Hy was nie die uitvinder van die telefoon nie, maar wel die persoon wat dit gepa­tenteer het... en die wêreld sou daarna nooit weer dieselfde wees nie...
“Wag ’n bietjie,” sê jy dikwels, “ek bel net gou vir so en so.” En elke keer wanneer iemand die woord “bel” gebruik, word Alexander Graham Bell se nagedagtenis bestendig. Maar het jy geweet die koms van die moderne telefoon was ook met soveel onenighede omgewe dat die stof dekades later steeds nie sou gaan lê nie?
Antonio Meucci, ’n Italiaanse immigrant in die VSA, het naamlik in 1849 reeds ’n “pratende telegraaf” of telefoon begin ontwerp. Hy het ’n vreemde soort stem-kommunikasiestelsel in sy huis gehad wat die kelder met die bogrondse gedeelte verbind het. In 1871 het hy ’n kennisgewing van voorneme ingedien om ’n patent vir ’n pratende telegraaf te registreer (dit moes binne drie maande gedoen word).
Meucci was egter so arm dat hy nie eens die $10 kon bymekaarskraap om sy kennisgewing van voorneme te hernieu nie, wat nog te sê die $250 wat die registrasie van die patent hom sou gekos het (destyds ’n aansienlike bedrag).
Om dinge selfs interessanter te maak het ene Elisha Gray, ’n professor aan Oberlin College in die Amerikaanse staat Ohio, met ’n kennisgewing van voorneme vir ’n telefoon-patent vorendag gekom op dieselfde dag toe Bell vir sy patent van die telefoon aansoek gedoen het. Bell het eerste by die patentekantoor opgedaag. Die datum was 14 Februarie 1876.
Bell se patentaansoek was die vyfde op daardie dag, terwyl Gray die 39ste aansoeker was. Gevolglik het die patentekantoor die patent vir ’n telefoon aan Bell toegestaan.
Die Skots-gebore Bell (1847-1922), wat ’n tyd lank in Kanada gewoon en uiteindelik ’n Amerikaanse burger geword het, was in Boston in die VSA aan die werk aan ’n instrument wat dowes moes leer praat. Hy was toe ’n professor in stem-fisiologie aan die Boston-universiteit en het snags eksperimente gedoen.
Dit het hom op die gedagte gebring dat ’n membraan soortgelyk aan die oortrom ook gebruik kan word om deur middel van elektrisiteit klank oor ’n afstand oor te dra. ’n Stemvurktoestel is deur die Duitse fisikus Hermann von Helmholtz uitgevind. Dit was nadat hy Helmholtz se boek gelees het dat Bell daaraan gedink het dat hy elektrisiteit kon gebruik om klanke oor te sein.
Hoewel Bell nie ’n aktiewe rol in die telefoonbedryf gespeel het nie, het sy en Watson se werk die weg gebaan vir Amerika se eerste kommersiële telefoondiens in 1877.
Die jong Alexander Graham is tuis onderrig, nie verbasend nie vernaamlik in klank en musiek. Ná ’n jaar aan die Universiteit van Edinburg is hy Londen toe om onder sy oupa te studeer. In 1865 het hy sy pa se assistent geword.
In 1871 het Bell na Nieu-Engeland in Amerika verhuis om doofstommes te leer met sy pa se Visible Speech-metode. In 1871 het hy met ’n skool vir dowes in Boston begin, en die volgende jaar het hy professor in stem-fisiologie aan die Boston-universteit geword. Dit was ’n jaar of twee, drie hierna dat hy die telefoon uitgevind het.
Die Bell Telephone Company, wat in 1977 in die lewe geroep is, het twee belangrike manne in sy bestuur gehad wat Bell se werk gefinansier het. Hulle was Gardiner Hubbard, ’n regsgeleerde met ’n dowe dogter, en Thomas Sanders, ’n handelaar wie se dowe seun deur Bell geleer is om te praat.
BO: Fragment van ’n brief wat Bell aan Mabel Hubbard geskryf het ’n maand voordat hulle in 1775 verloof geraak het.
BO: Bell praat in sy telefoon in 1876, die jaar toe hy dit gepatenteer het. Die Bell-telefoon het uit drie dele bestaan, naamlik ’n spreekbuis, ’n ontvanger en ’n draad wat die eersgenoemde twee verbind het. Die spreekbuis en ontvanger was in der waarheid dieselfde—elkeen het ’n dun vibrerende metaalkomponent (diafragma) gehad, asook ’n hoefmagneet met ’n draadspoel. Wanneer klankgolwe die diafragma getref het, het dit gevibreer en die vibrasies is omgeskakel in ’n elektriese stroom wat deur die draad gelei is. Aan die ontvangkant is die elektriese stroom weer omgeskakel in vibrasies wat deur die diafragma van die ontvanger terug omvorm is tot klank.