Die terme signifiant en signifié is oorspronklik deur Ferdinand de Saussure gedefinieer en gebruik in sy Cours de linguistique générale (1915). Vir Saussure is die taal (langue) 'n stelsel van taaltekens. Hy omskryf die aard van die taalteken noukeurig, want die taalteken is vir hom die basiese eenheid in die taalstelsel. 'n Teken is nie 'n ding of saak op sigself nie maar is 'n kompleks, 'n element met 'n tweeledige aard deurdat dit die verband tussen twee terme aandui. Hierdie verband is abstrak (en sielkundig), want dit bestaan slegs in die brein van die mens (Saussure, 1966: 44).
Die taalteken verenig nie 'n ding en 'n naam nie, maar 'n begrip en 'n akoestiese beeld. Die akoestiese beeld dui op sowel dit wat gehoor word in die gesproke taal as dit wat 'n mens hom voorstel hy sou hoor; wanneer hy taal lees of in taal sou dink (Saussure, 1966: 44; Saussure, 1960: 66). Die teken is vir Saussure 'n psigiese entiteit wat twee aspekte vertoon, nl. 'n abstrakte begrip, wat hy met die term signifié aandui, en 'n akoestiese beeld, wat hy met die term signifiant aandui. 'n Mens kan dus sê dat vir Saussure die teken 'n totaliteit is wat 'n verband tussen 'n betekende (signifié) en 'n betekenaar (signifiant) aandui.
Die taalteken vertoon twee basiese kenmerke wat ook die beginsels van die studie van taal as 'n tekenstelsel vaslê:
1. Die verband tussen betekenaar en betekende is arbitrêr, d.w.s. die begrip en die akoestiese beeld het geen noodwendige natuurlike verband nie. 'n Bepaalde betekende, bv. os, word in verskillende tale deur verskillende betekenaars voorgestel. Die verband tussen betekende en betekenaar is dus nie natuurlik gemotiveer nie, maar wel kultureel, omdat gebruikers van 'n bepaalde taal 'n bepaalde teken moet gebruik om die verband tussen 'n bepaalde betekenaar en betekende aan te dui. In Afrikaans noem 'n mens 'n gekastreerde bees 'n "os" en in Engels 'n ox.
Barthes (1967: 42 e.v.) verduidelik dat die betekende nie 'n konkrete voorwerp of saak is nie maar "a mental representation of the thing". Die betekende van die woord "os" is nie die dier os nie, maar die abstrakte beeld van hierdie dier in die menslike gees. Die betekenaar is ook net 'n relation wat as "tussenganger" tussen die teken en die betekende staan en nooit los van die betekende gedefinieer kan word nie.
In die STRUKTURALISTIESE en SEMIOTIESE literatuurwetenskap speel die onderskeiding tussen signifiant en signifié 'n belangrike rol. Die gebruiksmoontlikhede van die terme word uitgebrei deurdat die begrippe ook op die literêre werk as artistieke teks van toepassing gemaak word.
Greimas (1971) baseer sy uiteensetting van die elementêre struktuur van betekenis ook op die onderskeiding signifiant – signifié.
Die signifiant is 'n element of teken of groep elemente wat as betekenaar die verskynsel van betekenis moontlik maak. Die signifié is die betekende, dit waarna die betekenaar verwys (Greimas, 1971: 1–2).