Marion Bachrach - Geskiedenis Podcasts - 2022
Marion Abet, die suster van John Abt, is gebore in 1898. Sy trou met Howard Bachrach, wat by die Agricultural Adjustment Administration (AAA) gewerk het. Marion Bachrach het by die Kommunistiese Party van die Verenigde State aangesluit, maar haar man het geweier om lid te word.
In 1935 word hy lid van die Harold Ware Discussion Group. Harold Ware werk ook as konsultant by die AAA en stig 'n 'besprekingsgroep' wat Alger Hiss, Nathaniel Weyl, Laurence Duggan, Harry Dexter White, Abraham George Silverman, Nathan Witt, Julian Wadleigh, Henry H. Collins, Lee Pressman en Victor insluit Perlo. Weyl onthou later dat elke lid van die Ware Group ook 'n lid van die CPUSA was: "Geen buitestander of medereisiger is ooit toegelaat nie ... ek het die geheimhouding ongemaklik en ontstellend gevind." (1)
Die Sowjet -agent, Whittaker Chambers, het baie nou saamgewerk met Ware. Hy het hom in aanraking gebring deur Joszef Peter, die 'hoof van die ondergrondse afdeling van die Amerikaanse Kommunistiese Party'. Daar word beweer dat Peter se ontwerp vir die groep regeringsagentskappe 'beleid op verskeie vlakke' beïnvloed 'namate hul loopbane vorder'. 'Die Washington -apparaat waaraan ek geheg is, het sy eie geheime bestaan ​​gelei. Maar deur my en deur ander het dit direkte en nuttige verbindings met twee ondergrondse toestelle van die Amerikaanse Kommunistiese Party in Washington behou. Een hiervan was die sogenaamde Ware-groep, wat sy naam ontleen aan Harold Ware, die Amerikaanse kommunis wat daartoe bygedra het. Benewens die vier lede van hierdie groep (insluitend homself) wat Lee Pressman onder eed genoem het, moes daar seker sestig of sewentig ander gewees het, alhoewel Pressman hulle nie noodwendig almal geken het nie; ek ook nie. Almal was ledegeldbetalers van die Kommunistiese Party. Byna almal was werksaam in die Amerikaanse regering, sommige in taamlik hoë poste, veral in die Departement van Landbou, die Departement van Justisie, die Departement van Binnelandse Sake, die National Labor Relations Board, die Agricultural Adjustment Administration, die Railroad Retirement Board, die National Research Project - en ander. "(2)
Hope Hale Davis en haar man, Karl Hermann Brunck, was albei lede van die Kommunistiese Party van die Verenigde State (CPUSA). Hulle is uitgenooi na die huis van Charles Kramer vir hul eerste ontmoeting. Marion Bachrach, Mildred Kramer en Victor Perlo was ook teenwoordig. Kramer het verduidelik dat die CPUSA in eenhede georganiseer is. "Charles ... het verduidelik dat ... ons ons kennis van ander lede sou probeer beperk in geval van ondervraging, moontlike marteling. So 'n idee, het hy toegegee, lyk dalk nogal afgeleë in die radikale Washington -klimaat, maar die klimaat kan verander Op die meeste plekke het lede van eenhede mekaar slegs geken deur hul party -skuilname, om nie regte name te kan gee as hulle bevraagteken word nie. "
Kramer het verduidelik dat daar as lede van hulle verwag word om geld by te dra tot die CPUSA: "Basies sou dit tien persent van ons salaris wees, plus af en toe ekstras. Ons is hiervan gewaarsku ... Charles verduidelik dat meer van ons verwag word as 'n bevoorregte groep. Ons salarisse - selfs in die depressie - was ver bo die gemiddelde kameraad. Ons is eintlik aangemoedig om loopbaanvooruitgang te wen, gewoonlik onmoontlik vir oop aktiviste. Bykomende assesserings van ons sal help om kamerade te ondersteun Terwyl saamtrekke in Madison Square Garden geld kon insamel vir sake soos die Scottsboro Boys, was daar onbekende kamerade in die Suide wat byna niks leef nie - eet saam met die deelnemers wat hulle probeer organiseer - alleen en altyd in die gevaar om geslaan of geskiet te word. Ons kan dink dat ons geld hulle sal help. "
Kramer het ook aan die groep gesê dat hulle voortaan hul afskrifte van die Daaglikse werker en die Nuwe massas van hom in plaas van kiosk. "Ons moet wegbly van enige plek waar linkses bymekaar kan kom. Ons moet sover moontlik vermy om met radikale omgang te gaan, soos dit in Washington sou wees." Selfs uitgesproke liberale soos Jerome Frank en Gardner Jackson "was buite perke". Kramer het bygevoeg "ons kon nie naby openbare protesoptogte of byeenkomste kom nie."
Hope Hale is aangemoedig om artikels oor politiek in die nasionale tydskrif te laat verskyn. Marion Bachrach het aan die groep gesê dat sy onlangs 'n stuk in gepubliseer het Atlantic Maandeliks. Bachrach werk tans aan 'n artikel oor onderwys: "Marion het berig dat sy 'n profiel skryf van 'n tipiese Amerikaanse onderwyser, een wat gelukkig genoeg is om nog in diens te wees. 'N Kwartmiljoen onderwysers het geen werk gehad nie, en 'n groot aantal werk sonder betaling In agtien state is hulle betaal met IOU -geskenkbewyse genaamd scrip, waarvoor hulle nooit die vermelde waarde kon kry nie. dat ten minste 200 000 kinders weens gebrek aan klere nie skool toe kon gaan nie. En daar sou nog vele meer wees, maar vir die onderwysers self. Net in New York het hulle meer as $ 3 miljoen gegee om warm middagetes, skoene en so aan, vir die kinders wat andersins nie skool toe sou kon kom nie.Marion was van plan om die onderwyseres in haar daaglikse lewe te wys, haar eie middagete aan honger oë om haar lessenaar uit te deel, 'n trui of 'n paar sokkies vir 'n koue kind i n die kleedkamer. As onderwysers nie hierdie opofferings gemaak het nie, sou die land se onderwysstelsel die afgelope vyf jaar heeltemal uitmekaar geval het. "Bachrach het gesê sy hoop om die artikel in Scribner's Tydskrif. (3)
In 1937 word Bachrach die persoonlike sekretaris van John T. Bernard, 'n Farmer-Labour Party-kongreslid van Minnesota. Na sy verkiesingsnederlaag in 1938 keer sy terug as joernalis, waaronder 'n tydperk as die Washington -korrespondent Foto Tydskrif, wat in New York gepubliseer is. (4)
In Augustus 1939 het Isaac Don Levine gereël dat Whittaker Chambers Adolf Berle ontmoet, een van die voorste assistente van president Franklin D. Roosevelt. Na ete het Chambers vir Berle vertel van regeringsamptenare wat vir die Sowjetunie spioeneer: "Omstreeks middernag het ons die huis ingegaan. Wat ons daar gesê het, is nie ter sprake nie, want Berle het dit in die vorm van potloodnotas geneem. Net binne die voordeur het hy gaan sit by 'n lessenaar of tafel met 'n telefoon op, en terwyl ek praat, skryf hy, terwyl hy kortliks gaan verkort. Hierdie aantekeninge dek nie die hele gesprek op die grasperk nie. baie drankies. Ek het aangeneem dat dit 'n ondersoekende skelet was waarop verdere gesprekke en ondersoek gebaseer sou word. " (5)
Volgens Isaac Don Levine het die lys met 'spioenasie -agente' Marion Bachrach, Alger Hiss, Donald Hiss, Laurence Duggan, Lauchlin Currie, Nathan Witt, Harry Dexter White, John Abt, Lee Pressman, Julian Wadleigh, Noel Field en Frank Coe ingesluit. Chambers het ook Joszef Peter genoem as 'verantwoordelik vir die Washington -sektor' en 'na 1929' hoof van die ondergrondse afdeling 'van die Kommunistiese Party van die Verenigde State.
Chambers het later beweer dat Berle op die nuus gereageer het met die opmerking: "Ons is moontlik binne agt-en-veertig uur in hierdie oorlog en ons kan nie sonder skoon dienste ingaan nie." John V. Fleming, het aangevoer in Die anti-kommunistiese manifestasies: vier boeke wat die Koue Oorlog gevorm het (2009) Chambers het "aan Berle die bestaan ​​van 'n kommunistiese sel bely - hy het dit nog nie as 'n spioenasie -span in Washington erken nie". (6) Berle, wat in werklikheid die president se direkteur van binnelandse veiligheid was, het die saak met president Franklin D. Roosevelt aan die orde gestel, "wat dit as onsin ontheilig afgemaak het."
Die Wet op Vreemdelingsregistrasie (ook bekend as die Smith Act) is op 29 Junie 1940 deur die Kongres goedgekeur, wat dit onwettig gemaak het vir enigiemand in die Verenigde State om die wenslikheid van die omverwerping van die regering te bepleit, te ondersteun of te onderrig. Eugene Dennis, William Z. Foster, Benjamin Davis, John Gates, Robert G. Thompson, Gus Hall, Benjamin Davis, Henry M. Winston en Gil Green is almal skuldig bevind op grond van hierdie daad. Na 'n verhoor van nege maande is hulle skuldig bevind aan die oortreding van die daad en tot vyf jaar gevangenisstraf en 'n boete van $ 10 000 opgelê. Thompson het weens sy oorlogsrekord slegs drie jaar gekry. Hulle het 'n beroep op die Hooggeregshof gedoen, maar op 4 Junie 1951 het die regters 6-2 beslis dat die skuldigbevinding wettig was.
Hierdie besluit is gevolg deur die arrestasies van 46 meer kommuniste gedurende die somer van 1951. Dit sluit Marion Bachrach en Elizabeth Gurley Flynn in, wat ook skuldig bevind is aan minagting van die hof nadat hulle aan die regter gesê het dat sy mense nie as kommuniste sou identifiseer nie omdat sy nie bereid was om dit te doen nie. "maak myself af of verneder deur 'n inligter te word". Sy is ook skuldig bevind aan die oortreding van die Wet op Vreemdelinge Registrasie en tot twee jaar gevangenisstraf gevonnis.
Miriam Moskowitz, ook lid van die Kommunistiese Party van die Verenigde State, was in die Women's House of Detention toe die twee vroue ingebring is. ' middag -ontspanningsuur. Ek het hulle op die dak sien sit en ek stel myself voor. Marian snak na haar. "Jy is nog hier!" Sy neem my hand en groet my hartlik. Gurley Flynn sit bevrore, skaars terug na my groet, en ek was vaagweg ongemaklik dat sy my beduie dat dit nie 'n goeie idee is dat ons saam sien kuier nie (spioen en kommunistiese broederlikheid?) . Ek het haar seine verontagsaam; vir my sou dit 'n verkwisting van 'n goue oomblik vir geselskap gewees het, hoe kortstondig ook al. "
In haar outobiografie, Phantom Spies, Phantom Justice (2010), onthou sy: "Ek en Marian het opgewonde gepraat; ek het die absurde gebruike en konvensies beskryf wat kenmerkend is van die lewe in die tronk, en ek het ook vir haar gesê ek wag op 'n besluit oor my appèl. Dit was so goed om natuurlik en vrylik te praat met iemand wat my heelal gedeel het! ... Toe ons terugkom op die vloer wens Marian my sterkte en omhels my. Gurley Flynn knik skaars totsiens. " (7)
Die skrywers van Die geheime wêreld van die Amerikaanse kommunisme (1995) vind 'n dokument in die Sowjet -argiewe wat deur Georgi Dimitrov geskryf is en op 20 November 1942 gedateer is met die titel "Top Secret" waarin staan: "Marion Bachrach - Amerikaan, ongeveer veertig jaar oud, gebore in 'n Washington -gesin, 'n Amerikaanse burger, lid van die CPUSA. Het 'n gestremde man (Howard Bachrach) en 'n volwasse seun ... Volgens die kommentaar van haar Amerikaanse kamerade is Marion Bachrach 'n goeie en polities bekwame joernalis. " (8)
Marion Bachrach is in 1957 oorlede.
Marion Bachrach - Amerikaner, ongeveer veertig jaar oud, gebore in 'n Washington -gesin, 'n Amerikaanse burger, lid van die CPUSA. Het 'n gestremde man (Howard Bachrach) en 'n volwasse seun.
Tot 1938 werk Marion Bachrach as persoonlike sekretaris van Barnard, 'n progressiewe Amerikaanse kongreslid. In 1938, omdat Barnard sy bod vir herverkiesing verloor het, word sy uit hierdie pos ontslaan en begin werk as die Washington-korrespondent vir die koerant, PM....
Volgens die kommentaar van haar Amerikaanse kamerade is Marion Bachrach 'n goeie en polities bekwame joernalis.
Ons het op 'n sagte wintersaand begin met ons eerste partytjiebyeenkoms. Vir verbygangers moes ons verskyn het soos ons bedoel was - nog net 'n paar liefhebbers. 'Tree op asof u ons sosiaal besoek,' mompel Charles en buk met my vinger oor my lessenaar op 'n ry melkprysgetalle.
Terwyl ons gestap het, moes ek gesê het dit voel vreemd om na 'n vergadering in die Euclidstraat te gaan, waar ek op my agtienjarige ouderdom saam met my ma in 'n "ligte huishouding" kamer gewoon het. Omdat ek geweier het om na die Iowa -universiteit te gaan as 'n arme 'stadsmeisie', wou ek 'onafhanklik' wees. Maar my ma was saam met my na Washington.
Die Kramer -woonstel was nie in een van daardie ryhuise nie, waar almal sien wie kom en gaan. In 'n moderne gebou, met 'n ongewone ingang aan die agterkant, lyk dit amper te duidelik geskik vir sameswering.
Daar was geen voorportaal nie, net 'n kaal, oop trap waar ons Charles oor die reling op die vierde verdieping sien leun. Toe ons die top bereik, begroet hy ons met 'n warm glimlag wat ek nog nooit gesien het nie.
In die kantoor het ek hom die eerste keer ontmoet as 'n moerse man met die naam Krevisky. Die verandering aan Kramer het nie veel kommentaar gelewer nie, miskien omdat hy nooit deelgeneem het aan die kameraadskap van die personeel nie. Onder al hierdie vokale New Dealers het sy stilte my nuuskierig gemaak. Toe ek hom beter leer ken, sou ek besef dat hy sy lippe styf moes hou om sy woede en minagting in te hou.
Binne-in die woonstel wag sy vrou, Mildred, 'n skaam suidelike meisie met asblonde hare en die bleekheid van die kinders van die Appalachen, wie se foto's ons in ons artikels gepubliseer het oor hoe Subsistence Homesteads hul lot sou verbeter. Buite haar, in die lig van 'n bruglamp, kniel 'n seuntjie en probeer 'n bondel in bruin papier losmaak. Hy kyk afgetrokke op, byt aan sy lip en borsel sy hare terug, toe Charles sy naam, Victor Perlo, spreek. Hy was 'n wiskundige wonderkind en was saam met Charles aan die City College in New York. Op die ouderdom van een-en-twintig was hy 'n volwaardige statistikus. Die ander lid van die eenheid, Marion Bachrach, lyk klein en gebukkend in 'n diep seilstoel. Maar haar gesig was fyn, met intelligente bruin oë en glimlaggende, ontvanklike lippe.
Charles begin praat met 'n versekerde stem wat ek amper nie as syne herken het nie. Hy het verduidelik dat alhoewel daar veranderinge kan wees - 'n kameraad wat reeds aan die hoof van 'n ander eenheid was - ons ons kennis van ander lede sou probeer beperk, in geval van ondervraging, moontlike marteling. Op die meeste plekke ken lede van eenhede mekaar slegs deur hul party -skuilname, sodat hulle nie regte name kan gee as hulle bevraagteken word nie. Maar hier in Washington, waar die New Dealers altyd sosiaal ontmoet het, loop ons die teenoorgestelde risiko om die partynaam op die verkeerde tyd te gebruik. Maar hoewel dit slegs op amptelike rekords gebruik sou word, moet ons elkeen nou een kies.
Ek noem myself as Mary MacFarland, na my sterk wil, talentvolle musikante tante wat op twintigjarige ouderdom in Ma se arms gesterf het. Vir my was sy 'n romantiese figuur; om presies die teenoorgestelde redes kies Hermann die onmerkbare naam, Walter Becker.
Deur voort te gaan oor voorsorgmaatreëls, het Charles ons gewaarsku dat Marion se man, wat as 'n lid in onkunde gehou moet word, praktiese probleme veroorsaak. Marion het alles in sy vermoë gedoen om hom naby genoeg te kry om te werf, maar hoewel simpatiek was hy bang vir die tipiese liberaal om homself te verbind. Charles draai na Marion. "is dit 'n regverdige verklaring?"
'Kom ons stel dit maar,' sê Marion, 'dat hy 'n wyse ou voël is.'
Charles glimlag, maar op 'n gespanne manier. Selfs ek, nuut in die party, het 'n effense skok gevoel. Dit sal 'n rukkie neem om te verneem dat onder Marion se onheil 'n toewyding dieper was as dié van baie kamerade wat die amptelike lyn godsdienstig papegaai.
Sy sou na die hoogste nasionale rang in die party styg, ingevolge die Smith-wet aangekla word en eers deur die dood verhoor word. Charles het verder gesê dat Marion 'n skrywer was wat in gepubliseer het Atlantic Maandeliks. Ons sou later van haar projek hoor.
Maar eers kom die insameling van gelde. Eintlik sou dit tien persent van ons salaris wees, plus af en toe ekstra's. Ons is hieroor gewaarsku. Dit het Hermann kommer laat ontstaan, aangesien hy 'n gereelde beurs aan sy vriend Ernst gestuur het, wat op die laaste rondte van sy doktorsgraad in chemie was. Maar ons kon dit regkry, ek was seker. Ek en Mary het 'n verbruikersrubriek aan McCall se tydskrif voorgestel, wat hulle oënskynlik wou opneem. En in vrylating het ek gewissel van Snappy Stories tot die Inwoner van New York.
Charles het verduidelik dat meer van ons as 'n bevoorregte groep verwag word. Ons kan dink dat ons geld hulle sal help.
Ek het amper nie meer sy oortuiging nodig gehad nie, veronderstel ek, as wat my ma die predikant se oortuiging nodig gehad het om op 'n manier 'n ekstra kwart of 'n half dollar vir 'n buitelandse sendeling te vind. En partytjiegeld van tien persent-dertig dollar uit my driehonderd per maand lyk heeltemal normaal vir iemand wie se ma die tiende gee. Sy het tien persent van die inkomste wat soms tot vyftien dollar per maand was, aan die Here se werk gegee, selfs wat my oudste broer verdien het deur hout vir bure te kap.
Hermann haal sy penmes uit; hy het die tou gesny wat Victor Perlo gesukkel het om los te maak. (Toe hy my later vertel dat hy die adres gesien het - John Smith in Derde Straat noordoos, het ek visioene gehad van 'n troebel kelderpad anderkant die Capitol. 'N Donker figuur kom na vore met hierdie bondel, haastig oor die sypaadjie en kyk oor sy skouer, gooi sy las in 'n skamele swart koepee en jaag weg. Eendag sou ek aan die beurt kom om daardie donker figuur te wees.)
Op die vloer was stapels van die Daaglikse werker, die dikrooi Kommunis, die rooi en wit Kommunistiese Internasionale, die gewelddadige swart en wit Nuwe massas, en die gemimografiseerde agitprop -bulletin.
Hermann het geweier Nuwe massasgesê dat hy dit by die kiosk in Pennsylvania Avenue gekoop het. Charles het hom skerp gesê om nooit weer daarheen te gaan nie. Ons moet wegbly van enige plek waar linkses bymekaar kan kom. Ons moet sover moontlik die omgang met radikale vermy, soos in Washington. Selfs liberale, uitgesproke mense soos Gardner Jackson, het Charles gesê, terwyl hy my kant toe kyk, is buite perke. Dit het my hartseer gemaak. Pat was so 'n vriendelike vriend.
Dit is duidelik, het Charles bygevoeg, dat ons nie naby openbare protes of byeenkomste kon kom nie.
Dit het my teleurgestel toe ek Trafalgar Square onthou, en ek voel deel van 'n groot menigte wat in dieselfde opbouende dringendheid verenig is. Maar hierdie voorskrifte het hul eie verantwoordelikheid, wat ons groep onderskei het en ons voorberei het op ons eie moeilike uitdagings.
Die lektuur wat ons moes koop, kos byna tien dollar. Dit, plus die koste, was amper presies dieselfde as die lone wat ek betaal het, Mamie, die vrolike vrou wat Claudia nou huis toe gebring het vir middagete en haar in die bed gesit het. Hermann het daarop aangedring om haar aan te stel nadat hy een keer saam met my Claudia na die werk gaan haal het. Toe sy op die skoot van die verpleegster sit, het sy nogal tevrede gelyk, maar met haar eerste aanblik het groot ronde trane uit haar oë gespat en op die vloer gespat. Mamie moet bly, wat ons ook al aan die partytjie oorgegee het.
Toe Victor Perlo die oorblywende literatuur saamgevoeg het, het hy 'n verslag oor die nasionale nuus gegee, begin met Roosevelt se aanstelling van Joseph P. Kennedy as voorsitter van die nuwe Effektebeurskommissie. Hy noem dit 'n kapitulasie van die mees wrede politieke elemente. 'N Wall Street -operateur self, Kennedy, het sy miljoene aan bootlegging gemaak.Sulke feite was waarskynlik 'n breukdeel van die waarheid, het Vic gesê; maar genoeg om ons te ontdoen van die illusie dat FDR "beter was as 'n verheerlikte saalhak".
Hierdie woorde was pynlik om te hoor. Ek het geweet Roosevelt is 'n politikus, maar niks wat ek oor sy kompromieë geleer het, kon sy stem nie weerhou om my fisies te roer nie. Soms het ek 'n nag in erotiese, afgodiese kontak met hom deurgebring terwyl ek wakker geword het van 'n voorreg wat my dae lank by my kon bly. Toe ek vir Hermann vertel van my droom, lag hy nie. Hy het my op 'n manier beny; hyself kon nie onthou dat hy ooit gedroom het nie. Omdat ek 'n postuum kind was, het hy gesê, was ek selfs kwesbaarder as die meeste, maar die hele bevolking het op die oomblik 'n kinderlike behoefte aan 'n vaderfiguur gehad. Ek het dit teëgestaan. Ek wou nie daardie private intimiteit met 120 miljoen mense deel nie.
Marion het berig dat sy 'n profiel skryf van 'n tipiese Amerikaanse onderwyser, een wat gelukkig genoeg is om nog in diens te wees. Tog was Chicago terugbetaalde salarisse van $ 28 miljoen.
Marion se syfers het getoon dat ten minste 200 000 kinders weens gebrek aan klere nie skool toe kon gaan nie. Net in New York het hulle meer as $ 3 miljoen gegee om warm middagetes, skoene ensovoorts te koop vir die kinders wat andersins nie skool toe sou kon kom nie.
Marion was van plan om die onderwyser in haar alledaagse lewe te wys, haar eie middagete aan honger-oë kinders om haar lessenaar uit te deel, 'n trui of 'n paar sokkies aan 'n koue kind in die kleedkamer te trek.
As onderwysers nie hierdie opofferings gemaak het nie, sou die land se onderwysstelsel die afgelope vyf jaar heeltemal uitmekaar geval het.
Charles het twyfelagtig gevra waar sy van plan is om dit te publiseer. In die Atlantiese Oseaan, Het Marion gehoop, of Scribner's. Vic waai dringend met sy hand. Toe hy die woord kry, het hy gevra hoekom sy 'n groep fuzzy-minded liberale moet verheerlik wat net die oomblik uitstel dat die werkers die opvoedingsmiddele sou aangryp. Hy het aangevoer dat die kameraad dit uitwys en wys hoe stukkie liefdadigheid reaksionêre reformisme is; dat hierdie ongelykhede nie onder kapitalisme reggestel kon word nie.
'Maar as sy dit ingesit het,' het ek gevra voordat ek myself kon keer, 'waar kon sy haar stuk publiseer?'
"Presies." Marion se dankbare blik het moontlik begin met die samewerking wat ons so nou sou bind. Sy het gesê dat wat Vic uiteengesit het, in die Sunday Worker sou pas, maar dit sou vir die lesers geen verrassing wees nie. Terwyl sy 'n wyer gehoor kon bereik, een minder polities. En sou sulke lesers nie dalk eendag vir ons belangrik word nie? Om hulle vriendelik te hê - of ten minste nie vyandig nie, kan 'n deurslaggewende verskil maak as die skyfies af is.
Charles het gedink sy het 'n punt daar. Die party moes potensiële klasvyande 'neutraliseer'. Maar Vic dring daarop aan dat enige waardevolle materiaal wat ons het, gebruik moet word om die stem van die party te versterk.
Hermann het op sy reflektiewe manier gesê dat hy getref word deur hoe gereeld die Tye redelik radikale verklarings deur New Dealers aangehaal. Het dit nie daarop gedui dat die middelklas op die oomblik meer bereid was om te luister as wat ons sou dink nie? Hy het voorgestel dat ons kameraad haar materiaal dubbel gebruik. Sy kon eers haar sterk impuls volg en daarna haar feite in die vorm bring vir die publikasie van die party.
'Dit is die tweede Gordiaanse knoop wat hy vanaand gesny het,' huil Marion.
Die groep het ooreengekom oor 'n plan om hoofartikels gereed te hê om in partypublikasies te gaan wanneer Marion se artikel gepubliseer word, en vestig die aandag daarop en maak opmerkings wat strategies wenslik lyk.
Dit was die soort konsensus wat Hermann gedurende die volgende paar maande dikwels bewerkstellig het. Binnekort word hy aangestel oor 'n nuwe eenheid van sterk, neurotiese ekonome ...
Op pad huis toe was Hermann eers stil. Ek het gewonder wat Charles hom gevra het om te doen. Maar van nou af sal ons geheime vir mekaar moet hê.
Ek kon my verligting nie terughou oor die voorspelling van Hitler se ondergang nie. En ek onthou die twyfelagtige manier waarop Hermann gesê het dat hy hoop dat hulle reg is. Maar sedert 1924 het hy die reël gehoor: 'Hitler kan nie hou nie'.
Ek het voorgestel dat die party dinge weet wat ons nie weet nie. Daar was Claud se gestuur Die week oor die onwettige publikasies wat aanhou verskyn het, ten spyte van Hitler. Soms het 'n gevoude mimeograaf 'Horoscoop' aan die buitekant, en binne was daar nuus van wêreldnuus wat in die koerante onderdruk is.
Hermann was dit eens dat hierdie soort massa -operasie bemoedigend was en die goeie rede was om in die party te werk. Maar dit was moontlik dat hy bekommerd gepraat het oor die brief van die ingenieur. Wat sou gebeur as dit in die hande beland van iemand met 'n swak oordeel? Gestel hierdie kameraad ontmoet die ingenieur en dink aan iets wat hy gesê het dat hy gereed is om gewerf te word. Terwyl die ingenieur in werklikheid 'n Trotskis was, sê hy, is hy gek teen die party. Sou hy nie die verbruikersraad verraai eerder as om 'n kans te mis om die party te beskadig nie? Ons kantoor was reeds verdag weens vokale liberale soos Howe en Jackson. As dit uitkom dat 'n brief aan die verbruikersadvies aan die CP gegee is, is die vet in die vuur. Baie kragtige mense het net so 'n verskoning gesoek om van die hele groep ontslae te raak en hul eie marionette in te sit.
Dit was skrikwekkend. Maar ek het sekerlik gesê dat die party die gevaar sou verstaan ​​en versigtig sou wees. Hermann het gehoop dat hulle sou, maar hulle was mense, met ingeboude feilbaarheid. Ek het geweier dat my gemoedere gedemp word. 'Ons het aangesluit,' het ek gesê, 'so ons moet hulle vertrou.' En hy het ingestem.
Na 'n stil stap of twee stop ek skielik kort op die sypaadjie. Die brief was nie eers aan ons gerig nie. Dit is deur die verbruikersraad van die NRA deurgegee. Hermann lag en sê dat die NRA net so goed soos 'n skaap vir 'n lam gehang kan word. Hy het uit moegheid gepraat, het hy gesê. Die vergadering was, soos alle vergaderings, vermoeiend.
Moeg? In my gemoed was die woord ondenkbaar.
Arthur Koestler se herinnering, Pyl in die blou, beskryf sy eerste ontmoeting met 'n groep kamerade as 'een van die seldsame oomblikke wanneer intellektuele oortuiging in harmonie is met gevoel, wanneer jou rede jou euforie goedkeur en jou emosie jou liefhet as gedagte.' Dit was vir my die aand waar, alhoewel ek dit nie sou kon ontleed as ek probeer het nie - al sou ek wou. Ek het net vir Hermann gesê dat ek nog nooit in my lewe so opgewonde was nie. Dit het hom bly gemaak. Ons het haastig huistoe gehaas huis toe na nog 'n aand saam.
(1) Nathaniel Weyl, onderhoud met Amerikaanse nuus en wêreldverslag (9 Januarie 1953)
(2) Whittaker Chambers, Getuie (1952) bladsy 31
(3) Hope Hale Davis, Groot dag kom: 'n herinnering aan die 1930's (1994) bladsye 68-76
(4) Harvey Klehr, John Earl Haynes en Fridrikh Igorevich Firsov, Die geheime wêreld van die Amerikaanse kommunisme (1995) bladsy 318
(5) Whittaker Chambers, Getuie (1952) bladsy 76-77
(6) John V. Fleming, Die anti-kommunistiese manifestasies: vier boeke wat die Koue Oorlog gevorm het (2009) bladsy 320
(7) Miriam Moskowitz, Phantom Spies, Phantom Justice (2010) bladsy 147
(8) Georgi Dimitrov, brief aan Pavel Fitin (20 November 1942)
Marion Bachrach was die suster van John Abt en ook lid van die Ware -groep, 'n groep staatsamptenare in die New Deal -administrasie van president Franklin Roosevelt, wat ook lede was van die geheime apparaat van die Kommunistiese Party van die Verenigde State (CPUSA) in die 1930's. Bachrach was die persoonlike sekretaris en kongresbestuurder van verteenwoordiger John Bernard van die Minnesota Farmer-Labor Party in 1937–1938. Bachrach was ook 'n korrespondent vir die koerant PM.
Lidmaatskap en vergadering van die Ware -groep was baie geheimsinnig, en baie lede het uiteindelik tydens die Tweede Wêreldoorlog in hoër vlakke van die Amerikaanse regering ingeloop. Nadat Alger Hiss uitgesluit is van nouer kontak met die Ware -groep, bly Hiss 'n intieme medewerker van Marion Bachrach.
Op 20 November 1942 het Sowjetse buitelandse intelligensie (Dimitrov na Fitin, RTsKhIDNI 495-74-484) 'n agtergrondverslag oor Bachrach van die Komintern aangevra en 'n positiewe verslag ontvang.
Marion Bachrach het verskeie traktate geskryf wat aan kommunistiese verbruikers verkoop is. Sommige oorspronklike publikasies blyk redelik winsgewend te wees onder versamelaars en verkopers. Onder hulle is Amnestie! Voorstel van 'n amnestieprogram om die lede van die Kommunistiese Party vrygelaat wat kragtens die bepalings van die Smith -wet opgesluit is, Hierdie duidelike geweld, U is op die proef gestel en Die federale groot jurie is teen u gestapel.
Talk: Lys van Amerikaners in die Venona -koerante
Dit gee nie om as jy nie daarvan hou dat ek die POV uit die artikel haal nie. Dit is duidelike vooroordeel. Gaan voort, en ek sal die kwessie voorlê aan die geskille -arbiters op hierdie webwerf. Mense huil altyd oor POV, maar dit lyk asof jy en jou geliefde baie gelukkig is om dit op ander af te dwing. As u nie die verskil tussen 'sommige' en ''n paar' 'of' 'meeste' 'kan onderskei nie, moet u teruggaan skool toe. Terloops, met die kwaliteit van die Venona -bewyse in alle gevalle, behalwe in die mees opvallende gevalle, sou geen ware geleerde die soort stellings in die artikels rondom hulle op hierdie webwerf aanvaar nie. 'N Verklaring soos: "die meeste akademici en historici glo dat die meeste van die volgende individue óf klandestiene bates en/of kontakte van die KGB, GRU en die Sowjet -vloot GRU was." is regtig onaangenaam en alles behalwe vakkundig en heeltemal onwaar. Baie van hierdie mense en hul herinneringe word belaster, belaster en besoedel deur die skrywers wat u so aanbid. Wees bly, u persoonlike vooroordeel resoneer steeds in hierdie artikels en kyk terug na die skerp banshees van 'regte' denkende mense op FoxNews en laat hierdie mees blatante voorbeelde van POV uit die artikel.
& ltdryly & gt Alhoewel u pogings om aanhalings te bekom bewonderenswaardig is, toon u natuurlik ook u eie vooroordele. (En met betrekking tot FoxNews: dit hang nie af van 'n Pulitzer wat gewen is deur een van sy verslaggewers wat leuens vir Stalin geskryf het oor barbaarsies wat so monsteragtig is dat die Oekraïne vra dat die toekenning sewentig jaar daarna terugbetaal word nie. Verder sou ek voorlê dat McCarthy vir 'n groter tydperk met groter kwaadwilligheid belaster en belaster is as enigeen wat hy ooit beskuldig het (terwyl hulle op hul beurt eenvormig as helde as leeus beskou word, alhoewel hulle feitlik tot op die laaste inderdaad rangskommissies was) .-- 76.17.171.199 (kontak) 08:54, 18 April 2008 (UTC)
Venona 912 KGB New York na Moskou, 27 Junie 1944
Venona 1403 KGB New York na Moskou, 5 Oktober 1944
Venona 1429 KGB New York na Moskou, 9 Oktober 1944
Venona 164 Moskou na New York, 20 Februarie 1945
Venona 259 Moskou na New York 21 Maart 1945.
Ek dink die in Brittanje gebore Cedric Belfrage is eintlik nooit in die VENONA-koerante in die VSA/VK genoem nie. Sy naam word slegs deur akademici aan UNC/9 verbind. Verwydering uit die lys?
592 KGB New York na Moskou, 29 April 1943
725 KGB New York na Moskou, 19 Mei 1943
810 KGB New York na Moskou, 29 Mei 1943
952 KGB New York na Moskou, 21 Junie 1943
974 KGB New York na Moskou, 22 Junie 1943
1430 KGB New York na Moskou, 2 September 1943
1452 KGB New York na Moskou, 8 September 1943
Doen mense nou mondelinge navorsing op hierdie bladsy? Lewe sommige van die gelyste nog? Indien wel <> Lyk 'n bladsy om te verwyder. As mense die boek wil lees, kan hulle die boek koop. Dit is nie 'n betroubare bron nie (akkuraatheid). Die boek is wyd uitgebrei.
Administrateur nota Vinnige verwydermerk is verwyder. Reaper Eternal (kontak) 18:39, 25 Mei 2012 (UTC)
Die Venona -afsnitte bevat oorweldigende bewyse van die aktiwiteite van Sowjet -spioenasienetwerke in Amerika, kompleet met name, datums, plekke en dade. Meer as 200 persone met naam of bynaam wat in die VENONA -vertalings voorkom, persone wat dan in die VSA teenwoordig is, word in hul boodskappe deur die KGB en die GRU as hul geheime bates of kontakte geëis.
Hierdie lys is 'n laster van John Seigenthaler op honderde mense. Hierdie mense word daarvan beskuldig dat hulle spioene is, maar daar word geen bewys gelewer nie. Sommige van hulle is waarskynlik spioene, sommige weet ek nie, en sommige wat hier genoem word, twyfel ernstig dat ek spioene was. Vyf waarvan ek weet en spesifiek 'n probleem het, is Alger Hiss, Harry Magdoff, Julius Rosenberg, IF Stone en Harry Dexter White. Harry Magdoff leef nog, bestuur 'n gewilde tydskrif en ek twyfel of hy daarvan hou dat hy 'n spioen is hier op Wikipedia. Die persoon wat al hierdie nonsens oor Wikipedia, Nobs, stoot, is 'n jaar lank verbied.
Ek moet weliswaar net vyf van die name goed ken. Aangesien hierdie vyf gelys word, bevraagteken dit die hele lys, en daarom verwyder ek hulle almal. Ek dink dit is 'n beter idee om die kodename in Venona te noem. Nobs bespiegel net wie aan hierdie kodenaam geheg kan word, in 'n mate wat lasterlik is. Hy is 'n paar dae gelede verbied vir hierdie soort laster op openbare persone. Ruy Lopez 23:49, 26 Desember 2005 (UTC)
Die lys is beswaarlik lasterlik. Daar word nêrens op hierdie bladsy vasgestel dat hierdie mense spioene was nie. Relevante materiaal oor die kwessie word in die onderskeie artikels bespreek. DTC 15:27, 5 Januarie 2006 (UTC) As die besluit deur 'n regeringsagentskap gemaak is, is dit nie so nie ons laster in elk geval, want dit is net 'n papegaai van wat die NSA-CIA op een of ander manier bepaal het. Daar moet geen gevalle wees waar 'n individuele Wikipedian so 'n besluit neem nie (dit sal WP: NOR oortree), maar ek twyfel of dit hier gedoen is. --Fastfission 23:38, 5 Januarie 2006 (UTC) U sê dat dit deur 'n regeringsagentskap bepaal is, dat die NSA-CIA al hierdie mense bepaal het, maar u gee absoluut geen bewys hiervan nie. 'N Handjievol name wat hier genoem word, is deur die regering' bepaal ', die meeste nie. Die persoon wat hierdie lys geskep het, is 'n jaar lank verbied. Ruy Lopez 15:46, 8 Januarie 2006 (UTC) Vir persoonlike aanvalle, nie vir hierdie lys nie. Fred Bauder 23:25, 18 Januarie 2006 (UTC) Dankie, verban vir gedrag nie vir inhoud. DTC 00:26, 19 Januarie 2006 (UTC) Hierdie lys verteenwoordig oënskynlik alle name wat deur die skrywers Klehr en Haynes saamgestel is. Dit verteenwoordig nie gepubliseerde eise deur die NSA of die CIA nie. Die kontroversie moet beter bespreek word.-Cberlet 16:28, 8 Januarie 2006 (UTC) Hierdie lys is laster, bloot deur gepubliseer te word. Is dit wat Wikipedia geword het? 'N Buitepos vir die uiterste reg om disinformasie en halfwaarheid en skuld-deur-insinuasie en -assosiasie te versprei? Pazouzou (kontak) 23:05, 13 Julie 2009 (UTC)
Wat dui die sterretjies aan? -Fastfission 23:38, 5 Januarie 2006 (UTC)
Hierdie lys het ontstaan ​​as 'n lasterlike versameling name wat impliseer dat hulle almal Sowjet -spioene was. Om die naam te verander, het 'n bietjie gehelp, maar dit is nie genoeg nie. Ons kan die vereiste vrywaringsteks bespreek en mense na die bespreking by Significance of Venona stuur, maar selfversekerde verwyderings van die hele vrywaring sal dit nie doen nie.-Cberlet 23:36, 9 Januarie 2006 (UTC)
Daar is iets wat nie so snaaks aan die gang is in baie artikels wat verband hou met hierdie een nie. Behalwe dat ek onbeskof 'n McCarthiet, 'n rooibok genoem word, of dat ek iemand wil smeer. Ek het opgemerk dat talle sockpuppet -rekeninge opgestel is om inligting van sommige op die lys te verwyder. Kennisgewinggebruiker: Zerber252en bydraes, gebruiker: Rebren20and bydraes, gebruiker: PangRoh894 en bydraes, gebruiker: KnitCapand bydraes, gebruiker: PoorElijah23 en bydraes, gebruiker: Solid_Stateand bydraes
In elke geval is die rekeninge op 1/8/06 opgestel, en almal het die mense op hierdie lys aangepas. Miskien is dit tyd dat Checkuser versoek word en ek het my vermoedens.-MONGO 03:03, 10 Januarie 2006 (UTC)
Miskien is dit 'n sameswering! Kyk, ek het niks met die wysigings te doen nie. Ek is bereid om hierdie bladsy hier te bespreek. --Cberlet 18:03, 10 Januarie 2006 (UTC) Wat is daar om te bespreek, is daar 'n probleem met hierdie bladsy, behalwe dat dit 'n McCartyite-rooi lokaas is? "Miskien is dit 'n sameswering!". Ek vind inderdaad geen humor daarin nie, en dit wil vir my blykbaar aandui dat, soos in hierdie artikel gebeur het, inligting verlore gegaan het om die waarheid te bedek of om dit vooroordeel te wees omdat dit NPOV was.-MONGO 21:01, 10 Januarie 2006 (UTC) Venona -ontsyfering strek slegs tot 1945 , waardeur McCarthy en/of McCarthyisme eers in 1950 plaasgevind het. . Die wysigingsopsomming van: "verregaande McCarthyite POV Red-baiting" is gelyk aan 'n persoonlike aanval: "Beskuldigende opmerkings. Kan as persoonlike aanvalle beskou word as dit herhaaldelik, in kwade trou of met voldoende gif gesê word.  en daarom keer ek die u weergawe .-- MONGO 08:51, 11 Januarie 2006 (UTC) Hierdie bladsy het ontstaan ​​uit 'n poging van Nobs01 om die naam by te voeg van almal wat in die Klehr- en Haynes-boek oor Venona genoem word, en dan te verklaar dat hulle 'Sowjet-spioene' was deur 'n kategorie. Ek het die afdelingopskrif verander. As mense die vrywaring wil wysig, is dit nie aanvaarbaar nie.-Cberlet 14:14, 11 Januarie 2006 (UTC) Kort op tyd. Aan die einde is dit meer as 'n vrywaring: "Hierdie lys moet dus nie opgevat word as 'n lys van Amerikaners wat blykbaar betrokke was by die Sowjet -spioenasie nie." Sê ons met mening dat hul deelname onskuldig bereik is? woorde, was hulle "spies" en nie daarvan bewus nie, en het onwetend inligting oorgedra w as hulle nie besef het dat hulle dit met die verkeerde ore doen nie?-MONGO 14:21, 11 Januarie 2006 (UTC) Daar is getoon dat baie mense op hierdie lys mededingers met Sowjet-spioenasie was, maar nie almal nie. Sommige het in die openbaar gesê dat hulle dit nie was nie, en dat hulle nooit aangekla is nie. "Witting" is 'n tradisionele term wat beteken dat 'n persoon duidelik weet dat hy inligting aan 'n spioenasie -agent oordra. Dikwels sal agente 'n verhouding aankweek met iemand wat nie eintlik weet dat dit as 'n inligtingsbron vir spioenasie gebruik word nie. Dit is baie algemeen. Haynes en Klehr, Romerstein en ander neem oor die algemeen die swakste moontlike interpretasie van die getuienis en maak bewerings wat in sommige gevalle twyfelagtig is. 'N Vrywaring is nodig, veral gegewe die Pollyana-teks aan die begin.-Cberlet 14:41, 11 Januarie 2006 (UTC)
OK, maar ons het hier 'n lys van Amerikaners wat sosialistiese simpatie geken het, korrek. Hulle was dus bewustelik bewus van hul politieke neigings en of verbintenisse en van diegene in hul groep. In 'n vrye samelewing soos die VSA was die rede vir hierdie simpatie nie gebaseer op die behoefte aan meer brood en ander noodsaaklike oorlewings soos die mense in Sowjet -Rusland nie. sosialisme was 'n groot eksperiment. Ek twyfel ernstig dat meer as 'n paar van die persone op die lys, van hierdie denke, dom genoeg kon gewees het om nie te weet wanneer hulle met ander sosialiste en of kommuniste in gesprek was nie.-MONGO 19:57, 12 Januarie 2006 (UTC)
Geen aanhalings, geen bewys, POV, OF en asemrowende aannames.Ek werk graag saam met mense om 'n meer akkurate en verantwoordelike voor- en nadele-afdeling te redigeer.-Cberlet 23:37, 12 Januarie 2006 (UTC) Goed, wat ons nie kan doen nie, is dat sommige, maar nie almal nie die lys het inligting bewustelik oorgedra en dan in die teenargument gesê dat die lys met 'n greintjie sout geneem moet word. Ek kan die lys as polariserend beskou, dus moet ons die beste manier uitvind om te verseker dat die lys akkuraat is, en dan u teenargument laat staan, mits dit selfs nie diegene wat u hopelik saamstem, as bedagsaam by spioenasie betrek nie. Ek moet egter sê dat aangesien verbintenis met hierdie politieke neigings in die vroeë deel van die vorige eeu 'n ietwat ander konnotasie gehad het as na die Tweede Wêreldoorlog, dit my sou verbaas om te glo dat hulle nie in 'n mate van mekaar se aktiwiteite geweet het nie, aangesien dit was meestal die intelligista wat die VSA betref. Dit was beslis 'n klein binnekring .-- MONGO 01:44, 13 Januarie 2006 (UTC)
As TDC voortgaan om die oorlog terug te keer sonder inhoudelike bespreking of werklike wysigings, stel ek voor dat ons bemiddeling as 'n groep versoek.-Cberlet 19:00, 12 Januarie 2006 (UTC)
Volgens my opsommings wysig u dieselfde materiaal op elke artikel wat verband hou met Venona waaraan u bydra. Die inligting is meestal irrelevant en is in baie gevalle verkeerd. Miskien is 'n herformulering van die inleiding in orde, maar die konstante insluiting van kritiese materiaal in 'n lys dien geen ander doel as om die put te vergiftig nie. Die artikel gee geen mening oor die gesindheid van die persone op die lys nie, slegs 'n kort opsomming van wie hulle was. DTC 00:23, 13 Januarie 2006 (UTC) Hierdie bladsy het ontstaan ​​as 'n swartlys wat valslik impliseer dat die mense op die lys Sowjet -spioenasie -agente was. Ek het slegs 'n klein handjievol bladsye met vrywaringsmateriaal geredigeer. Ek was besig. Daar is baie ander bladsye wat ek nie geredigeer het nie. Ek sal die belangrike taak regkry. Dankie dat u my daaraan herinner het.-Cberlet 03:00, 13 Januarie 2006 (UTC) Ek het al die tyd in die wêreld om te verseker dat u nie al die harde werk wat Nobs aan VENONA-verwante artikels gedoen het, vernietig nie. Maar ek veronderstel dat dit u regtig moet ontstel dat 'Chip Berlet', 'n gerespekteerde skrywer, skrywer en selfbeskrewe 'regse waghond', uitoorlê en aangevoer word deur 'n 28 -jarige ingenieur, wat pouse neem tydens die modellering, om by te dra tot 'n ensiklopedie . Inderdaad besig. DTC 03:30, 13 Januarie 2006 (UTC) Dit is regtig 'n slegte vorm om na my te verwys as 'n Wiki -redakteur "Cberlet." Dit gaan nie oor uitoorlê nie, dit gaan oor die skryf van 'n regverdige, gebalanseerde en akkurate ensiklopedie. Baie van die 'harde werk' deur Nobs01 het valse bewerings behels dat honderde mense deur die Amerikaanse regering as 'Sowjet -spioene' geïdentifiseer is. Dit was nie waar nie-en is nie waar nie. Die werk van Nobs01 oor hierdie onderwerp was lomp en histeries, en hy verdedig sy foutiewe POV -teks met 'n ywer wat ernstige vrae laat ontstaan ​​of hy emosionele of sielkundige eienskappe het of nie, in ooreenstemming met die koöperatiewe Wiki -redakteur. Blykbaar het hy dit nie gedoen nie, aangesien hy nou 'n jaar lank verban is vir vreemde persoonlike aanvalle op my en my werk. Wat die teks betref, ek vra om verskoning vir my vorige "herskryf" wat skaars 'n herskryf was. My redigeervenster vries soms en ek blaai soms terug om iets te stoor en uiteindelik die stoor te mis. Ek wou die herskryf wat ek pas geplaas het, stoor. Dit was 'n fout. Aanvaar te goeder trou. Kom ons fokus op NPOV en redigering-nie 'n testamentestryd nie-Cberlet 17:06, 15 Januarie 2006 (UTC) Ek het dit een keer gesê, ek sal dit weer sê, ek sal nie toelaat dat u elkeen van hierdie artikels in 'n kruistog teen McCarthy. In baie van die gevalle het die persone wat u aanhaal 'n uiterste minderheidsopvatting as hul gedagtes werklik relevant is vir die materiaal. DTC 17:27, 15 Januarie 2006 (UTC)
, Talk: Lys van Amerikaners in die Venona -koerante, Talk: Harry Magdoff en spioenasie. Keer oorlog terug. Hoe om die bewerings van spioenasie en skeptiese teenaansprake die beste te rapporteer - alles deur verskillende gepubliseerde geleerdes, joernaliste en ontleders. 17:20, 15 Januarie 2006 (UTC)
Is daar bevind dat honderde individue wat via VENONA geïdentifiseer is, Sowjetagente was? Kom ons kyk wat die bronne sê.
Amerikaanse owerhede het verneem dat die Verenigde State sedert 1942 die teiken was van 'n Sowjet -spioenasie -aanslag waarby tientalle professionele Sowjet -intelligensiebeamptes en honderde Amerikaners betrokke was Ek weet dat jy nie baie van Haynes hou nie, maar hy is beslis opvallend Sowjet -intelligensiedienste het baie hulpbronne bestee om die Verenigde State en Brittanje te bespied. Net in die Verenigde State het honderde Amerikaners geheime inligting aan die Sowjetunie verskaf Departement van Energie Nie 'n paar "maar honderde Amerikaanse kommuniste. . . gewys op die Sowjet -spioenasie in die Verenigde State "in die dertiger- en veertigerjare Die Amerikaanse vloot Amerikaanse intelligensie van die Amerikaanse weermag, G-2, is ontsteld oor die inligting wat uit Arlington Hall kom. 'N Verslag van Arlington Hall op 22 Julie 1947 toon aan dat die Sowjet -boodskapverkeer tientalle, waarskynlik honderde, byname bevat, baie KGB -agente, waaronder ANTENNA en LIBERAL (later geïdentifiseer as Julius Rosenberg). In een boodskap word genoem dat LIBERAL se vrou 'Ethel' genoem word. Die NSA Die Nuwe Republiek was nietemin reg oor een ding: die meeste historici en joernaliste wat hierbo aangehaal is-insluitend, terloops, Weisberg en Marshall-deel in die 'konsensus' wat Alger Hiss en die Rosenbergs, verweerders in die twee bekendste gevalle van koue oorlog, en tellings, indien nie honderde ander nie, was Russiese spioene Van Navasky, van alle mense
Dit is duidelik dat hierdie konsensus oor die onderwerp groot is, so kan ons hierdie semantiese spel beëindig? DTC 18:08, 17 Januarie 2006 (UTC)
Daar is geen ernstige geskil dat baie van die persone wat met kriptonieme in die Venona -dokumente verbind is, "die Sowjet -spioenasie in die Verenigde State ondersteun het". Maar nie elke Amerikaner wat in die Venona -koerante genoem word, het 'die Sowjet -spioenasie in die Verenigde State' ondersteun nie, en ook nie hul bewyse dat elke persoon wat as 'n inligtingsbron beskou word, 'n 'intelligente' inligtingsbron was nie, nog minder 'n 'Sowjet -spioen' soos Nobs01 beweer het . En nie elke kriptoniem wat in die Venona -dokumente voorkom nie, kan met 100% akkuraatheid gesê word dat dit korrek aan die naam van 'n werklike persoon gekoppel is. Baie hiervan was raai, en moet as sodanig gerapporteer word. Selfs 'n memo van die departement van justisie is bekommerd oor hierdie identiteitsprobleem. Dit is nie semantiek nie. Dit handel oor die nalatenskap van die Koue Oorlog, antikommunistiese heksejagte, rooiaas en McCarthyisme. Haynes en Klehr en Romerstein maak deel uit van 'n projek om te laat blyk dat skendings van burgerlike vryhede tydens die Koue Oorlog en McCarthyisme geregverdig is deur kommunistiese ondergang en Sowjet -spioenasie. Ander geleerdes stem nie saam met hierdie bewering nie. Daarom is 'n vrywaring nodig. Ek verkies om te redigeer. U blyk tevrede te wees met die verwydering en terugkeer van groothandels. Wie help om 'n akkurate en NPOV-ensiklopedie te skryf?-Cberlet 18:22, 17 Januarie 2006 (UTC) Geen ernstige geskil nie. Ek dink as u na die tydelike bladsy gaan, sal u dit miskien aangenaam vind. Ek weet nie van watter memo van die departement van justisie u praat nie, maar ek sal dit graag wil sien, net om ons interpretasies te vergelyk. Dit is heeltemal sinies om Haynes en Klehr daarvan te beskuldig, want die enigste keer dat een van hulle McCarthyisme noem, is dat een van hul werke die uitspattigheid daarvan 'kritiseer'. Dit is waaroor ek doodmoeg siek is. U wil dit omskep in 'n debat oor McCarthyism, as dit duidelik nie is waaroor die inligting handel nie. Die voorste geleerdes oor die onderwerp, Haynes en Klehr, wil net 'goeie geskiedenis' doen, en sluit eens en vir altyd die idee dat Sowjet -spioenasie nie 'n faktor was tydens die vroeë koue oorlog nie, soos links sedert 1945 aangevoer het. hulle weet dat dit moeilik is vir hul kritici, die idee dat iemand 'n saak sou beredeneer op grond van feitelike en nie ideologiese gronde nie, maar dit is waar, en daarom het Navasky selfs toegegee dat Haynes en Klehr het byna almal wat saak maak, en met die feitelike gevolgtrekking hul mening uitgespreek. Sommige gebruik die werk van Haynes en Klehr om hul eie oortuiging dat McCarthyism geregverdig is, moontlik te maak, maar Haynes en Klehr doen dit beslis nie, soos al hul skryfwerk oor die onderwerp aandui. Inligting is die waarheid; wat sommige daarmee kan doen, is irrelevant. Ek sal u nie toelaat om hierdie artikel in u eie persoonlike diatribe teen McCarthyism te omskep nie, as die onderwerp absoluut niks met die onderwerp te doen het nie. DTC 18:46, 17 Januarie 2006 (UTC)
'N Versoek om bemiddeling is ingedien oor hierdie en verwante bladsye. -Cberlet 15:51, 18 Januarie 2006 (UTC)
Tensy hierdie lys na 'n spesifieke bron of stel bronne verwys word, is dit oorspronklike navorsing en moet die hele bladsy verwyder word. Ek is onder die indruk dat dit die lys is uit die Haynes/Klehr -bylae. Indien wel, word dit geplagieer en moet dit behoorlik aangehaal word. Indien nie, moet dit na 'n gepubliseerde bron of bronne verwys word. Andersins is skrap die regte pad. Daarbenewens is daar 'n reeks vorderinge wat nie behoorlik aangehaal word nie. Ek het om aanhalings gevra.-Cberlet 16:53, 18 Januarie 2006 (UTC)
My my, wil u dit vir 'n VFD hê? Stel jou my verbasing voor. Is dit waarmee u oorgebly het nadat u elke hulpmiddel om hierdie artikel te verwoes, uitgeput het? DTC 16:58, 18 Januarie 2006 (UTC) As ek dus na die biblioteek gaan en kyk na "Geheimhouding: die Amerikaanse ervaring". Daniel Patrick Moynihan, Yale University Press 1 Desember 1999 en "The Venona story". Robert L Benson, National Security Agency Center for Cryptologic History 1 Januarie 2001, en ek kan hierdie lys nie vind nie; dit moet verwyder word, nie waar nie? Probeer net duidelik wees.-Cberlet 17:51, 18 Januarie 2006 (UTC) Die name is 'n samestelling uit al die bogenoemde bronne. DTC 17:51, 18 Januarie 2006 (UTC) Deur wie? Waar kan ek 'n betroubare gepubliseerde bron vir hierdie lys vind? Of is dit geskep as oorspronklike navorsing deur Nobs01? Ek het jou al gesê, gaan deur die bronne en sien dit self. DTC 17:57, 18 Januarie 2006 (UTC) U kan dus nie 'n betroubare gepubliseerde bron vir hierdie hele lys vind nie, en stem saam dat dit deur Nobs01 op Wikipedia saamgestel is?-Cberlet 18:00, 18 Januarie 2006 (UTC) So, volgens hierdie logika, is enige lys op Wikipedia, wat uit verskeie bronne saamgestel is (wat elke lys op Wikipedia sou wees) ook oorspronklike navorsing? Nuuskierig, ek het nog nie gehoor dat hierdie kwessie aan die orde gestel is nie? Inderdaad nuuskierig! DTC 18:04, 18 Januarie 2006 (UTC),
& lt ---- Hier is wat die oorspronklike bladsy oor die lys gesê het:
349 Amerikaanse burgers, immigrante sonder burger en permanente inwoners van die Verenigde State wat geheime verhoudings met Sowjet -intelligensie gehad het, is bevestig in die Venona -verkeer. Van hierdie 171 word met ware name geïdentifiseer en 178 is slegs onder 'n voornaam bekend. (2) Die geïdentifiseerde persone verteenwoordig slegs 'n gedeeltelike lys en baie word hieronder gelys. Vier-en-twintig persone wat aangewys is vir werwing, bly ongegrond om dit te bereik. Hierdie individue is gemerk met 'n sterretjie (*). (3) Die NSA het slegs 'n paar jaar in die Tweede Wêreldoorlog die Sowjet -intelligensieverkeer gevolg en slegs 'n klein gedeelte van die verkeer ontsyfer. Die getuienis aangaande nog 139 persone uit ander bronne as Venona -dekripsies is gedokumenteer en baie kan gevind word in die lys van kategorie: Sowjet -spioene.
Die sterretjies is dus verwyder, wat beteken dat sommige persone onbehoorlik geïdentifiseer word, en die feit dat die lys uit die boek van Haynes en Klehr kom, is verwyder. Goeie navorsing! (OK nie 139)-Cberlet 18:11, 18 Januarie 2006 (UTC)
Die lys kom uit die boek Haynes en Klehr. Dit is wat hierdie bladsy oorspronklik gesê het. Moenie plagiaat bevorder nie, asseblief.-Cberlet 18:34, 18 Januarie 2006 (UTC) Soos u deeglik weet van hierdie vele wysigings, veranderings in die artikel en die vele uitruilings van inligting tussen mense met goeie wil, is dit nie dieselfde nie artikel waarmee ons 'n paar weke gelede te doen gehad het. DTC 18:43, 18 Januarie 2006 (UTC) Haynes en Klehr se werk is 'n samestelling van baie bronne, soos hierdie een is. As u die moeite gedoen het om hierdie lys, sowel as die bylaes wat u aangehaal het, te vergelyk, sou u besef dat alhoewel hulle dieselfde is, hulle nie dieselfde name deel nie. DTC 18:36, 18 Januarie 2006 (UTC) Dit is nog steeds oorweldigend geneem uit die bylaag van Haynes en Klehr se boek. Let asseblief daarop dat meer as 90% van die wysigings op hierdie bladsy deur Nobs01 was. Die toevoegings tot die Haynes- en Klehr -lys is gering. Daar was nie baie konstruktiewe redigering nie. Die verwydering van die sterretjies en die verduideliking was veral skadelik en het die blad as lasterlik beskou. Plagiaat en laster-nie die beste raamwerk vir 'n Wiki-artikel nie.-Cberlet 18:49, 18 Januarie 2006 (UTC) Haai, ek weet nie waar Nobs sy inligting vandaan gekry het nie, dit is nie asof ek elke dag met hom praat nie oor hierdie. Aangesien ek dieselfde materiaal in veelvuldige bronne gevind het, is daar miskien meer as een bron vir hierdie materiaal anders as die boek van Haynes en Klehr, soos u aanhou insinueer. DTC 18:53, 18 Januarie 2006 (UTC)
& lt --- Op hierdie punt was Nob01 eintlik aan die begin van hierdie bladsygeskiedenis. Die lys het begin vanaf die aanhangsel by die Haynes & amp; Klehr -boek. Ons moet dit in beginsel sê. Anders is dit eintlik plagiaat. As ons kan agterkom waar die bykomende name vandaan kom, kan ons 'n meer spefici -krediet byvoeg. Op 'n stadium sal ek my kopie van H & amp K neem en die lys nagaan. Boonop wissel die taal wat gebruik word om die mense op hierdie lys te beskryf in verskillende tekste baie. Selfs H & amp K gebruik wezelwoorde: "geheime verhoudings met Sowjet -intelligensie." Wat beteken dit? Nie dieselfde as 'Sowjet -spioene' nie, so miskien oordruk die teks op hierdie bladsy die saak sonder om die frase wat aan H & amp K toegeskryf word, in te sluit?
Wag 'n oomblik, hoe weet ons dat dit 'n 'Lys van Amerikaners in die Venona -koerante' is? Ek is terug by die eerste vraag. Wie het hierdie lys saamgestel? Nobs01? Uit watter ander bronne as H & amp K. Is die titel verkeerd. Soos ek al voorheen gesê het, het die name op die lys verskeie bronne, maar seker dat u dit almal nagaan voordat u die plagiaat -aanklag weggooi. DTC 19:31, 18 Januarie 2006 (UTC) Kom ons hou by 'n eenvoudige vraag. Wat verteenwoordig die name op hierdie lys eintlik anders as 'n swartlys wat deur Nob01 geskep is, sodat hy Wiki-lêers op almal kan skep en dan die materiaal kan uitvind dat dit Sowjet-inligtingsbronne is?-Cberlet 19:47, 18 Januarie 2006 (UTC ) Wel, hoe kan ek by 'een eenvoudige vraag' bly? Net vandag het u die bydraers van hierdie artikel beskuldig dat u plagiaat, oorspronklike navorsing en die maak van ongeakkrediteerde, vurige bewerings beoefen het. Maar om u 'een eenvoudige vraag' te beantwoord, verteenwoordig die name op hierdie lys individue wie se identiteite deur verskeie bronne aan hul VENONA -voorname gekoppel is, waaronder: Allen Weinstein, Alexander Vassiliev, Patrick Moynihan, Robert Benson van die NSA, Christopher Andrew, Vasili Mitrokhin, Michael Warner van die NSA, John Earl Haynes en Harvey Klehr. Wat hul rol in spioenasie of hul verhouding met die KGB of GRU betref, word dit in hul onderskeie artikels behandel. DTC 20:10, 18 Januarie 2006 (UTC) . DTC 20:12, 18 Januarie 2006 (UTC)
1) Dit is plagiaat as ons nie al die bronne behoorlik noem nie. As Nobs01 tien bronne gebruik het om die lys te skep, moet ons al tien lys. --Cberlet 20:29, 18 Januarie 2006 (UTC)
Word nie al die bronne nou behoorlik aangehaal nie? Twyfel u daaraan dat die huidige vlak van dokumentasie onvoldoende is om die name te noem? DTC 20:43, 18 Januarie 2006 (UTC)
2) Hoe weet ons dat elke naam identiteite verteenwoordig wat 'deur hul bronne aan hul VENONA -voorname gekoppel is' eerder as 'n lys van vermeende en gedokumenteerde persone wat met Sowjet -spioenasie gekoppel is deur Venona -dokumente? en ander intelligensiedokumente en bronne? --Cberlet 20:29, 18 Januarie 2006 (UTC)
Wel, ek kan die saak ondersoek en na die "elke" naam op hierdie lys kyk, en spesifiek kyk wie deur wie geïdentifiseer is, maar ek dink dat dit verder gaan as wat nodig is. Maar, dit kan gedoen word. DTC 20:43, 18 Januarie 2006 (UTC) Of ons kan die naam van die bladsy verander om te weerspieël wat die lys werklik is-behalwe dat ek nie weet wat dit werklik is nie, behalwe die lys wat deur Nobs01 geskep is. Hoe gaan dit met Amerikaners wat in Sowjet- en Amerikaanse intelligensie -lêers genoem word? Nee, want dit is almal mense wat in VENONA gelys word, dit is hul enigste verbinding. DTC 22:12, 18 Januarie 2006 (UTC) Hoe weet ons dat al hierdie mense in Venona gelys is, tensy ons dit met al die genoemde bronne kontroleer? Toe hierdie lys die eerste keer geplaas is, is dit spesifiek geïdentifiseer as die lys van Haynes en Klehr, wat volgens my lui dat sommige name uit ander bronne as Venona kom? Ek is nie in die biblioteek waar ek werk nie, so ek kan nie my kopie nagaan nie.-Cberlet 22:34, 18 Januarie 2006 (UTC) Wel, ek het myne nagegaan, ten minste 'n voorbeeld, en die name verskyn wel in Bylaag A, saam met meer wat nie op hierdie bladsy is nie. DTC 22:47, 18 Januarie 2006 (UTC)
Ek weet dat daar 'n klein skoolreëlreël hier is wat aandui dat 'besprekingsbladsye nie boodskapborde is nie', maar ek is verplig om op te let oor wat 'n vlammende, eensgesinde dwaas cbartlet van homself hier gemaak het. dit is regtig 'n ontstellende lees.
VENONA is kak. Daar is 'n paar honderd van die klein propaganda -ape van David Horrorshits wat artikels besaai met hierdie drol van Haynes en Klehr. Dit moet alles uitgewis word. As die American Historical Association nie agter hulle is nie, moet Wiki ook nie. Ek hoop dat ons nie die soort skaam en intellektueel oneerlike revisionisme hier wil hê nie. Dit sou belaglik wees om dit beurs te noem. Ek hoop vurig dat ons binnekort sal sien hoe Haynes en Klehr hul voorganger uit 'n ander veld, John Lott, in die toilet volg. Morton Sobell, ('' 'n veroordeelde spioen ''), is op hierdie twyfelagtige 'lys' opgeneem.
"Al die skrywers neem as vanselfsprekend aan dat die National Security Agency 'n ware dekripsie van die Sowjet -kabels gepubliseer het. Hierdie aanname is nogal merkwaardig in die lig van die geskiedenis van die NSA, wat geleerdes nie die geleentheid gebied het om die akkuraatheid van die dekripsies na te gaan nie. .
Die NSA se identifikasie van die individue met voorname is 'n ander twyfelagtige gebied. Byvoorbeeld: die voorname Antenna and Liberal, wat volgens die NSA gesê het Julius Rosenberg geïdentifiseer het, is aanvanklik aan ene Joseph Weichbrod toegeken, en dit was eers nadat David Greenglass, Julius se swaer, gearresteer is, dat die NSA gesê het: Oeps , ons het 'n geringe fout gemaak.Vreemd genoeg kon ek, 'n bona fide veroordeelde spioen, nêrens tussen die honderde geïdentifiseerde spioene gevind word nie, maar dit was nie omdat hulle nie probeer het nie.
In 'n baie openhartige memorandum van 13 Mei 1950, wat die FBI nooit gedink het die lig sou sien nie, skryf dit oor Venona: 'Die fragmentariese aard van die boodskappe self, die aannames wat die kriptograwe gemaak het om die boodskappe self te verbreek, en die twyfelagtige interpretasies en vertalings daarby, plus die uitgebreide gebruik van voorname vir persone en plekke, maak die probleem van positiewe identifikasie uiters moeilik. " 'N Mens sou dit nooit weet uit die manier waarop al die skrywers oor die gedecodeerde Venona -kabels skryf nie. "
As hy eintlik in VENONA genoem word, is dit goed. Indien nie, hoop ek dat mense hier 'n einde sal maak aan hierdie vandalisme wat deur Horroshits en sy smeerhandelaars spruit. Om selfs skakels na artikels van die vuilhandelaar in die wiki -inskrywingslappie te sien, is 'n verleentheid vir die Wiki -projek.
'N Akademiese suiwering van Haynes en Klehr, hoe sowjeties, en gepas in hierdie konteks. Aangesien die Nasie ten minste 10 Sowjet -spioene in diens het, is ek geneig om te dink dat hulle 'n objektiwiteit oor hierdie onderwerp het. Maar jy wil iets snaaks sien, sien hoe iemand oor Haynes en Klehr oor hierdie onderwerp debatteer; dit is 'n handboekdefinisie van 'n esel wat huil. Torturous Devastating Cudgel 18:54, 4 Mei 2006 (UTC)
Dit is die grootste snert ooit. Dit is heeltemal opgemaak, reguit uit Ann Coulter se kakboek. Selfs al was daar ooit 'n lys met die naam Venona met een van die mense daarop, was en is die bewyse teen hulle so skaars dat dit nie eens die moeite werd is om dit te noem nie. - Wakefencer
Waar word hy genoem? 65.185.190.240 00:30, 9 Oktober 2006 (UTC)
1) Dit moet al die (Amerikaanse) name in die aanhangsel bevat.
Ek stem sterk saam. As die naam nie in die Verona -dokumente verskyn nie, behoort dit nie op hierdie lys te wees nie. As iemand afgelei het dat die persoon met een van die 'kodename' van Verona geassosieer word, moet dit as sodanig opgemerk word. Na my wete, sê aanhangsel D dat "Verona -dokumente en dokumente uit Russiese argiewe" die bron was tot die gevolgtrekking dat die individue in aanhangsel D "gerig was" vir werwing, ens. Tensy iemand hierdie name in die regte Verona -dokumente kan vind, ons kan net aanvaar dat hulle dit gedoen het nie verskyn in Verona. Wysdom 09:11, 30 April 2007 (UTC)
2) Diegene waar dit geen bewys lewer van suksesvolle werwing nie (diegene met die sterretjie) moet afsonderlik gegroepeer word
Hiermee stem ek saam-maar weereens slegs vir diegene wat in die Verona-dokumente verskyn. Maar wat is "dit"? Ek hoop van harte dat ons nog 'n bron of twee (of meer?) Het as bylaag D. Die boek van Haynes/Klehr alleen is nie voldoende nie-die enigste rede waarom ek tans alleen van Haynes se lys gaan, is omdat dit die beste is wat ek het tans-en omdat dit bronne noem. Bylaag D alleen is nie 'n voldoende bron om 'n naam op hierdie lys op te neem nie-veelvoudig, betroubaar, verifieerbaar, ens Wysdom 09:11, 30 April 2007 (UTC)
3) Artikels moet geskryf word oor diegene wat nog steeds rooi skakels het om 'n opsomming van die aard van die bewyse te gee
Weereens, gebruik meer as Harvey/Klehr's Verona, reg? Wysdom 09:11, 30 April 2007 (UTC)
4) Indien moontlik, moet sterftedatums verkry word
Dankie. Wysdom 09:11, 30 April 2007 (UTC)
5) Daar moet stelselmatig gepoog word om die sketsartikels te voltooi, waarvan baie nie die verdere loopbaan van die betrokke mense aandui nie-selfs nie of hulle ooit aangekla is nie.
Dubbel dankie, en amen. :) Wysdom 09:11, 30 April 2007 (UTC)
6) Sommige mense op hierdie lys het erken dat hulle spioene was, en dit moet ten minste op die lys aangedui word.
Met (hier doen ek dit weer) en slegs met verifieerbare, betroubare bronne wat aangehaal word. Asseblief. Wysdom 09:11, 30 April 2007 (UTC)
Ek is bly dat die aandag hierop in AfD gevestig is, want dit sal lei tot sterker artikels. DGG 09:40, 29 April 2007 (UTC)
Jy is welkom! :) :) :) (* wince* J/K! Moenie my slaan nie.) Wysdom 09:14, 30 April 2007 (UTC) Dit klink vir my alles redelik - en die meeste daarvan is uitvoerbaar. Ek is bereid om (sommige) van die werk hierbo uiteengesit (en dit is nogal 'n bietjie werk). Maar kyk, ek werk ook aan baie ander projekte hier by die WP, om nie te sê in die regte lewe nie, en die bedreiging dat iemand hierdie of ander verwante artikels kom verwyder, plaas 'n demper op dinge (verrassing, verrassing!). Ek sal wag vir die resultate van AfD voordat ek baie meer tyd en moeite in hierdie spesifieke gebied sal belê, maar in die tussentyd, dankie dat u die taak vir hierdie artikel opgestel het, behoort dit te help. Turgidson 13:37, 29 April 2007 (UTC)
Ek maak beswaar teen die verwydering van Marion Bachrach uit die lys. Sy verskyn beslis in die Venona -koerante. Die John Earl Haynes -lys waarna ek u gewys het, is inderdaad nuttig as 'n tjek - en ek sal nie elke uitvee wat u maak op grond daarvan bevraagteken nie, ek vertrou dat sommige geregverdig is, alhoewel ek dit op 'n stadium moet nagaan - - maar ek moet uitsondering neem met hierdie een. In die eerste plek is die betrokkenheid van Bachrach in die Ware-groep goed gedokumenteer in die artikel oor haar. Tweedens is daar verskeie verwysings in daardie artikel, insluitend die 'Venona' -boek van John Earl Haynes en Harvey Klehr waarop hierdie lys gebaseer is. Laastens, as dit nie genoeg is nie, soek net die boek, sê hier. Turgidson 01:07, 30 April 2007 (UTC)
Bachrach verskyn in die "Venona" -boek deur Haynes en Klehr - soos die Google Books -skakel wat ek hierbo verskaf het, duidelik toon.
In haar artikel word sy onder kategorie: Venona -aanhangsel D, wat volgens my korrek is, in die lig van bogenoemde.
Haynes sluit haar nie op sy lys in nie.
In haar artikel word 'n Sowjet -intelligensie -kommunikasie van 20 November 1942 genoem, waar haar naam na vore kom.
Die NSA/Venona -webwerf, waar al die transkripsies onderhou word, bevat niks onder die datum nie. Ongelukkig kan u slegs op 'n spesifieke datum soek-nie volgens navraag nie, want dit is gif-lêers, nie tekslêers nie.
Volgens Haynes se aantekeninge is dit wat in die Verona -dokumente verskyn:
Samuel Bloomfield, bestuurder van die Progressive Book Shop in Washington
Volgens die lys wat hier aangebied word, het ons iets a min anders:
Samuel Bloomfield, Oos -Europese afdeling, afdeling vir navorsing en analise, kantoor vir strategiese dienste
Ek het dit reggemaak. Wysdom 01:33, 30 April 2007 (UTC)
Ek sien sy is uit die lys geskrap, maar dit is 'n ander saak wat bespreek moet word. Ja, sy is nie op die lys van Haynes nie, maar dit kan 'n mislukking wees. In haar artikel is daar 5 Venona-onderskepte kommunikasie van Mexiko-stad na Moskou vanaf 14 Maart 1944, waarin sy gesê word dat dit betrokke is. Ek het al 5 gelees, en dit is nie heeltemal duidelik vir my waar sy pas nie. Dit is duidelik dat beide Jacob Epstein en Ruth Beverley Wilson daar verskyn, sodat hulle op die lys moet bly. Dit kan wees dat Colloms een van die ongeïdentifiseerde persone op die Venona-transkripsie is (Juanita? Anita?), Of miskien was sy eenvoudig te laag om 'n vermelding in die kabel te noem (gerig aan Lavrentiy Beria-kodenaam Petrov- homself!) Weereens, nie seker wat om te sê nie - dit lyk asof dit 'n grensgeval is, wat in gedagte gehou moet word. Turgidson 03:55, 30 April 2007 (UTC)
Turgidson-ek weet dat ons 'n rowwe begin met die AfD-bespreking gehad het, so weet dat ek die werk en navorsing wat u aan u doen, baie respekteer. Ek doen het u en ander nodig om saam met my te werk en my te kontroleer en dinge by te voeg/by te voeg wat moontlik in die lys van Haynes weggelaat is, of deur my, per ongeluk. Ons moet egter ook in gedagte hou dat ons die beste bron is die beste bron-u het haar naam nie in die Verona-dokumente gesien nie, sy is nie op die lys van Haynes nie, so dit is duidelik daardie naam is daar nie. Na wat ek verstaan, is die artikel hier uit verskillende bronne saamgestel: dit kan wees dat haar naam in een daarvan verskyn-dit wil sê, 'n navorser het afgelei (miskien korrek) dat sy die persoon met die kodenaam "XYZ" is. Dit kan selfs die geval wees met Bachrach. As ons kan vind daardie inligting, dan moet die name na die lys teruggestuur word, die bron aangehaal word en 'n voetnoot bygevoeg word waarin verduidelik word dat "(naam van navorser) meen (naam wat nie in Verona voorkom nie) is die identiteit van (kodenaam in Verona)" of iets soortgelyks. 'N Naam wat eintlik in Verona verskyn, is afdoende. Die afleiding, ongeag hoe goed opgevoed, van navorsers is feitlik minder afdoende. Ons is dit aan onsself en aan lesers verskuldig om hierdie onderskeid te tref. Dankie vir u hulp hierin en u opbouende dialoog. Wysdom 04:17, 30 April 2007 (UTC)
Ek het opgemerk dat Boleslaw Gerbert in die lys van Haynes 'n Poolse burger is en 'n Amerikaanse inwoner. Dit stem nie heeltemal ooreen met die huidige naam van die artikel nie (". Amerikaners verskyn in.").
Daar is 'n paar stappe wat ons kan neem om dit reg te stel. Hier is my gedagtes.
Ons stel dit as 'n maatstaf dat iemand wat tans in die artikel verskyn en wat eintlik nie Amerikaans is nie, verwyder word
Ons verander die naam van die artikel na 'Lys van mensegeassosieer met die Verona -dokumente ".
Laasgenoemde oplossing sou meer as een moontlike probleem oplos: A) insluiting/uitsluiting op grond van nasionaliteit sou nie meer 'n probleem wees nie en B) die verandering van "in" na "wat verband hou met" baan die weg vir latere (wanneer bewys) toevoeging van mense soos Bachrach en Anna Colloms-dit wil sê mense wat nie is nie in Verona by die naam, maar word vermoedelik die identiteit van kode name in die dokumente.
Eintlik ken ek die artikel oor Bolesław Gebert redelik goed- ek het dit gister breedvoerig geredigeer. Hy is in 1895 in Pole gebore en immigreer na die VSA in 1918. Gebert was een van die stigterslede van die Communist Party USA, en 'n arbeidsorganiseerder in die Chicago -omgewing. Hy verskyn tussen nege Venona-onderskepte KGB-boodskappe tussen Mei en Oktober 1944 (hy was die kontakpersoon van Oskar R. Lange, 'n ekonoom en professor aan die Amerikaanse Chicago, wat 'n persoonlike afsender was van Roosevelt na Stalin oor die 'Poolse vraag') . Dit was eers na die einde van die Tweede Wêreldoorlog dat Gebert na Pole teruggekeer het, waar hy 'n amptenaar in die Kommunistiese Regering daar geword het (selfs die Poolse ambassadeur in Turkye). 'N Interessante loopbaanpad - maar ek dink dit is veilig om hom as 'n Amerikaanse burger in die tydperk van die Verona -koerante te beskryf. (Alhoewel u 100% seker moet wees, moet u presies weet wanneer hy 'n Amerikaanse burger is, en wanneer hy van sy burgerskap afstand doen.) Wat die breër vraag betref: my neiging is om die omvang te vergroot en ook 'n paar mense in te sluit. wat nie Amerikaanse burgers was nie, maar by hierdie aangeleentheid betrokke was. Soos iemand tereg gesê het, gaan WP immers nie net oor die VSA nie, maar oor die hele wêreld. Daarom, as daar noemenswaardige nie-Amerikaanse burgers in die transkripsies genoem word, waarom 'n versperring trek? Dit is in elk geval my mening. Turgidson 06:25, 30 April 2007 (UTC) Turgidson-Dankie vir die terugvoer. Ek dink ook dat dit aanvaarbaar is om die omvang uit te brei, maar ek voel dat ons, om die feitelike akkuraatheid te behou, instem om die titel van hierdie artikel op een of ander manier te verander om die wye omvang daarvan weer te gee. Sou 'Lys met name wat in die Verona -dokumente verskyn' aanvaarbaar wees? Dit verbreed die kriteria om mense soos Gebert in te sluit, en laat ook items toe wat 'n bietjie meer 'spekulatief' is-soos Samuel Bloomfield. As ek na aanhangsel D kyk, is ek nie oortuig dat die bestuurder van die boekwinkel (dit is die manier waarop hy in die werklike Verona -dokumente geïdentifiseer is) en die man by die OSS dieselfde persoon was nie. Dit is pure spekulasie van my kant, maar dit is nogal moeilik om 'n werk by 'n regeringsagentskap te hê en 'n boekwinkel aan die kant te bestuur, sou 'n mens dink, en Haynes/Klehr maak nie regtig duidelik hoe hulle die vereniging gemaak het nie. 'Lys van name wat verskyn.' Ens. Sou dit egter 'n bietjie meer haalbaar maak om 'n nota by te voeg waarin verduidelik word hoe Haynes/Klehr glo dat dit dieselfde man van die OSS is, in plaas daarvan om die identifikasie heeltemal tot 'boekwinkelbestuurder' te beperk. Beste wense, Wysdom 08:19, 30 April 2007 (UTC)
Sodat niemand my bedoelings mis nie, is die kriteria waaraan ek werk (vir nou-as daar dinge is wat later bygevoeg/herstel moet word met goeie, aangehaalde bronne, is nommer 1 byvoorbeeld nie van toepassing nie):
1) As die naam nie in Haynes, 2007  verskyn nie, gaan dit uit.
2) As 'n naam in Haynes, 2007 verskyn, maar die bron nie 'Verona' (bv. [Bron Weinstein Vassiliev '' Haunted Wood '']) noem nie, kry dit 'n ** (wat beteken dat hierdie naam nie verskyn eintlik in die Verona-dokumente, ens.-sien my toevoeging tot die inleiding van die artikel)
3) As die identifiserende kenmerke van 'n individu, soos die lys van poste wat 'n naam volg, nie in Haynes, 2007 verskyn nie, verwyder ek dit. Dit beteken nie dat ek beswaar daarteen het dat hierdie inligting teruggevoeg word nie, MAAR dit moet verkry en aangehaal word. Ons moet sensitief wees daarvoor dat net omdat iemand 'John Doe' genoem word en die Senior Correspondent Politico General Assistant Whatsit van Some Organization ook 'John Doe' genoem word, mag nie dieselfde persoon wees. Onthou, goeie navorsing veronderstel nie en vereis bewys.
4) Ek het moontlik 'n paar Wikilinks verbreek deur die name/spelling van sommige individue op die lys reg te stel. Nadat ek dit besef het, gaan ek terug en probeer om die saak reg te stel-die artikels waarna hierdie persone gekoppel is, kan beter verwysings/aantekeninge bevat waarop Verona-dokumente spesifiek die persoon se naam bevat-waarop ek ek hou ook daarvan om uiteindelik hier te sien. Dit raak vervelig om dieselfde bron vir hierdie name oor en oor te noem)
Ek dink dit is dit vir eers. Dankie almal :)
lol*Dit is ver van my om aan te dui dat meneer Weinstein verkeerd was :) Onthou, ek merk die naam slegs met 'n **, wat beteken dat die naam "Joe Generic" nie eintlik in die Verona -dokumente voorkom nie. Dat hy later geïdentifiseer is as 'Agent XYZ'-wie is in Verona-is 'n ander saak. Die ** sê nie 'dit is verkeerd' nie, net 'dit is nie per se in Verona nie'.
Goed-dit is 07:17. weet u waar Wysdom is? Nog steeds wakker en gekraak op haar skootrekenaar, dit is waar D Anyhoo, aangesien ek gedink het dat ek moet stort en my karkas werk toe moet sleep, 'n aantekening oor die werk tot dusver agterlaat:
1) Uiteindelik het ek myself daarvan weerhou om 'Verona' te tik as ek 'Venona' bedoel (ek dink Shakespeare!)
2) Ek het deur die hele lys name gegaan. Een keer. * thunk* Baie meer passe bly in die toekoms, dink ek.
Spellings en plaasvervangers-Hoe dit hier verskyn het v. Hoe Haynes dit in Venona laat verskyn. Ek dink dit is belangrik vir akkuraatheid en feitekontrole. In die oorgrote meerderheid van die gevalle het ek die spelling/wysiging van Haynes bygevoeg na die "pyp" (|) by die Wikilink, sodat die Wikilinks steeds goed moet wees.
3) Alle identifikasies wat nie deur Haynes gespesifiseer is nie en wat in die Venona -dokumente vervat is, is verwyder, vervang met 'n eenvoudige verwysing na die Haynes, 2007 -lys. Ek probeer nie om iets te bedek wat uitsonderlike eise buitengewone bronne vereis nie. As ons die bron (s) het, kan hierdie dinge gelyktydig bygevoeg en aangehaal word.
Op dieselfde manier is identifikasies wat deur Haynes/Venona verskaf is en wat verskil van die wat hier verskaf word, 'reggestel'-weer kan ander inligting bygevoeg word soos dit verkry word.
'N Paar van die identifikasies (byvoorbeeld die Rosenbergs) wat nogal' gimmes 'is, het ek alleen gelaat-vir die oomblik. Ek dink steeds dat dit noodsaaklik is dat die Julius Rosenberg-en ja, selfs die Alger Hiss-in Venona dieselfde is as die persoon waarmee ons hulle verbind met die Wikilinks. Dit is net 'n goeie beleid.
4) Name wat nie in Haynes, 2007 voorkom nie, is heeltemal verwyder. Ek weet dat dit 'n onderwerp van geskil gaan wees, veral met name wat in aanhangsel D voorkom. Die feit is egter dat daar name in aanhangsel D is wat doen verskyn in Venona (volgens Haynes, 2007). en ander nie. Daar word ook redelik volledig na Haynes, 2007 verwys-as een van sy medenavorsers die 'afwesige' mense in aanhangsel D as geassosieer met Venona genoem het, sou hulle op die lys van Haynes 2007 verskyn het (sien al die mense in die artikel met ** punte). Dit lyk amper nie huidiglik dat daar enigiets anders is as Haynes se navorsing in die Sowjet -argiewe wat die bylae D -name ondersteun. Weereens, as ek verkeerd is, laat ons vir hulle die hondjies noem/byvoeg en dit byvoeg!
5) Geringe wysigings aan die inro (afgesien van die bekendstelling van die twee sterreteken). Ek weet dat daar aansienlike geskille was oor die aanbieding van 'hoeveel' navorsers, geleerdes, ensovoorts, ondersteun of nie die Venona -dokumente en die navorsing wat daarmee verband hou nie. 'Baie akademici' (ek glo dit was) is verander na ''n aantal'. Ek dink dit is redelik neutraal-'n getal 'kan klein OF groot wees.
"'N Paar" geleerdes wat skepties is, is heeltemal uit die weg geruim en het bloot gesê dat "In watter mate 'n gegewe individu wat in die Venona -dokumente genoem word, betrokke was by die Sowjet -intelligensie is 'n geskilpunt." Die beste is om dit eenvoudig te hou. Die stelling kan nie weerlê word nie, en dit word nie in beide rigtings geweeg met geïmpliseerde getalle nie. Die woord 'klandestien' is ook uit die gedeelte verwyder-dit is 'n geskil in watter mate (klandestien, openlik of glad nie) hulle betrokke was, punt. Weereens, hou dit eenvoudig. Uiteindelik (dink ek?) Is "hieronder genoem" verander na "genoem in die Verona-dokumente"-aangesien nie alle individue op die saamgestelde lys was genoem in die Venona -dokumente, sommige is deur navorsers afgelei, ens.
Kom volgende! Redigeer
1) 'n Ander deurgang deur die lys na byvoeg verwysings soos dit in Haynes, 2007 verskyn (waar Weinstein, West, et al 'n rugsteun van die identifikasies maak, moet op gelet word)
2) Kontroleer die artikels wat Wikilinked is na ons lys. Is hulle behoorlik verkry en aangehaal? Kan ons dit verbeter, indien nie? Moet hulle verwyder word as hulle nie verbeter kan word nie?
3) Kontroleer die Venona -dokumente self -dit is nie duidelik in alle gevalle waar die identifikasie van individue in Haynes, 2007 eintlik in Venona aangehaal word en waar hy 'n 'voor die hand liggende' verband het nie. Alles wat nie in Venona is nie, moet aanvanklik van die lys af kom totdat dit nagegaan kan word.
4) Stel 'n veranderingslys op (om die soektog na die verwyderde inligting makliker te maak). Ek weet ek weet. Dit is nie baie wetenskaplik om met 'n gevolgtrekking te begin en agteruit te werk nie, maar ek glo werklik dat alles wat onwaar en ongegrond is wat verwyder is, verwyder sal bly-'n enkele bron is nie genoeg om iets weer by te voeg nie, en ons weet almal dat, as Wikipedia, navorsers en eerlike mense.
5) Ander goed. Ek kan nie nou dink nie * lol * My brein is seer.
Iemand bly die volgende bewering by die leiding voeg: "ander stel voor dat hulle waarskynlik nie 'n slegte opset gehad het nie of geen misdade gepleeg het nie", wat impliseer dat hierdie "ander" "akademici en historici" is.Maar die veronderstelde verwysings na hierdie bewering gaan na 'n paar artikels in die Nasie (is die joernaliste daar akademici of historici?) En 'n paar opmerkings van Ellen Schrecker, 'n akademikus en historikus, maar ek sien nie die presiese aanhaling nie daar binne. Ek beskou die bogenoemde eis dus as twyfelagtig en word nie ondersteun deur betroubare verwysings nie - en ek sal dit dus dienooreenkomstig merk. Turgidson 23:08, 19 Julie 2007 (UTC)
Die volledige sin ter sprake is "Terwyl 'n aantal akademici en historici beweer dat die meeste van die persone wat in die Venona -koerante genoem word, waarskynlik klandestiene bates en/of kontakte van die KGB, GRU en die Sowjet -vloot GRU was, stel ander voor dat hulle waarskynlik geen met opset of geen misdade gepleeg nie. " Ek dink dit is voor die hand liggend dat buitensporige uitdrukking uitermatig POV is. Dit is 'n jarelange en uitgebreide gedokumenteerde polemiek. Die argumente wat aangevoer word omdat dit 'twyfelagtige' inligting is, lyk uiters gespanne. JA, Victor Navasky van The Nation is 'n 'akademikus of historikus'. dit is soortgelyk aan 'n universiteitsprofessor wat oor geskiedenis studeer en skryf. Nee, Ellen Schrecker het nie die presiese woorde in hierdie artikel gesê, meer as wat Robert Benson of Sam Tanenhaus die presiese stellings gemaak het ter ondersteuning van, maar 'n insae in die gekoppelde teks (of inderdaad die Wikipedia -artikel daaroor) toon duidelik aan dat dit akkuraat is beskrywing van haar posisie. --CBD 00:31, 22 Julie 2007 (UTC)
Die huidige naam gee 'n vals beskrywing van hierdie bladsy. Dit is nie 'n lys van Amerikaners wat in die Venona -koerante genoem word nie, maar eerder 'n lys van Amerikaners wat een of meer mense voorgestel het, kan individue wees wat deur kodename in die Venona -koerante geïdentifiseer is. Baie van hierdie spekulatiewe identifikasies word betwis. Enige voorstelle vir 'n gekorrigeerde bladsynaam? Ek dink ongeveer: 'Amerikaners stel voor om met Venona -kodename te korrespondeer'. alhoewel 'n minder woordryke manier om dit te sê, dit goed sou wees. --CBD 00:48, 22 Julie 2007 (UTC)
Wie betwis presies die identifikasies uit die Venona -koerante? Dit is nie 'spekulatiewe identifikasies' nie-dit word ondersteun deur 'n massiewe dekades lange dekripsiepoging deur die Amerikaanse regering en gesertifiseer deur erkende geleerdes en historici. Turgidson 02:02, 22 Julie 2007 (UTC) Kom op. As jy weet enigiets oor Venona weet u dat baie van die veronderstelde identifikasies betwis word. Navasky, Schrecker, Kunstler, Lowenthal en vele ander het hierdie identifikasies bevraagteken - soos duidelik blyk uit skakels in hierdie en ander Venona -artikels. Heck, die regering en McCarthyite leunende historici hulself sê gereeld dinge soos 'moontlik' of 'waarskynlik' in hul identifikasies. Omdraai en sê dat hierdie dan nie spekulatief is nie, is eenvoudig vals. --CBD 11:27, 22 Julie 2007 (UTC) Die etikettering van ernstige historici waarmee u nie saamstem nie as 'McCarthyite' in 'n deursigtige poging om hul werk in diskrediet te bring, sal dit nie doen nie-die name in die Venona-lys is daar baie goeie redes, ondanks wat verskonings soos Navasky al dan nie sê (en selfs betwis hy nie die meeste van die name wat tot die lys behoort nie?) Die Venona -koerante is in 1995 gedeklassifiseer deur senator Daniel Patrick Moynihan, voorsitter van die tweeledige kommissie vir staatsgeheim. Moynihan het geskryf: "[Die] geheimhoudingstelsel het Amerikaanse historici stelselmatig toegang tot die rekords van die Amerikaanse geskiedenis geweier. Ons laat ons laat vertrou op argiewe van die voormalige Sowjetunie in Moskou om vrae op te los oor wat aan die gang was in Washington in die middel van eeu. [.] bevat die Venona -afsnitte oorweldigende bewyse van die aktiwiteite van Sowjet -spioenasienetwerke in Amerika, kompleet met name, datums, plekke en dade. " (Geheimhouding: The American Experience, Yale University Press, 1998, bl. 15. ISBN 0-300-08079-4) Onder vele ander het die militêre historikus en skrywer, Nigel West, vertroue uitgespreek in die ontsyferings: "Venona bly [s ] 'n onweerlegbare bron, baie betroubaarder as die kwik -herinneringe aan KGB -afvalliges en die twyfelagtige gevolgtrekkings wat paranoïese ontleders getrek het deur Machiavelliese plotte. (Venona-Die grootste geheim van die Koue Oorlog, Harper Collins, 1999, bl. 330. 0-00-653071-0) So ja, daar is miskien sommige wat nie van die gevolgtrekkings van die Venona-projek hou nie, maar dit is hulle probleem. Dit maak nie die ontblote feite of die groot hoeveelheid historiese bewyse wat deur die mense wat aan die Venona -projek gewerk het, of die gevolgtrekkings van die historici wat daaroor geskryf het, ongeldig nie. En dit is wat hier by die WP saak maak. Turgidson 12:06, 22 Julie 2007 (UTC) Die betrokke historici voer dieselfde bewerings as Joseph McCarthy en via dieselfde 'skuld deur assosiasie' metodologie aan. dus 'McCarthyite', ongeag hoe 'ernstig' dit mag wees. Om mense aan te haal, verander nie die feit dat hulle betwis word deur diegene wat u 'verskonings' noem nie. U WEET duidelik dat hulle betwis word. maar sê 'dit is hul probleem' en dat slegs die sienings van die ander kant 'hier by die WP' saak maak. Dis blatante naakte POV. en waarom hierdie artikel gebalanseer moet word met die uiteenlopende sienings en feite wat u so vasberade sensureer. --CBD 11:24, 23 Julie 2007 (UTC)
Ek het probeer om die ernstige probleme in hierdie artikel 'n bietjie op 'n slag reg te stel, maar omdat selfs die mees vooroordeel/onjuisheid beveg word, dink ek dat ons die probleem in die algemeen moet aanpak. Dit is toelaatbaar om 'n artikel te hê wat sê dat verskillende Amerikaners deur verskillende navorsers vermoed word dat hulle in die Venona -koerante met kodename verbind is - mits ons ook noem dat baie van hierdie identifikasies betwis word, net soos die skuld van baie van die individue. Dit is nie toelaatbaar om 'n artikel te hê wat sê dat al hierdie mense waarskynlik by spioenasie betrokke was nie. Eersgenoemde is 'n feit wat ondersteun kan word deur verwysings, terwyl laasgenoemde 'n mening is wat wyd betwis word.
Ander probleme in hierdie artikel is die selektiewe insluiting en uitsluiting van name (hoekom word name soos 'Kapitan' = Franklin Roosevelt en 'Star' = Enrico Fermi uitgesluit/verwyder?), Die voetnoot wat vermoedelik 24 persone identifiseer wat gerig is op werwing, maar nie bevestig word nie (wat valslik impliseer dat almal op die lys 'n bevestigde agent was), die tweede voetnoot wat daarop dui dat individue wat nie in die Venona genoem is nie, geïdentifiseer word (maar dan nie ingesluit is nie baie wie se regte name nie gebruik is nie - byvoorbeeld Julius Rosenberg), ensovoorts.
Die artikel soos dit bestaan, is eenvoudig bevooroordeeld. As, soos ek vermoed, sommige van hierdie mense nog lewe, is dit ook 'n oortreding van die BLP. Ek weet byvoorbeeld dat Bernstein nog 'n paar jaar gelede gelewe het (Magdoff is blykbaar verlede jaar oorlede), maar ek sal moet jag om vas te stel of hy nog steeds is. Dit is 'n monumentale taak om deur te sorteer om al die nog lewende mense te identifiseer en te verwyder. Ek dink dus dat ons opsies is om die bevooroordeelde teks reg te stel of die artikel heeltemal te verwyder. --CBD 11:50, 22 Julie 2007 (UTC)
Daar was 'n paar maande gelede 'n AfD -bespreking oor die hele onderwerp, sien Wikipedia: Artikels vir verwydering/Lys van Amerikaners in Venona -koerante, met dieselfde argumente. Die resultaat was Geen konsensus nie. Maak u vertroud met die bespreking (en die kommentaar op hierdie besprekingsbladsy wat deur die bespreking gebring is) voordat u verder gaan. In die besonder beveel ek aan dat u kyk na die werk wat deur User: Wysdom verrig is, wat die AfD in die eerste plek opgevoer het, en uiteindelik elke inskrywing op die lys nagegaan het, slegs die items wat onafhanklik gekontroleer kon word, volgens verskeie betroubare bronne. Wat die wonderlike ontdekking betref dat die naam van FDR in die Venona -ontsyfering genoem word, dit is vroeër hier gedoen, maar later deur dieselfde gebruiker hier ingetrek, op dieselfde gronde as wat ek 'n paar dae gelede gedoen het. Turgidson 12:17, 22 Julie 2007 (UTC) Ek is bekend met die AfD en het die BLP- en POV -probleme in hierdie artikel korrek opgemerk. Wysdom se werk met die hersiening en verwysing het die, ook genoemde, verifieerbaarheids- en verkrygingsprobleme verminder, maar het nie die feit verander dat hierdie bladsy en, soos ek nou sien, die talle individuele artikels oor hierdie mense, op 'n buitensporige POV -wyse aangebied word wat in stryd is met ons BLP -beleid vir almal wat nog lewe. waarvan ek Bernstein ten minste bevestig het en waarskynlik verskeie ander. Die verwydering van FDR is bloot nog 'n voorbeeld van die POV -vooroordeel wat hier vertoon word. Daar word beweer dat hierdie mense met kodename wat in die Venona -afsnitte gebruik is, waarskynlik spioene was. Die feit dat Roosevelt presies in dieselfde situasie was, demonstreer hoe absurd daardie standpunt is. dus word Roosevelt uit die lys verwyder. Ditto Enrico Fermi. nooit die vermoede dat hy 'n Sowjet -agent was nie, en as hy dit was, sou hulle nie na ander mense moes gegaan het vir inligting oor kernwapens nie - hy is dus van die lys. Dit is 'n bevooroordeelde aanbieding. Die feit dat die Sowjets oor gepraat iemand is inherent geen bewys dat die persoon spioenasie gepleeg het nie. ondanks die bewerings dat u 'ernstige historici' die teendeel beweer. Daarom is slegs 'n klein persentasie van hierdie mense ooit van enige misdaad aangekla. Om hulle van misdade te beskuldig, gebaseer op potensieel foutiewe identifikasies en suiwer 'skuld deur assosiasie', is 'n duidelike skending van BLP vir die lewendes en POV vir die res. --CBD 11:42, 23 Julie 2007 (UTC) Hierdie bladsy en die talle verwante bladsye was die resultaat van 'n projek deur hoofsaaklik een redakteur. Die gevolg was die skep van 'n POV-antikommunistiese swartlys wat Wikipedia as basis gebruik. Daar is tientalle bladsye wat gemaak is net om te beweer dat die individu 'n Sowjet -spioen was. Elke poging om dit duidelik te maak dat baie van die name mense behels wat al dan nie behoorlik geïdentifiseer is in die ontsyferings nie, of wat bloot onbewustelik deur die Sowjet -intelligensie gekontak is, of bloot die ledige spog met lui Sowjet -agente is bereik met hewige en soms fanatiese verset. Ons hoef nie die bestaan ​​van Sowjet -intelligensie tydens die koue oorlog tot die minimum te beperk om te besef dat baie van hierdie bladsye vol kak is nie. Hierdie bladsye skandeer Wikipedia as 'n betroubare bron. --Cberlet 13:16, 23 Julie 2007 (UTC) Berlet, die talle artikels waarna u verwys het aansienlik ontwikkel sedert hulle ontstaan ​​het, en die meeste daarvan is goed aangehaal en goed gedokumenteer. Torturous Devastating Cudgel 14:50, 23 Julie 2007 (UTC) Ek stem nie saam nie. Het die algemene hoflikheid om my aan te spreek met behulp van die Wiki -gebruik van my gebruikersnaam. Taai .-- Cberlet 19:29, 23 Julie 2007 (UTC) Ek is jammer, maar is Berlet nie deel van jou naam nie? Tweedens is dit duidelik dat jy nie saamstem nie, maar soos baie keer tevore getoon, was jou kritiek ongegrond. Torturous Devastating Cudgel 21:08, 23 Julie 2007 (UTC) Ek het die artikels begin sien toe ek kyk of mense op hierdie lys nog lewe. Baie van hulle is nog steeds regverdig, 'hierdie persoon is in die Venona -kabels genoem, so hulle is 'n vermeende spioen' met verwysings na die spesifieke kabels en die bron van die veronderstelde identifikasie. Ek het dit gister begin uitvee as voor die hand liggende BLP / A7 -kwessies (iemand sê dat hierdie persoon dalk iemand is wat moontlik iets gedoen het wat spioenasie behels het, nie 'merkwaardigheid' nie). Ek het tot dusver niks gedoen met die 'uitgebreide' nie, maar die meeste daarvan lyk net asof hulle algemene biografiese inligting oor die persoon (waar hulle gewerk/skoolgegaan het ensovoorts) bygevoeg het. wat nog steeds niks doen om noemenswaardigheid te beweer of die POV- en BLP -probleme te ontlont nie. --CBD 21:05, 23 Julie 2007 (UTC) Wat ook al nie na verwys word nie, vra daarvoor en ek sal dit opgrawe as dit bestaan. Torturous Devastating Cudgel 21:09, 23 Julie 2007 (UTC) Nie die probleem nie. Baie van hierdie artikels bestaan ​​uit dinge soos: 'Hierdie persoon was Venona, kodenaam XYZ, 'n werknemer by Bell Aviation en 'n beskuldigde spioen wat 'n verslag aan 'n ander Bell Aviation -werknemer gegee het wat dit dan aan die Sowjets gegee het'. Selfs as die identifikasie bewys kan word, eerder as spekulasie wat valslik as 'n feit voorgehou word. so wat? Daar is niks opvallend aan hierdie persoon nie. Selfs as u dan u hele lewensverhaal gaan skryf, met gedetailleerde verwysings daarvoor. 'n vliegtuigingenieur wat 'n verslag aan 'n medewerker gegee het, is NIE opvallend nie. Heck, selfs as u kan bewys dat hulle nie die verslag sou wou deel nie. Selfs as u kan bewys dat dit 'geklassifiseerde' inligting is. NOG nie opvallend nie. Nie eens naby nie. 'N Persoon wat nooit verhoor is nie, nooit 'n mediadekking gehad het nie, ens. Dit is wat ongeveer 90% van hierdie mense is. net gewone mense waarvan die meeste gebruikers nog nooit gehoor het nie en nooit 'n artikel sou gaan soek nie. --CBD 21:28, 23 Julie 2007 (UTC) Dit is die opmerklikheid van die artikels, nie die inhoud nie. Elke persoon hier is geïdentifiseer deur 'n navorser, of 'n groep navorsers. Ek dink dit sal aanvaarbaar wees om die name van enige persoon wat nie 'n beskrywing het nie, te verwyder. As u dink dat dit nie opvallend is nie, lys die artikel onder 'n AfD, maar laat weet my maar, terwyl ek hierdie artikels vir die vorige redakteur bewaak. Torturous Devastating Cudgel 21:35, 23 Julie 2007 (UTC) Ek dink nie die oplossing is om van Wikipedia 'n meer uitgebreide POV-swartlys te maak nie.-Cberlet 21:59, 23 Julie 2007 (UTC) Wat is die oplossing dan? Torturous Devastating Cudgel 22:05, 23 Julie 2007 (UTC)
Waarom is dit dat Roosevelt (KAPITAN), Churchill, Hull & Morgenthau (NABOB) (om maar net 'n paar uit my kop te noem) nie op hierdie lys is nie? Ok. Churchill is nie Amerikaans nie. Hulle word beslis verskeie kere in VENONA genoem. Wat is die kenmerkende eienskap wat hierdie ouens van die lys laat? DEddy (kontak) 22:35, 20 Julie 2008 (UTC)
Ek het die etiket "Onvanpaste titel" wat ek 'n jaar gelede aangebring het, herstel. Die inhoud van die artikel blyk meer te wees "Lys van Amerikaners wat beweer word dat hulle kodename gehad het wat in die Venona -koerante verskyn en 'n verband met Sowjet -intelligensie -operasies gehad het." - 'n taamlik vae en waarskynlik POV-afhanklike lys. Die huidige titel is meer geskik vir die vermelding van (Amerikaanse) Amerikaners wie se name duidelik in die koerante verskyn, ongekodeerd. John Z (kontak) 03:37, 11 Julie 2009 (UTC)
Die teks van die artikel sê "Vier-en-twintig persone wat vir werwing gemik is, bly ongegrond om dit te bereik. Hierdie individue is gemerk met 'n asterisk (*)". Ek kan geen name met 'n enkele '*' vind nie. Moet hierdie sin uit die artikelteks verwyder word? Hmains (kontak) 16:06, 11 Julie 2009 (UTC)
Waarom is daar geen lys van Britte in Venona nie? TREKphiler elke keer as u gereed is, Uhura 21:45, 22 Desember 2009 (UTC)
Die "Minor" genoem in Venona (Moskou na Washington 3711 29 Junie 1945) is "Vermoedelik Robert G. MINOR, 'n OSS -werknemer." Dit is beslis NIE Robert B. Minor nie, '' 'n politieke spotprenttekenaar, 'n radikale joernalis en 'n leidende lid van die Amerikaanse Kommunistiese Party. ' Op die oomblik was DAT Robert Minor meer as 60 jaar oud was en as waarnemende sekretaris van die CPUSA gedien het - hoewel hy ten minste een gekodeerde kabel van Moskou ontvang het. (Sien Haynes & Klehr, Venona: Dekodering van Sowjet -spioenasie in Amerika, bl. 426, noot 32) —Voorafgaande ongetekende kommentaar bygevoeg deur 71.126.190.200 (kontak) 01:42, 22 Julie 2010 (UTC)
Waar is die 'werk' wat beskryf hoe 'n VENONA -kodenaam aan 'n regte persoon gekoppel is? Ek onthou dat wiskunde op hoërskool berispe is. net 'n antwoord was nie genoeg nie. As daar geen 'werk' was om die eksplisiete besonderhede aan te toon hoe ek die antwoord gekry het nie, was dit eenvoudig nie goed genoeg nie.
Ook. Moet ons nie die NSA -werk op die werklike kabels (dekripsie en vertaling) van die werk van die assosiasie van die kodename met regte mense losmaak nie? Die NSA het nie sulke mannekrag op straatvlak gehad nie, of hoe?
Waar in die Haynes & amp -Klehr -versameling is die werkspapierspoor van HOE hulle hul antwoorde gekry het? DEddy (kontak) 00:23, 25 Maart 2011 (UTC)
Die gevolg van die verhuisversoek was: nie geskuif nie. As 'n latere bespreking tot 'n aangename (konsensus) nuwe naam kan kom, kan hierdie artikel daarheen verskuif word as 'n tegniese versoek (of 'n kennisgewing oor my praatjie). - JHunterJ (kontak) 15:40, 16 Junie 2012 (UTC)
Lys van Amerikaners in die Venona -koerante → Lys van veronderstelde name in gedecodeerde Venona -boodskappe - As dit nie verwyder word nie, want sommige hiervan is oorspronklike navorsing en baie daarvan omstrede, moet die bladsy ten minste hernoem word om te beklemtoon dat dit soveel raaiskote is as ernstige geleerdheid. Ek sal ook 'n verwyderingsboodskap hier plaas, die vorige verwyderingsbespreking was onoortuigend en lank gelede. --Opnuut aangeteken Armbrust, B.Ed. WrestleMania XXVIII Die Undertaker 20–0 09:10, 6 Junie 2012 (UTC) Washingtonian1976 (kontak) 20:23, 26 Mei 2012 (UTC)
Dit is 'n slegte idee om 'n bladsy te skuif terwyl 'n skrapdebat aan die gang is. Laat dit asseblief wag totdat die AfD sy gang gaan. Spinning Spark 07:50, 28 Mei 2012 (UTC)
Die skrapbespreking is nou gesluit. Die voorgestelde doelwit moet hoofkapitalisering per WP: CAPS. 'N Titel wat die inhoud van die artikel meer akkuraat weerspieël, is die lys van Amerikaners wat na bewering Sowjet -agente uit die Venona -dekodes is. Spinning Spark 12:17, 2 Junie 2012 (UTC)
Lewer kommentaar. Die voorstel van SpinningSpark lyk baie beter. Jenks24 (kontak) 05:46, 3 Junie 2012 (UTC)
Lewer kommentaar. Ek sou dit sluit soos oorgedra na die voorstel van Spinningspark, soos hierbo gesekondeer, behalwe dat ek nie weet dat dekodes op hierdie manier as 'n selfstandige naamwoord gebruik kan word nie, en dit klink vir my vreemd - as 'dekodeer' 'n term is kuns wat in die artikel gebruik word, sou anders wees. Dicionary.com bied slegs die werkwoordvorm. Miskien in plaas daarvan (alhoewel ek erken dat dit 'n mondvol is) Lys van Amerikaners wat na bewering Sowjet-agente is van die dekodering van Venona-koerante.-Fuhghettaboutit (kontak) 15:06, 3 Junie 2012 (UTC) U het reg, ek kan nie vind nie dit in enige woordeboek, insluitend OED, maar dit is beslis 'n kunsbegrip  . Miskien sal ek na Wiktionary gaan en dit aan hulle toedien. SpinningSpark 16:53, 3 Junie 2012 (UTC) Ek het 'ontsyferings' gesien wat ek gewoonlik sou gebruik, aangesien dit nie eintlik 'n kode is nie. TREKphilerelke keer as u gereed is, Uhura 00:40, 4 Junie 2012 (UTC)
Kan ons net weer probeer om dit te verwyder? Hernoeming gaan nie oor baie van die wettige kwessies wat die artikel raak nie. Ek weet dat 'n AFD onlangs gesluit is, maar ek kan geen polis vind wat 'n ander poging sou verhinder nie. Aangesien die vorige pogings geen konsensus tot gevolg gehad het nie, dink ek dit is nie onredelik om 'n derde te probeer nie (die slotadministrateur op die tweede stel soveel voor). Hierdie aangevraagde skuif verhoog die profiel van die artikel (ek het dit nie voorheen geweet nie), en daar is geen rede dat ons nie verdere menings kan vra nie. --BDD (kontak) 21:55, 6 Junie 2012 (UTC)
Teenstaan. As die NSA die identifikasie in 'n voetnoot vir 'n vrygestelde dekripteer, is dit nie oorspronklike navorsing nie. As 'n artikel oorspronklike navorsing is, moet dit verwyder word.Dit is in elk geval nie 'n rede om die titel te verander nie. Kauffner (kontak) 04:34, 7 Junie 2012 (UTC)
Baie hiervan is raaiwerk en oorspronklike navorsing. Die raaiskote word grootliks aangedryf deur swak of selfs slegte geleerdheid wat daarop gemik is om aandag te trek deur wilde en sensasionele bespiegelinge te maak. Miskien moet die boek waarop dit gebaseer is, hoogstens 'n bladsy bevat, maar hierdie lys lyk soos 'n bevestigde beurs en dit is eenvoudig nie. Dit is dikwels so voorgestel name van hooggeplaaste amptenare vir kodename wat nie betroubaar gebreek is nie. Washingtonian1976 (kontak) 20:22, 26 Mei 2012 (UTC)
Verifieerbaarheid, nie waarheid nie. Hierdie mense is geïdentifiseer in 'n gepubliseerde bron. Hoe betroubaar is dit, IDK. Hou nie van die bewerings nie, weerlê met beter bronne. Moenie probeer verwyder nie. Dit sal nie werk nie. (As vals en onverdedigbare eise uitgevee is, was dit lankal weg.) TREKphiler elke keer as u gereed is, Uhura 02:49, 27 Mei 2012 (UTC) Verifieerbaarheid en waarheid. Ons het 'n plig om te wees reg. Carrite (kontak) 05:37, 28 Mei 2012 (UTC) Verduidelik dan die aansprake op die gekoppelde bladsy. Hulle is 'n fiksie van begin tot einde. Boonop WP -beleid doen nie eis waarheid, slegs verifieerbaarheid. TREKphiler elke keer as u gereed is, Uhura 06:55, 28 Mei 2012 (UTC) Ja, maar die verifieerbaarheid moet uit betroubare bronne kom. --BDD (kontak) 21:55, 6 Junie 2012 (UTC)
Die skrapdebat vind plaas op Wikipedia: Artikels vir verwydering/Lys van Amerikaners in die Venona -koerante (2de benoeming). U kommentaar sal ondoeltreffend wees om die debat op hierdie bladsy te beïnvloed. Spinning Spark 07:48, 28 Mei 2012 (UTC)
Ek het pas 'n eksterne skakel op die lys van Amerikaners in die Venona -koerante gewysig. Neem 'n rukkie om my wysiging te hersien. As u enige vrae het of die bot nodig het om die skakels of die bladsy heeltemal te ignoreer, besoek hierdie eenvoudige FAQ vir meer inligting. Ek het die volgende veranderinge aangebring:
'N Nuwe klas witboordslagoffers: die gesin
Eerwaarde Jeff Grant het 'n kragtige plasing op sy blog, Prisonist.org, geskryf waarin hy aankondig dat die Progressive Prison Project/Innocent Spouse & amp Children Project in Greenwich, CT, vir die eerste keer in die geskiedenis van die Verenigde State herstel het van 'n Amerikaanse ontvanger vir 'n onskuldige eggenoot nadat haar persoonlike bates deur die federale owerhede gevries is. Die beslaglegging op bates was die gevolg van haar man wat 'n beskuldigde in 'n finansiële misdaadsaak was.
In 'n onlangse blogpos het Grant gepraat oor die lot van onskuldige eggenote en kinders van witboordjiemisdadigers:
"Daar is onskuldige moeders en kinders wat in stilte in hierdie land swaarkry. In skuilplekke wat u die minste vermoed. Hul familiename is in die hoofopskrifte in die veld gesit. Hulle kinders is op skool getart, bespot en geboelie. Hulle vriende het hulle verlaat Hulle word gefluister, na hulle gewys en geminag. Hulle is vermy in hul kerke, sinagoges en burgerlike organisasies. gordyne toe - wag vir die dag dat hul huise onder hulle uitverkoop sal word. "
Die eerste keer dat ek Grant ontmoet het, was verlede herfs in Grand Central Station in New York, waar ons 'n paar uur gesels het oor die toestand van strafreg in Amerika, en veral die toestand van witboordgesinne. In November skryf ek 'n rubriek vir Forbes.com oor sy ministeries, 'Begin 'n bespreking oor witboordmisdaad en herstel.' Grant het my destyds 'n aanduiding gegee van hoe toegewyd hy en die span wat hy saamgestel het, vir die lewe van een gesin was - en hoe belangrik hul sukses vir die onskuldige eggenote en kinders van alle mans kan wees. gevangenis.
'Ons het 'n klas slagoffers begin sien waaroor nog nooit gepraat is nie,' het Grant in 'n onderhoud aan my gesê, 'eggenote en kinders wat in 'n wettige moeras getrek word weens die optrede van iemand anders.' Grant het verwys na hierdie geval waar Josephina (regte naam teruggehou) en haar twee jong kinders (8 en 10 jaar oud) in 'n miljoen dollar plus huis in die noordooste gewoon het. Josephina se man is gearresteer weens 'n groot finansiële misdaad, agter tralies gesit en wag nog op vonnisoplegging. Hy was die broodwinner, besluitnemer en die optrede wat hom in die tronk gelei het, was net so 'n raaisel vir die gesin as die slagoffers van sy finansiële plan. Alle eggenote is beslis nie soos Josephina nie, maar te veel van hulle is.
"Toe ons hierdie vrou ontmoet, was sy hopeloos, sy en haar kinders was sonder geld en op die rand van haweloosheid," verduidelik Lynn Springer, Grant se vrou en vennoot in die ministeries. Grant en Springer het hierdie vrou in Junie 2013 die eerste keer ontmoet, in die agterplaas van 'n gemeenskaplike vriend van die New Canaan Society, 'n organisasie vir mansgenootskappe, en die vriend het Grant genader oor die verskriklike situasie van hierdie gesin. Grant en Springer het Josephina ontmoet, wat verduidelik het dat die regering al haar bates bevries het toe dit haar man se bevries het. Toe hy in hegtenis geneem is, was sy geskok toe sy slegs $ 150 in haar bankrekening gevind het. Toe sy met Grant an Springer ontmoet het, het sy en haar kinders op kosseëls en staatsgesondheidsversekering geleef. Omdat sy nie geld kon gebruik nie, kon sy nie eers haar huis verlaat om 'n kleiner woonstel te huur nie. Sy het 'n plakkers geword in haar eie huis, wat besig was om te verval. Toe Grant en Springer vasstel dat sy nie aandadig was aan die misdade van haar man nie, het hulle ingestem om haar predikante te word en regsadvies en 'n span te soek om haar bates te verhaal.
'Ek verstaan ​​dat aanklaers 'n werk en 'n vervolgingsplig het', het Grant gesê, 'maar hierdie gesin het geen ondersteuningsisteem nie.' Terwyl die twee kinders in die Verenigde State gebore is, was Josephina uit Suid -Amerika en het geen ondersteuning in die omgewing gehad nie. Toe die gesin se geld gevries is, was hul vriende weg. Grant het vir my gesê dat sy geen geld gehad het vir prokureurs of rekenmeesters om 'n oplossing vir haar situasie te kry nie, alhoewel sy bates het wat geïdentifiseer kan word as haar en nie met haar man se misdaad verband hou nie. Josephina kon dit nie eers bekostig om 'n egskeiding van haar gevange man te kry nie. Sy was vasgekeer.
Grant het uitgereik na prokureur George F. Hritz, Esq. (Kaplan Fox) wat meer as 40 jaar se ervaring in vaste litigasie gehad het - en 'n groot hart. 'Dit was 'n heeltemal nuwe regsgebied vir 'n nuwe klas slagoffers, wat Josephina nie nodig gehad het vir regsverteenwoordiging nie,' het Hritz verduidelik. 'Sy het 'n span advokate nodig gehad wat vir Josephina sou pleit, nie as 'n beskuldigde nie, maar as 'n witboordjie-misdaadslagoffer. , om spanmaats te word en om 'n nuwe bedieningsveld/voorspraak te skep. " Met Hritz en Marion Bachrach, Esq. ['N witboordjie-spesialis by Thompson & amp; Knight] aan boord, het Grant en Hritz daarna die moeisame taak om 'n Amerikaanse ontvanger, wat aan Josephina se man se groot en komplekse saak van finansiële misdade toegewys is, te oortuig dat Josephina 'n misdaadslagoffer wat ten minste geregtig was op die terugbetaling van haar persoonlike bates wat deur die regering verkeerdelik bevries is. bewys en maande se onderhandelinge om te verduidelik.
In Februarie keur 'n federale regter 'n ooreenkoms goed wat met die steun van alle partye bereik is, insluitend die Amerikaanse ontvanger, die Amerikaanse prokureurskantoor en die S.E.C. Daar was geen besware van enige ander van die man se slagoffers nie. Hritz het oor die skikking gesê: ". Ons kon hierdie besluit namens hierdie moeder en haar kinders bereik slegs nadat dit heeltemal duidelik geword het dat hulle slegs vergoeding sou ontvang uit die verkoop van haar persoonlike bates wat verkeerdelik gevries is, en nie uit die verkoop van 'besmette' bates nie. " Josephina het onlangs uit die groot gesinshuis verhuis na 'n huis wat baie kleiner is en wat ooreenstem met die skikking wat sy gekry het. Dit het haar in staat gestel om op 'n nuwe en ander manier met haar lewe voort te gaan en haar kinders groot te maak. 'N Ander hartseer, maar begryplike gevolg van hierdie saak, was dat Josephina se egskeiding van haar man in Maart afgehandel is. "Dit breek ons ​​hart dat die kinders waarskynlik sonder 'n pa sal grootword," het Springer gesê. "Terwyl ons verstaan ​​dat mense en instansies wat met haar man sake gedoen het, geld verloor het," het Grant gesê, "was Josephina en haar kinders die eerste slagoffers van hierdie misdaad. Ons het gevind dat dit ongelukkig die geval was in soveel ander gesinne, ook. "
Jeff Grant en Lynn Springer hoop dat die verhaal van Josephina net die begin is vir hul gesinsbediening en 'n straal hoop vir slagoffers wat met onverdiende skaamte leef. 'Moenie meer wegkruip nie, nie meer alleen nie, in vrees, onwetend, verdriet en skaamte. Ons was waar hierdie mense was en ons is hier om hulle na die ander kant te help, "het Grant verduidelik," dit is 'n verhaal van die lig op 'n donker plek, 'n verhaal van triomf. "
Lewe en tye van Claudia Jones: In haar eie woorde
Claudia Jones (1915–1964), 'n Afro-Karibiese vrou gebore in Port of Spain, Brits-Wes-Indië (Trinidad), was 'n kommunistiese aktivis in die VSA en het verskeie verantwoordelike posisies beklee binne die Kommunistiese Party en vir sy publikasies totdat sy gedeporteer is in 1955 na Groot -Brittanje. Daar, in Londen, speel sy 'n leidende rol in die Wes-Indiese gemeenskap, redigeer die linkse Wes-Indiese Gazette en stig (in 1959) die Caribbean Carnival, 'n kulturele geleentheid wat nou elke jaar ongeveer twee miljoen mense lok. Hieronder is 'n uittreksel uit 'n brief wat Jones geskryf het aan die destydse CPUSA nasionale voorsitter William Z. Foster, gedateer op 6 Desember 1955, voor die tyd van haar deportasie. Die brief is deel van 'n klein lêermateriaal wat aan Howard "Stretch" Johnson, 'n Afro-Amerikaanse kommunis, aan die New York University's Tamiment Library geskenk is, wat ook 'n brief bevat (Londen, 21 April 1956) van Jones aan haar vriend, Johnson en voormalige minnaar. People's World is geëerd om 'n kort outobiografiese blik op die lewe van hierdie buitengewone vrou te publiseer.
6 Desember 1955
Geagte kameraad Foster,
As kind van agt kom ek na die Verenigde State van Port of Spain, Trinidad, Brits -Wes -Indië. My ma en pa het twee jaar tevore, in 1922, na hierdie land gekom, toe hul ekonomiese status (wat grondeienaars aan die kant van my moeder en hotel -eienaars aan my vader se kant was) versleg het as gevolg van die afname in die kakaohandel (op die wêreldmark) uit die Wes -Indiese Eilande wat die Wes -Indiese Eilande en die hele Karibiese Eilande verarm het. Net soos duisende immigrante uit Wes -Indië, het hulle gehoop om hul fortuin in Amerika te vind waar 'goud op straat te vinde was', en hulle het daarvan gedroom om hul kinders in 'n 'vrye Amerika' groot te maak.
Hierdie droom is gou ontwrig. Saam met my drie susters het ons gesin nie net die verarmde hoeveelheid werkersklas -gesinne en die multinasionale bevolking gely nie, maar het hulle ook vroeg die spesiale plaag van verontwaardiging as gevolg van Jim Crow se nasionale onderdrukking geleer.
My formele akademiese opleiding op Amerikaanse bodem het begin toe ek die openbare skool betree het. Ek herinner my vroeg daaraan dat ek seergemaak is deur jongmense van my eie ouderdom wat teen Wes-Indiese propaganda teen my en my susters gepraat het. Maar teen die tyd dat ek die hoërskool bereik het, het ek vriendskappe aangegaan en in die studentegroep geïntegreer geraak, en ek is genomineer in Harriet Beecher Stowe Junior High vir die hoogste amp in die skool en is daarna as burgemeester verkies. (Die vorm van studente-administrasie van hierdie spesifieke junior hoërskool is gevorm volgens die destyds gevestigde patroon van die stadsbestuur van N.Y.)
Een insident onthou ek vandag met 'n mate van trots. Dit was naamlik dat ek 'n jong Chinese meisie was toe ek as president van die Raad van Wethouers saam met my was. Talle onderwysers het my probeer druk om haar as 'n hardloopmaat te weier, omdat sy 'n Chinese was, en as die situasie omgekeer is, sou dit nie in die destydse China gebeur nie. Ek het geweier om ingetrek te word of om toe te gaan tot so 'n eng konsep - ek het verkies om haar as my hardloopmaat te hê. (Om die frase te gebruik, het ek my 'preemptory challenge' uitgeoefen).
Lesse uit kapitalisme
Jones praat tydens 'n Kommunistiese Party -geleentheid in die veertigerjare. Agter haar sit Elizabeth Gurley Flynn. | Mense se Wêreldargief
Ek het begin wonder waarom daar welvaart en armoede is, waarom daar diskriminasie en segregasie is, waarom daar 'n teenstrydigheid is tussen die idees in die Grondwet en die Handves van Regte wat die voorskrifte bevat van die strewe na "lewe, vryheid en geluk" . "
My ma is twee jaar tevore dood aan skielike breinvliesontsteking skielik by haar masjien in 'n kledingwinkel. Die voorwaardes vir die organisasie van daardie dag, die versnelling, die hoeveelheid werkende vroue wat moeders is en ongetwyfeld die gewig van immigrasie na 'n nuwe land waar die omstandighede nog lank nie was soos belowe of verwag nie, het bygedra tot haar vroeë dood op 37 -jarige ouderdom.
My pa, wat saam met haar vroeër na Amerika gekom het, het vier jong meisies agtergelaat, waarvan die oudste 14. Ek was die tweede kind van my ouers. Vanweë my trots het ek nie vriendelike onderwysers gevra om my te help om 'n afrondingsuitrusting te ontvang nie, waarna ek 'n groot eerbewys sou ontvang (insluitend die Theodore Roosevelt -toekenning vir goeie burgerskap), en as burgemeester van die skool dien, in plaas daarvan om weg te bly en vir hulle 'n kreupel verskoning te stuur terwyl ek my oë verneder in vernedering en selfbejammering.
Ek sou later leer dat hierdie lot nie net 'n individuele saak was nie, maar dat miljoene werkersklas- en negermense hierdie lot onder kapitalisme gely het-indien nie identies nie, in een of ander graad.
Konfronteer Jim Crow
Nadat ek van die hoërskool afgestudeer het, het ek die Wadleigh High School betree. Hier is ek gekonfronteer met Jim Crow in die klaskamers en in die sosiale lewe van die skool. Wit kinders sou aantekeninge by my op skool leen, en as hulle die skool verlaat, draai hulle hul gesig onder druk van die Jim Crow -samelewing. Onderwysers met vermetelheid sou negereleerlinge na skool vashou en vra of hulle 'n ekstra dollar wil verdien deur vir hulle huiswerk te doen, of soos hulle dit nie so eienaardig stel nie, of ek 'n mooi wit voorskoot self wil dra ' sosiale aangeleenthede. Of sou hulle gedigte in dialek kies en die negerkinders vra om dit skerp te lees. Alhoewel ek, net soos ander neger -jeugdiges, 'n verskriklike verontwaardiging oor hierdie dinge gehad het, het ek nie geweet dat dit deel was van 'n bewuste plan wat bedoel was om die nasionale onderdrukking van die negermense in die VSA te handhaaf waarvan hierdie voorvalle plaasgevind het nie. weerspieëling van die minderwaardigheidsmerk van die neger in die noorde, met die meer afskuwelike kenmerke van lynch, meningspeilings (wette op gewasse) en ekonomiese verwurging van die (neger) in die hart van hul onderdrukking in die Swart gordel van die suide.
My formele akademiese opleiding in 'n burgerlike sin het geëindig met my graduering aan die Hoërskool Wadleigh. 'N Jaar voor my gradeplegtigheid, te midde van die Groot Depressie, waar ek een van die sogenaamde' verlore geslagte 'van Amerikaanse jeug was, het ek egter tuberkulose opgedoen.
My gesin se ekonomiese toestand het versleg net soos miljoene Amerikaanse gesinne, inheems en in die buiteland gebore, tweede generasie, ens. My pa, wat 'n redakteur van 'n Amerikaanse Wes -Indiese koerant was, het sy werk verloor, ook later toe hy 'n bontjaer geword het, en om ons ondersteuning te waarborg, het ek 'n toesighouer geword van 'n woonstel in Harlem waar ek my hele lewe in die VSA gewoon het. van TB.
Ek is op die ouderdom van 17 na die Sea View Sanatorium van die Harlem -hospitaal gestuur, waar ek met pneumothorax -behandeling vir my toestand volkome herstel het, aangesien my sputum gelukkig nooit positief was nie. Ek was daar vir 'n volle jaar. Ook daar het ek die geleentheid gehad om gretig te lees, diep na te dink oor die sosiale idees wat my ma en pa by my ingeboesem het. My ma het die Katolieke kerk, waarin ons gedoop is, van die vroeë kinderjare verlaat en gekies om 'n Bybelstudent te word, aangesien haar wakker verstand die hiërargiese leerstellings van die Katolisisme vroeg verwerp het. My pa se sosiale idees was ons trots op en bewussyn van ons mense, van ons verhouding met Afrika, waaruit my antesedente ontstaan ​​het, tot ons onderlinge verband met die onafhanklikheid van die Karibiese Eilande, die droom van San Simeon, groot Karibiese patriot tot die nuwe erkenning van die stryd om gelykheid van negers in die VSA, onlosmaaklik verbind, soos ek later geleer het met die vryheid en gelykheid van die Amerikaanse vakbonde en werkersklas as die toekomstige klas van die samelewing.
Ek onthou een voorval terwyl ek in Sea View was - naamlik toe ek vrywillig 'n bloedoortapping gegee het (aangesien ek haar bloedgroep was) aan 'n jong Italiaanse pasiënt. Dit het heelwat opskudding in die hospitaal veroorsaak oor die kwessie van "swart bloed" en "wit bloed". Baie van die wit pasiënte het dae lank gekyk of die jong Italiaanse vrou, wat my ewig dankbaar was (tot my verleentheid!), "Swart" geword het. Een van die eerste hospitaaltoesprake wat ek ooit gehoor het, was van 'n jong Joodse dokter wat te midde van hierdie wetenskaplike lesing in die middel van die saal gestaan ​​het en 'n lesing gehou het vir die interras -pasiënte wat beweer dat die onaantasbaarheid van bloedgroepe die teenstelling is teen enige valse leer oor 'ras'.
Nadat ek herstel het, het ek die laaste kwartaal van die hoërskool in Wadleigh voltooi. (Gedurende my tienerjare was ek aktief in talle sosiale klubs in die gemeenskap, in Junior NAACP, in tennisklubs, en het ek ook dramas aan die Urban League studeer.Ek het in hierdie hoedanigheid saam met 'n groep opgetree in baie kerke in die Harlem -gemeenskap en in Brooklyn.) Toe ek klaar was, het ek in 'n fabriek gaan werk, aangesien die kollege vir my was en ek moes help om myself te onderhou en by te dra tot die gesinshuis. .
My eerste werk was in 'n wassery, waar ek onder die ongelooflike (vir my toe) omstandighede van oorwerk, versnel, ens., Waarneem in die hitte van die somer dat jong negervroue gereeld flou val weens die ondraaglike toestande. Ek wou nie soos hulle word nie, en ek het in 'n fabriek gaan werk. Maar omdat ek ongeskool was, was my taak om spykerkoppe vas te maak - met 'n tandestokkie, 'n klein potjie pasta en dit in die spykerkop te plaas. Verveling en ennui het aangebreek en ek het hierdie werk verlaat. Boonop was die betaling ongeveer $ 14 per week. Daarna het ek werk gekry in 'n Harlem -fabriek en onderklerewinkel as verkoopster. Dit het 'n geruime tyd aangehou - ongeveer twee jaar of so.
Italië se inval in Ethiopië
Jones was bevriend met die leier van die Kommunistiese Party in die VSA, William Z. Foster, selfs nadat sy na Brittanje gedeporteer is. Hier word sy gefotografeer met 'n kopie van Foster se outobiografie, en#8216Bladsye uit 'n werkerlewe. ' | Mense se Wêreldargief
Dit was die jare van die Ethiopiese oorlog en die inval in Mongolië. Gedurende hierdie tydperk (1935-36) het ek aan 'n neger-nasionalistiese koerant gewerk (ongeveer 4-5 000 eksemplare), waar ek 'n weeklikse rubriek met die naam "Claudia's Comments" geskryf het. My werk het ook bestaan ​​uit die presiese [opsommings] van die belangrikste redaksionele opmerkings oor Ethiopië uit die algemene handelspers, negerpers, vakbondpers, ens. Tot my verbasing, oor die bywoning van een van hul vergaderings (van die nasionaliste), sien my baas my presies lees onder die toejuiging en reaksie van duisende gemeenskapsmense in Harlem, mans en vroue. Toe hy die volgende dag inkom en vir my sê wat 'n 'groot neger' is, sou ek sy feite uitdaag. Wat hy gedoen het, was om die hele dag boeke oor Ethiopië te lees en sy opgehoopte kennis saam te smelt met my presies waarna duisende mense geluister het tydens die massasaamtrekke wat nasionaliste in Harlem gehou het.
Ek spandeer baie tyd om van die werk af te luister, ook na die straathoekvergaderings van die verskillende politieke partye en bewegings in Harlem. Dit was die dae van die beroemde Scottsboro Boys-opset.
Ek was soos miljoene negermense en wit progressiewe en mense wat deur hierdie gruwelike opset ontroer is. Ek was onder die indruk van die kommunistiese sprekers wat die redes vir hierdie wrede misdaad teen jong negerseuns verduidelik het, en wat die saak Scottsboro verband hou met die stryd van die Ethiopiese volk teen fascisme en Mussolini se inval. Vriende van my, wat kommuniste was, het gereeld met my begin praat. Ek het in Februarie 1936 by die party aangesluit en is kort daarna aangestel om in die Young Communist League te werk. My eerste opdrag was sekretaris van die YCL -uitvoerende komitee in Harlem, en dit was omtrent hierdie tyd dat ek 'n pos in die sakeafdeling van die Daaglikse werker. Hierdie werk het saamgeval met my aansoek om 'n werk van $ 150 per week op dramatiese gebied by die Federal Theatre Project onder WPA. Ek het die pos by die Werker vir $ 12–15 per week in plaas daarvan.
Vervolg haar verhaal
Jones, tweede van regs, saam met drie ander vrouelede van die Kommunistiese Party in 'n polisiewa by die Federale Geregshuis in New York, 20 Junie 1951, op pad na die Women's House of Detention na 'n verhoor in die Smith Act -raam -aanklagte van kriminele sameswering om die regering om te keer en te beywer deur geweld en geweld. ' Van links: Elizabeth Gurley Flynn, Marion Bachrach, Jones en Betty Gannett. | AP
Jones word verkies tot die nasionale leierskap van die Kommunistiese Party en baie vredes- en vroeë burgerregte -organisasies. Sy het geredigeer en geskryf vir talle publikasies, insluitend Kollig, die publikasie van American Youth for Democracy, en die Daaglikse werker. Jones het 'n rubriek geskryf oor vrouekwessies vir die Daaglikse werker, genaamd "Half the World".
'Van 1947 tot 52', het Jones geskryf, 'was sy' aktief in nasionale vrouebewegings en verenigde frontbewegings, soos Congress of American Women National Council of Negro Women I het die land besoek - 43 state in verband met werk onder die massas vroue, veral werkersklas- en negervroue in die stryd teen die Koreaanse oorlog, vir vreedsame naasbestaan ​​tussen nasies, vir vrede, nasionale waardigheid, volle gelykheid vir vroue en gelyke regte van vroue. " En doen 'n beroep op "Amerikaanse vroue, negers en blanke, om saam te staan, sodat hul kinders soos dié in Korea die lot van Hiroshima se atoomvernietiging ly."
Jones is drie keer tydens die anti-kommunistiese heksejag in die McCarthy-era gearresteer. Sy was een van die 17 kommunistiese leiers wat in 1951 ingevolge die Smith -wet gearresteer is, en uiteindelik in 1955 nege maande tronkstraf, saam met die "Rebel Girl" Elizabeth Gurley Flynn. Kort na haar vrylating is sy ingevolge die bepalings van die McCarran -wet na Brittanje gedeporteer.
In Brittanje het sy haar stryd teen rassisme en vir vrede voortgesit ondanks die swak gesondheid wat sy gely het. Claudia Jones word aangewys as een van die 100 Groot Swart Britte vir haar 'blywende nalatenskap' as stigter van die Notting Hill Carnival, wat sy gehelp het om in 1959 as 'n jaarlikse vertoonvenster vir Karibiese talent bekend te stel. Hierdie vroeë vieringe is in sale gehou en word beklemtoon deur die slagspreuk: "'n Volkskuns is die oorsprong van hul vryheid."
Jones is op Oukersaand 1964, net 49 jaar oud, dood weens 'n harttoestand en tuberkulose. Sy word begrawe in die beroemde Highgate -begraafplaas, "links van Karl Marx."
Welkom by Berachah
Die doel van die Berachah -kerk is om die Evangelie van Jesus Christus aan die ongelowige voor te lê en die gelowige die plan en wil van God vir sy of haar lewe te leer. Dit word bewerkstellig deur eksegetiese en uiteensettende kommunikasie van Bybelse leerstellings, die leerstuk wat verkry word uit letterlike interpretasie van die Skrif.
En op die vierde dag het hulle bymekaargekom in die dal Berága, want daar het hulle die Here geseën; daarom is die naam van dieselfde plek genoem, die dal van Beraga, tot vandag toe.
God het Hom wat geen sonde gehad het nie, sonde gemaak as plaasvervanger vir ons, sodat ons in Hom die geregtigheid van God kan word.
Hy het self ons sondes in Sy liggaam aan die kruis gedra, sodat ons van die sonde kan sterf en tot geregtigheid kan lewe, want deur Sy wonde is julle genees.
Elkeen wat in die Seun glo, het die ewige lewe, maar elkeen wat die Seun verwerp, sal die lewe nie sien nie, maar die toorn van God bly op hom.
New York: New Century Publishers, 1952. Pamflet. 23 p., Vasgemaakte omhulsels, illus., 5 x 7,25 duim, liggedraai, krammetjies geroes anders in baie goeie toestand.
"Voorstel van 'n amnestieprogram om die lede van die Kommunistiese Party vrygelaat wat onder die bepalings van die Smith -wet opgesluit is." *Seidman B11.
Missionstraat 2141 #300
Bolerium Books is nou oop op afspraak. Bel of stuur 'n e -pos om 'n gepaste besoekstyd te reël op grond van u belangstellings, ons personeelvlakke en ons kapasiteitsbeperkings. Let daarop dat sekere gebiede nie meer toeganklik is nie, dus kan u aangeraai word om 'n lys op te stel uit ons aanlynlys.
Skakel (415) -863-6353
& kopieer 2021 Bolerium Books. Alle regte voorbehou. Werfkaart | Webwerf deur Bibliopolis
Haar verhaal: Chicago Women in History
Herwyding van Jane Addams Monument naby Widow Clarke House in Chicago Women's Park and Gardens, 2011.
Vanaf Dinsdag, 18 September 2018, gee ek 'n driedelige Newberry Library-seminaar Haar storie: Women in Chicago History. Hierdie seminaar bevat twee sessies in die klas en 'n baie spesiale toer deur die Widow Clarke House en die Chicago Women's Park and Gardens. Registrasie is nog oop, en daar is nog 'n paar plekke beskikbaar. Ek hoop dus dat u dit sal oorweeg om by newberry.org/F18HerStory aan te meld.
Nuwe bordjies in Chicago Women's Park and Gardens. Foto met vergunning van Jell Creative, Inc.
Ida B. Wells Barnett. Met vergunning van Chicago History Museum, i12868.
Alhoewel vroue se bydraes tot die geskiedenis van Chicago lank oor die hoof gesien is, begin dinge verander. In Julie het die stadsraad van Chicago 'n verordening aangeneem om Congress Parkway te hernoem ter ere van burgerregte-leier, kruisvaarder teen lynch en joernalis Ida B. Wells (1862-1931). Kom ons hoop dat dit die begin is van 'n beweging om amptelik meer Chicago -strate vir noemenswaardige vroue amptelik te noem.
My eie eerste "diep duik" in die geskiedenis van vroue is aangespoor deur so 'n beweging. Vyftien jaar gelede, terwyl ek as historikus en beplanningsopsigter van die Chicago Park District (CPD) diens gedoen het, het ek 'n brief ontvang van Maria Saldana, die eerste vroulike raadspresident van die CPD. Die nota het gesê dat sy en Cindy Mitchell ('n stigter van Friends of the Parks wat toe ook op die CPD -raad gedien het) wou hê dat ek 'n lys moet maak van alle Chicago -parke wat vernoem is ter ere van vroue.
Chicago Park District Board of Commissioners, 2003. Foto deur Julia Bachrach.
Toe ek die lys saamstel, vind ek die resultate ietwat verrassend. Destyds was daar 555 parke in Chicago. Ek het ontdek dat terwyl ongeveer 350 van hulle na individue vernoem is, slegs 27 vereerde vroue. Hierdie geringe lys bevat twee parke wat vernoem is na die internasionaal bekende sosiale hervormer van Chicago, Jane Addams, verskeie vir vroue of dogters van ontwikkelaars, en 'n paar vir meisies wat tragies gesterf het. Houston Park, wat in 1991 vernoem is, was toe een van die min parke wat eintlik 'n vrou vereer het wat aansienlike bydraes tot die geskiedenis van Chicago gelewer het. Eerwaarde Jessie 'Ma' Houston (1899-1980) was die eerste plaaslike vrou wat toegelaat is om gevangenes op Death Row te bedien.
Jessie 'Ma' Houston Park. Foto deur Julia Bachrach.
Die hernoemingsopdrag van die park was vir my opwindend. Ek voel geïnspireer as ek leer oor skynbaar gewone mense wat wonderlike dinge doen. Vroue, veral dié van kleur, moes dikwels geweldige struikelblokke oorkom om sukses te behaal. Ek vind hul bydraes veral betekenisvol.
Bessie Coleman het as 'n manikurist aan die South Side van Chicago gewerk voordat sy die eerste vroulike Afro -Amerikaanse vlieënier van die land geword het. Wikicommons -foto, 1922.
Toe ek begin, het ek gehoop om tientalle naamvoorstelle so vinnig as moontlik na die CPD -raad te bring. Maar ek wou ook seker maak dat ek my huiswerk doen. Die CPD het 'n goed gedefinieerde benoemingsprosedure in hoofstuk 7 van sy amptelike kode. Om hierdie projek te help lei, het ek 'n metodologie ontwikkel wat spesifiseer dat kandidate, benewens die kriteria vir die benaming van die park, ook binne 'n radius van drie myl van die voorgestelde parkterrein moes geleef, gewerk of verrig het. Ek het gedink dit sou die naaminisiatief meer betekenisvol maak vir inwoners van die omliggende gemeenskappe, en besluite sou ietwat minder willekeurig wees. (Die toepaslike webwerwe vir die naam of hernoeming is vooraf geïdentifiseer.)
Lucy Parsons, 1920. Met vergunning van Chicago History Museum, i12071.
In April 2004 stel ek voor dat 'n groep parke hernoem word vir nege belangrike vroue in Chicago. Hierdie ambisieuse voorstel het parke vereer: die radikale arbeidsleier Lucy Parsons -argitek Marion Mahony Griffin -digter Harriet Monroe -musikante Lillian Hardin Armstrong en dramaturg Mahalia Jackson Lorraine Hansberry, sosiale hervormer Esther Saperstein, doktor Margaret Hie Ding Lin en wetenskaplike Chi Che Wang. Uiteindelik sou die meeste van hierdie belangrike vroue met haar eie park vereer word. Maar die prosedure het nie so maklik of so glad verloop as wat ek gehoop het nie.
Die benoemingsproses van die CPD behels aansienlike insette van gemeenskapslede en politieke leiers. Daar was verskillende redes waarom spesifieke voorstelle nie vorentoe gegaan het nie. Die mees omstrede van die aanvanklike groep was die voorgestelde naam vir Lucy Parsons, wat die polisie in Chicago vroeër as 'gevaarliker as duisend oproeriges' beskryf het. In 2004 het die Fraternal Order of Police 'n beswaarskrif ingedien teen die benoeming van 'n park vir 'n 'bekende anargis', wat impliseer dat haar man, Albert Parsons, verantwoordelik was vir sterftes (insluitend dié van polisiemanne) wat veroorsaak is deur 'n bom wat tydens die Haymarket -betogings van 1886. (Die beskuldiging is lankal weerlê. Albert Parsons is opgehang en postuum vrygespreek.)
Lucy Parsons Park. Foto deur Julia Bachrach.
Toe ek die naamvoorstel doen, was daar toenemende belangstelling in die belangrikheid van Lucy Parsons vir die geskiedenis van Chicago. Sy het gehelp om die Industrial Workers of the World te stig, en was 'n produktiewe skrywer en advokaat vir arbeid en ander sosiale hervormings. Kunstenaar Marjorie Woodruff het 'n tydelike kunswerk in Wicker Park geskep Spiraal: The Life of Lucy E. Parsons in Chicago 1873-1942, en die Stad Chicago het 'n huldeblyk aan Albert en Lucy Parsons voor hul huis in N. Mohawkstraat aangebring. 'N Gedetailleerde inskrywing oor Lucy Parsons is ook in die boek gepubliseer Vroue wat Chicago 1790-1990 bou, onder redaksie van Rima Schultz en Adele Hast. (Hierdie uiters goed gedokumenteerde en geskrewe boek het 'n aantal van die parkname geïnspireer wat later vorentoe beweeg het.)
Mahalia Jackson. Met vergunning van Chicago History Museum, i34969.
In Mei 2004 het die CPD -raad sy eerste goedkeuring verleen om parke te noem vir noemenswaardige vroue uit Chicago. Slegs twee van die voorgestelde nege name is egter aanvaar: Lucy Parsons en Mahalia Jackson. Lucy Parsons Park is geleë op W. Belmontlaan 4712, ongeveer twee kilometer wes van die huis waar sy jare lank aan die einde van haar lewe gewoon het. (Interessant genoeg, verlede jaar het die stadsraad van Chicago 'n ere Lucy Gonzalez Parsons Way by N. Kedzie en W. Schubert Avenue, selfs nader aan haar huis, toegewy.) Mahalia Jackson Park, op 8385 S. Bickhofflaan, lê slegs vier blokke van die huis wat sy in 1956 by S. Indianalaan 8358 gekoop het.
Links: Marion Mahony Griffin Park is in 2015 toegewy na verskeie mislukte pogings om 'n park vir haar te noem. Regs: Boulder in Marion Mahony Griffin Park. Foto deur Julia Bachrach.
Alhoewel die naamgewingprojek vir vroue moeiliker was as wat ek verwag het, het baie vriende, kollegas, gemeenskapslede en burgerlike leiers aan boord gespring. Die CPD -raad bly toegewyd, en oor die jare was daar baie suksesse. Sedert 2017 is meer as 40 bykomende parke vernoem of herdoop vir belangrike Chicago -vroue. (Aangesien dit nog steeds minder as 20% is van alle parke wat na mense vernoem is, hoop ek dat die neiging sal voortduur!)
Leslie Recht by Exhibit Dedication in Chicago Women's Park and Gardens, 14 September 2017.
Nog 'n mylpaal verlede jaar was die toewyding van nuwe bordjies en 'n uitstalling in Chicago Women's Park and Gardens. Hierdie projek was die geesteskind van die parkaktivis Leslie Recht. Ek was geëerd om saam met haar, Jell Creative Inc., en verskeie kollegas by die CPD aan hierdie projek te werk voordat ek verlede lente bedank het. (Die installasie is ook moontlik gemaak deur wethouder Pat Dowell.)
Vandag is 'n nuwe beweging aan die gang om plaaslike monumente te skep ter ere van vroue in die geskiedenis van Chicago. Afhangende van hoe 'n mens tel, is daar tans vyf openbare monumente vir noemenswaardige vroue in die geskiedenis van ons stad. Dit sluit in die Cheney-Goode-gedenkbank op die Midway Plaisance the Helping Hands-monument vir Jane Addams in Chicago Women's Park Lincoln Park se Fountain Girl, ook bekend as die Frances Willard-monument, die Laura Liu-beeldhouwerk in Ping Tom Park en 'n installasie van Gwendolyn Brooks in Gwendolyn Brooks Park. Daar bestaan ​​geen twyfel dat Chicago ook binnekort 'n Ida B. Wells -monument sal hê nie.
Gwendolyn Brooks -monument in haar gelyknamige park. Foto deur Julia Bachrach.
Ek hoop dat u by my in die Newberry -biblioteek sal aansluit om meer te leer oor baie fassinerende vroue in die geskiedenis. Deur hierdie seminaar hoop ek dat ons ons koppe bymekaar kan sit en nuwe maniere kan vind om die bewustheid van die groot matriarge van Chicago te verhoog.
Die saak van sake
Die Hiss-Chambers-saak was die oorsaak c & eacutel & egravebre 'n halwe eeu gelede. Nou het twee boeke verskyn wat dit weer onder ons aandag bring. 'N Jong biograaf bestee sewe jaar aan 'n boek van 638 bladsye wat oor Whittaker Chambers & rsquos se eie outobiografie handel, Getuie. 'N Historikus het 'n nuwe uitgawe van 622 bladsye van sy vorige studie oor die saak gepubliseer.
My indruk is dat iemand onder die ouderdom van vyftig en mdash vandag beslis niks weet van die saak nie. Tog het die saak nie so lank gelede die ergste konflik veroorsaak nie; dit het vriende en geskeide gesinne geskei. Die rede vir die verskil vandag is die verandering in die land en die wêreld. Die Hiss-Chambers-saak het die bedreiging van kommunisme aangepak en is vererger deur die element van spioenasie. Die bedreiging het verdamp, die spioenasie is verouderd en dit is nodig om 'n bietjie historiese verbeelding te gebruik om die ingewande van die saak te ondersoek.
Histories het die saak 'n belangrike keerpunt in die Amerikaanse lewe gekom. Dit het begin in die New Deal van die dertigerjare en het tydens die koue oorlog van die laat veertigerjare 'n hoogtepunt bereik. Almal wat probeer om die stryd oor die New Deal, kommunisme en die koue oorlog te verstaan, kan dit moeilik vermy. Dit het 'n toekomstige president, Richard Nixon, onder nasionale aandag gebring, wat toe 'n obskure kongreslid van die eerste termyn uit Kalifornië was. Een van die vroeë anti-kommunistiese vervolgings wat gehelp het om die 1940's en 1950's te definieer, het senator Joseph McCarthy bemoedig vir sy eerste aanval op die staatsdepartement. In geen ander geval in hierdie eeu het die geskreeu ontstaan ​​van die ondersteuners van Hiss & rsquos dat 'n hoë amptenaar 'n Amerikaanse Dreyfus was en polities geraam is nie. 'N Amerikaner Dostojewski en mdashhe was een van die gunsteling skrywers van Chambers wat nodig was om die volle drama en patos van hierdie verhaal te haal.
Bo alles het die Hiss-Chambers-saak 'n sosiale sowel as 'n politieke skeuring in die Amerikaanse lewe veroorsaak, wat moontlik nog in verskillende vorme by ons kan wees. Die meeste van die opgevoede, progressiewe middelklasse, veral in die hoogste streke, het saamgestem tot die saak en persoon van Alger Hiss, vol vertroue in sy volmaakte onskuld, diep ontroer deur die patos van wat hulle nooit getwyfel het nie, was die onreg wat hom besoek word, en rdquo het Lionel Trilling geskryf. & ldquo In dieselfde klas is Whittaker Chambers met 'n afkeer beskou en die woord is nie te sterk nie & mdash was iemand wat om een ​​of ander verkeerde rede besluit het om 'n voormalige vriend te vernietig. & rdquo 1
Allen Weinstein merk op dat Hiss & ldquofound tydens die Viëtnam -oorlog homself verander het van 'n simbool van misleiding in een van beseerde onskuld, en dat geen deel van die Amerikaanse samelewing Alger Hiss persoonlik meer baat gevind het as onder universiteitsgehore, fakulteite en studente nie. & Rdquo Chambers self het die meeste van die kragte van verligting wat die kommunistiese gevaar verwoes het, verag en elke sinspeling daarop 'n heksejag genoem. sienings en is oortuig van Hiss & rsquos -skuld en die egtheid van Chambers & rsquos -getuienis. Maar ander, soos Eleanor Roosevelt en Walter Lippmann, het in die hoek van Hiss & rsquos gebly, selfs na sy skuldigbevinding. Weinstein self vertel ons in Meineed: The Hiss-Chambers-saak dat hy begin het met Hiss, en eers nadat hy die rekord bestudeer het, het hy oorgegaan om met Chambers saam te stem.
Een van die redes vir die sosiale en politieke skeuring was dat Hiss homself beskermende kleur gegee het deur homself niks anders as 'n verteenwoordiger van die New Deal te maak nie. Teen die tyd dat Chambers & rsquos Getuie in 1952 uitgekom het, was dit duidelik dat Chambers nie net 'n berouvolle anti-kommunis was nie, maar ook 'n vurige antiliberal. Die kante was dus verward. Die saak teen Hiss was eintlik irrelevant of 'n konserwatief of liberaal, 'n Republikein of 'n Demokraat was. Hy is skuldig bevind aan meineed en die volmag van spioenasie in die saak en omdat hy, ongeag die politieke getrouheid van Hissquos of nuwe intellektuele verliefdhede van Chambers, dokumente en papiere aan die Kamer gestuur het ten bate van die Sowjetunie. Maar die politieke en sosiale implikasies kon nie maklik opsy gesit word nie. Hiss & rsquos -skuld het die geheue van die New Deal en Roosevelt & rsquos liberale administrasie aangetas. Vir sommige was om by Hiss te wees, getrou aan die New Deal of selfs aan die Kommuniste se gewilde front van die laat dertigerjare, terwyl ons met Chambers moes saamstaan ​​om 'n vriend aan te skakel en 'n reaksieperiode in te lei. Hierdie saak was dus meer as 'n gewone en selfs 'n buitengewone misdaad, dit was beleef met politieke en sosiale konnotasies en gevolge wat dikwels die regskwessies waarop Hiss verhoor is, oorskadu het.
Die boek Sam Tanenhaus en rsquos gaan oor die grond van Chambers & rsquos Getuie maar ten volle geregverdig. Chambers het uit 'n suiwer persoonlike oogpunt geskryf. Hy verwys na baie ander akteurs in die drama sonder om hul memoires of ander dokumentasie te kan gebruik. Tanenhaus het die vernuftige idee gehad om dit wat Chambers geskryf het, in te vul deur na die memoires, briewe, koerante, FBI -ondervragings en getuienis van al die ander in die verhaal te gaan. As gevolg hiervan rond hy die rekeninge van Chambers en rsquos uit verskillende hoeke af, op grond van die rekeninge van baie mense wat Chambers geken het.
Allen Weinstein & rsquos nuwe uitgawe van Meineed, wat oorspronklik in 1978 gepubliseer is, handel ewe veel oor Hiss and Chambers en brei dus die omvang van die behandeling uit. Dit is amper obsessief oor elke detail en nuansering van die saak, soms asof Weinstein nog 'n verhoor teen Alger Hiss voer. Tanenhaus het duidelik 'n kant met Chambers, maar weier hoofsaaklik om hom nie in die verhaal te spuit nie. Weinstein huiwer nie om pro-Hiss-argumente en bewerings te weerlê te midde van sy vertelling. Nietemin, sy boek is gebaseer op so 'n noukeurige ondersoek van die byna onuitputlike bronne dat dit onontbeerlik is in enige oorweging van die onderwerp. Dit is 'n fyn historiese rekonstruksie en dit kan amper nie verbeel hoeveel werk daaraan gedoen is nie.
Beide Tanenhaus en Weinstein gebruik dokumente en verslae wat nooit deur vorige werke oor die onderwerp benut is nie. Weinstein het die voordeel dat hy nuwe materiaal uit die NKVD -lêers in Rusland gebruik, wat hy en 'n Russiese medewerker in 'n volgende volume wil uitbring. Hy het ook nuwe materiaal uit Hongarye en Rusland om besonderhede te versterk, en het sy slotgedeelte op datum gebring oor meer onlangse gebeure. Vir diegene wat nie die ou uitgawe gekry het nie, is die nuwe een 'n bonanza.
Onmiddellik nadat Chambers Hiss as 'n geheime kommunis voor die House Un-American Activities Committee in Augustus 1948 geïdentifiseer het, het Hiss gesê dat die kwessie of ek 'n lid van die Kommunistiese Party is of ooit was. probleem: & ldquo As ek die man [Chambers] van aangesig tot aangesig kon sien, sou ek miskien weet of hy my ooit persoonlik geken het. & rdquo 2
Richard Nixon, destyds 'n eerste kongreslid, en binnekort die doeltreffendste lid van die Huiskomitee oor Un-Amerikaanse aktiwiteite (HUAC), het die saak nie verlore gegaan nie, wat die saak in Augustus 1948 van stapel gestuur het deur Chambers te vra om te getuig. In die meeste gevalle was ons in die byna onmoontlike posisie om te moes bewys of 'n individu werklik 'n kommunis was, en hy het later in sy memoires geskryf. Vanweë die kategoriese ontkenning van Hiss & rsquos hoef ons hierdie keer egter nie ingewikkelder vas te stel as of die twee mans mekaar geken het nie. die verborge dokumente, films en memo's wat hy van Hiss ontvang het, vervaardig, het Chambers gesê dat hy besef het dat die kwessie byna heeltemal opgehou het of Alger Hiss 'n kommunis was. & rdquo & ldquo Getuie, en het voortgegaan om van Chambers 'n beskuldigde te maak in 'n verhoor oor sy verlede, werklik of denkbeeldig, wat reeds as 'n openbare verhoor in die pers en op die radio gedoen is. & rdquo
As gevolg hiervan het die saak die presiese verhouding tussen Whittaker Chambers en Alger Hiss aangeskakel. Die sessies van HUAC en die twee verhore van Alger Hiss het hulself grotendeels met feite aangespreek eerder as in die politiek van hul betrokkenheid. Die boeke van Tanenhaus en Weinstein volg onvermydelik hierdie patroon.
Het Hiss Chambers geken met die naam van & ldquoGeorge Crosley & rdquo of van dié van & ldquoCarl & rdquo? Het Chambers en sy gesin in 'n Hiss-huurwoonstel in P Street in Washington, DC gebly sonder om huur te betaal? Of het Chambers ingestem om huur vir die woonstel te betaal en nooit sy deel van die winskopie te behou nie? Het Hiss die vergoeding van die Kommunistiese Party aan Chambers betaal, of het hy klein lenings aan Chambers gemaak? Het Hiss 'n ou Ford -motor in verband met die woonstel na Chambers gestuur, of het Hiss daarop aangedring om dit aan 'n arme organiseerder in die Weste of iewers te gee? Het Chambers Hiss 'n mat gegee as 'n bewys van agting deur sy Sowjet -meerderes, of was dit 'n geskenk van Chambers, gedeeltelik vir die woonstel? Bo alles was die afskrifte van memorandums van die staatsdepartement wat deur Chambers uit die pampoen gehaal is, getik deur Hiss & rsquos se vrou, Priscilla, op 'n ou Woodstock -tikmasjien wat eens in die besit van die Hisses was, of was dit 'n vorm van & ldquoforgery deur tikmasjien & rdquo gepleeg deur Chambers of 'n regeringsagentskap Hiss te betrek en die vervolging in staat te stel om die kritiese getuienis te lewer wat Hiss aan spioenasie vir die Sowjetunie bind?
Dit was enkele van die belangrikste vrae wat die vervolging en verdediging van Mei 1949 tot Januarie 1950 beset het. Die eerste verhoor het gelei tot 'n hangende jurie van agt tot vier teen Hiss. Die tweede verhoor het Hiss skuldig bevind aan meineed weens twee beweerde leuens en dat hy nooit regeringsdokumente aan Chambers gegee het nie en dat hy nie na 1 Januarie 1937 Chambers gesien het nie. (Die verjaring vir vervolging weens spioenasie het verstryk.) omdat Chambers vyf en sestig getikte dokumente van Hiss uit die vroeë deel van 1938 vervaardig het. Hiss het 'n vonnis van vyf jaar gekry en vier-en-veertig maande uitgedien vir meineed.
Een van die redes waarom Hiss & rsquos -ondersteuners nie deur die verhore oortuig was nie, was dat Hiss daarna beweer het dat hy nuwe bewyse gevind het wat die regering en rsquos -saak teen hom aanhangig gemaak het. Die nuwe getuienis het hoofsaaklik die ou Woodstock -tikmasjien aangeskakel waarop Priscilla Hiss na bewering die memorandums getik het wat deur die verdediging beweer is dat die vervolging geweet het dat die tikmasjien nie Priscilla & rsquos is nie, maar dat dit vervaardig of vervals is om die plek daarvan in te neem. Weinstein verwerp in lang kritiese ontledings. Hiss het probeer om 'n nuwe verhoor te kry, maar is in 1983 deur 'n appèlhof van drie lede van die hand gewys en later dieselfde jaar weer in die hooggeregshof misluk.
Teen hierdie tyd kan daar weinig meer gesê word oor die feitelike kwessies wat ek genoem het. Die boeke van Tanenhaus en Weinstein het die feite van die saak drooggemaak vir almal wat die spesifieke kwessies wat die verhore en verhore aangespreek het, weer wil ondersoek.
Maar ek het myself gewonder oor die politieke aspekte van die saak. Kan ons nie meer doen om die oorspronklike klagte van Hiss & rsquos te ondersoek dat die enigste probleem was of hy 'n kommunis was of was nie? Ek is ook getref deur die noodsaaklikheid om die politieke ontwikkeling van Chambers en rsquos te hersien, veral die laaste fase, na sy wegbreek. Vir hierdie doeleindes was dit nodig om terug te gaan na 'n paar van die ou materiaal wat stukkies bevat van die politieke raaisels wat Hiss aangebied het.
Tot ná die Yalta -konferensie was die loopbaan van Hiss & rsquos 'n konstante vooruitgang. Hiss, gebore in Baltimore in 'n middelklasgesin wat beter dae beleef het, het na die Johns Hopkins Universiteit gegaan en die Harvard Law School was klerk vir justisie Oliver Wendell Holmes en het in 1932 aan die onderkant van die depressie na New York gekom. Sy geloofsbriewe was ideaal. Die volgende jaar is Hiss na Washington om by die regspersoneel van die nuutgestigte Agricultural Adjustment Administration (AAA) te dien, waar hy vriende van Harvard ontmoet het wat ook hul loopbane in Washington begin het en spoedig in 'n geheime groep van professionele persone gewerf is. ambisieuse kommuniste. Van die AAA het Hiss na die Nye -komitee gegaan wat die ammunisiebedryf ondersoek het, na die kantoor van die prokureur -generaal en in 1936 na die staatsdepartement. Hy het eers in 1945, toe hy die Jalta -konferensie bygewoon het, werklike burokratiese uitnemendheid bereik en dien as sekretaris -generaal van die San Francisco -konferensie, waar die Verenigde Nasies gestig is. In 1946 word hy egter uit die staatsdepartement onthef en aanvaar hy die presidentskap van die Carnegie Endowment teen die tyd dat hy beskadig is deur beskuldigings dat hy & mdashor & mdasha kommunisties was. Hy is in werklikheid getref op die hoogtepunt van sy burokratiese loopbaan.
Die politieke kante wat Hiss en Chambers nou verteenwoordig het, was paradoksaal. Hiss, die model van 'n loopbaanburokraat, is aangewys as 'n geheime revolusionêre kamer, wie se vorige lewe baie meer geruit was, verskyn as die verdediger van die bestaande orde.
Die teenstrydigheid van die twee het moontlik bygedra tot die onvermoë om hulle te aanvaar vir wat hulle was. In die gewone lewe was Hiss oop, vriendelik en beleefd. Chambers broei, was vurig en agterdogtig. Vir 'n groot deel van hul lewens het dit gelyk asof hulle in verskillende sosiale wêrelde hoort. Toe Chambers bely, laat hy alles uitkom. Sy het nooit iets bely nie. Sommige wat Hiss geken het, kon nie in sy skuld glo nie. Ek ken Alger Hiss, en Walter Lippmann het vol vertroue beweer. Hy kon nie skuldig wees aan verraad nie. & rdquo
Hiss & rsquos -strategie in die hele saak was beide sy sterkte en sy swakheid. Hy ontken nie net dat hy namens die Sowjetunie spioenasie gepleeg het nie, maar het volgehou dat hy geen simpatie met die kommunisme gehad het nie. Sy strategie om al die aanklagte teen hom absoluut te ontken, het dit vir sy teenstanders nodig gemaak om deur 'n leë muur van ontkenning te breek. As die muur op enige tydstip gebreek kon word, het sy hele verdediging in duie gestort.
Hiss het twee boeke oor die saak geskryf, maar dit vertel min oor sy politieke ontwikkeling. In die tweede boek, Herinneringe aan 'n lewe, het hy bloot genoem dat hy sy politieke lewe in die lente van 1933 begin het en 'n staatmaker in New Dealer was. . Min meer kan by hom geleer word.
Die verhaal van Chambers & rsquos is net die teenoorgestelde van Hiss & rsquos. Chambers sê dat hy Hiss in 1934 in Washington ontmoet het, later die gelde van die Kommunistiese Party van hom ontvang het, en later ook dokumente en memorandums van die staatsdepartement om dit na die Sowjet -Rusland te stuur. Hy het dae lank by Hiss & rsquos tuis gebly, saam met hom geëet en intieme besonderhede van sy privaat lewe geken.
Om terug te gaan na die oorspronklike vraag van Hiss & rsquos & mdash Was hy of hy 'n kommunis was? & Mdash Ek het sewe inligtingsbronne oor die onderwerp saamgevoeg. Sommige van hulle is oud en sommige nuut, sommige direk en sommige indirek relevant.
John Chabot Smith & rsquos -boek oor Hiss van 1976 is die naaste aan 'n gemagtigde biografie. 3 Smith was die New York Herald-Tribune verslaggewer wat die twee Hiss -verhore behandel het. Hulle het hom 'n voorstander gemaak van Hiss & rsquos se onskuld, en hy het sy boek met die hulp van Hiss geskryf.
Smith het 'n aantal leidrade tot die politieke ontwikkeling van Hiss & rsquos bygedra. Voordat Hiss na Washington gekom het, was hy 'n lid in New York van die International Juridical Association (IJA), waarvoor hy verslae en ontledings geskryf het. Die IJA was 'n klein organisasie wat hoofsaaklik bestaan ​​uit kommuniste en medereisigers, en het later op die subversiewe lys van die departement van justisie geplaas, maar vir Smith was hulle net liberale. & Smith het Hiss nie net 'n staatmaker genoem nie, maar ook 'n kwadratiese nuwe handelaar. na Washington, het Alger en sy vrou, Priscilla Hiss, geïnteresseerd in sosialisme (volgens die destydse sosialistiese party se verslae was sy lid). Tydens die Spaanse burgeroorlog was Hiss in die versoeking om by die Internasionale Brigade aan te sluit, maar het die versoeking nog nooit baie ernstig opgeneem nie. Hiss wou vir HUAC & ldquow vertel watter goeie man hy gedink het Lee Pressman is, maar Marbury het hom daarteen aangeraai. & Rdquo Pressman, later die hoofadviseur van die CIO, het Hiss by Harvard geken en was weliswaar 'n kommunis 4 William L. Marbury was een van Hiss & rsquos -prokureurs. In werklikheid, sê Smith, is Marbury later van Hiss & rsquos -skuld oortuig.
Dit alles betwyfel Hiss & rsquos se aandrang dat hy bloot 'n New Dealer was en niks van radikale aktiwiteite geweet het nie.
Alger & rsquos seun, Tony, 'n skrywer vir Die New Yorker, het 'n boek geskryf oor sy pa, wat hy meer bekend genoem het, Al. My oog val skielik op een gedeelte waarin Tony Al aanhaal:
Al is in werklikheid deur Chambers & ldquointrigued & rdquo, soos hy onthou. Hoekom? Wel, ek haat dit nie om dit vir jou te hoef te vertel nie, want ek vind dit persoonlik 'n bietjie griezelig, maar die ware rede, soos Al my die ander dag toegegee het, is bo en behalwe Chambers & rsquo wat op die vleitaal lê oor Al & rsquos se werk en sy geliefde Die konsep van die Renaissance Man was dat Al simpatie met Chambers voel. Ek hou van mense as hulle in die moeilikheid kom, en Al het gesê. & ldquo Omdat hulle van jou moet hou, en jy kan kragtig voel deur hulle te help. Ek liefde om mense in die hospitaal te besoek. & rdquo En daar het jy dit. 5
& ldquoIntrige& rdquo deur Chambers? Dit lyk asof daar meer in hul verhouding was as bloot die vrygewigheid van 'n meer welvarende burokraat teenoor 'n onberispelike joernalis. Alger Hiss het vroeër beweer dat hy Chambers & mdashas & ldquo George Crosley & rdquo & mdashas geken het wat in 1934 na hom gekom het vir inligting om 'n artikel te skryf, toe Hiss gewerk het by die sogenaamde Nye-komitee wat die ammunisiebedryf ondersoek het. Hiss het gesê dat hy hom ontferm het oor die armoede en behoeftigheid van Chambers en vir hom geld geleen het en die gebruik van 'n woonstel en 'n motor. Hiss het ontslae geraak van & ldquoCrosley & rdquo toe hy besluit dat hy hom nooit gaan terugbetaal nie.
As Hiss soveel gevoel het vir die simbatie vir Chambers, en waarom het hy so 'n ophef gemaak dat hy nie 'n paar dollar terugbetaal word nie? Dit was duidelik dat hy Chambers met 'n mate van intimiteit geken het, ernstig met hom gepraat het en dit geniet het om by hom te wees. Dit was nie die kamers wat Hiss tydens die verhore en verhore aangebied het nie.
Van die lede van die klein kommunistiese groep wat deur Harold Ware in Washington vergader is, was John Abt die enigste een wat 'n outobiografie geskryf het. Ware, 'n kommunis wat spesialiseer in plaasprobleme, het in 1933 na Washington gekom om kommunistiese lidmaatskap by regeringswerkers op te bou. Abt is in Oktober 1933 na Washington om as hoof van die litigasie -afdeling van die AAA te dien. In Junie 1934 is hy deur Ware in die Kommunistiese Party ingebring. Abt word later die hoofadviseur van die Amalgamated Clothing Workers & rsquo Union, onder leiding van Sidney Hillman, wat president Roosevelt en gunsteling vakbondleier was, en nog later die algemene raad van die Kommunistiese Party. In sy outobiografie gee Abt hierdie verslag van wat sy groep in Washington gedoen het:
Ons het hoofsaaklik gepraat oor ons werk in die verskillende agentskappe waar ons werksaam was, wat dit aandui oor die drift en beleid van die Roosevelt -administrasie. As daar ontwikkelings was wat ons as besonder interessant of belangrik beskou het, sou iemand gevra word om 'n verslag op te stel wat aan Hal [Ware] gegee moet word, wat dit vermoedelik aan die nasionale leierskap in New York kan oordra vir die oorweging daarvan in die raming van die rigting van die New Deal en wat gedoen kan word om dit te beïnvloed.
Toe het Abt ietwat bedaard toegegee dat hierdie verslae moontlik aan die Sowjetunie oorgegaan het:
By nadenke sou ek sê dat dit denkbaar is dat die kommentaar en ontledings wat ons aan die nasionale partyleierskap gelewer het, moontlik die Sowjets bereik het; daar was gereelde uitruilings van inligting met al die broederlike partye deur die Kommunistiese Internasionale, maar ek kan my voorstel dat hulle sou geïnteresseerd gewees het in wat ons moes ook nie sê dat, indien hulle sou belangstel, enige nut kon wees nie.
Toe Ware in Augustus 1935 in 'n motorongeluk gesterf het, het 'n Hongaarse kommunis sy plek ingeneem wat die naam J. Peters gebruik het. Abt het bevestig dat een van Chambers & rsquos -punte & mdashth dat Peters Ware in beheer van die groep vervang het en ongeveer een keer per maand uit New York na Washington gekom het.
Die suster Abt & rsquos, Marion Bachrach, het ook in 1934 by die partytjie aangesluit, en sy het die res van haar lewe daarvoor gewerk. Abt merk op dat sy vriendelik was met Hiss tydens hul Washington -dae. Abt ontmoet ook Chambers in Washington en vind hom ietwat vreemd. & Rdquo Abt het hom voorgestel dat hy Duits is, en miskien 'n verteenwoordiger van die Communist International. & Rdquo 6
In werklikheid bevestig Abt & rsquos -boek 'n paar van Chambers & rsquos -verklarings, en Abt & rsquos 'n spesifieke verwysing na Hiss & mdashhis se vriendskap met Marion Bachrach en mdashsuggests, ten minste dat hy die groep aan wie sy behoort in Washington sou geweet het.
'N Ander lid van hierdie kommunistiese groep was Nathaniel Weyl, toe 'n jong ekonoom in die AAA, vars van die London School of Economics.Hy was 'n kommunis voordat hy na Washington gegaan het en is in die Ware & rsquos -groep opgeneem. Hy het later gesê dat Hiss 'n lid van die groep was en dat Hiss, net soos die ander, partygeld betaal het. Hy het my beïndruk met sy groot oortuiging, en Weyl onthou. & ldquoHiss het 'n goeie verstand gehad. Maar ek het nie gedink dat dit 'n baie oorspronklike een was nie. Ook 'n aantreklike persoonlikheid. Hy was ietwat ouer as die meeste van die res en hellip. Aangenaam, maar ook afsydig en teruggetrokke. & Rdquo 7
Dit is moeilik om te glo dat Weyl die teenwoordigheid van Hiss sou uitgevind het in die groep wat oorspronklik deur Ware gereël is.
'N Waarnemer van hierdie gebeure in Washington gedurende die dertigerjare was Josephine Herbst, die romanskrywer, en destyds die vrou van John Herrmann, 'n sukkelende skrywer. Herrmann was 'n lid van die Kommunistiese Party. Herbst was nie, maar was daarby. Vroeg in 1934 vra Ware Herrmann om saam met hom in Washington te werk, en Herbst kom saam.
Herbst het gereeld met Chambers en mdash ontmoet wat sy geken het as wat hy haar gesoek het, het sy gesê, hoofsaaklik vir literêre gesprekke. Sy het ook geweet dat ldquoHiss gedurende die tydperk wat sy in Washington was, as 'n voornemende [kommunistiese] kontak beskou het, en rdquo en Ware het met haar gepraat oor Hiss. Herbst was 'n kritikus van Hiss oor sy buitensporige ontkenning van verbintenisse wat sy glo moes bevestig het. & Rdquo Sy skryf aan 'n vriend:
Hy moes vrymoediglik toegegee het tot sekere idees wat nou subversief genoem word, maar wat eers in die jare 30 eerlik verlig en links was. In plaas daarvan het hy te suiwer standpunt ingeneem, te veel ontken, niks toegegee nie en hellip. U vermoed 'n man wat alles ontken en 'n hoogtepunt is van behoorlike gedrag en hellip. Die erkenning van kleiner dinge sou groot ontkennings bevestig het. Elke romanskrywer kon dit vir hulle gesê het. 8
Herbst het haar vinger geplaas oor die probleem met die Hiss & rsquos -strategie van absolute ontkenning. Hy het soveel ontken dat hy verhinder het om openlik of selfs geloofwaardig te wees. Tog was Herbst self nie heeltemal eerlik in haar stellings nie. Volgens Weinstein het sy aan FBI -agente gesê dat sy niks van spioenasie -aktiwiteite weet nie, maar dat sy vroeër 'n volledige verslag van die aktiwiteite aan Hiss & rsquos -prokureurs gegee het. In elk geval, Herbst het genoeg geweet om te twyfel oor die ontkenning van Hiss & rsquos en om te weet dat hy Ware & rsquos se aandag getrek het as 'n voornemende lid van sy groep.
Hede Massing (oorspronklik Gumperz) was die voormalige vrou van Gerhard Eisler, wat in die 1930's die Kommunistiese Internasionaal in die Verenigde State gedien het. Sy het as koerier gewerk vir 'n Sowjet -spioenasie -ring wat uit Parys was. Sy kom in 1934 na die Verenigde State en ontmoet Alger Hiss tydens 'n klein dinee in die laat somer of vroeë herfs van 1935 in die huis van Noel Field, toe ook in die staatsdepartement. Sy skryf in haar boek, gepubliseer in 1951, dat sy die volgende gesprek met Hiss gevoer het:
Massering: Ek verstaan ​​dat u probeer om Noel Field van u organisasie weg te kry.
Gesis: U is dus die beroemde meisie wat Noel Field van my probeer weghou. Wat is u apparaat, in elk geval?
Massering: Nou, Alger, u behoort beter te weet as dit. Ek sou jou nooit so 'n vraag vra nie.
Gesis: Wel, ons sal sien wie gaan wen.
Massering: U besef dat u met 'n vrou meeding, en vroue wen oor die algemeen in so 'n situasie.
Sis of Massering: Wie ook al gaan wen, ons werk vir dieselfde baas. 9
Toe ek Massing & rsquos se getuienis die eerste keer lees, wonder ek oor haar presiese herinnering aan 'n gesprek met Hiss in 1935 wat sy die eerste keer met die FBI in 1948 in verband gebring het. Hiss en Massing het mekaar later gekonfronteer, en Hiss het ontken dat sy haar ooit ontmoet het.
Maar nou het Weinstein kritiese nuwe inligting aangebied. In 1948 word Noel Field in Praag ondervra toe hy aansoek gedoen het om 'n verlenging van sy Tsjeggiese visum. Volgens professor Karel Kaplan, 'n Tsjeggiese historikus en lid van die Dubcek -regering se kommissie van 1968, wat die suiweringsproewe van die laat Stalin -periode ondersoek het, noem Field Alger Hiss as 'n mede -kommunistiese agent in die staatsdepartement. Kaplan kon ook die ondervragings van Field deur Hongaarse veiligheidsbeamptes lees, waartydens Field dieselfde gesê het.
In 1992 ondersoek 'n Hongaarse historikus, Maria Schmidt, die ondervragings van Noel Field in Hongarye nadat hy in die vyftigerjare vasgevang was in die Oos -Europese suiweringsproewe van kommunistiese leiers en in 'n Hongaarse gevangenis beland het. 10 Schmidt, wat 'n artikel geskryf het vir Die Nuwe Republiek van 8 November 1993 oor haar bevindinge, maar het nog nie haar boek oor die na-Tweede Wêreldoorlog-suiweringsproewe gepubliseer nie, 'n langer, ongepubliseerde referaat oor die onderwerp opgestel wat aan Weinstein beskikbaar was. Sy het soortgelyke verklarings van Field gevind, soos: & ldquoIn die herfs 1935 het Hiss my op 'n stadium gebel om spioenasie te onderneem vir die Sowjetunie en hellip. Ek het hom meegedeel dat ek al sulke werk doen. & Rdquo Nietemin, hierdie stellings van Field oor Hiss is onder enige druk aan Tsjeggiese en Hongaarse amptenare afgelê, en in 1958 stuur Field vir Hiss 'n brief waarin hy ontken dat Hiss Massing in sy woonstel ontmoet het in 1935.
Maar Weinstein en sy Russiese kollega het toe in die NKVD -argief 'n boodskap by Massing van April 1936 gevind. Dit het ook betrekking op Noel Field, wat vertel het van sy onlangse gesprek met Alger Hiss. & ldquoAlger het vir hom gesê dat hy 'n kommunis was en dat hy verbind was met 'n organisasie wat vir die Sowjetunie werk en dat hy Field ook ken en sekere verbintenisse het. & rdquo Hiss wou hê Field moes met Laurence praat en Helen Duggan & mdashhe was 'n spesialis in Latyns -Amerikaanse aangeleenthede by die staatsdepartement het hom [Alger] toegang daartoe gegee. & rdquo Maar Duggan & ldquob het ontsteld en bang geword en gesê dat hy tyd nodig het om die laaste stap te maak. & rdquo
In 1938, volgens dokumente in die Sowjet -argiewe wat deur Weinstein aangehaal is, stuur die Sowjet -beheerder in New York, Isaac Akhmerov, twee boodskappe aan die NKVD in Moskou oor voorvalle waarby Hiss betrokke was. In een daarvan het Michael Straight & mdashwho 'n boek geskryf oor sy rol in 'n Sowjet -netwerk en Akhmerov mdashworried deur aan te bied om Hiss te werf, wat Akhmerov alleen gelaat het. In 'n ander bespreek Akhmerov Hiss & rsquos -status en wonder hy of Hiss nog steeds verband hou met die Sowjet -militêre intelligensie. Vreemd genoeg gebruik die boodskappe van Akhmerov en rsquos na Moskou die werklike naam van Hiss, hoewel almal 'n kodenaam kry.
Weinstein noem ook 'n vorige versending van 'n ander Sowjet -agent, Bazarov, wat 'n ontmoeting tussen Massing en Hiss noem. Weinstein skryf dat Bazarov
kla oor hierdie onaangename sosialisering onder aktiewe agente in 'n kommunikasie van 26 April 1936 aan sy meerderes in Moskou. Bazarov het sy besondere kommer uitgespreek dat Hedda Gumperz en Alger Hiss 'n paar maande tevore blykbaar aan mekaar voorgestel het in hul hoedanigheid as Sowjet -agente, soos Hedda Gumperz Massing 'n dekade later sou getuig. & ldquo Ek dink, na hierdie verhaal, & rdquo Bazarov het geskryf, & ldquowe moet nie die werwing van & rsquo19 & rsquo [Laurence Duggan & rsquos -kodenaam] bespoedig nie en sy vrou. Klaarblyklik sal [a] aanhoudende Hiss sy inisiatief voortgaan. & Rdquo
Hierdie bronne en mdashKaplan, Schmidt, die NKVD -lêer impliseer Hiss ernstig, hoewel daar nog baie onduidelik is. Ek sou gelukkiger wees as die nuwe NKVD -materiaal nie die monopolie van een skrywer was nie, maar selfs ondernemend, maar as ander Amerikaanse historici dit onafhanklik kon evalueer. Intussen moet ons wag vir die opening van die lêers van die Sowjet -militêre intelligensie waarmee Chambers en blykbaar Hiss verbind is, vir 'n meer volledige insig in hul operasies.
Die sogenaamde VENONA-dokumente is in 1995 en 1996 deur die Amerikaanse regering vrygestel. Een dokument, gedateer op 30 Maart 1945, van die hoof van die Sowjet -stasie in Washington, handel oor 'n 'ldquochat' en 'one' ldquo. Daar word ook gesê dat hy die leier van 'n klein groep was en meestal uit sy verhoudings bestaan ​​het. & rdquo In die afgelope paar jaar, het die boodskap verduidelik, het Ales nie gereeld materiaal van die staatsdepartement vervaardig nie, omdat hulle Sowjet -militêre intelligensie geïnteresseerd was en min. & rdquo Ales en sy hele groep is onlangs bekroon met Sowjet -versierings. Na die Jaltakonferensie het Ales na Moskou gegaan, waar Ales en die regering moes verstaan ​​dat Andrey Vyshinsky, minister van buitelandse sake van die Sowjetunie, die dankbaarheid van die Sowjetunie uitgespreek het van die Sowjet -militêre intelligensie. 11
Die redakteurs van die VENONA -dokumente het 'n voetnoot bygevoeg na die eerste verskyning van ALES: & ldquo Waarskynlik Alger Hiss. & Rdquo Dit is wat die telegram van 30 Maart 1945 so betekenisvol gemaak het. In 'n ander VENONA-dokument van 28 September 1943, van die Sowjet-visekonsul in New York, word die naam van Hiss genoem (uitgespel in die Latynse alfabet): & ldquoThe NEIGHBOR [Soviet Military Intelligence] het berig dat [een groep woorde onherstel] van die staatsdepartement met die naam HISS & hellip. & rdquo Maar met niks meer om aan te gaan nie, is dit onmoontlik om te sê in watter verband sy naam gebruik is. 12 Tog is dit weer belangrik dat 'n Sowjet -kabel die naam Hiss in sy Latynse spelling moes gebruik het.
Weinstein is van mening dat die VENONA -dokumente en die KGB -argiewe, tesame met ander aanduidings, dwingend is om na Alger Hiss te wys, terwyl Tanenhaus skryf dat Hiss in die kabel van 30 Maart 1945 'n vereenvoudiging en 'n vereenvoudiging was.
Hierdie kabel is belangrik en frustrerend. Slegs een ding is verifieerbaar en mdashHiss het na die Jalta -konferensie met die minister van buitelandse sake Edward R. Stettinius en twee minder Amerikaanse amptenare na Moskou gegaan. Ons het geen ander inligting oor Hiss & rsquos se leierskap van 'n klein groepie wat vir die grootste deel van sy familielede bestaan ​​nie. Ons weet nie of Hiss en sy groep Sowjet -versierings in Moskou ontvang het en of Vyshinski Sowjet -dankbaarheid teenoor hom betuig het nie. Ons weet nie genoeg van die dokumente wat Hiss oorhandig het om te sê dat hy op 'n stadium net gewerk het om slegs militêre inligting te bekom nie, of dat hy 'n paar jaar voor 1945 nie gereeld staatsdepartementdokumente gelewer het nie, omdat Sowjet -militêre intelligensie nie stel baie belang in hulle.
Ons weet eintlik nie genoeg om sommige van die nuwe Sowjet -materiaal met selfvertroue te interpreteer nie. Die kabel van 30 Maart 1945 is 'n voorbeeld van verwysings waarvoor ons min voorberei het. Dit is slegs een uit verskeie inligtingsbronne, en dit is die beste om te wag vir meer inligting om dit volledig te ontsyfer.
Vanaf 1934 ken Hiss weliswaar Abt, Pressman en die ander in die groep wat deur Ware saamgevoeg is. Dit was bekend dat Pressman en Abt kommuniste was, en Abt glo selfs dat Sidney Hillman en Philip Murray hulle as hul prokureurs gekies het juis omdat hulle geweet het dat hulle tog kommuniste is. Dit is ondenkbaar dat hulle nie met Hiss oor kommunisme moes gepraat het nie; hulle was vinnig-hardnekkige tipes wat vol vertroue was dat die saak reg was. Tog het Hiss aan Weinstein gesê dat hy slegs een keer in sy jare in die regering oor kommunisme gepraat het en met Abe Fortas, toe in die AAA, later 'n hooggeregshof.
Hiss & rsquos -gedrag na sy verhore was nie wat 'n mens sou verwag van 'n man wat gesê het dat hy geraam is nie, en dat hy die slagoffer was van & ldquoforgery met 'n tikmasjien. & Rdquo Hiss beweer dat & ldquoChambers 'n pion in die hande van ander was, & rdquo deur wat hy bedoel het Nixon en die FBI, wat & ldquomanipulerende & rdquo -kamers was. Hiss het selfs 'n halfdosyn regters daarvan beskuldig dat hulle vooroordeel teen hom besluit het. Die politieke en regstelsel het in werklikheid teen hom saamgesweer. 'N Mens sou jou voorstel dat iemand wat polities en geregtelik geraam is, tot die hemel sou roep dat hy die slagoffer was van 'n verraderlike komplot. Tog het Hiss twee boeke geskryf wat so goed gemanierd was dat dit sy eie ondersteuners teleurgestel het.
Waarom, van al die kommuniste in Washington, sou Chambers gekies het om Hiss sy slagoffer te maak? & ldquoJare later, & rdquo Hiss het in syne geskryf Herinneringe aan 'n lewe, en ek het geleer dat Chambers in die middel van die dertigerjare, toe ek hom as Crosley geken het, 'n homoseksuele kas was. Ek glo nou dat my afkeer van hom hom gewond het op 'n manier wat ek destyds nie besef het nie. Ek dink dat die afwysing, tesame met sy politieke paranoia, sy latere verwikkelinge teen my geïnspireer het. & Rdquo Chambers was ook 'n besete man en 'n psigopaat, en 'n karakter van & ldquoflimsy en inkonsekwente fantasieë. & Rdquo
Maar Hiss het destyds nie hierdie gedagtes gehad nie. Hy het om verskoning gevra dat hy deur Chambers opgeneem is: & My liewerheid was inderdaad groot, en my bereidwilligheid om te glo verbaas my nou. & Rdquo Dit is moeilik om te glo dat Hiss eers deur hom later ontdek sou word deur homoseksualiteit by Chambers en rsquos, maar nie deur sy latere ontdekking daarvan nie en nie deur enige voorstelle daarvan destyds, of dat Hiss by 'n psigopaat en 'n fantasis 'n onderneming kon vind & rdquo.
In elk geval, een ding is duidelik oor die politieke standpunt van Hiss & rsquos: dit kon nie gewees het wat hy gesê het nie; dit was ook net 'n nuwe handelaar. ' , selfs tot die mate dat die Sowjetunie ernstige hulp en vertroosting verleen. In die dertigerjare, toe Hiss sy keuse gemaak het, was sulke trou aan die Sowjetunie glad nie vreemd nie. Hy verskil van die ander Washington -kommuniste van sy tyd, veral in sy hoër burokratiese sukses en sy vasberadenheid om niks toe te gee en niks te onthul nie.
As die militêre inligtingsdossiere van die Sowjetunie ooit oopgemaak word, kan ons die absolute punt van die saak Hiss bereik. Sommige vrae bestaan ​​steeds oor sommige van ons inligting oor Hiss & rsquos -aktiwiteite, maar dit is vrae wat ons moet lei om meer inligting te kry, nie om dit wat ons het, te verwerp nie.
Dit is die eerste deel van 'n tweeledige artikel. Die tweede deel, oor Whittaker Chambers, sal in die volgende uitgawe verskyn.
Marion Mahony Griffin Beach Park Toegewy
Teken stel besoekers in kennis van die nuwe naam van die park. Foto deur Julia Bachrach.
'N Paar dae voor die toewydingseremonie: nuut geïnstalleerde klip en gedenkplaat lyk goed! Foto deur Julia Bachrach.
Mense begin vroeg bymekaarkom. Foto deur Stephanie Barto.
Die skare bou op en wag op die seremonie. Foto deur Stephanie Barto.
Wethouder Joe Moore spreek die skare toe. Julia Bachrach, Chicago Park District, prof. David Van Zanten, Northwestern University en Joan Pomeranc, AIA Chicago. Foto deur Stephanie Barto.
Wethouder Joe Moore. Foto deur Joan Pomaranc.
Julia Bachrach. Foto deur Joan Pomaranc.
Julia Bachrach op die podium. David Van Zanten, Noordwes -Universiteit, kyk na haar en het boeke en artikels oor MMG gepubliseer. Foto deur Stephanie Barto.
Foto deur Joan Pomaranc.
Die Australiese konsul -generaal Michael Wood. Foto deur Stephanie Barto.
Konsul -generaal Michael Wood. Foto deur Joan Pomaranc.
Ken Walchak (spreker en RP/WRHS -president) deel grappies met Joe Moore en konsul -generaal Wood. Foto deur Stephanie Barto.
'N Jong deelnemer lees die gedenkplaat voor die vergaderde gaste. (Sy het eintlik die bewoording van die gedenkplaat voorgelees nadat dit onthul is.) Foto deur Stephanie Barto.
Die toewydingsplaat. Foto deur Stephanie Barto.
Boulder en gedenkplaat. Foto deur Joan Pomaranc.
Mense wat wag om die Emil Bach -huis te besoek, na die toewyding. Foto deur Stephanie Barto.
Na die toewyding en toer, 'n bietjie nosh op die grasperk van die Emil Bach -huis. Foto deur Stephanie Barto.