Die vorige oordenking het gehandel daaroor dat ons mekaar moet ruimte gee in die geloof, aangesien daar tóg verskille gaan wees, en ons nooit oor sekere kantlynsake gaan saamstem nie. En nét daarna kry ek juis ‘n brief van iemand oor een van daardie ongemaklike vrae. In haar geval glo ek dat die vraag werklik uit die hart gekom het, en ek het haar so goed moontlik probeer antwoord, maar só dikwels word ek uitgelok met sulke vrae, net om ‘n argument te begin. Dit is ‘n gevaarlike praktyk om mense so uit te lok met strikvrae, want sodoende kan jy in ‘n swakker persoon twyfel saai met onherstelbare gevolge.
En dit is juis oor hierdie gevoellose optrede wat Paulus vanoggend wil gesels met ons. Nie alleen moet ons mekaar se standpunte respekteer nie, maar ons moet ook self so optree dat ons nie vir ‘n ander persoon ‘n struikelblok sal wees nie, al beteken dit dan ook dat ons sélf iets daarvoor moet opoffer. Om byvoorbeeld ‘n argument oor ‘n geloofsaak te wen met slim redenasies, laat jouself dalk goed voel, maar dit kan beteken dat jy die ander persoon verloor het vir verdere gesprek omdat hy daardeur verneder is.
Paulus noem die voorbeeld van kos wat vir sekere gelowiges taboe is as gevolg van hulle geloof. Vir die Joodse gelowiges was dit onrein vleis wat ‘n baie teer sakie was. Varkvleis by name, was iets wat hulle nie met ‘n tienvoet paal aangeraak het nie en Paulus sê dat as jy saam met so ‘n persoon eet, dan sorg jy maar liewer dat daar nie varkvleis op die tafel is nie, al is dit ook hóé lekker, want dit is vir hom aanstootlik, en net miskien kan dit ‘n muur bou tussen hom en die evangelie.
Eintlik gaan die hele ding daaroor dat kerklike verdeeldheid ten alle koste vermy moet word, en dat ‘n mens verskille baie sensitief sal hanteer sodat daar eerder opgebou as afgebreek sal word. Dit is veral diegene wat sterker staan in die geloof wat die inisiatief sal neem en opofferings sal maak om diegene wat nog swak is te dra en te versterk. Die riglyne wat Paulus hiervoor gee, is in die eerste plek om niks te doen wat jou medegelowige kan laat val nie. Ek is byvoorbeeld baie lief vir my glasie rooiwyn, maar wanneer ek saam met iemand is wat aan drank verslaaf is sal ek my mond nie aan wyn sit nie, want dit mag dalk net vir hom ‘n struikeling wees. Wees baie sensitief vir ander se probleme.
Op ’n sendingstasie vra ek eenmaal ’n jong meisie uit oor haar kleredrag: sy loop deur die veld, geklee in ’n lang rok wat tot op haar voete hang. “Dit is hoe goeie vrouens hier aantrek”, verduidelik sy, en al is dit vir haar bitter ongemaklik en onprakties, wil sy eerder so aantrek as om aanstoot te gee, want sodoende kan sy dalk iemand bereik met die evangelie. As jou kleredrag dalk kan beteken dat iemand anders daardeur kan struikel, dan moet jy dit eerder verander, al het jy sélf geen probleem daarmee nie. Wees met ander woorde hipersensitief vir medegelowiges se standpunte, want jy kan nie bekostig dat enigeen vir wie Christus gesterf het, val nie.
En dan moet jy natuurlik ook waak dat jy nie ‘n goeie saak ‘n slegte naam gee nie. Jy moet altyd onthou waaroor dit éintlik gaan, en nie in jou ywer vir ‘n saak vergeet dat alles eintlik rondom die Here draai nie. Die klassieke voorbeeld is dat die stad Konstantinopel deur nie-Christene ingeneem is terwyl die Christenleiers besig was met ‘n vurige debat oor hoeveel duiwels daar op die Pous se hoed kan dans. Kleredragkode in die kerk en presies waar die ouderlinge moet sit, het soveel van die kerk se tyd en aandag in beslag geneem dat die vrede en vreugde van gelowiges se verlossing totaal vergete geraak het.
Paulus pleit by ons om opbouend te wees en weg te bly van die dinge wat kan afbreuk doen aan iemand anders se geloof. Dalk het die dinge wat ons hier bo gelees het jou bang gemaak om iets te doene te hê met iemand wat anders as jy dink. Dit is geensins die bedoeling nie - jy moet juis met hulle kommunikeer, maar moet nooit jou standpunte op hulle probeer afdwing nie, en as hulle jou in ‘n hoek druk, probeer dan om op ‘n baie sensitiewe manier die onderwerp te verander eerder as om in ‘n argument betrokke te raak. Die groot ding is dat daar by jou nie die geringste twyfel moet wees oor jou eie geloofsoortuigings nie, maar dat jy terselfdertyd biddend alles wat jy doen op so ‘n manier sal doen dat jy jou medegelowiges waarmee jy in aanraking kom nader aan God sal lei eerder as om ‘n struikelblok te wees. Jy moet seker maak dat jy tot eer van God besig is om die opofferende liefde van Jesus vir jou medegelowiges sigbaar te maak te alle tye, en veral vir diegene wat swakker is as jy in die geloof.
Here, maak my asseblief baie sensitief vir ander mense, sodat ek vir niemand ‘n struikelblok sal wees nie, maar U wonderlike Naam in al my doen en late sal verheerlik.