Frank Horvat, 1928 ~ Pionier van digitale fotografie - Realistiese Kunstenaar - 2020
"In amper 70 jaar van fotografie het ek die tyd gehad om baie verskillende vakke te fotografeer, met ten minste 'n dosyn verskillende tegnieke. Maar dis amper langs die punt. Die punt is dat ek die tyd gehad het om baie verskillende speletjies te speel"- Frank Horvat
In 2008 ontvang Frank Horvat die toekenning van La Fondazione del Centenario, in Lugano (Switserland), vir sy bydrae tot die Europese kultuur.
Modefotograaf Frank Horvat is gebore in Abbazia-Italië, nou Opatija-Kroasië, wat tans in Frankryk woon en werk. Hy is bekend om sy modefotografie, wat tussen die middel van die 50's en die einde van die 80's gepubliseer is, maar sy fotografiese opus sluit in fotojoernalistiek, portretkuns, landskap, natuur en beeldhoukuns. In 1988 het hy 'n groot boek onderhoude met medefotograwe (soos Don McCullin, Robert Doisneau, Sarah Moon, Helmut Newton, Marc Riboud). Aan die begin van die 90's was hy een van die eerste wat eksperimenteer met Photoshop. In 1998 het hy sy professionele toerusting vervang met 'n kompakte kamera, wat hy altyd in sy sak dra om iets te skiet, op enige oomblik wat vir hom van belang is. In 2011 het hy aanlyn sy eerste iPad aansoek gedoen. Horvat het in verskeie lande gewoon - Switserland, Italië, Pakistan, Indië, Engeland, VSA. In 1955 vestig hy in Frankryk, terwyl hy steeds in Europa werk, om gereeld in New York te werk.
Horvat erken sterk beïnvloed deur Henri Cartier-Bresson. Nadat hy hom in 1950 ontmoet het, volg hy sy raad deur sy Rollei met 'n Leica Camera te vervang en 'n tweejarige reis in Asië te begin as 'n gratis foto-joernalis. Sy foto's van hierdie reis is gepubliseer deur Life, Realite, Match, Picture Post, Die Woche en Revue, en een van hulle is ingesluit in die beroemde Family of Man, by die New York MOMA.
Soos baie fotograwe van sy generasie, besef Horvat dat 'n 35 mm kamera 'n groter tydigheid van uitvoering moontlik maak, en dat hy lense van verskillende brandpunte gebruik om aspekte van die werklikheid te ondersoek wat andersins nie sy oog kan kry nie. In 1955, byvoorbeeld, nadat hy van Londen na Parys verhuis het, vind hy dat die stemming van sy strate en sy inwoners min gemeen het met die ietwat romantiese visie van die sogenaamde humanistiese fotograwe, terwyl 'n handgehoue ​​35 mm refleks, Met 'n 400 mm-lens word sy aandag geheg aan een of twee aspekte wat onmoontlik sal wees met 'n ander kamera. Die Switserse tydskrif Camera gee 'n volledige uitgawe aan sy opstel.
In 1957 beweeg Horvat na 'n ander tak van fotografie, deur die mode vir Jardin des Modes te skiet. Maar hy hou op 35 mm kameras en beskikbare lig - wat voorheen selde vir mode gebruik is. Die vernuwing word verwelkom deur ontwerpers wat gereed is om te dra, want dit bied hul skeppings in die konteks van die alledaagse lewe waarvoor hulle bedoel word. In die daaropvolgende jare is hy opdrag om soortgelyke werk vir Elle in Parys, Vogue in Londen, Harper's Bazaar in New York en ander te doen.
Die '60's en' 70s
Tussen 1962-1963 keer Horvat terug na fotojoernalistiek, met 'n reis oor die wêreld vir die Duitse tydskrif Revue. Dan eksperimenteer hy met bioskoop en video. In 1976 besluit hy om "sy eie kliënt te word" deur drie persoonlike projekte te vervaardig: Portrettes van Bome (1976-82), Baie Soortgelyk (1982-86) en New York op en af ​​(1982-87), wat hy noem sy "triptych", alhoewel die drie so uiteenlopend is. Die drie is in kleur.
In die 80's, Horvat ly aan 'n oogsiekte en moet vir 'n tyd sy oë met sy ore vervang. Hy begin 'n nuwe projek: 'n reeks onderhoude met medefotograwe, soos Edouard Boubat, Robert Doisneau, Mario Giacomelli, Josef Koudelka, Don McCullin, Sarah Moon, Helmut Newton, Marc Riboud, Jean-Loup Sieff en Joel-Peter Witkin. Hulle word in Frankryk, onder die titel Entre Vues, ​​gepubliseer.
In die 90's, hy neem 'n selfs meer radikale stap, deur die aanneming van rekenaar tegnologie. Eerstens met Yao die kat (1993), dan met Bestiary (1994) en Ovid's Metamorphoses (1995) oortree hy die cartier-bressoniese bewind van die 'beslissende oomblik', deur dele van beelde te kombineer wat op verskillende tye en op verskillende plekke geskiet is. Die nuwigheid is nie soseer die fotomontage nie, as die dubbelsinnigheid wat deur die byna naatlose samevoeging geskep word, selfs al het Horvat erken dat hierdie komposisies moontlik met 'n ander naam as "fotografie". Om hierdie rede onderbreek hy hierdie eksperimente en vat hulle net 14 jaar later, met 'n meer subtiele benadering, in 'n reis na Carrara.
Hy assosieer tradisionele fotografie - eers op analoog, dan op digitale media - met digitale postproduksie soos in Figures Romanes (gepubliseer in 2000, met 'n teks deur Michel Pastoureau) is die resultaat van 'n 2-jarige verkenning van Romaanse beeldhoukuns, 'n kuns wat tussen 1100 en 1200 nC floreer het.
Die Derde Millennium
Sy volgende drie projekte is moontlik sy mees persoonlike. 1999 is die foto-dagboek van die laaste jaar van die millennium, geskiet met 'n klein analoog kamera wat ontwerp is vir amateurs. Soos Entre Vues, La Veronique begin met sy liggaamlike toestand. Hy neem foto met die eerste digitale Nikon, binne 'n 30 meter-reeks, of binne sy huis in Provence of in sy onmiddellike omgewing. Oog by die vingerpunte, wat in 2006 begin en steeds aan die gang is, word met 'n digitale kompakte kamera gefotografeer.
In al drie ondersoek Horvat die wonderwerke van die alledaagse lewe, in teenstelling met die wydverspreide neiging om te fotografeer wat alles uitsonderlik of uiterste lyk. Maar wat hy daarvan hou om daarop te wys, is dat hierdie foto's, wat soos openlike skote lyk en met 'n kamera gedoen word wat enige amateur kan besit, iets voorstel soos die som van sy lewe se visuele en emosionele ervarings, wat in hul kern verminder word deur 'n genadelose uitskakeling - of dit op die oomblik van skiet, ten tye van redigering of in die proses van postproduksie, van wat hy oorvloedig of afleidend beskou.
Sy nuutste onderneming is 'n iPad-program genaamd Horvatland: 'n reis deur 'n gedagte, met meer as 2000 foto's wat in die loop van 65 jaar geproduseer word, 200 000 woorde van teks en 20 uur kommentaar.
Frank Horvat (Abbazia, 28 April 1928) è un fotografo italiano. Vive in Francia.
Ek het 'n paar foto's, foto's, foto's, foto's en albums. Ek bied ook foto's, foto's, foto's, illustrasies, foto's, foto's en skilderye aan. Nel 1988 het ek 'n belangrike bydrae gelewer tot die belangrikheid van foto's, Don McCullin, Robert Doisneau, Sarah Moon, Helmut Newton, Marc Riboud. All'inizio degli anni '90 is 'n stato uno die primêre fotograaf wat 'n splinternuwe foto's maak. Dal 2006, wat dien as 'n fotocamera kompak, wat ookal moontlik is vir fotograwe, 'n kwalsiasie momentum, 'n kwessie wat baie belangrik is. Nel 2011 het 'n uitstekende program per iPad.
Nato da una famiglia ebraica d'Europa Centrale (suo padre Karl era un medico une herese, sua madre Adele of psichiatra di Vienna), Horvat ha vissuto in Svizzera, in Italië, in Pakistan, in Indië, in die Verenigde State van Amerika. Dal 1955 Vive in Frankryk
La carriera fotografica van Frank Horvat en statiese influenzata da Henri Cartier-Bresson. Dopo averlo incontrato nel 1950, geselskap van die sosiaal-demokratiese sielkundige en die rolprent van Leica e partì per un viaggio di due anni in Asië, kom fotogiornalista freelance. Le fotografie vir die wêreld se publieke opinie, die lewe, die reëls, die wedstryd, die prentjie, Die Woeste en Revue. Una di esse è stata inclusa nella famosa esposizione Familie van die man al MOMA in New York. Kom na foto's vir meer inligting, en jy kan die 35mm-sleutel maak om dit makliker te maak, aangesien die verskillende toestelle beskikbaar is vir die toestemming van die betrokke aspekte. Nel 1955, 'n belangrike gebeurtenis in Londen en 'n Parigi, het 'n indrukwekkende atmosfeer en 'n belangrike rol in die wêreld.fotografi umanisti". U kan die idee van die dienslewering van u persoonlike dienste, met die oog op die kwadratuur en die aflewering van u nie-moontlike opsies, op 'n normale manier gebruik.
Nel 1957, la rivista svizzera Camera het geen inter-nommer nodig.
Nel 1957, Horvat is die grootste belangstelling vir alle aspekte van fotografie, vervaardiging van foto's en modelle. 'N goeie ding om dit te doen, Leica, is die beste manier om te gebruik. Die innovasie bied jou die geleentheid om jou klere aan te bied, gereed om te dra, en dit bied jou die geleentheid om in 'n kontrak te speel, of om te produseer. Negli anni seguenti, Horvat risve incarichi similar to Elle a Parigi, Vogue in Londra, Harper's Bazaar, 'n New York-hoofstad.
Tra il 1962-1963, Horvat torna al fotogiornalismo, con un viaggio attorno al mondo per la rivista tedesca Revue. In die spyskaart is daar 'n film en video. Nel 1976, besluit di diventare "cliente di sé stesso"Produendo tre lavori personali: Portrette van Bome (1976-82), Baie dieselfde (1982-86) e New York op en af (1982-87), che chiama «Il suo trittico», 'N beter impresse siano met verskillende traoro. Le drie sono a colori.
Negli anni '80, Horvat soffre di un desturbo ad unccio e per qualche tempo deve sostituire la sua vista con l'utito. Edouard Boubat, Robert Doisneau, Mario Giacomelli, Josef Koudelka, Don McCullin, Sarah Moon, Helmut Newton, Marc Riboud, Jean-Loup Sieff en Joel-Peter Witkin, het die volgende handleiding gemaak. . Il libro che le riunisce en pubblicato in Francia sotto il titolo Entre Vues.
Negli anni '90, Horvat si besluit ad un altro cambiamento radicale, adottando l 'informatica. Per cominciare, con Yao the Cat (1993), Poi con Bestiary (1994) e Ovid's Metamorphoses (1995), in cui trasgredisce la regola bressoniana del "momento decisivo", e combina immagini (o framingi di immagini) realiseer 'n momenti ed in luoghi diversi. La novità non è tanto il fotomontaggio - già praticato nell'Ottocento - Kwantitatief, ek het 'n kreatiewe en kompeterende komposisie, wat nie net die beste is nie, maar ook vir die horlosies. Dit is baie belangrik om alle foto's te sien. Ek is in parte per questo van Horvat nie voorspoedig in questa direzione, maar ek het 14 jaar oud en ek het 'n reis na Carrara.
La complementarità tra fotografia tradizionale - prima analogica, poi digital - e postproduzione informatica diventa evidente nel suo saggio Figuren Romanes (Pubblicato Nel 2000, saam met Michel Pastoureau). Die laaste dag is die tweede dag van 2 jaar in Rome, Frankryk.XI en XII secolo).
Ek het 'n progetti-sukses van Frank Horvat, en ek is baie bly met die personeel. 1999 Daar is 'n foto-uitgawe van 'n ander jaar, met die oog op die analise van die analise en die ontwikkeling.
In seguito, con La Verónique (2002-2003), Horvat integra nel suo lavoro gli effetti di problema cardiaco di cui soffre in quegli anni, limitandosi a fotografare, Nikon digital, in un raggio di 30 metriella sua casa in Provenza o nelle immediate vicinanze.
Oog by die vingerpunte Dit is 'n goeie nuus vir 2006, en dit is die eerste keer in die realizzazione. Tutte fotografie het 'n digitale fototoestel, 'n kombinasie van 'n rekenaar en 'n skyfievertoning.
Nee drie progetti, Horvat esplora i piccoli miracoli della vita quotidiana, contro la tendense di quella fotografia che tende a mettere in mostra quello che sembra eccezionale o estremo. Miskien is dit belangrik dat jy belangstel in die belangrikste ondernemings, en dit is baie belangrik dat jy 'openhartige lote"Ek sal die beste wees om die program te help, en jy moet dit regkry as jy dit wil hê, en jy moet dit regkry as jy 'n e-pos wil hê, en jy moet dit regkry as jy nie die regte tyd het nie. ritocca - giudica superfluo o distraente.
La sua più onlangse impresa è un'Applicazione per iPad, intitolata Horvatland, "un viaggio attraverso un mente"Che riunisce più di 2000 fotografie prodotte nel corso di 65 anni, 200.000 parole di testo e 20 ore di commenti.
Nel 2008, Frank Horvat het die motorfiets van die Premio della Fondazione del Centenario di Lugano (Svizzera) per stuk wat bydraes tot alle kulture van Europa.