Die Russiese Kerk - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Russiese Kerk was die sosiale sement van outokrasie in Rusland. Selfs so 'n magtige liggaam soos die kerk is nie deur die rewolusie van 1905 beïnvloed nie en daar was sommige in die kerk wat 'n moderniseringsprogram wou hê. Dit kom veral voor in die seminare en godsdienstige akademies. Dit was die godsdienstige akademici van Rusland wat die behoefte aan verandering gesien het. So 'n geloofsoortuiging is selde op parogie-vlak aangetref.
Die hiërargie van die kerk self was verdeeld. Die geestelike leiers van St Petersburg is gesien as semi-hervormers, terwyl die gelykwaardige liggame in Kiëf en Moskou as reaksionêres gesien is. In Desember 1904 nooi Witte diegene wat die kerk in St Petersburg gelei het om hul siening uit te spreek oor die rigting waarin die kerk moet gaan. As gevolg hiervan het Witte aan Nicholas II voorgestel dat 'n vergadering ('n Sobor) van geestelikes ingeroep word sodat kwessies in 'n openbare debat geopper kan word. Witte het ook voorgestel dat die geestelikes op parogie-vlak 'n gereelde salaris sou ontvang en dat gemeentelede toegelaat moet word om hul priester te kies en dat hulle 'n sê moet hê oor die bestuur van die gemeente. Witte het ook voorgestel dat die vakke wat in kerkskole aangebied word, uitgebrei word. Kerkskole onderrig nog steeds die sienings oor die heelal soos deur Aristoteles en Geografie soos deur Ptolemeus gesê.
Pobedonestsev, prokureur van die Heilige Sinode, het hierdie veranderinge teengestaan, omdat hy van mening was dat dit nie vir hulle nodig was nie. Toe Witte daarin slaag om Nicholas te oorreed om tot 'n pre-Sobor-konferensie toe te stem (Nicholas was nog nie eens met 'n Sobor nie, omdat hy van mening was dat dit sou lei dat 'n kerk deur 'n vergadering regeer word), het Pobedonestsev bedank en sodoende sy oorheersing van die Russiese beëindig Kerk van 1881 tot 1906. Pobedonestsev was 'n voorstander van die Russifikasie - so sy verlies was vir Nicholas 'n baie groot teken.
In 1906 het 'n pre-Sobor-konferensie vergader. 10 biskoppe en 25 professore in teologie het dit bygewoon. Daar was geen verteenwoordigers van die laer geestelikes teenwoordig nie. Die nuwe prokureur van die Heilige Sinode, prins Obolenski, het die verrigtinge gelei. Hy was 'n verligte keuse as Prokurator, aangesien dit Obolenski was wat die pre-Sobor aangespoor het om voor te stel dat 'n Sobor die regerende liggaam van die kerk as geheel moet wees. Obolenski het selfs die idee ondersteun dat die Prokureur 'n blote waarnemer van verrigtinge moet word.
Die toekomstige Sobor sou bestaan ​​uit een priester en een leek uit elke bisdom verkies deur 'n biskop uit 'n lys mense wat gekies is uit 'n bisdomkonferensie. Slegs biskoppe het die reg om in 'n Sobor te stem. Biskoppe self sou verkies word deur vergaderings wat gehou sou word in die metropolinate wat in St Petersburg, Kiëf, Moskou gevind word, ens. Obolenski beplan om die getal metropolinate van 4 tot 7 te vergroot. Die kerk sou 'n patriarg hê wat op die vergaderings sou voorsit. van die Sobor en die Heilige Sinode. Die Heilige Sinode sou die belangrikste skakeling tussen die kerk en die regering bly.
In werklikheid is 'n Sobor nooit ingeroep nie en die beplande hervormings het nooit ten volle verwerklik nie. In 1912 is nog 'n pre-Sobor beplan. Dit het nooit plaasgevind nie. In 1913, die 300ste herdenking van die aanvaarding van die Romanov, word as deel van die vieringe verwag dat 'n Sobor aangekondig sou word. Dit was nooit.
Die Duma het die nuwe Prokureur hieroor in 1913 en 1914 ondervra. Sabler, wat in 1911 aangestel is, het ontwykende en nie-verbintenisvolle antwoorde gegee. Sabler het erken dat hervorming van die bisdomme nodig was, maar het aan die Duma gesê dat hy nie weet hoe om daarmee te werk te gaan nie.
Die kurrikulum in godsdienstige akademies het omtrent dieselfde gebly. In 1909 het die Heilige Sinode die beslissing afgeskaf dat slegs 10% van die leerlinge in godsdienstige akademies uit nie-priesterlike families kon kom. Dit kon nie meer rekrute lok nie.
Alhoewel daar baie gepraat is met betrekking tot kerkhervorming, was daar duidelik 'n gebrek aan toewyding aan werklike hervormings wat die kerk ten goede sou laat verander.
In die onmiddellike nasleep van die rewolusie van 1905 het die Heilige Sinode 'n beroep op biskoppe en priesters gedoen om burgerlike vrede en gehoorsaamheid aan die tsaar te vra. Dit was nie 'n oproep wat die Heilige Sinode aan die een of ander kant gekoppel het nie. Dit was 'n oproep bloot vir vrede. Toe die Metropolitaanse Vladimir in Oktober 1905 sy mense oproep om die rewolusies te verpletter, is hy formeel deur die Heilige Sinode berispe. Die abt Arseni van Yaroslavl is in 1906 verban weens antisemitiese agitering onder sy mense. Daar word ook gesê dat hy die liberale biskop van Yaroslavl, Yakob, 'n 'mis ruikende Jood' genoem het.
Sulke voorbeelde is egter skaars. Toe Peter Stolypin aan bewind kom, het die Heilige Sinode se beleid in ooreenstemming met die regering geval, wat die volle steun aan Russification sou verleen. Yakob is na Simbirsk gestuur, ongeveer 800 myl oos van Yaroslavl. Ander liberale biskoppe is ook na afgeleë plekke in Rusland gestuur - ver genoeg om nie probleme te veroorsaak nie. Die klooster by Pochavskaya in Volhynia het berug geraak vir sy antisemitiese koerant 'Listok'. In Augustus 1907 verklaar die Heilige Sinode dat die mense van Rusland aan die reëls van die Ortodokse Kerk moes voldoen.
Met die druk van die regering is die hiërargie van die kerk gedwing om aan te pas om die status quo te ondersteun. Die voorgestelde hervormings van Obolenski was iets van die verlede. Die Heilige Sinode het teruggekeer soos dit tussen Pobedonestsev tussen 1881 en 1906 was - 'n streng voorstander van Russification en die regering.
Daar is min bewyse van wat die laer geestelikes hieroor gevoel het. Hul posisie in die kerk was afhanklik van diegene met hoër gesag. As diegene hierbo u bekommerd sou wees dat u liberaal sou wees, kan u na 'n gemeente ver weg van die Europese Rusland verwyder word. So 'n bedreiging was gewoonlik voldoende om priesters te oorreed om aan te pas. Die oproep tot hervorming op die platteland moes egter deur geleerde mans gelei word - en slegs die parogie sou by hierdie beskrywing pas. Daarom lyk dit waarskynlik dat daar liberale priesters was wat nie beweeg het soos die Heilige Sinode wou hê nie, maar dat hulle moeilik was om te polisieer in so 'n uitgestrekte land waar vervoer en kommunikasie swak was.
Baie van die getuienis dui daarop dat die hiërargie van die Russiese Kerk weinig begeerte gehad het om verreikende veranderings aan te bring, en dat die voorgestelde hervormings van Obolenski nie meer was as voorstelle wat gemaak is met die volle wete dat dit nooit uitgevoer sou word nie. Ironies genoeg was onder hierdie oënskynlike konserwatisme die besluit van 1905 wat alle Russe die reg gegee het om die Ortodokse Kerk te verlaat en by 'n ander kerk aan te sluit sonder boetes of die verlies van burgerregte.