Tallie blog: 'Om met sagte oë na ander te kyk' | SARIE
Tallie blog: 'Om met sagte oë na ander te kyk'
Eers het ons verslaap, hopeloos verslaap. Met die aantrek-slag, vind ek dat die klere wat ek ingepak het vir die naweek, glad nie by die koue wintermôre gepas het nie, dus moes ek raap en skraap om ietsie bymekaar te kry. Dit was dus met baie gemaklike, draklere wat ek die oggend in die kerk gesit het. Ons was so laat vir kerk, maar iets het my forseer, aangemaan, van agter my rug die kerk ingestoor. Net vir 'n oomblik het ek gevoel, ek is mos nie vir my mede-kerkgangers in die kerk nie, is ek? NEE! Dus, sit ek toe maar met my "raapskraap" klere.
Die rede waarom ek so lief is vir hierdie spesifieke kerkie, is die samehorigheidsgevoel, die vroue wat nog 'n hoed op Sondae dra. Niks in die kerk is vernaam nie, niks blink en uitspattig. Die dorp is nie bekend vir sy vername en gegoede inwoners nie. Die mense wat saam met ons die kerkdiens bywoon is "sout van die aarde"-mense. Mense met 'n sagtheid in hul oë.
Aanvanklik het ek soos 'n seer-vinger gevoel wanneer ek Sondae met my stadsklere die kerk instap. Tog, in hierdie mense het ek 'n rykheid ontdek. Ryk in lewenservaring, ryk in afhanklikheid van die Here, ryk in omgee vir mekaar, want dit is al wat daar is. Wanneer die woeste wind waai en die branders soos sneltreine teen die rotse vas jaag, wanneer die see suinig is met sy gawes, dis dan wat omgee vir mekaar oorbly. Dit is dan wat 'n sagte hand op die skouer druk en se "al hierdie bekommernisse sal verbygaan, die see sal weer gee."
Dit is die vroue wat sterkstaan op land wanneer sy huis en haard bymekaar moet hou. Dis die mans wat die onbekende aandurf om die magies by die huis vol te hou.
Dit was vadersdag en ons sit soos gewoonlik, agter in die kerk. Ek sit die mense en kyk, terwyl ek luister na die boodskap.
Een ry voor ons, heeltemal op die regterpunt skuins voor my, sit 'n man. Heeltemal eenkant. Langs hom aan sy linkerkant, is drie stoele leeg. Ek kan sien hy is nie meer jonk nie. Hy is skraal en sit ineengekrimp, arms inmekaar gevou. Bene oormekaar gekruis. Sy donker pak klere dui op 'n naoorlogse snit. Sy hare is van die kroontjie op die middel van sy kop, alles vorentoe gekam. Sy nek en gesig is bruingebrand. Toe ek afkyk na die vloer, sien ek hy het "crocs" aan met donker blokkie-sokkies.
Hy vou sy voete onder hom in, asof hy sy skoene wil wegsteek. Hy kyk nie links of regs nie, hy kyk net voor hom. Na die preekstoel en boodskapper.
Daar is iets in hom wat my interesseer, sy storie, sy lewensverhaal, die dinge wat hom laat asemhaal, die rede vir sy opstaan in die more.
Toe die diens verby is, en ons uitstap, gebeur dit dat hy toevallig vir my moet wag by die stoele se gangetjie. Vir 'n oomblik ontmoet ek sy oë, en ek sien 'n sagtheid, 'n lig in sy oë, en ek knik net my kop as 'n groetgebaar.
Laatmiddag gesels ek met 'n vriendin van die dorp en vra haar of sy weet wie die man is.
"Ja", vertel sy. "Louis was jare gelede 'n gegoede man van die bo-dorp. Hy het heelwat skuite gehad wat soggens die onbekende pad see toe gevat het. Hy het twee seuns gehad, Henkie en Bertus.
Dit was in die winter van 1954, wat die bote weer see toe is. 'n Hewige storm het losgebars oor die see. Die boot waar Henkie op was, het omgeslaan. Louis en Bertus het Henkie te hulp gesnel. Die golwe was hoog. Die deinings het dit onmoontlik gemaak om by Henkie uit te kom en Bertus het die see ingeduik, gehoop om Henkie te help.
Albei seuns het ons die water verdwyn, met Louis wat magteloos staan en toekyk.
Louis was nooit weer Louis soos die dorp hom geken het nie. Die dorpenaars kry hom baiemaal langs die kus, waar hy net na die see sit en staar.
En skielik onthou ek Uys Krige se gedig:
KEN JY DIE SEE (Fragment)
Jy sit pal in jou kliphuis, kalm en guur,
deur 'n grys golf hoog soos 'n tronk se muur.
Sy dink dié briese bring haar seuns betyds vir tee.
Dit is soooo mooi – en so waar wat jy sê.
Net gister kyk ek na die vrou voor my in die ry by die winkel. Hemel, kan sy dan nie iets ordentliks aangetrek het voordat sy winkel toe gekom het nie? Het sy nie 'n spieël nie? En die handsak, wie dra dan nog so 'n soort handsak?
Min van ons kyk na die "sagte oë". Ons kyk na die stukkende skoene of soom wat uit hang. Die realiteit is, meeste mense het 'n storie om te vertel. Party steek dit weg agter grimering en netjiese klere, ander steek dit nie weg nie en besluit hulle gee net nie meer om nie (of is nie finansieel in staat om beter te lyk nie).
As almal van ons net 'n slag wil fokus op die "sagte oë" en meer empatie met ons medemens wil toon, sal die wêreld ook al 'n beter plek wees.
Wag, dat ek eers vir my lipstiffie gaan aansit…
– Several people report absolutely no good from this kind of diet. http://tuatha14159.livejournal.com This kind of venture is the humorous, non-scientific, players poking look at dieting. PLEASE TALK TO YOUR HEALTH PRACTITIONER. Duh.! I get the particular usual disclaimers and also blah blah in the 1st few pages and next primary one various page within the book (on the other hand whatever) says, Eat Less together which includes a easy anecdote. Day one – Eat Less, Day time * – Less, Day time numerous – Eat Less�etc and so on. I truly think this assignment has long term to be any funny, cash creating venture. Please buy the particular project from me on the other hand publish it!
Mainly because a person doesn'g love you like you would long for them to help you,doesn'g signify individuals have on'g love you with all of they want.
Don'longer use so desperately, the most impressive activities can come anytime you slightest look forward to it to.