Antietam - Inligting - 2022
Na die Konfederale oorwinning aan die Tweede Bull Run einde Augustus 1862, het Lee sy magte oor die Potomac na Maryland beweeg. Hierdie opmars na die gebied van die Unie is later herdenk in die gedig van James Greenleaf Whittier, "Barbara Frietchie." Lee het spesiale bevele nr. 191 uitgereik en sy magte in vier komponente verdeel en "Stonewall" Jackson na die nabygeleë Harper's Ferry gestuur. Die bevelvoerder van die unie, George B. McClellan, het 'n moontlike voordeel gekry toe 'n vakbond op 13 September 'n afskrif van Lee se bevele was om 'n pakkie sigare gedraai, maar McClellan het sy voordeel laat verdwyn deur inaktiwiteit en het tot 17 September gewag om aan te val, 'n vertraging wat Jackson in staat gestel het om van Harper`s Ferry seëvierend terug te keer. Die daaropvolgende geveg was een van die bloedigste van die burgeroorlog. Aanvanklik is die Konfederate teruggedruk, maar na 'n uur se geveg het hulle hul posisies beklee. Daarna kom 'n aanval deur twee afdelings van die Unie se 12de korps onder Mansfield. Sowat 2 000 soldate val in 'n kort tydperk, wat 'n einde maak aan die aanval op die Konfederale linkerkant. In die middel val die twee afdelings van Sumner se magte waarop hy nie gewag het nie, Hill se afdeling aan. Maar daar was geen bevel om aan te val nie. Die laaste komponent van die dag se gevegte was 'n vakbondaanval deur generaal -majoor Ambrose E. Nog twee uur is aan die voorbereiding van die aanval bestee, waarna die konfederale magte maklik teruggedruk kon word. baie tyd was vermors. Hill's Light Division het daardie dag 17 myl opgeruk en betyds aangekom om die troepe van die Unie na Antietam Creek terug te dwing. Selfs 'n aanval die volgende dag sou Lee, wat nie teruggetrek het nie, verpletter het. McClellan is hewig gekritiseer omdat hy die volgende dag nie 'n volskaalse aanranding gedoen het nie. Die Suide het 13 700 slagoffers gely en die noorde 12 500. Die impak van Antietam was geweldig. Hulle gebrek aan vyandelike gebied het die Britte ontmoedig om diplomatieke betrekkinge te vestig. Lincoln, wat lank op 'n aansienlike oorwinning gewag het, het Antietam gebruik om die voorlopige Emancipation Proclamation aan te kondig wat slawe in rebellegebiede bevry het. op die verdediging.
Hoe die Slag van Antietam van 1862 die bloedigste dag in die Amerikaanse geskiedenis geword het
Die felheid van die dag van die geveg en die toevallige manier waarop grafte ingerig is, het die Antietam -dodetal moeilik gemaak om werklik te meet.
Tydens die Slag van Antietam van 17 September 1862 het die ongevalle amper te hoog gestapel om te tel. Die hoogtepunt van die eerste inval in die noorde tydens die Amerikaanse burgeroorlog deur generaal Robert E. Lee en die Konfederale weermag van Noord -Virginia, dit was die bloedigste enkele dag in die geskiedenis van die Verenigde State en die bloedigste daggeveg ooit in die Westerse Halfrond. As gevolg van die groot omvang van die verliese, was die Antietam -dodetal nog altyd moeilik om akkuraat te bepaal.
Die Slag van Antietam se Drie Fases
Die Slag van Antietam draai in drie fases van noord na suid en duur van vroegoggend tot skemer. Gedurende die eerste fase het gevegte gewoed in 'n mielieland van 24 hektaar en op 'n hoë grond rondom die Dunker-kerk, wat aan die Duitse Baptiste-broeders behoort het, 'n Christelike sekte wat in volle doop in die doop geglo het en dus bekend was as "Dunkers. " Ongevalle was uiters swaar in die Cornfield, met sommige regimente wat meer as 70 persent ly. Teen die middag het die gevegte verskuif na 'n versonke pad wat 'n natuurlike loopgraafagtige verdedigingsposisie gevorm het. Konfederale troepe het rang na rang afgeskiet om unie -troepe aan te val van die versonke pad, later Bloody Lane genoem, totdat hul posisie geflankeer was en die depressie 'n valstrik geword het. Konfederale liggame was teen die einde van die dag so dik deur Bloody Lane gestrooi dat dit onmoontlik was om 'n tree te neem sonder om aan 'n lyk te raak.
Laatmiddag het die Unie -troepe uiteindelik daarin geslaag om 'n klipbrug oor Antietam Creek oor te steek en teen die helling op die westelike oewer van die stroom op te beweeg. Alhoewel hulle talle dooies en gewondes agtergelaat het, het die Unie -troepe na die stad Sharpsburg, Maryland, gestroom en was hulle gereed om Lee se leër teen die Potomacrivier vas te trek. Die tydige aankoms van A.P. Hill's Light Division van Harpers Ferry, twaalf kilometer daarvandaan, het die Union -ry afgestomp en die geveg beëindig.
Die nag kan nooit kom nie
Een veteraan van die gevegte tydens die Slag van Antietam het onthou dat die son hoog in die lug lyk en dit voel asof die nag nooit sou aanbreek nie. Die felheid van die geveg word weerspieël in die ontsaglike slagoffers wat beide kante gely het. Byna 23 000 mans is dood en gewond, met meer as 1 500 Konfederale dood en meer as 2 100 Unie -soldate. Ses generaals het óf op die veld gesterf óf het beswyk aan wonde wat in Antietam opgedoen is, waaronder die generaal -majoor van die Unie, Joseph K.F. Mansfield en Israel Richardson en brigadier -generaal Isaac Rodman, en die Konfederale Brigadier -generaals Lawrence O. Branch, William E. Starke en George B. Anderson.
Voordat die dooies begrawe is, het die fotograaf Alexander Gardner en sy assistent James Gibson, in diens van die beroemde Mathew Brady, na die slagveld gereis en 'n reeks beelde opgeneem wat die gruwel van oorlog duidelik toon. Op baie van Gardner se foto's lê die dooies waar hulle val, hul liggame in grotesk verwronge posisies, gevries voor sy lens. Baie van die beelde is in Brady's New York -galery vertoon, en die uitstalling word as "The Dead of Antietam" genoem. Die doodstudies het die publiek verstom en beklemtoon dat die koste van die oorlog aansienlik sou wees.
Haastig begrawe in vlak grafte
Soveel soldate van albei kante sterf tydens die Slag van Antietam, en slagoffers is soms haastig in vlak grafte begrawe en nooit na formele begraafplase verhuis nie. So onlangs as 2009 is die oorskot van soldate wat op die veld begrawe is, hul laaste rusplekke vergete, herontdek. Alhoewel dit meestal onmoontlik is om die oorskot spesifiek te identifiseer, was een soldaat vasbeslote om afkomstig te wees van 'n New Yorkse regiment wat in die mielieland geveg het. Sy naam sal egter nooit bekend wees nie, maar die knoppies van sy baadjie het sy tuisstaat aangedui. Die oorskot is toegerus met volle militêre eer en teruggestuur na 'n begraafplaas in New York om begrawe te word.
33e. Bloedige Antietam
Hierdie foto is geneem op die Antietam -slagveld in Oktober 1862. 'n Maand later, op 7 November 1862, ontslaan Lincoln generaal McClellan en vervang hom met generaal Burnside.
McClellan is 4de links van president Lincoln.
Klik op die prentjie om te vergroot. Heel regs leun hy teen 'n tent 'n ander bekende generaal: George Armstrong Custer
Die Suide was aan die gang.
In Augustus 1862 het 'n Konfederale Weermag Kentucky van Tennessee binnegeval. Hulle gryp Frankfort in en sit 'n Konfederale goewerneur. Gedurende dieselfde maand het Robert E. Lee se weermag van Noord -Virginia die leër van die Unie weer verslaan tydens die Tweede Slag van Bull Run.
Lee en Jefferson Davis het geglo dat nog 'n suksesvolle veldtog Britse en Franse erkenning van die Konfederasie kan bring. Buitelandse moondhede is huiwerig om 'n konflik aan die verloorkant te betree. Alhoewel Brittanje en Frankryk beide die voordele van 'n gesplete Verenigde State beleef het, was geen van die lande bereid om die Konfederasie te ondersteun sonder om oortuig te wees dat die Suide kan wen nie. Lee en Davis was desperaat op soek na die beslissende oorwinning.
Lee wou die Noorde op sy eie gebied aanval. Sy doelwit was die federale spoorwegsentrum in Harrisburg, Pennsylvania, maar die generaal van die Unie, George McClellan, het hom agtervolg. Lee het besluit om te stop en die Unie -leër in Sharpsburg, Maryland, te konfronteer. Voor die stad loop 'n spruitjie met die naam Antietam.
Op 15 September het Lee sy 30 000 soldate ontplooi op ongeveer vier myl van stygende grond agter Antietam Creek. Hy gebruik die omhulsel van rotsuitsteeksels, rollende landbougrond, klipmure, mielielande en 'n gesinkte pad in die middel van sy lyn.
Twee dae tevore het 'n unie -korporaal 'n afskrif van die spesiale bestellings van Lee gevind wat om drie sigare gedraai was. Maar McClellan het geweier om op te tree omdat hy gedink het dat Lee se troepe groter as sy eie was. Toe McClellan op 16 September sy troepe begin ontplooi, het hy 60 000 aktiewe soldate en 15 000 in reserwe gehad. As hy sy volle mag teen die Konfederate op 15 of 16 September gestoot het, sou hy Lee se weermag dalk verpletter het.
Hierdie kaart toon troepebewegings tydens die Slag van Antietam. Konfederale troepe word in rooi getoon, Unie -troepe in blou. (Klik om te vergroot)
Die geveg het vroeg die oggend van 17 September begin toe die Unie -troepe onder bevel van generaal Joseph Hooker die magte van Stonewall Jackson aangeval het oor 'n mielieland wat tussen hulle lê. Die gevegte was hewig. Die stryd het 15 keer heen en weer oor die mielieland gestyg, wat nege generaals aan elke kant gekos het. Binne vyf uur lê 12 000 soldate dood of gewond, en die moeë teenstanders het opgehou veg vir die dag.
Teen die middag het die stryd oorgeskuif na 'n versonke pad tussen twee plase. Twee Konfederale brigades het herhaaldelik hul staande gehou terwyl uniesoldate aangeval en teruggeval het. Uiteindelik het die aanvallers van die vakbond 'n posisie ingeneem vanwaar hulle kon neerslaan op die Konfederale soldate wat die pad beset het. Dit was vinnig gevul met dooies en sterwendes, soms twee en drie diep. Die pad het 'n nuwe naam gekry: Bloody Lane. Die Konfederate het teruggeval, en McClellan het weer die geleentheid gekry om Lee se leër in twee te sny en dit te verwoes. Maar McClellan het nie opgevolg nie, en die slagveld het stil geword.
Hierdie dag staan ​​in die geskiedenis as die bloedigste enkele dag wat Amerika nog ooit gely het. Meer as 22 000 soldate is tydens die hele Amerikaanse Revolusie dood, gewond of vermis en meer as al die ongevalle. Lee het 'n kwart van sy leër verloor. Die oorlewendes het die volgende aand teruggekeer na Virginia.
Die afgryse van Antietam was een van die kritieke gebeure van die oorlog. Lee en Davis het nie hul oorwinning behaal nie. Nóg Brittanje nóg Frankryk was bereid om die Konfederasie te erken. Vyf dae na die geveg het Lincoln sy voorlopige Emancipation Proclamation uitgereik. Op 5 November onthef Lincoln, ongeduldig met die huiwering van McClellan, hom van bevel en vervang hy met generaal Ambrose Burnside.
Antietam, die dodelikste eendaagse geveg in die Amerikaanse militêre geskiedenis, het getoon dat die Unie teen die Konfederale weermag in die Oosterse teater kan staan. Dit het president Abraham Lincoln ook die vertroue gegee om die voorlopige emansipasieverklaring op 'n oomblik van krag eerder as desperaatheid uit te reik.
Onoortuigend. Generaal Robert E. Lee het sy hele mag tot die geveg toegewy, terwyl genl.maj. George B. McClellan minder as driekwart van hom gestuur het. Met die volle toewyding van die troepe van McClellan, wat twee tot een van die Konfederate in die getal was, sou die stryd moontlik 'n meer definitiewe uitkoms gehad het. In plaas daarvan het McClellan se halfhartige benadering Lee toegelaat om grond te hou deur kragte van bedreiging na bedreiging te verskuif.
Lee het Maryland in September 1862 binnegeval met 'n volledige agenda. Hy wou die fokus van gevegte van die Suide na die federale gebied verskuif. Oorwinnings daar kan lei tot die verowering van die federale hoofstad in Washington, DC Konfederale sukses kan ook die komende kongresverkiesings in die noorde beïnvloed en Europese lande oorreed om die Konfederale State van Amerika te erken. Aan die ander kant vertrou president Abraham Lincoln op McClellan om hom die oorwinning te bring wat hy nodig gehad het om die Republikeinse beheer oor die kongres te behou en 'n voorlopige emansipasieverklaring uit te reik.
Die eerste Konfederale inval in die gebied wat deur die Unie gehou word, verloop nie soos beplan nie. Na 'n oorwinning van die Unie in die Slag van South Mountain en 'n Konfederale oorwinning in die Slag van Harpers Ferry, besluit die Konfederale generaal Robert E. Lee om 'n laaste standpunt te neem in die hoop om sy Maryland -veldtog te red.
Terwyl die federale magte uit die ooste toesluit, kies Lee strategiese grond naby Antietam Creek en beveel sy leër om daar bymekaar te kom. 'N Myl oos van die stad Sharpsburg kronkel die spruit deur die heuwelagtige, maar oop platteland, goed vir langafstandartillerie en bewegende infanterie. Die water is diep, vinnig en kruisbaar slegs by drie klipbrue, wat dit 'n natuurlike verdedigbare plek maak. Op 15 September plaas Lee sy mans agter die spruit en wag dat McClellan aankom.
Die middag van 16 September het die generaal van die Unie, George B. McClellan, sy leër aan die gang gesit en genl.genl. Joseph Hooker se eerste korps oor Antietam Creek gestuur om Lee se linkerflank te vind. Teen skemer kom Hooker in die afdeling van die Konfederale generaal John Bell Hood vas en die twee magte skiet tot donker. Die volgende oggend val McClellan aan.
17. September. Die Slag van Antietam begin met dagbreek wanneer die korps van Hooker's Union 'n kragtige aanval op Lee se linkerkant maak. Herhaalde Unie -aanvalle en ewe venynige Konfederale teenaanvalle vee heen en weer oor Miller se mielieland en die West Woods. Hooker sien duisende van sy Federale in die mielierye val, waar elke koringstingel in die noordelike en groter deel van die veld so nou as moontlik met 'n mes gesny is, en die gesneuweldes in rye gelê het presies soos hulle 'n paar oomblikke tevore in hul geledere gestaan ​​het. " Ondanks die groot numeriese voordeel van die Unie, hou luitenant -genl. Stonewall Jackson se konfederale magte hul stempel naby die Dunker -kerk.
Intussen, in die rigting van die middel van die slagveld, steek die aanvalle van die Unie op die gesonke pad deur die konfederale sentrum na 'n vreeslike stryd om hierdie belangrike verdedigingsposisie. Ongelukkig vir die Unie word hierdie tydelike voordeel in die sentrum nie opgevolg met verdere vooruitgang nie en uiteindelik moet die verdedigers van die Unie hul posisie laat vaar.
In die namiddag stoot die derde en laaste groot aanslag deur genl.maj. Ambrose E. Burnside se negende korps oor 'n kogelbesaai klipbrug by Antietam Creek. (Vandag heet dit Burnside Bridge.) Net soos Burnside se magte die Konfederale regter begin ineenstort, gaan majoor -generaal AP Hill se afdeling in 'n geveg na 'n lang opmars van Harpers Ferry, wat help om die aanval terug te jaag en die dag te red vir die weermag van Noord -Virginia.
Daar is meer as 22,000 slagoffers tydens die Slag van Antietam. Dokters op die toneel is oorweldig. Verpleegsters, Clara Barton, bekend as die 'Engel van die Slagveld', bring broodnodige voorrade in. Gedurende die nag pas albei leërs hul gewondes op en konsolideer hul lyne. Ten spyte van sy verminderde geledere, sukkel Lee op 18 September met McClellan terwyl hy sy gewonde suid van die Potomacrivier verwyder. Laat die aand en op 19 September, nadat hy besef het dat daar geen verdere aanvalle van McClellan af kom nie, onttrek Lee hom van die slagveld en glip terug oor die Potomac na Virginia. McClellan stuur generaal -majoor Fitz John Porter na 'n versigtige agtervolging wat tydens die Slag van Shepherdstown afgeweer word.
Terwyl die Slag van Antietam as 'n taktiese trekking beskou word, beweer president Lincoln 'n strategiese oorwinning. Lincoln het gewag op 'n militêre sukses om sy voorlopige Emancipation Proclamation uit te reik. Hy gebruik sy geleentheid op 22 September. Die afkondiging, wat beloof om die slawe van alle state wat nog in opstand is vanaf 1 Januarie 1863, te bevry, sal die gang van die oorlog en die nasie vir ewig verander deur met die Unie te trou met 'n aanval op die instelling van slawerny. Aarselend om 'n slawerny-regime te ondersteun, weier Engeland en Frankryk om 'n alliansie met die Konfederale State van Amerika te sluit.
Nadat McClellan nie daarin geslaag het om Lee op sy terugtog suid na te jaag nie, verloor Lincoln die vertroue in sy generaal. Weke later noem hy Burnside -bevelvoerder van die Army of the Potomac.
Lincoln en McClellan het 'n gemartelde verhouding gehad. Die briewe van McClellan onthul sy minagting vir sy opperbevelhebber (na wie hy soms 'die Gorilla' verwys het), en die historiese verslag toon dat Lincoln, terwyl die oorlog aanstap, toenemend gefrustreerd geraak het oor sy generaal se skroom en verskonings. Hy het geglo dat McClellan te veel van sy kommando bestee het om troepe te boor, en min daarvan om Lee te volg. Lincoln noem die generaal se "toestand" 'n slegte geval van "die stadiger."
Alhoewel hy baie geliefd was by sy manne, kon McClellan tevergeefs en trots wees. Nadat hy versuim het om Lee se uitgeputte troepe aan te val toe hulle op 18 September uit Sharpsburg gevlug het, het hy aan sy vrou, Ellen, geskryf dat diegene in wie se oordeel ek my vertrou dat ek die stryd uitstekend geveg het en dat dit 'n kunswerk was 'Lincoln was dit nie eens nie. Hy kon nie verstaan ​​waarom sy generaal nie op die stert van die Konfederate was nie, en hy het na McClellan se hoofkwartier in Antietam gegaan om 'n vuur onder hom aan te steek. In 'n brief aan sy vrou, Mary, het Lincoln geskerts: 'Ons is op die punt om gefotografeer te word. . . [as] ons lank genoeg kan stil sit. Ek voel dat genl M. geen probleem hoef te hê nie. "
Ses weke na Antietam het McClellan uiteindelik gehoor gegee aan die advies van sy baas en die Army of the Potomac na Virginia gelei, maar teen 'n slakkegang. Selfs voor die negedaagse trek het Lincoln die man wat eens as 'Young Napoleon' gedoop is, heeltemal prysgegee vir sy militêre belofte. Die president onthef McClellan op 7 November van sy pligte en stel generaal -majoor Ambrose Burnside as sy plaasvervanger aan.
Nadat hy sy bevel verloor het, het McClellan 'n nuwe loopbaan begin - politiek. In die verkiesing van 1864 was hy die Demokratiese genomineerde vir president van die Verenigde State. Sy teenstander, Abraham Lincoln, is vir 'n ander termyn herkies.
Clarissa "Clara" Harlowe Barton was 'n voormalige onderwyser en patentklerk wat tydens die Burgeroorlog 'n verpleegster op die voorste linies geword het. Ondanks die feit dat sy geen vorige ondervinding gehad het nie en geen betaling vir haar dienste ontvang het nie, het sy met haar kar met mediese voorrade in baie gevegte, waaronder Antietam, die stryd ingedryf. Sy sien die desperaatheid van die gewondes en sterwendes en doen wat sy kan om hulle te help en te troos. Dr James Dunn, 'n chirurg by die Slag van Antietam, het haar pogings geprys:
Die ratel van 150 000 muskiete en die vreeslike donder van meer as 200 kanonne het ons vertel dat die groot geveg teen Antietam begin het. Ek was die middag in die hospitaal, want dit was toe dat die gewondes eers inkom. Ons het elke verband uitgegee, elke laken in die huis geskeur en alles wat ons kon vind, wanneer wie moet ry, behalwe ons ou vriendin, juffrou Barton, met 'n span vol allerhande dressings en alles waarvoor ons kan vra. . . .In my swak skatting sak generaal McClellan, met al sy louere, in die nietigheid langs die ware heldin van die eeu, die engel van die slagveld."
Later in die oorlog het Lincoln Barton gemagtig om die kantoor van korrespondensie met Friends of Missing Men in die Amerikaanse weermag te vorm, 'n poging wat uiteindelik 22 000 vermiste Unie -soldate geïdentifiseer het. In 1881 stig Barton die Amerikaanse Rooi Kruis.
Antietam: 'n Wilde dag in die Amerikaanse geskiedenis
Tussen twee plaasvelde in Sharpsburg, Md., Was daar 'n gesinkte pad wat die konfederate as 'n geweerput gebruik het totdat hulle deur federale troepe oorval is. Die pad staan ​​sedertdien bekend as 'Bloody Lane'. Library of Congress steek onderskrif weg
Vanoggend 150 jaar gelede het die unie en die konfederale troepe bots by die kruispad Sharpsburg, Md. Die Slag van Antietam bly die bloedigste dag in die Amerikaanse geskiedenis.
Die geveg het 23 000 mans doodgemaak of gewond in die veld, bosse en grondpaaie, en dit het die verloop van die burgeroorlog verander.
Dit word eenvoudig die Cornfield genoem, en dit was hier, in die eerste dagbreek, dat die troepe van die Unie - meer as 1 000 - na die Konfederale linies gekruip het. Die stingels was op kopvlak en beskerm hul bewegings.
Interaktief: Antietam toe en nou
Kee feite: 'n paar dinge wat jy nie geweet het nie
'Death Studies' in Antietam het die manier waarop ons oorlog gesien het, verander
'N Kanonvuur het die geveg geopen met rookwolke wat uit die boomlyn styg, op die presiese plek waar mans wat die stryd herleef, vandag artillerie afvuur.
Slegs 200 meter voor die Unie -magte was die Konfederale troepe uit Georgië plat op hul maag. Hulle maak hul gewere gelyk en wag, en toe die Unie -troepe uit die mielies breek, staan ​​die Georgiërs almal op en skiet.
"Die rook, die geraas, die artillerie val uit alle rigtings in," sê Keith Snyder, 'n parkwagter by Antietam. "Dit is net 'n gekonsentreerde terreur."
Dit was volslae chaos in en om die mielieland, sê Snyder, met mense wat skree en lyke oral. In die eerste fase van die geveg is 10 000 soldate dood en gewond.
Een van die mans wat die mielieland oorleef het, was kpl. Lewis Reed van die 12de Massachusetts Regiment. Hy het jare later in 'n brief oor daardie dag geskryf. Hy onthou al die mans om hom wat om hulp skree.
"Ek was op die grond met 'n vreemde gevoel wat my liggaam bedek. My hemp en bloes was vol bloed en ek het gedink dit is my laaste dag op aarde. Ek het die gewone gevoelens van huis en vriende gehad en duisende gedagtes het deur my gedagtes gegaan meteens."
Riet het daarin geslaag om te waggel na die voorkant van die nabygeleë bos. Hy sou tot die ouderdom van 83 jaar leef. Wat sy medesoldate betref, sou 2 uit elke 3 mans in sy eenheid dood of gewond word in die nag.
Daar was niks besonders aan hierdie velde, of selfs hierdie stad nie. Dit het geen strategiese waarde gehad nie. Robert E. Lee se plan was om sy troepe noordwaarts, miskien na Pennsilvanië, te stoot, 'n beslissende stryd te voer en Noordelike politici te druk om vrede te dagvaar. Vakbondtroepe het uit Washington opgeruk en Lee onderskep.
'Die ding met Antietam is dat dit 'n baie persoonlike stryd is,' sê Snyder. "Die oorgrote meerderheid van die gevegte hier word op 'n baie kort afstand gedoen - 100 meter en nader. Dit is wreed en persoonlik. As jy uitkom, is die vyand daar."
Teen die oggend was die geveg in die mielieland 'n dooiepunt. Die Unie het sy aanval verskuif en eintlik suid gedraai en op pad gegaan na die Sunken Road.
Die Bloody Lane
The Sunken Road was 'n ou plaaspad wat deur jare se waverkeer en erosie verwoes is. 'N Paar honderd meter lank en ongeveer vyf voet onder grondvlak was dit 'n gereedgemaakte fort vir die Suidlanders. Die Konfederate - meer as 2 000 - was ingewikkeld en het op die troepe van die Unie gewag.
Die Konfederate loer bo -oor en kyk hoe die Noordelike troepe op 'n oop veld afkom. Toe die Unie -soldate in die gesig staar, het die Suidlanders opgestaan ​​en geskiet en byna elke soldaat in die voorste rang uitgehaal.
Een generaal van die Unie sien hoe sy troepe in die gesonke pad verdwyn, en daar word gehoor hoe hy sê: 'God red my arme seuns'.
Maar na verskriklike verliese kon die troepe van die Unie die Konfederate omsingel, en die gesonke pad het 'n doodsstrik geword vir die manne daarbinne. Mans soos sers. James Shinn van die 4de North Carolina Regiment. Hy het gesien hoe honderde van sy medesoldate agterlangs vlug, en later hierdie inskrywing in sy dagboek gekrap.
"Die Minie -balle, skote en skulpe reën oor ons uit alle rigtings behalwe die agterkant. Baie mans het die kans aangegryp om die veld heeltemal te verlaat. Baie beamptes is dood en gewond, en ek is jammer en skaam om die veld ongedeerd te verlaat. "
Byna 2 000 konfederale dood en gewondes het op hierdie pad opgehoop, sê parkwagter Keith Snyder. The Sunken Road sou vir ewig bekend staan ​​as Bloody Lane, en dit was 'n keerpunt in die geveg.
'Sodra hierdie ding in duie stort, is die sentrum van Lee se hele leër wyd oopgebreek,' sê hy. "Dit is absolute desperaatheid."
Die Burnside -brug
Die geveg verskuif na die derde en laaste fase, langs die waters van Antietam Creek.
In die omgewing kruis 'n klipbrug die spruit, en aan die ander kant is daar 'n steil blaas, 100 voet reguit. Konfederale soldate is ingegrawe, en hulle het 'n perfekte skoot gehad op enige opkomende troepe hieronder.
Snyder beskryf dit as 'n vesting vir die Konfederate.
'Die Union 9th Corps moes 'n kasteel aanval,' sê hy. 'Dit is byna onmoontlik om hierdie standpunt in te neem.'
Die plan was om die Konfederate van twee kante af te tref. Sommige sou die rivier stroomaf oorsteek, terwyl ander federale troepe regoor die brug sou storm. Die brug was 'n belangrike kruising.
Dit het drie aanrandings van die Unie - en byna drie uur - geneem om die brug te neem. Die laaste aanranding is gelei deur brig. Genl Edward Ferrero, wat veteraan soldate uit New York en Pennsylvania gelei het.
Ferraro het sy mans se whisky -rantsoen geneem omdat hulle 'n bietjie probleme ondervind het, en een van die soldate het gesê: 'Gee ons ons whisky, dan vat ons die brug.'
Hulle het wel die brug geneem en later 'n vat whisky gekry. Duisende Unie -troepe het die bluf geklim, en toe begin die werklike stryd teen die belangrikste Konfederale mag.
Lee se versterkings het sy magte gered, en die troepe van die Unie is teruggestoot na die brug. Maar aan die einde van al die gevegte, met 23 000 ongevalle en 12 uur gevegte, sê Snyder dat almal omtrent waar hulle was toe hulle begin het.
'Die lyne het ongeveer 'n honderd meter verskuif,' sê hy.
Dit was basies 'n dooiepunt.
Laat die volgende dag gly Lee sy leër oor die Potomac. Die bevelvoerder van die Unie, genl. George McClellan, het Lee nie agtervolg nie. Hy is gou deur president Lincoln afgedank.
Die gedeeltelike oorwinning in Antietam het Lincoln egter gegee wat hy nodig gehad het om die Emancipation Proclamation uit te reik wat die slawe in die Konfederale state die volgende Januarie sou bevry.
Na Antietam gaan die oorlog nie meer net oor die behoud van die Unie nie.
(The Dunker Church, East & amp; West Woods, Carnage In The Cornfield)
Die bewolkte, reënerige oggend van 17 September maak spoedig plek vir sonskyn wat van die bajonette en geweervate van Hooker's se manne af skitter terwyl hulle na 'n witgekalkte Kerk van die Baptiste Broeders marsjeer, 'n sekte wat algemeen Dunkers genoem word omdat hulle 'n volledige onderdompeling in die doop beoefen het. . Die Dunker -kerk het tussen die Hagerstownweg en die West Woods gesit, 'n bos wat mans van die korps van Stonewall Jackson verberg het. 'N Entjie noord en aan die oorkant van die pad lê D. R. Miller se mielieland. Die manne van Hooker kom uit die North Woods net anderkant die veld, en sy artillerie het op sy rand gestaan. Telkens weer sou die Konfederale teenaanvalle in die nabygeleë houer wat deur die gewere afgevuur is, verfrommel, maar aanvanklik het hierdie kanon en die oor Antietam Creek langafstandvuur in die Konfederale posisies gegiet. Die Slag van Antietam het bekend gestaan ​​as "Artillery Hell." 'N Gesamentlike totaal van 500 gewere wat meestal van klein opstygings afgeskiet is met lang, duidelike siglyne. Rotsagtige uitstortings regoor die slagveld het veroorsaak dat massiewe skote wild rits.
Die troepe van die Unie het 'n geruime tyd vordering gemaak, maar aanval en teenaanval het die West Woods en Miller's koringveld in slaghuise verander. In die mielieland en mdashor van Miller het die koringveld en die vermenigvuldigde liggame eenvoudig nie onderskei van die stof waarin hulle gelê het nie. Die aanval op die I Corps is suksesvol afgestomp, en Lee het troepe van die regterkant van sy lyn geskuif om 'n nuwe bedreiging die hoof te bied.
Brigadier -generaal JK F. Mansfield het Hooker kom versterk met XII Corps. Die 59-jarige Mansfield, die oudste hoofoffisier in die leër van McClellan, is dodelik gewond terwyl hy vorentoe gery het om te herken en is vervang deur brig. Gen. A. S. Williams as Hooker 's I Corps was besig om terug te val na hul beginposisies. Een afdeling van die XII Corps het sy weg deur die East Woods geveg en die Texas -troepe van brig. Genl John Bell Hood in die mielieland en dring deur in die West Wood naby Dunker Church. Versterkings wat op daardie stadium moontlik die dag vir die Unie kon dra, het nooit gekom nie, en 'n ander federale ry het tot stilstand gekom.
Generaal -majoor Edwin Sumner 's II Corps het Antietam Creek iewers na 07:30 oorgesteek, met bevele om die twee korps wat reeds verloof was, te ondersteun. Slegs twee van Sumner se afdelings het egter die kruising gemaak. Die van genl.maj John Sedgewick het 'n deel van die XII Corps in die rigting van die West Woods gevolg, terwyl brig. Genl. William H. French 's -afdeling swaai links, na die middel van die Konfederale lyn.
Die nywerheid het vroeg op Antietam Creek begin. Die eerste setlaar, Israel Friend, het daar teen die vroeë 1730's 'n maalmeul gebou. Friend het ook 'n Ore -bank besit, wat saam met 'n stuk grond deur John Semple gekoop is. Semple se bedoeling was om 'n oond te bou vir sy ysterwerke verder langs die Potomac. Een probleem - hy was in stryd met 'n ander groep wat 'n ysterfabriek bou en baie meer beboste grond het wat nodig was vir die oonde. As 'n kompromie het Semple ingestem om 300 ton varkyster per jaar van sy Orebank aan die plaaslike Frederick Forge te voorsien. Semple kon nie sy einde aan die winskopie handhaaf nie en is opgesluit.
Frederick Forge het bekend gestaan ​​as Antietam Ironworks en is in 1806 deur John McPherson verkry - bekwaam bestuur deur John Brien. Brien se seun het hom opgevolg in 1834. Op 'n stadium het die ysterfabriek meer as 260 werkers (waaronder 60 slawe) in diens gehad. Verskeie waterwiele van verskillende groottes het die blaasbalk, 'n smeedhamer van 21 ton, spykerfabriek, saagmeul, walsmeul en meulmeule aangedryf.
Die Ironworks het weer van hande verander na Brien se dood in 1849. Die bedrywighede is onderbreek tydens die burgeroorlog, toe is die eiendom weer verkry deur twee broers wat verskeie ysterwerke in Pennsylvania besit het en die Cumberland Valley Railroad gebruik het om dit te verbind. Hul eie spoorwegonderneming, die Harrisburg & Potomac, het nooit sy suidelike eindpunt bereik nie.
Die vloed van 1877 het die ysterwerke groot skade aangerig. Dit het uiteindelik in 1880 gesluit.
Om daar te kom: Ry 0,4 myl landwaarts vanaf die sleeppad. Steek die klipbrug by Antietam Creek oor.
Heel regs van die Lee '-lyn, drie Konfederale batterye en die 600 man-infanteriebrigade van brig. Genl Robert Toombs kyk van 'n steil heuwel af na die Rohrbach -brug, 'n smal, klipbrug oor Antietam Creek op die Rohrersville & ndashSharpsburgpad. Die oorsteek van die brug was die opdrag van generaal -majoor Ambrose Burnside, sodra die Unie -aanvalle verder na regs tekens van vordering getoon het. Ondanks herhaalde boodskappe van McClellan, wat om 10:00 begin het, het Burnside nie die aanval met die 13 000 man van sy IX Corps aangepak nie, behalwe 'n paar slegte pogings. Uiteindelik, na 13:00, het die 51ste regimente in New York en 51ste Pennsylvania oor verdwaalde vuur oor die brug gelaai, gestamp en die helling aangeval waar die Konfederate ingetrek het. Die Suidlanders trek gou terug en teen 15:00. Die korps van Burnside was oorkant die brug wat ooit die naam Burnside 's -brug sou dra.
Op die deurslaggewende oomblik het genl.maj. A. Hill, met sy rooi strydhemp, uit Harpers Ferry aangekom met die Light Division. Hill het sy mans bestuur en baie van hulle gedra Union Uniforms wat by Harpers Ferry geneem is en genadeloos genadeloos geslaan het, en soms met die plat van sy swaard geslaan om hulle vinnig te laat beweeg.
Ondanks die advies van sy korpsbevelvoerders om gedurende die nag van die 17de te onttrek, het Lee gesê dat McClellan die volgende dag nie sou aanval nie en bly in plek totdat hy die aand van die 18de terugtrek. So 'n strewe na die Unie as wat daar was, het geëindig in 'n skerp skermutseling net suid van die Potomac by Shepherdstown, in die huidige West Virginia.
Die bloedige dooiepunt was 'n oorwinning van die Unie slegs in die sin dat McClellan die bevel oor die veld behou het en Lee ' se eerste noordelike inval het geëindig sonder om iets anders te behaal as om aandag van die plase van die Shenandoah -vallei af te trek. President Abraham Lincoln beskou die stryd as die naaste wat hy waarskynlik tot 'n oorwinning sou kry, en kondig sy Emancipation Proclamation aan, wat op 1 Januarie in werking tree.
McClellan het egter gedink hy presteer, maar sy versuim om Lee na te jaag was die laaste strooi vir Lincoln, wat Little Mac vervang het deur Ambrose Burnside, oor Burnside se eie protesoptredes wat hy nie in staat was om die leër te lei nie. Hy sou die waarheid van sy protesoptredes in Desember bewys tydens 'n bloedbad van die Unie, bekend as die Slag van Fredericksburg.
Antietam - Geskiedenis
Die tweede USS Antietam (CV 36) is neergelê op 15 Maart 1943 deur die Philadelphia Navy Yard van stapel gestuur op 20 Augustus 1944 geborg deur mev Millard E. Tydings, die vrou van senator Tydings van Maryland en in opdrag van 28 Januarie 1945, Kapt James R. Tague in bevel.
Die vliegdekskip het die uitrusting in Philadelphia voltooi tot en met 2 Maart 1945 toe sy aan die gang was vir haar vaart in die wiele. Antietam het die 5de in Hampton Roads aangekom en bedrywighede vanaf Norfolk uitgevoer tot 22 Maart toe sy uit Chesapeakebaai op pad was na Trinidad in die Britse Wes -Indiese Eilande. Aan die einde van haar vaart met shakedown het USS Antietam op 28 April na Philadelphia teruggekeer om te begin met die beskikbaarstelling na afloop. Sy het op 19 Mei herstelwerk voltooi en dieselfde dag vertrek uit Philadelphia.
Na 'n stop van drie dae by Norfolk, hervat CV 36 die reis na die Panamakanaal in samewerking met USS Higbee (DD 806), USS George W. Ingram (APD 43) en USS Ira Jeffery (APD 44). Sy het op 31 Mei 1945 in Cristobal aangekom, die volgende dag deur die kanaal gegaan en haar reis langs die kus na San Diego voortgesit. USS Antietam het tussen 10 en 13 Junie by San Diego gestop voordat sy die eerste been van haar reis begin het. Antietam het op die 19de in Pearl Harbor aangekom en tot 12 Augustus op die Hawaiiaanse eilande gebly met opleidingsmissies. Op daardie dag het sy 'n koers gevorm na die westelike Stille Oseaan.
Drie dae uit Oahu het sy die nuus ontvang van die Japannese kapitulasie en die gevolglike staking van vyandelikhede. Teen die tyd dat sy op 19 Augustus 1945 in Eniwetok Atoll aankom, het haar missie verander van geveg tot ondersteuningsdiens. Op die 21ste verlaat sy die strandmeer saam met USS Cabot (CVL 28) en 'n skerm met vernietigers wat na Japan is. Onderweg het sy 'n mate van interne skade opgedoen wat haar na die hawe in die Apra -hawe in Guam gedwing het vir inspeksies. Die inspeksieparty het die skade as minimaal geag en die draer bly operasioneel en hervat haar kursus op 27. By that time, however, her destination had been changed to the coast of the Asian mainland. USS Antietam stopped at Okinawa between August 30 and September 1 and arrived in Chinese waters near Shanghai the following day.