Jigvoeding - Naturopatie - 2021
Erge gewrigspyn, wat voorkom na 'n baie weelderige maaltyd of 'n alkoholryke viering, veral in die omgewing van die teengewrigte, gee dikwels 'n eerste aanduiding dat die jig van die metaboliese afwyking teenwoordig is by diegene wat geraak word.
As hierdie vermoede van 'n mediese diagnose bevestig is, sal 'n verandering in dieet noodwendig die fokus van die alledaagse lewe word. Omdat slegs diegene wat voldoende voeding in jig waardeer, langtermyn onaangename simptome kan vermy en ernstige episodes van siekte kan voorkom. Ons gids oor die onderwerp is dus bedoel om 'n oorsig te gee van moontlike voedingsmaatreëls vir jig en om hulp te verleen met die implementering van belangrike basiese aspekte op die gebied van voeding.
Jig (urikopatie) word in mediese jargon na verwys as artritis urica omdat die siekte ontsteking in die gewrigte veroorsaak, wat veroorsaak word deur urienkristalle of soutkristalle uit die urine.
Urikopatie is dus 'n versteuring in die ureummetabolisme, meer presies 'n versteurde metabolisme van purien. 'N Liggaamsstof wat dien as 'n bousteen vir sogenaamde nukleïensure, wat op hul beurt belangrike liggaamsfunksies beheer. Die makromolekules is byvoorbeeld op die
Berging van genetiese inligting,
Seinlyn in die liggaam se eie funksionele prosesse
en opkoms van biochemiese reaksieprosesse betrokke in die liggaam.
Aangesien hul taak so noodsaaklik vir die liggaam is, word daar soms na 'n kernmolekule van die lewe verwys as 'n kernmolekule. As boustene vir hierdie sleutelmolekules is puriene natuurlik ook van besondere belang vir die liggaam. Die organisme is egter nie afhanklik van 'n eksterne purienvoorraad nie, aangesien dit die stof self kan produseer. Daarom kan 'n permanente purienryke dieet vinnig te veel puriene beteken.
En dit is presies waar die belangrikste aspek wat mense met jig in hul daaglikse dieet moet oppas, gevind kan word. Aangesien voedsel ryk aan purien 'n groot aantal stikstofverbindings in die liggaam agterlaat, word dit afgebreek. Om dit uit te skei, word puriene met behulp van 'n spesiale reaksie-kaskade in uriensuur omgeskakel en dan in die urine uitgeskei.
As die balans tussen die vorming en uitskeiding van uriensuur egter versteur word, versamel die uriensuur meer in die bloed. Op 'n sekere punt word die uriensuurvlak so hoog dat die uriensuurkristalle verhoog word. Dit word in die gewrigte geplaas, wat lei tot verskillende klagtes. Benewens algemene simptome van siekte soos koors of moegheid is hier bo alles
kenmerkend van een of meer gewrigte - dikwels word die groottoongewrig, maar ook die knie-, enkel- en vingergewrigte aangetas.
Die gewrigsklagtes kom gewoonlik skielik in jig voor, en as dit onbehandeld gelaat word, kan dit ernstige komplikasies veroorsaak, insluitend:
Nierversaking tot nierversaking.
Oorsake van versteurde purienmetabolisme
In die geval van 'n verhoogde uriensuurvlak in die bloed, spreek medisyne ook die sogenaamde hyperuricaemia. Dit vorm die fisiologiese basis vir jig en kan deur twee verskillende meganismes ontstaan:
Te veel purien word deur voedsel ingeneem.
Te min purien word deur die nier uitgeskei.
As die uitskeidingsyfer van purien in die vorm van uriensuur te laag is, is daar gewoonlik 'n aangebore nierfunksie. Hierdie primêre hiperurikemie kom in meer as 90 persent van alle jig-siektes voor. Tipies kan geneties bepaalde niersiektes wat die uriensuurmetabolisme beïnvloed, geïdentifiseer word by diegene wat geraak word. Daar is soms 'n aangebore oorproduksie van purien, wat die uitsondering is.
Sekondêre hiperurikemie, wat gevolglik tien persent van alle jig-pasiënte aantas, is 'n verworwe vorm van die siekte. 'N Hoë vlak puriene kom byvoorbeeld voor met verhoogde seldisintegrasie (byvoorbeeld met leukemie), maar ook met chemoterapie en bestraling van gewasversteurings. Vorige snellers soos diabetes mellitus en aanhoudende hoë bloeddruk is ook moontlike snellers, wat veral stresvol is vir die niere en die risiko van nierinsufficiëntie verhoog. Aan die ander kant kan sekondêre hiperurikemie natuurlik ook toegeskryf word aan 'n dieet ryk aan purien.
Belangrik: ongeag die oorsaak, moet daar gewaak word dat die dieet sover moontlik vir puriene vry is vir beide primêre en sekondêre hiperurikemie!
Geen terapie sonder 'n verandering in dieet nie
'N Versteuring in uriensuurmetabolisme word nie altyd opgemerk deur die simptome wat hierbo beskryf word nie, maar loop dikwels aan die begin eenvoudig stil in die liggaam. Benewens pasiënte in die gevorderde stadium van jig, wat die volgende dag na die dokter kom na 'n alkohol- en voedselryke viering met die ernstigste gewrigsklagtes, is daar ook baie gevalle waarin die diagnose van jig per ongeluk gediagnoseer word deur roetine laboratoriumkontroles. 'N Belangrike inligting wat die dokter onder verdenking van jig wek, is nietemin altyd die inligting van diegene wat geraak word dat hulle op die een of ander manier nie so goed voel na die eet van voedsel wat ryk aan purien is nie.
Nadat 'n positiewe bevinding gemaak is, streef die daaropvolgende terapie na verskeie subdoelstellings, waarvan baie slegs met medikasie bereik kan word. Dit sluit in:
Vermindering van uriensuurproduksie deur urostatiese middels soos allopurinol,
Bevordering van uitskeiding van uriensuur deur urikosurika soos bensbromaroon,
Inhibisie van gewrigsontsteking deur aktiewe bestanddele soos colchicine.
Ondanks die verskeidenheid opsies vir medikasie-terapie, is daar geen alternatief vir permanent veranderende jigvoeding nie. Omdat die puriens in die dieet slegs puriene kan verminder, kan die uriensuurmetabolisme op lang termyn gereguleer word. Die positiewe invloed van toepaslike voedingsmaatstawwe op die metabolisme is soms so groot dat daar na suksesvolle omskakeling geneesmiddelterapie heeltemal afgesien kan word. Dit het die voordeel dat daar geen risiko is vir ongewenste newe-effekte van die medikasie tydens die behandeling nie.
Behoorlike voeding vir jig
In antieke tye is jig as 'n siekte van die konings en die adel beskou. Dit was destyds al bekend dat die siekte hoofsaaklik ontwikkel het by mense met 'n oormatige lewenstyl, wat die uitspattige verbruik van vet- en proteïenryke geregte soos vleis of kaas en 'n lewendige alkoholverbruik behels.
Kos wat gewone mense destyds nie in sulke dimensies kon bekostig nie. Aangesien daar in die verlede egter nie besonderhede oor die verband tussen dieet en verhoogde uriensuurvlakke bekend was nie, was baie van die dieetaanbevelings vir jigpasiënte destyds buitengewoon moeilik. Benewens 'n verordening oor meer vroomheid en boete vir die dekadente lewenstyl, het hofdokters meestal 'n streng dieet van selfverduistering aanbeveel, die vermyding van alle vleis- en worsprodukte en die vermyding van alle soorte alkohol. Daarbenewens was bloedverhitting gereeld vir die verwydering van "slegte bloed".
Gelukkig leef ons nie meer in die ou tyd nie, daarom is bloedvergieting en godsdiens nie meer deel van mediese behandelingstrategieë nie. Boonop is die moderne medisyne tans besig met 'n heroorwegingsproses met betrekking tot voedingsaanbevelings. Omdat dit nou bekend is dat streng vermyding van sekere voedselsoorte jig in die algemeen kan verbeter, maar terselfdertyd die liggaam en gees van die betrokke persoon in 'n permanente spanningsfase plaas, wat die liggaam se verdedigingsfunksie verminder, emosionele spanning bevorder en dit bevoordeel die ontwikkeling van ander siektes.
Selfs diabete word dus nie meer aanbeveel om sjokolade of koeke heeltemal te vermy nie. Daar is niks verkeerd met 'n stukkie koek tydens die gesinsfees of ys op warm somersdae nie, solank dit so bly en dit nie gereeld gebeur nie. En selfs jig-pasiënte word nie meer aangeraai om puriene te vermy nie. Nietemin is dit belangrik om lae-purienvariante van voedsel wat ryk aan purien is, te verkies.
Kosse ryk aan purien
Puriene is aanwesig in alle selkerne in die liggaam. Dit is 'n belangrike deel van DNA en is daarom noodsaaklik vir die konstruksie van nuwe selle. Seltipes wat hulself relatief gereeld deur seldeling vernuwe, bevat dus 'n besonder groot aantal puriene. Om hierdie rede is die selle van die vel, interne organe en spierweefsel veral ryk aan purien. Dit geld natuurlik ook vir dierevoeding. Die selle van plante wat baie goed reproduseer bevat ook baie puriene.
Met die uitsondering van suiwelprodukte, wat ten spyte van hul hoë proteïeninhoud oor die algemeen as redelik laag aan purien beskou word, is die purieninhoud in baie ander voedsel nou gekoppel aan die proteïeninhoud. Om hierdie rede kan daar op 'n baie vereenvoudigde manier gesê word dat baie proteïenryke voedsel gewoonlik ook baie puriene bevat. Die trefferlys met puriendraers is dierevoedsel soos afval, wors, vleisekstrak, spiervleis en vis met 'n vet vet soos makriel, tuna of sardientjies. Sommige plantaardige voedsel soos sojaprodukte, rosyne en lensies is ook bo aan die lys met purienryke kos. In die algemeen kan die volgende kosse as baie suiwer omskryf word:
alkohol (veral bier),
Vleis en pluimvee,
sekere soorte graan (bv. boekwit en groen kern),
peulgewasse (bv. ertjies, boontjies of lensies),
kool (veral suurkool),
Diere se binneste (bv. hart, lewer of nier),
wors (veral lewerwors en gerookte ham).
Sommige kosse kan onder sekere omstandighede steeds in matigheid geniet word. By ander soorte voedsel, soos binne-in diere, is die purieninhoud so hoog dat dit aanbeveel word om dit heeltemal te doen. Selfs voedsel met vleisekstrak, soos dikwels gebruik word vir die voorbereiding van maaltye, moet nie meer deur pasiënte met jig geëet word nie.
Benewens die purieninhoud, hang dit ook af van hoeveel uriensuur die onderskeie voedsel produseer. Byvoorbeeld, 'n forel wat forel lewer, lewer slegs 148 mg uriensuur per 100 g, terwyl forel met vel 'n volle uriensuur van 297 mg per 100 g lewer. Dit is dus die moeite werd om te vergelyk as u dink dat die uriensuurwaarde in die bloed buite die normale omvang is, die daaglikse hoeveelheid uriensuur nie meer as 500 mg moet wees om die dieet te verbeter nie.
Alkohol en jig
'N Akute jigaanval word nooit deur alkohol alleen veroorsaak nie. As die uriensuurvlak in die bloed reeds verhoog is, kan 'n oormatige inname van alkoholiese drank 'n jigaanval uitlok. Aangesien die liggaam alkohol as 'n gifstof klassifiseer, is dit baie gemotiveerd om dit so vinnig as moontlik te metaboliseer en deur die niere uit te skei. Hiervoor smoor hy ander metaboliese prosesse ten gunste van afbreking van alkohol. As gevolg hiervan word minder uriensuur deur die niere uitgeskei en die vlak van uriensuur in die bloed neem toe.
Hierdie negatiewe effek van alkohol word veral gestimuleer as die alkoholiese drank bier is. Met bier voeg jy nie net alkohol by jou liggaam nie, maar ook 'n groot hoeveelheid puriene deur die bier se eie gis. Die drink van bier verminder dus die uitskeiding van uriensuur deur die alkohol wat dit bevat en verhoog die vorming van uriensuur deur die puriene wat dit bevat.
Een van die belowendste maatreëls om jig te voorkom en te behandel, is dus die beheerde verbruik van alkohol. Soos hierbo uiteengesit, maak die dosis die gif. Daar word dus aanbeveel dat jig-pasiënte alkoholverbruik beperk tot spesiale geleenthede en, indien moontlik, wyn of vonkelwyn - en om nooit groot hoeveelhede te verbruik nie.
Meer wenke oor jigvoeding
Afgesien van absolute taboe-kosse soos vleisekstrak of bier, is die dieet relatief eenvoudig, min purien, maar steeds gevarieerd en smaaklik. As u byvoorbeeld lensiesegte wil eet, kan u die lae-purien alternatiewe bulgur probeer. En as u nie op Sondae sonder vleis wil klaarkom nie, kan u velvrye wildgeregte op die spyskaart plaas in plaas van purienryke vleisvariante soos pluimvee. Hier is 'n oorsig van enkele voorbeelde van lae-purien alternatiewe:
Lae purien variant
Makriel, tuna, sardien Kabeljou, vlegsel, pikeperch
Varkvleis, pluimvee Wildsvleis, beesvleis
Limburgse kaas Edam, feta, mozzarella
Ertjies, lensies, boontjies bulgur
Bokwiet, groen sade Koring, rog
Vegetariese varkvet margarien
melk sjokolade Donker sjokolade
Daar moet ook genoem word dat daar nou talle voedingstabelle op die internet is wat die wiskundige en eksperimenteel bepaalde purien- en uriensuurinhoud van verskillende voedselsoorte bevat. Daarbenewens is daar nou ook purienrekenaars wat die werklike purieninhoud bereken nadat die hoeveelheid voedsel bepaal is. Hierdie instrumente kan baie nuttig wees as 'n riglyn in die begin van die omskakelingsfase.
Die keuse van voedsel het 'n deurslaggewende invloed op die uriensuur in die bloed. Maar daar is 'n aantal ander voedings- en alledaagse maatreëls wat 'n positiewe uitwerking op uriensuurmetabolisme in jig kan hê:
Drink baie: Jig-pasiënte moet elke dag minstens twee tot drie liter water, onversoete tee of 'n sterk verdunde sap-spritzer drink. Die hidrasie help om die niere uit te spoel en om hul funksie te handhaaf en te verbeter.
Baie beweging: Soos bekend, hou beweging die metabolisme besig. Veral mense met bestaande metaboliese afwykings moet daarom hul liggame aanmoedig om hul metabolisme se omsetstempo deur gereelde oefeneenhede te verbeter.
Vermy suiker: Alhoewel jig-pasiënte ook elke dag baie vrugte en groente moet eet, is dit soveel as moontlik op groter hoeveelhede vrugtesuiker in die vrugte. (Fruktose) om afstand te doen. Talle studies het getoon dat fruktose die risiko van jig verhoog en die verloop van die siekte kan vererger as die siekte reeds teenwoordig is. Aangesien vrugtesuiker nie uit vrugte gekonjugeer kan word nie, moet ten minste hoogs gekonsentreerde vrugtesuiker-uittreksels, soos dié wat in sappe en lekkers voorkom, vermy word.
Behoorlike voorbereiding: Dit maak ook sin om kos in water te kook in plaas daarvan om dit te stoom of te braai. Omdat die kookproses in water daartoe lei dat ekstra puriene in die kookwater gaan, wat die voedsel minder purien maak.
Korrekte berging: Kies, waar moontlik, vars gebergte voedsel. Gerookte goedere moet ook vermy word. Tydens die opberg- en rookproses neem die purieninhoud in die voedsel nog verder toe.
Gereelde gewig- en bloedkontroles: Oorgewig moet voorkom word indien moontlik. Diegene wat reeds vetsug het, moet hul gewig verlaag. Daarbenewens moet die uriensuurvlak in die bloed gereeld getoets word en die dosis van die geneesmiddel en dieet aangepas word.
Müller, Sven-David; Weissenberger, Christiane: Gout-voedingsgids: genot toegelaat, Schlütersche Verlagsgesellschaft mbH & Company KG, 2011
Hettenkofer, Hans-Jürgen; Schneider, Matthias; Braun, Jürgen: Rumatologie: Diagnostiek - Kliniek - Terapie; 155 tafels, Thieme, 2003
Elmadfa, Ibrahim; Meyer, Alexa Leonie: Behoorlike voeding vir jig, Grafe en Unzer, 2017
Choi, Hyon K. et al .: "Purienryke voedsel, suiwel- en proteïeninname, en die risiko van jig by mans", in: The New England Journal of Medicine, 350, 2004, NEJM