Ander gedragspatrone was hul reaksionêre of gewelddadige gedrag in die klaskamer. Heleen, die Wiskunde-onderwyser, was ontevrede oor die verpligte ekstra Wiskundeklasse wat sy na-ure moes aanbied en die onsimpatieke optrede van die skool se bestuur oor haar swaar werkslading. Die wyse waarop Heleen die spanning van oorlading en haar toenemende werksverpligtinge hanteer, is om reaksionêr op te tree. Dit doen sy deur haar Wiskunde-leerders in Graad 11 aan te moedig om, sonder die nodige toestemming van die bestuurspan, nie die weeklikse saalbyeenkoms by te woon nie. In hierdie tyd bied sy die ekstra Wiskundeklasse vir hulle aan en so omseil sy die aandklasse. Haar kommentaar was vermaak-oorwinnend:
Ek bunk al die saalperiodes. Ek en my Graad 11's. O, hulle geniet dit gate uit, want hulle sê hulle kan nie daardie boring saal bywoon nie. Nou bunk ons saal en ons het Wiskunde. Sue me!
Terwyl Heleen se reaktiewe gedrag en negatiewe emosies tot wantroue in die bestuur lei, gaan ander soos Deon oor tot gewelddadige gedrag wat fisies en/of verbaal kan wees. Dit is dan veral die leerders in sy klasse wat dit ontgeld. Deon het vertel dat hy al 'n leerling fisies rondgeruk het, 'n aksie wat hy aan uitlokking deur die leerder toegeskryf het.
Die gedragspatrone in reaksie op die laer emosionele welsyn kan, volgens die inskrywings in Heleen, Bertha en Deon se joernale, uiteindelik tot bedankings uit die professie lei. "Dis 'n tydbom...die skip gaan sink", is Heleen se woorde om haar vrese in hierdie verband te beskryf. Sy sien bedanking uit die onderwys as een van die min werkbare oplossings vir haar eie probleme: "Ek klim van hierdie skip af gou. Ek is een van daardie rondte wat gaan af. Nee, hy gaan sink."
Bertha waarsku ook dat groot getalle taalopvoeders weens hulle onhanteerbare werksladings uit die onderwys bedank. Deon beaam dit as hy sê: "Kyk, opvoeders gaan omdat hulle nou regtig genoeg gehad het Indien hulle egter nie bedank nie, lyk dit of hulle afwesigheid as 'n hanteringsmeganisme gebruik veral wanneer hulle oorweldig voel deur hulle werksomstandighede.
Uit die studie blyk dit dat die deelnemers se negatiewe ervarings by die werk ook 'n afbrekende invloed op die ander dimensies van welstand het. Dit skemer deur dat veral die fisiese dimensie en die sosiale dimensie hierdeur geraak word. Uit die data wil dit voorkom of opvoeders wat die skoolomgewing as negatief beleef, neig om hul fisiese welsyn tot 'n groot mate te verwaarloos. Volgens Annemarie dra emosionele uitputting by tot die afname in die tyd wat sy aan haar persoonlike versorging spandeer: "Jy doen nie die moeite om te kook of te eet of te gym nie. Ons eet verkeerd. Ons slaap te min. Ons leef op koffie. Ons leef op adrenalien."
Hierdie toksiese leefstyl hou uiteindelik 'n bedreiging vir haar fisiese welsyn in. Sy sê: "Ek het ten minste drie keer 'n maand gastro. En dis stres. Dis nie iets wat ek geëet het of dis nie 'n maagkiem nie. Dis stres."
As jy gaan kyk na die familie- en gesinslewe van opvoeders, dan gaan u gou kan agterkom, maar hier is iets anders verkeerd. Die ouens soek maar net plekke om verligting te kry vir wat verkeerd is. Ek dink dit is 'n geweldige kwessie. As jou huweliksmaat nie verstaan waardeur jy gaan nie, dan kan dit lei tot hewige struwelinge binne die verhouding.
Meyers e.a. (2000) beskou optimale emosionele welsyn as 'n toestand gekenmerk deur die ervaring van oorwegend positiewe emosies en optimisme. Wanneer die opvoeders wat aan hierdie navorsingstudie deelgeneem het se gedagtes oor hulle en hul kollegas se vlakke van emosionele welsyn egter ondersoek word, blyk dit dat hulle eerder oorwegend negatiewe emosies asook 'n afname in entoesiasme teenoor hul werk en die lewe in die algemeen ervaar. Die skrywers van hierdie artikel kom daarom tot die gevolgtrekking dat opvoeders verbonde aan die hoërskole van die Helderberg-area in die algemeen lae vlakke van emosionele welsyn ervaar.
Hierdie bevinding en die deelnemers se beskrywing van hul emosionele welsyn as "ondergemiddeld" en "laag" is kommerwekkend, aangesien die voortdurende ervaring van negatiewe emosies uiteindelik die risiko vir die ontwikkeling van emosionele siektes laat ontstaan. Wanneer die spesifieke emosies wat die deelnemers tydens die onderhoude ervaar het van nader beskou word, is daar duidelike ooreenkomste met die kliniese beeld wat in DSM-IV TR (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders 2000) voorgehou word om 'n ernstige depressiewe episode te omskryf. Tipiese simptome van so 'n depressiewe versteuring sluit die volgende in: 'n bedrukte gemoed, 'n afname in belangstellings en/of die ervaring van plesier, slaapveranderings, 'n verandering in eetlus en gewig, moegheid, gevoelens van waardeloosheid, selfverwyt, skuld-gevoelens, 'n afname in konsentrasie, vergeetagtigheid, besluiteloosheid, psigomotoriese traagheid en selfmoordgedagtes (Oosthuizen 2007). Op hierdie stadium wil die skrywers egter daarop wys dat daar nie tydens die navorsing pertinent kliniese navraag in hierdie verband gedoen is nie. Die doel van die navorsing was dus nie om 'n diagnose van 'n ernstige depressiewe versteuring by enige van die deelnemers te maak nie. Die opvoeders het wel emosies wat met hierdie tipe depressiewe episode geassosieer word, gerapporteer.