Disleksie is die term wat gebruik word om iemand met leesprobleme te beskryf - en dit affekteer tot en met 10% van Australiërs.
'N Leser met disleksie kan sukkel in die lees van ongewone woorde soos seiljag; sukkel met onzin woorde soos FROP; verkeerd lees slyk as glimlag; sukkel om gedeeltes te verstaan; of op 'n aantal ander maniere sukkel wanneer jy lees.
Om saam te val met Disleksie Bemagtiging Week - daarop gemik om bewustheid en begrip van die wanorde te verhoog - ons beklemtoon die sewe mees algemene wanopvattings oor disleksie.
Mite 1: Ek is 'n slegte speller omdat ek disleksies is
Sommige navorsers en organisasies sluit spelfoute in hul definisie van disleksie. Dit kan 'n probleem wees omdat spelling en lees verskillende vaardighede is, selfs al is hulle beide op geskrewe taal gebaseer.
Daar is 'n paar prosesse betrokke by beide spelling en lees, so sommige mense sal probleme met albei vaardighede hê. maar navorsing het duidelik getoon dat baie mense goeie lesers is, maar arm spellers; of goeie spellers, maar arm lesers.
Om te vermy om verskillende soorte probleme saam te groepeer, is dit minder verwarrend om die afsonderlike terme dysgraphia (of spellingvermindering) vir spelfoute en disleksie (of leesgestremdheid) vir leesprobleme te gebruik.
Mite 2: Ek het probleme met (voeg probleem hier in), Omdat ek disleksies is
Leesprobleme handel oor probleme met lees. Dit lyk dalk voor die hand liggend, maar soms word probleme op ander gebiede so sterk geassosieer met leesprobleme waaroor hulle gepraat word asof hulle dieselfde was as 'n leesprobleem.
Byvoorbeeld, sommige mense met leesprobleme het ook probleme met sommige aspekte van geheue. Dit kan mense lei om dinge soos: "Dawid vergeet sy kosblik baie omdat hy disleksies is", maar dit neem aan dat daar 'n verband bestaan ​​tussen die twee probleme. As disleksie lei tot swak geheue, moet almal wat 'n leesprobleem het, ook geheueprobleme hê, maar dit is glad nie die geval nie.
In die uiterste een webwerf beweer dat Leonardo da Vinci disleksie gehad het nie as gevolg van enige bewyse dat hy probleme gehad het om te lees nie, maar omdat hy agteruit kon skryf en omgekeer het (soos in 'n spieëlbeeld). Dit is duidelik dat die term te veel gebruik word.
Mite 3: Disleksie is dieselfde vir almal
Alhoewel dit nie vir baie van ons kan voel nie, is lees 'n baie komplekse taak wat baie subvaardighede en prosesse behels. Dit vereis die identifisering en bestelling van briewe, kartering van letterpatrone na geluide, en toegang tot kennis wat in geheue geberg word (onder andere).
Dit beteken dat die proses op verskillende maniere kan misluk, sodat navorsers byna nooit "disleksie" of "leesgestremdheid" sal sê nie, sonder om eers te bespreek watter soort probleem ons bedoel.
Het die leser probleme met nuwe woorde wat hulle nog nooit gesien het nie? Maak hulle fout breë vir raad meer dikwels as ander hul ouderdom? Lees hulle het asof dit saamstem red? Het hulle probleme om te verstaan ​​wat hulle gelees het? Dit is verskillende probleme, wat nie noodwendig saam gaan nie.
Mite 4: Daar is een manier om dysleksie te behandel
Aangesien disleksie nie een probleem is nie, is daar ook nie 'n enkele oplossing nie. Die besondere aard van die leesprobleem wat 'n persoon het, bepaal die behandeling wat hulle benodig.
Op grond van huidige bewyse vereis effektiewe behandeling van 'n sukkelende leser eers die spesifieke leesprobleme wat die leser het, te identifiseer, en dan 'n leesgebaseerde program te ontwerp om die vaardighede wat agtergebly het, te ontwikkel.
Mite 5: Gimnastiek kan Dysleksie genees
Behandelings soos fisiese oefening, gekleurde lense of gekleurde papier is om twee redes nie behulpsaam nie. Eerstens neem hulle aan dat alle disleksieë dieselfde is. Tweedens, hulle het niks met lees te doen nie.
Daar is baie meer "slangolie" behandelings daar buite, en baie van hulle is aangeneem deur skoolrade en onderwysadministrateurs met geen betroubare bewyse om hulle te ondersteun nie.
Op die oomblik is die getuienis gunste behandelings wat gebaseer is op die ontwikkeling van leesvaardighede wat die spesifieke leesprobleem teiken.
Mite 6: Fonieke is 'n mors van tyd
Hierdie een is 'n besondere uitdaging in Australië, waar baie onderrigprogramme nie klanke in die vroeë leesonderrig beklemtoon nie. As gevolg hiervan sukkel sommige kinders wat 'n vorm van disleksie het, sukkel as gevolg van klaskameronderrigmetodes.
Klanke help kinders leer om te lees deur hulle te leer hoe om letters te omskep in klanke en dan meng die klanke in woorde. Effektiewe onderrigmetodes vir lees moet altyd sluit sistematiese onderrig van klanke, veral in die vroeë jare.
Mite 7: Disleksie loop in my familie, dus moet ek net daarmee saamleef
Navorsing het bevind dat genetika 'n rol kan speel in leesprobleme. Soms is die frase "genetiese oorsaak" verkeerd vir "daar is niks wat iemand kan doen nie". Dit is nie waar vir leesprobleme nie.
Maak nie saak wat die dysleksie is nie, daar is behandelings wat kan help - mits die probleme duidelik geïdentifiseer word, en die behandeling is geteiken.
Serje Robidoux is 'n Na-doktorale Navorsingsgenoot by die LNR Sentrum vir Uitnemendheid in Kognisie en Disorders by Macquarie Universiteit (CCD). Hy studeer geskoolde lees, die ontwikkeling van lees en disleksie. Navorsers in die leesprogram van die LNR Sentrum vir Uitnemendheid in Kognisie en Disorders (CCD) by Macquarie Universiteit het ook bygedra tot hierdie artikel