Die strewe na sukses of die behoefte om mense te vertrou? - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Ons gaan voort om artikels te publiseer op die boekreeks People from the Cabinet. In die nastrewing van sukses het die held 'n doelwit gestel (vir Zen Boeddhisme): om van hierdie baie begeerte ontslae te raak (om suksesvol te wees). En hy probeer verstaan ​​wat agter so 'n passievolle, onbeheerbare begeerte is? Hy het baie antwoorde gekry. Hulle is almal verweef soos 'n bal wol. Die wirwar moet eers ontrafel word (in hierdie artikels word 'n poging aangewend om te ontken en baie behoeftes te verstaan ​​wat saamgevoeg het), en die boeke word geleer om hulle weg te gooi ...
Aanvanklik stel u belang in enige besigheid. Jy hou daarvan, jy groei daarin, streef, bly. Jy val selfs daarin, hoewel jy kan verstaan ​​dat dit nie heeltemal korrek is nie. En geleidelik, om die bewuste begeerte omseil, skep jy nog 'n stoelgang. U wag vir sukses, sterkte, vinnige resultate (vereis) en bowenal natuurlik streef u na die uiteindelike doel.
Die proses irriteer vinnig. Byvoorbeeld, na drie maande kan 'n staat genaamd emosionele uitbranding voorkom. Natuurlik, dit is nog ver van die uitslae, tot goeie geluk ook, daar kan nie gepraat word van die bereiking van die doel nie. Geen versterkings.
En dan sê ons dat jy jou werk moet liefhê, in die proses moet wees en die proses self moet geniet, nie 'n doel in die hoof van jou lewe moet stel nie. Maar selfs met so 'n korrekte benadering, kan jy eendag weggeblaas word. Miskien nie so vinnig nie, maar eerder skerp. Net gister was jy nog vol hoop, en vandag kan jy nie jouself bring om by die werk te kom nie. Daarbenewens word "aan die werk" geassosieer met 'n sekere versperring, wanhoop en vrees, waaruit ondraaglike spanning gebore word.
En selfs as jy jouself oorreed en die aktiwiteit wat jy begin het, voortgaan, gaan die meeste van die troepe nou denkbeeldige troos en motivering skep.
U kan die doel in gefaseerde take breek. Dan voer jy (of nie) take op verskillende stadiums uit en dink voortdurend op, om jouself te prys (trek die tou sodat dit nie stop nie, maar wel) en wat om goed te keur.
Maar die depressie het reeds begin. En alles wat gedoen word, gee onwerklike, vlak hoop. En iewers diep in jou het jy al besluit. Daar sal geen sukses wees nie. Daar is niks om na te gaan nie. Ek kan dit nog steeds nie. Sodra jy moeg is van hierdie hele teater, en dit word deur 'n groot en vetpunt oorgesteek. Ek sal dit nie weer doen nie.
En jy gaan verder. Soek vir die volgende fase vir die implementering van hul "suksesvolle idees." En in die huidige geval, wat presies myne is, beleef jy weer vreugde, onderdompeling met die kop, verligting, wanhoop. Die sirkel herhaal.
Wat is die hindernis wat in jou pad staan?
Wat is so pynlik en ondraaglik?
Waarvandaan loop jy en waarvoor soek jy so heftig en passievol?
Byvoorbeeld, jy kan 'n ander "back-up" soek in diegene rondom jou in die vorm van hul geloof in jou. In die kinderjare is dit die gevoel van die aanvaarding van 'n gesin, die warmte van 'n geliefde, vreugde het krag gegee om vorentoe te beweeg en probleme te oorkom.
Maar selfs dan kan jy daardie hitte verloor. Byvoorbeeld, as u nie hul instruksies nagekom het of aan verwagtinge voldoen het nie. U kry immers 'n baie waardevolle ding - die vertroue van geliefdes. Maar dit word om een ​​of ander rede gegee "in skuld." As u dit nie in die vorm van 'n uitstekende uitvoering van die taak teruggee nie, sal die trust teruggeneem word. Asof dit 'n bedingingschip is! En jy is so bang, so probeer om hul warmte te kry, en dan, as jy dit kry, is jy baie bang om te verloor. Want net in die teenwoordigheid van hierdie vreemde gevoel dink jy regtig aan jouself, en beskou jouself as 'n waardevolle en belangrike persoon.
Maar jy het alles verloor. Sodra jy byvoorbeeld nie uitgedra het wat jou ouers verwag het nie. Nog 'n keer kon jy nie die moeilikheid oorkom nie (en sodra jy dit nie geleer het nie). Die derde keer was jy so gretig vir hierdie gevoel, jy wou dit so vinnig kry dat jy nie eens tyd gegee het om te bereik wat jy wou hê nie.
Dit is hoe jou sukses geëindig het. Nie tyd om te begin nie.
Omdat vertroue as een keer gegee word. En as jy dit nie regverdig het nie, dan sal die volgende keer geen warmte en aanvaarding wees nie!
En voor ons het ons onbegryplik, onaanvaar, verlaat en verwerp, 'n ongelukkige klein man.
Maar in hierdie toestand is dit onmoontlik om te lewe! Dit is slegs moontlik om daarin te sterf. Teen ongeveer die ouderdom van 30 jaar kan 'n "midlife crisis" begin en die gedagte van dood en dubbelsinnigheid van die doel kan begin.
Intussen is jy nie 30 nie en blyk dit dat alles voorlê. En jy soek 'n manier om vinnig vertroue te kry. "Ek sal dit beslis doen, ek sal dit beslis bewys. Ek sal aanvaarding in die gesin bereik. En uiteindelik sal ek blyde warm gevoelens ontvang."
En dit word 'n belangrike doel om te bewys ...
Die sirkel het geen uitgang nie. U moet self die deur na 'n ander waardestelsel voortgaan.
Oefening 1: Onvoorwaardelike Trust
Onvoorwaardelike vertroue, jy moet jouself modelleer. En dan vul met 'n konstante, onwrikbare gevoel en maak dit 'n belangrike deel van jouself.
Die behoefte aan vertroue is een van die belangrike aspekte van die neem van ...
Stel jou voor die "regte vertroue": dit is beide aanvaarding en ondersteuning van naby (omringende) mense. Dit is geloof in jou, maar nie in die resultaat wat jy bereik nie, maar in die beste eienskappe en impulse. Jy meet nie meer denkbeeldige aanwysers van sukses of "goedheid" of ander kriteria van positiwiteit in iemand se graderingstelsel nie. Daar word nie van u verwag om 'n sekere gedrag te kry wat slegs vir een persoon of 'n groep mense naby verstaanbaar is nie, maar dit laat u toe om wees wie u is.
U word aanvaar in al u manifestasies! Jy kan dit op jou eie doen - en niemand sal daaraan skuld gee nie! U kan enige resultaat kry - en u sal nie vertroue daarvoor verloor nie! U kan selfs foute maak en nie meer wegsteek van die "oordeel van ander nie."
Versteek van enigiemand!
Jy is gratis!
Jy is goedgekeur!
Want nou is daar eie vertroue - die vermoë om jouself, jou innerlike begeertes, behoeftes en ervarings as 'n waarde te behandel.
Voel dat gevoel van waarde. En vul hulle met al die komponente van jouself: gevoelens, bewegings, begeertes, doelwitte, foute, mislukkings.
En as jy na die doel beweeg, het die waarde nou die krag van jou begeerte, die feit dat jy 'n strewe het, die beste impulse van jou siel wat vir prestasies stoot. Al die pogings wat u maak is u pogings. Stel jou voor dat jou familie jou hiermee ondersteun: glo in die beste eienskappe.
En dan kan jy in jou eie krag met jou eie geloof gevul word. En jy hoef nie meer vir jouself en die wêreld te bewys dat jy iets kan doen nie. Dit is genoeg om net te glo in vermoëns en in die feit dat jy op elke oomblik van tyd jou maksimum moeite doen en alles gedoen het wat jy kan. U het opreg probeer om al die hulpbronne wat beskikbaar was, uitgelê.
En as iets nie uitgewerk het nie, beteken dit dat dit nog nie die nodige vlak van kennis, vaardighede en vermoëns bereik het nie.
Oefening 2: Die behoefte aan erkenning (nodig)
Hoekom het jy 'n bekentenis nodig?
Om nodig te voel (nuttig)
Hoekom voel jy nodig?
Om goedkeuring te verkry, danksy ander.
En ons weet reeds hoe om dit te kry volgens die resultate van al die vorige oefeninge!
En dan word 'n bose kringloop verkry ... waarom het jy 'n erkenning nodig, as jy jouself kan vul met al die noodsaaklike samestellende state?
En dit is net soos 'n lang gevestigde kinders se gedragspatroon - vra vir lof, goedkeuring, warmte. Daar is geen grond onder dit nie (jy het dit nie nodig nie), en jy bly steeds die gewoonte. Geen herkenningstekens nie - ek sal nie werk nie.
Onthou jou kinderjare. Dit is te betwyfel dat jy in 15 jaar graag jou ma of pa met groot plesier wil help. Want vir die wasgoed sal die vloere nie erkenning kry nie. Dan, hoekom probeer? En nou, as jy weet dat vir die besef van selfs die mees noodsaaklike (na jou mening) besigheid, sal jy nie erkenning kry nie, hoekom probeer jy?
En dit staan ​​op.
En voor ons is 'n volwassene. Hy asof hy om erkenning vra om 'n sop van aanneming en warmte te kry.
Kom ons keer weer na die korrekte, gesonde gedrag. As ons praat oor enige belangrike, nuttige besigheid, is dit gepas om dit afhanklik te maak van dankbaarheid? As ek die vloere afvee, word hierdie aksie slegs waardevol as ma vir my 'n groot dankie sê (en sal dit een keer herhaal, anders sal ek nie glo nie)? Dit lyk my asof die ma wat help, byvoorbeeld op sigself waardevol is. Byvoorbeeld, omdat ek so besluit het.
Ek het besluit om te help. En my persoonlike mening is genoeg vir my. En ek het geen dank, erkenning, refleksie in die oë van ander en so nodig nie. Omdat my mening waarde dra. Want in my, geloof in my opinie en in myself.
En ek het weer bewus geword van die onderwerp van erkenning. Want as jy jouself weer op hierdie behoefte betrap het, beteken dit dat daar 'n behoefte is om terug te gaan na die materiaal wat gedek word en om alles weer te herhaal. Verhoog jou eie intrinsieke waarde. Bly weg van hierdie rasse vir eksterne evaluering!