Die fees van die bok, drie verhale vir die einde van 'n tirannie | Huidige literatuur
Die partytjie van die bok (2000) is 'n historiese fiksieroman geskryf deur die roemryke Peruaanse wenner van die Nobelprys vir letterkunde, Mario Vargas Llosa. Die intrige is gebaseer op historiese verslae wat verband hou met die sluipmoord op die Dominikaanse diktator Rafael Trujillo, hoewel verskeie van sy karakters nooit regtig bestaan ​​het nie.
ook die meesterlike rekonstruksie van die gebeure draai om drie kruisende verhale. Die eerste fokus op Urania Cabral, 'n jong vrou wat na die Dominikaanse Republiek terugkeer om haar siek vader te ontmoet. Die tweede oorsig van die laaste dae van Trujillo se lewe en die derde fokus op die moordenaars van die diktator.
1.1 Eerste werksgeleenthede
1.2 Eerste huwelik en verhuis na Europa
1.4 Politieke denke
1.5 Sy werk in getalle
1.6 Belangrikste erkennings en toekennings
2 Ontleding van die Bokfees
2.2.1 Die seksuele impotensie van die diktator
2.2.2 Die aandadige stilte
2.2.3 Die huis van die familie Cabral
2.2.5 Die Mirabal-susters
2.4 Die storielyn
2.5 Sommige noemenswaardige metafore
Jorge Mario Pedro Vargas Llosa is in Arequipa, Peru, gebore. Hy het op 28 Maart 1936 na die wêreld gekom. Hy is die enigste kind van die huwelik tussen Ernesto Vargas Maldonado en Doña Llosa Ureta. Klein Jorge Mario het die eerste deel van sy kinderjare by sy moedergesin in Cochabamba, Bolivia, deurgebring, omdat sy ouers tussen 1937 en 1947 geskei is. Daar studeer hy aan Colegio La Salle.
Na 'n kort verblyf in Piura saam met sy moeder en oupa aan moederskant, verhuis die toekomstige skrywer na Lima na die versoening van sy ouers. Met mnr. Ernesto Vargas het hy altyd 'n onstuimige verhouding gehandhaaf, want sy vader was kwaad en het vyandigheid teenoor sy seun se literêre neiging getoon. In die Peruaanse hoofstad studeer hy aan 'n Christelike instelling.
Toe hy 14 jaar oud was, het sy vader hom by die Leoncio Prado Militêre Akademie ingeskryf, 'n baie streng kosskool wat die dekade van die toekomstige skrywer in sy eerste roman, Die stad en die honde (1963). In 1952 begin hy sy joernalistieke loopbaan by die koerant Die chroniese de Lima as verslaggewer en plaaslike onderhoudvoerder.
Sy eerste artistieke publikasie was 'n teaterstuk, Die vlug van die Inca (1952), aangebied in Piura. In daardie stad voltooi hy sy student aan die San Miguel-skool en vir die plaaslike koerant gewerk Die bedryf. In 1953 het hy sy studies in die regte en letterkunde aan die San Marcos Universiteit in Lima begin.
Eerste huwelik en verhuis na Europa
In 1955 trou hy in die geheim met sy skoonouer Julia Urquidi (hierdie skandaal het die gebeure geïnspireer wat in Tannie Julia en die Skriba). Die egpaar is in 1964 geskei. Intussen het Vargas Llosa gestig - saam met Luis Loayza en Alberto Oquendo - de Komposisie notaboeke (1956–57) en deur Literatuur Tydskrif (1958–59). In 1959 reis hy na Parys, waar hy vir die Franse radio-televisie werk.
Dieselfde jaar het Vargas Llosa sy eerste boek, Die base, 'n samestelling van verhale. Later, met Die stad en die honde (1963) sluit die Peruaanse skrywer aan by die groot "oplewing" van Latyns-Amerikaanse letters saam met die "helde" García Márquez, Juan Rulfo, Carlos Fuentes, Jorge Luis Borges, Julio Cortázar, Ernesto Sábato en Mario Benedetti.
Sukses toegelaat Mario Vargas Llosa deur die tye van finansiële nood agter te laat, kon hy hom dus heeltemal toewy aan skryfwerk. SHy is in 1965 getroud met die susterskind van sy eerste vrou, Patricia Urquidi, met wie hy drie kinders gehad het: Álvaro (1966), Gonzalo (1967) en Morgana (1974). In 1967 verhuis hy na Londen, waar hy as onderwyser aan die Queens Mary College werk.
Gedurende die volgende jare het hy 'n tydjie in Washington en later in Puerto Rico gewoon. In 1971 behaal hy sy doktorsgraad in filosofie en briewe aan die Complutense Universiteit van Madrid. U doktorale proefskrif, García Márquez, die verhaal van 'n moord (1971), weerspieël 'n deel van die meesterlike werk van Vargas Llosa as literêre kritikus.
Mario Vargas Llosa het dwarsdeur sy lewe groot kontraste in sy politieke denke getoon. Gedurende sy jeug was hy 'n voorstander van Christelik-konserwatiewe neigings en was hy gekant teen enige diktatuur. Gedurende die 60's het hy 'n belangrike toenadering tot die Kubaanse rewolusie van Che Guevara en Fidel Castro gehad.
In 1971 het die sogenaamde "Padilla-saak" 'n definitiewe breuk met kommunisme opgelewer. Reeds gedurende die 70's was hy meer geneig tot gematigde liberalisme en het hy 'n kandidaat vir die presidentskap van Peru geword. Hy is in die 1990-verkiesing deur Alberto Fujimori verslaan.
Sy werk in getalle
In 1993 sweer Vargas Llosa die Spaanse vlag. 'N Jaar later word hy toegelaat tot die Royal Spanish Academy. Tot op die datum, Sy werk bevat 19 romans, 4 storieboeke, 6 digbundels, 12 literêre opstelle en 10 toneelstukke, onder vele ander joernalistieke publikasies., dokumentêre, vertalings, onderhoude, toesprake en memoires.
Belangrikste erkennings en toekennings
'N Afsonderlike artikel kon slegs uitgebrei word oor Mario Vargas Llosa se versierde werke in Latyns-Amerika. Alhoewel die belangrikste mylpale sonder twyfel die volgende was:
Prins Asturias-toekenning vir letterkunde (1986).
Die Miguel de Cervantes-toekenning (1994).
Nobelprys vir letterkunde (2010).
Hebreeuse Universiteit van Jerusalem. Israel (1990).
Queens Mary College van die Universiteit van Londen. Verenigde Koninkryk (1990).
Connecticut College. Verenigde State (1990).
Boston Universiteit. Verenigde State (1990).
Harvard Universiteit. Verenigde State (1999).
Burgemeester van San Marcos. Peru (2001).
Pedro Ruiz Gallo Nasionale Universiteit. Peru (2002).
Simon Bolivar Universiteit. Venezuela (2008).
Universiteit van Tokio. Japan (2011).
Universiteit van Cambridge. Verenigde Koninkryk (2013).
Universiteit van Burgos. Spanje (2015).
Diego Portales Universiteit. Chili (2016).
Lima Universiteit. Peru (2016).
Nasionale Universiteit van San Agustín de Arequipa. Peru (2016).
Ontleding van Die partytjie van die bok
Die partytjie van die bok.
Amptelik was Rafael Leónidas Trujillo Molina diktator van die Dominikaanse Republiek tussen 1930 - 1938 en 1942 - 1952. In werklikheid het Trujillo het feitlik byna 31 jaar mag gehad (tot sy sluipmoord in 1961). In hierdie verband is daar 'n metaforiese parallel met die merengue-liedjie "They kill the go", aangehaal deur Vargas Llosa aan die begin van die boek. Vandaar die titel van die boek.
Die seksuele impotensie van die diktator
Gedurende die boek demonstreer Trujillo 'n obsessiewe gedrag rakende sy liggaam en sy daaglikse rituele (persoonlike higiëne, eenvormige, presiese reisplan) ... Op dieselfde manier het die president die vrou en familielede van die lede van sy regering geneem om sy dominante posisie te bevestig.
Daarom, as die outokraat simptome van inkontinensie en seksuele impotensie begin toon, sien hy hierdie omstandighede as 'n verswakking van sy persoon en sy regime. Dit is meer, sy erektiele disfunksie bevraagteken sy persepsie van homself (die land se "alfa manlike" redder).
Die aandadige stilte
Die karakter van Augusto Cabral kan nie die vrae wat sy dogter stel, beantwoord nie. Hierdie versuim verteenwoordig die onontbeerlike aandadigheid van derde partye aan die konsolidasie van enige diktatuur. Dus, Don Augusto kan Trujillo se wreedheid of die gebrek aan geregtigheid voor en na die dood van die diktator nie regverdig nie.
Die huis van die familie Cabral
Die familiehuis Cabral weerspieël die dekadensie van 'n eens wonderlike land wat deur dekades se tirannie gesloop is. Daardie huis is 'n skaduwee van die huis wat Urania in haar kinderjare bewoon het, dit is 'n plek wat so verswak het as die gesondheid van die eienaar.
Urania verteenwoordig 'n hele land wat Trujillo vir dertig jaar woedend gemaak het. Sy, wat trots was om haar kuisheid voor haar gesin te handhaaf, is deur haar eie vader aan die diktator oorhandig as 'n manier om sy lojaliteit te toon. Ondanks die ergernis, besluit Urania aan die einde van die verhaal om weer bande met haar gesin te vestig. Wat die hoop op versoening van 'n land simboliseer.
Hierdie susters verskyn nie direk in die vertelling nie, maar verteenwoordig die krag van vroulike weerstand teen despotisme. Hulle het martelare geword nadat hulle deur die regime tereggestel is weens hul rol as studenteleiers. Om hierdie rede word hulle as heldinne onthou deur die voorgangers van die intrige wat geëindig het met die dood van Trujillo.
Vargas Llosa beskryf die groot teenstrydighede in 'n totaal korrupte land, waar sy politici enigiets sou doen om te oorleef. Dit is tasbaar in die vertelling van die verontwaardiging wat Urania Cabral gely het. Wie het belowe om 'n maagd te bly as Trujillo haar vader begenadig, maar haar vader besluit om haar aan die diktator oor te gee om vergifnis te verdien.
Net so, Joaquín Balaguer - bekend as die "marionetpresident" - kon straffeloos wegkom na die dood van die tiran (al was hy nou verbonde aan die regime). Balaguer was 'n sleutelfiguur in die beheer van die Trujillo-familie en die bevordering van die oorgang na demokrasie.
Aanhaling deur Mario Vargas Llosa.
Om die moord op Trujillo uit te voer, was die deelname van baie lede van die regering nodig. Selfs die hoogste amptenare van die regime wou immers die ondergang van die diktator hê. Niemand wou die bestaande paranoia en staatsterrorisme verleng deur die geheime dienste wat toesig het oor die onderdrukking van enige sameswering nie.
Sommige noemenswaardige metafore
"Dit was nodig om die persoon te likwideer waarin al die drade van daardie donker web saamgevoeg het" (p. 174).
"Trujillismo is 'n kaartehuis" (p. 188).
"Dit is wat politiek is, deur liggame deur te gaan" (p. 263).
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » Novela » Die partytjie van die bok
Ek het baie werke van Vargas Llosa gelees, hy is 'n manjifieke skrywer, sy verhale is boeiend. Ek het nie die plesier gehad om die Fiesta del Chivo te lees nie, maar wel, en met hierdie artikel in gedagte, dink ek dat ek geneig sal wees om dit te doen.