Kwaito is 'n musiekgenre wat na vore getree het in Johannesburg, Suid-Afrika gedurende die 1990's. Dit is verwant aan huismusiek met die gebruik van Afrikaklanke. Die tempo is stadiger as ander huismusiekgenres, kwaito het ook baie keer 'n kwistige melodie, diep bas en koorgedeeltes. Ten spyte van die ooreenkomste met hip-hopmusiek, het kwaito 'n eiesoortige wyse waarop die lirieke gesing, gekletsrym en geskree word.
Kwaito is sedert die negentigerjare die gewildste styl van die Suid-Afrikaanse populêre musiek, veral onder die jeug van die townships. Sy wortels is die musiek wat in die jare negentig – in die tyd van Suid-Afrika se eerste demokratiese verkiesing – die trefferslyste oorheers: Inheemse "bubblegum" diskomusiek, hip-hop, house, rap, reggae en tradisionele mbaqanga, wat langsamer gespeel en met hard klinkende Zoeloe-gesang vermeng is. Opvallend is dat die taal wat gebruik word vir die teks nooit Engels is nie. Die Afrikatale word liewer gebruik, maar ook Tsotsitaal, wat op Afrikaans gebaseer is.
Die kwaito-musiek het 'n eie klein ekonomiese bedryf met onafhanklike Swart musieketikette en modeontwerpers geword, en die nuwe musiekstyl raak vinnig ook in Europese lande soos Frankryk en Spanje gewild.
Teen die agtergrond van 'n veranderende Suid-Afrika, het Kwaito in Soweto ontstaan teen dieselfde tyd wat Nelson Mandela oorgeneem het as die eerste demokratiesverkose president van Suid-Afrika Die verwydering van die politieke en ekonomiese sanksies het baie verandering in die musiekbedryf in Suid-Afrika meegebring.
Een van die eerste Kwaitoliedjies wat 'n treffer in Suid-Afrika geword het, was die liedjie "Kaffir", deur die kunstenaar Arthur Mafokate, wat vryheid van spraak illustreer het in 'n meer liberale klimaat. Huismusiek het in die vroeë 1990's in Kaapstad gewild geraak en kon by danse soos die World Peace Party en die oorspronklike Club Eden gehoor word. Die nuwe neiging het na die noorde versprei en teen die middel 1990's was die genre baie gewild in Johannesburgse nagklubs. Arthur Mafokate, Oskido, Boom Shaka en Mdu Masilela was van die eerste kunstenaars wat kwaito musiek vervaardig het en dit gewild gemaak het in informele nedersettings. Eers teen 2001 het kwaito kunstenaars hul musiek internasionaal bekendgestel aan Europa en die VSA.
TS, Ghetto Ruff, Kalawa Jazmee, en Bulldogs is die hoofvervaardigers wat kwaitokunstenaars ontdek het. Jam Alley was 'n Suid-Afrikaanse talentkompetisie wat 'n plek was vir baie jong kwaitokunstenaars soos Mandoza, Mzambiya, Zola, asook ander popsterre. Sommige kwaitokunstenaars het selfs 'n musiekloopbaan ontwikkel vanaf hierdie platform. Zola, byvoorbeeld, was gasheer vir 'n geselsprogram genaamd Zola 7 op SABC1.
Globale mediakorporasies besit die regte om musiek te versprei van die meeste van Suid-Afrika se musiek, maar bemark dit spesifiek aan die plaaslike jeug.
Die kwaito klank het ontstaan uit die gebruik van die Europese instrumente wat Swart Afrika arbeiders tot hul beskikking gehad het nadat goud gevind is in Johannesburg. Nog 'n algemene kenmerk is die dialoog tussen 'n man en 'n vrou met die vrou wat grootliks die man se woorde herhaal. Dit is hoofsaaklik dans musiek met 'n ligte onderwerp. Kwaito word nie gewoonlik gesing nie, maar is 'n ritmiese toespraak.
Baie kritici het 'n bevooroordeelde en Westerse oogpunt van die genre. Kwaito het ontstaan uit 'n ghetto kultuur, en die meeste kritici kyk na Kwaito in 'n kulturele-studie konteks, eerder as om te kyk na die musiektegnologiese kant daarvan. Wat Kwaito laat uitstaan is die feit dat die musiek altyd 'n kulturele konteks en boodskap bring. Kwaito word ook vergelyk met Hip-hop, maar dit het intussen meer as net 'n genre geword en het ontaard in 'n beweging, met 'n eie identiteit en waardes.
Kwaito is 'n manier van uitdrukking en 'n soort leefstyl, dit kan gesien word in die manier hoe baie Suid-Afrikaners aantrek, praat en dans. Dit is 'n straat styl, wat as 'n leefstyl aangeneem is, wat die lewe in die informele nedersettings reflekteer. Dit het ook as 'n post-apartheid genre 'n kulturele rol gespeel. Die modebedryf het 'n oplewing beleef, met ontwerpers soos Stoned Cherrie, Loxion Kulca en Sun Godd'ess wat klere begin ontwerpe het met neigings wat begin is deur kwaito kunstenaars. YFM, 'n jeug radiostasie wat in 1997 in Gauteng begin is, het dit die gewildste jeugmusiek in Suid-Afrika gemaak.
Daar is voortdurende debat oor die vraag of kwaito 'n vorm van die Suid-Afrikaanse hip-hop is, en of die musiek in sy eie unieke kategorie is. Daar is baie maniere om dit te evalueer volgens die navorser Sharlene Swartz wat sê dat bykomend tot die musikale eienskappe van kwaito, dit belangrik is om te kyk na die produksie, verbruik en kultuur wat daarmee saamhang. Terwyl sommige sê dat kwaito 'n vorm van hip hop is, argumenteer Schwartz (en baie ander Suid-Afrikaners) dat kwaito vir swart Suid-Afrikaners die betekenis dra wat hip hop vir Afro-Amerikaners dra. In haar artikel Is Kwaito Suid-Afrikaanse Hip-Hop? verduidelik Schwartz dat "kwaito, soos hip hop, meer as musiek bied...dit skep 'n identiteit vir die jeug, en vestig nuwe maatskaplike norme en ekonomiese geleenthede." Daarbenewens, verwys die kwaito kunstenaar Zola na die idee dat kwaito 'n inheemse Suid-Afrikaanse genre is in die dokumentêr Sharp Sharp! wanneer hy verduidelik hoe kwaito 'n kombinasie is van musiek wat afkomstig is van die antieke Nigeriese dromme en poësie wat kom uit die strate van die townships.
Die ontwikkeling van kwaito het 'n beduidende impak op die Suid-Afrikaanse kultuur en ekonomie gehad. Dit het die hoofstroommusiek geword en het op baie platforms verskyn, van televisie en radio tot die nuutste modes. Die helfte van die Suid-Afrikaanse bevolking is onder die ouderdom van 21 jaar; dus is die jeugkultuur baie belangrik vir die land se ekonomiese welvaart. Kwaito bied 'n geleentheid aan die land se jeug om iets te vervaardig en te verkoop teen 'n wins. Dit kan veral gesien word in die mode-industrie waar verskeie kwaito-klerelyne na vore gekom het, onder andere Stoned Cherry en Black Coffee. Toe Kwaito na vore gekom het in die vroeë 1990's was die algehele voorkoms daarvan op lospassende Kangol hoede. Vandag is dit 'n kombinasie van swart stedelike styl en moderne invloede.
Hoewel daar 'n vrees bestaan betreffende die ekstra bykomstighede wat bemark word en die feit dat Kwaito musiek sy egte karakter kan verloor, sal dit nie maklik gebeur solank as wat dit deur die Suid-Afrikaanse jeug beheer word nie. Kwaito het verrys uit die eerste swart album maatskappye in Suid-Afrika. Die musiek sal voortgaan om winsgewend te wees en om 'n stem te wees vir die middelklas.
Kwaitomusiek, in sy mees gewilde vorm, het 'n belangrike stempel afgedruk op die Suid-Afrikaanse jeug wat 'n apolitiese standpunt ingeneem het in die post-apartheidsera. Deur die ontkenning van politiek, het hulle eintlik 'n politieke standpunt ingeneem, alhoewel die oorhoofse tema van kwaitomusiek net pret en ontspanning is. Hierdie nuwe sentiment weerspieël in die Suid-Afrikaanse jeug wat weggebreek het van onderdrukking en apartheidswette.
Die apolitiese houding van kwaito is deur die ouer geslag Suid-Afrikaners gesien as 'n teken dat kontak en fokus verbreek is met die belangrike politieke stryd wat plaasgevind het in die land. Kritici het beweer dat kwaito besig is om sy doel te verloor. Kunstenaars van kwaito het egter beweer dat die tyd gekom om kwaito as 'n voertuig te gebruik om die vryheid van Suid-Afrikaners te vier. Apolitiese kwaito in hierdie sin, hou verband met hip-hop soos dit nou is: 'n vorm van vermaak. Hoewel die hip-hop van Amerika internasionale sukses geniet het, moes kwaito nog erkenning in die VSA kry, waarskynlik as gevolg van taaloorbrugging. Die taal wat in kwaito gebruik word ('n mengsel van Zoeloe, Afrikaans en Xhosa) maak dat die klank nie soos die hoofstroom partytjiemusiek klink nie, daarom word kwaito meestal net in Suid-Afrika gehoor.
Kwaito het 'n paar tekortkominge; dit is onder meer nie baie verteenwoordigend van die geslagte, of geslagsgelyk nie. Dit gee die indruk dat die mans die veld oorheers. Volgens Thokozani Mhlambi se artikel Kwaitofabulous, is kwaito ook gekritiseer vir sy gebrek aan "varsheid en innovasie" sowel as te veel vooraf-opgeneemde liedjies wat tydens konserte gebruik word.
In 'n land waar byna die helfte van die bevolking onder 21 is oefen die jeugkultuur 'n groot invloed uit op die maatskaplike lewe. Suid-Afrika beskik oor 'n bevolking van meer as 40 miljoen; 75% is swart en daar is baie wat in informele nedersettings woon. Dit is hierdie jeugdiges wat veral aanspraak maak op kwaito. Hul stories gee aanleiding daartoe, en die post-apartheid ekonomie het hulle die kans gegee om albums te vervaardig en te verkoop. Vandag koop Suid-Afrikaners kwaito-albums in rekordgetalle. Die getalle is egter onbeduidend in vergelyking met die Verenigde State van Amerika se verkope. Die verkoop van 25 000 Cd's in Suid-Afrika beteken dat 'n album goue-status verwerf, in teenstelling met die 500 000 verkope wat dit neem om goue status in die VSA te bereik.