Die groot misterie - Tafelberg Gemeente (Dolerend)
DIE DOOP: DEEL 1: DIE GROOT MISTERIE
Dis moeilik om te erken, maar álle doopbeskouings is gebaseer op afleidings wat gemaak word o.g.v. Bybelse gegewens. Hoe selfversekerd sommige van hul saak mag klink, is hul beskouings gebou op afleidings. Dit behoort almal nederiger te stem. Die Bybel sê byvoorbeeld glad nie presies watter doopmetode gebruik moet word nie. Ook nie wíé gedoop moet word binne 'n kerk wat reeds geslagte oud is nie. Die doopvoorbeelde in Handelinge vind plaas in 'n kerkplantingsituasie. Om dáárdie voorbeelde te neem as praktiese model vir 'n kerk wat reeds geslagte lank bestaan, is 'n afleiding. Nêrens word daar pertinent gesê wat met gelowiges se kindertjies moet gebeur nie. Om kindertjies van gelowiges te doop is ook gebaseer op 'n afleiding wat gemaak word op getuienisse van beide OT en NT, maar dit bly steeds 'n afleiding. Tewens, die NT sê eintlik bitter min oor die inhoud en betekenis van die doop. Betekenisse soos dat die doop "'n daad van gehoorsaamheid" is, of 'n "persoonlike belydenis van geloof" of "simboliese begrawe-wees saam met Christus" of "teken van die verbond" word nêrens pertinent in die NT aangedui nie. Dit word wel afgelei. Dit is die rede waarom daar nie 'n eenduidige dooppraktyk binne die Christelike Kerk geld nie – alle kerke en tradisies baseer hul beskouinge op afleidings. Dieselfde geld ook vir die Nagmaal. Die verstaan van die Nagmaal word hoofsaaklik ook op afleidings gebaseer.
Die goeie nuus is dat die geheelboodskap van die Bybel vir ons wys wat die kernbetekenis van doop & nagmaal is. Daar is ten diepste net één doop (Efes 4:5). Doop in die Naam van die Drie-enige God, met gebruik van gewone water, is 'n geldige doop. Dit maak nie saak of dit met besprinkeling, begieting of onderdompeling plaasvind nie. Dit maak ook nie saak of dit aan 'n gelowige of 'n suigeling bedien word nie. Soms word dit selfs bedien aan iemand wat 'n valse getuienis van bekering aflê (vlg Hand 8:9 e.v.). Alle doop het egter slegs een kernbetekenis.
Dit raak vir 'n mens duidelik wanneer jy 'n oog ontwikkel vir die geheelboodskap van die Bybel en die misterie raaksien van die manier waarop God met Sy mense werk. Hy volg deur alle eeue dieselfde werksmetode. Hy verbind Homself aan onverdiende mense d.m.v. Sy beloftewoorde. Meesal klink die beloftes té goed om waar te wees. Verder bekragtig/sertifiseer Hy die beloftes d.m.v. sigbare tekens om die mense in hul swakheid te help glo. Die misterie van hierdie werksmetode is daarin geleë dat Hy gewone elementêre dinge as tekens gebruik om Sy beloftes te bekragtig. Stel jou voor: die lewende God buig agteroor om mense in hulle glo te ondersteun deur Sy beloftewoorde te be-teken en as ink in Sy pen gebruik Hy gewone alledaagse aardse dinge soos water en brood.
Die vroeg-Christelike Kerk het hierdie misterieuse werksmetode van God in die Bybel raakgesien en besef dat dit die bedoeling van Doop & Nagmaal aandui. Daarom dat die vroeë kerk van die Doop & Nagmaal as "sakramente" (afgelei van die Latyn: sacramentum) begin praat het. "Sacramentum" beteken "tekens wat iets wat heilig/gewyd is, beëdig". Met behulp van tekens, beëdig God dus die waaragtigheid van Sy beloftewoorde. Die weergalose misterie hieraan verbonde is die feit dat die lewende God bereid is om só "laag te daal" ter wille van die behoud van onverdiende sondaars en hulle sukkelende vertroue op Sy beloftewoorde te versterk.
As 'n mens die Bybel by Genesis begin lees, sien jy oral hierdie "sakramentele" werksmetode van God. Jy lees nie in die OT van doop & nagmaal nie, maar jy sien hoe "sakramenteel" Hy werk en talryke tekens gebruik. Doop & Nagmaal het tientalle "voorgangers" in die OT. Dit help jou om in die NT te verstaan wat die bedoeling van die twee finale tekens – doop & nagmaal – is.
Ons kyk vervolgens slegs na die eerste twee boeke van die Bybel om God se werksmetode na te speur. Let op die patroon: a) God neem die inisitief om na onverdiende mense te kom, b) Hy maak te-goed-om-waar-te-wees beloftewoorde en c) bekragtig dit met tekens.
* Gen 3:21 > Die velklere waarmee die belofte van vers 15 onderstreep word
* Gen 4:15 > Die merk aan Kain gegee om die belofte rakende sy veiligheid te bekragtig
* Gen 9:12 > Die reënboog wat die verbondsbelofte aan Noag beëdig
* Gen 14:18 > Die brood en wyn wat Melgisedek aan Abraham voorsit wat die seëntoesegging van vv 19-20 beëdig
* Gen 15 > Die diere wat in twee verdeel word om Abraham se "waaraan sal ek kan wéét" (v 8) te beantwoord
* Gen 17 > Die besnydenis as deurlopende teken wat die blywende belofte aan Abraham & sy nageslag beëdig
* Gen 18:14 > Die teken aan Abraham en Sarah dat sy swanger sal word: Die besoekers sal ná 1 jaar terugkeer
* Gen 32 > Jakob se permanente mank heup is die bevestiging van Gods belofte dat sy naam verander is na Israel
* Eks 3:12 > Moses by die brandende bos: "Julle sal op hierdie berg aanbid" is die handtekening waarmee die Here Sy belofte aan Moses beëdig
* Eksodus 4: Ten einde Moses se roeping te bevestig word verskeie tekens gegee: Sy staf wat 'n slang word, sy hand in die kleed wat melaats word en water wat bloed word
* Eks 12:13 > Pasga: Bloed aan die deurkosyne
* Eks 16:34 > Die manna wat binne-in die ark bewaar moet word
* Eks 24 > Die bloed van die verbond wat op die volk gesprinkel word
* Eks 31:13 > Sabbatte is die teken "dat julle kan weet dat Ek die Here is"
* Eks 33:22 > Moses mag die Here van agter af sien. Dit was die teken wat hom en sy mense sou onderskei van alle ander mense op aarde
Dit net 'n paar voorbeelde. Hierdie sakramentele werksmetode van God loop soos 'n goue draad deur die hele OT. En selfs wanneer die NT begin bedien die engel aan Maria 'n sakramentele teken om haar vertroue op die geweldige belofte dat sý die moeder van die Messias is, te versterk. Die teken is dat Elizabeth reeds vyf maande swanger is met Johannes die Doper. Die engel was nog skaars weg, toe haas Maria haar na Elizabeth om Gods be-tekende beëdiging met haar eie oë te gaan aanskou en sodoende vaster te glo! (Lukas 1: 36-39).