Dwaal ’n bietjie weg van die toeristemassas wanneer jy die suidwestelike kus van Italië besoek – en raak verlief op die beeldskone Praiano.
Langs ons op die Sita-bus van Positano na Amalfi sit ’n jong paartjie en popel, duidelik onlangs ontmoet en afkomstig van Engeland. Die tweetjies wil verloof raak, en hulle praat onder mekaar oor waar om die ring aan ’n afwagtende ringvinger te plaas.
Maar die man lyk nie so ingenome nie. “ ’n Mens word glo vertrap daar. Ek soek iewers stil, intiem, romanties,” maak ek die woorde uit so tussen die gebabbel in die oorvol bus.
Die een lyk lekkerder as die ander, en soos ’n mens beslis nie net een roomysgeur op ’n horinkie sal laai nie, besoek jy ook nie net een dorpie as jy op die pokkeltjiebus plek kry tussen Ravello en Sorrento nie.
Ons hou op ’n hoogte stil en ’n groepie vroue wil by die deur uitpeul. “Dit is Praiano, maar nie die sentrum (“centrale”) nie!” roep die lig-geïrriteerde busbestuurders van voor af uit.
Praiano. Nou onthou ek waar ek die naam al tevore gehoor het. Welberese vriende was al hier – mense wat nie agter wapperende toervlaggies aanhol en net toegelaat word om vir twee minute na ’n uitsig te staar (met ’n geskiedenislessie) voordat hulle ’n uur in ’n diamantfabriek moet deurbring nie.