November 17, 2012 in Uncategorized Daar is ’n verstommende artikel in die Huisgenoot van 15 November.* Absoluut verstommend. Eintlik ook nie heeltemal so verstommend nie, maar tog. Dit handel oor die Suid-Afrikaanse Paralimpiese swemsensasie Natalie du Toit. Natalie du Toit, wat die vlag gedra het vir Suid-Afrika by die ‘normale’ Olimpiese Spele. Natalie – die versinnebeelding van die menslike gees van uithou en aanhou. Natalie, met die 13 goue medaljes. Athene, Beijing, Londen.
Die artikel is baie vaag eintlik, ten opsigte van die politiek in sport verklaar dit dat “dit (is) duidelik Natalie en van die owerhede stamp koppe, die besonderhede bly duister.” Volgens du Toit het sy al haar doelwitte bereik wat sy wou, of dan nou amper al haar doelwitte. Want sy wou eintlik meer goue medaljes gehad het:
“Want vir Natalie is drie goue medaljes nie genoeg nie. ‘As ek my tye gehaal het, kon ek vyf gewen het, maar ek het nie genoeg geoefen nie omdat ek toegelaat het dat mense in my kop inkom, my gedagtes beheer. Aan die einde van die dag voel ek soos ’n groot teleurstelling, nie net vi