Tip die hoed dan in die rigting van Human, wat sy resensie afsluit met die soort opmerking wat nie alleen sy betoog opsom nie, maar die leser genoeg wil aanpor om tog die moeilike leestaak sy eie te maak: “Die begunstigde [is] ’n boek wat asemhaal, diep sug en beur en maal teen voorspelbaarheid, teen eentonigheid, teen ’n emosielose voortploeter tot die bittereinde. En dít maak Winterbach se roman vir my besonder opwindend en boeiend!”
So “ietwat fantasties, ietwat ongeloofwaardig”. Dan sluit sy met “’n toeganklike, liefdevolle verhaal oor ‘n eietydse probleem.”
Lubbe laat egter nie toe dat die opgesmuktheid van die boek sy gevoelens oor die relevansie van die boek vertroebel nie: “Laurie Gaum sug nie sonder rede oor die kategese, ACSV en teologiese fakulteite van destyds én vandag nie.”
Saam met die resensie deur Ronel Nel van Melt Myburgh se bundel Oewerbestaan in dieselfde bylaag maak die redaksie ‘n interessante punt: “Ronel Nel is ‘n digter en hoewel sy glo digters moenie hul mede-digters se werk resenseer nie, het sy op versoek ingestem.”
Wat sou Nel laat afsien het van haar beginsels hieroor? Waarskynlik die feit dat sy besonder positief voel oor die bundel van Myburgh. Het sy nie, meen ek, sou sy waarskynlik die beker aan haar laat verbygaan het.
Sy reageer op die resensie-versoek deur ‘n soort mengsel van resensie en artikel te skep. Sy haal aan uit ‘n onderhoud wat op LitNet met die digter gevoer is. Sy haal die digter aan oor ander dinge wat hy “per geleentheid” gesê het. Die resensie is uiteindelik ‘n opname van die vernaamste kenmerke van die bundel, en staan alles in diens van die vereiste wat Nel in die begin van die artikel/resensie oor gedigte sê: “Gedigte moet sing”. Haar slotsom is positief, maar dit is tog duidelik dat Nel geen sinnigheid had aan ‘n indringende analise van Myburgh se verskuns nie.
En vir ‘n debutant soos Myburgh is hierdie waarskynlik die een resensie wat die meeste saak maak. Hier kan hy nou gaan lees presies hoe hoog sy digkuns aangeslaan word. Ek is seker hy het Maandagaand Viljoen se resensie ‘n paar keer gelees net om seker te maak sy oë speel hom nie parte nie.