Slag van Talavera, 27-28 Julie 1809 - Inligting - 2022
Slag van Talavera, 27-28 Julie 1809
Die slagveld en die geallieerde ontplooiing
Die nagaksies: 27-28 Julie
Die oggendaanval: 28 Julie
Die hoofslag: 28 Julie
Leval se aanval
Sebastiani en Lapisse se aanval
Ruffin's en Villatte's Attack
Die slag van Talavera van 27-28 Julie 1809 was die eerste van Sir Arthur Wellesley se groot oorwinnings in Spanje tydens die Skiereilandoorlog. Die veldtog wat tot Talavera gelei het, het begin as 'n poging om Marshal Victor se 1ste korps van die Portugese grense weg te stoot, maar toe Victor terugtrek, eers na Almaraz en daarna na Talavera, besef die Geallieerdes dat hulle 'n werklike kans het om Madrid te verower voordat die Franse hul leërs kon konsentreer om die stad te verdedig. Teen 27 Julie was hierdie kans gemis. Marshal Victor is versterk deur generaal Sebastiani se 4de korps en deur koning Joseph met die Royal Reserve, en by Talavera het 55 000 Franse troepe 20,600 Britse en 35,000 Spaanse troepe gekonfronteer.
Die leërs (sien ook artikel oor die leërs van Talavera)
Die Franse weermag bestaan ​​uit vier afsonderlike komponente. Marshal Victor's 1st Corp, 19,310 sterk, het die grootste deel van die lente in Estremadura deurgebring, voordat 'n gebrek aan voorraad dit genoop het om terug te trek na die Taag, en dan ooswaarts na Talavera. Terwyl hulle in Estremadura was, het hulle 'n groot oorwinning op Medellin behaal, maar kon nie verder vorder nie.
Generaal Sebastiani se 15 500 sterk 4de korps was in La Mancha gevestig en het die leër van La Mancha in Ciudad Real verslaan.
Die reserwe -kavallerie, elf regimente van dragone en een van die huzare, en die koning Joseph, met die King's Guard en elke noodsoldaat wat in Madrid gevind kan word, het by die twee korps aangesluit. Saam het hierdie magte 11 000 man bygedra tot die Franse mag.
Hulle het die Britse leër van Sir Arthur Wellesley en die Spaanse leër van Estremadura gekonfronteer. Wellesley se 20 600 man het sopas Marshal Soult uit die noorde van Portugal verdryf en was vol vertroue in hul vermoë om die Franse te klop. In teenstelling hiermee was Cuesta se leër van Estremadura die verslane mag by Medellin, waar dit baie swaar ly. Die meeste van die 34 800 mans wat hy na Talavera gebring het, was dus rou rekrute.
Gedurende die kort tydjie dat Wellesley in Talavera was, het hy in die omgewing gesoek op soek na 'n geskikte posisie vir 'n verdedigende posisie. Hy het die lyn van die Alberche -rivier vinnig verwerp, want die grond oos van die rivier was hoër as die weste, sodat die Geallieerdes deur die Franse oor die hoof gesien sou word. In plaas daarvan het hy 'n posisie gekies as om noordwaarts van Talavera self te hardloop, ongeveer langs die stroom van die Portiña -stroom, na die heuwel wat bekend staan ​​as die Cerro de Medellin. Hierdie heuwel loop van wes na oos en styg tot op die hoogste punt waar dit uitkyk oor die Portiña. In die noorde van die heuwel was 'n smal vallei, wat ook van wes na oos loop, en noord van die vallei was 'n ander heuwellyn, die Sierra de Segurilla. Aan die begin van die geveg eindig die geallieerde lyn by die Cerro de Medellin, maar dit sal binnekort in die vallei en op die suidelike hange van die Sierra de Segurilla uitgebrei word. Die Portiña -stroom was self nie 'n verdedigende posisie nie - oor die grootste deel van die slagveld was dit te vlak om 'n hindernis te wees, hoewel dit wel 'n deel van die Spaanse tweede lyn was.
Ondanks die feit dat dit heeltemal plat was, was die suidelike deel van die lyn baie sterk. Talavera was omring deur olyfboorde, geskei deur klipmure, wat dit 'n virtuele vesting gemaak het. Wellesley was reeds daarvan bewus dat sy Spaanse bondgenote moontlik nie betroubaar was nie, en het Cuesta hierdie deel van die lyn aangebied. Die Spaanse frontlyn was op 'n versonke pad geleë en beskerm deur klipmure, terwyl die Spaanse regterkant anker was in Talavera self, wat nog omring was deur middeleeuse mure. Van geen nut in 'n gereelde beleg nie, het hulle perfekte verdediging op die slagveld gemaak. Die Spaanse tweede lyn volg die lyn van die Portiña, en is ook beskerm deur die klipmure. Selfs die skermutselinge kon sterk posisies vind wat beskerm is deur meer klipmure.
Die Franse sou die sterkte van hierdie deel van die lyn erken en die meeste van hul aanvalle op die Geallieerde links konsentreer. Die Britse lyn begin in die klipmure aan die Spaanse linkerkant, waar Wellington die 4de afdeling (Campbell's) gepos het. Aan die suidekant van die Britse lyne was 'n klein knooppunt, die Pajar de Vergara, met 'n Britse artillerieposisie. Die enigste swak punt in die lyn was 'n gaping tussen die noordelike einde van die omheinings en die suidelike hange van die Cerro de Medellin. Hier was geen dekking vir die Britse verdedigers of die Franse aanvallers nie. Die regterkant van die Eerste Divisie (Sherbrooke's) het hierdie deel van die lyn gehou, met die res van die afdeling op die onderste hange van die Cerro de Medellin. Die Tweede Divisie (Hill's) het die top van die heuwel gehou, met die Derde (Mackenzie's) Divison in reserwe.
Die gevegte het op die middag van 27 Julie begin, met die geveg van Casa de Salinas, wat die leidende Franse troepe in 'n hinderlaag van Mackenzie se afdeling laat beland het, en Wellesley amper gevang het. Nadat Wellesley homself en die verdeeldheid uit hierdie lokval onttrek het, het die Geallieerdes hul posisies in die stryd aangeneem in die verwagting dat die gevegte vir die dag verby was, maar maarskalk Victor het seker gemaak dat dit nie die geval sou wees nie.
Die eerste verskyning van die Franse op die slagveld was niks goeds nie. Teen sewe die aand van 27 Julie arriveer Victor se voorste eenhede voor die geallieerde linies. Hy het besluit om 'n artillerie -bombardement van die geallieerde linies te begin, en het terselfdertyd 'n paar kavallerie na die Spaanse linies gestuur om hulle posisies te ontdek. Voordat die Franse binne bereik was, het die Spaanse infanterie gereageer met 'n groot skare muskietvuur. Vier hele bataljonne infanterie, ongeveer 2 000 man, het "verraad" gehuil en toe gebreek en gevlug. Die enigste rede waarom Wellesley vir hierdie gedrag kon gee, was dat hulle deur hul eie vlug geskrik het! Die kavallerie van Cuesta het die meeste van hulle gou teruggebring, en die Franse kon nie voordeel trek uit hul terugtog nie, maar dit was nie 'n belowende begin van die geveg nie.
Victor se volgende stap was om 'n nagaanval te maak op die sterkste punt op die Britse lyne, die top van die Cerro de Medellin. Die nege bataljons van Ruffin se afdeling is gekies om hierdie aanval te loods, maar slegs drie, die bataljons van die 9de Léger, sou 'n groot rol in die aanval speel. As die Britte op die regte posisies was, sou Ruffin se aanval in 'n totale ramp kon eindig. Low se brigade was op die onderste hange van die heuwel, terwyl die helmteken van die heuwel deur die twee brigades van Hill's -afdeling (Richard Stewart's en Tilson's) gehou moes word, maar hierdie laaste twee brigades het eintlik 'n half kilometer agter die lyne gekamp, laat die kruin van die heuwel onbewaak.
Terwyl die ander twee Franse regimente hul doelwitte misgeloop het, het die 9de Léger deur Low se brigade geslaan en eintlik die kruin van die heuwel bereik. As hulle daardie posisie kon beklee, moes die Geallieerdes moontlik hul reëls laat vaar het, want die Franse sou die hele posisie oor die hoof gesien het, maar die 9de Léger was nie sterk genoeg om 'n teenaanval deur Richard Stewart se afdeling te weerhou nie, en die Franse is gou teruggedwing na hul beginposisies.
Dit het die ernstige gevegte vir die nag beëindig, maar geen van die twee partye het 'n rustige nag gehad nie, en die Geallieerde linie moes verskeie kere opstaan ​​om te glo dat 'n nuwe Franse aanval op pad was. Elke geval was 'n vals alarm, en die volgende Franse aanval sou eers op 28 Julie na dagbreek kom.
Ten spyte van die mislukking van sy nagaanval, was Victor steeds oortuig dat hy die Cerro de Medellin kon vang sonder hulp van Sebastiani of koning Joseph. Die Franse leër het nou drie hoofde gehad - maarskalk Victor, koning Joseph en maarskalk Jourdan, die stafhoof van die koning. Joseph en Jourdan het nog nie besluit om aan te val nie, want die Geallieerdes was in 'n sterk posisie en hulle het geweet dat Marshal Soult uit die noorde nader. Al wat hulle hoef te doen is om 'n paar dae te wag, en die Geallieerdes sal noodgedwonge moet terugtrek.
Victor het nie hierdie mening gedeel nie. Hy het koning Joseph meegedeel dat hy met dagbreek sou aanval, tensy hy bevele ontvang het, en nie Joseph of Jourdan was gereed om die bevele uit te reik nie. Dit was die eerste keer dat Victor Britse troepe in die gesig gestaar het, en hy het duidelik nie verwag dat hulle 'n groot bedreiging sou inhou nie, want hy het besluit om met slegs een van sy drie afdelings sy aanval te maak. Na 'n voorlopige artillerie -bombardement, het Ruffin se afdeling, 5 000 sterk, 'n aanval in drie kolomme uitgevoer. Hulle bereik binne 100 meter van die skyline voordat die 4 000 manne van Hill se afdeling opstaan ​​en hul eerste vlug afvuur. Die Franse kolom bots met die Britse lyn, en soos gereeld sou gebeur, het die lyn gewen. Die eerste volley het die Franse opmars gestuit. 'N Paar minute lank ruil die twee kante muskietvuur, en toe begin die Franse kolom wankel. Toe hy dit sien, val Sherbrooke, wat nie aangeval word nie, die linkerflank van die kolom van die Ruffin aan. Die Franse begin terugtrek en sien dat hierdie afdeling van Richard Stewart aangekla word. Ruffin se kolom het gebreek en gevlug. Die Britte jaag hulle terug in die vallei van die Portiña voordat hulle na hul beginposisies terugkeer.
Ruffin se afdeling het 1300 man verloor tydens hul aanval op die Cerro de Medellin. Victor se ander afdelings was nog nie ernstig betrokke nie, maar ten spyte hiervan sou hy steeds die afdeling van Ruffin gebruik om sy deel van die hoofmiddagaanval aan die spits te wees. Hill se afdeling het 750 slagoffers opgedoen, onder wie Hill self, wat 'n kopwond opgedoen het.
Na die afweer van die aanval van Victor, het die Franse bevelvoerders vergader om te besluit wat hulle volgende gaan doen. Aanvanklik was Joseph en Jourdan ten gunste daarvan dat hulle die verdediging sou aangaan. Hulle het nog steeds verwag dat Soult binne die volgende paar dae agter die geallieerde linies sou verskyn, 'n stap wat die Britte en Spanjaarde sou dwing om terug te trek. Victor daarenteen was nog steeds vasbeslote om aan te val en het belowe om die Geallieerde linkses te breek as Joseph in die middel aanval. Die debat het nie geëindig toe twee nuusberigte die Franse bevelvoerders bereik het nie. Die eerste kom van die goewerneur van Toledo, wat berig het dat generaal Venegas se leër van La Mancha buite die stad verskyn het. As dit waar was, was Madrid in gevaar en sou Joseph moes verhuis om sy hoofstad te verdedig. Die tweede kom van Marshal Soult. Hy het bevestig dat hy suid trek, maar nie so vinnig nie. Hy sou die bondgenote nie betyds kon dreig om Madrid te red nie. As Joseph sy hoofstad wou red, moes hy Wellesley en Cuesta so vinnig as moontlik verslaan en dan terugkeer na die ooste om Venegas te hanteer. Die Franse het geen ander keuse gehad as om die Geallieerde linies aan te val nie.
Die Franse het besluit om vier aanvalle op die Britse linies te loods. Ruffin se afdeling en die helfte van Villatte se afdeling sou om die Britse linkses aanval. Lapisse se afdeling sou die suidelike flanke van die Cerro de Medellin aanval. Die afdeling van Sebastiani uit sy 4de korps was die volgende aan die beurt, en sou die Guard's Brigade en 'n deel van Cameron se brigade aanval. Uiteindelik sou die Duitse afdeling van Leval die Britse regs aanval, en 'n deel van die Spaanse linkses.
Ons sal hierdie aanvalle hanteer in die volgorde waarin dit begin het. Leval se aanval het eerste ingegaan, omstreeks 14:30, gevolg deur Sebastiani en Lapisse omstreeks 15:00 en uiteindelik Ruffin en Villatte om 16:00.
In die oorspronklike Franse plan sou Leval tweede aanval, maar sy troepe moes deur die olyfboorde noord van Talavera vorder, en hy het die res van die Franse lyne spoedig uit die oog verloor. Omdat hy geglo het dat sy opmars langer geneem het as wat dit werklik was, val Leval vroeg aan. Sy kolomme is vooraf deur die bome opgebreek en het in 'n mate van onrus in die oop grond voor die geallieerde lyne verskyn. Sy regterhand regiment was gekonfronteer met Britse troepe, sy linkerregiment Spaanse troepe en sy sentrale regiment die geweerbattery op Pajar de Vergara. Sy linker- en regterregimente het 'n geruime tyd vordering gemaak, maar toe breek die sentrale regiment onder die impak van die artillerievuur. Toe hulle dit sien, het die 7de, 40ste en 53ste regiment die Franse regter aangekla, wat gebreek en gevlug het. Leval se linkerkant was verplig om terug te trek om nie geïsoleer te word nie. Die Britte het ses Franse gewere gevange geneem, dit gepik en daarna teruggekeer na hul lyne. In 'n geveg wat 45 minute geduur het, het Leval byna 700 man verloor.
Sy afdeling keer om 16:00 'n tweede keer terug na die geveg in 'n poging om die aanval van Sebastiani te ondersteun. Hierdie tweede aanval was minder suksesvol as die eerste. Weer het Leval gewere verloor en moes hy terugtrek. Teen die einde van die dag het sy afdeling 1 007 man verloor. Hierdie tweede aanval het ook gesien dat die Spaanse kavalerie hul beste oomblik van die geveg beleef het toe die Regimiento del Rey het die terugtrekkende Franse bataljons aangekla.
In die middel val die afdeling van Sebastiani en Lapisse die afdeling van Sherbrooke aan. Agt Britse bataljons het vier en twintig Franse bataljons, in twee lyne, gekonfronteer. Die eerste Franse aanval het met 'n ramp geëindig. Die Britte het gewag totdat die twaalf Franse bataljons net 50 meter verder was, toe het al agt bataljons gelyktydig geskiet. Die Franse aanval het gestop, en toe het die Britte aangekla. Die Franse frontlinie het omgedraai en gevlug nadat hy baie swaar ly. Ongelukkig het die mans van Sherbrooke nie dieselfde terughoudendheid getoon as dié aan die Britse regterkant nie. Ses van sy agt bataljons het die Franse eerste lyn agterna gesit en ver gevang en deur die ongeskonde Franse tweede lyn aangeval. Dit was nou die beurt aan die Britte om wanordelik terug te trek. Een van Sherbrooke se bataljons het die helfte van sy manne tydens die terugtog verloor.
Dit was die krisis van die geveg. Die manne van Sebastiani en Lapisse vorder na 'n gaping in die Britse lyne. Die afdeling van Mackenzie het gevorder om die regterkant van die leemte te vul, teenoor Sebastiani, maar daar was geen reserwe om Lapisse die hoof te bied nie. Wellesley het geantwoord deur die 1/48ste voet van die Cerro de Medellin af te stuur. Hulle het daarin geslaag om die lyn lank genoeg vas te hou sodat die terugtrekkende troepe van die voorste linie kon hervorm en hul plek in die lyn kon inneem.
Die manne van Sebastiani het eers teruggetrek. Hulle het 632 slagoffers aan die afdeling van Mackenzie aangerig en die generaal doodgemaak, maar hulle het self 2100 mans verloor. Hulle terugtog het nie opgehou totdat hulle 'n kilometer agter die lyne was nie. Intussen is die kolomme van Lapisse gestaak deur die spier van die 1/48th. Na 'n lang muskietstryd, waarin beide kante gelyke verliese gely het, het Lapisse se manne twee houe opgedoen - Lapisse self is doodgemaak, en hulle het gesien hoe Sebastiani se manne terugtrek, en ook hulle het teruggeval. Beide kante het ongeveer 1,600 slagoffers op hierdie deel van die slagveld gely.
Die mislukking van die aanval in die middel beteken dat Villatte nooit sy aanval op die Cerro de Medellin geloods het nie. In plaas daarvan het die twee partye betrokke geraak by 'n artillerie -tweestryd wat aan beide kante ligte slagoffers veroorsaak het. Die belangrikste gevegte aan die linkerkant was in die vallei noord van die Cerro de Medellin. Wellesley het besef dat die Franse voornemens was om sy lyn te oorskry voor die eerste aanval, en hy het Fane en Anson se kavallerie na die vallei noord van die Cerro de Medellin verhuis. Hy het ook vir Cuesta hulp gevra, en die Spaanse generaal het geantwoord deur Bassecourt se afdeling om die Britse linkses te versterk. Teen die tyd dat Ruffin en Villatte aangeval het, het Bassecourt 'n posisie ingeneem op die hange van die Sierra de Segurilla. Die kavalleriedivisie van die hertog van Albuquerque is ook noordwaarts verskuif en het aangekom nadat die geveg begin het.
Die Franse aanval in hierdie gebied het nooit werklik ontwikkel nie. Teen die tyd dat Ruffin en Villatte die vallei bereik het, staar hulle die kavallerie van Anson, Fane en Albuquerque en die infanterie van Bassecourt in die gesig, sowel as 'n flankende vuur van die Britse artillerie op die heuwel daarbo. Die Franse het versigtig in die vallei gevorder, maar was nooit in staat om die beplande aanval te loods nie. Hulle sou egter 'n geringe oorwinning behaal het. Wellesley het Fane en Anson beveel om die Franse infanterie aan te val. Hulle het gereageer deur vierkante te vorm, maar voordat die Britse kavallerie hulle selfs kon bereik, het die aanklag bedroef geraak. Die vallei is deur 'n verborge kloof gekruis, tien voet diep en vyftien voet breed aan die noordelike punt. Die Britse kavalerie het hierdie kenmerk ontdek deur daarin te laai. Dit het hulle die helfte van hul krag gekos, aangesien perde beseer is en mans afgeklim het, maar hulle het steeds daarop aangedring om hul aanval uit te voer, met 'n voorspelbare swaar nederlaag. Een van Anson se twee regimente, die 23ste Light Dragoons, het 207 van hul 459 mans in die aanval verloor.
Ondanks hierdie sukses was Victor se twee afdelings nie meer in staat om 'n aanval te loods nie. Hulle het nou geweet dat die aanval in die middel misluk het. Hulle het te kampe gehad met Hill se ongeskonde afdeling op die Cerro de Medellin, die infanterie van Bassecourt, die kavalleriedivisie van Albuquerque en die kavallerie van Fane. Ruffin en Villatte het besef dat hulle nie meer in staat was om 'n beslissende aanval te loods nie, en het teruggetrek.
Dit het die stryd effektief beëindig. Die Franse het nog 5 000 man in reserwe, en Victor wou nog 'n aanval maak. Joseph wankel toe hy die nuus ontvang dat Cuesta aan die gang is. Dit was eintlik nie waar nie, maar selfs die gerug het Joseph oortuig om nie 'n ander aanval te waag nie. Aangemoedig deur Jourdan en die meeste van sy personeel, beveel Joseph 'n terugtog na die Alberche. Teen die einde van die dag het die 4de Korps met sy terugtog begin. Victor was woedend. Hy het geweier om terug te trek uit sy posisie teenoor die Cerro de Medellin tot 3 uur die volgende oggend, en in die nasleep van die geveg sou hy voortgaan om te beweer dat 'n laaste druk die stryd sou gewen het, ondanks sy drie vorige aanvalle wat geen veld gewen het nie enigsins.
Beide die Britte en die Franse het swaar ongevalle by Talavera gely. Die Britte het 801 dood, 3915 gewond en 649 vermis verloor. Twee generaals - Mackenzie en Langwerth - was onder die dooies. Meer as 'n kwart van die Britse infanterie was aan die einde van die dag buite aksie. Die Franse het selfs swaarder gely, met 761 dood, 6 301 gewondes en 206 vermiste, met generaal Lapisse onder die dooies. Cuesta meld sy slagoffers as 1 201, wat gewoonlik as 'n onrealisties hoë syfer beskou word, want baie min van sy mans was aan die regterkant verloof. Ongelukkig is geen gedetailleerde getalle oor die ongevalle bekend gemaak nie, dus is dit onduidelik waar hierdie sterftes gely is.
Die Britte was 'n geruime tyd na die geveg geïmmobiliseer deur 'n gebrek aan voorraad. Gedurende hierdie tydperk het Wellesley nog steeds geglo dat daar 'n kans was dat hy Madrid kon bereik, want hy het nog nie geweet dat 'n tweede groot Franse leër onder sarsal Soult uit die noorde aankom nie. Op die aand van 1 Augustus het Wellesley uiteindelik verneem dat Soult in sy rug was, hoewel hy nog steeds nie besef het dat hy aan die hoof van 50 000 man was nie. Die vooruitgang op Madrid moes laat vaar word, en Wellesley se aandag draai na die weste om die nuwe bedreiging die hoof te bied. Toe dit duidelik word hoe groot die leër van Soult eintlik is, moes Wellesley en Cuesta suidwaarts oor die Taag terugtrek en uiteindelik terug na die Portugese grens.
Die Franse magte wat by Talavera afgeweer is, is gou verbreek. Victor word oorgelaat om na Wellesley en Cuesta te kyk, terwyl Sebastiani en koning Joseph na Toledo beweeg om met generaal Venegas en die leër van La Mancha te doen. Op 11 Augustus het die Franse Venegas by Almonacid verslaan, wat die Talavera -veldtog effektief beëindig het. Wellesley het sy eerste groot oorwinning in Spanje behaal. Hy het die bedreiging vir Portugal suksesvol beëindig, maar vir 'n oomblik het dit gelyk asof die Geallieerdes Madrid sou bevry, en die veldtog word oor die algemeen as onsuksesvol beskou. Ten spyte hiervan het Talavera bevestig dat die Britse lyn Franse kolomme op 'n groot slagveld kan verslaan en Wellesley is bevestig in sy oortuiging dat hy die Franse kon klop.
Slag van Talavera, 27-28 Julie 1809 - Geskiedenis
Die Baden -leër by die Slag van Talavera 27 - 28 Julie 1809
Baie nie-Franse eenhede het tydens die Skiereilandoorlog saam met die verskillende Franse leërs gedien. Hierdie eenhede kom uit byna elke land in die Franse Ryk en wissel in grootte van 'n battery tot multi-bataljon regimente. Die meeste het geveg in gebiede wat hulle nie in aanraking gebring het met die Brits-Portugese magte onder die hertog van Wellington nie, dus is hulle diens nie bekend nie. Die uitsondering was die 'Duitse afdeling', onder bevel van generaal Leval en aangewys as die 2de afdeling van generaal Sevastiani se IV korps van die Army of the Center. Die troepe in die Duitse Afdeling het vyf verskillende lande en was in drie brigades verdeel:
1ste Brigade (Oberst von Porbeck uit Baden)
2de Brigade (generaal Chasse uit Holland)
3de Brigade (generaal Grandjean uit Frankryk)
Die doel van hierdie artikel is om die organisasie en uniforms van die Baden -kontingent van die Duitse afdeling te ondersoek. Hierdie kontingent het Spanje aan die einde van 1808 binnegekom, by Medellin geveg, en nadat Talavera nie veel gevegte beleef het tot by die slag van Vittoria nie. Daar is hulle ontwapen nadat hulle probeer het om na die Britte te gaan.
Die Hertogdom Baden het die 4de Infanterieregiment en een artilleriebattery na Spanje gestuur om 'n deel van sy militêre verpligting onder die Konfederasie van die Ryn na te kom. Die 4de Infanterieregiment, net soos die Hollandse Regiment, is gevorm deur die 1ste Bataljon 4de Regiment en die 2de Bataljon, 3de Regiment in te neem. Die regiment was volgens Franse lyne georganiseer, met elke bataljon met 'n grenadier, voltigeur en vier stewiger kompanie. 'N Kompanjie het 140 man gemagtig, met 'n bataljonsterkte van ongeveer 840. 'n Majoor was bevelvoerder oor elke bataljon, terwyl die regimentskommandant 'n kolonel was, met 'n staf van vyftien offisiere, onderoffisiere en mans. Die swaarder kompanie in die 1ste Bataljon was 1, 3, 5 en 7, terwyl die kompanie in die 2de Bataljon 2, 4, 6 en 8 was. Die geskatte sterkte van elke bataljon by Talavera was tussen 500 en 600 effektiewe.
1ste Bataljon 4de Regiment
Hoofbedekking: Die infanterie van Baden het aanvanklik 'n swart leerkas met 'n Beierse styl gedra, met 'n swart kroon aan die voorkant en skuins na agter. 'N Messingskam met rooi rande aan die kant ondersteun hierdie kroon. Die kas van die 1ste Bataljon het wit V -vormige versterkingsbindings aan die kante, terwyl die kas van die 2de Bataljon van koper was. Aan die voorkant van die helm was 'n koperplaat met die leuse "Grossherzoglich-Badishes Infanterie Regiment IV" daarin gegraveer. (Die 2de Bataljon het waarskynlik nog Grossherzoglich-Badishes Infanterie Regiment III in hulle gegraveer.) Bo hierdie band was 'n ovaal bord met die Groot-Hertoglike wapen, 'n ovaal skild met 'n diagonale band van links na regs en omhoog deur 'n kroon. "(Rawkins) Aan die linkerkant, direk onder die pluim, was die Baden -geel kakade met 'n rooi middelpunt. Kantstroke was wit metaal vir die 1ste bataljon en waarskynlik koper vir die 2de bataljon. Grenadiers het wit pluime gedra, terwyl voltigeurs het groen pluime gedra Fusiliers het nie pluime gedra nie.
Daar is 'n mate van meningsverskil of die 4de Regiment die kas by Talavera gedra het. Rawkins verklaar dat die regiment kort na aankoms in Spanje met Franse shakos uitgereik is. Ongelukkig gee hy nie 'n datum waarop dit gebeur het nie. Gill verklaar dat die regiment eers in 1810 nuwe uniforms ontvang het, maar dat dit nie spesifiek hul hoofdeksels noem nie. Haythornthwaite sê ook "Aanvanklik het die artillerie (en infanterie) die swart leerhelm gedra. Die shako in Franse styl is later aangeneem." Hulle het waarskynlik die kas gedra, maar as hulle die shako by Talavera gedra het, sou dit 'n kopergranaatplaat aan die voorkant gehad het, bo die Baden -kakade. Grenadiers het 'n rooi pluim gedra, voltigeurs 'n groen pluim, terwyl fusiliers 'n wit pompon gehad het.
2de Bataljon 4de Regiment
Jas: Die Baden -infanterjas was 'n lang stert, donkerblou jas, met vierkantige lapels en 'n V -halsband. Die draaie was rooi, terwyl die manchetten, lapels en kraag in die regimentskleur was. Die lapels het ses knope aan elke kant, terwyl die vierkantige manchetten een op die manchet en twee op die moue bo die manchet gehad het. Die kleur van die 1ste Bataljon was wit en alle knope was van koper. Die kleur van die 2de Bataljon was klaprooi en alle knope was van wit metaal. Wit onderbaadjies en 'n swart voorraad om die nek is ook gedra. Grenadiers het rooi epaulets gedra, terwyl voltigeurs groen epaulets gedra het. Rawkins verklaar dat die fusiliers skouerbande in hul gesigskleur gehad het, maar dit was moontlik donkerblou.
Broek en oorbaadjies: Wit broek en swart knie -hoë skoene met messingknoppies is gedra. Grys ​​enkelbaadjies is toegelaat.
Toerusting: 'n Bruin leerrugsak met wit bande en koperbeslag, wit kruisbande, 'n swart ammunisie-sak met 'n ovaal koperplaat en 'n sabelbrieket was standaard. Bajonetskede is aan die linkerkant gedra.
4de Infanterieregiment -slagoffers tydens die Slag van Talavera: Die presiese aantal slagoffers vir die regiment is onbekend, maar dit was waarskynlik hoog. Kolonel De Porbeck, die 4de infanterie -regimentbevelvoerder wat ook die brigade -bevelvoerder was, is dood.
Die hertogdom Baden het 'n artilleriebattery ingesluit as deel van sy kontingent in Spanje. Daar is 'n mate van verwarring oor die organisasie, sterkte en grootte van gewere in hierdie battery. Gill verklaar dat dit die derde voetbattery was, terwyl Rawkins beweer dat dit 'n saamgestelde battery was wat gevorm is deur die helfte van die mans en gewere van die Baden Horse Artillery Battery en die helfte van die Baden Foot Artillery Battery. Dit sou die battery vier twaalf pond gewere en vier ligte ses pond gewere gegee het. Die battery was waarskynlik toegerus met agt ses-pond gewere. Krag sou naby 200 offisiere, kanonniers en bestuurders gewees het.
Hoofdeksels: Die artilleriste het waarskynlik die kas van die infanteriestyl gedra, sonder die regimentêre onderskeidings. Die kas het 'n driehoekige koperplaat gehad en perdartilleriste het 'n wit pluim gedra. Voetartilleriste het geen pluim gedra nie. Die artillerie het moontlik shakos gedra. (Sien hierbo)
Jas: Die artillerie het die uniform van die infanterie gedra, maar met 'n swart gesig. Die boeie was vierkantig met twee knope langs die boonste rand. Geel knoopsny op die lapels en boeie is moontlik nog gedra.
Broek en oorbaadjies: Broekies was grys met kniehoogtes en messingsknoppies vir die voetartillerie. Die perdeartillerie het bruin of wit broekies gedra met kniehoogte stewels met geel biesies aan die bokant. Die artilleriste het die infanterie -jasse gedra.
Toerusting: Toerusting was dieselfde as wat die infanterie gedra het, behalwe dat daar op die ammunisie -sakkie messingkruiskanonne was.
Baden -artillerie -slagoffers tydens die Slag van Talavera: Die presiese aantal ongevalle is onbekend, maar die twee kapteins van die battery is albei gewond.
Duitse weermagmuseum se poskaarte. Hierdie poskaarte is 'n reeks wat oor die jare oor die Baden -leër handel. Die kunstenaar se handtekening is onleesbaar, maar die datum op die skildery is 1907.
"Grossherz. Badischer Infaterie-Regiment" Markgraf Ludwig "1806 Postkaart A20.
"Grossherz. Badisches Infanterie- Regiment" v. Harrant "1806 poskaart A21
"Baden Reitende Artillerie 1807" Postkaart B18
"Fussartillerist Baden, 1805" Poskaart B24
Gill, John h .: With Eagles to Glory: Napoleon en sy Duitse bondgenote in die 1809 Campaign Greenhill Books, Londen 1992 bl. 212.
Martinien, A .: Tableaux Par Corps et Par Batailles des Officiers Tuesday et Blesses Pendant les Guerres de L'Empire (1805-1815) Editions Militaires, Paris P. 787.
Oman, Charles. A History of the Peninsular War Vol. 2 Oxford: AMS: 1980.
Rawkins, W.J .: Die leërs van Baden en Württemberg: 1806-14 H.M.R. Groep 1979 bl. 29.
Von Pivka, Otto. Napoleon's German Aliies (2): Nassau en Oldenburg London: Osprey 1976.
Die Franse leër in Talavera de la Reyna: 27 - 28 Julie 1809
Die res van die dag [27 Julie] was daar 'n skermutseling, insluitend die gevierde voorval gedurende die aand waarin vier bataljons Spaanse infanterie betrokke was, wat, toe dit blykbaar 'bedreig' was deur 'n verre Franse kavalerie, 'n verpletterende vlug losgeloop het voordat hulle by die die geluid van hul eie muskiete, wat net stop om die Britse bagasie -trein te plunder.
-Talavera: 27-28 Julie 1809 http://www.ifbt.co.uk/talavera.htm
Die Slag van Talavera de la Reyna (27 - 28 Julie 1809) was een van die groot gevegte wat in die langste veldtog van die Napoleontiese oorloë gevoer is: die sesjarige Skiereilandveldtog. Die Britse oorwinning word omring deur 'n mate van kontroversie - veral omdat LG Sir Arthur Wellesley daarna Baron Douro en Burggraaf Wellington van Talavera geskep is. teruggetrek van die slagveld in die nag van 28-29 Julie met 'n verlies van 7 268 man. Wellesley se leër het vroeg in Augustus teruggetrek na Balajoz aan die Spaans-Portugese grens). Anglo-Spaanse ongevalle op 28 Julie was 5 365 (meestal Britte).
King Joseph's Army of the Center was saamgestel uit drie formasies wat verenig is vir die Slag van Talavera de la Reyna: Marshal Claude-Victor Perrin [dit Victor] se 20.000 man van Merida GdD Horace-Francois-Bastien, Comte Sebastiani se 22.000 man uit Madridejos en Joseph se 12 000 man uit Madrid. Baie bronne plaas die Franse sterkte op 28 Julie op 42,000-46,000 man en 80-82 gewere-ongeveer 35,000 infanterie en 7,000 kavallerie-met 'n onbekende aantal nie-gevegseenhede en personeel.
Die Army of the Center was nie 'n geheel-Franse formasie nie. GdD Jean-Francois Leval se 2de infanteriedivisie van Sebastiani se IV Corps was saamgestel uit troepe uit Baden, Hesse-Darmstadt en Holland. Daar was ook 'n Poolse lancerregiment en 'n Westfaalse cheveauxlegerregiment in GdB Christophe-Antoine Merlin se ligte kavallerie-afdeling van die Franse Reserwe Kavallerie. Een van die bronne bevat ook vier eskaders van die 3de (Nederlandse) Hussar -regiment met die I -korps se kavalerie -brigade.
Joseph se stafhoof was maarskalk Jean-Baptiste Jordan, 'n Franse offisier wat die grootste deel van sy Ryk-oorlogsdiens in Napels en Spanje deurgebring het (as byskrif, het Jourdan nie 'n dubbele titel gehad nie-'n rariteit in die Marshalate-alhoewel Koning Lodewyk XVIII het hom in 1815 tot graaf gemaak). Jourdan was die bevelvoerder van die Franse leër van die Mosel by die Slag van Fleurus (26 Junie 1794).
Die Slag van Talavera, 1809
Die Slag van Talavera is op hierdie dag in 1809 geveg naby die stad Talavera de la Reina in Spanje. Sir Arthur Wellesley, vars van sy uiters doeltreffende oorwinning in Porto, het 20.000 Britse troepe na Spanje geneem om by die 33.000 Spaanse troepe van generaal Cuesta aan te sluit. Hulle het die Tagus -vallei opgetrek om 'n Franse leër van ongeveer 46 000 sterk te ontmoet, amptelik onder bevel van Joseph Bonaparte, maar eintlik onder bevel van maarskalk Victor en generaal Sebastiani.
Wellesley het nie goed gevaar in sy pogings om met Cuesta saam te werk nie. Nie vir die eerste keer nie, het die Britse weermag bevind dat hul Spaanse bondgenote nie die voorrade en vervoer wat hulle beloof het, kon uitdink nie. Dit is nie duidelik of dit nalatigheid, ondoeltreffendheid of bloot die voorraad was nie, maar dit het Wellesley se weermag in 'n moeilike posisie gelaat met kos op. In sy onderhandelinge met Cuesta was daar 'n taalprobleme, aangesien Wellesley nie Spaans praat nie en Cuesta min Engels praat en weier om Frans te praat. Dit is moontlik dat daar ook 'n eenvoudige kultuurbotsing was, want Wellesley was bang vir wat hy as onaktief en swak beplanning van die Spanjaarde beskou het.
Tog is daar 'n mate van ooreenkoms bereik en na dae van vertraging en misverstand was daar op 27 Julie 'n botsing tussen die Franse en Britse leërs wat tot 400 slagoffers in Donkin se brigade gelei het. Om die wantroue van Wellesley teenoor sy Spaanse bondgenote by te dra, was daar tydens die aand van die 27ste 'n verwoestende episode toe Cuesta se manne 'n sarsie sonder opdragte op 'n paar Franse dragons afgevuur het. Die Franse is min skade aangerig, maar vier Spaanse bataljons het hul wapens laat val en paniekbevange gevlug. Daarna het Wellesley geskryf:
Byna 2 000 het die aand van die 27ste weggehardloop (nie 100 meter van waar ek gestaan ​​het nie) wat nie aangeval of met 'n aanval bedreig is nie, en wat bang was vir die geluid van hul eie vuur, hulle het hul arms gelos en toerusting op die grond, het hul offisiere saamgegaan, en hulle het die bagasie van die Britse leër geplunder wat na die agterkant gestuur is. "
Cuesta, diep verleë, het kavallerie gestuur om die troepe terug te bring, maar dit het niks gedoen om die betrekkinge tussen die Britte en die Spanjaarde te verbeter nie.
Marshal Victor het gedurende die nag drie regimente op die heuwel gestuur, bekend as die Cerro de Medellin. Twee van hulle het in die donker verdwaal, maar die derde het daarin geslaag om 'n brigade van die King's German Legion te verras wat aan die slaap geraak het, en glo dat hulle die tweede lyn was in plaas van die eerste. In 'n chaotiese aksie in die duisternis op die heuwel, stuur generaal Rowland Hill Stewart se brigade uit die tweede afdeling om die grond te herwin en die Franse trek terug.
Teen dagbreek het die Franse artillerie begin skiet, en Wellesley was verplig om sy manne terug te trek om groot ongevalle te vermy. Die afdeling van Ruffin val die Cerro de Medellin weer in die kolom aan, maar die Britte kom van voor af in die ry en die Franse word deur muskietvlugte gebreek en hardloop.
Na 'n informele wapenstilstand toe dood en gewond verwyder is en die Franse leiers Joseph Bonaparte geraadpleeg het, is 'n frontaanval geloods op die Britse 1ste en 4de afdeling, nogmaals in kolom. Hulle is deur die Guards -brigade gelei, maar die Guards het te ver agtervolg en die Franse tweede lyn raakgeloop en 500 man aan artillerievuur verloor. Wellesley het besef dat sy middel gebreek is en het die 48ste voet opgehef om die leemte in sy lyne te vul. Mackenzie se brigade het by hulle aangesluit en die Franse aanval is weer teruggedruk, met Lapisse dodelik gewond.
In die fiktiewe weergawe van die geveg, beskryf in 'N Onkonvensionele beampte, Majoor Paul van Daan se bataljon van die 110de het as deel van Hill se afdeling geveg en was betrokke by die naggeveg op die Cerro de Medellin en daarna in die middelgeveg. Verskeie veldhospitale is in en om die stad Talavera opgerig, waarvan sommige kloosters en kloosters gebruik het, en in een hiervan het Anne Carlyon as vrywilliger saam met dr Adam Norris gewerk terwyl die gewondes ingebring is.
Met sy hoofaanval verslaan, het Victor die manne van Ruffin in die vallei gestuur tussen die Medellin en die Segurilla. Anson se kavallerie -brigade is gestuur om hulle terug te stoot, maar 'n ongedissiplineerde aanval deur die 23ste ligte draakone het in 'n ramp in 'n verborge kloof geëindig. Die Franse het vierkante gevorm en die kavallerie beveg wat met groot verliese onder die Britte en Duitsers daarin geslaag het om die gevaar te beding.
Dit was die laaste Franse aanval van die dag. Joseph en Jourdan het verkies om nie hul reservaat in te stuur nie en gedurende die nag het die Franse weggesmelt en 7389 dooie, gewonde en gevange soldate agtergelaat. Geallieerde verliese was erger gedurende die twee dae met die Britte wat 6268 dood en gewond verloor het en die Spaanse 1200. Wellesley verloor ongeveer 25% van sy magte en in 'n laaste verskrikking het gewonde mans van beide kante doodgebrand toe die droë gras van die slagveld aan die brand geslaan.
Intussen het Marshal Soult suidwaarts beweeg in 'n poging om Wellesley uit Portugal af te sny. Wellesley het aanvanklik geglo dat Soult's slegs 15 000 man het en ooswaarts verhuis om dit te blokkeer, maar Spaanse guerrillas onderskep 'n boodskap van Soult aan Joseph wat bevestig dat Soult 30,000 man het. Uit die vrees dat sy terugtrekkingslyn deur 'n groter Franse mag gaan afsny, stuur Wellesley die nuut aangekomde Ligte Brigade op 'n dolle stormloop na die brug by Almaraz. Craufurd se manne het net voor Soult aangekom en Wellesley het sy leër oor die berge teruggetrek en sy verdediging van Portugal gereël. Sy harde oorwinning het hom die titel van Burggraaf Wellington van Talavera besorg.
Geskiedkundiges verskil oor Wellesley se probleme met die Spaanse. Sommige beskou die veldtog as 'n mislukking ondanks die oorwinning en noem die mislukking van die Spanjaarde om die weermag van Wellesley te voorsien. Wellesley het beslis geglo dat die Spanjaarde beloftes gemaak het wat hulle nie nagekom het nie. Die toestand van Spanje op daardie tydstip kon dit egter onmoontlik gemaak het om die nodige voedsel en vervoer te verskaf, en die persoonlike probleme tussen Cuesta en Wellesley het beslis nie gehelp nie. Daar was ook politieke gedreun, met voorstelle dat Wellesley beheer oor die Spaanse leër sou kry, en Cuesta was ongetwyfeld ontsteld oor die idee, hoewel dit nie blyk dat dit afkomstig was van Wellesley self nie. Wellesley was van die begin af versigtig oor sy Spaanse avontuur, met verwysing na die lot van Sir John Moore se leër tydens die veldtog van 1808 en sy vasberadenheid om nie toe te laat dat sy pad terug na Portugal afgesny word nie, het hom versigtig gemaak.
In die algemeen was dit waarskynlik nie die tyd vir 'n algehele inval in die Frans-beheerde Spanje nie. Die oorspronklike opdrag van Wellesley was om Portugal te verdedig, maar sy leër was nog nie die formidabele vegmag wat hy later tot die oorwinning by Salamanca en Vitoria gelei het nie.Die erns van sy verliese het sy terugtog 'n verstandige keuse gemaak, en die tyd wat hy in Portugal gekonsolideer het, het hom in 'n baie beter posisie geplaas om die veldtog te hervat.
Die desperate slag van Albuhera is nog altyd in Worcestershire Regiment onthou, vanweë die heroïese episode van Ensigns Vance and Furnace with the Colors en 'n gedetailleerde weergawe van die geveg. Maar Talavera is minder bekend in die Worcestershire -regiment, hoewel dit ook herdenking verdien.
Daar moet onthou word dat die Britse leër op versoek van die Spaanse en Portugese volk na die Skiereiland gestuur is (dit wil sê Spanje en Portugal) om hulle te help in hul stryd teen die invallende Franse leërs van keiser Napoleon. Daardie Franse leërs het die gewone Spaanse leër in geveg na stryd verslaan en die grootste deel van die land beset, terwyl Napoleon die Spaanse koninklike familie ontvoer en sy eie broer Joseph as koning van Spanje in Madrid geïnstalleer het. Maar die Spaanse volk het geweier om Joseph Bonaparte as hul koning te aanvaar, en 'n hewige guerrilla -oorlog het oor die hele land uitgebreek. Om die hardnekkige Spanjaarde te onderdruk, was die Franse leërs wyd versprei. In die somer van 1809 was hul magte soos volg ingedeel: In die sentrale provinsies van Spanje ondersteun een Franse leër onder marskalk Victor Joseph Bonaparte op sy gevaarlike troon in Madrid. Twee ander magte, onder die beroemde Marshals Soult en Ney, het in die noorde van die skiereiland gewerk. In die ooste van Spanje het generaal Suchet om Saragossa geteister, terwyl 'n ent suid van Madrid generaal Sebastiani teen 'n Spaanse weermag naby Toledo geveg het.
Die verspreiding van die Franse leërs bied 'n kans om hulle in detail te verslaan. Die Britse ekspedisiemag, onder Sir Arthur Wellesley, was in Portugal, sy moraal en selfvertroue herstel, na die verskriklike terugtog na Corunna, deur 'n briljante suksesvolle veldtog in die Douro-vallei. Hulle leier beplan 'n vinnige opmars na Spanje om 'n aansluiting te bewerkstellig met 'n Spaanse leër wat onder bevel van 'n generaal Cuesta naby die Portugese grens opereer en daarna 'n stoot van die gekombineerde Geallieerde mag teen Victor se leër in Madrid. As die Spaanse hoofstad in beslag geneem kan word, kan die ander Franse leërs dan een vir een geslaan word.
Die gewaagde plan het misluk, want die Spaanse generaals was hopeloos onbevoeg en jaloers op hul Britse bondgenote. Die leër van Cuesta was slegs half opgelei, terwyl die generaal self sleg, arrogant en seniel was, sodat die samewerking met hom die moeilikste was (sien aantekening 2). Voordat die geallieerde leërs maarskalk Victor in die stryd kon bring, is sy leër versterk deur die van Sebastiani uit die suide. Die gesamentlike Franse leërs het gevorder, en die geallieerde geallieerdes het 'n bietjie teruggesak totdat hulle 'n gunstige posisie bereik het, waar hulle na hul agtervolgers gekyk het.
Die grond waarop Wellesley se troepe opgetrek is, hang 'n entjie liggies op en styg dan skerp tot 'n smal nok, waarvan die kruin ongeveer 250 meter bo die rivier se vlak is en parallel met die bergketting loop. Die Portina -stroom sny 'n pad skoon deur die rant in 'n diep kloof, terwyl dit van die berge afstorm om by die Taag in die vallei daaronder aan te sluit. Die gedeelte van die rif wes van die kloof word die Cerro de Medellin genoem, die gedeelte van die rif op die oorkantste oewer van die Portina word die Cerro de Cascajal genoem.
Tussen die rant en die hoofbergketting is 'n oop vlakte van 'n halfmyl breed. Die vlakte, gedomineer deur die rant waarvan ons vertel het, is onbeset gelaat deur die Geallieerdes, wie se linkerflank ontwerp was om die Cerro de Medellin te hou. Die hoogte was beslis die sleutel tot die hele posisie, aangesien die grond van sy kruin af tot by die stad Talavera en die rivier die Taag heeltemal oor die hoof gesien kon word, maar die hoogte self 'n moeilike uitkykpunt was, steil, maar met slegs 'n beperkte ruimte op sy kruin. Die Britse bevelvoerder het bedoel dat hierdie belangrike punt deur sy beste troepe, die Brigade van Wagte, gehou moet word. Maar die terugtog daardie dag was deurmekaar deur 'n ongelukkige agterhoede -aksie (sien aantekening 3), die bevele het 'n miskraam gemaak, en eintlik het die wagte die aand hulself op die onderste helling van die heuwel ingeneem en die kruin van die Cerro de Medellin feitlik verlaat. onbewoon, behalwe deur 'n dun skerm van buiteposte.
Toe die donker die aand toesak, het die Britse weermag nog steeds hul posisies ingeneem, en baie regimente het hul pad in die mislukte lig misgeloop. Die 1ste Bataljon Worcestershire Regiment, die ou 29ste, vorm deel van Stewart's Brigade in General Rowland Hill's Division. Die afdeling sou in die reservaat wees en Stewart's Brigade het teen die aand op die onderste hange van die Cerro de Medellin gebuig, ver agter in die voorste posisie wat deur die wagte gehou is.
Dié aanval het die Britse buiteposlyn in die duisternis getref en hulle heeltemal verras. Na 'n wilde uitbarsting was die piekette rondom die Cerro de Medellin oorweldig, en die voorste bataljon van die Franse 9de Ligte Infanterie storm op na die kruin van die heuwel.
Die afvuur van die ongelukkige piekette het die aandag gewek en die Britse bataljonne in die omgewing het haastig opgestaan. Maar stilte volg, en daar word vermoed dat dit 'n vals alarm was. Generaal Rowland Hill, bevelvoerder van die reserwe -afdeling, het aangeneem dat dit die geval was, maar het na die Cerro de Medellin gery om seker te maak. Terwyl hy teen die helling opry, word hy afgedank deur dowwe figure op die heuwel, maar in die veronderstelling dat dit die ou Buffs is, soos gewoonlik, maak hy 'n galop met sy stafoffisier en skree vir die mans om op te hou skiet en bevind hom te midde van die vyand. 'N Franse soldaat het hom beetgekry en geëis dat hy oorgegee moet word, maar die generaal het sy perd aangespoor, losgebars en galop teen die heuwel af te midde van 'n skietstorm wat sy perd gewond en sy stafoffisier doodgemaak het. Toe hy Stewart's Brigade op die hange hieronder bereik het, beveel hy hulle om dadelik aan te val en hulle teen die heuwel op te lei.
Sir Arthur Wellesley en sy personeel het die rowwe bivak, wat op die grond lê, naby die geledere van die 29ste, gedeel. Die nag was warm en warm, maar dit was een van uiterste onrus en onrus. 'Desultory vuur kom met tussenposes van die piekette voor, terwyl die gedreun van geweerwiele in die verte aandui dat die Franse besig was om aan te val en Wellesley se personeel het opgemerk dat hulle leier het voortdurend navraag gedoen oor die uur en verraad sy angs vir die aanbreek van die dagbreek. Die Britse leër onder sy eie bevel kon ongeveer 22 000 van alle geledere bymekaarmaak, met 30 gewere, maar baie van sy eenhede was rou en swak opgelei. Aan sy regterkant het die Spaanse weermag ongeveer 32 000 beloop, met 30 gewere, maar dit was bloot heffings, en die moraal van die Spaanse leër was verslaan deur nederlaag na nederlaag totdat die hele brigades in paniek geraak het weens 'n dreigement van aanval deur die gevreesde Franse . Dit was bekend dat die vyand, die gesamentlike leërs van Victor en Sebastiani, ongeveer 45 000 tel, met 80 gewere wat alle veteraan soldate verhard is deur 15 jaar aaneenlopende oorlogvoering, waartydens hulle hul tricolor -vlag triomfeer deur byna elke hoofstad in Europa. Die aanval van die vorige aand het getoon dat hulle die Cerro de Medellin as van uiterste belang beskou het, en ook dat dit die Britse sektor van die lyn was wat waarskynlik deur die belangrikste Franse aanval getref sou word.
Uiteindelik het die lug aan die voorkant bleek geword met die aanbreek van die dag en die Britse leiers het hul laaste besluit geneem. Die piekette is ingeroep en vervang deur die ligte kompanieë van die verdedigende bataljons, gerig op skermutseling en vertraging van enige aanvallende mag, terwyl die ander kompanieë van die 29ste en 48ste opgewek is en hulself as verdediging op die Cerro de Medellin ingeneem het, terwyl hulle op die onderste grond skuins na Talavera, die hele geallieerde weermag was ook voorbereid op verdediging.
Namate die lig toeneem, kon die Franse gesindhede vasgestel word. Op die lae omheinde grond by die rivier, waar die Spanjaarde in posisie was, het massas Franse kavalleries gedraai, maar daar was geen teken van ernstige aanval op die kruinlyn van die Cerro de Cascajal, nie 'n half kilometer van die posisie van die 29ste was dertig stukke artillerie in posisie, wiel aan wiel, en agter hulle digte massas infanterie. Die suidelike hange van die heuwel was lewendig met bataljons wat in posisie beweeg het. Eintlik is ten minste dertigduisend Franse infanterie ontplooi om die sestien duisend voet soldate van die Britse mag aan te val.
Daar was nou geen twyfel oor waar die slag sou val of oor sy manier nie. Die Franse aanvalstaktieke op daardie datum het baie ooreengestem met die metode wat tydens die middel van die Groot Oorlog, gedurende 1916-17, gebruik is, deurdat hulle geen groot vertroue in muskietvuur gemaak het nie, maar eerder vertrou op die verpletterende effek van massale artillerie, onder voorblad waarvan hul voetsoldate met die bajonet sou toesak. Om die bajonetaanval voldoende gewig te gee, was die generaals van Napoleon gewoond om hul bataljonne in digte kolomme te vergader, wat opgelei is om in 'n soliede massa vorentoe te jaag, terwyl hul geweldige geskreeu 'n vyand tref wat 'n vyand reeds gedemoraliseer het deur bombardemente.
Hierdie metode was baie effektief teen kontinentale teëstanders wat opgelei is in die harde en formele metodes van Frederik die Grote. Maar die Britse leër het 'n effektiewe metode gevind om so 'n aanval te hanteer. Net soos by Crecy en Mons, is die Britse vuurwapenvuur opgewerk totdat ons manne seker kon wees dat hulle 'n ware skietstorm sou lewer. Selfs met die lomp bekke wat deur die snuit gelaai word, kan ons peloton vyf sarsies per minuut afvuur en so 'n vuur kan enige direkte aanval stop. Om die effek van die Franse artillerie te vermy, het Wellesley sy ondergeskiktes opgelei om hul manne uit die oog te hou totdat dit werklik nodig was, en daarom het hy hom voorberei op die Franse aanval. Die 29ste en 48ste is op die agterkant van die helmteken ontplooi, slegs Wellesley self, met die bevelvoerders en 'n paar van sy persoonlike personeel, op die hoogste kruinlyn. Voor hulle skuins die top van die rant vir 'n paar honderd meter saggies tot by die voorste kruin, waar die liggeselskappe ontplooi is in 'n ry verspreide skermutselinge verby die voorste kruin, teen die heuwel, wat baie steiler na die stroom hieronder val.
Die son het opgekom agter die posisie van die vyand en om 05:00 is 'n enkele geweer afgevuur vanaf die kruin van die Cerro de Cascajal, die sein vir die Franse leër om aan te val. Die hele reeks Franse batterye het dadelik losgebrand en toe die rook van hul vuur in die stil lug opdryf, het die digte massa van hul infanterie gevorder.
Marshal Victor, woedend oor die vorige afstoot, het die afdeling van Ruffin beveel om hul mislukking uit te wis deur nou die Cerro de Medellin te bestorm en generaal Ruffin het die grootste deel van sy mag teen die heuwel gerig - die sesde en altesaam bataljons. Die Franse 9de Ligte Infanterie, wat so rof hanteer is in die vorige aanval, sou die aanval ondersteun deur 'n draaibeweging op die vlakte tussen die nok en die hoofbergketting. Die Franse 96ste regiment was aan die linkerkant, die 24ste regiment aan die regterkant, sodat laasgenoemde regiment gevorder het teen die grond wat ons 29ste gehou het, terwyl die Franse 96ste die Britte 48ste konfronteer.
Terwyl die Franse kolomme vorder, stamp hul artillerie die heuwel, hul kanonballe slaan oor die hele heuweltoppe en rits gevaarlik naby die geledere van die 29ste terwyl hulle geneig agter die kruin lê, maar gelukkig het min van die missiele 'n menslike teiken en die werklike slagoffers was min. Die ligte maatskappye wat op die voorste helling uitgebrei het, het aansienlik gely en toe die digte Franse kolomme teen die helling opstyg, word die Britse skermutselinge beveel om terug te val. Bewonderlik opgelei en gedissiplineerd, die ligte geselskappe van die 29ste en 48ste "teruggevoel" asof hulle op 'n parade -oefening was, en 'n 'lêer' skiet terwyl die volgende verdubbel het na nuwe grond. Maar dit was nodig dat die ligte maatskappye die voorkant moes skoonmaak voordat die hooflyn kon skiet en vir die senuweeagtige bevelvoerders op die kruin van die Cerro de Medellin het die koel aftrede van die ligte maatskappye gevaarlik stadig voorgekom. 'Verdoem hul inskrywing', skreeu generaal Rowland Hill, 'laat hulle in elk geval binnekom' en dit word daarna opgemerk as een van die enigste twee geleenthede waarop 'Pappa' Hill, die beste humeur en die mees geliefde van bevelvoerders, ooit bekend was vloek.
Deur die storm van skote verdubbel die laaste skermutselinge van die liggeselskappe oor die sagte helling van die heuweltop en gaan agter die geledere van die bataljon verby. Die kanonballetjies het opgehou om oor die kruin te huil toe die Franse kanonniers hul vuur skuif om te verhoed dat hulle hul eie manne slaan en met 'n gebrul van hees gejuig, 'n briesende massa bajonette en lang shako's, kom die massale Franse regimente opwaarts oor die vorentoe. helmteken van die heuwel.
Elkeen van die twee aanvallende Franse regimente het, soos ons gesê het, bestaan ​​uit drie bataljons, in daardie tyd gemiddeld ongeveer 480 sterk. Hulle bataljons het uit ses kompanie (ongeveer 75 elk) bestaan ​​en is gevorm vir die aanval in 'n noue kolom van dubbele kompanie. Die strydvorming van 'n Franse kompanie was drie diep, sodat die Franse bataljons in nege geledere opgeruk het met 'n front van ongeveer 50 man.
Toe breek die hele Britse lyn in 'n vlam van vinnige vuur in en voor die brand stort die voorste geledere van die Franse in hope. Hulle dooie en gewonde mans kyk na die stormloop van die agterste geledere wat in 'n wanordelike massa saamgedrom het. 'N Paar van die voorste Franse soldate het die Britse vuur so goed moontlik geantwoord, maar sonder veel effek. Deur die digte rook van die vuur kan gesien word dat die geteisterde Franse geledere wankel en Sir Arthur Wellesley, wat by die wapperende kleure van die 29ste staan, beveel 'n aanklag.
Met 'n geweldige brul van gejuig het die regter helfte bataljon van die 29ste en die hele lyn van die 48ste vorentoe gehardloop oor die maklike helling, deur die drywende rookwolk gestroom en die verpletterde geledere van die Franse getref. Ondanks die getalle van die latters kon hulle geen standpunt inneem nie, en toe die Britse bajonette en snoeke in die spoelmassa stoot, het die Franse voorste geledere meegegee. Hulle agterste geledere, op die steiler helling daaronder, is teruggedwing deur die gewig van die skare voor, en binne 'n minuut is die hele ses bataljons Franse infanterie deur die skerp heuwel in die kloof daaronder gestuur.
Die seëvierende rooi jasse jaag hul verslane vyande tot by die stroom en selfs teen die helling daarbuite. Toe word hulle saamgetrek en die Franse is so heeltemal geslaan dat die Britse maatskappye op hul gemak in die kloof kon hervorm voordat hulle die heuwel weer na hul vorige posisie klim. Hulle verliese was nie baie swaar nie, maar honderde Franse was oor die heuwel gestrooi. Baie trofeë is teen die 29ste verseker, waaronder twee Franse kleure (sien nota 7).
Na die sukses het die geveg 'n rukkie gaan lê, maar later op die dag hernu. Die Franse het geen verdere aanval op die Cerro de Medellin gedoen nie, hoewel die heuwel swaar gebombardeer is, maar aan beide kante van die heuwel het die geveg gewoed en die 29ste het vanuit hul posisie op die heuwel toeskouers geword van 'n desperate stryd soos in die Skiereilandoorlog. 'N Groot massa Franse infanterie het teen die middel van die Britse lyn vorentoe gestroom, net om deur die gekonsentreerde Britse vuur te ontmoet en afgeweer te word. Die Britse bataljons het daarna met die bajonet teenaanval gedoen en die Franse oor die Portina-stroom teruggedryf, maar is toe self deur Franse reserwes teenaanval gekry en in verwarring teruggedryf. Selfs die wagte was in wanorde, en die middel van die Britse lyn was stukkend, maar Wellesley het die 48ste van die Cerro de Medellin af beveel om die wagte by te staan, en die pragtige bataljon het die geveg herstel.
Aan die noordelike (linker) flank van die Cerro de Medellin het 'n ewe skouspelagtige geveg plaasgevind. Tydens die hoofaanval van die Ruffin-afdeling het geen van die partye hul buitenste flanke uitgebrei tot ver buite die Cerro de Medellin nie, maar nou, terwyl die geveg in die middel gewaai het, het die Franse 'n aansienlike mag van infanterie in die vlakte, 'n half kilometer breed, ontplooi. , tussen die rif van die twee Cerro's en die belangrikste bergketting. Om die uitwaartse beweging te kontroleer, het Wellesley ook die Britse linkerflank uitgebrei en 'n kavalleriebrigade van twee regimente daarheen gestuur. Een van die twee regimente was Hanoverian, die Eerste Huzars van die King's German Legion, en die ander Britte, die 23ste Light Dragoons. Die twee regimente is beveel om die aankomende Franse infanterie aan te val, en die soldate van die 29ste op die Cerro de Medellin het hulle gejuig toe hulle na aksie spring.
Die oop vlakte waaroor die kavalerie beweeg het, was bedek met lang gras, wat effektief 'n formidabele hindernis verberg het - 'n smal en diep waterloop (feitlik 'nullah'), twaalf voet breed en 'n goeie agt voet diep, met blote, verkrummelende sye, naby die Franse bataljons. Die twee regimente wat teen hoë spoed vorentoe beweeg, kom skielik op hierdie hindernis. Die kolonel van die Duitse Huzaren kom kort en roep volgens oorlewering uit: "Ek wil my jong mensch nie doodmaak nie!", Maar vir die hardryende offisiere van die 23ste Light Dragoons was die nullah nie 'n erger hindernis as baie in die jag nie veld, en hulle het dit ongemerk aangegaan. 'N Paar het dit in hul spore skoongemaak, baie het daarin gestroom en aan die anderkant opgedaag, verskeie het bedroef geraak en die Britse eskaders was in wanorde. Maar sonder om te stil, het die roekelose Light Dragoons verder galop en die vyand aangekla. Die Franse bataljons het inderhaas vierkantig gevorm, en teen hul vurige bajonette kon die dapper perderuim egter min uitwerk, maar die Franse kavallerie agter bied 'n kans op 'n regverdige geveg en 'n paar partye van die Ligte Dragoons het so hard op hulle gery dat die Franse ruiters uitgeswaai het weg van die ontmoeting. Maar die perde van die Britse kavalerie was toe uitgeput, getalle was hopeloos teen hulle, en die Light Dragoons het groot skade gely voordat hul verspreide oorlewendes na die Britse linies teruggekeer het.
Alhoewel rampspoedig vir die Light Dragoons self, het die dapper aanval die Franse uitvloeiselbeweging suksesvol opgehou. Die Franse opmars het langs die lyn tot stilstand gekom, en die kanonade was reeds besig om te sterf toe die lang gras naby die Cerro de Medellin skielik aan die brand geraak het. Gedurende 'n paar dae van intense hitte het die gras vinnig opgevlam in 'n wye rok rook en vlamme, wat teen die heuwel van die heuwel opgesteek het, die hulpelose gewondes geskroei en baie van hulle doodgebrand het.Die 29ste en hul kamerade het hard gewerk om die vlamme te blus, en toe die verwoesting uiteindelik bedwing was, het die geveg feitlik tot 'n einde gekom. Die Franse aanval is beslis afgeweer en die vyand het so groot verliese gely dat dit 'n nuwe aanslag onwaarskynlik maak. Voor sononder was die Franse kolomme besig om buite bereik te beweeg.
Daardie aand rus die Britse troepe vir die tweede keer op die grond wat hulle so suksesvol verdedig het, 'Uitgeput van gebrek aan voedsel, onderdruk deur hitte, moeg vir 'n stryd wat eindeloos lyk' geskryf het Kolonel Everard. 'Die vuur van kanon' het nog nie heeltemal opgehou nie, en eers teen die skemering het die dof gedreun van artillerie (wiele), wat met tussenposes en op 'n afstand gehoor word, die einde van hierdie sanguinar blykbaar aandui interessante stryd. 'N Koue, nat nag het die buitensporig warm en vermoeiende dag, en die Regiment, sonder kos of bedekking van enige beskrywing, op dieselfde plek as die vorige dag gebivak. & quot
By dagbreek op 29 Julie het dit duidelik geword dat die hoofliggaam van die vyand uit die oog teruggetrek het en dat dit nie nodig was dat die troepe hul posisies behou nie, maar om 09:00 het die regiment afgetrek vanaf die hoogte wat vanaf die aan die einde van die aksie, het dit die eer gehad om te verdedig teen herhaalde aanvalle, en wat dit nou agtergelaat het, besaai met dooie liggame, gebreekte arms, gebroke tuimels en stukke skulp. "
'So het die slag van Talavera beëindig', skryf sir John Fortescue, 'een van die ernstigste wat ooit deur die Britse leër geveg is.' epithets word geregverdig deur die verliese. Aan die Franse kant is meer as 7000 gedood of gewond uit 45,000 verloofdes, terwyl Wellesley se Britse leër 5363 slagoffers gely het uit hul vorige sterkte van 22,000 - feitlik 'n kwart van die hele mag. Danksy geluk en goeie taktiek was die slagoffers van die 29ste gelukkig nie buitensporig nie, in ag genome die desperate aard van hul gevegte. In totaal het die bataljon 36 sterftes verloor, waaronder een sersant, 147 gewondes, waaronder 7 offisiere, 3 het 'n totaal van 186 uit 'n gevegsterkte vermis voor die geveg van iewers ongeveer 600 (sien aantekening 8). Maar die regiment was met reg trots op sy groot geveg en op sy gevange Franse kleur, en die regimentgees, altyd hoog, was nooit fyner as in die daaropvolgende maande nie (sien aantekening 9). Kom ons sluit af met die beskrywing van die 29ste kort na die oorwinning van Talavera, geskryf deur kaptein Moyle Scherer van die 34ste (nou die 1ste grensregiment):
Luitenant-kolonel Daniel White (bevelvoerder oor die bataljon)
Kaptein S. Gauntlett (ernstig gewond op 28 Julie 1809, oorlede op 31 Julie)
Kaptein G. Tod
Kaptein E. Nester
Kaptein W. Birmingham
Kaptein T. Gell
Kaptein A. Patison (In beheer van die siekes op Plasencia. Gevangene op 31 Julie 1809)
Kaptein P. Hodge (In beheer van 'n afdeling in Lissabon)
Lieut. A. Newbold (effens gewond op 28 Julie 1809)
Lieut. E. S. L. Nicholson (effens gewond op 28 Julie 1809)
Lieut. R. Stannus (Ernstig gewond op 28 Julie 1809. Siek by Elvas gelaat)
Lieut. C. Leslie (ernstig gewond op 28 Julie 1809. Siek by Elvas gelaat)
Lieut. T. Popham (Ernstig gewond op 27 Julie 1809. Siek by Elvas gelaat)
Lieut. C. Stanhope (ernstig gewond op 28 Julie 1809. Siek agtergelaat in Talavera. Gevangene 7 Augustus 1809)
Lieut. W. Elliot (In beheer van siekes by Elvas)
Lieut. A. Young (In beheer van loslating in Lissabon)
Vaand B. Wild (links siek by Plasencia)
Vaandrig John Evans
Vaandrig Mills Sandys
Vaandel George Hillier
Vaandel Edward Swinbourne
27 Julie 1809
Gedood - 10 rang en lêer
Gewond - 1 luitenant (luitenant. T. Popham), 42 rang en lêer
Ontbreek - 1 rang en lêer
Nota 1. - Die groot hertog van Wellington was selde komplimenteer, hy was baie sarkasties. By 'n geleentheid het die 13de Ligte Drake (nou Huzaren) 'n hoogmoedige, maar ongemagtigde aanklag gemaak, 'n Franse kavalerieregiment gelei en die Franse troepe kilometers ver oor die land gejag, maar sodoende kon hulle nie 'n minder skouspelagtige, maar belangriker plig uitvoer nie wat aan hulle toegewys is en die enigste erkenning wat hulle ontgin het, was 'n kort opmerking dat "as die 13de Ligte Dragoons hulle weer so gedra, hulle perde van hulle weggeneem sal word." Van toe af was die 13de geen gunsteling by die hertog nie, en solank hy geleef het, het hulle geen eerbewyse vir hul skiereilandbetrokkenheid gehad nie, maar hulle was eers in 1890 hul eerbewyse vir die Skiereilandoorlog toegestaan!
Nota 2. - Op 'n kritieke tydstip in die veldtog, toe sukses of ramp vinnig aan die gang was, het die trotse ou heer absoluut geweier om sy troepe te laat beweeg, tensy Wellesley hom sou vra om dit op geboë knieë te doen. Die grimmige Britse leier het gelukkig 'n sin vir humor gehad. Toe hy gevra is hoe hy Cuesta oorreed het om te beweeg, het hy gesê dat dit duidelik word dat daar geen ander manier is om 'n ramp te voorkom nie.
Nota 3. - waarin die Franse gevorderde wag twee jong Ierse bataljons verras en opgesny het, die 87ste en die 88ste (Connaught Rangers).
Nota 4. - Luitenant-kolonel Daniel White. Eerste opdrag in die Regiment as vaandrig, 27.2.1787. Bevorder Luit. 25.8.1790. Kaptein 1.3.1794, majoor 5.6.1799, Brevet Lt.-kolonel 1.1.1805, en slaag in bevel van die 29ste (Worcestershire) na die dood van luitenant-kolonel die eerbare. George Lake by Roleia. Onder bevel tot dodelike gewond in 1811 tydens die Slag van Albuhera.
Nota 5. - Die agterste rang is opgelei om te skiet tussen die tussenposes van die voorste rangmanne.
Nota 6. - In lyn twee diep sou die regter helfte bataljon - vyf kompanie van ongeveer 50 elk - ongeveer 125 gehad het, teenoor die Franse voorkant van ongeveer 100 man.
Nota 7. - Daar is baie onsekerheid oor hierdie Franse kleure. Elke Franse regiment van drie bataljons het slegs een kleur, die driekleur, te bowe gekom deur 'n vergulde arend, persoonlik aangebied deur die keiser. Die amptelike versending verklaar dat 'n standaard gevang is en 'n ander deur die 29ste voet vernietig is. ' , probeer om na regs te ontsnap en raak dus betrokke by die roete van hul 24ste regiment. Hoe die tweede Franse kleur "vernietig" is, is nie duidelik nie - moontlik is dit verskeur in die stryd om sy besit. In elk geval is dit beslis dat een Franse kleur in die besit van die 29ste gebly het. Dit is deur die Regiment aan Sir Arthur Wellesley, wat dit as 'n gepaste trofee vir hul dapper aan die Regiment terugbesorg het, en daarna verdwyn het, en waar dit nog is, as dit nog bestaan, is nou onbekend.
Daar word opgeteken dat die gevange kleur deur 'n bord met skroefgate gesteek is wat wys dat 'n arend dit oorskry het, maar dat die arend self nie gevind is nie. Die arend is vermoedelik voor die aanval losgeskroef en verwyder vir veiligheid. Anders sou ons regiment nou met die Royal Irish Fusiliers en die Essex Regiment die onderskeid deel om 'n arendskenteken te dra, omdat hy 'n Franse arend in 'n oop geveg gevat het. Twee kavallerieregimente het dieselfde onderskeid: die Royal Dragoons en die Scots Greys.
Nota 8. - 'n Maand tevore (15 Junie 1809) is die sterkte 'teenwoordig en geskik vir diens' teruggegee as:-
600 rang en lêer
(Altesaam 33 offisiere en 651 ander geledere).
Miniatuur van toorn
Ek het elders gesê, wat my regtig in die Napoleonics gebring het, was die roman Sharpe's Eagle, wat ek die eerste keer gelees het toe ek 10 of 11 was. dit, en stel voor dat ek dit eerder lees (aangesien ek militêre geskiedenis gelees het). Al die jare later het ek egter nog nooit die slag by Talavera, 28 Julie 1809, gespeel nie, wat die grootste stryd in Sharpe's Eagle is.
Ek en my Franse teenstander het die v.2 Talavera -scenario van PIMM gebruik. Hy het die tafel getrou gedek, binne die beperkings van ons terrein. Dit is 'n moeilike tafel om op te stel met die baie groot heuwels. Ons verklaar dat sekere gebiede die baie hoë grond verteenwoordig, 'n plek vir Franse batterye, en die top van die Medellin vir 'n paar Britse batterye.
Ons het gevind dat die geallieerde lyne verder gestrek het as wat ons gedink het, dus die opset is nie heeltemal perfek nie, maar ons was albei dit eens dat dit sou werk. Ons het verklaar dat Talavera in werklikheid onbegaanbaar was vir die Franse, en enige geallieerde troepe wat na Talavera gedwing is, kon nie weer terugkom nie, maar dit sou nie as ongevalle gereken word nie.
'N Kykie van die Franse lyne na die Spaanse in hul versterkings aan die linkerkant, en die Britte aan die Portina aan die regterkant.
'N Kykie van die bondgenote na die Franse, met 'n paar batterye op die hoogtes van die Cascajal (ons verklaar dat die gebied hoër is as die omliggende terrein, behalwe die top van die Medellin regoor die Portina).
'N Kykie van Talavera op die Taag.
In die vroeë draaie het ek probeer om my gegroepeerde Britte in 'n meer buigsame organisasie uit te skud, terwyl ek probeer het om my kavallerie na my linkerflank te skuif. Die Franse het hul troepe georganiseer vir die aanvanklike rit by die Britse linies. Ek kon die Cascajal vroegtydig die Franse batterye ernstig beskadig en drie van die 4 batterye beskadig en wegry. My Spaans het daarin geslaag om een ​​battery aan my regterkant stil te maak.
Die Franse begin met die aanvanklike groot aanval. u kan sien hoe die drie batterye beskadig en afgedryf is.
'N Spaanse infanteriebataljon en kavallerieregiment is heeltemal vernietig. 'N Ander Spaanse infanteriebataljon is beskadig en teruggestoot in Talavera, wat deel geword het van die "garnisoen".
Die Franse begin hul aanval op die Spaanse borswerke naby die mure van Talavera.
verbasend, die Spanjaarde kon die Franse twee keer afstoot.
Die situasie op die Britse flank het geleidelik vererger namate die Franse die Britse linies dieper aangeval het. Hulle het hiervoor betaal, maar hulle was groter as die Britte, en die getalle het begin vertel. Die Britse kavallerie kon gelukkig ontplooi word om die massas Franse kavallerie op die verre flank teë te werk. Die steil hellings in hierdie gebied het die kavallerieladings steeds ontwrig, en geen krag van die kavallerie kon enige voordeel trek nie. terwyl die Britse grot nie die flank van die Franse kon draai nie, kon die Franse grot nie die flank van die Britte draai nie. jy kan die klein oorblyfsel van Spaans in die heuwels sien.
Op hierdie stadium het ons die spel genoem, meestal as gevolg van tyd. Uit ongevalle blyk dit dat die Franse die stryd wen, 'n geringe oorwinning, een waarvoor hulle betaal het, maar 'n oorwinning nietemin. Dit blyk nie dat daar genoeg stoom in die Franse masjien oor was om die bondgenote uit die veld te jaag nie, maar dit was seker dat die bondgenote ook nie meer die Franse kon verdryf nie. Ons het aangeneem dat die Franse moontlik 'n bietjie Spaans kan wegskiet, maar die grootste deel van die Spaanse infanterie was nog steeds onbeskadig, in vaste lyne. Die Franse versterkings, wat daarop gemik was om die Spanjaarde aan te val, MAG genoeg gewees het om die Britse lyn te breek. maar deur hulle te gebruik om 'n gat in die Spaanse verdediging te slaan, het die Franse hulself baie min nagelaat om hul sukses in die Portina op te volg.
Die ongevalle was hoog. Ek werk dalk met 'n nadere figuur op (my Franse teenstander het dit!), Maar dit was ongeveer 40 totale basisse van bondgenote wat verloor is, en 2 beskadigde batterye op die tafel. met iets soos 30 totale basisse Frans verlore, met 3 beskadigde batterye op die tafel. Ongeveer die helfte van die geallieerde verliese was Spaans.
Edit: die Franse verliese was 4 cav, 20 infanterie, 1 battery en 3 beskadigde batterye. of ongeveer 8000 Franse en 20 verlore gewere. Die Britse verliese was 'n afdelingsbevelvoerder, 1 cav, 17 infanterie, 1 battery en 2 beskadigde batterye. of ongeveer 6300 Britse en 16 verlore gewere. Die Spaanse verliese was 7 cav, 15 infanterie en 1 beskadigde battery. of ongeveer 6500 Spaanse en 4 verlore gewere. Aangesien die Spanjaarde moontlik net 'n paar Franse basisse geneem het (alhoewel Spaanse batterye 'n mate van vuur saam met Britse batterye bygedra het), het die Britse deel van die Geallieerde mag redelik goed gevaar. Ongelukkig vir my het die Franse nog beter gevaar. 8000 slagoffers en 20 gewere, teenoor 12800 slagoffers en 20 gewere.
Talavera 27-28 Julie 1809
nC17KJAtBIg2MwHI7xItGn97egs1tyHQ __ & Key-Pair-Id = APKAJS72YROXJYGYDADA " /> Aksie rondom Sierro de Medellin Nog 'n groot verdedigingsgeveg op die Skiereiland vir die Britte en hul bondgenote. Met twee groot verdedigingsposisies aan weerskante, sal die heuwels van Sierro de Medellin aan die linkerkant en die stad Talavera de la Reina regs 'n moeilike stryd vir die Franse maak.
Die Britte en Portugese onder Wellington staan ​​voor die Franse onder Joesph Bonaparte.
Op 27 Julie, in die aanloop tot die hoofgeveg, het Wellesley die 3de afdeling en 'n paar kavallerie gestuur om Cuesta se terugtog in die Talavera -posisie te dek. Maar toe Anson se kavallerie per ongeluk terugtrek, het die Franse ingestorm om Rufane Donkin se brigade te verras en meer as 400 slagoffers te berokken, wat hulle gedwing het om terug te val. Daardie aand het Victor die afdeling van Ruffin gestuur om die heuwel, wat bekend staan ​​as Sierro de Medellín, in 'n staatskaping in beslag te neem. Twee van Ruffin se drie regimente het in die duister verdwaal, maar die 9de Ligte Infanterie het Sigismund Lowe se KGL -brigade (1ste afdeling) gery en vorentoe gestoot om die hoë grond vas te vang. Op 'n waarskuwing het Hill die brigade van Richard Stewart (2de afdeling) op 'n teenaanval gestuur wat die Franse weggejaag het. Die Britte het op die 27ste ongeveer 800 slagoffers gely.
Gedurende die 27ste aand het Franse Dragoon -eskaders naby die Spaanse posisie gedraf en hul pistole op Spaanse skermutselinge afgevuur. Skielik, sonder bevele, het die hele Spaanse lyn van Cuesta 'n donderende vlug na die Franse Dragoons afgevuur. Die Franse was buite die omvang van die Spaanse muskiete, en daar is min skade aan hulle aangerig. Vier Spaanse bataljons het hul wapens neergegooi en paniekbevange gevlug. Wellesley het geskryf: 'Byna 2 000 het die aand van die 27ste weggehardloop (nie 100 meter van waar ek gestaan ​​het nie) wat nie aangeval of met 'n aanval bedreig is nie, en wat bang was vir die geluid van hul eie vuur. wapens en toebehore op die grond, hul offisiere het saamgegaan en hulle het die bagasie van die Britse leër geplunder wat na die agterkant gestuur is. " Terwyl 'n meerderheid van die paniekbevange troepe teruggebring is, het baie honderde voortgegaan om te vlug en 'n paar Britse lede saamgeneem. Nadat die boek The Incomparables 'n geskiedenis van die Franse 9de lig gelees het, het hierdie aanval baie naby gekom om die hoë grond aan die geallieerde linkerkant te gryp.
Die Historiese Slag begin op die 28ste, aangesien die Franse van links of regs sal probeer flank, of druk uitoefen op die swakker Spaanse deel van die lyn in die hoop om sommige van die Britte van hul sterker linkerflank weg te trek? Maak gebruik van die uitstekende Franse artillerie.
Hoe dun as u bondgenote kan u u troepe om Sierro de Medellin strek om 'n paar gelokale teenaanvalle te doen?
As 'n ekstra ekstra is daar 'n scenario vir gratis ontplooiing vir beide kante, wat u die keuse gee waar u u troepe moet ontplooi voordat die geveg begin. Ontruim Sierro de Medellin om na te dink oor wat sou gebeur het as die Franse nagaanval geslaag het?
Dit was 'n buitengewoon hard geveg en verliese waar ongeveer 25% vir die Britse mag, teenoor slegs 18% vir die Franse, hoewel dit duidelik is dat die grootste deel van die Franse aanval op die Britte geval het, baie van die gewondes aan beide kante is doodgebrand toe die droë gras van die slagveld aan die brand geslaan het. Die volgende dag versterk die 3 000 infanterie van die Ligte Afdeling die Britse leër nadat hulle 'n beroemde opmars van 68 myl in 26 uur voltooi het.
Die kaart. Die scenario -spyskaart.
Terwyl die Britte uitgewis is, het die Franse Portugal oorweldig, hul greep op die land word slegs belemmer deur logistieke probleme. Op 22 April 1809 keer die Britte terug met Wellesley wat onder bevel van 'n Anglo-Portugese leër beland het. Gedurende Mei het die bondgenote 'n briljante veldtog uitgevoer wat die Franse onder marskalk Soult gedwing het om Porto te laat vaar met die verlies van hul artillerie en bagasie. Begin Julie het Wellesley na Spanje verhuis en teen die twintigste albei met die 33.000 sterk Spaanse leër onder Cuesta in aanraking gekom, en toe gemanoeuvreer om marskalk Claude Victor & rsquos 1ste korps te dwing om die Portugese grens te bedreig. Victor val behoorlik terug en trek eers terug na Almaraz en daarna na Talavera. Wellington het nou geglo dat hy 'n werklike kans het om die Spaanse hoofstad, Madrid, te verower voordat die Franse leërs hom kon byeenkom.
Die Geallieerdes het op 23 Julie kontak gemaak met maarskalk Victor naby die stad Talavera, maar het 'n kans misgeloop toe die Spanjaarde geweier het om te veg, want dit was Sondag, sodat Victor kon terugtrek. Cuesta het gekies om voort te gaan, terwyl Wellesley in Talavera de la Reina gebly het, ongeveer 75 kilometer suidwes van die Spaanse hoofstad. Die jaagtog van Cuesta en rsquos het tot stilstand gekom toe hy Victor inhaal, wat nou versterk is deur generaal Sebastiani & rsquos 4de korps en deur koning Joseph & rsquos Royal Reserve in Torrijos. In die minderheid draai die Spaanse en sluit weer by die Britte aan, wat nou om die beurt deur die Franse agtervolg word. Die verbonde kans om Madrid te verower, was verby.
Wellesley was van plan om te doen wat hy en sy soldate die beste gedoen het, 'n verdedigende stryd te voer. Hy was tevrede met sy eie magte en sy situasie en verdedig hoë grond waar hy hulle teen die ergste van die Franse vuur kon beskerm. Hy het ook gehoop dat sy Spaanse bondgenote in hul beskermde posisies sou staan.Op die Britse front het die 1ste afdeling die Medellin gehou, terwyl die 2de afdeling links sy die 4de afdeling die redout ondersteun het. In die tweede reël was Fane & rsquos en Cotton & rsquos -kavallerie in reserwe, terwyl die Spaanse kruispunte by die Alberche -rivier deur die 3de afdeling beskerm is.
Die Franse, wat die sterkte van die Spaanse posisies erken het, het die meerderheid van hul 46.000 troepe teen Wellesley ontplooi, met die voorneme om die Britte eers te verslaan en dan teen die Spanjaarde te beweeg. Victor & rsquos I Corps ontplooi aan die Franse regterkant teenoor die Britte en Portugese, terwyl Sebastiani & rsquos Corps die sentrum gehou het. Links het ruiters van Milhaud en rsquos byna die hele Spaanse leër gekonfronteer. Oorkant die Medellin was 30 Franse kanonne op die Cerro de Cascajal geleë, terwyl Latour-Maubourg en die garnisoen van Madrid in reservaat gebly het. Formidabel!
Die slag van Talavera het die middag van 27 Julie begin en sleg begin vir die Geallieerdes met die aanvanklike aksie wat by die Casa de Salinas, 'n verwoeste huis ongeveer 'n kilometer wes van die Alberche -rivier, plaasgevind het. Voor die aankoms van die Spaanse, was die afdelings Sherbrooke & rsquos en Mackenzie & rsquos op die oostelike oewer van die rivier geplaas om die rivieroorgang vir die Spanjaarde te beskerm. Die leër van Cuesta en rsquos het die aand van die 26ste aangekom, maar eers die 27ste oor die rivier. Die Britte trek toe terug toe die Spanjaarde veilig was oor die Alberche. Mackenzie is beveel om tydens hierdie maneuvers as agterhoede op te tree, terwyl Wellesley die Casa de Salinas gebruik om die verrigtinge dop te hou. Ondanks die plakkate wat gepos is, kon die Lapisse & rsquos -afdeling van Victor & rsquos 1st Corps die Alberche ongemerk oorsteek en Mackenzie verras. Drie bataljons is verower, 500 man verloor en Wellesley is amper gevang. Die situasie is bestendig deur die optrede van die 45ste Nottinghamshire en gewere van die 60ste koninklike Amerikaners, wat Wellesley in staat gestel het om die voortvlugtiges bymekaar te bring. Die Britte kon hulself sonder verdere inmenging uitwis, ondanks die teisterende vuur van die Franse perdeartillerie.
Op die aand van 27 Julie het Victor die afdeling Ruffin & rsquos gestuur om die Cerro de Medellin in beslag te neem. By beperkte sigbaarheid het twee van Ruffin & rsquos se drie regimente in die donker verdwaal, maar die 9de Leger het Sigismund Lowe en rsquos steeds die brigade ontbloot en die Medellin bestorm. Dit het gebeur toe Hill & rsquos -afdeling, wat op die kruin van die Medellin moes gewees het, eintlik 'n half kilometer verder opgeslaan was. Die Britte het daarin geslaag om die situasie te beperk, en die Franse aanval is uiteindelik deur Stewart & rsquos Brigade teengewerk.
Die volgende oggend was daar geen verandering in die Victor & rsquos -plan nie. Hy was oortuig dat hy die Cerro de Medellin kon vang sonder ondersteuning van die res van die leër. Dit was die eerste keer dat Victor teen die Britte geveg het en hy het nie verwag dat hulle teen sy kolomme sou staan ​​nie. Weereens is Ruffin en rsquos 5 000 man gekies vir die Medellin -aanval ná 'n artillerie -bombardement. Die Franse het aangekom in aanvalskolomme wat onder skermutsers gedek is, elke regiment en drie bataljonne wat langs mekaar vorder. Toe Ruffin & rsquos Brigade binne die effektiewe musket bereik kom, kom Tilson & rsquos en Stewart & rsquos Brigades, ondersteun deur Sherbrooke & rsquos Brigade, uit die voorblad in die nou standaard Britse tweediepte lyn. Hulle vlugvuur het die ratelende Franse kolomme gestuit, wat probeer het om 'n lyn te vorm en vuur terug te keer. Tot die juig van die Britte, het die Franse gou gebreek en gevlug toe Sherbrooke hulle gaan inspan het. Die vlugtende Franse is uit die Cerro de Medellin agtervolg deur Stewart & rsquos Brigade, die Britte beëindig hul agtervolging by die portina en keer dan terug na hul linies.
Hierdie fase van die geveg het die Franse bykans 1500 slagoffers gekos. Hill & rsquos Brigade, die mees betrokke Britse formasie, het 750 man verloor, terwyl Hill self 'n kopwond opgedoen het.
Die nederlaag van die Ruffin & rsquos -afdeling lui 'n vergadering van die Franse bevel uit: Victor, Sebastiani, Joseph en sy stafhoof, Jourdan. Laasgenoemde twee was ten gunste van 'n verdedigingsaksie wat hulle geweet het dat maarskalk Soult met 30.000 man marsjeer om die geallieerde agterkant te bedreig, wat hul terugtog sou dwing. Intussen het Victor aangevoer vir 'n all -out aanval op die Geallieerde links en middel. Die argument is beëindig toe die nuus die Franse bereik het dat 'n Spaanse mag onder generaal Venegas besig was om Madrid te neem, terwyl die generaals ontdek het dat Soult vertraag is en nie die geallieerde agterkant kan bedreig nie. Die Franse kon nie toelaat dat die polities simboliese hoofstad die Spanjaarde val nie, en sou formasies van hierdie ontmoeting moes bevry om dit af te weer. 'N Volskaalse aanval is op die Britse lyn gelas.
Die afdelings van Lapisse en Sebastiani en Leval & rsquos Duitsers is gekies vir die taak om Cuesta & rsquos en Wellesley & rsquos gekombineerde leërs te verdryf. Die afdeling Lapisse & rsquos sou die Cerro de Meddelin aanval, gevolg deur die Leval & rsquos -afdeling, wat die punt in die lyn waar die Britse en Spaanse magte ontmoet het, sou aanval. Uiteindelik sou Sebastiani die Guard & rsquos Brigade en 'n deel van Cameron & rsquos Brigade in die geallieerde sentrum aanval. Leval sou sy troepe vorentoe stuur nadat die Lapisse & rsquos -aanval gelewer is, maar namate Leval & rsquos -magte deur hul rowwe terrein na hul beginposisies beweeg het, het hulle spoedig kontak met die res van die Franse leër verloor. Leval, wat geglo het dat sy naderingsoptog te lank geneem het, het sy magte na die aanval gestuur, maar hy was te vroeg. Die rowwe terrein, wat hoofsaaklik uit olyfboorde bestaan, het sy kolomme versteur, en hulle kom uit die terrein wat na die Spaanse linker-, Britse regterkant en 'n geweerbattery op die Pajar de Vergara kyk.
Die afdelings van Lapisse en Sebastiani val daarna aan. Die Franse bataljonskolomme kom voor in twee afsonderlike en afsonderlike aanvalgolwe wat bestaan ​​uit vier en twintig bataljons, wat by die agt bataljons van Sherbrooke & rsquos 1ste afdeling opgestel is. Die Franse opmars het tyd gemaak totdat hulle in 'n effektiewe muskietreeks gekom het. Die Britse regimente het gelyktydig losgebrand, en weereens is die Franse nagegaan deur die effek van die Britse sarsies. Die voorste vlak breek gou en vlug, en met 'n hartlike gejuig het die Britte vorentoe gesê om hul ongemak te voltooi. Sommige Britse bataljons, insluitend die wagte, het handuit geruk en te ver agtervolg en is op hul beurt deur artillerie en muskiete nagegaan vanaf die tweede golf van Franse troepe. Dit het groot ongevalle veroorsaak en die Britte het in verwarring afgetree.
Hierdie neerslagbeweging het 'n gat in die Britse lyn gemaak, wat Lapisse nou verhuis het. In al sy veldslae het Wellesley 'n ongelooflike vermoë getoon om op die regte tyd op die regte plek te wees wanneer 'n krisis opduik. Hierdie situasie by Talavera was geen uitsondering nie en hy het persoonlik beveel dat die 48ste Northamptonshire -regiment die gaping moes stop, om vinnig versterk te word met Mackenzie & rsquos Brigade. Die volgende fase van hierdie botsing het nou 3 000 Britse 8 000 Fransmanne in die tweede golf beleef. In 'n intensiewe brandgeveg het die Franse in 'n nederlaag weggedraai, terwyl die twee-diep lyn weer die kolom geklop het. Die optrede het die Franse meer as 2 000 slagoffers gekos, waaronder Lapisse wat dodelik gewond is. Die Britte het net meer as 600 slagoffers gely, waaronder Mackenzie wat vermoor is. Wellesley het die posisie skitterend verdedig.
Met die nederlaag van die belangrikste Franse aanvalle, is die arme Ruffin & rsquos Brigade weer na vore gestuur om 'n flankerende maneuver op die Medellin te probeer doen, ondersteun deur elemente van die Villatte & rsquos -afdeling. Hierdie poging is gestop deur Wellesley & rsquos se ontplooiing van Anson & rsquos en Fane & rsquos kavallerie brigades. Wellesley het ook hulp gesoek by Cuesta, wat gereageer het deur die afdeling Bassecourt & rsquos en die hertog van Albuquerque & rsquos -kavalleriedivisie te stuur. Die druk wat deur die Britse kavallerie toegepas is, het beteken dat die Franse aanval ineengestort het omdat hulle verplig was om terug te val in vierkantige formasie. Alhoewel die eerste KGL Light Dragoons in goeie orde gevorder het, het die Britse 23ste Light Dragoons buite beheer geraak en verby die vierkante wat deur Ruffin & rsquos infanterie gevorm is, in die ondersteunende Franse kavalerie gelaai. Die 23ste was erg bedroef en het die helfte van hul krag verloor voordat hulle na veiligheid gekom het. Hierdie geveg was die laaste aksie van die geveg; Joseph & rsquos -leër het die veld verlaat om Madrid teen die Spaanse bedreiging te verdedig.
Die Franse slagoffers in Talavera was 7 300. Die Spanjaarde het ongeveer 1,200 mans verloor. Wellesley & rsquos -verliese van 5,500 het meer as 25% van sy hele mag bedra.
Alhoewel 'n geallieerde taktiese oorwinning, kan Talavera as 'n strategiese oorwinning vir die Franse beskou word. Die weermag van Wellesley en rsquos is wit gebloei en die vars weermag van Marshal Soult en rsquos het suidwaarts geswaai en dreig om Wellesley uit Portugal af te sny. Omdat hy gedink het dat die Franse swakker was as wat hulle werklik was, het Wellesley op 3 Augustus na die ooste verhuis om hulle te blokkeer, nadat hy 1500 gewondes in die Spaanse sorg gelaat het. Verbaas oor Soult & rsquos -getalle, het die Britse bevelvoerder die onlangs aangekom Ligte Brigade gestuur om 'n roete uit Spanje te beveilig. Met 'n veilige terugtog, het Wellesley dit oorweeg om weer by Cuesta aan te sluit, toe hy agterkom dat sy Spaanse bondgenoot die Britse gewondes aan die Franse oorgelaat het en oor die algemeen nie samewerkend was nie. Wellesley is verder in die gedrang gebring deur swak gekoördineerde Spaanse troepebewegings en gebroke beloftes oor die verskaffing van toerusting en rantsoene. In die lente het die dreigement van Franse versterking daartoe gelei dat Wellesley in Portugal uittree.
U sal moontlik ook van … hou
Warlord Games ontwerp, vervaardig en versprei historiese oorlogspeletjies en stokperdjie -produkte. Ons bekroonde Bolt Action-spel dek die Tweede Wêreldoorlog. Hail Caesar laat speletjies toe vanaf 3000 vC na die kruistogte in 1100 nC. Pike & amp; Shotte dek hoofsaaklik die dertigjarige oorlog en die Engelse burgeroorloë. Black Powder dek onder meer die Amerikaanse burgeroorlog, Anglo-Zoeloe-oorlog en die Napoleontiese oorlog. Ons het ook regter Dredd en ontwikkel Rick Priestley se nuutste Sci-fi-spel, Beyond the Gates of Antares.
Talavera Battlefield Monument geskiedenis
Marshal Soult se Franse leër het uit Portugal teruggetrek toe generaal Wellesley se 20 000 Britse troepe na Spanje gevorder het om by die Spaanse leër van generaal Cuesta aan te sluit. Die Franse het op 27 Julie die Alberche -rivier in Spanje oorgesteek en 'n paar uur later die regterflank van die Spanjaarde en die Britse links aangeval. Daar is oor 'n strategiese heuwel geveg totdat die Britte dit uiteindelik kon vashou.
Toe die dag op 28 Julie breek, val die Franse weer die Britte aan om die heuwel terug te neem, maar hulle word teruggestuur toe 'n paar Britse troepe wat agter die kruin van die heuwel gelê het, uitgespring en met hul bajonette aangekla het. Die Franse reaksie was 'n swaar kanon -bombardement totdat daar 'n wapenstilstand begin is. 'N Swaar kanonwisseling het egter in die namiddag begin, vergesel van ander skermutselings.
In die aand het 'n groot konflik die Franse teëgehou en kanonvuur het tot in die nag voortgeduur totdat die Britte en Spaanse met die dag ontdek het dat die Franse magte weg is. In hul nasleep het die terugtrekkende Franse hul gewonde en 2 artilleriebrigades verlaat. Vir die geveg het Wellesley die titel van Burggraaf Wellington gekry.
Die Talvera Battlefield Monument, wat tussen 1989 en 1990 gebou is, is gefinansier deur die Spaanse ministerie van openbare werke om die 13.700 Franse, Spaanse en Britse slagoffers van die slag te verantwoord. Die monument bestaan ​​uit 3 betonpluime wat bo -op 'n toring van 27 meter hoog is, en bevat die name van die militêre eenhede wat deelgeneem het in die klip. Die monument is op die suidelike voetheuwels van die Cerro Medellín, een van die belangrikste gevegsplekke, geplaas.
Projek Leipzig (1813)
Die slag van Talavera of Talavera de la Reina (Toledo) , was 'n bloedige stryd van die Skiereilandoorlog, wat die 27 en 28 Julie 1809 .
50.000 Frans (en geallieerdes) onder Marshall Victor, generaal Sebastiani en die algehele bevel van Koning Joseph Bonaparte , geveg het 20.000 Britte (en Duits) en 33.200 Spanjaarde onder bevel van onderskeidelik Arthur Wellesley en Gregorio de la Cuesta .
Die stryd is hoofsaaklik uitgevoer tussen die Britse (en Duitse) en Franse (en geallieerde) kontingente, met die Spaanse eenhede slegs 'n byrol wat die regterkant van die Geallieerde posisie dek.
Die geveg is afgesluit met die taktiese oorwinning van die Geallieerdes (6.500 verliese) met die Franse wat ongeveer 7.400 slagoffers gehad het. Die strategiese spel was verloor vir die Geallieerdes toe Marshall Soult die Britse agterhoede bedreig wat Wellington (wat sy tittel na hierdie geveg ontvang het) dwing om haastig terug te trek na Lissabon.
Daar is baie weergawes oor die geveg, effens anders volgens die land van die skrywer!
Sien 'n voorbeeld van die webwerwe (jy kan nog baie meer met Google vind):
Bataille de Talavera (Frans)
La bataille de Talavera de la Reina (Frans)
Slag van Talavera (Engels)
Die Skiereilandoorlog. Die Slag van Talavera (Engels)
Batalla de Talavera (Spaans)
Talavera 1809 (Spaans) Die beste Spaanse webwerf oor die geveg
Na my mening is die beste inligting kan op die webwerf van die Napoleon -reeks gevind word
N `paar boeke:
- La Crisis de una Alianza (La campña del Tajo de 1809) deur Juan J. Sañudo en Leopoldo Stampa, Ministerio de Defensa, Madrid (1996) Die Spaanse akademiese definitiewe werk!
- Talavera 1809 Primera victoria Aliada deur Jose M. Rodriguez en Dionisio Alvarez Cueto, Almena, Madrid (2004)
- Talavera: Wellington se vroeë skiereiland-oorwinnings 1808-9 deur Peter Edwards, The Crowood Press Ltd (2007)
- Talavera: Wellington se eerste oorwinning in Spanje deur Andrew Field, Leo Cooper Ltd (2005)
Vir die tweejarige bestaan
Die amptelike webwerf Talavera, un lugar en la Historia (met Engelse vertaling)
Die blog van die Tweejarige koördineerder Sergio de la Llave
'N Wargaming -weergawe kan gevind word in my hoofwebwerf Battle of Talavera. Hierbo kan u 'n prentjie sien uit my "tuisgeveg", waarin 'n aanklag van die Spaanse uitgebeeld word Kavalerie Regimento del Rey : 'n gebeurtenis wat baie ooreenstem met die historiese!
Slag van Talavera Spanje 28 Julie 1809 (1819)
Kyk die video: Napoleonic Wars: The Battle of Talavera 1809 - The Peninsular War (Januarie 2022).
Sentraalmoondhede staar rebellie op die tuisfront in die gesig
Gebruik van oorlogsolifante in Egipte
Hoe die Longbow 'n rewolusie in oorlogvoering in die Middeleeue gemaak het
17 -eskader (SAL): Tweede Wêreldoorlog
Hoe het Mao Zedong se beleidsmisbruik diegene in die vyf swart kategorieë tydens die kulturele rewolusie beïnvloed?