Thiela speelt 12 en 14 september in Geldermalsen - BC Thiela
Verslag bestuursvergadering – 17 juli 2017 Uitslagen en standen speelweek 1 Die pad waarop Marshall voortry, is vol slaggate en klippe en hy begin naderhand onrustig voel oor sy skokbrekers. Die kilometers gaan ook so stadig verby. Dit voel vir hom of hy nooit by sy bestemming sal uitkom nie.
Eindelik om ’n draai in die pad, merk hy ’n geparkeerde voertuig, 'n ou Valiant. Hy voel die verligting wat hom oorspoel. Dit moet Harmel wees. Marshall hou agter die ander motor stil en klim uit. Die man in die voorste voertuig, klim ook uit. Hy is geklee in ’n denim, met ’n wolhemp, stewels en ’n verbleikte pet op sy kop. Harmel lyk uitgeput en staar Marshall beangs aan.
“Is ... is jy Hogan?” vra hy verbouereerd.
“Ja,” antwoord Marshall en steek sy hand uit om te groet. “Kom saam met my,” sê Harmel nadat hulle gegroet het. Hulle stap van die pad af met ’n paadjie langs, tussen hoë bome en digte plantegroei deur.
Arme Marshall het ’n pak klere en goeie skoene aan, beslis nie die regte kleredrag vir so ’n ekspedisie nie. Maar hy gaan nie kla nie. ’n Onderhoud met Harmel kan baie beteken.
Eindelik bereik hulle ’n plekkie wat skynbaar afgesonder genoeg is en Harmel gaan op ’n omgevalle boomstomp sit. Marshall neem langs hom plaas.
“Dankie dat jy my gebel het,” begin Marshall om die ys te breek.
“Ons het mekaar nooit ontmoet nie,” sê Harmel. “Ek sal ontken dat ons ooit hierdie onderhoud gehad het. Reg so?”
“Ek verstaan. Geen probleem nie.”
“Nou wat wil jy weet?”
“Meer van jouself.” In ’n paar woorde vertel Marshall wat hy reeds weet.
“Ja, dis alles reg,” se Harmel. “Ek en Eldon Strachan is nog goeie vriende. Ons het min of meer dieselfde stryd deurgemaak.” Hy skud sy kop en haal moeisaam asem. “Maar daardie storie van Marla Jarred . . . dat ek haar gemolesteer het, dis absoluut onwaar. Ek weet nie wie die kind aangesê het om teen my te getuig nie, maar ek sweer dis alles onwaar. Wat eienaardig is, is dat die saak so toegesmeer is. Wat ek dan sou gedoen het, is ’n oortreding van die wet. Ek kan nie glo dat dit so stilweg geskik is nie.”
“Waarom het dit gebeur? Wat het jy gedoen dat hulle die saak teen jou begin het?”
“Daar is net een rede. Ek het te betrokke geraak. Jy is reg in verband met Juleen en al die ander. Dis ’n geheime organisasie. Niemand het enige geheime vir ander lede van die groep nie. Hulle agente en spioene is oral. Hulle weet wat jy dink en sê en voel. Hulle doelstelling is ’n Universele Intellek. Hulle werk met die gedagte dat al die inwoners van die aarde een of ander tyd een globale brein sal hê — ’n allesoortreffende bewussyn.” Hy kyk Marshall vraend aan: “Klink dit vir jou soos Grieks?”
“Ja, nogal. Sê my, glo al die lede van hierdie sogenaamde organisasie al hierdie dinge?”
“Ek neem so aan. Maar die hele besigheid sentreer rondom die Oosterse mistisisme. Daarom dat hulle mediteer en met spiritisme deurmekaar is en ook probeer om hulle denke ineen te skakel. . .”
“Gebeur hierdie dinge in Langstrat se terapeutiese klasse?”
“Ja. Elke persoon wat by die organisasie betrokke raak, word eers deur ’n inisiëringsproses geneem. Hulle moet Juleen besoek en daar word hulle geleer om ander vlakke van bewussyn te betree. Hulle moet as’t ware uit hulle liggame verplaas word, na ander sfere. Hulle kom met die geesteswêreld in aanraking. Die klasse kan net een persoon wees, of ’n hele aantal gelyktydig. Maar Juleen is die dryfkrag agter dit alles. Almal wat daarby betrokke is, word mettertyd soos haar dissipels. Ons word soos een groeiende, interafhanklike organisme wat probeer om met die Universele Bewussyn verenig te raak.”
“Jy het gepraat van denke ineenskakel . . . wat bedoel jy?”
“Buitesintuiglike waarneming of telepatie, noem dit wat jy wil. ’n Mens se gedagtes is nie meer jou eie nie. Jy word net ’n klein onderdeeltjie van die groot geheel. Dis Juleen se sterk punt. Sy het al my gedagtes geken. Dit ... dit was verskriklik . . . byna asof sy my besit het...” Harmel se stem sak en hy praat met moeite. Hy verkeer onder geweldige spanning. “Somtyds wonder ek of... of sy my nie steeds beheer nie. Soms hoor ek hoe sy na my roep . . . asof sy deur my brein beweeg.” Hy ril.
“Besit sy ook van die ander?”
“Ja, almal besit almal en hulle sal nie ophou voordat hierdie hele dorp aan hulle behoort nie. En almal wat hulle opponeer, word net doodeenvoudig uit die weg geruim. Daarom wonder ek nog oor Edie. Dit pla my as iemand sommer net so skielik verdwyn ...”
“Maar Edie kon tog nie vir hulle ’n bedreiging gewees het nie.”
“Miskien is jy eintlik die persoon wat hulle wil verwyder,” se Ted ernstig. “Hulle het Eldon verwyder, en vir my en vir Jefferson . . .”
“Wag ’n bietjie . . . wie is Jefferson?”
“Die distriksregter. Ek weet nie hoe hulle dit gedoen het nie. Hy het net skielik besluit om hom nie weer vir benoeming beskikbaar te stel nie, sy huis verkoop en weggetrek en niemand het weer iets van hom gehoor nie.”
“En Baker is in sy plek benoem.”
“Ja, hy is deel van die organisasie. Hy word deur hulle beheer.”
“Dan verklaar dit seker waarom jou sogenaamde oortreding so stilweg toegesmeer is.”
Harmel knik instemmend: “Ja, Baker het my laat roep en gesê hy moet my aan die staatsaanklaer uitlewer en indien hy dit doen, is die saak uit sy hande. Maar as ek bereid is om weg te trek uit Ashton — te verdwyn, nou ja, dan kan die saak geskik word. Ek het geen keuse gehad nie.”
“Wie ken jy nog wat aan hierdie gespuis behoort?” Marshall hou sy pen en notaboekie gereed.
“Ek . . . ek wil nie meer te veel sê nie. Dan sal hulle kan vasstel dat ek met jou gepraat het.” Harmel lyk ineens weer baie senuagtig. Hy kyk onrustig rond. “Kyk wie’s nuut aangestel in die stadsraad en op die staf van die burgermeester. En natuurlik Brummel...”
“Ja, ek weet van hom en Young en Baker.”
“Gaan gerus ook die banke na en die kommissaris van lande en die tesourier van die stadsraad en die raad van Whitmore Kollege . . .”
“Hmm,” sê Marshall nadenkend. “Was dit nie oor ’n onderonsie met hulle dat jy in die moeilikheid beland het nie?”
“In ’n mate, ja, maar die hoofrede was dat hulle my nie meer kon beheer nie. Hulle moes sorg dat ek uit die weg geruim word, voordat ek te veel skade kon aanrig.” Hy sug weer en vryf sy hande ineen. “Maar ek het geen bewyse nie. Die hele besigheid is ook te groot vir indiwidue om te hanteer. Dis soos ’n reuse-organisme, ’n kanker wat net aanhou groei en groei. ’n Mens kan nie een deel vernietig en hoop om die ding dood te maak nie. Nee, want dan groei die ander dele net vinniger. Dis absoluut oral.” Hy kyk Marshall dringend aan. “Is jy ’n godsdienstige persoon?”
“E . . . wel, so ’n bietjie.”
“Marshall, ek waarsku jou. Jy gaan iets nodig hê om hierdie ding te beveg. Dis ’n geestelike stryd. Dis nie onderhewig aan morele of sedelike kodes of wette nie. Hulle het hulle eie reëls. En hulle glo in geen God nie. Hulle is God.” Hy breek af en sukkel om sy selfbeheer te herwin. “Ek wou aanvanklik inligting vir ’n storie bekom en dis hoe ek met Juleen in aanraking gekom het. Al haar sielkunde en die eienaardige dinge waarmee sy betrokke was, het my geïnteresseer. Daarom het ek met hierdie sessies begin. Ek het toegelaat dat sy my uitstraling en my energieveld bepaal en fotografeer. Ek het ingestem dat sy my gedagtes ondersoek en ons gedagtewêrelde ineensmelt. Heel onskuldig het ek die saak begin en spoedig was ek vasgevang. Die vreeslikste dinge het begin gebeur. Ek het sommer skielik uit my liggaam uitgegaan en myself in die ruimte bevind. . . Hy hyg na sy asem en kyk Marshall desperaat aan. “Ek weet dis ongelooflik. Ek kan nie verwag dat jy al hierdie dinge moet glo nie.”
“Dalk glo ek tog. In elk geval, vertel my alles, asseblief.”
“Nee . . . ek dink nie ek moet . . . meer . . . sê nie . . .” stotter hy skielik en sy gesig word wit. “Hulle sal uitvind.”
“Wie sal uitvind?”
“Maar ons is hier kilometers van enige mens af.”
“Maak nie saak nie ...”
“En die instrukteurs . . . wie is hulle?”
“Nee, Marshall, ’n mens kan hulle nie opponeer nie.” Angs is op Harmel se gesig afgeëts. Hy bewe merkbaar.
“Sê my net wie hulle is, asseblief.”
“Ag, ek weet nie altyd of hulle werklike mense is nie,” mompel Harmel sy oë groot in sy wit gesig. “Hulle is net daar . . . innerlike leermeesters . . . geeste . . . heersers. Maar enige persoon wat ’n geruime tyd met Juleen se sessies aanhou, kom met hulle in verbinding. ’n Mens kan ook nie vir hulle wegkruip of weghardloop nie. Hulle is deel van die Organisasie en die Organisasie beheer alles. Ek sê weer — Juleen het my besit. Sy het tussen my en my vrou Gail ingedring. Ek het alles gedoen wat sy gesê het. As sy my in die middel van die nag geroep het, het ek gegaan. Wanneer sy my verbied het om iets te publiseer, het ek dit nie gedoen nie. En as sy gesê het iets moet wel in die koerant verskyn, dan was dit daar.” Hy kreun soos iemand wat fisiese pyn beleef. “Sy het my besit, Marshall. As sy my beveel het om myself te skiet, sou ek dit gedoen het. Maar jy moet haar ken om te verstaan wat ek bedoel.” Marshall onthou die dag toe hy buite die deur van die klaskamer gestaan het nadat Langstrat hom die klas verbied het. Hy knik begrypend. “Ek dink ek verstaan.”
“Maar toe het Eldon uitgevind dat die Kollege se finansies in chaos is. Ons het dit albei nagegaan en ons het besef dat die hele hesigheid op bankrotskap afstuur. Eldon het alles in sy vermoë probeer om sake reg te stel en ek het hom gehelp. Toe het Juleen my besoek en allerhande dreigemente gemaak. My lojaliteite het verdeel geraak. Dit het soms gevoel asof ek innerlik verskeur word. Miskien is dít die gevoel wat my tot my sinne laat kom het. Ek het net daar en dan besluit dat ek my nie langer gaan laat beheer nie. Ek is ’n koerantman en ek moes die waarheid publiseer.”
“En toe het hulle jou kortgevat?”
“Dit was absoluut onverwags. Toe ek my kom kry, het die polisie my kom arresteer. Natuurlik het ek toe besef dat dit Juleen en haar vriende is. Dieselfde tipe ding het immers met ander ook gebeur.”
“Ek dink dit sal die moeite loon om die eiendomsagente en die inkomste-kantore ’n bietjie na te gaan. Die belasting op eiendom mag dalk iets interessants na vore bring. Ek dink daar is onlangse transakies wat vir my nie reg lyk nie.”
Bernice het pas voor Tyler en Seuns stilgehou en sy voel ook nie gelukkig met die stand van sake in die eiendomsagentskappe nie. Sy sien dat Albert Tyler sy besigheid sluit en gereedmaak om te vertrek, maar dis nog lank voor vyf.
Sy draai haar venster af en roep: “Haai, is julle dan nie tot vyfuur oop nie?”
“Nie op Donderdae nie,” glimlag Tyler en trek sy skouers op.
“Maar die bordjie daar op die voordeur sê dan julle is oop van af tienuur tot vyfuur, Maandae tot Vrydae.”
“Nie op Donderdae nie,” herhaal Tyler en hy klink geïrriteerd.
Bernice sien dat Tyler se seun, Calvin, in sy Volkswagen van agter die gebou aangery kom. Sy klim haastig uit en waai vir hom. Onwillig hou hy stil. Hy maak sy venster oop.
“Ja?” vra hy kortaf.
“Is julle nie gewoonlik op Donderdae oop tot vyfuur nie?”
“Die ou kêrel het gesê ons kan huis toe gaan en dus gaan ons,” antwoord die jongman en trek sy skouers veelseggend op. Sonder meer ry hy weg. Bernice sien dat Albert Tyler nog by sy groot Plymouth doenig is. Sy drafstap nader en waai om sy aandag te trek.
“Kyk dame, ons is toe en ek wil nou ry,” grom hy toe hy sy ruit afdraai.
“Ek wil net graag julle mikrofilm bestudeer. Ek soek ’n bietjie inligting oor eiendomme in Ashton.
“Jammer, ons masjien is buite werking.” En daarmee trek hy weg en laat ’n verslae Bernice in die pad staan.
“Deksels,” sê sy vies. “Ek wonder of Rosemary hom gebel het.” Sy stap haastig na haar motor. Daar is nog een eiendomsagentskap, Top of the Town eiendomme. Sy weet die eienaar is Donderdae met bofbal besig. Wie weet, miskien sal die dametjie wat daar werk, haar nie herken nie en dalk meer behulpsaam wees.
“Hulle sal jou vernietig, Hogan. Hulle het die vermoë om dit te doen.” Harmel lyk oud en verwese. "Kyk wat het met my gebeur. Ek het alles verloor. My vrou, my familie en alles wat ek besit. . . hulle sal dit aan jou ook doen.”
Maar Marshall soek antwoorde en nie waarskuwings nie. “Wat weet jy van Kaseph af? Ken jy hom?”
“Ek dink hy is die een agter die hele organisasie,” sê Harmel fluisterend. “Juleen verafgod hom. Almal luister na Juleen, maar sy gehoorsaam hom.”
“Weet jy of hy in eiendomme in en om Ashton belanggestel het?”
“Ja, hy het. Die gerugte het in die Organisasie die rondte gedoen dat die Kollege as geheel oorgeneem sou word — deur die Organisasie natuurlik. Eugene Taylor en Kaseph het baie oor finansiële aangeleenthede gesels.”
“Dink jy Kaseph wou die Kollege koop?” vra Marshall stomgeslaan.
“Definitief. Dis die beplanning, maar sover is dit nog nie gedoen nie. Die meeste ander eiendomme van belang in en om Ashton behoort egter reeds aan hom.”
“Watter eiendomme?” Marshall skud sy kop in ongeloof.
“Woonhuise, besighede, ag, noem maar op. Gaan gerus die eiendomsbelastings na. Dit mag dalk baie interessante inligting oplewer.” Harmel haal meteens ’n verkreukelde koevert uit sy binnesak levoorskyn. “Neem dit asseblief van my hande af.”
“Wat is dit?” vra Marshall toe hy die koevert in die hande het.
“Dis ’n vloek, dis wat dit is. Almal wat daardie koevert besit het, het teespoed gekry. Ernie Johnson, Eldon se vriend, het dit ook gehad en jy weet seker wat met hom gebeur het.”
“Ja, ek weet.”
“Dis Johnson se verslag oor sy bevindinge in verband met die Kollege se finansies.”
“Wat!” Marshall kyk die man voor hom verslae aan. “Weet Eldon hlervan?”
“Nee. Ek het dit onlangs in die hande gekry. Maar jy moenie te gou bly word nie. Dis baie deurmekaar en jy sal ’n rekenmeester of 'n ouditeur nodig hê om dit te ontsyfer. Ek dink dis ook onvolledig."
“Maak nie saak nie. Dis iets om mee te begin. Baie dankie.”
“Ek het ’n teorie en ek noem dit vir wat dit werd is,” sê Harmel na 'n kort stilte. “Kaseph wil die hele Ashton oorneem en hy koop alles wat hy kan. Die Kollege is egter nie in die mark nie. Maar danksy Baylor se hulp, is die inrigting nou in sulke finansiële probleme, dat hulle naderhand verplig sal wees om te verkoop. En intussen het hulle die kollegeraad volgeprop met Kaseph se ondersteuners.” Marshall skeur intussen die koevert oop en blaai fronsend deur die bladsye gefotostateerde syfers. “Kon jy niks hieruit wysword nie?”
“Nee, nie juis nie. Ons soek nie meer leidrade nie, maar bewyse. Van een ding is ek egter seker. Kaseph wil die Kollege koop.”
“Ek wonder darem? Wat wil iemand soos hy met ’n kollege of ’n dorp soos Ashton doen?”
“Dis wat julle sal moet vasstel.”