Reisverhale is so oud soos die mens self. Verhale oor reise was onder die eerste stories wat deur die primitiewe mens oorvertel is, en weens die mondelinge oordrag daarvan het die oudste vorm van reisindrukke in die vergetelheid geraak.
Om 'n terminologie vir die reisprosa op te stel wat elke tipe eksplisiet kan benoem, is nie so 'n maklike taak nie. Dié subgenre van die epiek word deur vier oorkoepelende terme, nl. "reisprosa", reisverhaal, "reisliteratuur" en "reisboek" aangedui. Daar is in die literatuur oor hierdie saak geen vaste en deurlopende gebruik vir een van die bg. terme nie. "Reisprosa" het as term die mees oorkoepelende benoemingswaarde, want die tipes wat as woordkuns (bv. die reisskryfkuns van Elsa Joubert) en dié wat as nie-reiswoordkuns (reisjoernale van die 17e eeu) van die subgenre beskou word, het almal 'n gerieflike tuiste binne die betekenisomvang van die woord. Die volgende skema van die reisprosa, wat terselfdertyd ook 'n bruikbare terminologie poneer, lyk na 'n wetenskaplik aanvaarbare kategorisering vir die subgenre:
Kategorieë en terminologie van die reisprosa
Nie-reis- Langer vorme van die Kort-reis-
Woordkuns reiswoordkuns woordkuns
Reis- Reis- Reiskort-
skets essay verhaal
Reisjoernaal Reisbeskrywing Reisroman
Hierbenewens moet daarop gewys word dat die reisverhaal soms in die versvorm aangebied word, al kom dit minder dikwels voor. In 'n sekere opsig kan mens D.J. Opperman se versepos Joernaal van Jorik as 'n reisverhaal beskou.