PSS Invest - ETFS, kommoditeite en effektehandelinligting
ETFS, inligting oor handelsware en effekte
ETF's, kommoditeite en effektehandel
Ontleding van ETF's
Gegewe die verwarrende aantal ETF -keuses waarmee beleggers nou moet worstel, is dit belangrik om die volgende faktore in ag te neem:
Vlak van bates
Om as 'n lewensvatbare beleggingskeuse beskou te word, moet 'n ETF 'n minimum bate hê, met 'n gemeenskaplike drempel van minstens $ 10 miljoen. 'N ETF met bates onder hierdie drempel sal waarskynlik 'n beperkte mate van beleggersbelang hê. Soos met 'n aandeel, lei beperkte beleggersbelang tot swak likiditeit en wye verspreiding.
'N Belegger moet daagliks kontroleer of die ETF wat oorweeg word, in voldoende volume handel. Handelsvolume in die gewildste ETF beloop daagliks miljoene aandele; aan die ander kant verhandel sommige ETF skaars. Handelsvolume is 'n uitstekende aanduiding van likiditeit, ongeag die bateklas. Oor die algemeen, hoe hoër die handelsvolume vir 'n ETF, hoe meer vloeibaar sal dit wees en hoe strenger die bod-vra-verspreiding. Dit is veral belangrike oorwegings wanneer dit tyd is om die ETF te verlaat.
Onderliggende indeks of bate
Oorweeg die onderliggende indeks of bateklas waarop die ETF gebaseer is. Uit die oogpunt van diversifikasie kan dit verkieslik wees om te belê in 'n ETF wat gebaseer is op 'n breë indeks wat wyd gevolg word, eerder as 'n onduidelike indeks met 'n nou industrie of geografiese fokus.
Terwyl die meeste ETF hul onderliggende indekse noukeurig volg, volg sommige dit nie so noukeurig as wat hulle behoort nie. Alles anders is 'n ETF met minimale opsporingsfoute beter as een met 'n groter mate van fout.
'First-mover-voordeel' is belangrik in die ETF-wêreld, want die eerste ETF-uitreiker vir 'n spesifieke sektor het 'n redelike waarskynlikheid om die grootste deel van die bates te verdien, voordat ander op die wa spring. Dit is dus verstandig om ETF's te vermy wat bloot 'n navolging van 'n oorspronklike idee is, omdat hulle hulself nie van hul mededingers kan onderskei nie en beleggers se bates aantrek.
Ontleding van goedere
Onthou dat u die neiging verhandel as u handelsware verhandel.
Gewoonlik volg goedere groter siklusse en subsiklusse. Uiteraard sal u in hierdie groter siklusse wisselvalligheid hê. Maar u moet hierdie neiging vang en binne die kontoere van hierdie neiging handel dryf.
Daar is ook 'n baie hoër hefboomelement. Wat bedoel ons met hefboomfinansiering in hierdie konteks? Ons verwys natuurlik na die marge wat in hierdie geval betaal moet word.
As u byvoorbeeld 'n lang of kort posisie inneem in indekstermynkontrakte, moet u ongeveer 10% -marge betaal (dit beteken 'n hefboom van 10 keer) en u moet ongeveer 15% -marge vir aandele -termynkontrakte betaal (dit beteken 'n hefboom van 6.66 keer).
As dit kom by kommoditeite, is die hefboomfinansiering baie hoër. Normaalweg is die hefboomfinansiering in baie gevalle so hoog as 500 keer.
U kan u hefboomfinansiering verder verbeter as u bereid is om dekkingsorders te plaas met 'n ingeboude stopverlies.
Daar is twee dinge wat u moet onthou as u hefboomfinansiering in handelsware gebruik.
Eerstens moet u ook die maksimum persentasie kapitaal wat u wil verloor, definieer en daarvolgens handel dryf.
Tweedens, in die hefboomposisies, kan die verliese ook vergroot word, net soos die wins verhoog kan word.
Daarom is dit baie belangrik om u hefboom in goedere baie oordeelkundig te gebruik.
Ontleding van effekte
Wat bepaal die prys van 'n verband?
Obligasies kan op die 'sekondêre mark' gekoop en verkoop word nadat dit uitgereik is. Sommige effekte word in die openbaar verhandel, maar die meeste handel oor die toonbank tussen groot makelaars wat namens hul kliënte of hul eie optree.
Die prys en opbrengs van 'n verband bepaal die waarde daarvan op die sekondêre mark. Uiteraard moet 'n verband 'n prys hê waarteen dit gekoop en verkoop kan word, en die opbrengs van 'n verband is die werklike jaarlikse opbrengs wat 'n belegger kan verwag as die verband tot vervaldag gehou word. Die opbrengs is dus gebaseer op die koopprys van die verband sowel as die koepon.
Die prys van 'n verband beweeg altyd in die teenoorgestelde rigting van sy opbrengs, soos voorheen geïllustreer. Die sleutel om hierdie kritieke kenmerk van die effektemark te verstaan, is om te erken dat die prys van 'n verband die waarde van die inkomste weerspieël wat dit deur sy gereelde koeponrentebetalings lewer. As die heersende rentekoerse daal - veral die koerse op staatseffekte - word ouer effekte van alle soorte meer waardevol omdat dit in 'n hoër rentekoersomgewing verkoop is en dus hoër koepons het. Beleggers met ouer effekte kan 'n "premie" hef om dit op die sekondêre mark te verkoop. Aan die ander kant, as rentekoerse styg, kan ouer effekte minder waardevol word omdat hul koepons relatief laag is en ouer effekte dus teen 'n afslag verhandel.
Verstaan ​​die pryse van die effektemark
In die mark word effektepryse aangehaal as 'n persentasie van die effek se nominale waarde. Die maklikste manier om verbandpryse te verstaan, is deur 'n nul by die prys in die mark te voeg. Byvoorbeeld, as 'n verband teen 99 op die mark genoteer word, is die prys $ 990 vir elke $ 1,000 van nominale waarde en word gesê dat die verband teen 'n afslag verhandel. As die verband teen 101 verhandel, kos dit $ 1,010 vir elke $ 1,000 van nominale waarde, en dit word gesê dat die verband teen 'n premie verhandel. As die verband teen 100 verhandel, kos dit $ 1,000 vir elke $ 1,000 van nominale waarde en word verhandel teen pari. 'N Ander algemene term is' parwaarde ', wat bloot 'n ander manier is om nominale waarde te sê. Die meeste effekte word effens laer as pari uitgereik en kan dan in die sekondêre mark verhandel bo of onder pari, afhangende van rentekoers, krediet of ander faktore.
Eenvoudig gestel, as rentekoerse styg, sal nuwe effekte beleggers hoër rentekoerse betaal as ou, so ou effekte is geneig om te daal. Dalende rentekoerse beteken egter dat ouer effekte hoër rentekoerse betaal as nuwe effekte, en daarom verkoop ouer effekte teen premies in die mark.
Op kort termyn kan dalende rentekoerse die waarde van effekte in 'n portefeulje verhoog en stygende rentekoerse kan hul waarde benadeel. Oor die lang termyn kan stygende rentekoerse egter 'n effek opbrengs van 'n effekteportefeulje verhoog, aangesien die geld uit vervalde effekte herbelê word in effekte met hoër opbrengste. Omgekeerd, in 'n dalende rentekoersomgewing, moet geld uit vervaldatum herbelê word in nuwe effekte wat laer koerse betaal, wat moontlik opbrengste op lang termyn kan verlaag.
Die omgekeerde verhouding tussen prys en opbrengs is van kardinale belang om waarde in effekte te verstaan. 'N Ander sleutel is om te weet hoeveel 'n verband se prys sal beweeg as rentekoerse verander.
Om te skat hoe sensitief die prys van 'n spesifieke verband is vir rentekoersbewegings, gebruik die effektemark 'n maatstaf wat bekend staan ​​as duur. Duur is 'n geweegde gemiddelde van die huidige waarde van 'n verband se kontantvloei, wat 'n reeks gereelde koeponbetalings insluit, gevolg deur 'n veel groter betaling aan die einde wanneer die verband verval en die nominale waarde terugbetaal word, soos hieronder geïllustreer.
Duur, net soos die vervaldatum van die verband, word in jare uitgedruk, maar soos die illustrasie toon, is dit gewoonlik minder as die volwassenheid. Die tydsduur word beïnvloed deur die grootte van die gewone koeponbetalings en die nominale waarde van die verband. Vir 'n nulkoepon-verband is die vervaldatum en die tydsduur gelyk, aangesien daar geen gereelde koeponbetalings is nie en alle kontantvloei op die vervaldatum plaasvind. As gevolg van hierdie funksie bied nulkoepon-effekte die meeste prysbewegings vir 'n gegewe verandering in rentekoerse, wat nulkoepon-effekte aantreklik kan maak vir beleggers wat 'n daling in koerse verwag.
Die eindresultaat van die tydsberekening, wat uniek is vir elke verband, is 'n risikomaat wat beleggers in staat stel om effekte met verskillende vervaldatums, koepons en nominale waardes op 'n appel-tot-appel basis te vergelyk. Tydsduur bied die benaderde prysverandering wat enige gegewe verband sal ondervind in geval van 'n 100-basis (een persentasiepunt) verandering in rentekoerse. Gestel byvoorbeeld dat rentekoerse met 1%daal, wat veroorsaak dat die opbrengs op elke verband in die mark met dieselfde bedrag daal. In so 'n geval styg die prys van 'n verband met 'n duur van twee jaar met 2% en die prys van 'n verband van vyf jaar met 5%.
Die geweegde gemiddelde duur kan ook bereken word vir 'n hele verbandportefeulje, gebaseer op die duur van die individuele effekte in die portefeulje.
Die rol van effekte in 'n portefeulje
Sedert regerings in die vroeë twintigste eeu meer gereeld uitgereik het en aanleiding gegee het tot die moderne effektemark, het beleggers om verskeie redes effekte gekoop: kapitaalbehoud, inkomste, diversifikasie en as 'n moontlike verskansing teen ekonomiese swakheid of deflasie. Toe die effektemark in die sewentiger- en tagtigerjare groter en meer divers geword het, het obligasies groter en meer gereelde prysveranderinge ondergaan en baie beleggers het begin om handel te dryf met 'n ander moontlike voordeel: prys, of kapitaal, waardering. Vandag kan beleggers om een ​​of al hierdie redes kies om effekte te koop.
Kapitaalbehoud: Anders as aandele, moet effekte op 'n bepaalde datum of vervaldatum die hoofsom terugbetaal. Dit maak effekte aantreklik vir beleggers wat nie die risiko loop om kapitaal te verloor nie en vir diegene wat op 'n spesifieke tydstip in die toekoms 'n aanspreeklikheid moet nakom. Obligasie het die voordeel dat dit rente bied teen 'n vasgestelde koers wat dikwels hoër is as korttermyn-spaarkoerse.
inkomste: Die meeste effekte bied aan die belegger 'vaste' inkomste. Op 'n vasgestelde skedule, hetsy kwartaalliks, twee keer per jaar of jaarliks, stuur die verbanduitreiker aan die verbandhouer 'n rentebetaling wat in ander effekte bestee of herbelê kan word. Aandele kan ook inkomste verskaf deur dividendbetalings, maar dividende is geneig om kleiner te wees as verbandkoeponbetalings, en maatskappye betaal na goeddunke dividendbetalings, terwyl effekte -uitreikers verplig is om koeponbetalings te doen.
Kapitaalwaardering: Obligasiepryse kan om verskeie redes styg, insluitend 'n daling in rentekoerse en 'n verbetering in die kredietwaardigheid van die uitreiker. As 'n verband tot vervaldag gehou word, word enige pryswins gedurende die lewensduur van die verband nie gerealiseer nie; In plaas daarvan keer die verbandprys gewoonlik terug na par (100), aangesien dit die vervaldatum en die terugbetaling van die hoofsom nader. Deur effekte te verkoop nadat dit in prys - en voor vervaldag - gestyg het, kan beleggers egter prysstygings, ook bekend as kapitaalverhoging, op effekte besef. Deur die kapitaalgroei op effekte vas te lê, word hul totale opbrengs verhoog, wat die kombinasie van inkomste en kapitaalgroei is. Belegging vir totale opbrengs het die afgelope 40 jaar een van die mees gebruikte verbandstrategieë geword.
diversifikasie: Om effekte in 'n beleggingsportefeulje in te sluit, kan help om die portefeulje te diversifiseer. Baie beleggers diversifiseer tussen 'n wye verskeidenheid bates, van aandele en effekte tot kommoditeite en alternatiewe beleggings, in 'n poging om die risiko van lae of selfs negatiewe opbrengste op hul portefeuljes te verminder.
Moontlike verskansing teen 'n ekonomiese verlangsaming of deflasie: Obligasies kan om verskeie redes beleggers help beskerm teen 'n ekonomiese verlangsaming. Die prys van 'n verband hang af van hoeveel beleggers die inkomste waardeer wat die verband bied. Die meeste effekte betaal 'n vaste inkomste wat nie verander nie. As die pryse van goedere en dienste styg, 'n ekonomiese toestand bekend as inflasie, word die vaste inkomste van 'n verband minder aantreklik omdat die inkomste minder goedere en dienste koop. Inflasie val gewoonlik saam met vinniger ekonomiese groei, wat die vraag na goedere en dienste verhoog. Aan die ander kant lei stadiger ekonomiese groei gewoonlik tot laer inflasie, wat verbandinkomste aantrekliker maak. 'N Ekonomiese verlangsaming is gewoonlik ook sleg vir korporatiewe winste en voorraadopbrengste, wat bydra tot die aantreklikheid van verbandinkomste as 'n bron van opbrengs. As die verlangsaming erg genoeg word dat verbruikers ophou om dinge te koop en pryse in die ekonomie begin daal - 'n haglike ekonomiese toestand wat deflasie bekend staan ​​- dan word die inkomste van die verband nog aantrekliker omdat verbandhouers meer goedere en dienste kan koop (as gevolg van hul laer pryse) met dieselfde verbandinkomste. Namate die vraag na effekte toeneem, neem die verbandpryse en die opbrengs van die verbandhouers toe.