'n grot in Pacaritambo in Cusco laat opkom het. Hulle was vier broers: Ayar Cachi, Ayar Manco, Ayar Uchu en Ayar Auca en vier susters: Mama Guaco, Mama Cura, Mama Sarahua en Mama Ocllo. Hulle het stokke van soliede goud saamgedra en fyn klere gedra wat met goud geborduur was. Hulle het 'n groot groep mense gelei wat saad saamgedra het. Tydens hul lang reis om die geskikte plek te vind, het hulle op die top van die berg Guanacaure aangekom, waar Ayar Cache met een slinger wat heuwels afgebreek het, magiese kragte gehad het wat sy broers bang gemaak het. Bang vir Ayar Cache, het sy broers hom bedrieg om terug te keer na die grot in Pacaritambo, toe hulle binnekant die ingang versper het met groot blokke klip wat hom vir altyd binne laat.
Die res van die broers het een jaar teruggekeer na Guanacaure, waar hulle gewoon het. Op 'n dag vlieg Ayar Oche hemel toe om met sy pa, Sun, te praat, wat hom beveel het om Ayar Manco te vertel om sy naam vir Manco Capac te verander. Nadat hy sy taak uitgevoer het, het hy in klip verander. Manco Capac, Ayar Auca en die vier susters het hul bestemming bereik, die vallei van Cusco, waar hulle hulle gevestig het en hul huis bou waar die Coricancha -tempel later gebou is.
Die gewone mense was die werkersklas of ayllu wat deur hul arbeid tot die ekonomie bygedra het.
Die Inca -samelewing het 'n vertikale, gestratifiseerde en hiërargiese organisasie gehad wat op 'n drie -vlak piramide gelyk het. Bo was die Sapa Inca as die belangrikste en magtigste persoon in die ryk. Onder hom was die koninklikes bestaan ​​uit sy naaste familie, seuns en dogters. Na aanleiding van die koninklikes was die adel en het sy ander familielede en diegene wat onderskeiding bereik het deur diens aan die koninklike familie, soos priesters en owerstes, ingesluit. Op die derde vlak was professionele persone soos vakmanne, argitekte en ingenieurs, het hulle baie respek van die hoogste vlak afgedwing, aangesien hulle die vaardighede gebied het om die ryk uit te brei. Aan die onderkant van die hiërargiese vlak en die mees bevolkte was die ayllu. Die ayllu was die werkersklas wat die mita of belasting in die vorm van arbeid bygedra het. In ruil daarvoor het hulle kos, gesondheidsorg en gratis onderwys ontvang. Elke lid van die ayllu was geregtig op 'n stuk grond wat volgens gesinsgrootte versprei is. Hierdie grond is gebruik om hul eie lewensmiddele te verbou, en surplus kan tussen bure verruil word.
Die herverdeling van voedsel, openbare dienste en die gevoel van veiligheid in hierdie landbougenootskap het die bevolking getrou gemaak aan die hoogste geledere van die samelewing. Sosiale stabiliteit is ook bereik deur 'n stelsel van drie basiese wette toe te pas: Ama Sua. Ama Llulla. Ama Quella " of "Moenie steel nie. Moenie jok nie. Moenie lui wees nie". Die Inka -wet was in wese drakonies; klein oortredings het swaar strawwe opgelê. Daar was geen gevangenisse nie, maar oortreders is gestraf sodat die straf die gevolg was van hul optrede en bedoel was om 'n voorbeeld vir die res van die bevolking te wees. Byvoorbeeld, 'n persoon wat steel, se hand word geamputeer. Lees meer oor Inca -wetgewing.
Inka's het baie gode aanbid, maar die belangrikste was Wiracocha en Inti.
Die Inca -samelewing het 'n algemene politeïstiese godsdiens gedeel waarin die Sun of Inti en die Sapa Inca hul belangrikste gode was. Tydens die uitbreiding van die ryk geassimileer hulle gebiede met verskillende oortuigings wat hulle mag behou, solank hulle die gode van die Inca vereer het bo hul eie gode. Die gevolg was 'n groot aantal gode en 'n smeltkroes van oortuigings. Dit was algemeen dat die Inka -mense natuurlike hulpbronne aanbid, soos 'n waterstroom, diere, gewasse of 'n berg. Onder die belangrikste en gewildste gode is onder andere: Inti of Sun, Wiracocha, Mama Quilla, Mama Cocha, Illapa, Ekkeko. Lees meer oor Inca -gode en godsdiens.
Viracocha Die skepper, hy het die son en die maan geskep.
Inti Hy was die Son en die belangrikste god in die Inca -godsdiens, bo alle ander.
Mamma Quilla Mother Moon, vrou van Inti
Illapa God van die Weer. Donder en oorlog
Ekkeko God van rykdom
Imahmana Viracocha Seun van Viracocha. Deur sy vader na die aarde gestuur om te verifieer dat mense sy opdragte volg.
Apu Berg God
Mama Cocha of Cochamama Moeder See
Chasca Godin van die dagbreek en die skemer, beskermer van jong meisies
Supay God van die dood
Coco Mamma Godin van gesondheid en geluk
Urcaquary God van skatte en begrawe rykdom
Pariacaca God van reën en water.
Mamma Oello Die moedergodin van die Inkas, sy het die Inkas leer spin.
Zaramama Godin van graan en koring
Mama Pacha of Pachamama Godin van die aarde
Die Ayllu was die werkersklas.Hulle het tot die samelewing bygedra deur 'n belasting of mita in die vorm van arbeid te betaal in ruil vir voedsel, opvoeding, klere en gesondheid.
Die sukses van die Inca -ekonomie was te danke aan die kollektiewe arbeid en die hoë mate van sentrale planering wat huldeblyk in die vorm van arbeid en die herverdeling van hulpbronne moontlik gemaak het. Anders as ander gevorderde beskawings, was handel nie deel van die Inca -ekonomie nie, soveel dat hulle nooit 'n monetêre stelsel ontwikkel het nie.
Gesamentlike arbeid was die belangrikste ekonomiese aktiwiteit. Daar was drie tipes kollektiewe arbeid – ayni, minka en mita. Die eerste twee het hul eie gemeenskappe bevoordeel. Die derde een, mita, was 'n belasting wat aan die Inca betaal is wat die hele ryk bevoordeel het. Elke lid van die gemeenskap of ayllu moes vervul word mita arbeid, insluitend diens as soldate, boodskappers, boere, bouers. Die take was tydelik en wisselend.
As 'n sosiale staat beklemtoon die ryk die belangrikheid van herverdeling, veral van landbouprodukte, en ontwikkel gesofistikeerde terras -landboutegnieke op so 'n rowwe terrein. Hulle het gefokus op die optimalisering van grond- en besproeiingsnetwerke wat hoë produktiwiteitskoerse tot gevolg het. Elke jaar na oes is oes wat nie verbruik is nie, geberg collcas, stoorhuise langs die paaie, wat gedurende die jaar gebruik kan word of in geval van droogte of slegte weer. Hierdie stelsel van herverdeling het die Inka -regering in staat gestel om sy bevolking te voed en sosiale welvaart te bou en dus 'n lojale samelewing. Sentrale beplanning in die Andes sou nie moontlik gewees het sonder paaie en brûe nie. Die Inkas was kundige ingenieurs en het 'n netwerk van paaie en brûe gebou waarmee hulle elke hoek van die ryk kon bereik.
Die val van die Inka -ryk
Toe die Spanjaarde aankom, was die ryk in 'n burgeroorlog. Die verspreiding van siektes het die val van die veroweraars versnel.
Die koms van die Spanjaarde het nuwe siektes na die Amerikas gebring. Pokke het van Sentraal -Amerika na die Inca -ryk gegaan en Sapa Inca Huayna Capac en die troonopvolger, Ninan Cuyochi, slagoffers van die siekte gemaak. Die volgende in die ry was Huascar, aangesien dit die gebruiklike was dat die oudste seun van die Sapa Inca en die Coya die troon erf. Die ander seun van Huayna Capac was Atahualpa, 'n meer bekwame en sterker vegter, maar die seun van 'n byvrou. Atahualpa is deur sy volgelinge in die noordelike administratiewe stad Quito tot Sapa Inca uitgeroep, wat 'n lang en uitmergelende burgeroorlog begin het.
Toe die Spanjaarde in Peru aankom, was die Inka -ryk in die middel van 'n burgeroorlog en die bevolking het verminder deur die aanvang van klein pokke en griep, wat vermoedelik meer as 50% van die bevolking uitgewis het. Binne die volgende vyftig jaar het ander siektes soos tifus, difterie en masels die bevolking verswak en die oorblyfsels van die Inca -beskawing verder vernietig. Sommige argeoloë stel voor dat tot 90% van die bevolking geraak is deur tesisse waarteen hulle nie immuniteit gehad het nie. Lees meer oor die val van die Inka -ryk.
Antieke Inkas - hedendaagse wonders
Die ontdekking van Machu Picchu het die byna vergete Inkas gehelp om internasionale erkenning te kry. Omdat hulle nie 'n groot skryfstelsel gehad het nie, is legendes en verhale deur professionele redenaars oorgedra, en 'n groot deel van hul geskiedenis is gekombineer met wat in antieke citadels en tempels ontdek is. Baie van ons kennis is afkomstig van verslae wat die Spaanse indringers huis toe gestuur het. Hulle het berig gelewer oor grandiose stede, mooier en beter georganiseerd as in Europa, en indrukwekkende paaie en akwadukte wat hulle nog nooit teëgekom het nie.
Danksy nuwe ontdekkings is die geskiedenis van die Inkas nog steeds 'n voortdurende raaisel wat die hele wêreld wag om te voltooi.
By Chimu Adventures bied ons 'n wye verskeidenheid op maat gemaakte reisopsies na Peru. Kom van aangesig tot aangesig met 'n paar van die mees ontsagwekkende oorblyfsels van die antieke Inka-ryk. Trek 'n hartroerende staptog langs die ou Inca-roete na Machu Picchu, of neem eerder 'n gemaklike en net so betowerende treinrit. Besoek museums en wêreldwye tempels van wêreldgehalte, verken die Heilige Vallei van die Inkas, en ontdek een van die indrukwekkendste antieke beskawings wat die wêreld nog ooit geken het.
Skrywer: Laura Pattara
'Laura Pattara is 'n moderne nomade wat die afgelope 15 jaar onophoudelik oor die hele wêreld rondbeweeg. Sy reis deur die land deur Suid-Amerika en Afrika, reis onafhanklik deur die Midde-Ooste en het 'n motorfietsreis van 6 jaar na Australië voltooi. Wat maak haar die mooiste? Diere ontmoetings in afgeleë wildernis, outentieke ervarings buite die roete en skouspelagtige herfskleure in Patagonië. "
Die Inka -beskawing
Die Inka -ryk strek van Quito, Ecuador tot suid van Santiago, Chili. Klik op die kaart om te vergroot.
Die Inka's was 'n beskawing in Suid -Amerika wat gevorm is deur etniese Quechua -mense, ook bekend as Amerindiërs. In 1400 nC was hulle 'n klein hooglandstam, honderd jaar later in die vroeë 16de eeu het die Inkas opgestaan ​​om die grootste ryk wat ooit in die Amerikas gesien is, te verower en te beheer wat die groot Inca -ryk gevorm het. Die hoofstad was in Cusco, Peru, en strek uit van wat vandag Ecuador in die noorde is, Chili in die suide, Bolivia in die ooste en beperk deur die Stille Oseaan in die weste. In minder as 'n eeu het die Inkas 'n uitgestrekte gebied verower deur oorlog en waaksaam diplomasie.
Die Inca -beskawing was 'n agrariese beskawing en het op sy hoogtepunt in 1500 nC meer as 10 miljoen mense bereik. Dit het 'n komplekse gestratifiseerde vertikale samelewing onder beheer van die Inca en sy familielede. Hulle het 'n gemeenskaplike politeïstiese godsdiens gedeel wat gebaseer was op die aanbidding van die son en die Sapa Inca as sy seun. Hulle sentraal beplande ekonomie, die insameling van huldeblyk, 'n drakoniese regstelsel, voedselsekerheid en die regverdige verspreiding daarvan, tesame met gratis gesondheidsorg en opvoeding, was die basis van sy ekonomiese en sosiale sukses en in die sin die lojaliteit van sy onderdane verseker. Die regering was hoogs georganiseerd, selfs sonder die voordele van 'n skryfstelsel. Die organisasie van die ryk was teenstrydig met dié van die Romeine.
Die Inka -beskawing het hoogs ontwikkelde kunsvorme behaal, soos pottebakkery, weeftegnieke, metallurgie, musiek en argitektuur. 'N Goeie voorbeeld van hul argitektoniese prestasie is Machu Picchu wat omstreeks 1460 nC deur Inca Pachacuti gebou is. Hulle pragtige geboue is gebou sonder die gebruik van moderne gereedskap en die wiel, en hulle het vyf eeue in 'n aardbewingsgevoelige gebied weerstaan.
Omdat die Inkas 'Inca' was, was dit 'n lid van die groep wat met die naam geïdentifiseer is. Hulle beskou hulself as beter as die ander stamme en omdat Inca 'n bron van trots was, was slegs afstammelinge van die oorspronklike stam ware Inca of kinders van die son. Alle ander was onderdane van die Kind van die son.
Die agteruitgang van die Inkas het begin voordat die Spanjaarde op die Inka -gebied aangekom het. Hulle koms versnel die agteruitgang en uiteindelik die val. Die verowering van Peru het amptelik in 1532 begin toe 'n groep onder leiding van Francisco Pizarro in die stad Cajamarca aangekom het om Atahualpa te ontmoet.
Waar kom die Inkas vandaan?
Tussen 3000 tot 2500 vC het voorouers van die Inkas lamas en alpakkas makgemaak.
Die voorouers van die Inkas was jagters wat uit Asië oor die Beringstraat gekom het. Meer as 20 000 jaar gelede het die Beringstraat Siberië en Alaska verbind, het dit 'n paar duisend jaar geneem om beskawings in die Amerikas te bevolk en te skep. Groepe mense het langs die pad gevestig en gemeenskappe geskep. Ander het suidwaarts voortgegaan en tussen 13 000 vC en 10 000 vC het hulle die Stille Oseaan -kus van Suid -Amerika en die Andesgebergte bereik waar hulle gevestig en 'n nuwe lewenswyse gevind het. Hulle het geleer hoe om plante soos mielies en aartappels te verbou. Een van die belangrikste en eerste diere wat hulle mak gemaak het, was lamas en alpakkas, dit het tussen 3000 en 2500 vC plaasgevind. Hierdie diere was op baie maniere nuttig, hulle het as voedselbron gedien, hul wol is as klere gebruik en hulle is ook as pakdiere gebruik. Tussen 3800 en 3000 vC het hulle geleer om katoen te verbou.
Vanaf ongeveer 8000 vC het pre-Inka-kulture begin floreer in die Andes en langs die kus is Caral en Kotosh een van die eerste kulture wat in hierdie gebied bekend is. Hulle is gevolg deur Chavin, Paracas, Nazca, Moche, Tiawanaku, Wari en Chimu. Tussen 1150 en 1250 vC was die Inkas, toe 'n klein stam, op soek na landbougrond wat hulle in die vrugbare bergvalleie van Cusco gevind het. Hulle het die prestasies van hul voorouers oorheers en verbeter en die grootste pre-Columbiaanse beskawing in die Amerikas, die Inca-beskawing, geskep. Die Inkas verduidelik hul oorsprong deur legendes, die bekendste is die legende van die Manco Capac en Mama Ocllo wat uit die Titicacameer en die Legende van die Ayar -broers gekom het.
Inca Pachacutec het die Inca -ryk uitgebrei. Hy word ook toegeskryf aan die skepping van Machu Pichu.
Van ongeveer 1200 tot 1438 was die Inkas 'n klein stam wat geleidelik gegroei het. Vanaf die jaar 1438 het die Inkas begin uitbrei toe Inca Pachacutec op die troon kom, en op hierdie stadium het die Inca -beskawing 'n ryk geword. Hulle suksesvolle uitbreiding en verowering van nuwe gebied sou nie moontlik gewees het sonder die aanleg van paaie en brûe nie. Dit is belangrik om daarop te let dat die Incas selfs sonder die voordeel van die wiel 'n hoogs gevorderde ingenieurs- en argitektoniese tegnologie ontwikkel het.
Toe die Inkas in 'n nuwe streek aankom, het hulle probeer om 'n verhouding met die stam se kop te vestig. Hy het geskenke aangebied soos wolklere, koka blare en mullu ('n dop word beskou as voedsel vir die gode). As die geskenke aanvaar is, het hulle ook die Inka se gesag aanvaar. Om hierdie alliansie te versterk, het hulle familiebande gesluit. As hulle nie die geskenke aanvaar nie, het hulle geweld gebruik om die stam te onderwerp, en aangesien die Inkas 'n kragtiger militêre mag gehad het, het hulle altyd daarin geslaag. Die plaaslike leiers is tereggestel om lojaliteit onder die bevolking te verseker. Lees meer oor die uitbreiding van Inca en sy regering.
Die ineenstorting van die Inca -beskawing
Die aankoms van die Spanjaarde in Suid -Amerika het siektes veroorsaak wat inboorlinge doodgemaak het, wat dit makliker gemaak het om die reeds verswakte ryk te verower.
Ruïnes in Peru vertel verhale van die gevalle Inca -beskawing en sy voorgangers. Sommige van hulle, soos Machu Picchu, lê eeue lank begrawe voordat dit in 1911 ontdek is. Ander Inca -stede wat nog ontdek moet word, kan onder moderne geboue begrawe lê. Wat het die ineenstorting van so 'n gevorderde beskawing veroorsaak?
Die inval van die Spanjaarde het oorlogvoering en siektes meegebring, hulle het ook 'n nuwe kultuur meegebring wat die plaaslike uitwis met hul eie oortuigings en regering. Selfs voordat die Spaanse in die Inka -gebied aangekom het, het siektes van Sentraal -Amerika na Suid -Amerika versprei. Daar word geglo dat tussen 50% en 90% van die bevolking in tien jaar aangeval is deur siektes soos pokke, griep, tifus, difterie, waterpokkies en masels waaraan die Inka -bevolking geen munisipaliteit gehad het nie. Die eerste siekte wat sy merk gemaak het, was pokke toe dit in 1527 die lewe van Sapa Inca Huayna Capac en Ninan Cuyochi, die troonopvolger. Volgens die Inca -tradisie was die volgende op die troon die oudste seun van die Inca en die Coya, sy vrou, en volgens hierdie tradisie, was Huascar die volgende in die ry. Hy was in Cusco gestasioneer en is deur die Cusco -adel as Sapa Inca gekroon. Onder die baie buite -egtelike seuns van Huayna Capac was Atahualpa, 'n meer bekwame kryger en administrateur wat in beheer was van die noordelike gebiede in die administratiewe hoofstad Quito. Ondersteuners van Atahualpa het hom as die Sapa Inca beskou en 'n burgeroorlog het tussen die twee broers en hul ondersteuners uitgebreek. In 1532 word Huascar verslaan en Atahualpa word tot keiser uitgeroep.
Toe die Spanjaarde uit die noorde na die Inka -gebied reis, het hulle 'n verminderde en swak bevolking teëgekom. Francisco Pizarro arriveer in 1532 in die stad Cajamarca met 110 gewapende mans en 'n kavallerie van 67. Die volgende dag stuur hy 'n uitnodiging na Atahualpa om hom te besoek. Dit het vir Atahualpa voor die hand liggend gelyk dat dit 'n vreedsame vergadering sou wees waar die buitelanders hul respek aan hom moes betoon, aangesien sy gevolg nie gewapen was nie. Toe die koning van die Inkas die plein instap, word 'n priester genaamd Valverde genader wat vir hom 'n bybel gegee het en probeer het om hom lojaliteit aan die pous en die koning van Spanje te laat sweer. Atahualpa gooi die Bybel op die vloer en die poging om hom vas te vat begin. Die veroweraars het hul meerderwaardigheid getoon deur Atahualpa te vang en die meeste van sy krygers in minder as dertig minute dood te maak.
As betaling vir sy vryheid het Atahualpa aangebied om twee vol kamers van silwer en een van goud te vul. Hy is nooit laat los nie, selfs toe die losprys betaal is, maar in plaas daarvan is hy aangekla van verraad en misdade teen die Spaanse staat. Hy is op 29 Augustus 1533 tereggestel.
Die Spanjaarde het maklik suid gevorder en die res van die Inka -gebied verower en oorheers en die kultuur en beskawing daarvan afgevee, en hulle godsdiens en bestuur onderweg versprei.
'N Kort geskiedenis van die Inca -ryk
Terwyl die lewendige kultuur en asemrowende Andeslandskappe van Peru steeds reisigers wêreldwyd lok, is die geskiedenis van die antieke Inka -ryk een van die mees aanloklike trekpleisters as u vir 'n Peru -vakansie kies. Of hulle nou die gewilde 4-dae Inca Trail-trek kies of 'n toer deur die betowerende ruïnes van Machu Picchu, reisigers reis na Peru om hulself te verdiep in die fassinerende geskiedenis van hierdie geheimsinnige beskawing.
Die Inka-ryk, wat van ongeveer 1200 tot 1533 nC floreer het, was die grootste antieke beskawing in die voor-Columbiaanse Amerika. As gevolg van die Andes-hooglande van Peru iewers in die vroeë 13de eeu, vestig die Inka's hul hoofstad in die stad Cusco, geleë in die hedendaagse Peru. Deur militêre verowerings en vreedsame assimilasietaktieke het die beskawing gegroei tot 'n groot gebied in die Andesgebergte in die huidige westelike Suid -Amerika. Op die hoogtepunt van hul mag regeer die Inkas 'n bevolking van ongeveer 5 tot 11 miljoen mense. Die ryk val uiteindelik in die vroeë 16de eeu na die Spaanse verowering, onder leiding van die beroemde veroweraar Francisco Pizarro.
Die amptelike taal van die ou Inkas was Quechua, maar meer as sewehonderd plaaslike dialekte is gepraat, 'n weerspieëling van die groot gebied wat die ryk beset het. Selfs sonder 'n geskrewe taal, het die Inkas ongelooflike ingenieurswese behaal, insluitend hangbrue en paaie om steil Andes -valleie oor te steek. Die Inka's het ook groot klipgeboue gebou sonder om mortel te gebruik, sodat die stukke so perfek bymekaar pas dat selfs 'n enkele meslem nie deur die aansluitings kon gaan nie. Die antieke kompleks van Machu Picchu, geleë op 'n krans bo die Urubamba -vallei, is een van die wonderlikste voorbeelde van die Inkas se argitektoniese vindingrykheid en vaardigheid. As gevolg van die afgeleë ligging van Machu Picchu in die hooglande van die Peruaanse Andes, het die Spaanse veroweraars nie geweet van die bestaan ​​van die heiligdom nie, wat dit tydens die verowering ongedeerd gelaat het.
Benewens die Inka se komplekse politieke stelsel en politeïstiese godsdiens, is daar nog baie meer fassinerende feite oor die Inka -ryk. Deur te kies om 'n paar van die talle Inca -terreine wat in Peru versprei is, soos Cusco en Machu Picchu, te besoek, sal reisigers beslis beloon word met die ryk geskiedenis van hierdie antieke beskawing.
Inka -geskiedenis: die bou van Peru
As dit kom by nasies wat bekend is vir hul uitstekende vooruitgang, staan ​​die Inkas bo-aan die lys, saam met die Egiptenare, om wonderlike strukture te skep wat die massas met hul ingewikkelde en doeltreffende opwinding bly boei. ontwerp.
Die oorsprong van die Inkas is nog steeds in 'n bietjie geheimsinnig omhul, aangesien historici voortgaan om te ondersoek presies waar hulle vandaan kom. Teen die 12de eeu nC was hierdie mense uiters vindingryk en militaristies, sowel as godsdienstig en sosiaal bewus op 'n manier wat baie kulture nog nie bereik het nie. Hulle ware opkoms het eers in die 15de eeu begin, en was in werklikheid van korte duur, maar nie omdat hulle moeite vermors is nie. Hulle uiteindelike ondergang kom eerder van buite af en was net so verwoestend soos 'n kerngebeurtenis, sonder die eeue lange uitval.
Geheimsinnige oorsprong en hartlike innovasie het die Inkas kragtig gemaak
Die oorspronklike staatsnaam van die Inka -ryk was Tawantinsuyu en Cusco was die oorspronklike vestigingspunt van die Inkas toe hulle verskyn het. Soos voorheen gesê, is die oorsprong van hierdie mense nog steeds in debat, aangesien die verhale in hul kultuur oorgedra word dat hulle afstam van gode wat hulle met ywer aanbid het en indrukwekkende tempels gebou het, soos die Sun Temple in Cusco.
Trouens, hierdie geloof in hul oorsprong kan baie goed hul baie godsdienstige kultuur verklaar, sowel as hul vermoë om 'n sosiale struktuur te skep wat hulle in staat stel om nie net baie gebiede om hulle in te haal nie, maar ook sonder veel moeite. Van die tyd van hul verskyning tot die einde van hul dood, het die Inka -ryk gegroei tot 'n bevolking wat op byna 12 miljoen mense beraam het en 'n groot deel van Suid -Amerika beslaan het. Dit was slegs die koms van die Spaanse, sowel as ander ontdekkingsreisigers, wat 'n virale effek op die mense gehad het, wat hul vernietiging deur siektes teweeggebring het.
Die Inka's het 'n leerbasis gebied waaruit baie ander kulture kon leen
Die Spaanse, sowel as baie ander kulture, kon egter baie by die Inkas leer. Van hul ongelooflike klipwerk tot hul indrukwekkende paaie, landbouvooruitgang en sosiale struktuur, die Incas was werklik 'n kultuur wat gedy het in wat ander as 'n vyandige en ongunstige omgewing sou beskou. In plaas daarvan om te probeer om die grond rondom hulle gelyk te maak, het hulle maniere gevind om hul eie stelsels te vernuwe om met die grond te werk, en het hulle wonderlike landbou -terrassestelsels geskep wat genoeg voedsel produseer om hul mense te voed sonder om die land self groot skade te berokken.
Hierdie tipe boerdery word vandag nog gesien op baie plekke waar die grond eenvoudig makliker is om te terras as om die landskap self te verander. China, Japan, Italië en baie ander lande beskik oor pragtige plase en tuine waar terrasboerdery die sleutel tot sukses is. Dit is egter nie die grootste punt om by hierdie sterk en diverse mense te leer nie.
Sterkte van die gees ondanks teenspoed
Die grootste ding wat ons by die Inkas kon leer, is dat dit sterk is om sterk te wees. Alhoewel siektes en voortreflike wapens hierdie groot samelewing vernietig het, het die Inka's reeds daarin geslaag om hul grondgebied verder uit te brei as wat verwag sou word, en het hulle 'n sosiale stelsel geskep waarmee hulle later die vrede kon behou. Hierdie prestasie alleen, as dit gekyk word na die byna 100 etniese groepe wat hulle uiteindelik besit, is absoluut verstommend.
Deur hul kultuur, hul praktyke en hul weë te bestudeer, kan ons kyk hoe hierdie sterk mense suksesvol kon bestuur, in 'n tyd waarin ons moderne geriewe as heksery beskou sou word. Hierdie leer kan ons weer help om ons eie sukses te vind, aangesien ons self 'n bietjie meer innerlike krag kry en die krag saam met ons neem.
Om meer te leer oor die Inca -kultuur, sluit aan by die volgende Warrior Retreats -avontuur, diep in die hart van Peru.
9 - 17 Desember 2017
Die Peruaanse aartappel kom na Europa
Dit was eers in die middel van die 16de eeu dat aartappels buite die oewer van Suid-Amerika versprei het. Nadat die Spaanse Conquistadors Peru in die hoop om goud te vind, ontneem het, het hulle die aartappel ontdek.
Die Spanjaarde was beïndruk met hierdie wortelgroente wat maklik was om in oorvloed te boer en vir lang periodes te bêre. Verpak met vitamien C, verlig die aartappel ook skeurbuik onder die Spaanse matrose. Peruaanse aartappels het vinnig 'n belangrike item op Spaanse skepe geword en die Conquistadors het dit oor die see na Europa gebring.
'N Paar dekades later het sir Walter Raleigh, 'n Engelse ontdekkingsreisiger, skrywer, soldaat en politikus, in 1589 aartappels aan Ierland voorgestel op 40.000 hektaar grond naby Cork. Dit het nog baie dekades geneem voordat aartappels 'n prominente deel van die Europese dieet geword het. Dit was eers in die 1780's dat die Iere in groot hoeveelhede aartappels begin boer het, danksy hul gehardheid en voeding.
Bleru is veral bekend as die hart van die Inka -ryk, maar dit was die tuiste van baie uiteenlopende inheemse kulture lank voordat die Inkas aangekom het. Alhoewel daar bewyse is van menslike bewoning in Peru so lank gelede as die agtste millennium vC, is daar tot ongeveer 2500 vC min bewyse van georganiseerde dorpslewe. Omtrent hierdie tyd het klimaatsveranderinge in die kusstreke Peru se vroeë inwoners aangespoor om na die vrugbaarder binnelandse riviervalleie te beweeg. Vir die volgende 1500 jaar het die Peruaanse beskawing ontwikkel tot 'n aantal georganiseerde kulture, waaronder die Chavn en die Sechn. Die Chavén is veral bekend vir hul gestileerde godsdienstige ikonografie, wat treffende figuurlike uitbeeldings van verskillende diere (veral die jaguar) insluit en wat aansienlike invloed op die hele kusgebied uitgeoefen het. Die Sechn word meer onthou vir hul militêre hegemonie as vir hul kulturele prestasie.
Die agteruitgang van die Chavn- en Sechn -kulture rondom die 5de eeu vC het aanleiding gegee tot 'n aantal kenmerkende streekskulture. Sommige hiervan, waaronder die Saliner en die Paracas, word gevier vir artistieke en tegnologiese vooruitgang, soos keramiek in oonde en gesofistikeerde weeftegnieke. Uit die Paracas het die Nazca ontstaan, wie se nalatenskap die enorme en kriptiese Nazca -lyne insluit. Die prestasies van hierdie en ander vroeë Peruaanse beskawings blyk egter vandag bleek te wees in vergelyking met die robuuste pre-Columbiaanse beskawing van die Inca.
Die mees verrassende kenmerk van die groot Inca -ryk was die beknoptheid daarvan. In 1430 het die koninkryk van die Inca bestaan ​​uit weinig meer as die riviervallei rondom Cuzco. Minder as 'n eeu later, deur verowering en 'n slinkse beleid om die beste kenmerke van die samelewings wat hulle onderwerp het, op te neem, beheer die Inka's 'n groot gebied van byna 1 miljoen vierkante kilometer-'n heerskappy wat strek van noordwes Argentinië tot in die suide van Colombia. Die Inca -hoofstad, in Qosqo, was ongetwyfeld die rykste stad in die hele Amerikas, met tempels wat letterlik in 'n swaar goudplaat omhul was. Alhoewel Qosqo se argitektuur slegs in fragmente en fondamente bestaan, het die argitektoniese prestasie van die Inca's in die verstommende seremoniële sentrum van Machu Picchu behoue ​​gebly.
In 1532, op die hoogtepunt van sy mag, is die Inka -ryk gedryf deur 'n opvolgingsoorlog. In een van die groot tragedies van die geskiedenis was dit op hierdie oomblik dat Francisco Pizarro en sy groep Spaanse veroweraars op die toneel aangekom het. Met 'n buitengewone vermoë om omstandighede tot sy eie voordeel te verander, het Pizarro bedrog en bedrog gebruik om 'n persoonlike ontmoeting te kry met Atahualpa, die Inka -heerser, wat hy koel vermoor het. Te midde van hewige weerstand het Pizarro en sy manne Cuzco beslag gelê en die stad ontslaan. Alhoewel die Inka's die volgende paar jaar aanhou veg het, het hul ryk geëindig en het die Spaanse bewind begin.
Die bevolking van Peru van ongeveer 23 miljoen is byna gelykop verdeel tussen die hooglande en die bevolkingsentrums van die kus, en die afdeling is 'n skerp kulturele sowel as geografiese skeiding. Die binneland streke word gekenmerk deur uiterste armoede en bestaanslandbou, terwyl die vrugbare riviervalleie van die laaglande 'n ryker, kosmopolitaanse kultuur opgelewer het. Byna die helfte van die mense van Peru is Indiërs, terwyl nog 'n derde of meer Mestizo is. Ongeveer tien persent is van Europese afkoms, en daar is beduidende Afrikaanse en Asiatiese minderhede. Alhoewel Spaans die amptelike taal van Peru is, bly 'n menigte inheemse tale steeds sterk op die hooglande.