View February 2012 Issue >>
Twee mans wat ’n groot invloed op Charles Darwin se lewe gehad het, was predikante wat ook wetenskap beoefen het. Dit ten spyte van die feit dat beide téén evolusie gekant was. Hulle was dominee John Henslow, ’n professor in plantkunde en lewenslange vriend van Darwin, en dominee Adam Sedgwick, ’n professor in geologie. Albei hierdie professore was van die universiteit van Cambridge en het Darwin se sienings grootliks beïnvloed.
Vandag sou hy bekend staan as ’n progressiewe skeppingsleerder. Interessant genoeg kon hy nie die anomalie van geloof in ’n jong menslike oorsprong, teenoor ’n ou ouderdom vir gesteentes, raaksien nie. Aldus skryf hy: ‘Die geoloog...sien ’n lang opeenvolging van monumente wat elk moontlik ’n duisend eras kon neem om te ontvou’.
Sedgwick was net so sarkasties rakende Darwin se ‘Origin of Species’ in 1859. In ’n brief aan Darwin sê hy: “I have read your book with more pain than pleasure. Parts of it I admired greatly, parts I laughed at till my sides were almost sore; other parts I read with absolute sorrow; because I think them utterly false and grievously mischievous. You have deserted...the true method of induction... There is a moral or metaphysi­cal part of nature as well as the physical. A man who denies this is deep in the mire of folly.” In sy oorsig (oor die boek) wat in ‘The Spectator’ van 24 Maart 1860 gepubliseer is, skryf Sedgwick:
Interessant genoeg het Lyell die konsep van biologiese evolusie sterk verwerp. “He was ‘ … appalled at the thought of a chimpanzee in the family, of an ape aspiring to ‘the attributes and dignity of man’.” Volume 2 van sy ‘Principles of Geology’ (1832) was ’n boeklange weerlegging’ van Lamarck se idees oor evolusie - … gestapel met slim argumente teen die idee dat lewe geëvo­lueer het en deur ‘n familieboom voorge­stel kan word.’
 Dit was genoegsaam vir Henslow om ‘n Katalogus van Britse Plante in 1829 saam te stel.
 Kohn, D. et al., What Henslow taught Darwin, Nature 436(7051):643–45, 2005.
 The Autobiography of Charles Darwin, met oorspronklike uitlatings herwin. Geredigeer met Aanhangsel en Notas deur sy kleindogter Nora Barlow, Collins, London, p. 64, 1958.
 Die geskiedkundige leerstellings en geloofsopsomming van die Anglikaanse Kerk.
 Ref. 3, pp. 64–65
 Alle ordinante vir Anglikaanse priesterskap moes trou beloof aan die 39 Artikels.
 Walters, S. and Stow, E., Darwin’s Mentor: John Stevens Henslow, 1796–1861, Cambridge University Press, p. 162, 2001.
 Henslow was ook die voorsitter van die geskiedkundige debat tussen Biskop Samuel Wilberforce and Thomas Huxley, gehou te Oxford op 30 Junie 1860.
Sien Grigg, R., Did Wilberforce say it? Creation 13(1):33, 1990; creation.com/Wilberforce_say.
Sien ook Sarfati, J., Post-script: Wilberforce Jr. v Huxley debate, creation.com/wilberforce#huxley, 20 Februarie 2007.
 Dit beteken dat die Aarde se geskiedenis gekenmerk word deur herhaalde katastrofes soos vloede, met Noag se Vloed die grootste en laaste hiervan.
 Adam Sedgwick, Wikipedia, www.en.wikipedia.org/wiki/Adam_Sedgwick, besigtig 3 Mei 2008.
 Sedgwick, A., Discourse on the Studies of the University, Leicester University Press, p. 22, 1969 herdruk van die 1833 oorspronklike.
 Die werk het voorgestel dat alles wat bestaan, ontwikkel het van vroeëre vorms: die sonnestelsel, Aarde, klippe, seeplante en korale, visse, landplante, reptiele en voëls, soogdiere en uiteindelik die mens.
 Induksie (induction)is ‘n vorm van beredenering wat algemene gevolgtrekkings maak van enkele gevalle of bewyse.
 A. Sedgwick to C. Lyell, 9 April 1845 in Clark, J.W. and Hughes, T.M., The Life and Letters of the Reverend Adam Sedgwick, Cambridge University Press, Vol. 2, pp. 83–84, 1890.
 A. Sedgwick to C. Darwin, 24 December 1859 in Darwin. F., The Life and Letters of Charles Darwin, D. Appleton & Co., New York, Vol. 2, pp. 43–44, 1911.
 Aangehaal deur Darwin in ‘n brief aan Charles Lyell, verw. 15, pp. 91–92.
 Desmond, A. and Moore, J., Darwin, Penguin Books, London, p. 108, 1991.
 Verw. 17, p. 131.
 Nadat Lyell Darwin se Origin gelees het, het hy die volgende op 3 Oktober 1859 aan Darwin geskryf: “… when, as I fully expect, a new edition is soon called for, you may here and there insert an actual case to relieve the vast number of abstract propositions” (verw. 15, p. 2).
Lyell het uiteindelik sy steun toegesê aan evolusie in Antiquity of Man” (in 1863). Bron: Milner, R., Putting Darwin in his place, Scientific American 287(4):79–80, 2002.