Armoede beweeg na die voorstede
Geskryf deur Gwilym Pryce, Universiteit van Sheffield
Hy konvensionele beeld van voorstede is een van die blote rykdom en sosiale homogeniteit. Suburbs is waar die middelklasse hul nes wil maak. Hulle is die geïdealiseerde veilige hawens om kinders te verhoog en oud te word. Hulle is waar witmense migreer om etniese diversiteit te vlug.
In die Verenigde State het voorstede in groot uitgestrektes van die stad gegroei, die voorstede word sinoniem met die Amerikaanse droom. Homo Americanus se natuurlike habitat is vermoedelik die blare voorstedelike omgewing met gemanierde grasperke en wit pikethekke.
So ingewikkeld is die verband tussen rykdom en die buitenste sirkels van 'n stad waar die woord "voorstedelike" al lankal kort geword het vir die bourgeois materialisme - en 'n uitnodige teiken vir sosiale kritici. Suburbia is waar niks gebeur nie. "Dieselfde ou vervelige Sondagoggend, ou mans het hul motors gewas," as die liedjie Klank van die voorstede sou dit hê.
Vir die werklike lewe en sosiale egtheid moet jy in die middestad toesak, die lokus van armoede, etniese ghettos, menslike stryd en kulturele dinamiek. Om te praat van voorstedelike armoede is iets van 'n oksimoron. Of is dit?
Die 21-eeuse Swak
Nie meer nie. Opkomende bewyse van gedesentraliseerde ontneming, veral in die VSA, dui daarop dat sosiale kommentators dalk moet begin soek na 'n nuwe metafoor. Die opkoms van voorstedelike armoede is uitgelig as een van die belangrikste tendense wat die 21-eeuse stede kan kenmerk.
Onlangse navorsing deur die Brookings-instituut van Washington DC vind byvoorbeeld in Amerikaanse stede, soos gevarieerd soos San Francisco, Cleveland, Chicago en Seattle, 'n reeks gemeenskappe in oorgang ... van buiteposte van die middelklas tot simbole van moderne Amerikaanse armoede. "Suburbia is nou "Die tuiste van die grootste en vinnigste groeiende arm bevolking in die land en meer as die helfte van die metropolitaanse armes".
Hierdie kant van die dam
Dieselfde ding blyk te wees gebeur in die Verenigde Koninkryk. navorsing deur die Smith-instituut in Londen het dieselfde tendens in Engeland en Wallis gevind. Dit het 6.8m mense in armoede in die voorstede gevind, wat uit 57% van almal in armoede bestaan. Dit het ook bevind dat dit styg.
Tussen 2001 en 2011 berig die instituut dat die aantal mense in die voorstede wat bo-gemiddelde armoede ervaar het, met 34% gestyg het. Dit het 'n toename van 25% in die aantal werklose huishoudings gevind, vergeleke met 9% elders. En in die agt grootste Engelse stede - Londen, Leeds, Birmingham, Newcastle, Liverpool, Manchester, Sheffield en Bristol - het die voorstede armer geword ten opsigte van binnestadgebiede oor dieselfde tydperk.
Geen ekwivalente studie het noord van die grens het. Dit is 'n interessante weglating, veral gegewe die nougesette uitkoms van die onlangse referendum vir Skotse onafhanklikheid. 'N Groot vraag in daardie debat was of en tot watter mate Skotland anders is.
Ek was deel van 'n navorsingspan wat probeer het om dit reg te stel, aanvanklik deur na Glasgow te kyk. Ons het probeer om te verbeter op wat voorheen gedoen is deur die ontwikkeling van nuwe metodes om die probleem om te bepaal of ons werklike verandering in die stedelike verspreiding van armoede in ag neem, eerder as willekeurige verswakking in bevolkingsbewegings, te oorkom. Ons is tans besig om dit toe te pas op Edinburgh, Aberdeen, Dundee en Inverness en sal waarskynlik na Engeland en Wallis binnekort kyk. Dit sal dus interessant wees om te sien in watter mate ons bevindinge ooreenstem met dié van die Smith Institute.
In ons studie van Glasgow is dit die moeite werd om daarop te wys dat baie van die armoede konsentreer op behuisingskommoditeite op die rand van die stad. Daar is een of twee gebiede van armoede in die middestad, maar niks anders as Londen nie. Tog is die ryker voorstede ook in die buitenste gebiede gekonsentreer. Om te verhoed dat ons in wat as voorstedelike beskou, wat eintlik baie meer kompleks is as wat u dalk dink, het ons gefokus op of die aanwysers van armoede na buite beweeg.
seker genoeg, het armoede aansienlik minder gesentraliseer in Glasgow tussen 2001 en 2011. Die konsentrasie van mense op inkomstebelasting in die buitenste gebiede het 27% gestyg, terwyl dit 59% gestyg het vir diegene met onbevoegdheidsvoordeel en 48% vir diegene wat op werkversoekers se toelae was.
Dit beteken nie dat die voorstede van Glasgow waarskynlik binnekort die nuwe ghetto's van ontneming sal word nie. Armoede is nog steeds grootliks gekonsentreer in die middestad en voormalige stadsraad. Maar die resultate gee die eerste bewys dat dieselfde tendens in Engeland, Wallis en die VSA ook in Skotland gebeur.
Hoekom is dit alles belangrik? Welsynsbeleid en wedergeboorte raamwerke is histories gerig op innerlike stede. Fragmentering en verspreiding van armoede kan nuwe uitdagings vir beleidontwikkelaars en addisionele probleme van sosiale isolasie vir diegene wat ongelukkig genoeg is om hulself arm in voorstedelike gebiede te bevind, veroorsaak. Gebedsgebaseerde beleide, byvoorbeeld vir steundienste, is effektief as diegene in die grootste behoefte in bepaalde sektore van die stad gekonsentreer word.
Dit is dus iets wat ernstiger geneem moet word deur diegene wat besluit hoe armoede aangepak moet word. Hoe meer daardie armoede nuwe woonplekke vind, hoe meer moet armoedebeleid beweeg om dit by te hou. Die stryd teen armoede in die 21ste eeu mag heelwat verskillende vorme aanneem as wat dit voorheen was.
Gwilym Pryce is professor in stedelike ekonomie en sosiale statistiek en ook direkteur van die Sheffield Methods Institute. Sy kernnavorsingsbelange is hoofsaaklik in die breë veld van stedelike ekonomie, en die meeste van sy navorsingspublikasies is op behuisings- en verbandmarkte.
Dooie Man Werk
deur Carl Cederstrom en Peter Fleming.
Kapitalisme het vreemd geword. Ironies genoeg, terwyl die 'ouderdom van werk' klaarblyklik tot 'n einde gekom het, het werk 'n totale teenwoordigheid - 'n 'werkersgemeenskap' in die slegste sin van die term aangeneem - waar almal hulself beset raak. So, wat vertel die werker ons vandag? "Ek voel gedreineer, leeg ... dood." In hierdie samelewing is die ervaring van werk nie van dood nie ... maar nie van lewende nie. Dit is een van 'n lewende dood. En tog, die werkende dooie man is tog verplig om die uiterlike tekens van die lewe te dra, 'n mooi glimlag te gooi, entoesiasme te maak en 'n halfbakte grap te maak. Wanneer die korporasie die lewe self gekoloniseer het, selfs ons drome, word die kwessie van ontsnapping steeds meer dringend, steeds meer desperaat ...