All Categories - Hoggamajôjôs story blog
OuR first Hoggamajojo video story!!
We are so excited that Santie,, our earth mother mentor, has decided to tell our story. she is a wonderful artist, storyteller and illustrator as we think she must tell all our stories!! Don't forget to play this to all your little ones..
santie se storie
Dit was 'n rukkie gelede op my laatmiddagstap in die tuin, dat ek haar die eerste keer gesien het... Die honde het baldadig rondgehardloop terwyl ek net op my geliefkoosde mosbedekte sitplekkie in 'n geheime hoekie gaan sit het.
Die sonbesies het al ophou kirrrrr en net hier en daar het 'n voël sy skemeraandliedjie gesing. Die bos langs my was vol ragfyn rooipienk blomme en dit was terwyl ek na die oordaad kleur gekyk het, dat ek die kriewelige gevoel gekry het van iemand wat my dophou...
En toe sien ek dit; twee helder seegroen ogies wat my stip dophou tussen die pienk blomme deur. Voordat ek nog kon besluit om my liewer uit die voete te maak, staan sy met haar kordate ronde lyfie voor my.
Die eienaardigste wesentjie wat ek nog ooit aanskou het; twee groot ore, 'n amper bosvarkgesiggie maar baie mooier, met twee witblink tande weerskante van die vriendelike glimlaggie. Koddige kort armpies gevou oor die balvormige magie en twee groot voete onder skaars sigbare beentjies. 'n Grys bos hare hang ewe netjies langs die ore af en dit raam haar gesiggie met 'n amper bekende sagtheid...
Hoe ek haar besondere taal verstaan het is onmoontlik om te beskryf. Ek dink dit moes ietsie met die seegroen ogies te doen gehad het. Dit was amper betowerend om na hulle helderskoonheid te staar, sodat ek alles om my vergeet het en net die storie wat iewers in my hart lêplek kom maak het, kon onthou..
Die storie vertel van die wonderlike lewe van mens-diertjies in die diepste woude van Hogsback. Dit vertel van hulle liefde vir elke kosbare plant, van die eeuelange kennis oor die besondere genesingskrag van wilde kruie en veldplante. Van jare terug se wilde ongereptheid, met blesbokke, olifante, luiperds, leeus en soveel ander wilde diere. Diere wat onbesorg en vry daar rondgeloop het voordat die mens se spore hulle lewe stadig uitgewis het.
Die verhaal vertel van die klein San-mensies wat geluidloos deur die bos kon loop en wat die natuur se ritme so goed geken en verstaan het. Dit vertel van die Xhosa, die Engelse en die hartseer geskiedenis van oorlog en gevegte en uiteindelike vrede waarna soveel mense die woude mak kom maak het, totdat net 'n klein stukkie geheime diepste woud nog oorgebly het.
​En dis in daardie diepste woud waar hulle vandag nog leef, die klein mens-diertjies wat hulleself die Hoggamajôjô's noem.. Fynbesnaard, vol lewensvreugde, vriendelik maar vreemd geheimsinnig.. Vol wysheid van lang jare se leeftyd, van waarneming van die natuur en die komplekse wesens wat hulle self mense noem.
Die gryshaarwesentjie het gekom om te pleit dat ons mense tog die kosbaarheid van ons pragtige woonplek moet koester en waardeer. Dat die Samonga apies, die boomdassies, die ystervarke, die blou duikertjies, die Kaapse papegaaie en die Knysna loeries nooit hoef uit te sterf nie, omdat ons die wêreld hier té veel wou tem nie.
Die mens moet weer leer stil word en luister na die bosgeluide, na die oerou stories wat in die bome ingeweef is. Hulle moet na hulle eie welsyn omsien, selfstandig en selfversorgend word en weer die skatkis van medisyne, voedsel en die lewe self ontdek, sodat hulle dit kan koester met teerheid en respek...
Die Hoggamajôjô het 'n hele ruk stilgebly en diep nadenkend in die verte getuur. Toe het sy haar armpie in stille groet gelig, geglimlag en skielik verdwyn tussen die blomme, net so stil en onverwags soos sy gekom het....