Dit is juis in die “gevaarlike” en “obsene” toneel van die heksesabbat waar Leroux die mens in sy kwesbaarheid teken en die teelaarde vir die “bose” vir ons karteer. Veel beter as enige selfhelpgids wys Leroux hoe menslike onvolmaaktheid, ons onwilligheid om dít te aanvaar en ’n gebrek aan liefde saamspan om verhoudings te verwoes en die “bose” te laat seëvier: Reeds die openingsvers van die bundel staan in die teken van eindigheid, beide wat die mens en die taal betref. `n Drafsessie word verbind met “koggelpassie” waar die asem die dood sing-sing inhaal, “tot aan die oewer van die Styx” (14). My regterskouer het egter begin pyn van die herhaalde gesjou aan die swaar valies en ek het my voorgeneem om my nooit weer alléén uit die veiligheid van Afrika in die oerwoud van die Europese Kommunikasiesisteem te waag nie. (‘n Besluit wat reeds ná ‘n paar uur slaap en by begroeting van ‘n sonnige oggend begin wankel).’