As my dogter gulsig lees deur die Harry Potter boeke, dit by my opgekom dat onskuld het baie te doen met twee eenvoudige woorde: ontsag en verwondering. Kinders lyk in staat wees om hierdie wonder in die eenvoudigste dinge te vind - 'n ongewone fout op die sypaadjie, 'n plas wat veral diep, 'n klein papier vliegtuig.
Soos ons ouer word, een of ander manier ons vermoë om ontsag en verwondering is verminder, net soos ons vel verloor sy elastisiteit. Jaar van glimlag (of frons) skep lyne in die gesig wat op 'n stadium daag skoonmaak of selfs kosmetiese inspuitings. Op dieselfde wyse is dit moontlik om rimpel lyne te skep in die siel wat ons vermoë om die oomblikke van verwondering dat die lewe so wonderlik animeer omhels verminder.
Herwinning van die ervaring van wonder
So hoe kan ons terugvat die ervaring van wonder? Ons begin deur te onthou daardie oomblikke wanneer ons sulke ervarings gehad het, toe die wonder van die lewe ons aangeraak, nie in ons bewuste, lineêre gedagte, maar in sommige dieper plek. Vir baie van ons, die natuur is een van die beste bronne van rekindling hierdie gevoel van wonder - maar ons het so min daarvan in ons lewens, vasgekeer soos ons deur gewoonte en noodsaaklikheid in kantore en skole. Vir my is hierdie mistieke oomblikke in voeling met die natuur is die dinge wat ek onthou die meeste oor die feit dat die lewe.
Vroeër vanjaar het ons in 'n nuwe huis. Ons ou huis was soos 'n boom huis, omring deur `n seder bos, wat uitkyk oor die see en berge van die uitkykpunt van die voëls. In ons nuwe huis ons is baie nader aan die water. Ons het daar vir 'n paar weke en dit was somer; die nagte was baie warm, so ons slaap met die vensters wyd oop. Een nag het ek wakker geword en kon nie weer aan die slaap te kry. Daar was 'n goeie buite my venster wat nie vertroud is met my was, 'n geluid soos mense loop oor gruis. Daar is treinspore agter ons huis, so my gedagtes gewonder wat dalk loop op die spore op 3 AM en vir 'n geruime tyd dat ek daar gelê luister totdat ek nie kon help nie, maar kyk.
Gaan na die venster en gaan sit in die nag, maar daar was niemand op die spore nie. Tog het die geluid voortgegaan. Dit het my 'n rukkie geduur, maar ek het agtergekom dat ek die geluid van klein golwe op die strandlyn 50 meter van ons huis af hoor. Met die geluid van die brandende golwe, het ek gesien dat dit 'n helder helder nag was, met honderde sterre wat in die helder lug dans, met die berge aan die ander kant van die geluid 'n stewiger kontras.
Ek het 'n uur lank net op die vloer gesit en deur my venster gekyk en na die golwe geluister. Nou en dan kom dit voor my dat ek soggens moeg sou wees, maar ek wou nie hê dat hierdie oomblik sou eindig nie. Uiteindelik is ek weer bed toe en slaap die tevrede. Die volgende aand het ek weer probeer om van hierdie gevoel van ontsag te gaan, maar kon nie die golwe hoor nie en het teruggegaan bed toe. En terwyl ek stil lê, toe oë, kom daardie oomblik van verwondering en verwondering terug. Dit het my nie gelaat nie. Ek kan die onskuld van die oomblik herwin wanneer ek wil.
Aangesien so baie van my tyd van wonder en dié van my genoemde ander is gekoppel aan die natuur, blyk dit dat spandeer meer tyd in die natuurlike wêreld, selfs kortliks, kan diep animeer ons dae.
Maar kan ontsag en verwondering laat ons dan deur die harder realiteite van die lewe? Sal hierdie oomblikke bring my na vore wanneer die dood en lyding my omring? Is oomblikke van verwondering genoeg?
Deurbreek die harde dinge
Die meeste van John se lewe is in die buitelug deurgebring, in die woestyn getoer en avontuurlik gewoon. Nou, in sy 50's, het hy ses weke in 'n hospitaalbed gelê en sterf aan breinkanker. Vriende en familie was op 'n 24-uur dodelike horlosie en neem beurte op sy bedkassie sodat wanneer die tyd - en dit binnekort sou aanbreek - iemand wat hy liefgehad het daar sou wees.
Sy vriend Bryan hou nie daarvan om hom daar te sien lê nie en staar na die steriele mure van sy hospitaalkamer; hy weet dat dit sekerlik sy siel sou verdor het om op te hou om die 'oomblikke' te hê. Op 'n dag vra hy John of hy na buite wil gaan. John se gesig brand. Natuurlik wil hy buitentoe gaan.
Dit het baie gedoen, maar Bryan het die verpleegsters oortuig om 'n hyskraan te gebruik om hom uit die bed te skuif en in 'n rolstoel te kry. Nadat hy John in 'n slaapsak gesit het, het die paartjie in 'n taxi vir gestremdes op pad gegaan na die berge net noord van die stad. Toe hulle in die berge aankom, het dit begin reën. Dit was nie 'n sagte reën nie, maar 'n uitspattige rioolwasser, die soort stortreën waarvoor Vancouver bekend is.
Staan aan die kant van die taxi, my vriend Bryan het die sambreel oor die rolstoel, kyk neer op sy vriend wie se verstand was steeds teenwoordig, maar wie se liggaam is vinnig om hom te verlaat. Bryan gevra: "John, dis nie 'n baie goeie dag Is jy seker jy wil dit doen.?"
Na pouse 'n oomblik se antwoord Johannes, "Bryan, sou dit 'n baie goeie dag, 'n baie goeie dag inderdaad, as jy net wil sit wat sambreel af vir 'n paar oomblikke en laat dit reën val op my gesig."
Met onwilligheid vou Bryan die sambreel in en sy vriend draai sy gesig op na die lug, die tasbare gevoel van die groot buitelewe weer (en letterlik) oor hom. Sy gesig breek in 'n breë glimlag. Dit was inderdaad 'n goeie dag.
Eer en wonder het 'n manier om deur te breek
Onthou jy toe reën nie iets was om jouself te beskerm nie? As 'n jong kind onthou ek eendag in 'n gietende reënstorm van die laerskool af huis toe. Tot vandag toe kan ek die gevoel van deurdrenk deur die warm reën onthou, in elke plas spat totdat ek nat was en elke tree van die pad huis toe geglimlag terwyl donderweer ons paadjie aansteek. Lank voordat die boodskap oor 'n 'dood van koue' of 'prakties' gesink het, was reën iets om te voel en te ervaar.
Op 'n sekere punt het reën iets anders geword: die kansellasie van die piekniek, die einde van die bofbalwedstryd, 'n oorlas. Reën - die ding wat die planeet lewendig maak - het opgehou om 'n ervaring van verwondering te wees en het iets geword om bloot te verduur.
Selfs met die felste waarheid, is ontsag en verwondering 'n manier om deur te breek. In werklikheid is dit soms 'n kanker, 'n siekte, 'n wekroep om ons te herinner aan wat ons as kinders geken het: dat reën soet en sag kan wees, dat die lewe op ons wag op daardie oomblikke wanneer ons kies om wees - soos ee cummings geskryf het - weer "bly en jonk".
Om wakker en teenwoordig te wees sodat ontsag en verwondering kan deurbreek
In sy boek Lewende Boeddha, lewende Christus, Thich Nhat Hanh skryf:
"As ek ooit in 'n vliegtuig en die vlieënier aankondig dat ons vliegtuig is op die punt om te crash, sal ek bewus asemhaling beoefen en skuil in die eiland van die self. Ek weet dit is die beste ding wat ek kan doen."
Ek vlieg 'n goeie deal en gedink het oor dieselfde vraag: Wat sou ek doen? Asemhaling en bewustheid is baie belangrik, want net wanneer ons wakker en teenwoordig kan ontsag en verwondering inbreek en herinner ons aan wat ons harte reeds weet.
Maar as ek ooit in daardie oomblik of iets soos dit, as ek weet my sekondes is min en loop vinnig uit, ek glo ek sal probeer om daardie oomblikke van verwondering onthou - die wind wat vir ewig sal blaas, die stroom wat was gedruis oor my hand, die nag die golwe en sterre saamgevoeg in 'n simfonie buite my venster, die dag Steve en ek is omring deur die heerlikheid ondergaande son, die gevoel van reëndruppels slaan my gesig in 'n Puerto Rikaanse reënwoud. Ek sal hoop dat in die herdenking daardie oomblikke, sal my onskuldige geloof met my praat van die dinge my gedagtes kan nie.
Die kweek van verwondering
Hoe kan ons kweek die ervaring van verwondering en wonder in ons lewens? Dit begin deur die behoud van ons oë oop, deur wat bereid is om te stop in die middel van 'n belangrike "dinge om asem te haal in die" klein dingetjies. " So miskien ontsag en verwondering is nie dinge om te aanskou, maar 'n houding wat ons neem, 'n keuse om die raaisel wat leef in die heelal sien.
Op 'n dag, toe my dogter Sydney was baie jonk sy onderbreek my as ek op 'n kliënt verslag in my huis kantoor gewerk. Sy het vir my sê "daar is 'n pragtige en wonderlike fout net buite op die oprit. Sy is rooi en swart en bont. Jy moet kom kyk na hierdie fout."
Besig om my verslag, ek het vir haar gesê dat die fout sal moet wag. "Miskien sal dit daar wees wanneer ek klaar is," het ek bygevoeg. Sydney frons, maar was onverskrokke.
'Nee, pappa,' sê sy, 'goggas wag nie op ons nie.'
Ontwaak deur haar inheemse wysheid het ek by haar aangesluit en ons het langs die lang oprit afgegaan om die helderkleurige ruspe te besigtig. Seker genoeg, die fout was ongelooflik - swart, rooi, oral gespikkel. Sy en ek het 'n paar minute in die absolute vreugde gedeel dat God, evolusie of iets groter as ons so 'n lieflike wese geskep het. Jare later kan ek nie 'n woord uit die verslag onthou nie, en ook nie aan watter verslag ek gewerk het nie, maar as ek my oë toemaak, kan ek steeds die pragtige fout sien!
Mens hoef nie te leef naby die see of in die berge, het die perfekte werk of volmaakte eggenoot, hierdie ontsag en verwondering vind. Ons moet net ons oë en sintuie oop te hou.
En ja, onskuld en vreugde is byna altyd wag net buite die venster.
Berrett-Koehler Uitgewers, Inc.
In die gees van Robert Fulghum en Garrison Keillor wys Izzo dat hoewel liefde dalk teleurstel, werk dalk nie bevredig nie, en lyding sal voorkom, ons ons steeds kan transformeer deur doelbewuste fokus toe te pas om die wonder in die wêreld te vind en gefokus te bly op wat regtig saak maak.
Video / aanbieding met John Izzo: Geen spyt nie
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Kweekwondering en Wonder begin deur ons oë oop te hou