Ek het my hart verloor. Iemand het aan my verduidelik hoekom ek voel - Inligting - 2021
Ek het my hart verloor Iemand het vir my verduidelik hoekom ek so voel ...!
Ons het almal op een of ander tyd gevoel dat ons "ons beter helfte", die "liefde van ons lewe" gevind het, en ons wou hê dat die verhouding met die persoon wat ons so spesiaal voel vir ewig sal voortduur. Maar ervaring en statistiek toon dat ewige liefde meer 'n uitsondering is as 'n reël.
Ons sal dwarsdeur ons lewens 'n emosionele krisis moet ondervind, en dit help altyd om te weet dat ons nie die enigstes is nie en dat dit normaal is om 'n slegte tyd in hierdie situasie te hê.
As 'n verhouding eindig, hoe moeilik ons ​​ook al is om ons gevoelens te verberg, kan die pyn wat deur die wond veroorsaak word, op enige ouderdom een ​​van die moeilikste en moeilikste ervarings wees.
Hartseer, apatie, gedragsveranderinge, frustrasie, skuldgevoelens, wrok. Ons het almal sekere gevoelens en emosies wat met die opbreek verband hou. Dit is kommerwekkend om dit nie te hê nie. Dit is ervarings van hartseer of emosionele skok wat mense gewoonlik DESPECHO noem.
Die spoor is onvermydelik. Die intensiteit en duur daarvan kan wissel volgens die duur van die skakel, die oorsake wat die skeiding veroorsaak het, die gehegtheid van elkeen en die gevolge van die onderbreking en die manier waarop die einde van die verhouding waargeneem en geleef word.
Aan die begin is die krisis die ernstigste, omdat die nodige meganismes om die situasie te hanteer nog nie ontwikkel is nie. Alhoewel daar individuele verskille is, is dit in die begin emosies wat ons oorheers en leef ons die breuk met groot hartseer en skuldgevoelens. Dan voel ons wrok en dit is die 'ander' wat ons skuldig ag. Om mekaar te blameer of te blameer, is twee toestande wat kan wissel, terwyl ons die werklikheid nie sien soos dit is nie.
Die spoor is soos die pyn van 'n wond wat moet genees
In VERWYDERING is die gevoelens en emosies wat daarmee gepaard gaan pouses in die egpaar Net soos die omstandighede rondom hulle baie ooreenstem met dié wat ondervind word met die verlies van 'n geliefde. Hoe pynlik dit ook al is, dit is 'n normale verskynsel met 'n evolusie en die fases daarvan. Dit is 'n periode wat genoem word tweegeveg, waarin 'n mens moet aanpas om weer te leef en gelukkig te wees sonder die geliefde.
Teenoor die verlies voel ons dat ons wêreld, ons lewe, getransformeer is, is niks dieselfde nie. Ons gevoelens is geneig om ons bui, ons houdings en ons besluite te bepaal. Ons voel gedompel in 'n doolhof van verwarring en angs wat eindeloos lyk. Daar is tye wanneer ons beter voel, maar daar is ander kere wat angs en hartseer terugkeer.
Ons kan verstomming, onderdrukking, eensaamheid, frustrasie, paniek, woede, skuldgevoelens, verligting, apatie, rusteloosheid, gemoedswisseling ervaar, ons aktiwiteite verlam, die hoop op versoening of bevrediging ontwikkel. Ons voel onorganisasie en wanhoop oor die verlies wat gely is.
Ons het simptome van stres soos moegheid, slapeloosheid, hoofpyn, nagmerries, maagprobleme, 'n knop in die keel. Oninteressering, gebrek aan konsentrasie, hou nie op om iets te doen nie, apatie, beelde wat skielik na vore kom sonder om te wil, sonder dat ons oplet en ongemak en angs skep. Ons het die gevoel om die geliefde te hoor of te sien sonder dat hy teenwoordig is, sonder om dit te wil hê, sonder om dit te wil hê.
Met die verloop van tyd kalmeer emosies en sien ons dinge op 'n meer realistiese manier. Ons voel meer onafhanklik, minder hartseer, minder beroerd, minder skuldig en ons vind nuwe maniere om te geniet.
Die tweestryd vir die verlies kan nie verset word nie. Dit is 'n proses wat bietjie vir bietjie ontwikkel en nie maklik of onmiddellik is nie, en ook nie vir alle mense dieselfde nie. U moet dit assimileer, verstaan, leer om dit te oorkom. Dit is soos die pyn van 'n oop wond wat ons moet verduur, wat gewas en genees moet word sodat dit begin genees.
Dit is nie maklik om dit deur te kom nie, maar dit is belangrik om te weet dat dit eendag, soos enige pynlike ervaring, sal verbygaan en dit net 'n geheue sal wees, 'n litteken wat jou van tyd tot tyd sal pla.
Herstel hang van onsself af. Dit neem net tyd, energie en bereidwilligheid om dit op te los. Met die tyd en die vertroue wat ons het in ons hulpbronne om vooruit te kom, om te leer leef sonder die geliefde en onsself vir nuwe verhoudings oop te maak, sal die wond stukkie vir bietjie sluit.
Ons kan tyd neem, en dit hang af van ons persoonlikheid, van die intensiteit en kwaliteit van ons gevoelens, van die omstandighede wat daartoe gelei het dat ons opgebreek is, van die ondersteuning en begrip wat ons in vriende en familie vind, of ons gedagtes kan kommunikeer, ons idees en gevoelens teenoor ander met vryheid en vertroue en sonder vrees. Om die probleme wat gelyktydig gebeur in die gesig te staar en op te los en dit kan ons situasie erger maak.
Om die werklikheid in die gesig te staar met outonomie, met vryheid, die aanvaarding van ons foute en probleme, sonder om die persoon te idealiseer, sonder om ons verhouding te idealiseer. Om onsself te sien soos ons is, sonder skeer, sonder houding.
Ons lewe opneem, onsself aanvaar soos ons is, met ons gebreke, met ons deugde. Deur onsself lief te hê en onsself oop te stel vir geleenthede met geloof en hoop in die toekoms, deur te vergewe en te vergeet sonder aas, sonder hartseer, sonder skuld, sal ons weer liefhê en bemin word.
Die spanning veroorsaak deur ondanks
Mense moet liefde en emosionele ondersteuning gee en ontvang ten einde op 'n gesonde en winsgewende manier te ontwikkel, daarom benodig ons die eenheid en geselskap van 'n paartjie en familie.
Die breuk van 'n liefdesverhouding is 'n oorsaak van spanning en ongemak. Die emosionele impak wat hierdie situasie op die individu veroorsaak, skep 'n groot spanning met emosionele, fisieke en gedragsreaksies wat verwag word, en is deel van 'n proses wat ons noem.
Ons manier om te reageer op konflik, probleme, eise, gevare en situasies wat ons as onverwags, verrassend, nadelig of pynlik beskou, word bepaal deur 'n aangebore vermoë om te veg of te vlug, wanneer die stimuli wat ons bereik, as dreigend of stresvol vertolk word. As reaksie op hierdie persepsie, kom daar 'n toestand van groot senuweespanning in ons liggaam voor.
Die aanvanklike reaksie (skok) op 'n stresvolle situasie is om te reageer met vrees, met 'n sterk afkeer, frustrasie of met die vasberadenheid om dit te beveg. Die volgende is die duidelikste simptome as ons bedreig of gestres voel:
Die leerlinge vergroot om visie te verbeter; die oor skerp; die spiere gespanne om op die uitdaging te reageer; die bloed word na die brein gepomp om die koms van suurstof in die selle te verhoog en geestelike prosesse te bevorder; hart- en asemhalingsyfers neem toe; die bloed word verkieslik na die kop en stam, die ledemate en veral na die hande en voete, wat as koud en sweet beskou word, afgelei.
Gegewe hierdie simptome, Die persoon is geneig om met meer angs en frustrasie te reageer of om teen simptome te veg. Dit skep groter spanning en groter ongemak en ontstaan ​​uitputting.
As die organisme nie vrygestel word van hierdie veranderinge wat plaasgevind het tydens die erkenning en oorweging van die bedreiging nie, word stres 'n langdurige en intense reaksie en gaan dit in 'n toestand van chroniese spanning wat ernstige fisiese en sielkundige probleme kan veroorsaak.
Die emosionele impak wat veroorsaak word deur die skeuring en verlies, lewer 'n reeks emosies en reaksies in ons op, wat wissel van langdurige moegheid en uitputting tot hoofpyn, gastritis, maagsere, ens., Kan selfs sielkundige afwykings veroorsaak.
As 'n mens stres ervaar en nog meer spanning toevoeg, is die breë se reguleringsentrums geneig om te reageer, wat fisieke slytasie, huilkrisis en moontlik depressie veroorsaak.
Chroniese spanning kan voortbring: Verhoogde vatbaarheid vir verkoue; risiko van hartprobleme, hoë bloeddruk, diabetes, asma, maagsere, kolitis en kanker; verhoogde bloedsuiker; van cholesterol en daar is 'n vrystelling van vetsure in die bloed; kortikosteroïedvlakke neem toe; Dit verminder die perifere bloedtoevoer, verminder die spysverteringstelsel.
Stres word dikwels geassosieer met sielkundige afwykings soos angs en depressie. Dit lewer ook 'n onvermoë om besluite te neem, verward te voel, nie in staat om te konsentreer nie, probleme ondervind om aandag te gee, disoriëntasie, gereeld vergeetagtigheid, verstandelike verstoppings onder andere.
Ons moet dan die uitputting en die siekte wat ons spanning kan veroorsaak voor 'n skeuring of skeiding voorkom.
Moenie in die kritieke oomblikke bekommerd wees nie, moenie wanhoop nie, moenie meer spanning op u liggaam verhoog nie. Aanvaar die reaksies en veranderinge wat u ervaar. Dit is normale reaksies van u organisme op 'n situasie waarin u bedreig voel: "oorleef die einde van 'n verhouding."
Kalmeer, dit is tydelike reaksies wat met tyd en rus sal verdwyn.
Ontspan. Hou 'n interne gesprek met jouself. Sê vir elke spier, elke deel van u liggaam om te ontspan. Gaan lê, maak u oë toe en neem 'n kort pouse. Wees geduldig en wag 'n paar dae totdat u liggaam herstel, en die simptome verdwyn.
Die verbrokkeling van 'n verhouding is 'n pynlike proses wat fisieke, emosionele, geestelike, geestelike en sosiale reaksies in ons oplewer. Dit het sy begin en sy einde en word op almal op dieselfde manier geleef.
Hierdie proses, genoem dueling, gaan deur verskillende fases of fases wat noodwendig moet vloei om al die emosies, gewaarwordinge en reaksies wat u veroorsaak, te oorkom.
Schock, ontkenning, hartseer, hartseer, beoordeling van skuld, bedanking, heropbou en resolusie is die fases van hierdie proses wat ons hieronder uiteensit:
1. Ongevoeligheid of skokfase. Ontkenning, verlamming
As die ineenstorting plaasvind, word ons verlam. Die gees blokkeer die werklikheid en ons het die indruk dat wat met ons gebeur nie waar is nie. U het die gevoel en die gedagte dat alles 'n droom of 'n nagmerrie is en dat u wil wakker word.
'N Mens voel dat 'n mens die pouse nie kan of wil aanvaar nie, en ons ignoreer die situasie vir 'n kort tydjie - dit kan ure of weke duur - met onderbrekings of episodes van hartseer of woede.
As ons nie ons emosies behoorlik kan bestuur as gevolg van die pyn wat die wond veroorsaak nie, voel ons gedisoriënteerd. Ons kan onvanpas reageer op situasies, onsself ongeduldig en onaanvaarbaar toon, karakterontploffings hê, huil of isoleer of wegbeweeg van die sosiale lewe.
Ons emosies manifesteer sonder werklike kontak met ons omgewing en is nie in die posisie om belangrike besluite te neem nie. Ons leef, ons beweeg, ons volg ons daaglikse roetine, ons lewenstyl outomaties, maar met angs en angs.
2. Fase van verlange en soeke na die geliefde. Protes, illusie en hoop
Na 'n ruk begin ons die werklikheid in die gesig staar, selfs soms, maar ons aanvaar dit nie omdat die verwarring diep is.
Ons smag na die persoon om terug te keer en weier om te aanvaar dat die breek of verlies sal duur. "Dit gebeur nie met my nie ... dit sal terugkom ... dit sal gebeur ... dit is net 'n woede ... dit is 'n leuen ... dit sal terugkom ...", is gedagtes wat ontstaan ​​as 'n meganisme van selfbeskerming.
Dit is 'n fase van protes waarin intensiewe pogings aangewend kan word om kontak met die geliefde te behou. Ons soek maniere en aksies om die verhouding te herstel, en ons voel angstig, hoopvol. Ons voel verlange, ongeloof dat ons nie die werklikheid wil aanvaar nie.
Die realiteit van die werklikheid is nie maklik nie, dit neem tyd en impliseer nie net die redelike aanvaarding van die feit nie, maar ook die emosionele aanvaarding daarvan. Ons kan intellektueel bewus wees van die pouse lank voordat emosies ons toelaat om ten volle te aanvaar dat dit plaasgevind het.
3. Frustrasie- en haweloosheidsfase. Kwaad en skuldig
Dit begin wanneer die ontkenning begin afneem en ons aanvaar dat die breuk plaasgevind het en dat ons niks kan doen om die verlorenes te herstel nie.
As u die werklikheid in die gesig staar, ontstaan ​​daar ook skuldgevoelens. U onthou met wrok die dinge wat met die geliefde gedoen is terwyl hy nog saam was. Die verlede word geïdealiseer en word die skuld vir jouself, die ander, die omstandighede, ander mense vir foute, onafgehandelde sake of foute wat gemaak is. Ons voel kwaad, ontsteld oor onsself, met mekaar en met ander. Alles pla ons, alles pla ons.
Nie alle mense spreek woede of woede op dieselfde manier uit nie. Sommige kan hul emosies uitspreek teenoor mense op wie hulle vertrou, en sodoende hul emosies behoorlik bestuur, ander sal vasgevang wees in hartseer, depressie en selfs wanhoop, ander reageer sonder beheer en geweld, ander kan dit onderdruk en ernstige simptome van stres openbaar. .
As die woede nie geventileer is nie en mondelings uitgedruk word, kan skuldgevoelens die uiting van woede belemmer en in onderdrukte woede verander met gevolge vir die persoon se liggaamlike en geestelike gesondheid, wat hul verhouding met ander mense verder skade berokken.
4. Desorganisering fase wanhoop en wanhoop. Bewustheid van verlies en eensaamheid
Gedurende hierdie fase is die pyn wat die meeste ly, die diepste. Die persoon vind dit moeilik om sonder die ander in sy omgewing te funksioneer en begin 'n groot onorganisering voel
Die impak van die pouse word 'n konstante werklikheid. Die gevoel van verlies gryp die gees van wanhoop aan. Die werklikheid word oorweldigend en word beklemtoon elke keer as die alledaagse besonderhede die geliefde se herinnering bring. Iets is afwesig, iets ontbreek ... Die konfrontasie met die werklikheid skep gevoelens van verlies en eensaamheid.
Tydens hierdie fase voel ons dat dit moeilik is om te leef, op te tree soos ons voorheen gedoen het, in ons midde te funksioneer sonder die ander persoon en om 'n groot ongeorganiseerde organisasie te ervaar.
Ons voel siek, verward, skuldig oor die ineenstorting of die omstandighede waarvoor die skeiding plaasgevind het. Ons voel nie in staat om te funksioneer soos voorheen nie.
Ons droom van die geliefde; ons vergeet gereeld vergeetagtigheid; ons voel bitter, gefrustreerd; ons reageer met vyandigheid. Ons isoleer ons, probeer dinge, plekke en mense vermy wat ons aan die ander persoon herinner. Ons bied slaapstoornisse, eetversteurings aan. Ons kan krisisse van huil, ongemak in die liggaam, depressie voordoen. Niks is opgewonde nie, niks wat ons van hou nie, niks beweeg ons nie.
Ons leef ook 'n wye verskeidenheid emosies uit: hartseer, woede, haat, skuldgevoelens, angs, hulpeloosheid, vrees en selfs verligting of rustigheid of 'n begeerte om wraak te neem, om iets te doen sodat die ander persoon voel wat ons voel. Ons voel jaloesie, wantroue, onsekerheid, gebrek aan moed, gevoelens van minderwaardigheid. Ons lae selfbeeld en ons voel nie dat ons niks of iemand is nie. Ons dink dat ons nie sonder die ander persoon kan leef nie. Dit is die woede wat spruit uit die gevoel van frustrasie en hulpeloosheid wat ons veroorsaak.
Hierdie fase is gevaarlik vir die lyer. Hy verlang na die leemte wat hy voel. Die geliefdes se foute of gebreke word vergeet en buitengewone eienskappe word toegeskryf. Die gevaar kom voor wanneer die bereaver daardie eienskappe aan 'n ander persoon oordra of glo dat hy nooit 'n ander persoon sal vind soos die een wat hy verloor het nie.
Dit is nodig om die pyn van die skeuring op 'n gesonde manier te laat vloei, terwyl dit in die gesig staar, om te herstel van verlies en eensaamheid sonder om ons te verlam sonder om die proses te vervang, sonder om die proses te veralgemeen, te ontduik of te bestry.
5. Herorganiseerde gedragsfase. Verligting en herstel
As ons versterk en herstel van verlies, maak ons ​​weer sin van ons lewens, sien ons die toekoms met meer vertroue en vertroue in onsself, en ons geniet die hede meer. Die persoon se geheue en die verbrokkeling word minder pynlik.
Hierdie stadium ontwikkel stadig, namate ons leer om ons gevoelens en emosies te bestuur.. Ons ervaar verligting as ons ontslae raak van skuld en woede en sien die breuk, die situasie soos dit eintlik gebeur het.
Ons begin ons lewe organiseer, gemakliker voel om te leef, sonder die ander persoon te beweeg - ons leef ons lewe sonder die ander en leef voort! Hiermee gee ons nie die geheue prys nie, plaas ons die persoon op die regte plek in ons geheue. Ons staar die werklikheid in die gesig en leef voortdurend in hierdie wêreld.
Die tweegeveg, selfs as ons nie daarvan hou nie, moet ons dit leef. Dit is soos die wond dat indien dit nie gewas word nie, genees of half genees word, dit in die toekoms komplikasies en probleme sal opduik. Ons moet die proses laat vloei.
Ons sal nooit die persoon wat naby ons was, uit ons geskiedenis uitwis nie. Dit gaan daaroor om 'n geskikte plek in ons gevoelens te vind en onsself oop te stel vir ander, na 'n wêreld vol geleenthede en hoop.
Die breuk, die skeiding, die treur, dit word nie oorkom nie, 'n mens herstel en dit irriteer af en toe, net soos enige wond. Ons sal egter uit die ervaring geleer het. Om sonder kwaad, sonder skuld, sonder woede te leef, met ons werklikheid, ons persoonlikheid, ons hulpbronne, ons lewensgevoel, om weer lief te hê en lief te wees.
Kliniese en gemeenskapsielkundige
Video: Francois van Coke & Karen Zoid - Toe vind ek jou (September 2021).
Copyright 2021 \ Artikels oor sielkunde en intelligensie \ Ek het my hart verloor Iemand het vir my verduidelik hoekom ek so voel ...!