Madelie Human se Kuierstoep: September 2020
Dankie aan my lesers!
Vat hy die woorde so uit my mond! Ek skryf oor dit my gelukkig maak en elke leser wat geld uithaal om my boeke te koop, maak my GELUKKIG! BAIE DANKIE aan elke leser wat deur die hele grendeltyd aanhou boeke koop het. Dit sal my weer vir ses maande kan dra om aan te hou skryf.
Geplaas deur Madelie Human om 17:25 Geen opmerkings nie:
Resensie deur Amanda Claassens oor my bydrae tot die Nostalgiereeks
Gistermiddag was nou een maal dat beurtkrag my glad nie gepla het nie. Op 'n koue en triesterige lentedag, het ek myself summier onder 'n kombers gaan toetrek en met mening gelees aan die eerste van Lapa se Romanza Nostalgie reeks. Twee van Madelie Human se ouer Romanzas is in hierdie bundel vervat, en belowe 'n besondere lekkerlees ervaring vir liefhebbers van romantiese fiksie. Die guitige dame op die buiteblad herinner nou nie eintlik aan enige van die tersaaklike heldinne nie, maar pas goed by die nostalgie konsep. Optelgoed is hougoed het ek al voorheen gelees en nou weer terdeë geniet. Jy is die een was 'n nuwe vir my. In beide verhale kry die helde ook kans om te fokaliseer, wat baie bydra tot die sukses van die storielyne. Hulle het raakpunte wat betref hulle siening van die vroulike geslag in dat hulle sku is om betrokke te raak, bang is om hulle ware emosies te erken, maar om verskillende redes. Sonder om uit hulle eie gesigspunt te lees, sou die leser hulle optrede nie begryp het nie. Die heldinne is uiteenlopend, maar het 'n selfstandige streep in gemeen. Verlief raak en trou was nie op die agenda nie, maar die liefde laat hom mos nie voorskryf nie. As jy soos ek redeneer, is dit byna riskant om hierdie eerste Romanza Nostalgie aan te skaf, want dit belowe om 'n reeks te wees wat 'n versamelstuk kan word. Maar met 'n kranige liefdesverhaalskrywer soos Madelie Human, kan mens mos nie anders nie.
Geplaas deur Madelie Human om 08:13 Geen opmerkings nie:
Proestukkie uit Winternag
Toe Belinda die deur vir hom oopmaak, kan hy sien sy is omgekrap. Alweer. Hy sal wat wil gee om haar onbevange te hoor lag vir 'n verandering. "Hallo, Belinda. Wat is fout?" vra hy. "Hallo, Jaco. Kom in." Sy staan opsy dat hy kan verbykom. "Ek wou die kaggelvuur aansteek, maar ek is bevrees van vuurmaak weet ek minder as niks. My strandhuis het elektriese kaggels. Al waarin ek slaag, is om die hele plek toe onder die rook te kry. Ek is nou spyt ek het nooit by die voortrekkers aangesluit toe ek op skool was nie." Jaco lag. "Jy lyk vir my allesbehalwe na 'n voortrekker." Hy druk die bottel sjerrie in haar hande en gaan reguit na die kaggel toe. "Geen wonder jy sukkel nie, jy het hopeloos te veel hout ingepak en dit sonder dun houtjies om die lot aan die gang te kry. Die vuur sal net rook en smoor." Hy kniel op die mat, haal al die hout uit en begin die vuur van voor af aanpak. "Nou dink jy regtig ek is 'n hulpelose vroumens." "Glad nie. Niemand verwag immers van 'n verhoogkunstenaar om te kan vuurmaak nie." "Miskien verwag sy dit van haarself." Hy gee haar 'n berekende kyk. Dit word vir hom al duideliker dat sy werklik hard probeer om aan te pas by haar nuwe, eenvoudiger lewe hier op die platteland, nou dat sy haar suksesvolle sangloopbaan prysgegee het om naby Mari te wees. Hy moet haar seker krediet gee daarvoor. "Jy verbaas my telkens, Belinda, jy is baie anders as wat ek my voorgestel het toe jy hier op Groeneweide aangekom het." Haar wenkbroue lig. "Mens sou dit nooit sê nie. Jy behandel my steeds asof ek die Belinda Behrens is wat die media so beskinder." "Is jy dan nie?" terg hy. Sy klik haar tong vir hom. "Jy weet, jy herinner my aan die skoolseuns wat my hare getrek het op laerskool." Hy snork. "Miskien trek ek ook net jou hare. Het jy ooit gewonder hoekom hulle dit gedoen het?" "Omdat hulle net so gemeen was soos jy." 'n Blaasgeluid ontsnap deur sy neus. "Nee, die teenoorgestelde. Dis omdat hulle aangetrokke tot jou was en nie geweet het hoe om dit te hanteer nie." Haar wenkbroue lig. "Jy is ... wat ... vyf en veertig of meer; beslis nie meer op laerskool nie." "Agt en veertig en ek kan net so min met my gevoelens vir jou maak as wat daardie laerskoolseuns kon." Sy trek haar asem skerp in en dis 'n hele paar tellings voor sy iets uitkry. "Hoekom?" "Maak die somme, Belinda. Ek is 'n wewenaar met twee tienerkinders, op die rand van bankrotskap na die uitmergelende droogte van die afgelope jare. Jy, in teenstelling, is beeldskoon, beroemd en duidelik baie welaf." Hy kyk om hom na die klein, maar smaakvol gemeubileerde woonkamer met onmiskenbare tekens van welvaart in die duur persiese mat en oorspronklike skilderye teen die muur. "Wat het ek om jou, of enige vrou te bied? Die antwoord van die som: ek kan nie bekostig om meer te doen as om net jou hare te trek nie." Sy kyk hom net stom aan en hy besluit om liewer op die taak op hande te fokus voordat hy hopeloos te veel sê. Hy draai terug na die kaggel toe. "Kyk net hoe ek dit doen, dis nie ingewikkeld nie." Hy stapel die hout behendig op en steek dit aan. Die vlamme lek-lek aan die dun houtjies en binne enkele minute brand die vuur gesellig. "Volgende keer sal jy nie weer sukkel nie. Waar is Driaan en Mari?" Hy hou sy stem doelbewus lig, vee sy hande aan sy jeans se sitvlak af en staan op.