Ecuador se skoolkos is sleg vir kinders - en die omgewing | Magtige natuurlike
Die suikeragtige versnaperinge van Ecuador bied jong kinders te veel energie. Amerikaanse lugmagfoto / Meester Sgt. Efrain Gonzalez
Ondervoeding kos Ecuador elke jaar die ekwivalent van 4.3% van sy bruto binnelandse produk, aangesien die gevolglike gesondheidslas en verminderde potensiële produktiwiteit 'n ekonomiese tol op die samelewing plaas. Dit was die onrusbarende gevolgtrekking van die verslag van die Wêreldvoedselprogram in 2017 oor die land, waar stremming of chroniese ondervoeding by kinders onder vyf jaar al dekades lank aanhoudend hoog is.
Wanvoeding bereik 25% tussen 2011 en 2015. Desondanks het Ecuadoraanse kinders ook te veel gewig opgetel. Teen 2014 was net minder as 20% van die skoolgaande kinders in die land oorgewig en nog 12% was vetsugtig.
As navorser van gesondheidsbeleid wat Ecuador bestudeer, weet ek dat hierdie twee probleme nie so verskillend is soos wat dit lyk nie. Ondervoeding en vetsug gaan dikwels saam, selfs in lande met hoë inkomste soos die VSA. Dit is omdat onvoldoende sanitasie, 'n gebrek aan drinkbare water, slegte voedingsgewoontes en, krities, beperkte toegang tot veilige en voedsame voedsel, almal interaksie het om die gesondheidstoestand van mense te beïnvloed.
Ecuadoriaanse amptenare moet onbekend wees met hierdie wêreldwye ondersoek, want hulle bied steeds aan openbare skoolkinders grootliks ongesonde, voorafverpakte versnaperinge. As Ecuador ernstig is daaroor om 'die bevolking se reg op gesondheid' eerste te stel, soos dit onlangs verklaar het deur 'ambisieuse verbintenisse tot die Verenigde Nasies se dekade van aksie oor voeding", Moet dit begin deur skoolkos te verbeter.
Hier is wat landelike Ecuadoriaanse kinders elke oggend op skool gaan eet: 'n paar kunsmatige gegeurde en versoete energiestafies, soet koekies en 'n poeiermengsel.
Selfs vir mense wat nog nie tuis ontbyt gehad het nie, is dit 'n taamlike somber spyskaart.
Onderinvestering is nie die probleem nie. In 2013 het die Ministerie van Onderwys in Ecuador uitgegee US $ 82.5 miljoen om sulke versnaperinge aan te bied 2.2 miljoen studente in 18,000 2015 skole. Vir die periode 2019-XNUMX, dit het US $ 474 miljoen aangewys - ongeveer 3% van die land se totale onderwysbegroting.
Maar uitgawes beteken nie outomaties 'n welstand nie, en geld alleen ontwikkel waardevolle eetgewoontes. Die gesondheidsveld se tradisionele fokus op kalorie-inname moontlik bygedra het na Ecuador se kwessie, want dit beklemtoon al lank kalorieë bo kwaliteit.
As sodanig beweer die Ministerie van Openbare Gesondheid van Ecuador met trots dat die ontbyt vir studente van vyf tot 14 jaar aangebied word 20% van die aanbevole daaglikse kalorie-inname.
Maar hierdie gemiddeldes hou nie rekening met die gesondheidstatusse, liggaamsoorte en vlakke van fisieke aktiwiteit van individuele kinders nie. As 'n 2015-regeringsverslag erken, die huidige snack van die skool vertaal in 'n energie-oorbelasting vir die jongste studente en 'n voedingstekort vir ouer kinders.
Daar is ook 'n sterk korrelasie tussen toegang tot verwerkte voedsel - wat goedkoop is om te produseer en te koop, maar oor die algemeen energiedig en voedingsarm is - en slegter voedingsgesondheid onder jongmense.
Nie eens studente is tevrede met hul ontbyt nie. Onderwysers en ouers berig dat kinders "nie van die granola-stawe hou nie, en dat hulle moeg is om dieselfde kos telkens weer te eet".
'Met die koekie en die was"Het een onderwyser gesê, dis net 'soeter en soeter'.
Kos is 'n groot besigheid
Die regering verdedig sy program vir skoolkos deur aan te voer dat dit ontwerp is om hoofsaaklik as 'n opvoedkundige aansporing te dien - dit wil sê, dit gee kinders 'n rede om skool toe te kom - en slegs tweedens as voedingsbron.
Maar daar is geen wetenskaplike bewyse dat die skool peusel nie, alleen of in kombinasie met die gratis uniforms en handboeke wat die regering voorsien het sedert 2007, het bygedra tot die verbetering van onderwysstatistieke.
Die program van Ecuador volg egter die advies van die Wêreldbank, wat beweer dat maaltydprogramme die beste gesien kan word as 'n veiligheidsnet - 'n doelgerigte oordrag van voedsel aan die armste of kwesbaarste bevolking.
Wel, soort van. Die Wêreldbank, 'n belangrike speler in skoolvoeding, het Het ook gesê dat skool-middagetes die 'eerste verdedigingslinie teen diabetes' kan wees.
Te midde van hierdie teenstrydige boodskappe is die bank een ding duidelik: skoolmaaltydprogramme is 'groot besigheid wêreldwyd". Aangesien hierdie bedryf elke jaar 75 miljard dollar waardeer, is dit miskien nie verbasend dat korporatiewe belange 'n rol speel in wat kinders regoor die wêreld eet nie.
Die promosiemateriaal van TetraPak, 'n Switserse vervaardiger van versnaperinge, bevat beelde van studente uit Peru en Vietnam suip melk uit hul onderweg-houers. In Ecuador het die beste voedselvoorsieners van skole die internasionale voedsel- en drankreus Nestlé ingesluit, asook Moderna Alimentos, 'n Ecuadoriaanse firma 50% besit deur die multinasionale Seaboard en Contigroup.
Hierdie voorafverpakte voedsel wat nie vir almal pas nie, is nie net sleg vir kinders nie, maar ook sleg vir die omgewing. Ecuador se regering spog met aflewering koekies en energiestafies na selfs die mees afgeleë dorpies in die reënwoud, maar dit help klaarblyklik om die enorme nuwe hoeveelhede anorganiese afval te vervaardig nie by die transaksie ingesluit nie.
In 'n brose, noodsaaklike ekosisteem soos die Ecuadoriaanse Amasone word vullis nou begrawe of verbrand, of bly dit in die buitelug en waterweë.
Leer kinders oor kos
Skoolkos is berug polities. In die VSA was een van die vroegste dade deur Donald Trump se nuwe landbousekretaris Sonny Perdue om die inisiatief van die voormalige presidentsvrou Michelle Obama vertraag om openbare skool-middagetes varser en gesonder te maak.
Tog is die wetenskaplike bewyse is onbetwis: wat en hoe ons as kinders eet, beïnvloed die lewenspatrone vir die res van ons lewe. Die regering van Ecuador sal beter doen om aan die ministerie van openbare gesondheid te voldoen basiese aanbevelings vir voeding van studente, wat vereis dat voedsel vars en gevarieerd moet wees.
Skoolspyskaarte is nie net kos nie, maar is ook 'n geleentheid om kinders te leer oor voedselsisteme wat goed is vir hulle en vir hul land. Ecuador is een van die wêreld se mees biodiverse lande, maar in 2014 het dit ingevoer 64% van die grondstowwe vir skole se kosaanbiedinge.
Hierdie samekomslyn vir skoolkos van buitelandse lande stuur 'n verskriklike boodskap oor hoe voedsel geproduseer, verkry en bedien kan word. In sekere Amerikaanse state en Europa, daarenteen, neem die regering 'n meer holistiese en dikwels gelokaliseerde benadering om studente te voed. In Italië, skoolspyskaarte knik vir kulturele tradisie, plaaslike verkryging en voedselsoewereiniteit.
As u wegskuif van voorafverpakte uitdeelversnaperings na varser kos, sal Ecuadoraanse studente die aptyt vir gesonde kos help, sowel as die kennis en kritiese denkvaardighede wat hulle nodig het om positiewe verandering in die delikate en onvolhoubare huidige voedselstelsel van Ecuador te bewerkstellig.
Die aanbieding van meer vars voedsel wat van boere in die omgewing afkomstig is - verkieslik vrugte, groente en graan - sou skole se omgewingsimpak verminder, maaltye gesonder maak en plaaslike landbou-ekonomieë bevorder, sodat boere weer in organiese en ander groen groeipraktyke kan belê.
Die grootste risikofaktor vir swak gesondheid is armoede. Dit is tyd dat Ecuador se skoolspyskaarte die snackkos stop en die toekoms van sy kinders begin dien.
Teen die tyd is die meeste van ons bewus daarvan dat baie van die kos wat ons eet, op die een of ander manier bydra tot die klimaatkrisis. Van voedselproduksie en afval, voedselverbruik en diëte - die manier waarop ons ...
Dit lyk nou absurd dat enigiemand ooit geglo het dat die oseaan onuitputlik is: visvoorrade is in 'n treurige vorm en wetenskaplikes sê oorbevissing is 'n wêreldwye probleem met potensieel onomkeerbare