Duisende krygsgevangenes is jare lank in slawerny voordat hulle as offer in Prehistoriese China gedood is - Die storie - 2022
Duisende krygsgevangenes is jare lank in slawerny voordat hulle as offer in Prehistoriese China gedood is
Sommige argeoloë in China het die samestelling van elemente in die bene in 'n prehistoriese begraafplaas ontleed en sê die mense wat daar begrawe is, was waarskynlik oorlogsgevangenes wat tot slawerny gedwing is voordat hulle as offeroffers gedood is.
Dit is ingewikkeld hoe die argeoloë, onder leiding van Christina Cheung van die Simon Fraser -universiteit in British Columbia, tot hierdie gevolgtrekking gekom het oor die verwoeste lewens van soveel mense.
Die argeologiese terrein van Yinxu, hoofstad van die Shang -dinastie van 1300 tot 1046 vC, lê ongeveer 500 kilometer suid van Beijing. Die Yinxu -webwerf gee bewys van 'n ontwikkeling van die groot Chinese kultuur in die vroeë Bronstydperk, lui 'n verhaal oor die nuutste navorsing op die International Business Time -webwerf.
Daar was ook die offer van mense en diere tydens die Shang -dinastie. Die praktyk was algemeen. In werklikheid is ongeveer 2500 putte gevul met die oorblyfsels van offeroffers wat duisende is, gevind.
Waarom het vroeë menslike samelewings gewelddadige offerandes beoefen?
Argeoloë ontdek grusame terrein waar Chinese keisers perde geoffer het
'N Slim dieetanalise
Dit is hier waar dit ingewikkeld raak. Dr Cheung en haar kollegas, deur isotope in die bene en tande van 68 slagoffers te ontleed, het gevind dat hulle meestal gierst geëet het. Hulle kon selfs vasstel dat hulle in die jare voor hul dood na Yinxu verhuis het.
Hierdie kaart toon die hoofstede en gebied van die Shang -dinastie, soos bepaal deur argeologiese verkennings. (GNU Free Documentation License/ Tekening deur Yu Ninjie )
Die navorsers vergelyk die resultate van hierdie analise met die bene van 39 inwoners om te bepaal dat die inwoners 'n baie beter dieet van hertvleis, wilde vis, koring en rys geëet het.
Die navorsers het tot die gevolgtrekking gekom dat amptenare van die Shang -dinastie die gevangenes van die oorlog etlike jare lank aan die lewe gehou het vir gebruik in slawe -arbeid, want dit sou nie sinvol gewees het om hulle gevange te neem nie, hulle 'n paar dae na Yinxu te neem en hulle dan dood te maak.
Maar waarom sou die Shang -leiers dit doen? Die koerant sluit af:
"Hierdie ontdekking het beduidende implikasies vir die begrip van die verskillende taktieke wat die Shang -konings gebruik het om die mag oor hul onderdane te konsolideer, insluitend die uiting van geweld deur middel van rituele offeroffers."
Oudste Chinese skryfwerk wat ooit in Sjanghai ontdek is
Die praktyk van opoffering in die Ystertydperk in Brittanje
Ch'eng Tang, die eerste keiser in die Shang -dinastie
Die opsomming van 'n wetenskaplike artikel oor die bevindinge in die Tydskrif vir Antropologiese Argeologie verklaar:
Hoewel orakel been inskripsies van die webwerf van Yinxu het genoem dat baie van hierdie slagoffers oorlogsgevangenes was, maar min argeologiese bewyse kan hierdie bewering ondersteun of bevestig. Met behulp van stabiele koolstof-, stikstof- en swaelisotoopanalise, het ons die dieetpraktyke van 68 offeroffers gerekonstrueer en vergelyk met dié van 39 plaaslike inwoners uit Yinxu.
Daarbenewens het δ vir 30 van die offeroffers 13C, δ 15N, en δ 34S [isotope van hierdie elemente] waardes van twee verskillende beenelemente per individu is vergelyk om bewyse van migrasie te soek. Ons resultate dui daarop dat hierdie offeroffers waarskynlik nie plaaslik was nie, maar dat hulle verhuis het Yinxu en het die plaaslike dieet vir ten minste 'n paar jaar aangeneem voordat hy vermoor is. Hierdie ontdekking het beduidende implikasies vir die begrip van die verskillende taktieke wat deur die Shang -konings gebruik word om die mag oor hul onderdane te konsolideer, insluitend die openbaarmaking van geweld deur middel van massa -offerrituele.
Die artikel voeg by: "In die vroeë Bronstydperk in China was die gebruik van rituele moord, met gebruik van menslike sowel as dierlike onderdane, algemeen."
Lees Oracle Bones en skryf die toekoms in die Shang -dinastie
'N Eerde vegter van die Zhou -dinastie, begrawe met 'n wa en perde, is in China opgegrawe
Orakelbene met die eerste geskrewe Chinese simbole is gebruik as 'n waarsêer vir Shang -hooggeplaastes om hul optrede na te gaan. ( CC BY 2.0 )
Een manier waarop argeoloë vasgestel het dat die slagoffers van slawerny en opoffering nie plaaslik was nie, was van inskripsies van die orakelbeen en skilpaaie. Sommige van hierdie geskrifte het gesê dat baie van die offeroffers oorlogsgevangenes van elders was. Maar navorsers kon dit nie tot hierdie studie verifieer nie.
Geskiedenis van Sierra Leone
Sierra Leone het minstens 2,500 jaar gelede die eerste keer deur inheemse Afrika -mense bewoon geword. Die Limba was die eerste stam wat in Sierra Leone gewoon het. Die digte tropiese reënwoud het die streek gedeeltelik geïsoleer van ander Wes -Afrikaanse kulture, en dit het 'n toevlugsoord geword vir mense wat geweld en jihads ontkom. Sierra Leone is vernoem deur die Portugese ontdekkingsreisiger Pedro de Sintra, wat die streek in 1462 in kaart gebring het. Die riviermonding in Freetown het skepe 'n goeie natuurlike hawe gebied om skepe te skuil en drinkwater aan te vul, en het meer internasionale aandag gekry namate die kus- en trans-Atlantiese handel verdring het. Handel in die Sahara.
In die middel van die 16de eeu het die Mane-mense binnegedring, byna al die inheemse kusvolk onderwerp, en Sierra Leone gemilitariseer. Die Mane het spoedig met die plaaslike bevolkings gemeng, en die verskillende opperhoofde en koninkryke was in 'n voortdurende konflik, met baie gevangenes wat aan Europese slawehandelaars verkoop is. Die Atlantiese slawehandel het 'n beduidende impak op Sierra Leone gehad, aangesien hierdie handel in die 17de en 18de eeu floreer het, en later as 'n middelpunt van pogings tot slawerny toe die handel in 1807 afgeskaf is. in Freetown, en dit het die hoofstad van Brits -Wes -Afrika geword. 'N Vloot eskader was daar gevestig om slaweskepe te onderskep, en die kolonie het vinnig gegroei namate bevryde Afrikaners vrygelaat is, saam met Wes -Indiese en Afrikaanse soldate wat in die Napoleontiese Oorloë vir Brittanje geveg het. Die afstammelinge van die swart setlaars is gesamentlik die Creoles of Krios genoem.
Gedurende die koloniale era het die Britte en Creole hul beheer oor die omliggende gebied vergroot en vrede verseker sodat die handel nie onderbreek sou word nie, wat slawehandel en oorlog tussen hoofde onderdruk het. In 1895 het Brittanje grense getrek vir Sierra Leone wat hulle as hul protektoraat verklaar het, wat gelei het tot gewapende verset en die hutbelastingoorlog van 1898. Daarna was daar onenigheid en hervormings namate die Creoles politieke regte soek, vakbonde wat gevorm is teen koloniale werkgewers, en kleinboere het groter geregtigheid by hulle hoofde gesoek.
Sierra Leone het 'n belangrike rol gespeel in die moderne Afrikaanse politieke vryheid en nasionalisme. In die vyftigerjare het 'n nuwe grondwet die kroonkolonie en protektoraat verenig, wat voorheen afsonderlik beheer is. Sierra Leone word op 27 April 1961 onafhanklik van die Verenigde Koninkryk en word lid van die Statebond van Nasies. Etniese en taalkundige verdeeldheid bly 'n struikelblok vir nasionale eenheid, met die Mende, Temne en Creoles as mededingende magsblokke. Ongeveer die helfte van die jare sedert onafhanklikheid is gekenmerk deur outokratiese regerings of burgeroorlog.
Asteekse oorlog van die blomme
Oorlog self word deur die Asteke beskou as 'n deel van die natuurlike ritmes. Hierdie ritmes het gevoel dat hulle elke vlak van bestaan ​​deurdring, en slegs deur 'n pasmaat te volg, kan 'n individu en (nog belangriker) 'n stam of stad oorleef en floreer. Elke dag word beskou as 'n stryd tussen die son en die aarde. Die son wat elke sonsondergang verloor en homself graag aan die aarde opoffer, sodat mense voorspoedig kon wees. Baie van die natuurbewegings word beskou as 'n weerspieëling van die ritme van die oorlog tussen die teenoorgestelde natuurlike en geestelike kragte. Oorlog het toe 'n godsdienstige en rituele aard aangeneem wat dit in omvang beperk en deel uitmaak van die geestelike lewe van die gemeenskap met sterk metafisies. Rituele het ontstaan ​​rondom die voer van oorloë, en as hulle daarvan verskil, sou die oorlog die rede waarom dit bestaan, verloor het. Op die meer alledaagse vlak is oorloë gevoer om wraak, verdediging of ekonomiese redes. 'N Algemene oorsaak vir die formele oorlogsverklaring was dat 'n stad se handelaars gediskrimineer of aangeval word. (Hierdie handelaars verdubbel gewoonlik die intelligensiemag van elke stad, en is dikwels geteister in tye van hoë spanning.) Agter alle politieke en ekonomiese regverdiging was altyd die sterk krag van die godsdienstige aard van oorlog en 'n nimmereindigende behoefte aan gevangenes om op te offer.
'N Algemene oorsaak van oorlog was die versuim van 'n vasaalstaat om die vereiste hulde te bring. Dit is verbasend om te ontdek, maar waar, dat in 'n stelsel waar huldeblyk een van die belangrikste bestanddele was, ooit 'n stelsel (soos gyselaars) ontwerp is om die betaling van huldeblyk uit 'n voorheen verowerde gebied te waarborg nie. As huldeblyk geweier word, was die enigste alternatief om weer oorlog toe te gaan.
Die proses om oorlog te verklaar was lank en ingewikkeld. Dit is in die meeste gevalle gevolg, en dit het geen ruimte gelaat vir die bedrieglikheid wat in die Asteke -oorloë voorkom nie. Die prosedure wat gevolg moet word, was 'n reeks werklike, maar ritueel vereiste, aksies. Die werklike oorlogsverklaring behels drie staatsbesoeke, dikwels deur drie geallieerde stede wat beplan om aan te val. Die eerste afvaardiging het 'n beroep op die owerstes en edeles van die stad gedoen. Hulle spog met hul krag en waarsku dat hulle van die edeles as opofferings sou eis as die oorlog sou volg. Die groep tree dan buite die stadspoort af en kamp vir 'n Azteekse maand (20 dae) in afwagting van 'n antwoord. Dit is normaalweg op die laaste dag gegee, en as die stad of koalisie nie hul voorwaardes aanvaar nie, word tekenwapens aan die edeles uitgedeel. (Dit was sodat niemand kon sê dat hulle 'n ongewapende vyand verslaan het nie.)
Die tweede afvaardiging sou dan die voorste handelaars van die stad nader. Hierdie tweede afvaardiging beskryf die ekonomiese "gruwels" van 'n nederlaag, vergelyk dit sleg met die terme wat aangebied word en probeer gewoonlik die handelaars oorreed om die kapteins oor te gee. Hierdie afvaardiging het toe ook 'n maand lank afgetree om op 'n antwoord te wag. Sou dit ook negatief wees, kom daar 'n derde en laaste afvaardiging. Hierdie groep sou self met die krygers praat. Hulle sou 'n massavergadering byeenbring met redes waarom hulle nie moes veg nie en verhale oor die gruwels van die geveg. Weer sou hulle die stad vra om aan hul voorwaardes te voldoen (gewoonlik 'n virtuele oorgawe of die verlies van 'n gebied) en dan terugtrek na 'n kamp vir 'n rituele wag van 'n maand. Uiteindelik, na dit alles, sou die leërs (wat baie tyd gehad het om bymekaar te kom) in 'n geveg vergader. Hier was enige misleiding aanvaarbaar en 'n listige generaal so waardevol soos 'n moedige.
Die leierskap van die Asteke was dieselfde in tye van vrede en oorlog. Tussen oorloë het die offisiere gedien as die administrasie, regbank en staatsdiens van die stad. Aan die hoof van hierdie organisasie was die opperhoof van die opperoorlog of Tlacatecuhtli. Dit was die posisie van die ongelukkige Montezuma in Tenochtitlan toe Cortes aankom. Elke stam is toegewys aan een van die vier fratries wat elkeen sy eie leier het, 'n Tlaxcola, wat in oorlogstyd as hul afdelingsbevelvoerder gedien het, en in 'n raad saam met die ander drie wat die werklike administrasie van die stad in tye van vrede bestuur het. Die hoof van elke stam het gedien as regimentskommandant en was bekend as 'n Tlochcautin. In vrede dien hy in 'n rol soortgelyk aan die Engelse balju. Onder die stamvlak was 'n eenheid van ongeveer 200 tot 400 man. Dit was die ekwivalent van ons onderneming en was werklik die grootste eenheid waaroor enige taktiese beheer gehou kon word sodra 'n geveg begin het. Die kleinste gewone eenheid was die peloton van 20 man. Hierdie organisasie word streng deur die groot stede waargeneem en was so 'n integrale deel van die Asteekse kultuur dat die simbool vir '20' 'n vlag was soos elke peloton.
Die militêre tegnieke van die Asteke was destyds minderwaardig as dié van Europa of China. Dit is waarskynlik hoofsaaklik te wyte aan die feit dat oorlog, hoewel dit ritueel betrokke was en religieus belangrik was, minder ontwikkel was as 'n sosiale oplossing in Mexiko voor die verowering. Dit is veroorsaak deur verskeie faktore, waarvan die belangrikste is dat die bevolkingsdigtheid van die gebied baie minder was as in ander dele van die wêreld. In die tydperk onmiddellik voor die Spaanse het slegs een gebied werklik die knyp van oorbevolking gevoel. Dit was die gebied rondom die Titicocca -meer wat vandag deur die Mexiko -stad beset is. Hier het die kragtige en mees oorlogsugtige stede ontwikkel. Selfs dan was hul oorlogstradisie (in teenstelling met individuele gevegte) slegs 'n paar honderd jaar oud in teenstelling met duisende in ander lande. Die gevolg was dat die strydtegnieke nog steeds ongesofistikeerd en basies was, alhoewel hulle 'n krygsgesindheid gehad het en 'n oorlog diep ritueel in hul kultuur ingeburger was.
'N Weerspieëling van die onontwikkelde aard van die Asteke -oorloë was die afwesigheid van oefeninge. Eenhede het slegs as 'n groep opgetree tydens burgerlike pligte, of tydens die verskeie godsdienstige seremonies wat hulle vir elke jaar vergader het. Die taktiek van 'n geveg lyk dan meestal na die massa- of swerm -taktiek van die Bybelse tyd.
Nog 'n faktor wat verminder word ten gunste van slegs beperkte militêre aktiwiteite. Dit was die feit dat dit uiters moeilik was vir 'n weermag om aan 'n uitgebreide veldtog deel te neem. Aangesien die weermag ook die arbeidsmag was, is 'n veldtog tydens die plant- en oestyd verbied. Dit is veral waar, aangesien die landbou nie so doeltreffend was om die massiewe priesterhiërargie en 'n staande leër van enige grootte te ondersteun nie. 'N Weermag kon ook nie uit die land woon nie, aangesien die gebied waardeur hulle sou reis, waarskynlik bewoon sou word deur verskeie stadstate wat nie by die oorlog betrokke was nie en onafhanklik was van die betrokkenes. Dit het beteken dat dit nie net nodig was om voorraaddepots langs enige voorgestelde roete op te rig nie, maar ook om toestemming te onderhandel om die gronde van ander stede te betree.
Die marginale aard van die landbou was ook van so 'n aard dat beleëringe wat lank duur, feitlik onmoontlik was. Die beleërende leër sou net so waarskynlik honger ly as die belegers. Die gevolg hiervan was dat formele mure en ander versterkings skaars was. In die plek daarvan is kanale (ook nuttig in die handel) dikwels gebruik met draagbare brûe. Baie stede was ook op 'n maklik verdedigbare terrein geleë, soos op 'n berghelling of aan die einde van 'n smal landengte. Daar was ook geen bewyse dat beleidswapens van enige aard ontwikkel of gebruik is nie. Ten spyte van al die probleme wat hierbo genoem is, kon die Asteke veldtogte oor 'n groot deel van Mexiko voer. Dit is meestal geveg met leërs wat hoofsaaklik uit plaaslike bondgenote bestaan, met 'n kontingent Asteke om hulle te verstewig. In sommige gevalle word aangeteken dat die Asteke gedwing is om die moeisame tegniek te gebruik om elkeen van die dorpe en stede op hul roete te onderwerp.
Die wapens en gereedskap van die Asteke was basies en eenvoudig van aard. In plaas van om nuwe variasies van wapens te ontwikkel, het die pogings van die Asteke tot 'n uitgebreide versiering daarvan gegaan. Daar was vier hoofwapens wat die Aztec -kryger gebruik het. 'N Houtkolf met skerp obsidiaan lemme is gebruik. Spies was algemeen en word dikwels gebruik met 'n gooi stok, 'n atl-atl genoem. Die pyl en boog is ook in die meeste leërs gevind, net soos 'n swaar spies of lans vir gevegte. Soms het 'n stam 'n tradisie gehad wat veroorsaak het dat sommige van hulle die slinger of spiese gebruik het. Byl is as gereedskap gebruik, maar dit lyk nie asof dit 'n gereelde wapen was nie.
Die grootste deel van die wapens in 'n stad is in 'n arsenaal, die Tlacochcalco, of omtrent die 'huis van pyle', gehou. Een hiervan is in elke kwart van 'n stad gevind en het die wapens vir vyf stamme (een phratrie) gehou. Hierdie arsenale was altyd naby die hoof tempels geleë en is ontwerp met skuins mure wat hulle in staat gestel het om as fort te dien. Die Tlacochcalcos het gedien as die hoofkwartier, versamelingspunte en byeenkomspunte vir die verdedigers van 'n stad. Godsdienstige seremonies is ook daar gehou deur die militêre leiers en 'ridders'.
Die skilde van die Asteke was rietwerk bedek met vel. Die meeste was sirkelvormig en uitgebrei geverf en versier. Velle en vere is ook dikwels vasgemaak om hul skoonheid te versterk. Die krygers wat die klubs gebruik het, het skilde gedra, maar diegene wat die groot spies of lans gebruik het, kon nie, aangesien hulle albei hande nodig gehad het om hul wapen te gebruik. Die wapenrusting is gemaak van gewatteerde katoen, gehard in pekelwater. Dit was redelik suksesvol teen die wapens wat deur ander Asteke gebruik is (en nutteloos teen kruisboë en staal swaarde). Hierdie katoenpantser is in werklikheid vinnig deur die veroweraars aangeneem as effektief genoeg en baie koeler as hul eie metaalwapens. Die gewatteerde wapenrusting is dikwels in helder kleure geverf, gebroke en geborduur met ingewikkelde ontwerpe en simbole.
Houthelms is gedra deur sommige krygers en die kapteins (wat uitstaande stryders was). Dit het vinnig uitgebrei en omvangryk geword. Dit was dikwels nodig dat hulle deur skouergordels ondersteun word. Die meeste hooftooisels of helms was gestileerde diere of beskermende gode. Hoe meer uitgebrei die helm is, hoe meer bekend word die vegter in die geveg. Daar word melding gemaak van koperhelms in 'n paar kodeks, maar niks is gevind nie en sou in elk geval uiters skaars gewees het. Metaalbewerking vir gereedskap en wapens was nie gevorderd nie en obsidiaan was die basiese (en effektiewe) materiaal.
Soos tydens vergelykbare tydperke op ander vastelande, het die Asteke geen uniform gedra nie. Elke kant sou homself vereenselwig met 'n prominent gedrae kenteken of kentekens. Dit word dikwels uitgebrei om ook die rang van die draer aan te toon. Met die magdom kleure in die katoenpantser en die uitgebreide helms was 'n Aztec -geveg 'n kaleidoskoop van wervelende kleure. 'N Jong vegter is geleer om wapens te gebruik as deel van sy skoolopleiding. (Alle mans was soldate.) Alle seuns moes óf onderrig kry óf om die Telpuchcalli of openbare skool by te woon. Later, in plaas van eenheidsopleiding en oefeninge, is 'n nuwe vegter by sy veteraan aangesluit vir sy eerste gevegte. Hierdie program was eintlik baie soortgelyk aan die vakleerlingskap of stelsels wat vir dieselfde doel in die Middeleeuse Europa ontwikkel is.
Die taktiek en wapens van die Asteke was grootliks beïnvloed deur die doel van hul oorloë, gevangenes en watter huldeblyk of land ook al vereis. Dit was die uiteindelike teken van die vermoë in 'n kryger om 'n lewende vyand wat geskik is om te offer, uit 'n geveg terug te bring. Warriors het dan dikwels daarna gestreef om nie hul vyand dood te maak nie, maar om hom uit te slaan of 'n nie-dodelike, maar ongeskonde wond te lewer. 'N Oorwinning word toe waardeer deur die aantal vyande wat gevang is, nie gedood nie.Hiervoor is krygers streng opgelei in individuele gevegte, met min klem op formasies of spanwerk. Die beste krygers is toegelaat tot geselekteerde "ridders". Slegs die vaardigste persone (wat slegs deur die aantal gevangenes beoordeel word) is toegelaat. Dit was bekend as die Knights of the Eagle, die Knights of the Ocelot (Tiger) en 'n minder algemene groep, die Knights of the Arrow. Helms wat hul naamgenote uitbeeld, is dikwels gedra en seremoniële kostuums wat hul kleur weergee, is tydens seremonies gedra en in die geveg. Hierdie opdragte het danse uitgevoer en deelgeneem aan rituele by die Tlacochcalco. Hulle het ook deelgeneem aan die opofferinggevegte. Hierdie ridders het groot grond gekry toe verowerde gebiede tussen die krygers verdeel is. (Hierdie praktyk het 'n beroepsmag 'n manier gegee om homself te onderhou.)
'N Kryger wat in die geveg gedood is of opgeoffer is na 'n nederlaag, was verseker van toegang tot 'n spesiale krygshemel. Dit sou in die Ooste gevind word, en 'n spesiale hemel vir vroue wat tydens die bevalling gesterf het, was in die Weste (hulle het gevoel dat hulle hulself opgeoffer het vir 'n moontlike nuwe vegter). Om op hierdie maniere te sterf, was die grootste eer wat 'n verslane kryger kon ontvang. (Nie-krygers en lafaards is as slawerny verkoop.) Vir sommige was dit die hoogtepunt eerder as die ondergang van die lewens. Die verhaal van Tlahuicol, 'n hoof van Tlaxclan, is opgeteken. Nadat hy in die geveg gevange geneem is, het hy die eer gekry van die spoggerige offergeveg. Dit het beteken dat hy vasgeketting was aan 'n groot ronde klip wat die son voorstel en houtwapens gekry het (geen obsidiaanpunte of rande nie) en een vir een aangeval is deur lede van die Knights of the Eagle. In 'n enkele geveg het hy daarin geslaag om 'n paar mense dood te maak en nog 'n paar te beseer. Die geveg is gestaak en Tlahuicol het die keuse geword van die generaalskap van die Tlaxclan -leër of om die offer in hul hoogste ritueel te wees. Hy kies om die offer te wees, en beskou dit waarskynlik as die groter eer.
Hierdie opofferings word toe nie as 'n straf beskou nie (misdadigers is vermoor of slawe gemaak, maar nooit opgeoffer nie), maar as 'n geleentheid om hul laaste groot bydrae tot hul gemeenskappe te lewer. Daar word geglo dat die opofferings nodig was om die toorn van die gode te voorkom en alles wat nodig is, soos die reën of die lente, te bring. Miskien was die enigste eer om 'n gevangene in die geveg te kry.
'N Tipiese Azteekse geveg het bestaan ​​uit die feit dat albei kante op mekaar afstorm, vinnig opstaan ​​om te laai en dan te midde van hewige geroep op mekaar afstorm. Dit sou vinnig verdeel word in baie gevegte tussen individue en klein groepies. Beide kante sou stry totdat dit lyk asof dit 'n voordeel was. Die ander sou dan breek en hardloop, en vermy vaslegging om die vyand se oorwinning te verminder. Dikwels was die nederlaag en gevangenskap van 'n hoofhoof genoeg om die moraal van die een kant te laat breek.
Baie stratagems is gebruik. Foute en misleiding was algemeen, veral in die gevegte tussen die groot stede. Dit was 'n algemene maneuver vir die een kant om 'n roete te vals en dan hul agtervolgers by 'n tweede mag te verberg. Hierdie krag val dan op die agterkant van hul agtervolgers terwyl die stuurkrag toeneem. 'N Slinkse oorlogshoof is as waardevol beskou as 'n moedige. Wie gewen het, offerandes is verseker en die gode het vrede gemaak.
As daar geen oorlog plaasvind nie, is 'n kunsmatige oorlog ingestel om opofferings te verseker en die krygers die geleentheid te bied om hul vaardighede te bewys. Dit is onregmatig die 'oorlog van blomme' genoem. Alhoewel dit 'n kunsmatige oorlog was, het diegene wat daaraan deelgeneem het 'n baie werklike stryd gestry. Baie het gesterf en nog vele is gevange geneem vir opoffering voordat een groep nederlaag sou erken.
Die beste ridders en krygers uit twee of meer mededingende state is uitgenooi om deel te neem. Die beste krygers het aangevoer dat hulle kon deelneem. As hy wen, sou 'n kryger in die stede bekendheid verwerf. As hy vermoor word, het die kryger die eer van verassing gekry. Verassing is slegs voorbehou vir krygers en het toegang tot die spesiale krygershemel verseker. Ten slotte, as 'n krygsman verslaan en gevange geneem word, kry hy die hoogste eer om geoffer te word. Hierdie blomme -oorloë was so gewild dat sommige jaarliks ​​jaarliks ​​herhaal is.
Die oorlogsinstelling onder die Asteke het ontwikkel tot iets heel anders as wat ons sien. Dit was in die eerste plek 'n manier waarop 'n individu die belangrikste stam of stad kon dien. Dit was 'n inherente geritualiseerde en mistieke gebeurtenis van diep betekenis en noodsaaklikheid. Dit was die enigste manier waarop gevangenes hulle bloeddorstige gode moes paai (eintlik was dit die harte wat hulle uitmekaar geskeur het en steeds klop). In 'n werklik kollektiewe, militêre samelewing was dit die enigste gebied waar 'n individu bekendheid en aansien kon verwerf.
Ses ongerieflike waarhede oor die VSA en slawerny
Diegene wat die Verenigde State wil diskrediteer en ons rol as die magtigste en vooraanstaande mag van die geskiedenis vir vryheid, goedheid en menswaardigheid wil ontken, fokus altyd op Amerika se bloedige verlede as 'n slawe-nasie. Saam met die verplasing en mishandeling van inheemse Amerikaners, geld die slawerny van letterlik miljoene Afrikane as een van ons twee stigtingsmisdade - en 'n duidelike weerlegging van alle bewerings dat hierdie Republiek werklik 'die land van die vrye en die tuiste van die dappere' verteenwoordig. . " Volgens Amerika-bashers in die buiteland en in die buiteland, behoort oop studente uit ons geskiedenis meer skuldgevoelens as trots te voel en te streef na 'herstel' of ander herstel om die unieke, wrede, rassistiese en gewetenlose nalatenskap van die land te oorkom.
Ongelukkig het die huidige manie om die skuld van Amerika vir die gruwels van slawerny te oordryf, geen verband meer met die werklikheid as die ou, diskrediteerde neiging om te ontken dat die VSA hoegenaamd die skuld dra nie. Nee, dit is nie waar dat die 'eienaardige instelling' goedhartige, paternalistiese meesters en gelukkige, dansende handvatsels bevat nie, net soos dit waar is dat Amerika ongeëwenaarde barbaars getoon het of onproportioneel baat gevind het by die ontvoering en uitbuiting van onskuldige Afrikaners.
'N Eerlike en gebalanseerde begrip van die posisie van slawerny in die Amerikaanse ervaring vereis 'n ernstige poging om die instelling in 'n historiese konteks te plaas en 'n paar van die algemene mites en verdraaiings uit die weg te ruim.
1. slawerny was 'n ou en universele instelling, nie 'n onderskeidende amerikaanse innovasie nie. Ten tye van die stigting van die Republiek in 1776 het slawerny letterlik oral op aarde bestaan ​​en was dit vanaf die begin van georganiseerde samelewings 'n aanvaarde aspek van die menslike geskiedenis. Huidige denke dui daarop dat mense ongeveer 10 000 jaar gelede 'n deurslaggewende sprong in die rigting van die beskawing gemaak het met die voorlegging, opleiding en makmaak van belangrike diersoorte (koeie, skape, varke, bokke, hoenders, perde ensovoorts) en, terselfdertyd, begin met die "makmaak", bestialisering en eienaarskap van medemense wat as gevangenes in primitiewe oorloë gevange geneem is. In antieke Griekeland beskryf die groot filosoof Aristoteles die os as "die slaaf van die arme man" terwyl Xenophon die onderrig van slawe "vergelyk het met die opleiding van wilde diere". Aristoteles meen verder dat "dit duidelik is dat daar sekere mense is wat vry is en dat hulle van nature slawe is, en dit is ten bate van hulle voordeel en regverdig dat hulle slawe is." Die Romeine het soveel gevangenes uit Oos -Europa gegryp dat die terme "Slawies" en "slaaf" dieselfde oorsprong het. Al die groot kulture van die antieke wêreld, van Egipte tot Babilonië, Athene tot Rome, Persië tot Indië tot China, was afhanklik van die brutale slawerny van die massas - wat dikwels 'n groot meerderheid van die bevolking verteenwoordig. In teenstelling met die glamourisering van die inheemse kulture van die Nuwe Wêreld, het die Maya's, die Asteke en die Inka's tot die mees brutale slawe-meesters van hulle almal gereken --- nie net om die lede van ander stamme in swaar mishandelde lasdiere te verander nie, maar ook om hierdie oorwonne vyande te gebruik om 'n onbeperkte lus vir menslike offer te voed. Die Tupinamba, 'n kragtige stam aan die kus van Brasilië suid van die Amasone, het 'n groot aantal gevangenes geneem en hulle maande of jare lank verneder voordat hulle massas van hul slagoffers tydens geritualiseerde kannibalistiese feeste deelgeneem het. In Afrika verteenwoordig slawerny ook 'n tydlose norm lank voor enige indringing deur Europeërs. Boonop dring die Portugese, Spaanse, Nederlandse of Britse slawehandelaars selde tot ver buite die kus deur: die werklike vang en ontvoering van die miljoene slagoffers het altyd plaasgevind deur die naburige stamme. Soos die groot Afro-Amerikaanse historikus Nathan Huggins daarop gewys het, "feitlik al die slawerny van Afrikane is deur ander Afrikane uitgevoer", maar die konsep van 'n Afrikaanse 'ras' was die uitvinding van Westerse koloniste, en die meeste Afrikaanse handelaars 'het hulself gesien' as om ander mense as hul eie te verkoop. " Uiteindelik merk die historikus Yale, David Brion Davis, op in sy definitiewe geskiedenis van 2006 "Inhuman Bondage: The Rise and Fall of Slavery in the New World" dat "koloniale Noord -Amerika ... verrassend genoeg slegs 5 tot 6 persent van die Afrikaanse slawe ontvang het die Atlantiese Oseaan. " Intussen het die Arabiese slawehandel (hoofsaaklik uit Oos -Afrika) langer geduur en meer mense tot slawe gemaak as die Europese slawe wat aan die ander kant van die vasteland werk. Volgens die beste ramings het Islamitiese samelewings in die loop van duisend jaar tussen 12 en 17 miljoen Afrikaanse slawe uit hul huise gestuur, die beste skatting vir die aantal Afrikane wat deur die Europeërs tot slawe gemaak is, beloop 11 miljoen. Met ander woorde, ten minste 97% van alle Afrikaanse mans, vroue en kinders wat ontvoer, verkoop en uit hul huise geneem is, is na 'n ander kolonie gestuur as die Britse kolonies van Noord -Amerika. In hierdie konteks is daar geen historiese grondslag om te beweer dat die Verenigde State die primêre of selfs prominente skuld dra vir die afwykings van eeue Afrikaanse slawerny nie.
2. SLAAR BESTAAN SLEGS KORT, EN IN BEPERKTE LOKALE, IN DIE GESKIEDENIS VAN DIE REPUBLIEK - SLEGS 'N BETREKKING TOT DIE VOORVADERS VAN DIE AMERIKANE VAN VANDAG. Die dertiende wysiging van die Grondwet maak 'n formele einde aan die instelling van slawerny 89 jaar na die geboorte van die Republiek 142 jaar verloop sedert hierdie welkome emansipasie. Boonop het die invoer van slawe in 1808 (soos bepaal deur die Grondwet) tot 'n einde gekom, slegs 32 jaar na onafhanklikheid, en slawerny was dekades voor die burgeroorlog in die meeste state verbied. Selfs in die Suide het meer as 80% van die blanke bevolking nooit slawe besit nie. Aangesien die meerderheid van die hedendaagse nie-swart Amerikaners afkomstig is van immigrante wat na die oorlog tussen die state in hierdie land aangekom het, dra slegs 'n klein persentasie van die huidige blanke burgers-miskien so min as 5%-'n outentieke soort generasie skuld vir die uitbuiting van slawe -arbeid. Uiteraard het honderd jaar van Jim Crow-wette, ekonomiese onderdrukking en onverdedigbare diskriminasie gevolg op die teoretiese emansipasie van die slawe, maar die harde realiteite laat ander kwessies ontstaan ​​as dié wat verband hou met die geskiedenis van slawerny wat lank gelede bestaan ​​het.
3. HOEWE BRUTAL, SLAF WAS NIE GENOCIDAL NIE: LEWENDE SLAWE WAS WAARDEBAAR, MAAR DOOD GEDRAGTE HET GEEN WINST GEHOU NIE. Geskiedkundiges is dit eens dat honderdduisende, en waarskynlik miljoene slawe, in die loop van 300 jaar omgekom het tydens die strengheid van die "middelste gang" oor die Atlantiese Oseaan. Skattings bly onvermydelik onnauwkeurig, maar dit bereik so hoog as een derde van die slawe -vrag wat as gevolg van siektes of oorbevolking omgekom het tydens vervoer uit Afrika. Die skrikwekkendste aspek van hierdie reise is miskien die feit dat geen slawehandelaars hierdie vlak van dodelike lyding wou sien nie: hulle het slegs baat gevind by die lewering (en verkoop) van lewende slawe, nie om lyke in die see te gooi nie. Per definisie vereis die misdaad van volksmoord doelbewuste slagting van 'n spesifieke groep mense wat slawe altyd verkies om lewende Afrikaners te onderdruk en uit te buit eerder as om hulle massaal te vermoor. Hier breek die gewilde, maklike vergelykings tussen slawerny en die Holocaust vinnig uit: die Nazi's het af en toe baat by die slawe -arbeid van hul slagoffers, maar die uiteindelike doel van fasiliteite soos Auschwitz was massadood, nie wins of produktiwiteit nie. Vir slawe -eienaars en slawehandelaars in die Nuwe Wêreld kos die dood van u menslike eiendom egter geld, net soos die dood van u huisdiere finansiële skade kan berokken. En soos met hul perde en koeie, was slawe -eienaars trots en sorgvol om soveel nuwe slawe as moontlik te teel. Eerder as om die slawe-bevolking uit te skakel, wou winsgerigte meesters soveel nuwe, jong slawe produseer as wat hulle kon. Dit verteenwoordig kwalik 'n deernisvolle of ordentlike manier om u medemens te behandel, maar dit is presies die teenoorgestelde van volksmoord. Soos David Brion Davis berig, het slawehouers in Noord -Amerika geweldige kundigheid ontwikkel om hul "slawe" lewendig en gesond genoeg te hou om oorvloedige nageslag te produseer. Die Britse koloniste was trots op slawe wat ''n byna unieke en vinnige bevolkingsgraad ontwikkel het, wat die latere Verenigde State bevry het van die behoefte aan verdere invoer uit Afrika'.
4. DIT IS NIE WAAR DAT DIE VSA DEUR DIE MISBRUIK VAN KLAARWERK 'N HEERLIKE VOLK WORD NIE: DIE WELSTE STATE IN DIE LAND WAS DIT WAT HULLE SLAWE EERSTE GEVRY HET. Pennsylvania het 'n emansipasiewet in 1780 aangeneem Connecticut en Rhode Island het vier jaar later gevolg (alles voor die Grondwet). New York het emansipasie in 1799 goedgekeur. Hierdie state (met dinamiese banksentrums in Philadelphia en Manhattan) het vinnig na vore getree as robuuste handels- en vervaardigingsentrums, wat hulself baie verryk het terwyl die op slawe gebaseerde ekonomieë in die Suide in vergelyking kwyn. Ten tye van die Grondwet was Virginia die mees bevolkte en rykste staat in die Unie, maar teen die tyd tussen die oorlog tussen die state het die ou heerskappy ver agter geraak by 'n halfdosyn noordelike state wat slawerny twee geslagte vroeër verbied het. Alle ontledings van die Noordelike oorwinning in die groot seksiestryd beklemtoon die groot voordele ten opsigte van rykdom en produktiwiteit in New England, die Mid-Atlantiese state en die Midde-Weste, vergeleke met die relatief agtergeblewe en verarmde state van die Konfederasie. Terwyl 'n paar elite -gesinne in die Ou Suide ongetwyfeld hul formidabele lot op die arbeid van slawe gegrond het, behels die heersende werklikheid van die planterklas chroniese skuld en wankelrige finansies lank voor die uiteindelike ineenstorting van die bose stelsel van slawerny. Die idee dat Amerika sy rykdom en ontwikkeling op slawe -arbeid gebaseer het, strook amper met die voor die hand liggende werklikheid dat verreweg die armste en minste ontwikkelde deel van die land tweehonderd jaar sedert die stigting van die Republiek was presies die streek waar slawerny eens geheers het.
5. TERWYL AMERIKA GEEN UNIEKE SKULD VERDIEN AAN DIE BESTAANDE VAN KLAAR NIE, VERDIEN DIE VERENIGDE STATE SPESIALE KREDIET VIR SY VINNIGE AFSKRYWING. In die loop van skaars meer as 'n eeu na die opkoms van die Amerikaanse Republiek, het gewetens-, beginsel- en onvoldoende energie daarin geslaag om slawerny nie net in die Nuwe Wêreld nie, maar in alle nasies van die Weste af te skaf. Gedurende drie bewusmakende generasies het een van die oudste, alomteenwoordige en onbetwiste van alle menslike instellings (wat deur die 'verligte' filosowe van Griekeland en Rome beskou word) algemeen gediskrediteer en uiteindelik onwettig geword - met Brasilië wat uiteindelik al sy slawe in 1888 bevry het Hierdie wêreldwye massabeweging (in Brittanje en elders deur vurige Evangeliese Christene in die spies) het die vinnigste en fundamenteelste transformasie in die geskiedenis van die mensdom teweeggebring. Terwyl die Verenigde State (en die Britse kolonies wat ons onafhanklikheid voorafgegaan het) geen prominente rol gespeel het in die totstandkoming van die instelling van slawerny nie, of selfs in die vestiging van die jarelange Afrikaanse slawehandel wat voorheen deur Arabiere, Portugese, Spaanse, Nederlandse en ander handelaars opgerig is die vestiging van Engelse Noord-Amerika, het Amerikaners kragtig bygedra tot die skouspelagtige suksesvolle agitasie teen slawerny. Reeds in 1646 het die Puriteinse stigters van New England hul afkeer uitgespreek oor die slawerny van hul medekinders van God. Toe landdroste in Massachusetts ontdek dat sommige van hul burgers op 'n Afrika-dorp toegeslaan en gewelddadig op twee inboorlinge beslag gelê het om hulle oor die Atlantiese Oseaan te bring vir verkoop in die Nuwe Wêreld, veroordeel die Algemene Hof 'hierdie hooipos en huilende sonde van diefstal van mense'. Die amptenare het dadelik beveel dat die twee swartes na hul geboorteland moet terugkeer. Twee jaar later het Rhode Island wetgewing goedgekeur waarin die praktyk van die verslawing van Afrikaners lewenslank veroordeel word en gelas word dat enige slawe wat "binne die vryhede van hierdie Collonie gebring is" na tien jaar vrygelaat moet word "soos die manier is met die Engelse bediendes." Honderd en dertig jaar later het John Adams en Benjamin Franklin albei die grootste deel van hul lewens as toegewyde aktiviste in die afskaffingsaak deurgebring, en Thomas Jefferson het 'n bittere veroordeling van slawerny in sy oorspronklike ontwerp van die Onafhanklikheidsverklaring ingesluit. Hierdie merkwaardige gedeelte beskou Afrika se slawerny as 'wrede oorlog teen die menslike natuur self, wat sy heiligste lewens- en vryheidsregte skend' en beskryf ''n mark waar mans gekoop en verkoop moet word' as 'piratiese oorlogvoering' en 'onuitputlike handel'. Ongelukkig het die kontinentale kongres hierdie verregaande, kragtige veroordeling verwyder om goedkeuring van Jefferson se mede-slawe-eienaars te verkry, maar die impak van die verklaring en die Amerikaanse revolusie het 'n kragtige faktor gebly om die internasionale anti-slawerny-saak aan te wakker. Nêrens het idealiste 'n hoër prys betaal vir bevryding as in die Verenigde State van Amerika nie. Konfederale magte (waarvan baie min slawe besit het) het moontlik nie bewustelik geveg om die Eiesoortige Instituut te verdedig nie, maar vakbond -soldate en matrose (veral aan die einde van die oorlog) het hul lewens met trots in gevaar gestel vir die emansipasiesaak. Julia Ward Howe se kragtige en gewilde "Battle Hymn of the Republic" het 'n beroep op die federale troepe gedoen om Christus se voorbeeld te volg: "terwyl hy gesterf het om mense heilig te maak/laat ons sterf om mense vry te maak." En baie van hulle het gesterf, ongeveer 364,000 in vier jaar van gevegte - of die ongelooflike ekwivalent van vyf miljoen sterftes as 'n persentasie van die huidige Amerikaanse bevolking. Boonop het die ekonomiese koste van bevryding byna ondenkbaar gebly.In byna alle ander lande het die regering ten tyde van emansipasie 'n vorm van vergoeding aan slawe-eienaars betaal, maar suidelike slawe-eienaars het geen vergoeding ontvang toe hulle na raming $ 3,5 miljard in 1860 dollar verloor het nie (ongeveer $ 70 miljard in vandag se dollar) van wat Davis beskryf as 'n "tot dusver wettig aanvaarde vorm van eiendom." Die mees opvallende aspek van die geskiedenis van Amerika met slawerny behels nie die gemartelde en bloedige bestaan ​​daarvan nie, maar die ongekende spoed en vasberadenheid waarmee afskaffingsbewustes die nasionale gewete opgewek het en 'n einde gemaak het aan hierdie eeue oue euwel.
6. DAAR IS GEEN REDE OM TE GLO DAT DIE AFRIKAAN-AMERIKANE VANDAG BETER KAN WORD AS HULLE VOORSTE AAN DIE AFRIKA AAN BLY NIE. Die idee van vergoeding berus op die idee om die afstammelinge van slawe in te haal vir die onberekenbare skade wat hulle gesinsstatus en welsyn aangerig het deur die verslawing van geslagte van hul voorouers. In teorie wil herstelwerkers hê dat die samelewing die verkeerde dinge van die verlede moet herstel deur vandag se Afro-Amerikaners in die situasie te plaas wat hulle sou gehad het as hul voorvaders nie ontvoer, verkoop en oor die see vervoer is nie. Ongelukkig sou 'n drastiese vermindering van hul rykdom, lewensstandaard en ekonomiese en politieke geleenthede nodig wees om Amerikaanse swartes in lyn te bring met hul neefs wat die slawehandelaars in Afrika agtergelaat het. Geen eerlike waarnemer kan hierdie land se lang rekord van rassisme en onreg ontken of afwys nie, maar dit is ook duidelik dat Amerikaners van Afrika -afkoms 'n baie groter rykdom en menseregte van elke variëteit geniet as die burgers van enige land van die Moederkontinent. As ons probeer om die impak van slawerny op spesifieke swart gesinne uit te wis, moet ons die skouspelagtige ekonomiese vooruitgang wat die gesinne (en deur Amerikaanse burgers in die algemeen) die afgelope 100 jaar gemaak het, uitwis. In die lig van die vorige eeu geskiedenis in Nigerië of Ivoorkus of Sierra Leone of Zimbabwe, sou enige Afro -Amerikaner met vertroue kon sê dat hy of sy beter sou gevaar het as 'n verre voorouer nie 'n slaaf was nie? Diegene wat herstel soek, verwys natuurlik ook na die verwoestende impak van die Westerse kolonialisme op die vooruitgang van Afrika, maar die Verenigde State speel feitlik geen rol in die kolonisering van die vasteland nie. Die Britte, Franse, Italianers, Portugees, Duitsers en ander het almal 'n wrede koloniale bewind in Afrika gevestig, klein België het 'n besonder onderdrukkende en bloeddorstige koloniale mag in die Kongo geword. Die Verenigde State, aan die ander kant, het slegs een langtermynonderneming op die vasteland van Afrika geborg: die kolonie Liberië, 'n onafhanklike nasie wat opgerig is as 'n toevlugsoord vir bevryde Amerikaanse slawe wat 'huis toe' wou gaan. Die feit dat so min van die geleentheid gebruik gemaak het, of gehoor gegee het aan die terug-tot-Afrikaanse vermanings van die swart nasionalis Marcus Garvey uit die begin van die eeu, weerspieël die werklikheid dat afstammelinge van slawe verstaan ​​dat dit beter is om in die Verenigde State te bly , vir al sy foute.
Kortom, polities korrekte aannames oor die verstrengeling van Amerika met slawerny het geen gevoel van diepte, perspektief of konteks nie. Soos met soveel ander volgehoue ​​leuens oor hierdie gelukkige land, ignoreer die ondenkende aanklag van die Verenigde State as 'n unieke skuld vir 'n bose instelling die feit dat die geskiedenis van vorige geslagte 'n grondslag bied vir trots sowel as skuld.
Byna so lank as wat mense geskiedenis opneem, het hulle seksuele aanrandings gedokumenteer. Van die geskrifte van antieke Griekeland tot die Bybel tot die briewe van vroeë ontdekkingsreisigers, seksuele geweld was lankal 'n wrede deel van die menslike verhaal. Sommige aanvalle het selfs die verloop van die geskiedenis verander. En, soos in die geskiedenis, is wat ons weet oor seksuele aanrandings uit die verlede gewoonlik deur die oorwinnaars gesê is, en meestal mans.
"Vroue word uitgevee, " sê Sharon Block, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Kalifornië, Irvine en die skrywer van Koloniale gelaatskappe: ras en liggame in die agtiende-eeuse Amerika. Die historiese verkragtings wat 'n rol speel ' is die enigste waar mans hulself beskadig gesien het. "
Oorloë is veral gekoppel aan gruwelike seksuele aanrandings, van massaverkragting wat deur Sowjet -soldate gepleeg is toe hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog na Duitsland gevorder het tot seksuele geweld te midde van die volksmoorde in Rwanda in 1995. Trouens, die alomteenwoordigheid van seksuele aanranding in oorloë maak hierdie misdade 'n kategorie vir hulself.
Met die veronderstelling dat geen lys ooit omvattend kan wees nie, is daar seksuele aanrandings wat die geskiedenis beïnvloed het, sowel as diegene wat dit beslis nie gedoen het nie.
1. Die opkoms van Alexander die Grote
Die sluipmoord op koning Filips II.
Volgens die Griekse historici Diodorus Siculus en Plutarch het 'n daad van seksuele geweld bygedra tot die opkoms van Alexander die Grote. Hulle rekeninge is honderde jare nadat die gebeurtenis sou plaasgevind het, geskryf, maar die verhaal lui so: In 336 v.C. het Pausanias van Orestis, 'n lid van die lyfwag van koning Filips II van Masedonië (en moontlik sy minnaar), is uitgenooi na 'n banket deur Philip 's skoonpa, Attalus. Daar is hy verkrag deur die dienaars van Attalus. Toe Philip weier om die aanvallers te straf (hy het wel vir Pausanias 'n bevordering gegee), vermoor Pausanias die koning, wat die weg baan vir die hemelvaart van Philip ' se seun, Alexander die Grote.
2. Die verkragting van die Sabine -vroue
Die verkragting van die Sabine -vroue.
Beelde van fyn kuns/erfenisbeelde/Getty Images
Die Romeinse historikus Livy, wat in die eerste eeu geskryf het, spoor die oorsprong van Rome na die middel van die 8ste eeu v.C., toe die krygerstam 'n tekort aan vroue ondervind het. Bevolkingsgroei was in die oudheid die moeilikste om te bereik, " sê Thomas Martin, skrywer van Antieke Rome: Van Romulus tot Justinianus. Volgens Livy het die Romeinse leier, Romulus, 'n godsdienstige fees gehou en die naburige Sabine -stam genooi, ("Gratis kos en drank, " let op Martin.) By die sein van Romulus het die Romeine aangeval en het die Sabine -mans tydens die fees vermoor en die vroue weggevoer. In die gevolglike bloedige oorlog het die Sabine -vroue die vyandelikhede tot stilstand gebring, bondgenote van die stamme aangegaan en die Romeine toegelaat om te vermeerder. Net soos met die verkragting van Lucretia, en dan Virginia, wat albei deur Livy vertel word, is daar geskille tussen historici oor die waarheid van hierdie verhaal. "Dit is 'n mite," beweer Mary Beard, historikus en skrywer van SPQR: 'n Geskiedenis van antieke Rome.
3. Boudicca veg vir onafhanklikheid
Boudicca, koningin van die Britse Iceni -stam, wat 'n opstand teen die besettingsmagte van die Romeinse Ryk gelei het.
Menslike opoffering is al by verskillende geleenthede en in baie verskillende kulture beoefen. Die verskillende rasionele agter menslike opoffering is dieselfde as wat godsdienstige opoffering in die algemeen motiveer. Menslike offerande is tipies bedoel om geluk te bring en die gode te kalmeer, byvoorbeeld in die konteks van die inwyding van 'n voltooide gebou soos 'n tempel of brug.
In antieke Japan praat legendes van hitobashira ("menslike pilaar"), waarin meisies lewendig begrawe is by die basis of naby sommige konstruksies om die geboue te beskerm teen rampe of vyandelike aanvalle,  en byna identiese rekeninge verskyn op die Balkan (The Building of Skadar and Bridge of Arta ).
Vir die herwyding van die Groot Piramide van Tenochtitlan in 1487 het die Asteke berig dat hulle in die loop van vier dae ongeveer 80 400 gevangenes doodgemaak het. Volgens Ross Hassig, skrywer van Asteke -oorlogvoering, "tussen 10 000 en 80 400 mense" is tydens die seremonie opgeoffer. 
Menslike offerande kan ook die bedoeling hê om die guns van die gode in oorlogvoering te wen. In die Homeriese legende sou Iphigeneia opgeoffer word deur haar pa Agamemnon om Artemis te paai sodat sy die Grieke kon toelaat om die Trojaanse oorlog te voer.
In sommige opvattings van 'n hiernamaals sal die oorledene baat by slagoffers wat tydens sy begrafnis vermoor is. Mongole, Skithiërs, vroeë Egiptenare en verskillende Meso -Amerikaanse hoofmanne kon die grootste deel van hul huishouding, insluitend dienaars en byvroue, saamneem na die volgende wêreld. Dit word soms '' ophouoffer '' genoem, aangesien die leiers se houers saam met hul meester opgeoffer sou word, sodat hulle hom in die hiernamaals kon bly dien.
'N Ander doel is waarsêery uit die liggaamsdele van die slagoffer. Volgens Strabo het Kelte 'n slagoffer met 'n swaard gesteek en die toekoms van sy doodskrampe geskei. 
Hoofjag is die gebruik om die kop van 'n vermoorde teëstander te neem, vir seremoniële of magiese doeleindes, of om aansien. Dit is gevind in baie pre-moderne stamgenootskappe.
Menslike opoffering kan 'n ritueel wees wat in 'n stabiele samelewing beoefen word, en kan selfs bevorderlik wees vir die samelewing van die eenheid (sien: godsdienssosiologie), beide deur 'n band te skep wat die opofferende gemeenskap verenig, en deur menslike opoffering en doodstraf te kombineer, deur die verwydering van individue wat 'n negatiewe uitwerking op die sosiale stabiliteit het (misdadigers, godsdienstige ketters, vreemde slawe of krygsgevangenes). Buite die burgerlike godsdiens kan menslike opoffering egter ook uitbarstings van bloedgierigheid en massamoorde tot gevolg hê wat die samelewing destabiliseer. Die uitbarstings van moorde wat deur die samelewing goedgekeur is tydens Europese heksejagte,  of tydens die Franse Revolusionêre Terreurregering, kan soortgelyke sosiologiese patrone toon [ aanhaling nodig ] (sien ook Morele paniek).
Baie kulture toon spore van prehistoriese menslike opoffering in hul mitologieë en godsdienstige tekste, maar het die gebruik gestaak voor die aanvang van historiese rekords. Sommige sien die verhaal van Abraham en Isak (Genesis 22) as 'n voorbeeld van 'n etiologiese mite wat die afskaffing van menslike offerande verduidelik. Die Vedies Purushamedha (letterlik "menslike offer") is reeds in sy vroegste getuienis 'n suiwer simboliese daad. Volgens Plinius die Ouere, is die menslike offerande in antieke Rome in 97 vC deur 'n senatoriese besluit afgeskaf, hoewel die praktyk teen hierdie tyd al so skaars geword het dat die besluit meestal 'n simboliese handeling was. Menslike offerande wat eers afgeskaf is, word tipies vervang deur diereoffers, óf deur die spotoffering van beelde, soos die Argei in antieke Rome.
Ou Nabye Ooste Wysig
Daar is moontlik bewyse van offeroffers in die vroeë dinastiese tydperk in Abydos, toe hy by die dood van 'n koning vergesel sou word van dienaars, en moontlik hoë amptenare, wat hom sou bly dien in die ewige lewe. Die geraamtes wat gevind is, het geen duidelike tekens van trauma gehad nie, wat gelei het tot bespiegeling dat die opgee van die lewe om die koning te dien, moontlik 'n vrywillige daad was, moontlik in 'n dwelm -geïnduseerde toestand. Omstreeks 2800 vC verdwyn alle moontlike bewyse van sulke praktyke, alhoewel weerklank miskien te siene is by die begrawe van standbeelde van bediendes in grafte van die ou koninkryk.  
Verwysings in die Bybel dui op 'n bewustheid van en minagting van menslike opoffering in die geskiedenis van antieke naby-oostelike praktyk. Tydens 'n geveg met die Israeliete gee die koning van Moab sy eersgebore seun en erfgenaam as 'n brandoffer (olah, soos gebruik vir die tempeloffer) (2 Konings 3:27).  Die Bybel vertel dan dat, na die offer van die koning, "Daar was groot verontwaardiging [of toorn] teen Israel" en dat die Israeliete hul beleg van die Moabitiese hoofstad moes verhoog en moes weggaan. Hierdie vers het baie latere Joodse en Christen -kommentators, wat probeer verduidelik het wat die impak van die offer van die Moabitiese koning was, verwar om diegene wat beleër word, te versterk terwyl hulle die Israeliete moedeloos maak, God kwaad maak vir die Israeliete of die Israeliete vrees vir sy woede, Chemosj (wat die Moabiete as 'n god beskou het) kwaad, of andersins.  Wat ook al die verduideliking, klaarblyklik op die tydstip van skryf, word so 'n daad om die eersgebore seun en erfgenaam op te offer, terwyl dit deur Israeliete verbied is (Deuteronomium 12:31 18: 9-12), as 'n noodmaatreël in die Ou beskou Nabye Ooste, uitgevoer in uitsonderlike gevalle waar goddelike guns broodnodig was.
Die binding van Isak verskyn in die boek Genesis (22), die verhaal verskyn in die Koran, hoewel die Islamitiese tradisie beweer dat Ismael die offer was. In beide die Koraniese en Bybelse verhale toets God Abraham deur hom te vra om sy seun as 'n offer aan Moria te bring. Abraham stem in op hierdie opdrag sonder om te stry. Die verhaal eindig met 'n engel wat Abraham op die laaste oomblik stop en 'n ram, wat in 'n paar nabygeleë bosse vasgevang is, voorsien om eerder opgeoffer te word. Baie Bybelwetenskaplikes het voorgestel dat die oorsprong van hierdie verhaal 'n herinnering was aan 'n era toe menslike offerande ten gunste van diereoffers afgeskaf is.  
'N Ander waarskynlike voorbeeld van menslike offerande wat in die Bybel genoem word, is die offer van Jefta se dogter in Rigters 11. Jefta beloof om aan God te offer, wat hom ook al by die deur kom groet wanneer hy terugkeer huis toe as hy seëvier. Die gelofte staan ​​in die boek Rigters, 11:31: "Dan sal dit gebeur dat alles wat uit die deure van my huis kom om my tegemoet te kom, as ek in vrede van die kinders van Ammon terugkeer, sekerlik aan die Here behoort , en ek sal Hom 'n brandoffer bring. " Toe hy van die geveg terugkeer, hardloop sy maagdelike dogter uit om hom te groet. Sy smeek en word toegestaan ​​"twee maande om deur die heuwels te loop en saam met my vriende te huil", waarna "hy [Jefta] aan haar gedoen het soos hy belowe het."
Twee konings van Juda, Agas en Manassa, het hulle seuns geoffer. Agas het in 2 Konings 16: 3 sy seun geoffer. ". Hy het selfs sy seun as 'n offer verbrand, volgens die veragtelike gebruike van die nasies wat die Here voor die volk Israel verdryf het." Koning Manasse het sy seuns in 2 Kronieke 33: 6 geoffer. "En hy verbrand sy seuns as 'n offergawe in die vallei van die Seun van Hinnom. Hy het baie kwaad gedoen in die oë van die Here en hom toornig gemaak."
Volgens Romeinse en Griekse bronne het Fenisiërs en Kartagoërs babas aan hul gode geoffer. Die bene van talle babas is in moderne tye in die Carthaagse argeologiese terreine gevind, maar die onderwerp van kinderopoffering is omstrede.  In 'n enkele begraafplaas wat deur argeoloë die Tophet genoem word, is 'n geskatte 20 000 urnes neergelê. 
Plutarchus (ongeveer 46–120 CE) noem die praktyk, net soos Tertullianus, Orosius, Diodorus Siculus en Philo. Livy en Polybius nie. Die Bybel beweer dat kinders op 'n plek wat die tofet ("braaiplek") aan die god Moloch geoffer is, geoffer is. Volgens die van Diodorus Siculus Bibliotheca historica, "Daar was in hulle stad 'n bronsbeeld van Cronus wat sy hande uitsteek, met sy handpalms omhoog en skuins na die grond toe, sodat elkeen van die kinders, wanneer hulle daarop geplaas is, afrol en in 'n soort gapende put gevul met vuur val." 
Plutarchus beweer egter dat die kinders destyds reeds dood was nadat hulle deur hul ouers vermoor is, wie se toestemming - sowel as die van die kinders - vereis is dat Tertullianus die toegewydheid van die kinders verduidelik as 'n produk van hul jeugdige getrouheid. 
Sommige historici en argeoloë betwis die akkuraatheid van sulke verhale. 
Neolitiese Europa Wysig
Daar is argeologiese bewyse van menslike offerande in Neolitiese Eneolitiese Europa. [ aanhaling nodig ]
Grieks-Romeinse oudheid Redigeer
Die antieke ritueel om sekere slawe, kreupeles of misdadigers uit 'n gemeenskap te verdryf om 'n ramp af te weer (bekend as Pharmakos), sou soms behels dat die gekose gevangene in die openbaar tereggestel word deur dit van 'n krans af te gooi.
Verwysings na menslike offer kan gevind word in Griekse historiese verslae sowel as mitologie. Die menslike offer in die mitologie, die Deus ex machina redding in sommige weergawes van Iphigeneia (wat op die punt was om opgeoffer te word deur haar vader Agamemnon) en haar vervanging deur 'n hert deur die godin Artemis, kan 'n oorblywende herinnering wees aan die verlating en diskrediet van die praktyk van menslike opoffering onder die Grieke ten gunste van diereoffers. [ aanhaling nodig ]
In antieke Rome was die offer van mense min, maar gedokumenteer. Romeinse skrywers kontrasteer dikwels hul eie gedrag met dié van mense wat die gruwelike daad van menslike opoffering sou pleeg. Hierdie skrywers maak dit duidelik dat sulke praktyke uit 'n baie meer onbeskaafde tyd in die verlede was, ver verwyderd.  Daar word vermoed dat baie rituele vieringe en toewydings aan gode vroeër menslike offerande behels het, maar dat dit nou vervang is met simboliese offers. Dionysius van Halicarnassus  sê dat die ritueel van die Argei, waarin strooi figure in die Tiberrivier gegooi is, moontlik 'n plaasvervanger was vir 'n oorspronklike aanbod van bejaarde mans. Cicero beweer dat marionette wat tydens 'n optogseremonie deur die Vestal Virgins uit die Pons Suplicius gegooi is, plaasvervangers was vir die opoffering van ou mans in die verlede.  Na die Romeinse nederlaag by Cannae, is twee Galliërs en twee Grieke in manlik -vroulike paartjies begrawe onder die Forum Boarium, in 'n klipkamer wat minstens een keer tevore daarvoor gebruik is.  In Livy se beskrywing van hierdie offers, distansieer hy die gebruik van die Romeinse tradisie en beweer dat die offerande uit die verlede wat op dieselfde plek sigbaar was, "heeltemal vreemd was vir die Romeinse gees."  Die ritueel is blykbaar in 113 vC herhaal , voorbereidend op 'n inval in Gallië.  Hulle begrawe sowel die Grieke as die twee Galliërs lewendig as 'n pleidooi aan die gode om Rome te red van vernietiging deur die hande van Hannibal. Toe die Romeine die Kelte in Gallië verower het, martel hulle die mense deur hulle hande en voete af te sny en hulle te laat sterf.
Volgens Plinius die Ouere is menslike offerande deur die wet verbied tydens die konsulsskap van Publius Licinius Crassus en Gnaeus Cornelius Lentulus in 97 v.G.J., hoewel dit teen hierdie tyd so skaars was dat die besluit grootliks simbolies was.  Die Romeine het ook tradisies gehad wat fokus op rituele moord, maar wat hulle nie as opoffering beskou het nie. Sulke praktyke sluit in om onkuise Vestale Maagde lewendig te begrawe en hermafroditiese kinders te verdrink. Dit word beskou as reaksies op buitengewone omstandighede in teenstelling met die deel van die Romeinse tradisie. Vestal Maagde wat daarvan beskuldig word dat hulle onkuish is, is doodgemaak en 'n spesiale kamer is gebou om hulle lewendig te begrawe. Hierdie doel was om die gode tevrede te stel en die balans in Rome te herstel.  Menslike offers, in die vorm van lewende begrawe van individue, was nie ongewoon tydens paniek in antieke Rome nie. Die begrafnis van onkuise Vestale Maagde is egter ook in tye van vrede beoefen.Hulle kuisheid word beskou as 'n beskerming van die stad, en selfs as straf is die toestand van hul liggame behou om die vrede te behou. 
Gevange vyandelike leiers is slegs af en toe tereggestel aan die einde van 'n Romeinse triomf, en die Romeine het hierdie sterftes nie as 'n offergawe beskou nie. [ aanhaling nodig ] Gladiatorgevegte is deur die Romeine gedink dat dit ontstaan ​​het as 'n geveg tot die dood onder oorlogsgevangenes by die begrafnisse van Romeinse generaals, en Christelike polemiste soos Tertullianus beskou sterftes in die arena as weinig meer as menslike offerande.  Met verloop van tyd het deelnemers misdadigers en slawe geword, en hul dood word namens die dooies as 'n offer vir die Manes beskou. 
Politieke gerugte het soms gefokus op opoffering en daarop gemik om individue met barbare te vergelyk en aan te toon dat die individu onbeskaafd geraak het. Menslike opoffering het ook 'n kenmerk geword van kenmerk van magie en slegte godsdiens. 
Volgens Romeinse bronne het Keltiese Druïede uitgebrei besig met menslike offerande.  Volgens Julius Caesar sou die slawe en afhanklikes van Galliërs van rang saam met die liggaam van hul meester verbrand word as deel van sy begrafnisrites.  Hy beskryf ook hoe hulle rietfigure gebou het wat met lewende mense gevul is en dan verbrand is.  Volgens Cassius Dio het die magte van Boudica die Romeinse gevangenes tydens haar opstand teen die Romeinse besetting aan die spits gestoot, onder begeleiding van ontheiliging en opofferinge in die heilige bosse van Andate.  Na verneem word het verskillende gode verskillende soorte offers vereis. Slagoffers bedoel vir Esus is gehang of aan 'n boom vasgemaak en doodgeslaan, Tollund Man is 'n voorbeeld, dié bedoel vir Taranis en die vir Teutate verdrink. Sommige, soos die Lindow Man, het moontlik gewillig na hul dood gegaan.
Hervorming van onthoofding was 'n belangrike godsdienstige en kulturele praktyk wat groot steun gevind het in die argeologiese rekord, waaronder die talle skedels wat in die Walbrookrivier in Londinium ontdek is en die twaalf koplose lyke in die Franse laat-ystertydperk van Gournay-sur-Aronde. 
Germaanse mense Redigeer
Menslike opoffering was nie 'n baie algemene verskynsel onder die Germaanse volke nie, maar in buitengewone situasies as gevolg van krisisse van die omgewing (oesversaking, droogte, hongersnood) of sosiale (oorlogs), word dikwels aangeneem dat dit ten minste gedeeltelik voortspruit uit die versuim van die koning om welvaart en vrede te vestig en/of te handhaaf (jaar ok friðar) in die lande wat aan hom toevertrou is.  In die latere Skandinawiese praktyk blyk dit dat menslike opoffering meer geïnstitusionaliseer is en herhaal word as deel van 'n groter offer op periodieke basis (volgens Adam van Bremen, elke nege jaar). 
Bewyse van Germaanse praktyke van menslike opoffering voor die Viking-tydperk hang af van argeologie en van 'n paar verspreide verslae in die Grieks-Romeinse etnografie. Tacitus rapporteer byvoorbeeld Germaanse menslike offerandes aan (wat hy interpreteer as) Mercurius, en aan Isis, spesifiek onder die Suebiërs. Jordanes berig hoe die Gote krygsgevangenes aan Mars opgeoffer het deur die afgesnyde arms van die slagoffers aan die takke van bome op te skort.
Duitsers het Romeinse bevelvoerders en offisiere opgeoffer na die Slag van die Teutoburg -woud. 
Teen die 10de eeu was die Germaanse heidendom tot Skandinawië beperk. Een verslag van Ahmad ibn Fadlan as deel van sy verslag oor 'n ambassade by die Volga Bulgars in 921 beweer dat Noorse krygers soms saam met slawe begrawe is met die oortuiging dat hierdie vroue hul vrou in Valhalla sou word. In sy beskrywing van die begrafnis van 'n Skandinawiese hoofman, stel 'n slaaf vry om saam met 'n Norseman te sterf. Na tien dae se feeste word sy deur 'n ou vrou, 'n soort priesteres, na wie Völva of 'Engel van die dood' gesteek word, doodgesteek en saam met die dooies in sy boot verbrand. Hierdie praktyk word argeologies bewys, met baie manlike krygersbegrawe (soos die skeepsbegrafnis by Balladoole op die Isle of Man, of in Oseberg in Noorweë ) wat ook vroulike oorblyfsels bevat met tekens van trauma.
Volgens Adémar de Chabannes, net voor sy dood in 932 of 933, beoefen Rollo (stigter en eerste heerser van die Viking -prinsdom Normandië) menslike offerandes om die heidense gode te paai en terselfdertyd geskenke aan die kerke in Normandië te bring. 
Adam von Bremen het in die 11de-eeuse Swede, by die Tempel in Uppsala, menslike offers aan Odin opgeteken, 'n tradisie wat bevestig word deur Gesta Danorum en die Noorse sages. Volgens die Ynglinga -sage is koning Domalde daar geoffer in die hoop om groter toekomstige oeste en die totale oorheersing van alle toekomstige oorloë te bring. Dieselfde verhaal vertel ook dat Domalde se afstammeling, koning Aun, nege van sy eie seuns aan Odin geoffer het in ruil vir 'n langer lewe, totdat die Swede hom daarvan weerhou het om sy laaste seun, Egil, op te offer.
Heidrek in die Hervarar -sage stem in tot die offer van sy seun in ruil vir die bevel oor 'n vierde van die manne van Reidgotaland. Hiermee neem hy die hele koninkryk in beslag en verhoed die offer van sy seun, en dra die wat in sy rebellie geval het, eerder toe aan Odin.
Slawiese mense Redigeer
In die 10de eeu beskryf die Persiese ontdekkingsreisiger Ahmad ibn Rustah begrafnisrituele vir die Rus (Skandinawiese handelaars in die noordooste van Europa), insluitend die offer van 'n jong slavin.  Leo die diaken beskryf die offer van gevangenes deur die Rus 'onder leiding van Sviatoslav tydens die Russies-Bisantynse oorlog "in ooreenstemming met hul voorvaderlike gewoonte." 
Volgens die Russiese Primêre Kroniek uit die 12de eeu is krygsgevangenes geoffer aan die opperste Slawiese god Perun. Opofferings aan heidense gode, tesame met heidendom self, is verbied na die Doop van Rus deur prins Vladimir I in die 980's. 
Argeologiese bevindings dui aan dat die praktyk wydverspreid was, ten minste onder slawe, te oordeel uit massagrafte wat die verasde fragmente van 'n aantal verskillende mense bevat. 
Die geskiedenis van menseoffer in China kan so vroeg as 2300 vC strek.  Opgrawings van die antieke vestingstad Shimao in die noordelike deel van die moderne Shaanxi -provinsie, onthul 80 skedels wat ritueel onder die oostelike muur van die stad begrawe is.  Forensiese ontleding dui aan dat die slagoffers almal tienermeisies was. 
Dit is bekend dat die ou Chinese verdrinkings van mans en vroue aan die riviergod Hebo gebring het.  Hulle het ook slawe lewend begrawe saam met hul eienaars by die dood as deel van 'n begrafnisdiens. Dit was veral algemeen tydens die Shang- en Zhou -dinastieë. Gedurende die tydperk van die strydende state verbied Ximen Bao van Wei menslike offergawes aan die riviergod.  ​​In Chinese taal word Ximen Bao beskou as 'n volksheld wat die absurditeit van menslike opoffering uitgewys het.
Die offer van 'n hooggeplaaste man se slawe, byvroue of dienaars na sy dood (genoem Xun Zang 殉葬 of Sheng Xun 生 殉) was 'n meer algemene vorm. Die doel was om dooies in die hiernamaals metgesel te wees. Vroeër is die slagoffers óf doodgemaak óf lewend begrawe, terwyl hulle later gewoonlik gedwing is om selfmoord te pleeg.
Begrafnisoffers is wyd beoefen in die ou Chinese deelstaat Qin. Volgens die Rekords van die Groot Historikus deur die Han -dinastie -historikus Sima Qian, is die praktyk begin deur hertog Wu, die tiende heerser van Qin, wat 66 mense saam met hom begrawe het in 678 vC. Die 14de heerser Duke Mu het 177 mense in 621 vC by hom begrawe, waaronder drie senior regeringsamptenare.   Daarna het die mense van Qin die beroemde gedig geskryf Geel voël hierdie barbaarse praktyk, wat later in die Confucianus saamgestel is, te veroordeel Klassiek van poësie.  Die graf van die 18de heerser hertog Jing van Qin, wat in 537 vC gesterf het, is opgegrawe. Meer as 180 kiste wat die oorblyfsels van 186 slagoffers bevat, is in die graf gevind.   Die praktyk sou voortduur totdat hertog Xian van Qin dit in 384 vC afgeskaf het. Die moderne historikus Ma Feibai beskou die betekenis van hertog Xian se afskaffing van menslike offerande in die Chinese geskiedenis as vergelykbaar met die van Abraham Lincoln se afskaffing van slawerny in die Amerikaanse geskiedenis.  
Na die afskaffing deur hertog Xian, het die begrafnis van mense in die sentrale dele van China relatief skaars geword. Die Hongwu -keiser van die Ming -dinastie herleef dit egter in 1395, na aanleiding van die Mongoolse Yuan -presedent, toe sy tweede seun sterf en twee van die byvroue van die prins opgeoffer word. In 1464 het die Tianshun -keiser in sy testament die gebruik van Ming -keisers en vorste verbied.
Menslike offerande is ook deur die Manchus beoefen. Na die dood van Nurhaci het sy vrou, Lady Abahai, en sy twee mindere maats selfmoord gepleeg. Tydens die Qing -dinastie is die offer van slawe in 1673 deur die keiser van Kangxi verbied. [ aanhaling nodig ]
Opofferingsoffers is beoefen binne die koninklike grafte van antieke Mesopotamië. Hofmeesters, wagte, musikante, slavinne en bruidegom het vermoedelik rituele selfmoord gepleeg deur gif te neem.   'n Ondersoek van skedels van die koninklike begraafplaas in Ur in 2009, wat in die 1920's in Irak ontdek is deur 'n span onder leiding van C. Leonard Woolley, in 2009, blyk 'n grimmiger interpretasie van menslike offers te ondersteun wat verband hou met elite -begrafnisse in antieke tye Mesopotamië as wat voorheen erken is. Paleisgangers, as deel van die koninklike lykshuis, is nie met gif gedoseer om die dood rustig te ontmoet nie. In plaas daarvan is hulle doodgemaak deurdat hulle 'n skerp instrument, soos 'n snoek, in hul koppe laat jaag het.  
Menslike offerande is in Tibet beoefen voor die aankoms van Boeddhisme in die 7de eeu.  Historiese praktyke soos die begrawe van liggame onder die hoekstene van huise is moontlik gedurende die Middeleeuse era beoefen, maar min konkrete gevalle is aangeteken of geverifieer. 
Die voorkoms van menslike opoffering in die Middeleeuse Boeddhistiese Tibet is minder duidelik. Die Lamas, as belydende Boeddhiste, kon nie bloedoffers goedpraat nie, en hulle vervang die menslike slagoffers met beelde van deeg.  Hierdie vervanging van menslike slagoffers met beelde word toegeskryf aan Padmasambhava, 'n Tibetaanse heilige van die middel van die 8ste eeu, in Tibetaanse tradisie. 
Tog is daar bewyse dat daar buite die ortodokse Boeddhisme praktyke van tantriese offer was wat gedurende die Middeleeuse tydperk, en moontlik tot in die moderne tyd, bestaan ​​het.  Die 15de-eeuse Blue Annals berig dat sogenaamde "18 roofmonnike" in die 13de eeu mans en vroue tydens hul seremonies vermoor het.  Grunfeld (1996) kom tot die gevolgtrekking dat dit nie uitgesluit kan word dat geïsoleerde gevalle van menslike opoffering tot in die middel van die 20ste eeu in afgeleë gebiede van Tibet oorleef het nie, maar dit moes skaars gewees het.  Grunfeld merk ook op dat Tibetaanse praktyke wat nie met menslike offerande verband hou nie, soos die gebruik van menslike been in rituele instrumente, sonder bewyse as produkte van menslike offerande uitgebeeld is. 
Indiese subkontinent Redigeer
In Indië staan ​​menseoffers hoofsaaklik bekend as "Narabali". Hier beteken 'nara' menslik en 'bali' offer. Dit vind meestal in sommige dele van Indië plaas om verlore skatte te vind. In Maharashtra het die regering dit onwettig gemaak om met die Wet op Bygeloof en Swart Magie te oefen.
Tans is menslike opoffering baie skaars in die moderne Indië.  Geïsoleerde voorvalle van sati ("self-" opoffering van 'n weduwee, soms ondanks haar wil) is aan die einde van die 20ste eeu in Indië aangeteken, wat daartoe gelei het dat die Indiese regering die Wet op die voorkoming van Sati (1987) bekend gemaak het, wat kriminaliseer die hulp of verheerliking van sati. Daar was ook ten minste drie gevalle gedurende 2003–2013 waarin mans vermoor is in die naam van menslike opoffering, wat impliseer dat die praktyk steeds in groter getalle in die onbemagtigde krotbuurte aan die gang kan bly.   
Boewe, boewe of boewe was 'n godsdienstige kultus gewy aan Kali en 'n georganiseerde bende professionele rowers en moordenaars wat etlike honderde jare in groepe deur die Indiese subkontinent gereis het. Hulle is die eerste keer genoem in die Ẓiyāʾ-ud-Dīn Baranī (Engels: History of Fīrūz Shāh) gedateer omstreeks 1356. In die 1830's het William Bentinck saam met sy hoofkaptein William Henry Sleeman 'n gesamentlike poging aangewend om 'n einde te maak aan die aktiwiteite van die Thuggee. Die poging was suksesvol, en die aktiwiteite van die kultus is binne 'n paar dekades heeltemal uitgewis.   Boewe sluit by reisigers aan en kry hul selfvertroue. Dit sou hulle toelaat om hulle dan te verras en te wurg deur 'n sakdoek of strop om hul nekke te gooi. Die moorde is uitgevoer ter ere van die godin Kali en was baie ritualisties.  Hulle sou dan die liggame van waardevolle besittings beroof en begrawe. Dit het daartoe gelei dat hulle ook geroep is Phansigar (Engels: met behulp van 'n strop), 'n term wat meer gereeld in die suide van Indië gebruik word. 
Wat die moontlike Vediese vermelding van menslike offer betref, was die heersende 19de-eeuse siening, wat veral verband hou met Henry Colebrooke, dat menslike offerande nie werklik plaasgevind het nie. Die verse waarna verwys word purushamedha bedoel was om simbolies gelees te word,  of as 'n 'priesterlike fantasie'. Rajendralal Mitra het egter 'n verweer gepubliseer oor die stelling dat menslike offerande, soos in Bengale beoefen is, 'n voortsetting van tradisies is wat dateer uit die Vediese tydperk.  Hermann Oldenberg het Colebrooke se standpunt gehou, maar Jan Gonda onderstreep die betwiste status daarvan.
Opofferings van mense en diere het gedurende die post-Vediese tydperk minder algemeen geword, soos ahimsa (geweldloos) het deel geword van die algemene godsdienstige denke. Die Chandogya Upanishad (3.17.4) bevat ahimsa in sy lys van deugde.  Die impak van Sramaniese godsdienste soos Boeddhisme en Jainisme het ook in die Indiese subkontinent bekend geword.
Selfs deur Colebrooke is daar egter ooreengekom dat menslike offerande gedurende die Puraniese periode-ten minste ten tyde van die skryf van die Kalika-Purana-aanvaar is. Die Kalika Purana is in die 11de eeu in Noordoos -Indië saamgestel. Die teks sê dat bloedoffers slegs toegelaat word as die land in gevaar is en oorlog verwag word. Volgens die teks sal die opvoerder van 'n offer die oorwinning behaal oor sy vyande.  In die Middeleeue het dit toenemend algemeen geword. In die 7de eeu beskryf Banabhatta, in 'n beskrywing van die inwyding van 'n tempel van Chandika, 'n reeks menslike offers op dieselfde manier, in die 9de eeu beskryf Haribhadra die offers aan Chandika in Odisha.  Die stad Kuknur in Noord-Karnataka bestaan ​​daar 'n ou Kali-tempel, gebou rondom die 8-9de eeu nC, met 'n geskiedenis van menslike offers. 
Dit word beweer dat menslike offerandes op die altare van die Hatimura -tempel, 'n Shakti (Groot Godin) tempel in Silghat, in die Nagaon -distrik in Assam, plaasgevind het. Dit is gebou tydens die bewind van koning Pramatta Singha in 1667 Sakabda (1745–1746 nC). Dit was voorheen 'n belangrike sentrum van Shaktisme in die ou Assam. Die voorsittende godin is Durga in haar aspek van Mahisamardini, moordenaar van die demoon Mahisasura. Dit is ook uitgevoer in die Tamresari -tempel wat in Sadiya onder die Chutia -konings geleë was.
Menslike offers is in verband met die aanbidding van Shakti tot ongeveer in die vroeë moderne tydperk, en in Bengale, miskien so laat as in die vroeë 19de eeu, uitgevoer.  Alhoewel dit nie deur 'n groter deel van die Hindoe -kultuur aanvaar is nie, het sekere Tantriese kultusse menslike opoffering uitgevoer totdat dit ongeveer dieselfde tyd was, beide werklik en simbolies, 'n hoogs geritualiseerde daad, en soms baie maande geneem het om te voltooi. 
Volgens die Britse skrywers het die Khonds, 'n inheemse stam van Indië, wat die sytakstate Odisha en Andhra Pradesh bewoon, menslike offerande beoefen.  
In die ou Hawaii was 'n luakini -tempel, of luakini heiau, 'n inheemse heilige plek in Hawaii waar bloedoffers van mense en diere gebring is. Kauwa, die uitgeworpe of slaweklas, is dikwels as menslike offerandes by die luakini heiau. Daar word geglo dat hulle oorlogsgevangenes was, of die afstammelinge van oorlogsgevangenes. Hulle was nie die enigste opofferings wat wetsoortreders van alle kaste was nie, of verslaan politieke teenstanders was ook aanvaarbaar as slagoffers.  
Volgens 'n verslag uit 1817 is 'n kind in Tonga verwurg om 'n siek verhouding te herstel. 
Die mense van Fidji het weduwee-verwurging beoefen. Toe die Fidjiane die Christendom aangeneem het, is die verwurging van weduwees laat vaar. 
Pre-Columbian Americas Redigeer
Sommige van die bekendste vorme van antieke menslike offerande is uitgevoer deur verskillende Pre-Columbiese beskawings in die Amerikas  wat die offer van gevangenes sowel as vrywillige opoffering insluit. Friar Marcos de Niza (1539), skryf van die Chichimecas, het gesê dat hulle van hierdie vallei af en toe die lot werp wie se geluk (eer) dit moet wees om opgeoffer te word, en hulle maak hom baie opgewonde oor wie die lot val en met groot vreugde kroon hulle hom met blomme op 'n bed wat in die sloot berei is, vol blomme en soet kruie, waarop hulle hom neerlê, en lê 'n groot voorraad droë hout aan beide kante van hom en sit dit op vuur aan weerskante, en so sterf hy "en" dat die slagoffer baie genot het "om geoffer te word. 
Die Mixtec -spelers van die Meso -Amerikaanse balspel is opgeoffer toe die wedstryd gebruik is om 'n geskil tussen stede op te los. Die heersers sou 'n speletjie speel in plaas van om te veg. Die verlore heerser sou geoffer word. Die heerser "Eight Deer", wat as 'n groot balspeler beskou is en wat verskeie stede op hierdie manier gewen het, is uiteindelik opgeoffer omdat hy probeer het om die geslagsregerings te oorskry en 'n ryk te skep. 
Die Maya's het geglo dat cenote of kalksteen sinkgate 'n portaal vir die onderwêreld is en mense opgeoffer het, en hulle in die cenote neergegooi om die watergod Chaac te behaag. Die opvallendste voorbeeld hiervan is die 'Sacred Cenote' by Chichén Itzá.  Uitgebreide opgrawings het die oorskot van 42 individue, waarvan die helfte jonger as twintig jaar oud is, teruggevind.
Slegs in die post-klassieke era het hierdie gebruik net so gereeld geword as in Sentraal-Mexiko.  In die post-klassieke tydperk word die slagoffers en die altaar voorgestel in 'n tint wat nou bekend staan ​​as Maya Blue, verkry uit die añil-plant en die kleimineraal palygorskiet. 
Die Asteke was veral bekend daarvoor dat hulle op groot skaal menslike offerande geoefen het, en 'n offer aan Huitzilopochtli sou gemaak word om die bloed wat hy verloor het, te herstel, aangesien die son daagliks geveg het. Opofferings van mense sou die einde van die wêreld wat op elke siklus van 52 jaar kon plaasvind, voorkom.In die herwyding van die Groot Piramide van Tenochtitlan in 1487 beraam sommige dat 80 400 gevangenes opgeoffer is   alhoewel getalle moeilik is om te kwantifiseer, aangesien alle verkrygbare Asteke-tekste gedurende die tydperk 1528-1548 deur Christelike sendelinge vernietig is.  Die Asteke, ook bekend as Mexica, offer gereeld kinders op, omdat die reëngod, Tlāloc, die trane van kinders vereis het. 
Volgens Ross Hassig, skrywer van Asteke -oorlogvoering, "tussen 10 000 en 80 400 mense" is tydens die seremonie opgeoffer. Die ou verslae van getalle wat opgeoffer is vir spesiale feeste, is deur sommige outeurs  as "ongelooflik hoog" beskryf en dat die getalle, ten spyte van versigtige afrekening, op grond van betroubare bewyse, nie meer as 'n paar honderd per jaar in Tenochtitlan kon oorskry het nie.  Die werklike aantal opgeoffer slagoffers tydens die inwyding van 1487 is onbekend.
Michael Harner, in sy 1997 -artikel Die Enigma van die Asteke -offer, beraam die aantal persone wat in die 15de eeu in die middel van Mexiko geoffer is, tot 250 000 per jaar. Fernando de Alva Cortés Ixtlilxochitl, 'n afstammeling uit Mexika en die skrywer van Codex Ixtlilxochitl, beweer dat een uit elke vyf kinders van die Mexica -onderdane jaarliks ​​vermoor word. Victor Davis Hanson voer aan dat 'n raming van Carlos Zumárraga van 20 000 per jaar meer aanneemlik is. Ander geleerdes meen dat, aangesien die Asteke altyd probeer het om hul vyande te intimideer, dit baie meer waarskynlik is dat hulle die amptelike nommer as 'n propaganda -instrument opgeblaas het.  
Verenigde State en Kanada Redigeer
Daar word voorgestel dat die mense in die Suidoos -Verenigde State, bekend as die Mississippiese kultuur (800 tot 1600 nC), menslike offerande beoefen het, omdat sommige artefakte geïnterpreteer is as sulke dade.  Daar is gevind dat heuwel 72 in Cahokia (die grootste Mississippiaanse terrein), naby die moderne St. Louis, Missouri, talle putte met massa -begrafnisse gehad het wat vermoedelik opofferingsoffers was. Een van verskeie soortgelyke begraafplase het die oorblyfsels gehad van 53 jong vroue wat verwurg en netjies in twee lae gerangskik is. 'N Ander put bevat 39 mans, vroue en kinders wat tekens getoon het van 'n gewelddadige dood voordat hulle sonder seremonie in die put gestort is. Verskeie liggame het tekens getoon dat hulle nie heeltemal dood was toe hulle begrawe is nie en dat hulle probeer het om na die oppervlak te klou. Bo en behalwe hierdie mense is 'n ander groep netjies gereël op werpsels van sederpale en rottangmatte. Nog 'n groep van vier individue wat in die heuwel gevind is, is op 'n lae platform begrawe, met hul arms ineen. Hulle koppe en hande is verwyder. Die mees skouspelagtige begrafnis by die heuwel is die "Birdman -begrafnis". Dit was die begrafnis van 'n lang man in sy veertigerjare, wat nou beskou word as 'n belangrike vroeë Cahokiaanse heerser. Hy is begrawe op 'n verhoogde platform bedek met 'n bed van meer as 20.000 mariene skulpkrale wat in die vorm van 'n valk gerangskik is,  met die kop van die voël onder en langs die man se kop, en sy vlerke en stert onder sy arms en bene. Onder die voëlman was nog 'n man, begrawe na onder. Om die voëlman was verskeie ander houers en groepe uitgebreide grafgoed.  
'N Rituele offer van bewaarders en gewone mense by die dood van 'n elite -persoonlikheid word ook getuig in die historiese rekord van die laaste oorblywende volledig Mississippiese kultuur, die Natchez. By die dood van "Tattooed Serpent" in 1725, was die oorlogshoof en jonger broer van die "Great Sun" of Chief van die Natchez twee van sy vroue, een van sy susters (bynaam) La Glorieuse deur die Franse), sy eerste vegter, sy dokter, sy hoofbediende en die dienaresvrou, sy verpleegster en 'n ambagsman van oorlogsklubs het almal gekies om te sterf en by hom begrawe te word, sowel as verskeie ou vroue en 'n baba wat deur sy ouers verwurg.  Groot eer is verbonde aan so 'n offer, en hulle familielede is hoog geag.  Na 'n begrafnisstoet met die liggaam van die hoofman op 'n werpsel van rottangmatte en sederpale eindig by die tempel (wat bo -op 'n lae platformheuwel was), het die houers met hul gesigte rooi geverf en bedwelm met groot dosisse nikotien, is ritueel verwurg. Die getatoeëerde slang is daarna begrawe in 'n sloot binne die tempelvloer en die houers is begrawe op ander plekke bo -op die heuwel rondom die tempel. Na 'n paar maande is die lyke uitmekaar gehaal en hul ontbinde bene is as bondelbegrawe in die tempel gebêre. 
Die Pawnee het 'n jaarlikse Morning Star -seremonie gehou, wat die offer van 'n jong meisie insluit. Alhoewel die ritueel voortduur, is die offer in die 19de eeu gestaak. 
Suid -Amerika Redigeer
Die Inka's het menslike offerande beoefen, veral tydens groot feeste of koninklike begrafnisse waar bewaarders gesterf het om die dooies in die volgende lewe te vergesel.  Die Moche het tieners in massa opgeoffer, soos argeoloog Steve Bourget gevind het toe hy die bene van 42 manlike adolessente in 1995 ontbloot het. 
Die studie van die beelde wat in Moche -kuns gesien is, het navorsers in staat gestel om die belangrikste seremoniële volgorde van die kultuur te herkonstrueer, wat begin het met rituele gevegte en uitgeloop het op die opoffering van diegene wat in die geveg verslaan is. Geklee in fyn klere en versierings, het gewapende krygers mekaar gekonfronteer in rituele gevegte. Met hierdie hand-aan-hand-ontmoeting was die doel om die teenstander se hooftooisel te verwyder eerder as om hom dood te maak. Die doel van die geveg was om slagoffers te offer. Die oorwonne is gestroop en gebind, waarna hulle in optog na die offerplek gelei is. Die gevangenes word uitgebeeld as sterk en seksueel kragtig. In die tempel berei die priesters en priesteresse die slagoffers voor op offerande. Die opofferingsmetodes was uiteenlopend, maar ten minste een van die slagoffers sou doodgebloei word. Sy bloed is aan die vernaamste gode aangebied om hulle tevrede te stel en te versoen. 
Die Inka's van Peru het ook menslike offers gebring. Soveel as 4 000 bediendes, hofbeamptes, gunstelinge en byvroue is byvoorbeeld dood by die dood van die Inca Huayna Capac in 1527.  'n Aantal mummies van opgeoffer kinders is teruggevind in die Inka -streke van Suid -Amerika, 'n ou praktyk bekend as qhapaq hucha. Die Inka's het kinderoffers gebring tydens of na belangrike gebeurtenisse, soos die dood van die Sapa Inca (keiser) of tydens 'n hongersnood. 
Wes -Afrika Redigeer
Menslike opoffering was algemeen in Wes -Afrikaanse state tot en met die 19de eeu. Die jaarlikse gebruike van Dahomey was die berugste voorbeeld, maar daar is offers gebring langs die Wes -Afrikaanse kus en verder die binneland in. Offerande was veral algemeen na die dood van 'n koning of koningin, en daar is baie gevalle waar honderde of selfs duisende slawe tydens sulke geleenthede geoffer is. Opofferings was veral algemeen in Dahomey, in die huidige Ghana, en in die klein onafhanklike state in die suide van Nigerië [ aanhaling nodig ]. Volgens Rudolph Rummel, "Dink net aan die groot gewoonte in Dahomey: As 'n heerser sterf, sal honderde, soms selfs duisende gevangenes doodgemaak word. In een van hierdie seremonies in 1727 is tot 4 000 gerapporteer. Boonop het Dahomey het 'n jaarlikse gewoonte gehad waartydens 500 gevangenes geoffer is. " 
In die Ashanti-streek van die hedendaagse Ghana is menslike offer dikwels gekombineer met doodstraf. 
In die noordelike dele van Wes -Afrika het menslike opoffering vroeg al skaars geword namate Islam meer gevestig geraak het in hierdie gebiede soos die Hausa -state [ aanhaling nodig ]. In die res van die Wes -Afrikaanse state is menslike opoffering amptelik slegs verbied deur diplomatieke druk, of toe hulle onder koloniale bewind gekom het deur Europese moondhede. [ aanhaling nodig ]. 'N Belangrike stap was die magtige Egbo geheime genootskap wat in 1850 oorreed is om amptelik menslike opoffering teë te staan. Hierdie samelewing was magtig in 'n groot aantal state in die huidige suidoostelike Nigerië [ aanhaling nodig ]. Nietemin het die menslike offerande voortgegaan, gewoonlik in die geheim, totdat Wes -Afrika onder vaste koloniale beheer [was] aanhaling nodig ] .
Die Luiperdmanne was 'n Wes-Afrikaanse geheime vereniging wat in die middel van die 1900's aktief was en wat kannibalisme beoefen het. In teorie sou die rituele kannibalisme beide lede van die samelewing sowel as hul hele stam versterk.  In Tanganyika het die Leeu manne Na raming 200 moorde in 'n enkele tydperk van drie maande gepleeg het. 
Kanariese Eilande Redigeer
Uit Spaanse kronieke is berig dat die Guanches (ou inwoners van hierdie eilande) diere- en menslike offers gebring het. 
Gedurende die somersonstilstand op Tenerife is kinders geoffer deur van 'n krans in die see gegooi te word.  Hierdie kinders is uit verskillende dele van die eiland gebring met die oog op offerande. As 'n inheemse koning gesterf het, moes sy onderdane ook die see verower, saam met die balsemers wat die Guanche -mummies gebalsem het.
Op Gran Canaria is bene van kinders gevind, gemeng met dié van lammers en bokke, en op Tenerife is amfora gevind met die oorblyfsels van kinders binne. Dit dui op 'n ander soort rituele kindermoord as diegene wat van die kranse afgegooi is. 
In die Griekse politeïsme is Tantalus vir ewig aan Tartarus veroordeel vir die menslike offer van sy seun Pelops.
Abrahamitiese godsdienste Redigeer
Baie tradisies van Abrahamitiese godsdienste soos Judaïsme, Christendom en Islam is van mening dat God Abraham beveel het om sy seun op te offer om die gehoorsaamheid van Abraham aan sy bevele te ondersoek. Om sy gehoorsaamheid te bewys, wou Abraham sy seun offer. Maar op die elfde uur het God Abraham beveel om 'n ram te offer in plaas van sy seun.
Judaïsme verbied uitdruklik menslike offerande, en beskou dit as moord. Jode beskou die Akedah as sentraal in die afskaffing van menslike offerande. Sommige Talmudiese geleerdes beweer dat die vervanging daarvan die offer van diere in die tempel is - met behulp van Eksodus 13: 2–12vv 22: 28vv 34: 19ev Numeri 3: 1vv 18:15 Deuteronomium 15: 19 - ander beskou dit as vervang deur die simbolies pars-pro-toto offer van die besnydenisverbond. Levitikus 20: 2 en Deuteronomium 18:10 verbied spesifiek die gee van kinders aan Moloch, wat dit strafbaar maak deur die Tanakh te stenig, verwerp menslike offer as barbaarse gebruike van Moloch -aanbidders (bv. Psalms 106: 37v).
Rigters hoofstuk 11 bevat 'n regter met die naam Jefta wat belowe dat "alles wat uit die deure van my huis kom om my tegemoet te kom, beslis die eiendom van die Here sal wees, en ek sal dit as 'n brandoffer offer" in dankbaarheid vir God se hulp met 'n militêre geveg teen die Ammoniete.  Tot Jefta se ontsteltenis begroet sy enigste dogter hom by sy triomfantelike terugkeer. In Rigters 11:39 word gesê dat Jefta gedoen het soos hy beloof het, maar dat 'sy daarvan weerhou om haar offer uitdruklik uit te beeld, wat sommige ou en moderne tolke (byvoorbeeld Radak) laat beweer dat sy nie eintlik vermoor is nie'. 
Volgens die Mishnah was hy nie verplig om die onwettige, onwettige gelofte te hou nie. Volgens Rabbi Jochanan was dit in sy kommentaar op die Mishnah Jefta se verpligting om die gelofte in geld te betaal.  Volgens sommige kommentators van die rabbynse Joodse tradisie, is Jepthah se dogter nie geoffer nie, maar is dit verbied om te trou en bly sy haar hele lewe lank 'n spinster. 
Die Joodse-Hellenistiese historikus Flavius ​​Josephus in die 1ste eeu het egter gesê dat Jefta 'sy kind as 'n brandoffer geoffer het-'n offer wat nie deur die wet goedgekeur is nie, of wat God welgevallig was, want hy het nie deur nadenke nagegaan wat kan gebeur nie of in watter aspek die daad sou verskyn aan die wat daarvan gehoor het ".  Latynse filosoof pseudo-Philo, laat in die eerste eeu nC, het geskryf dat Jefta sy dogter verbrand het omdat hy geen wyse in Israel kon vind wat sy gelofte sou kanselleer nie. Met ander woorde, na die mening van die Latynse filosoof, konsolideer hierdie verhaal van 'n slegte gelofte dat menslike offerande nie 'n bevel of vereiste van God is nie, maar die straf vir diegene wat onwettig belowe het om mense op te offer.  
Bewerings wat Jode beskuldig dat hulle rituele moord gepleeg het, was wydverspreid gedurende die Middeleeue, wat dikwels tot die slag van hele Joodse gemeenskappe gelei het.   In die 20ste eeu het bloedbeskuldigings weer verskyn as deel van die sataniese rituele misbruik van morele paniek. 
Die Christendom het die oortuiging ontwikkel dat die verhaal van Isaks binding 'n voorafskaduwing was van die offer van Christus, wie se dood en opstanding die redding en versoening vir die mens van sy sondes, insluitend erfsonde, moontlik gemaak het. Daar is 'n tradisie dat die plek van Isaks binding, Moria, later Jerusalem geword het, die stad van Jesus se toekomstige kruisiging.  Die oortuigings van die meeste Christelike denominasies hang af van die plaasvervangende versoening van die offer van God die Seun, wat nodig was vir redding in die hiernamaals. Volgens die Christelike leer moet elke individuele persoon op aarde deelneem aan en/of die voordele van hierdie goddelike menslike offer ontvang vir die versoening van hul sondes. Vroeë Christelike bronne het hierdie gebeurtenis uitdruklik beskryf as 'n offergawe, met Christus in die rol van priester sowel as menslike offerande, hoewel sommige skrywers, soos John Locke, begin het met die Verligting, die model van Jesus se dood as 'n versoeningsoffer betwis het . 
Alhoewel vroeë Christene in die Romeinse Ryk daarvan beskuldig is dat hulle kannibale is, teofages (Grieks vir "godvreters")  praktyke soos menslike offerande was vir hulle afskuwelik.  Oosters-Ortodokse en Rooms-Katolieke Christene glo dat hierdie 'suiwer offer' as Christus se self-oorgawe in liefde in die sakrament van die nagmaal teenwoordig is. In hierdie tradisie word brood en wyn die 'werklike teenwoordigheid' (die letterlike vleeslike liggaam en bloed van die opgestane Christus). Die ontvangs van die Nagmaal is 'n sentrale deel van die godsdienstige lewe van Katolieke en Ortodokse Christene.   Die meeste Protestantse tradisies, afgesien van Anglikanisme en Lutheranisme, deel nie die geloof in die werklike teenwoordigheid nie, maar anders kan dit verskil, byvoorbeeld, hulle glo dat Christus in die brood en wyn slegs geestelik teenwoordig is, nie in die gevoel van 'n verandering in stof (Metodisme)  of dat die brood en wyn van die nagmaal bloot 'n simboliese herinnering is (Baptis). 
In die Middeleeuse Ierse Katolieke tekste word melding gemaak van die vroeë kerk in Ierland wat vermoedelik die gebruik bevat om offerslagoffers onder kerke te begrawe om dit te heilig. Dit het moontlik 'n verband met heidense Keltiese praktyke vir die opofferings van fondamente. Die mees opvallende voorbeeld hiervan is die geval van Odran van Iona, 'n metgesel van St Columba, wat (volgens die legende) vrywilliglik sterf en begrawe word onder die kerk van die klooster Iona. Daar is egter geen bewyse dat sulke dinge ooit in die werklikheid gebeur het nie en dat hedendaagse rekords nader aan die tydperk nie 'n gebruik soos hierdie noem nie. 
Dharmiese godsdienste Redigeer
Baie tradisies van Dharmiese godsdienste, insluitend Boeddhisme, Jainisme en sommige sektes van Hindoeïsme, omvat die leerstelling van ahimsa (geweldloos) wat vegetarisme opdwing en diere sowel as menslike opoffering verbied.
In die geval van Boeddhisme, beide bhikkhus (monnike) en bhikkhunis (nonne) is verbied om in enige vorm van lewe deel te neem as deel van die monastieke kode, terwyl geweldloosheid onder leke bevorder word deur die aanmoediging van die vyf voorskrifte. In die Boeddhistiese wêreld word vleis en alkohol sterk ontmoedig as 'n offer aan 'n Boeddhistiese altaar, met eersgenoemde sinoniem met opoffering, en laasgenoemde 'n oortreding van die vyf voorskrifte.
In hul poging om Tibetaanse Boeddhisme in diskrediet te bring, verwys die Volksrepubliek China sowel as Chinese nasionaliste in die Republiek van China gereeld en nadruklik na die historiese praktyk van menslike opoffering in Tibet, wat die inval van die People's Liberation Army in 1950 in Tibet uitbeeld as 'n daad van humanitêre ingryping. Volgens Chinese bronne is 21 individue in die jaar 1948 deur staatsopoffers uit Lhasa vermoor as deel van 'n ritueel van vyandelike vernietiging, omdat hulle organe as magiese bestanddele benodig is.  Die Tibetaanse revolusiemuseum wat deur die Chinese in Lhasa gestig is, het talle morbiede rituele voorwerpe ten toon gestel om hierdie bewerings te illustreer. 
In Hindoeïsme, gebaseer op die beginsel van ahimsa, enige offer van mense of diere is verbode.    In die 19de en 20ste eeu beklemtoon prominente figure van Indiese spiritualiteit soos Swami Vivekananda,  Ramana Maharshi,  Swami Sivananda,  en AC Bhaktivedanta Swami  die belangrikheid van ahimsa.
In die stad Altamira, staat Pará, is verskeie kinders verkrag, met hul geslagsdele vermink vir rituele doeleindes, en daarna doodgesteek, tussen 1989 en 1993.  Daar word geglo dat die seuns se seksuele organe is gebruik in rites van swart magie. 
In die kusdorpie Collileufu het inheemse Lafkenches 'n rituele menslike offer in die dae na die aardbewing in Valdivia in 1960 uitgevoer. Collileufu, geleë in die Budi -meer, suid van Puerto Saavedra, was in 1960 baie geïsoleerd. Die Mapuche het hoofsaaklik Mapudungun gepraat. Die gemeenskap het bymekaargekom in Cerro La Mesa, terwyl die laaglande deur opeenvolgende tsoenami's getref is. Juana Namuncura Añen,   'n plaaslike machi, eis die opoffering van die kleinseun van Juan Painecur, 'n buurman, om die aarde en die see te kalmeer.   Die slagoffer was die 5-jarige José Luis Painecur, 'n 'wees' (huacho) wie se ma as huishulp in Santiago gaan werk het en haar seun onder die sorg van haar vader gelaat het. 
Sy arms en bene is verwyder deur José Luis Painecur deur Juan Pañán [ who? ] en Juan José Painecur (die slagoffer se oupa), en het soos 'n paal in die sand van die strand vasgesteek. Die waters van die Stille Oseaan het die liggaam na die see geneem. Die owerhede het die owerhede geleer nadat 'n seuntjie in die gemeente Nueva Imperial die diefstal van twee perde wat na bewering tydens die offerrit geëet is, aan die plaaslike leiers veroordeel het.  Die twee mans is van die misdaad aangekla en het beken, maar later teruggetrek. Hulle is ná twee jaar vrygelaat. 'N Regter beslis dat diegene wat by hierdie gebeurtenisse betrokke was, "sonder vrye wil opgetree het, gedryf deur 'n onweerstaanbare natuurlike krag van die voorvaderlike tradisie."   Die verhaal is genoem in a Tyd tydskrifartikel, hoewel met min detail. 
In 1963 het 'n klein kultus in Nuevo Leon, Mexiko, gestig deur twee broers, Santos en Cayetano Hernández, tussen 8 en 12 moorde gepleeg tydens bloedige rituele wat insluit die drink van menslike bloed. Die kultus was aanvanklik 'n bedrogspul om geld en seksuele gunste te bekom, maar nadat 'n prostituut met die naam Magdalena Solís by die organisasie ingeskryf het, het sy menslike offers ingehuldig wat geïnspireer is deur antieke Asteekse rituele as 'n metode om dissipels te beheer.   
Gedurende die tagtigerjare het ander gevalle van reeksmoorde wat rituele vir mense insluit, in Tamaulipas, Mexiko, voorgekom. Die dwelmhandelaar en kultusleier Adolfo Constanzo het verskeie teregstellings gereël tydens rituele wat die slagoffers se aftakeling insluit. 
Tussen 2009 en 2010, in Sonora, Mexiko, het 'n reeksmoordenaar genaamd Silvia Meraz drie moorde in offerrituele gepleeg. Met die hulp van haar gesin onthoof sy twee seuns (albei familielede) en een vrou voor 'n altaar wat aan Santa Muerte gewy is. 
Die sekte "New Light Of God" in die stad El Terrón, Ngäbe-Buglé Comarca, Panama, het geglo dat hulle 'n mandaat van God het om lede van hul gemeenskap op te offer wat nie tot hul bevrediging bekeer het nie. In 2020 is vyf kinders, hul swanger ma en 'n buurvrou vermoor en onthoof by die sekte se kerkgebou, terwyl 14 ander gewonde slagoffers gered is. Die slagoffers is met kapstokke gekap, met Bybels en knuffels geslaan en met kole verbrand. 'N Bok is ook ritueel op die toneel geoffer. Die kultus se oortuigings was 'n sinkretiese mengsel van Pinkster met inheemse oortuigings en 'n paar idees uit New Age, insluitend die klem op die derde oog. 'N Leier van die Ngäbe-Buglé-streek het die sekte as' satanies 'bestempel en geëis dat dit uitgeroei word. 
Menslike opoffering is onwettig in Indië. Volgens die Hindustan Times, was daar 'n voorval van menslike offer in die westelike Uttar Pradesh in 2003.  Net so het die polisie in Khurja in die periode van 'n halfjaar in 2006 'tientalle offers' deur volgelinge van Kali, die godin van dood en tyd, aangemeld .     
In 2015 tydens die Graniet bedrogspul ondersoeke na Tamil Nadu was daar berigte oor moontlike menslike offerandes in die Madurai -gebied om die godin Shakthi te bevredig omdat sy die mag gekry het om die onwettige granietonderneming te ontwikkel. Bene en skedels is van die beweerde terreine gehaal in die teenwoordigheid van die spesiale regterlike beampte wat deur die hooggeregshof van Madras aangestel is.   
Menslike opoffering is in geen land meer wettig nie, en sulke sake word vervolg. Vanaf 2020 is daar egter steeds 'n vraag na swartmark na ontvoering van kinders in lande soos Kenia vir doeleindes wat menslike offerande insluit. 
In Januarie 2008 het Milton Blahyi van Liberië erken dat hy deel was van menslike offerandes, wat "die moord op 'n onskuldige kind insluit en die hart uitpluk, wat in stukke verdeel is om te eet." Hy het teen Charles Taylor se milisie geveg. 
In 2019 vermoor die anti-balaka-leier in Satema in die Sentraal-Afrikaanse Republiek die 14-jarige meisie op rituele wyse om die wins uit myne te verhoog. 
Op 6 Junie 2000 het drie tienermeisies 'n Katolieke suster, Maria Laura Mainetti, uit haar klooster in Chiavenna, Sondrio, gelok en haar met 'n sataniese offer doodgesteek. 
In Junie 2005 het 'n berig deur die BBC beweer dat seuns uit Afrika vir menseoffer na die Verenigde Koninkryk vervoer word. Dit het opgemerk dat kinders geslaan en vermoor is nadat hulle deur pastore in 'n Angolese gemeenskap in Londen as hekse bestempel is. 
Rituele moorde wat deur individue of klein groepies in 'n samelewing gepleeg word wat hulle as eenvoudige moord veroordeel, is moeilik om te klassifiseer as 'menslike offer' of bloot patologiese moord, omdat dit nie die sosiale integrasie van opofferings ontken nie. [ aanhaling nodig ]
Die naaste aan 'rituele moord' in die kriminele geskiedenis van die moderne samelewing sou patologiese reeksmoordenaars wees, soos die Zodiac Killer, en massamoordmoorde met 'n dooie kultusagtergrond, soos die Peoples Temple, die Beweging vir die Herstel van die Tien Gebooie van God, die orde van die sonstempel of die hemel se poortvoorvalle. [ volgens wie? ] Ander voorbeelde sluit in die "Matamoros -moorde" wat toegeskryf word aan die Amerikaanse kultusleier Adolfo Constanzo en die "Superior Universal Alignment" -moorde in die 1990's, Brasilië. 
6 Geslagspositiwiteit in die vroeë Islam
Gegewe die feit dat Islam baie gesinsvriendelik is, omdat hulle glo dat kinders op geskenke van God self, nie verbasend is hoe seks-positief vroeë Islamitiese skrywers in hul teks was nie. Wat egter verbasend is, is die voorkoms van inligting oor voorbehoedmiddels in Arabiese tekste. Moslem- en nie-Moslem-outeurs skryf meer oor hul voorbehoedmetodes as die Christelike weste.
Arabiese skrywers fokus op coitus interruptus en coitus reservatus. Coitus interruptus, of uittrek / onttrekking, het min verduideliking nodig en was toe so effektief as nou. Coitus reservatus is soortgelyk aan die uittrekmetode, maar fokus eerder op die vermyding van ejakulasie binne die maat. Seks word streng gesien as 'n daad tussen man en vrou, dus is alle metodes slegs binne hierdie konteks beskou.
Islamitiese dokters noem die blokkering van saad uit die baarmoeder deur verskillende metodes en bestanddele te gebruik. Olifantmis, osgal, granaatvel en tamarakgom. Sperma kan selfs verwyder word deur wortel van malva in die baarmoeder te steek. Hy waarsku daarteen om te diep of te vinnig te ondersoek en om die sonde aan die bobeen vas te bind en dit vir 'n nag in te laat. Hy het ook aangeraai om die saad te verdryf deur die vagina te berook, op en af ​​te spring, te nies of selfs met 'n harde stem te skree. Die sonde- en blokkeringsmetode was waarskynlik meer effektief as om te skree, hoewel dit waarskynlik minder sanitêr was. Sy skryfwerk en vele ander is vertaal en na die Weste uitgevoer. Alhoewel daar ook lsquomagical & rsquo -metodes ingesluit is, soos tower -amulette en towerspreuke, was hierdie tekste steeds die mees kundige geskrifte oor voorbehoedmiddels van hul tyd. 
Kinderoffer en Islam
- Hernán Cortés, Die tweede brief aan Charles V.
Hulpeloos toe ons in ons kinderskoene was teen die skrikwekkende en onpeilbare natuurkragte, het ons ons bes gedoen om die onsekerheid van ons toestand te versag. Ons het opofferings gemaak aan die gode wat sulke magte beheer, in 'n wanhopige hoop om dit te versoen en 'n versoekskrif aan hulle te bewys om ons guns te bewys. Ons het ons gedink dat hoe meer ons die offergawe meer waardeer, hoe aangenamer sou die offer vir die ontvanger wees en hoe groter die gesogte seën. Kinders het gewen oor ander moontlike offervoorwerpe, as die mees gewaardeerde deur die gode.
Hoe meer ons oor onsself en die heelal geleer het, en hoe meer ons menslikheid gegroei het, hoe meer het ons ander offervoorwerpe vir ons kinders vervang, soos geplunderde slawe, krygsgevangenes en veroordeeldes. Menslike offerande het uiteindelik plek gemaak vir diereoffers en uiteindelik, lewelose offers. In sy artikel Sacrificium, Verwys Leonhard Schmitz na hierdie verskynsel met verwysing na Griekeland:
In die historiese tye van Griekeland vind ons verskillende gebruike ... wat slegs in ag geneem kan word deur te veronderstel dat dit as plaasvervangers vir menslike offers ingebring is. In ander gevalle waar die beskawing minder van sy versagtende invloede getoon het, het menslike offerandes gedurende die historiese tydperke van Griekeland en tot in die tyd van die keisers gewoonte gebly.
Hierdie 'versagtende invloed van die beskawing' was so deeglik dat kinderopoffering met die eerste oogopslag amper verdwyn het voor die beskawing. Af en toe kom nuus na vore oor kinderopoffering in hedendaagse animistiese samelewings, veral in die raakvlak met moderniteit. Dit is uitgesluit van hierdie opstel vanweë hul marginaliteit. Marginale animistiese samelewings is egter nie die enigste wat deur die 'versagtende invloed van die beskawing' onaangeraak gebly het nie.
As 'n godsdiens volmaak, finaal en alle moontlikheid van verandering afskerm, laat dit homself slegs een ruimte toe waarin dit kan groei as dit nie vanself wil afwyk nie: die verbreding van die verbod en die verskerping van die strawwe, wat die nie -verrassende gevolg daarvan dat sy gelowiges hulle meer verwyderd van hul eie menslikheid maak en hulle toenemend tot verdieping en permanente verdorwenheid dryf.
Dit word nêrens duideliker aangetoon as in die geval van kinderoffer in die Islam nie, 'n godsdiens uit die laat oudheid (die algemene bewering dat Mohammed 'n einde gemaak het aan die heidense gebruik om babadogters lewend te begrawe, word hier nie ondersoek nie, aangesien dit nie relevant is nie). Terwyl, soos uit Schmitz afgelei kan word, ontwikkel primitiewe en antieke godsdienste weg van kinderoffers teenoor ander offerandes, slegs in Islam ontwikkel opoffering van vegmanne agteruit in die offer van kinders, die grootmaak van kinders vir offerande en uiteindelik die doelbewuste verwekking van kinders sodat hulle aan Allah geoffer kan word.
Dit is nie net die jong vroulike jihadiste wat uit Westerse lande na ISIS gestroom het nie, soos een Umm Muthanna dit gestel het, "om baie seuns te hê en hulle alle fi sabil Allah [" in die saak van Allah "] af te stuur ... onder die Islamitiese Staat, " - doelbewus lewendig spesifiek sodat dit weggeneem kan word, is dit ook een van die bepalende hoofmotiewe van die" Palestynse "samelewing.
Waar 'martelaarskap' in 'n godsdiens vasgemaak word, sal dit mettertyd ontwikkel in 'n deug vir algemene navolging en sy weerspieëling in die ideologie as 'offer' vind - 'n geleentheid wat soms tot 'n permanente deug verhef word. 'Offer' word die maatstaf vir alle lyding, alle ontneming selfontkenning die enigste aanvaarbare bevestiging. Offer in die gedagtes van Palestyne word sinoniem met hul bestaan.
Toe die Fatah -kabaal (Mahmoud Abbas, Hanan Ashrawi en andere) onlangs 'n geskenk van $ 50 miljard vir Palestynse ekonomiese ontwikkeling met minagting verwerp het, het hulle getoon dat hulle die rol van opoffering in die Palestynse ideologie beter verstaan ​​as diegene wat die geld so mildelik aangebied het. Hulle verstaan ​​ook dat niks hierdie offermentaliteit meer perfek beliggaam as kinderopoffering nie.
Die Palestynse Owerheid hou Latifa "Um Nasser" Abu Hmeid as voorbeeld vir Palestynse moeders en gee haar die "Plaque of Resoluteness and Giving". Wat het sy gegee? Volgens PA se lofrede het sy "helde en fakkels van vryheid opgeoffer wat die lug van Palestina aangesteek het", in normale taal geboorte gegee aan ses terroriste om dood te maak en vermoor word. Ook die Inka's het 'n geëerde plek vir die mama-kuna, vroue wat die kinders grootgemaak het wat bestem was vir opoffering, behalwe dit hierdie kinders was nie daar eie nie. Onder die Mexika was "kinders opgeoffer…
Geen probleme in die 'volmaakte godsdiens' nie. Om dood te maak en gedood te word fi sabil Allahdit wil sê, in jihad, is die hoogste deug in Islam, en dat sy eie seun gedood word terwyl hy fi sabil Allah doodmaak, is die grootste eer. Allah beloof 'n paradys van onophoudelike seks met spesiaal geskape vroue met groot bors wat vir ewig maagdelik bly (Koran 78: 31-33 en elders) aan diegene wat doodmaak en in offerande aan hom geslag word. Die volmaakte godsdiens brei hierdie verdorwenheid uit met 'n verbond wat die opofferende slagoffer op die oordeelsdag vir Allah vir sy gesin kan intree. In die sogenaamde 'martelaarsvideo's' belowe Moslems wat hulself wil opoffer, hul moeders dat hulle dit sal doen. 'N Mens neem aan dat hulle hulself van die grootbors, ewig maagdelike vroue sal kan skeur en tyd sal vind om hulself ordentlik te maak vir so 'n plesierige plig. Die verdorwenheid eindig nie daar nie. Dit word verder verdiep wanneer die Palestynse Owerheid Allah se kant van die winskopie aanvul deur fooie te betaal aan gesinne wie se seuns in die jihad teen Israel gesterf het (of daar in die tronk was), veral as hulle Israeliese Jode vermoor het. 'Die grootste eer wat [my seun] aan my bewys het, was sy martelaarskap', het 'n naamlose Palestynse ma op Arab News Network TV gesê. 'N Ander so 'n moeder (daar is geen tekort nie), "Umm Nidal", wat op Hamas se webwerf praat, stel dit so:
Deur Allah, vandag is die beste dag in my lewe. Ek voel dat ons Here tevrede is met my, omdat ek iets [my seun] vir hom aanbied. Ek wil meer [seuns] aanbied vir Allah se vergifnis ... Deur Allah, as ek honderd kinders soos [my seun] Mohammed gehad het, sou ek hulle met opregtheid en gewillig aanbied. Dit is waar dat daar niks kosbaarder is as kinders nie, maar ter wille van Allah word dit wat kosbaar is, goedkoop.
Die ISIS -jihadi, Umm Muthanna, hierbo, demonstreer dat hoewel die offer kan plaasvind wanneer die kind 'n volwassene is, die kind op elke ouderdom, voor geboorte en selfs voor bevrugting, aan Allah gegee kan word. 'N idee van die werklike diepte van hierdie verdorwenheid in die Palestynse ideologie van wanhoop kom uit 'n onderhoud met 'n jong Palestynse ma van 'n baba van vier maande wie se lewe deur dokters in Israel gered is. Terwyl sy vertel: 'In Gaza is vir my gesê dat daar geen behandeling daarvoor is nie en dat hy bestem is om te sterf.' Tydens die post-operatiewe herstel van die baba in die Israeliese hospitaal kry die ma 'n bietjie onderonsie met die Joodse man wat georganiseer het en net daarin geslaag het om haar kind se lewe te red.
'Die dood is natuurlik vir ons', spog sy. 'Ons is nie bang vir die dood nie. Van die jongste baba, selfs jonger as Mohammed [die baba wie se lewe hy pas gered het], tot die oudste wat ons almal vir Jerusalem opoffer. "
Later in hierdie toenemend surrealistiese uitwissing, spot sy glimlaggend met die man wat pas haar kind se lewe gered het: "Glo jy nie in die dood nie?" Hy antwoord: 'Nee, ons beskou die lewe as waardevol', waarop sy triomfantelik lag: 'Life is zero life is worthless. Daarom het ons al die selfmoordbomaanvallers. Hulle is nie bang vir die dood nie. Dit is 'n normale ding. "
Sy druk voort, onbewus van wat op hierdie stadium deur die man moet gaan wat pas haar seun se lewe gered het. Teen hierdie tyd is haar glimlag breed, byna stralend, haar lyf swaai en haar hande is opgewonde geniet hierdie kans om haar barbaarse meerderwaardigheid bo die ongelowige te bevestig: "Ons almal, selfs ons kinders, is nie bang om te sterf nie. Dit is natuurlik vir ons. "
Die onderhoudvoerder, wat steeds daarin slaag om saamgestel te bly, spreek uiteindelik: 'Ek het jou vroeër gevra, nadat Muhammad beter sou word, sou jy wou hê dat hy 'n shahid [in hierdie konteks, 'n Moslem wat sterf as hy Jode doodmaak]? " En in alle eerlikheid kom haar antwoord: "Natuurlik!"
Nadat sy hierdie onderhoud op die kamera aan haar man vertel het, het sy 'n beperking op skade gedoen en beweer dat sy van plan was. Die gepaardgaande tragedie is dat Israeliërs, so desperaat na vrede, die veronderstelde gemoedsverandering van hierdie leuenagtige vrou op sigwaarde geneem het en dit as 'n goedvoelverhaal vertel van wat moontlik is as ons vrede 'n kans gee . '
In Islam het offer self 'n afgod geword. Die aanbidding van hierdie afgod is die verste ontwikkel onder "die Palestyne", wat baie moeite doen om dit te offer met die opoffering van kinders wat spesiaal grootgemaak is, kinders wat spesiaal verwek is en selfs kinders wat medies gered is, en natuurlik in die mees outentieke Islam manifestasie, ISIS. Die geleentheid om nog meer lof aan Palestina se mees "vasbeslote en gee" -moeder te gee, was die geboorte van 'n nuwe kleinseun, verwek uit haar seun se sperma wat uit die gevangenis gesmokkel is. Wie het Nobelpryse nodig as alle vindingrykheid alleen vir Allah kan wees?
Dit sou 'n goeie idee wees dat Cortés voorheen die inwoners van die een-en-twintigste eeu in Hebron, Nablus of Khan Yunus teëgekom het, en die plaaslike koning sien skatte en eer oor vroue wat kinders gretig vir opoffering verwek het, sou hy nie gedink het die sestiende eeu -Asteke en hul koning alles wat onbeskaafd was bloot omdat hulle hul kinders "[geneem] het om aan sy afgode te offer."
Duisende oorlogsgevangenes is jare lank in slawerny voordat hulle as offer in Prehistoriese China gedood is - geskiedenis
Die massamoord op hul eie burgers of diegene onder hulle beskerming of beheer deur keisers, konings, sultans, khans, presidente, goewerneurs, generaals en ander sulke heersers is baie deel van ons geskiedenis. In die ou tyd sou verowerde stede of dorpe geplunder word en hul inwoners het hele lande vermoor in gebiede van ruïnes en geraamtes. Selfs die Hebreërs het volgens die Bybel diegene wat hulle oorwin het, in die swaard gesteek. Dit was egter die Assiriërs wie se reputasie vir sulke wreedheid deur die eeue heen oorgedra sou word. Hulle sou hul soldate beloon vir elke afgesnyde kop wat hulle uit die veld gebring het, hetsy vyandelike vegters of nie. Hulle het die gevange soldate onthoof of doodgekap, en hulle sou die ore, neuse, hande en voete van edeles sny, hulle uit hoë torings gooi, hulle en hul kinders doodmaak of hulle oor 'n stadige vuur braai. Kyk na wat een historikus skryf oor die verowering van Damaskus deur koning Sargon van Assirië.
Sargon het die verslane koning van Damaskus lewendig voor sy oë laat brand. Die vroue en dogters van die gevange koning was bestem vir die Assiriese harems en diegene wat nie van edel bloed was nie, is tot slawerny veroordeel. Intussen het die soldaat die bevolking vermoor en die koppe van hul slagoffers na die koning se teenwoordigheid gebring, waar hulle deur die skrifgeleerdes opgetel is. Nie alle manlike gevangenes is doodgemaak nie, want die seuns en vakmanne is in ballingskap gelei, waar hulle aan die moeilikste take van die koninklike bouprojekte opgedra sou word, waar die moerasse wat soveel van Mesopotamië beslaan, 'n groot sterftesyfer. Die res van die bevolking is ontwortel en na die ander kant van die Ryk gestuur. . . . 1
Maar sulke barbaarsheid het nie net in die klassieke tyd gebeur nie. Na die inhegtenisneming van Bram in 1210, het die Albigensiaanse kruisvaarders, almal Christene, 100 van die gevange soldate geneem en hul oë uitgesteek, hul neuse en bolippe afgesny en deur 'n eenoog man na Cabaret gelei, maar aangeval word. 2 Dit om Cabaret in onmiddellike oorgawe te terroriseer.
Volksmoord, slagting en plaag, verkragting en marteling van mense is baie meer algemeen as oorlog en revolusie. Maar historici staan ​​nie stil by sulke gebeure nie. En selfs as hulle dit doen, heg hulle selde getalle daaraan. Hulle verkies die glans van oorlog, van diplomasie, van die botsing van nasies en persoonlikhede. So as wraak vir 'n pyl van Nishapur se mure wat Jinghiz Khan se skoonseun in 1221 doodgemaak het toe die stad uiteindelik gevange geneem is, het die Mongoolse Tolui sy ongewapende inwoners vermoor. 3 Hierdie ou hoofstad van Khorassan in Persië was toe 'n "toneel van 'n karnaval van bloed, amper in Mongoolse annale.. . . Afsonderlike hope koppe mans, vroue en kinders is in piramides ingebou en selfs katte en honde is in die strate doodgemaak. " , of New Hampshire 'n getal wat ongeveer 'n derde is van die totale Jode wat deur Hitler vermoor is.5 Hierdie moontlike wêreldrekord -slagting is slegs 'n vlugtige gegewe, wat nie in die meeste geskiedenisse aangeteken is nie.Dit is die prag van Jinghiz Khan, die hofintrige, die groot Mongoolse verowerings en die uiteindelike bedreiging daarvan vir Europa, wat drama is. En hoewel sommige ander groot slagtings, soos dié van die kruisvaarders, wel aandag kry, is dit slegs 'n klein deel van die groter optrede van konings, hertogen en sultans. Dit is moeilik vir Westerse historici om byvoorbeeld die beweerde 40 000 tot moontlik selfs meer as 70 000 mans, vroue en kinders wat geslag is nadat die Christelike Kruisvaarders Jerusalem in 1099 ingeneem het, te ignoreer. 6 Tog weet ek van geen studie nie wat fokus op hierdie slagting op sigself of selfs 'n hoofstuk in 'n boek.
'N Mens kan seker daarop wys dat sulke moorde destyds oorlog was en dus nie van belang was nie, behalwe 'n besondere bloedige stryd. Maar sommige veldslae was die fokus van baie historiese belangstelling. Wie het nie in detail gelees oor die slag van Thermopylae in 480 v.C., waar 'n klein Griekse mag die laaste man drie dae lank teen 'n indringende Persiese leër vasgehou het. In werklikheid is slagtings eenvoudig nie van groot belang nie. Dit is aaklige, veragtelike, afskuwelike dade van die staat of sy agente. Hulle is volstrek massamoord. En blykbaar, sê die historici, is dit die beste om nie daaroor stil te bly nie.
Die gevalle van massamoord waarvoor historici wel die tol skat, is slegs 'n klein aantal van die in die literatuur genoem. Geskiedkundiges sal byvoorbeeld oplet dat "40 stede en dorpe afgedank is en alle inwoners tydens die verowering vermoor is", of "die stad is uiteindelik ingeneem en almal gedood" of spesifiek onspesifiek: "Die toneel van verwoesting wat hom moes voorgestel het in die noordelike grensland van Persië is hierdie tyd verskriklik. Van die oewer van die Oxus tot Asterabad is elke stad van enige belang tot ruïnes gereduseer en die inwoners daarvan deur die Mongole geslag. " 7
Daar is ander gevalle van massamoord wat onwaarskynlik is, maar waarvoor spesifieke getalle nie aangeteken is nie. Daar word byvoorbeeld geskryf dat in die 12de en 13de eeu die sultan van Delhi, Kutb-d Din Aibak, sy onderdane met honderde duisende geslag het, 8 wat ons ten minste 'n orde van grootte gee. Maar 'n mens kan net raai oor die duisende wat vermoor is deur sultan Muhammad bin Tughlak, wat volgens 'n Moslem -historikus Hindoes so geslag het dat "daar voortdurend voor sy koninklike paviljoen en sy burgerlike hof 'n hoop dooie liggame en 'n hoop was van lyke, terwyl die veegmakers en beulte moeg was vir hulle werk om "die arme siele" te sleep en in menigtes dood te maak. " 9 Dan was daar die wêreldwye, dag-tot-dag-demokrasie. Sonder enige historiese kennisgewing moes mense in klein groepies vermoor gewees het, in die tronke en in die kerke geslinger is, wat deur hele gesinne op die platteland vermoor is. In die volle geskiedenis van die geskrewe menslike geskiedenis is individuele boere of gewone mense wat teen amptenare, ridders, samoerai, edeles, soldate en dies meer op die paaie of in die dorpe hardloop, eenvoudig onthoof, deurgeloop of verkrag en vermoor, sekerlik miljoene deur die eeue heen.
Ons kan in elk geval let op die verskillende instellings, revolusies, oorloë, ryke, state en sosiale patrone waardeur mense massaal vermoor is. Een daarvan is slawerny. Tot moderne tye was slawerny byna universeel, en in die meeste dele van die wêreld was die lewe van die slaaf heeltemal afhanklik van die meester. Maar selfs voordat hulle verkoop is, is miljoene mense dood terwyl hulle tot wettige slawerny gedwing is-tydens slawe-aanvalle, vervoer op slaweskepe en in konvooie oor land-of hulle het gesterf as gevolg van ontbering en siektes. Net in die 16de tot 19de eeu was die dodetal onder Afrikaanse slawe wat na die nuwe wêreld vervoer is, meer as 1 500 000, 10 moontlik 2 000 000 11 miljoene meer dood in gevangenskap en in transito na die Ooste of die Midde -Ooste. En net onder diegene wat in Afrika gehou word, is daar moontlik 4 000 000 dood. 12 Oor die algemeen, in vyf eeue, het Europeërs, Arabiere, Asiërs en Afrikaanse slawehandelaars moontlik naby 17 000 000 Afrikane vermoor, miskien selfs meer as 65 000 000. 13 Ek is seker dat hierdie totaal slegs gedeeltelik die koelbloedige, deur die regering goedgekeurde of toegewyde, bloedverlating bekend as slawerny opgrawe.
Maar slawerny was maar net een van vele historiese instellings waardeur mense in massa vermoor is. 'N Ander een was die slagting. Die bekendste hiervan is deur weermagte gepleeg tydens kruistogte, oorlog of verowering. Dit was nie selde dat leërs tienduisende ongewapende mans, vroue en kinders in gevange dorpe en die naburige platteland slag nie. Hierin het die Mongoolse leërs geen eweknieë gehad nie. Ek noem die 1,747,000 mense wat moontlik in Nishapur vermoor is. In 1219 het Jinghiz Kahn se weermag Bokhara gevange geneem en na bewering 30 000 en nog 30 000 mense vermoor toe hulle Samarkand gevange geneem het. 14 In 1221 het 'n Mongoolse leër Merv in beslag geneem en na berig word 13 dae geneem om 1.300.000 inwoners te slag. 15 Geskiedkundiges skryf ook op dat die Mongole in 1220 50.000 in Kazvin doodgemaak het nadat dit 16 70.000 in Nessa gevang is, en 'n soortgelyke getal in Sebzevar. 17
Daar word geskryf dat die Mongoolse Tului in 1221 700,000 tot 1,300,000 mense doodgemaak het in Meru Chahjan, een van die vier belangrikste stede van Khorassan in die noordelike grensgebied van Persië. By die inhegtenisneming is die inwoners verplig om die stad te ontruim, 'n taak van vier dae. Toe word hulle onder die Mongole versprei en vermoor. Dit het 13 dae geneem om lyke te tel. Onder diegene wat weggekruip het vir die slagting, is 5 000 doodgemaak deur Mongoolse afdelings toe hulle later na vore kom. 18
Die hele bevolking van Rayy, 'n stad met 3 000 moskees, is ook geslag. 19 Herat is later gevange geneem, maar slegs ongeveer 12 000 soldate en hul afhanklikes is dood. Nadat die inwoners later in opstand gekom het, het Jinghiz Khan egter sy generaal Noyan woedend teen hulle gestuur. Die stad is herower en dit het 'n hele week geneem om dit af te brand en die geskatte 1,600,000 mense te vermoor. Baie duisende het ontsnap, maar Noyan het later meer as 2 000 van hulle gesoek en vermoor. 20 Toe was daar in 1226-33 die byna totale uitwissing-werklik 'n volksmoord-van die Tanguts en hul koninkryk Hsi-Hsia in China (in die provinsie Kansu). Die Tanguts sou nie perde of hulpmiddels verskaf vir die oorlog van Jinghiz Khan teen Khwarizmian nie. Dit was lafheid wat nie geduld kon word nie. Nadat hy die oorlog gewen het, het hy wraak geneem op die Tanguts. Maar toe die veldtog begin, is hy van sy perd geslinger en ernstig beseer. Selfs dan sou hy nie die veldtog stop nie, en belowe dat selfs "As dit my dood beteken, sal ek hulle uitroei!" Volgens 'n Mongoolse bard, "Om aan die Mongoolse swaard te ontsnap, het die inwoners tevergeefs in die berge weggekruip ... of, as dit nie moontlik was nie, in grotte. Skaars een of twee uit honderd het daarin geslaag. Die veld was bedek met mense bene. " 22 Nadat hy die hoofman van Tangut verslaan en hom die berge ingedryf het, gaan die baard voort, Jinghiz Khan
gryp van hom sy tente, sy skatte vol kamele, al sy mense, totdat dit alles verstrooi is soos soveel as. Tanguts van 'n eeu om wapens te dra wat hy geslag het, terwyl die here eers gesterf het. . . . Wat die res betref, het hy hierdie bevele aan sy soldate oorgelaat. Soveel Tanguts as wat u kan neem, is u eie om te doen soos u wil. 23
Toe die laaste Tangut-hoofstad, Ning-Hsia, in 1233 die Mongole val, soos die sterwende Jinghiz voor sy dood wou hê, is alle verdedigers tot die laaste geslag dood. "Die Oorwinnaar van die wêreld het tydens sy begrafnisritme die slagting van 'n hele volk gehad." 24
Die Mongole het daarna die Irak binnegeval en in 1258 het die Mongoolse Khulagu Bagdad verower, die stad, insluitend die meeste moskees, afgedank en verbrand en na berig word 800 000 van sy mense vernietig. 25 Met goeie rede, soos al hierdie aaklige moord op hulpelose mense toon, het die Mongole tereg bekend geword vir hul bloedige verowerings en die minagting van die lewe. Soos die historikus van die Mongole, J. J. Saunders, uitwys, was daar
iets wat onbeskryflik opstandig is in die koue wreedheid waarmee die Mongole hul slagtings uitgevoer het. Die inwoners van 'n gedoemde stad was verplig om op 'n vlakte buite die mure bymekaar te kom, en elke Mongoolse soldaat, gewapen met 'n gevegsbyl, is aangesê om soveel mense dood te maak, tien, twintig of vyftig. As bewys dat die bevele behoorlik gehoorsaam is, moes die moordenaars soms 'n oor van elke slagoffer afsny, die ore in sakke opneem en dit na hul offisiere bring om te tel. 'N Paar dae na die slagting is troepe na die verwoeste stad teruggestuur om te soek na arme ellendes wat in gate of kelders kan wegkruip wat uitgetrek en gedood is. 26
Sulke aaklige massamoord was deel van hul strategie. Hulle wou diegene op hul pad van verowering so terroriseer dat stede en nasies onmiddellik sou oorgee wanneer die eerste gewapende Mongole in die verte gesien word. Dit is beter om te buig en 'n nuwe heer te erken as om toevallig te veg, te verloor en dat almal sterf.
Selfs meer as 'n eeu na die dood van Jinghiz Khan, was die Mongole steeds besig met verowering en verspreiding van vernietiging en dood van een deel van Asië na 'n ander. Tamerlane (of Timur Lenk), 'n Turk wat homself tot hersteller van die Mongoolse Ryk uitgeroep het,
Isfar ã'in in 138 nC op die grond neergebou, het 2 000 gevangenes in 'n lewende heuwel ingebou en dit dan in 1383 by Sabsawr in 1383 5.000 menslike koppe in minarette by Zirih gestapel, en sy Luri -gevangenes lewendig oor die afgrond gegooi 1386 het 70 000 mense vermoor en die koppe van die versneuwelde in 1387 in minarette by Isfahan gestapel. . . lewend begrawe 4000 Christelike soldate van die garnisoen van Sivas na hul kapitulasie in 1400 en bou twintig torings skedels in Sirië in 1400 en 1401. 27
So goed as wat ek uit sulke berigte kan uitvind, en erken dat dit ten beste almal die ergste benaderings is, die Mongoolse khans en hul opvolgers en pretenders het moontlik ongeveer 30 000 000 Perse, Arabiere, Hindoes, Russies, Chinese, Europese en ander mans, vroue geslag , en kinders. 28 Hoe ongelooflik hierdie groot skatting ook al is, dat dit 'n aanduiding kan gee van die groot menslike koste van die verowering van Mongole, net uit Khubilai Khan se bewind oor China. Volgens 'n Chinese skrywer, het hy "met die verkryging en instandhouding van sy troon meer as 18,470,000 Chinese geslag. 29 Gegewe die hedendaagse Mongoolse sensus van byna 58,834,711 mense, 30 dan vanaf 1252 toe Khubilai volle mag oor die Oos -Mongoolse Ryk verower het deur sy verowering van die hele China in 1279 en tot sy dood in 1294-vir twee generasies-het hy jaarliks ​​ongeveer 1 uit elke 137 Chinese doodgemaak. 1 000, sou die onmenslike barbaarsheid nie minder wees nie.
Terwyl die Mongoolse Khans moontlik 'n historiese rekord vir individuele slagtings opgestel het, was daar beslis verskillende Chinese keisers in hul liga. Let op die bacchanalia van bloed deur Chang Hsien-chung toe hy aan die einde van die Ming-dinastie in 1644 die Szechwan-provinsie verower en in Chengtu homself as keiser van die Groot Westerse Koninkryk verklaar het. Die Chinese kronieke sê dat toe die geleerdes sy keiserlike aanspraak verwerp het, het hy almal dadelik laat vermoor. Daarna het hy begin om al die handelaars te vernietig, daarna al die vroue en al die amptenare. Uiteindelik het hy sy eie soldate beveel om mekaar dood te maak. Hy het beveel dat die voete van die offisiere se vroue afgesny moet word en 'n hoop van hulle gemaak word, en bo-op die heuwel het hy die voete van sy gunsteling byvroue neergesit. Om een ​​of ander rede was hy versot op ore en voete, en aangesien dit te veel moeite was om die lyke van die dorpenaars wat in afgeleë afgeleë distrikte gewoon het, na Chengtu te bring, beveel hy sy privaat wagte om hulle ore en voete vir hom te bring, en hy versigtig het hulle getel. Toe die bloedbad verby was, beveel hy dat 'n inskripsie in klip op 'n prominente plek in Chengtu geplaas moes word:
Die hemel bring ontelbare dinge na vore om die mens te help.
Die mens het niks om die Hemel te vergoed nie.
Doodmaak. Doodmaak. Doodmaak. Doodmaak. Doodmaak. Doodmaak. Doodmaak. 31
Selfs die groot keiser wat China verenig en dit sy naam gegee het, Qin (uitgespreek Chin) Shihuang, het lewendig 346 geleerdes begrawe om opposisie te ontmoedig. 32 Om mense lewendig te begrawe was 'n gunsteling moordwapen van Chinese heersers en keisers. Toe die heerser van die Wei -koninkryk (Zaozao) byvoorbeeld Xuzhou verower het, het hy 'n paar duisende burgerlikes lewend begrawe. 33
Namate die een Chinese dinastie van 'n ander oorgeneem is, was dit 'n geweldige lewensverlies weens oorlog, massamoord en gepaardgaande ontbering, hongersnood en siektes. Dit kan gesien word uit die gevolglike skerp afname in die bevolking-werklik demografiese rampe, in verhouding tot die wat in 1975-1979 in Kambodja plaasgevind het met die oorname deur die bloedige Khmer Rouge. Dink daaraan
in die agt jaar wat die Han-dinastie vervang is deur die Qin-dinastie 221-207B.C, het die bevolking van China afgeneem van 20 miljoen na 10 miljoen.
In die Dong (Oostelike) Han-dinastie 206BC-220A.D. was die bevolking van China 50 miljoen. Na die oorgang van mag na die Drie Koninkryk-periode 222-589, het die bevolking afgeneem tot 7 miljoen.
In die Sui-dinastie 581-618 was die bevolking van China 50 miljoen. Na die oordrag van mag na die Tang-dinastie 618-907 was daar slegs een derde oor.
Op die hoogtepunt van die Song-dinastie 960-1279 was die bevolking ongeveer 100 miljoen. Maar aan die begin van die Qing -dinastie in 1655 was die bevolking 14.033.900. Gedurende die 20 -jaar periode van 1626 tot 1655 het die bevolking afgeneem van 51,655,459 tot 14,033,900. 34
'N Begrip vir die suiwer slagting onderliggend aan hierdie ineenstorting van die bevolking kan verkry word uit meer onlangse slagtings. Byvoorbeeld, net in die een maand van 1681, net vir die Triad Rebellion, in slegs die een provinsie Kwangtung, met die opstandings verslaan "is ongeveer 700 000 mense tereggestel." Uiteindelik was die provinsie amper ontvol. 35
Die heiligheid van die lewe was nie nader aan ons tyd nie. Gedurende die afgelope eeu in meer as vyftien jaar het die Teiping -rebellie moontlik 'tientalle miljoene' lewens gekos, 36 miskien selfs 40,000,000. 37 Sowat 600 stede is 'verwoes'. 38 Omdat die rebellie in die provinsie Kwangsi begin het, het keiserlike magte geen rebelle toegelaat om sy dialek te spreek nie. Almal is geslag. 39 Inderdaad, bloedbad aan beide kante tydens hierdie en die byna gelyktydige Nein Rebellion was algemeen. Vir een graafskap in die provinsie Anhwei het plaaslike geleerdes byvoorbeeld betreur dat uit die bevolking van 300 000 Chinese: "Teen die tyd dat die rebelle vrygespreek is, het slegs 'n bietjie meer as 6 000 oorleef. Dit is 'n katastrofe wat sedert die begin uniek was vir die omgewing van die menslike ras. " 40 In die algemeen is 70 persent van die bevolking van die provinsie dood of gesterf. 41
Toe die Taiping -rebelle Nanking in 1853 verower, het hulle al die Tartare doodgemaak wat die stad beset het. Maar dit was nie genoeg nie. Hulle het ook al hul familielede vermoor. In totaal is ongeveer 25 000 mense uitgewis. 42 Toe die keiserlike troepe die volgende jaar Nanking herower, het hulle na bewering ongeveer 100 000 rebelle uitroei, en in net drie dae. 43 Hulle volg dieselfde vinnige en bloedige beleid in Canton en langs die Pearl River. Nadat hulle hierdie gebied van die rebelle herower het, word gesê dat hulle 700 tot 800 inwoners per dag onthoof het, ongeag of dit rebelle -medewerker is of nie, en uiteindelik nog 100 000 mense doodgemaak het. Net in die provinsie Kwangtung word geskryf dat 1 000 000 tereggestel is. 44 In een provinsie is na berig word 1 000 000 tereggestel! Dit is meer as die totale aantal Amerikaners wat gedood is in al die burgerlike en internasionale oorloë wat die Verenigde State in sy hele geskiedenis gevoer het, insluitend die Onafhanklikheidsoorlog.
Maar daar is meer. Daar was ook die byna gelyktydige Moslem -opstande met hul gepaardgaande slag. Vir die provinsie Yunnan is 5 000 000 uit 8 000 000 moontlik dood. Toe die laaste Moslemvesting aan die keiserlike magte val, is 20 000 mans, vroue en kinders "aan die swaard gesteek". 45 In die Shensi -provinsie het die bevolking in tien jaar gedaal van 700 000 of 800 000 Moslems tot tussen 20 000 en 30 000. Selfs die meeste van die 50 000 tot 60 000 Moslems wat na die provinsie Kansu gevlug het, het omgekom. Alles is nog steeds 'n veel groter aantal Chinese wat deur Moslem -rebelle vermoor is of andersins gesterf het. 46
Die aantal Chinese en hul onderdane wat deur die eeue heen so vermoor is, moet in die miljoene beloop, selfs die Mongoolse bloedbad uitgesluit. As ek bevolkingsongelukke en bloedrampe saamstel, neem ek aan dat ongeveer 34 000 000 Chinese en hul onderdane koelbloedig gedood is. Dit is nie ondenkbaar dat hierdie historiese democide selfs meer as 90 000 000 dood kan wees nie. 47
In bloedbad en veralgemeende moord het ander nasies hul eie bloedige bydraes tot ons geskiedenis gelewer. Toe die Ottomaanse Mohammed II beleër en Konstantinopel uiteindelik in 1452 inneem, het hy duisende geslag. 48 Sultan Selum (The Grim) van die sestien eeu, die vader van Sleyman, wie se veldtog hierbo aangehaal is, het sy pa, twee broers, baie neefs, twee en sestig ander familielede en sewe groot visiers tydens sy agt jaar bewind vermoor. Daar word vertel dat hy hierdie bloedige regering ingehuldig het deur 40 000 Turkse Sjiïete te slag. 49
By die vernietiging van die hele bevolking en die strewe na massamoord was die Europeërs nie beter nie. In 1527 het die leër van die Tiroolse condottiere Frunsberg en Charles, hertog van Bourbin, Rome ingeneem en ontslaan. Geskiedkundiges skryf dat minstens 2 000 lyke in die Tiberrivier gegooi is en 9 800 dooies begrawe is, 50 nog baie sterf. Gedurende die Dertigjarige Oorlog het die graaf van Tilly en graaf zu Pappenheim moontlik tot 30 000 inwoners van Magdeburg vermoor toe die stad hulle te beurt val ná 'n beleg van ses maande. 51 Magdeburg was slegs een van talle slagtings van hierdie uiters vernietigende oorlog. Maar waarskynlik het meer gewone mense gesterf toe dorpe en plase in die pad van indringende of oorweldigende leërs geplunder en gesinne vermoor is. Boonop sterf baie aan hongersnood en siektes wat veroorsaak is deur verbygaande leërs. Die Duitse Ryk alleen het moontlik meer as 7.500.000 mense in die oorlog verloor, waarvan 52 ongetwyfeld weens sulke oorsake omgekom het. Die bevolking van Boheme is verminder van ongeveer 4 000 000 mense tot moontlik nie meer as 800 000 nie. 53 As ek 'n aantal sulke syfers saamvoeg, raam ek dat slegs in hierdie oorlog waarskynlik 2 000 000 tot meer as 11 000 000 mense vermoor is. 54 Dit, afgesien van gevegte en nie -moorde op hongersnood en siektes. 55
En die kruistogte van die Middeleeue moet nie geïgnoreer word nie.In die voormelde sak van 1099 in Jerusalem, behalwe die 40 000 tot meer as 70 000 Moslems wat moontlik geslag is, het die kruisvaarders oorlewende Jode in 'n sinagoge opgegooi en hulle lewendig verbrand. 56 Interessant genoeg, in die lig van die Mongoolse en Chinese hekatombs, word hierdie slagting van ongewapende Moslems en Jode 'lankal gereken as die grootste misdade in die geskiedenis'. 57 In 1209 slag die Albigensiese kruisvaarders ook ongeveer 15 000 tot 60 000 inwoners van Bzziers, waarna die stad geplunder en verbrand is. 58 En in 1236 toe die Jode van Anjou en Poitou weier om met geweld gedoop te word, het die Kruisvaarders na bewering 3000 van hulle met hul perde doodgetrap. 59
Dat sulke moord deur leërs tydens oorlog, kruistogte of verowering gedoen word, mag nie die verantwoordelikheid van regerings versag nie. Dikwels het die regeringshoofde gelei dat hul leërs generaals soms beloon is vir hul bloedige dade, en in elk geval nie gestraf is nie. Regerings het oor die algemeen die vrugte van hul militêre oorwinnings aanvaar, met die uitsondering van die rykdom van welgestelde stede wat afgedank is, ongeag die menslike koste in onskuldige lewens. Dat so 'n doodslag tradisioneel of gebruiklik was, of 'n militêre doel gedien het (die verwydering van 'n vyandelike bevolking van agter af, wat terreur en vrees onder die bevolking veroorsaak het), of die troepe aanspoor (verkragting en buit in die vooruitsig), of die staat verryk, moet die monsteragtige onsedelikheid van hierdie moord in ons oë nie verminder nie.
Behalwe die beleg-neem-en-slagting tydens oorlog of verowering, is daar die algemene moord in of na rebellies of revolusies. Hier is die verantwoordelikheid van die regering meer direk. Ons het al baie hiervan gesien in die Teiping- en Moslemopstandings in China. Die geskiedenis is vol ander voorbeelde, soos die Bulgaarse rebellie in 1876 teen die Ottomaanse Ryk wat deur die Sultan wreed onderdruk is: ongeveer 60 dorpe is vernietig en 12,000 tot 15,000 is doodgemaak. In 'n voorval wat aangemeld is, het 'n kerk aan die brand gesteek om die 1200 mense wat bymekaargekom het vir beskerming, lewend te verbrand. 60 Van 1567 tot 1573 martel die hertog van Alba (verteenwoordiger van die Lae Lande van Filips II, koning van Spanje) tot die dood toe en vermoor andersins 18 000 Protestante om die orde te handhaaf, of so word gesê. 61
Een van die beste gepubliseerde historiese demokrate is dié van die Groot Terreur van 1793-1794 in die revolusionêre Frankryk. Die Revolusionêre Tribunaal en sy ekwivalent in die provinsies het moontlik tot 20 000 van die adel, politieke teenstanders en vermeende verraaiers tereggestel. 62 En hoewel dit dikwels as 'n burgeroorlog aangemeld word, is daar in werklikheid 'n volksmoord in die Vendée uitgevoer waarin moontlik 117 000 inwoners sonder onderskeid vermoor is. 63
'N Besondere soort slagting is die van sondebokke vir groot menslike rampe. Die teenwoordigheid van Jode in Christen -Europa het altyd 'n maklike verklaring gegee vir rampe soos die plaag. "Waarom word mense siek en sterf hulle in die massa? Omdat die Jode die water vergiftig." Jode oral is dus aangeval tydens die Swart Dood van 1347-1352 wat ongeveer 25 000 000 Europeërs doodgemaak het. Jode is in die groothandel vermoor. Byvoorbeeld, in Mainz, Duitsland, is 6 000 aangeteken, vermoor in Erfurt, 3 000 sterf. "Teen die einde van die plaag was daar min Jode in Duitsland of die Lae Lande oor." 64
Soos reeds getoon, is massamoord nie beperk tot wettige regerings en hul agente nie. Opstandige groepe of nasies slaag soms daarin om 'n tydelike regering te vorm, net soos die Teiping -rebelle hul mag gebruik het om burgerlikes te vermoor en vermoedelike teenstanders te vermoor. Alhoewel dit skaars betekenisvol is, is die Mountain Meadows Massacre deur die Mormone vir 'n Amerikaanse een van die interessanter daarvan. Om die vervolging deur heidene te vermy, het die Mormone weswaarts na die Utah -gebied gevlug en dit daarin geslaag om 'n de facto, onafhanklike teokrasie te beheer. Op soek na wraak vir die onreg wat hulle deur die heidene gedoen het en in 'n verklaarde oorlogstoestand teen die federale regering, vergader kerkleiers Indiese "konfederate" om 'n hinderlaag op te rig by Mountain Meadows van 'n verbygaande wa van twintig tot vyf en twintig welvarende immigrantegesinne . Tydens die daaropvolgende geveg verskyn die Mormoonse burgermag, oënskynlik om die trein van die Indiane te red, maar nadat hulle die verdedigers ontwapen het deur middel van 'n kuns, het hulle 121 mans, vroue en kinders geslag (sommige het ontsnap om die verhaal te vertel). 65
Dan is daar die koloniale "vredesbewuste" slagtings van stamme of primitiewe groepe wat besig is met aanvalle of beperkte stamoorlogvoering. Een voorbeeld is 'n ekspedisie uit 1849 wat teen sekere inheemse stamme aan die kus van Borneo gestuur is. Onder leiding van sir James Brooke, Britse Rajah van Sarawak, het dit 'n mag van Dyaks vernietig wat na bewering teruggekeer het van 'n seeruitstappie teen kusstamme. Ongeveer 1 500 tot 2 000 van hulle is doodgemaak deur kanonskote, muskiete, druiweskote. Dit was bloot 'n moedswillige bloedbad op 'n inheemse stam wat tradisioneel in beperkte, inheemse oorlogvoering betrokke was. 66
Soms is inboorlinge of aanstootlike groepe eenvoudig doodgemaak. 'N Buitengewone geval hiervan was die Nederlandse orkestrasie van die slagting van die Chinese in Jakarta (destyds Batavia). Die Nederlanders het eers die Chinese ingeperk
Aan die einde van die "Grand Guignol" in Batavia, stem die meeste bronne saam, 10 000 stad-Chinese het hul lewens verloor, maar min word gesê oor die vele meer wat buite die stad se mure omgekom het. Van die 80 000 Chinese in die omgewing van Batavia voor die uitwissing het slegs ongeveer 3000 oorleef. . . .
Die demokrasie wat verband hou met die botsing van beskawings en veral die Europese verowering van die Amerikas, moet nie oor die hoof gesien word nie. Daar is geen onduidelikheid oor die volstrekte slagtings wat plaasgevind het nie, soos die Puriteinse dood van 500-600 Pequot-Indiane by Mystic Fort in 1637 68 en die Franse uitwissing van miskien 1000 Nanchez-Indiane in die onderste Mississippi nadat hulle hulle in 1731 verslaan het. 69 Soos almal weet, dit het ook plaasgevind met die uitbreiding van nasionale grense na die verowering, soos in die Verenigde State. Alhoewel cowboy- en Indiese films die indruk wek dat Indiërs deur die tienduisende vermoor is, wys die werklike liggaamstellings anders. Om 'n berugte bloedbad te oorweeg, het burgerlikes en militêre troepe wat in 1864 uit die Colorado -gebied aangewys is, gelei deur kolonel John Chivington, omring en verras Cheyenne by Sand Creek in die Colorado -gebied. Twee-derdes van hulle vroue en kinders, die Indiërs het probeer om oor te gee en te betoog, maar almal is sonder genade vermoor, terwyl hul liggame geskil en vermink is. In totaal is 70 tot 600 vermoor, laasgenoemde lyk na die boonste skatting van die kolonel 130 wat gedood is, nader aan die waarheid. Daar word aangevoer dat hierdie bloedbad nie die regering se beleid weerspieël nie, en dat dit die onderwerp was van weermag- en kongresondersoeke. Maar behalwe dat Chivington sy kommissie bedank, is niemand gestraf nie. 70 Om net kennis te neem van die ander bekendste slagtings deur Golgota: by Washita is 103 Cheyenne in 1868 in 1870 in Piegan Village doodgemaak. 173 Indiërs is dood en by Wounded Knee in 1890 was dit moontlik 146 Sioux. 71 Die Bear River -bloedbad van 1863 word ook gereeld aangehaal waarin 250 Shoshoni uitgewis is. Dit het begin as 'n geveg tussen Indiane en soldate, maar het ontaard in 'n slagting van hulpelose en gewonde Indiërs. 72
Alhoewel dit die grootste Amerikaanse slagtings was, was daar ongetwyfeld talle kleintjies. Boonop is baie Indiane deur waaksaamdes vermoor terwyl die plaaslike regering die ander kant op gekyk het, of individueel deur setlaars vermoor is. Met inagneming van al die weermag-Indiese gevegte en slagtings, is waarskynlik nie meer as ongeveer 3000 Indiërs in die jare 1789 tot 1898 doodgemaak nie. Setlaars en waaksaamdes het waarskynlik nog duisend mense doodgemaak. Aangesien baie van hierdie Indiërs in slaggevegte gedood is, lyk dit baie onwaarskynlik dat die aantal Indiërs wat reguit deur Golgota en setlaars in die Amerikaanse Weste vermoor is, meer as 4000 kon gewees het, en waarskynlik 'n goeie aantal minder was. 73 Maar dit is nie die hele verhaal nie. Baie Indiërs het ook gesterf weens barbaarse mishandeling of toestande wat hulle doelbewus opgedwing het.
Daar was byvoorbeeld die lot van die Californiese Yuki -Indiane. Oorspronklik met 'n bevolking van ongeveer 3 500, het die getal in 'n bietjie meer as dertig jaar tot ongeveer 400 gedaal deur 'ontvoering, epidemies, hongersnood, wakker geregtigheid en massamoord wat deur die staat goedgekeur is'. 74 Boonop was daar die sogenaamde Trail of Tears-sterftes. In die 1835 -verdrag New Echota met die Amerikaanse regering, het Cherokee -leiers van 'n minderheidsgroep, en sonder die goedkeuring van die meerderheid, ingestem dat die land uit Georgia na die weste van die Mississippirivier verhuis. Alhoewel baie prominente Amerikaners in die openbaar teen so 'n deportasie gekant was, het president Van Buren in 1838 die weermag beveel om die verdrag af te dwing. Op geweerpunt is die Cherokees dus in die winter van 1838-1839 weswaarts na Oklahoma gemaak. Die gevolglike blootstelling en siekte het bykans 25 persent van die stam, of ongeveer 4 000 mense, gesterf. 75 Terwyl die verantwoordelikheid van die federale regering deur die verdrag versag word, kom die wreedheid van die handhawing neer op indirekte bloedbad. Dit was democide. Miskien oor die algemeen, met inagneming van hierdie en ander gevalle en met inbegrip van slagtings, is daar teen 1900 ongeveer 10 000 tot 25 000 Indiërs vermoor. 76
Maar hierdie ramings is slegs 'n fraksie van die algehele democide onder Indiërs wat in die hele Amerikas gewoon het. Voor die verowering van die Nuwe Wêreld het die Indiese bevolking moontlik van 8,000,000 tot 110,000,000 77 getel, miskien selfs 145,000,000. 78 'n Gematigde bevolkingskatting wat ooreenstem met die jongste navorsing, is van 55.000.000 Indiërs 79 Byna totaal as gevolg van verskeie golwe siektes wat deur die verowerende en koloniserende Europeërs na die Amerikas gebring is, het die Indiese bevolking skerp gedaal met tientalle miljoene, selfs moontlik as soveel as 95 persent. 80 Net in Mexiko het die Indiese bevolking moontlik met 23 000 000 tot onder 2 000 000 gedaal. 81 Met inbegrip van die Indiërs wat in oorlogvoering en demokrasie vermoor is, het miskien 60.000.000 tot 80.000.000 Indiërs van Sentraal- en Suid -Amerika en die Karibiese Eilande gesterf as 'die gevolg van die Europese inval'. 82
Dit is kwalik beter om te oordeel watter deel van hierdie reuse -tol die demokasie van die indringende leërs en koloniste was, as om 'n aantal uit die lug te haal. Daar was ongetwyfeld baie onoordeelkundige en volslae moord. Ongetwyfeld is voorwaardes aan hele stamme opgelê wat gelei het tot hul vinnige uitsterwing. Ongetwyfeld sterf 'n groot aantal Indiërs aan onmenslike behandeling, veral onder dwangarbeid. En in sommige gevalle is daar ongetwyfeld siekte wat bewustelik versprei is. 83 Maar selfs professor David Stannard, skrywer van die Amerikaanse Holocaust, 84 wat die Europeërs duidelik blameer vir baie van hierdie sterftes, is nie bereid om selfs 'n growwe benadering van die 'volksmoord' te gee nie. 85 Ek het 'n algehele skatting gevind van 15,000,000 Indiërs wat gedood is tydens 'n demokrasie, maar hierdie syfer word sonder verwysing of uitwerking gegee. 86 In elk geval, te oordeel na die bloedige geskiedenis van hierdie tydperk van kolonisasie in die hele Amerikas, sou 'n democide van 2 000 000 'n growwe minimum wees en 'n maksimum van 15,000,000. Selfs as hierdie syfers op afstand waar is, maak hierdie onderwerping van die Amerikas steeds een van die bloedigste, eeue lange demokrate in die wêreldgeskiedenis.
Inboorlinge elders is op dieselfde manier mishandel en vermoor. Die Australiese Aborigine is byvoorbeeld deur soldate vermoor en onoordeelkundig deur setlaars vermoor, dikwels met daadwerklike of stilswyende goedkeuring van die regering. Net in Tasmanië teen 1832 is tot 700 uit die oorspronklike bevolking van 1 000 vermoor. 87 In die hele Australië was die Aboriginese bevolking in 1788 ongeveer 300 000, verdeel in ongeveer 500 stamme, elk met 'n duidelike dialek en kultuur. In die gevolglike grenskonflik met setlaars gedurende die 18de en 19de eeu is moontlik 20 000 of meer Aborigines dood. 88
Die wyse waarop sommige van hierdie moord uitgevoer is, blyk duidelik uit die verslag van die Burke Town Correspondent in die Port Denison Times van 4 Junie 1868:
"Ek is jammer om te sê dat die swartes die afgelope tyd baie lastig geword het. Binne tien kilometer van hierdie plek af het hulle steaks van die perde van verskeie perde gesny en gesny. Uhr, het uitgegaan, en, het ek meegedeel, daarin geslaag om meer as dertig swartes te skiet. in daardie rigting, en sy sukses wat ek hoor, was volkome ... Almal in die distrik is verheug oor die groothandelslag wat deur die inheemse polisie uitgevoer is, en bedank meneer Uhr vir sy krag om die distrik van nege-en-vyftig te ontslaan (59 ) myalls "89
Sulke moord op inboorlinge is op volksmoord op die punt, en dit was ongetwyfeld die bedoeling van sommige setlaars. Die medepligtigheid van die Australiese regering is egter 'n ope vraag. Maar die rol van die regering in ander aangetekende volksmoorde is duidelik. Ek het byvoorbeeld al 'n paar volksmoorddade genoem, of pogings om in geheel of gedeeltelik rasse-, godsdienstige, etniese of kulturele groepe te likwideer, soos Sultan Tughlak se sistematiese slagting van Hindoes. Daar word opgeteken dat Sultan Firoz Shaw in die 12de of 13de eeu Bengale binnegeval en 'n beloning vir elke Hindoe -kop aangebied het, en daarna 180 000 daarvan betaal het. As die aantal Hindoes in sy gebied gedood is in een dag in totaal 20 000, het sultan Ahmad Shah gevier met 'n drie dae lange fees. 90
Hoewel hulle nie in getalle meeding met diegene wat in Asië en die Amerikas vermoor is nie, het die Europeërs hul deel van sulke volksmoorde gehad. 'N Illustratiewe geval is die St. Bartholomew -bloedbad. Op 24 Augustus 1572 het koning Charles IX of sy hof 'n slagting van Franse Calviniste losgemaak wat van Parys na die hele land versprei het. In hierdie beroemde St. Bartholomeus -slagting het 'n hedendaagse protestant geraam dat 300,000 gedood is, wat later beramings verminder het tot 100,000, dan 36,000. 91
'N Meer onlangse voorbeeld van volksmoordmoorde word deur die Ottomaanse Ryk gegee. Dit was saamgestel uit uiteenlopende nasies, wat gereeld met groot wreedheid deur die regerende Turke behandel is. Hulle bloedbad van Bulgare in 1876 is reeds genoem. Dit was maar een van die vele massamoorde op nasionale groepe. In 1822 vermoor hulle na bewering 50.000 Grieke, grootliks in Scio (Chios) 10.000 Nestoriërs en Armeniërs in Koerdistan in 1850 en 11.000 Maroniete en Siriërs in Libanon en Damaskus in 1860. 92 In 1894 behandel Sultan Abdul Hamid, heerser van die Ottomaanse Ryk, 'n weiering van Armeense bergklimmers in die distrik Sossoun om hulde te bring aan Koerdiese hoofmanne as 'n opstand en 'n landwye terreurveldtog teen alle Armeniërs geloods. Na berig word, het die Sultan gesê: "Die manier om van die Armeense vraag ontslae te raak, is om van die Armeniërs ontslae te raak." 93 Hierdie oplossing vir die 'Armeense vraag' was 'n gedeeltelike volksmoord en 'n opwarming vir die byna totale volksmoord van die Armeniërs tydens die Eerste Wêreldoorlog wat in hoofstuk 10 van Dood deur die regering. Van 1894 tot 1896 het die Sultan 'n stelselmatige veldtog van moord uitgevoer. Armeniërs sou lewendig in hul eie kerke verbrand word, in die strate neergeskiet of afgekap word terwyl hulle uit Turkse skares of troepe gevlug het, of in hawens gestort word om te verdrink. Dit was die gelukkiges. Baie is gemartel, verkrag of op 'n ander manier wreedaardig voordat hulle vermoor is. Waarskynlik is tussen 100,000 en meer as 300,000 Armeniërs vermoor. 94 As hierdie moorde deur die eeue deur die verskillende Ottomaanse sultans bygevoeg is, moes hulle minstens 2 000 000 Armeniërs, Bulgare, Serwiërs, Grieke, Turke en ander onderdane uitgewis het.
Sulke slagtings en volksmoorde soos dié van die Mongole en die Ottomane is episodies, gewoonlik diskreet in tyd of plek. Maar daar is ander soorte regeringsmoorde wat roetine of ritueel is, en behalwe vir die meer dramatiese gebeure, kan dit hier net 'n paar mense wees wat koelbloedig vermoor word, 'n paar daar, maar oor die hele land en jare neem hierdie getalle toe tot 'n kolossale slagting. Dit was die behandeling van die Katolieke Kerk van ketters, wat gejag is en na bewering gemartel, op die brandstapel verbrand is of as gevolg van ontbering en siektes in die kerkers doodgegaan het. Tydens die Albigensiese kruistog in die dertiende eeu in Frankryk tel geskiedkundiges byvoorbeeld 140 ketters wat doodgeskiet is in Minerva, 400 in Lavaur, 60 in Cass , 183 in Montwimer, 210-215 by Montsgur en 80 in Barleiges. 95 in die Romeinse arena in Verona, Italië, is 200 ketters op die brandstapel verbrand. 96
Die Spaanse Inkwisisie wat in 1480 deur koning Ferdinand en koningin Isabella gestig is en wat van 1483 tot 1498 deur die Dominikaanse monnik de Torquemada gelei is, het moontlik 10,220 ketters in totaal 125 000 doodgemaak as gevolg van marteling en ontbering in die gevangenis. 97 'n Sekretaris van die inkwisisie sê dat nie meer as 4 000 in totaal doodgebrand is nie. Maar net in Sevilla is hierdie aantal ketters moontlik so vermoor. 98 Miskien is 'n meer realistiese figuur die van die sekretaris -generaal van die inkwisisie, wat beraam het dat van 1480 tot 1488 8.800 mense deur 'n brand dood is, en van 1480 tot 1808 die slagoffers moontlik 31.912 beloop het. 99 Gedurende die intensiefste jare van die Inkwisisie is ook ongeveer 500 mense per jaar in die Nuwe Wêreld doodgebrand. 100 Let daarop dat baie van hierdie arme mense nie bloot doodgemaak is nie. Hulle is op 'n manier dood
wat noukeurig gekies is as een van die aangrypendste wat die mens kan ly. Hulle is gewoonlik lewendig verbrand. Hulle is nie selde lewendig verbrand deur 'n stadige vuur nie. Hulle is lewendig verbrand nadat hul bestendigheid deur die mees ondraaglike kwellinge wat die vrugbare marteling kon bedink, probeer is. 101
Die poging van die Katolieke Kerk om ketters te suiwer, het sy eweknie gehad in die Reformasie Protestant se veldtog teen hekse. Daar word geglo dat hekse hul siel aan die duiwel verkoop het vir magiese kragte. Terwyl die Salem -heksieproewe van Massachusetts in 1692 die indruk wek dat vroeë Amerikaners veral geneig was tot hierdie bygeloof, was dit eintlik in Europa, veral in Duitsland en Frankryk, dat marteling en moord op vermeende hekse die meeste voorkom. Onder Calvyn se regering van Genève in 1545, byvoorbeeld, is vier-en-dertig vroue aangeteken wat verbrand of in kwartale vir heksery aangeteken is. In die laat jare van die 16de eeu het heksejagte hul hoogtepunt bereik. In sommige Duitse stede skat geskiedkundiges dat soveel as 900 "hekse" in 'n jaar vermoor is, dikwels nadat hulle pyniging gemartel het om belydenisse in sommige dorpe uit te dwing, en amper nie 'n vrou in die lewe nie. In totaal kan meer as 30 000 "hekse" in die hele Christendom 102 vermoor het. Met inagneming van die roetine van hierdie moorde, kan die finale syfer ongeveer 100 000 103 wees, en dit kan selfs 500 000 bereik. 104
Of dit nou ketters of hekse is, dit was 'n religieus -geïnduseerde en rituele vorm van moord op die regering. Hekse was vermoedelik verbonde aan Satan -ketters, wat vermoedelik God getart of besoedel het. Offer is 'n ander vorm van godsdiens wat deur die regering beoefen of goedgekeur word.Opoffering was dikwels uitspattig in die lewe as 'n versoening of offer aan 'n god. Oorweeg net die Grand Custom in Dahomey. As 'n heerser sterf, sal honderde, soms selfs duisende, gevangenes doodgemaak word. In een van hierdie seremonies in 1727 is tot 4 000 doodgemaak. 105 Boonop het Dahomey 'n jaarlikse gebruik waarin 500 gevangenes geoffer is. 106 Maar hierdie opofferings was klein dingetjies in vergelyking met die van die Asteke in 1487. Om 'n nuwe tempel in te stel, is gevangenes deur duisende vermoor. Die slagoffers vorm lang rye langs die hoofpaaie na die stad terwyl hulle wag om die trappe van die sentrale tempels te berg en met geweld op 'n alter lê. Toe is hul borste oopgesny en hul hart is deur een van die vier offerandes by die werk uitgeruk. 'N Getal van 80 400 wat dus in vier dae opgeoffer is, is oorhandig, maar Nigel Davies, die skrywer van 'n vernaamste werk oor Human Offer, bevraagteken dit tereg (volgens my berekeninge sou elke offer slegs 'n minuut neem om sy bloedige taak te voltooi, sou dit neem dan byna 14 dae om 24 uur per dag te werk om hierdie getal te vermoor), en glo selfs dat 20 000 hoog lyk. 107 Die Asteke het opofferings as vanselfsprekend gebring en het dikwels die skedels van hul slagoffers op rakke buite hul stede opgehoop. Een Conquistador het geskryf oor 'n rek buite Tenochtitlan met ongeveer 136 000 skedels. As die versameling skedels in 1428 begin, was dit 'n gemiddelde toevoeging van 1500 skedels per jaar. 108
Die Inka's van Peru het ook menslike offers gebring, maar op 'n baie kleiner skaal. Dit hou gewoonlik verband met die toetreding van 'n koning of sy dood, of die van 'n ander hoë persoonlikheid. Opoffering kan gemaak word as so iemand ernstig siek is. In die geval van 'n heerser wat sterf, word sy dienaars, hofamptenare, gunstelinge en byvroue doodgemaak. Soveel as 4 000 het hierdie prys byvoorbeeld betaal by die dood van die Inca Huayna Capac. 109
Die regering wat toegedien of toegelaat word, is 'n groot historiese dimensie van die geslagte onskuldiges. Anders as die min aangetekende gevalle, soos vir die Asteke en Dahomey, het die aantal onbekende mense onthoofd, gesteek, verbrand, in skywe gesny, gestenig, geslaan of doodgesmoor teen hul wil om 'n godheid te paai of te verheerlik, of om 'n geleentheid te vier of in te dien of gebou, is nie getel nie, maar moet oor die hele wêreld en eeue bymekaar tel tot miljoene, indien nie tienduisende miljoene dooies nie. Selfs wanneer stede of nasies in oorlog te staan ​​gekom het, is menslike offerandes gebring om die gode te paai. So het Kartago, wat in 146 v.C. deur die Romeinse leër beleër is, 200 seuns van adellike gesinne doodgemaak as 'n offer aan Baäl. 110 Die Skandinawiërs sou probeer om 'n plaag te stop deur lewendige kinders te begrawe, die Inkas sou kinders van vier tot ses jaar doodmaak om te keer dat die keiser siek word, of om hom gesond te maak as hy siek word. In baie kulture word volwassenes of kinders begrawe onder nuwe geboue, stadspoorte of brûe. 111 In 1565 het Rajah Narayana van Assam, Indië, 'n nuwe tempel gevier deur 140 man op te offer, wie se koppe hy op koperplate aan Kali aangebied het. 112 Hindoe -rites het dikwels opoffering behels. 'N Manlike kind sou byvoorbeeld elke Vrydagaand in die tempel van Shiva by Tanjor vermoor word. 113
Dit is moeilik om 'n stam, koninkryk of antieke beskawing te vind wat nie op een of ander manier offerande beoefen het nie. In my tuisstaat Hawaii, lank voor die kolonisasie deur die Verenigde State, sou mense doodgemaak word as die Hawaiiaanse koning siek word en nog meer, soms twintig op 'n slag, gedood word totdat hy gesond word. As hy sterf, sou sy huishouding vermoor word, sodat hy hom in die volgende wêreld kon huisves. By die bou van 'n koninklike kano word 'n man doodgemaak aan die voet van die boom waaruit die hout gesny is, terwyl 'n ander een tydens die bekendstellingseremonie klaar was. 114
Een soort opoffering moet nie genoem word nie, hoewel dit feitlik in die literatuur geïgnoreer word. Dit is die offer van koloniale onderdane deur dwangarbeid om private hebsug of staatsmag te bevredig. Die werksbendes van die 20ste eeuse gulags in die Sowjetunie en Kommunistiese China is nie 'n uitvinding van ons era nie. In die een of ander vorm het hulle nog altyd bestaan, net soos dwangarbeid om bedrieglike skulde of kontrakte of deur kontrak met die hoof van 'n stam af te dwing. Dit lyk asof al die Europese koloniale moondhede deur sulke hulpmiddels arbeid van hul onderdane in Afrika, Asië en die Nuwe Wêreld afgedwing het. Vir die Spaanse, Duitse en Portugese onderdane was dit besonder dodelik. In sommige gevalle het die gemiddelde koloniale plantasie of boedelarbeider nie meer as 'n paar jaar oorleef nie. Dit was soms makliker of goedkoper om 'die voorraad aan te vul' as om voedsel, klere, mediese sorg en woonplekke vir gesondheid te voorsien. Ek vermoed dat minstens 10 000 000 koloniale dwangarbeiders op 'n diepgaande manier so moes gesterf het. 115 Die werklike tol was moontlik 'n paar keer meer.
Dit weeg nie eens die menslike koste van die staat se konvensionele dwangarbeid nie-dié van onderdane wat verplig is om galeie te beman, seilskepe (soos deur die werking van persbendes in Britse hawens), voorraad en wapens te vervoer tydens oorlog of opstand, piramides bou, vestings bou, of paaie, brûe, damme, kanale en dies meer bou. Die gebruik van sulke dwangarbeid of korw is inderdaad tot in die afgelope dekades tradisioneel in Asië. Soms het hierdie arbeid in plaas van belasting gedien, waar die onderwerp besluit is om die koning of keiser of staat 'n maand of meer arbeid per jaar te verskuldig. Alhoewel dit in teorie regverdigbaar was, het die praktyk dit dikwels beteken dat opsieners die arbeider wat te dikwels laat was vir die werk sou teregstel, traag was, siek of krities was oor die werk. Hierdie behandeling van hul dwangarbeiders-die hele Kambodjaanse bevolking-deur die Rooi Khmer van ons tyd, soos beskryf in hoofstuk 9 van Dood deur die regering, weerspieël dié van baie indien nie die meeste regimes deur die geskiedenis nie.
Nog 'n ander regeringsmoord waarvan die slagoffers miljoene kan beloop, is kindermoord. In baie kulture het die regering die dood van gestremde of vroulike babas, of andersins ongewenste kinders, toegelaat, indien nie aangemoedig nie. In die Griekeland van 200 v.C. was die moord op vroulike babas byvoorbeeld so algemeen dat onder 6 000 gesinne in Delphi nie meer as 1 persent twee dogters gehad het nie. 116 Onder 79 gesinne het byna net soveel kinders een as twee gehad. Onder almal was daar slegs 28 dogters tot 118 seuns. 117 Ongewenste kinders
in riviere, mishope en putte gegooi. Wilde diere was oral. Voeding aan kinders was deel van hul lewensonderhoud, soos Euripides in sy toneelstuk Ion opgemerk het: "'n prooi vir voëls, kos vir wilde diere ook ..." . . . .
Stede het verlate geraak en die land het onvrugbaar geword. Die gesinslewe was besig om te verdwyn. 118
Die wet het inderdaad vereis dat onvolmaakte kinders vermoor moet word, en iemand het dus selfs 'n teks geskryf oor Hoe om 'n pasgeborene te herken wat die moeite werd is om op te voed. 119
Maar klassieke Griekeland was nie ongewoon nie. In vier-en-tagtig gemeenskappe wat oor die Renaissance tot ons tyd strek, is 'gebrekkige' kinders in 'n derde van hulle vermoor. 120 En in Indië, as gevolg van Hindoe -oortuigings en die rigiede kastestelsel, sou jong meisies vanselfsprekend vermoor word. Met die versameling van demografiese statistieke in die 19de eeu, is ontdek dat daar in 'n paar dorpe glad nie 'n meisiekind in altesaam dertig ander was nie, daar 343 seuns tot 54 meisies ... in Bombay, die aantal meisies wat in 1834 geleef het, was 603 ... " 121 Sulke kindermoord is gewoonlik 'n enkele gebeurtenis. Dit gebeur nie massaal nie. Maar die opeenhoping van sodanige amptelike goedgekeurde of geëisde moorde behels in werklikheid reeksmoord. Aangesien sulke praktyke in sommige kulture so wydverspreid was, vermoed ek dat die dodetal die massa moet oorskry as gevolg van massa -opoffering en selfs selfs massamoord. 122
Miskien sou dit ook gebeur as gevolg van amptelike staats teregstellings om sosiale of politieke redes of, in ons hedendaagse perspektief, geringe oortredings, soos om brood te steel of die koninklike tuin te kritiseer. Dink daaraan dat daar ongeveer 560 teregstellings per jaar in Londen was, meer as een per dag, in die afgelope elf jaar van Henry die VIII se regering. 123 Dit was vreeslik oordrewe, selfs vir die ouderdom. Let daarop dat die aantal wat deur die sentrale strafhof van Parys van 1389 tot 1392 uitgevoer is, 25 per jaar in Brussel was, tussen 1404 en 1600, net effens meer as 5 per jaar. 124 Aan die ander kant is koning Henry VIII waarskynlik deur baie konings, keisers of heersers deur die eeue beter gedoen. Historiese statistieke laat selfs nie 'n wanvoorstelling toe oor 'n algehele minimum getal ter wêreld wat ter wille van onbenullige of politieke oortredings of as deel van terreur van die regering uitgevoer word nie, maar let op dat 'n baie lae skatting van 1 000 wat so uitgevoer word per jaar tot 5 000 000 gedood sal wees. vyftig eeue. Maak dit moontlik 'n meer realistiese 10 000 sulke teregstellings regoor die wêreld per jaar vir wat vir ons as geringe oortredings sou lyk, dan was die tol voor die 20ste eeu sedert Christus 19 000 000 mense wat deur die staat vermoor word.
Afgesien van staats teregstellings, is daar die ongekende miljoene wat in die gevangenis gesterf het of ander vorme van aanhouding weens eenvoudige mishandeling, verwaarlosing, wanvoeding, blootstelling en voorkombare siektes, soos in die Sowjet -gulag. Die onmenslikheid van Frankryk se strafkolonie genaamd Devils Island (in Frans -Guyana) is bekend. Minder bekend was die soms barbaarse aard van die vervoer van gevangenes na Australië deur Brittanje, soms 'n aaklige reis van tot agt maande. Vir een so 'n vloot gevangenes
267 sterf aan boord en drie vaartuie alleen land siek gevangenes waarvan 124 byna onmiddellik dood is. Die dooies is kaal in die hawe van Sydney gegooi. 'N Weermagoffisier aan boord, Cap Hill, het daarop gewys dat die meesters van die vervoerskepe, anders as slawe -kapteins, geen finansiële belang gehad het om hul menslike vrag in 'n gesonde toestand te laat land nie:' Die slaweverkeer is barmhartig in vergelyking met wat ek in hierdie vloot gesien het . " Bewyse wat die parlement in 1812 gelewer het, het getoon dat diegene wat vervoer is, seuns en meisies van 12 en mans en vroue ouer as 80. 125 insluit
Dan was daar in die geskiedenis die besonder dodelike behandeling van krygsgevangenes. As hulle lewens gespaar is, is hulle dikwels na slawe gestuur in myne, op kombuisskepe, in moerasse of met ander arbeid wat hulle vinnig doodgemaak het. Die Mongole gebruik hul gevangenes in die voorste geledere tydens die aanval op versterkte stede en dorpe, en dwing hulle om grotte in te vul of katapulte naby die gevaarlike mure voor te berei. As dit nie in slawe verander word nie, is krygsgevangenes dikwels eenvoudig doodgemaak, gevange garnisone vermoor. So het die Kruisvaarders 2 500 Moslem -gevangenes voor Acra doodgemaak. 126 En die Turkse veroweraar Tamerlane, wat ons al ontmoet het vir sy slagting van burgerlikes en piramides van afgesnyde koppe, het 100,000 gevangenes buite Delhi doodgemaak. Toe Tamerlane
Hy vorder op Delhi nadat hy baie oorwinnings behaal het en honderdduisend gevangenes gevange geneem het, het hy by hom opgekom dat hy net moes dreig om al sy gevangenes dood te maak en die heersers van die stad sou kapituleer. Ongelukkig het die mislukking misluk, en Tamerlane bevind hom in 'n posisie wat hy onsmaaklik gevind het, veral omdat die meeste gevangenes alreeds as slawe aan sy amirs, sy offisiere en die geleerdes wat in sy gevolg was, gegee is. Hy het bevele gegee dat al die gevangenes 100 000 van hulle is! binne 'n uur gewurg sou word. 'N Hedendaagse kroniekskrywer spreek van die afkeer van 'n geleerde, wat nie eens 'n skaap vrywillig sou doodgemaak het nie, toe hy sien hoe sy vyftien slawe verwurg word. 127
En die sestiende eeu Sultan S ûleyman (The Magnificent), wat die Ottomaanse Ryk tot sy maksimum mag uitgebrei het, het bewys gelewer dat sy moord op duisende gevangenes nie meer betekenisvol was as die weer nie. Beskou net een dag in sy woorde uit sy veldtogdagboek: "Die keiser, wat op 'n goue troon sit, ontvang die hulde van die viziers en die beys -slagting van 2000 gevangenes, die reën val in strome." 128
Selfs in Europa tot vandag toe was die slag van gevange garnisoene nie ongewoon nie. Tydens die Dertigjarige Oorlog het graaf van Tilly byvoorbeeld Neubrandenburg in 1631 verower en na bewering die garnisoen van 3 000 doodgemaak en dieselfde jaar het Gustavus, koning van Swede, die garnisoen van 2 000 in Frankfurt an der Oder gevang en almal vermoor. 129 Die dood kan stadig kom, aangesien gevangenes gemartel en vermink is vir vermaak of om opponerende leërs en nasies te terroriseer. Selfs onder die Christenstate wat hul trots op hul menswees gestel het, is krygsgevangenes met minder as die mensdom behandel. Tydens die Amerikaanse burgeroorlog, byvoorbeeld, sterf Noordelike soldate in die suidelike gevangenis van Andersonville in 1864 oor 'n tydperk van ses maande in 1864 teen 'n jaarlikse koers van 79 persent. In totaal het 10 000 omgekom. Noordelike gevangenisse was net 'n bietjie beter. Vir die hele oorlog was hul sterftesyfer vir suidelike krygsgevangenes ongeveer 23 persent, ongeveer dieselfde sterftesyfer as die Sowjet -gulag. 130 In totaal sterf 19 060 Suidlanders. Vir beide Noord en Suid was baie van hierdie sterftes van gevangenes vermybaar as die regte kos, klere en mediese sorg verskaf is.
Uiteindelik is daar die moord op 'n heerser se gril. 'N Puntige vinger, 'n effense knik en 'n paar edele, bediende, byvrou of gewone man word onmiddellik gegryp en daarmee weggedoen. Twee voorbeelde behoort voldoende te wees om hierdie tipe regeringsmoord te verduidelik. Tydens die Britse kolonisasie van Indië, is 'n "partytjie wat deur die Mogul -goewerneur van Surat, die heel eerste Britse nedersetting, gehou is, onbeskof onderbreek toe die gasheer skielik woedend was en beveel dat alle dansende meisies ter plekke onthoofd moes word, aan die verbasing van sy Engelse gaste. " 131
Shaka, die koning van die Afrika -Zoeloes, was 'n impulsiewe moordenaar. Diegene wat hom bygewoon het of met hom in gesprek was, het nooit geweet wanneer hy hulle vir onmiddellike dood kan aanwys nie. Geen rede is ooit gegee nie. Een van die eerste witmense wat Shaka besoek het, het dit opgemerk
op die eerste dag van ons besoek het ons gesien dat nie minder nie as tien mans doodgemaak is. Op 'n blote teken van Shaka, naamlik: met sy vingerwysing sou die slagoffer deur sy naaste bure gegryp word, sy nek sou verdraai word, en sy kop en lyf met stokke geslaan word, waarvan die nobbe so groot was soos 'n man se vuis. Op elke daaropvolgende dag is ook 'n aantal ander mense gedood, hulle liggame sou dan na 'n aangrensende heuwel gebring word en daar gespaal word. Ons het hierdie plek op die vierde dag besoek. Dit was werklik 'n Golgotha, wemel van honderde aasvoëls. 132
Van al hierdie voor-twintigste eeu beteken moord-slagtings, kindermoord, teregstellings, volksmoorde, opofferings, brandwonde, sterftes as gevolg van mishandeling en dies meer-'n totaal van ongeveer 89.000.000 tot effens meer as 260 000 000 miljoen mans, vroue en kinders dood. 'N Gepaste skatting van mid-democide kan ongeveer 133,000,000 dood wees. Die meer presiese totaal wat deur 'n verskeidenheid berekeninge gegee word, word in tabel 3.1 getoon, saam met die meer buitengewoon bloedige of interessante gevalle wat ek hierbo geskets het. Om 'n idee te kry van hoe ver hierdie totaal kan wees, let op dat as die regering mense in vorige eeue in dieselfde verhouding tot die wêreldbevolking as in ons eeu vermoor het, soos getoon in die tabel se hipotetiese totaal (bereken uit die 20ste eeuse democide koers afgelei in Dood deur die regering en die wêreldbevolking vir elke eeu sedert 30 v.C. 133) byna 'n fantastiese 626,000,000 mense sou vermoor gewees het, selfs moontlik meer as 1,138,000,000-meer as 'n miljard mense. Soos duidelik behoort te wees, kan 'n geskatte voormoord van voor die 20ste eeu van byna 133,000,000 nie eens die werklike getal wat deur regerings of hul surrogate vermoor is, benader nie, en weerspieël dit waarskynlik slegs 'n klein fraksie van diegene wat so uitgewis is gedurende die duisende jare van geskrewe geskiedenis.
Wat ook al, dit is nie nodig om die werklike aantal wat die regering doodgemaak het, te weet om te sien dat dit werklik 'n koelbloedige massamoordenaar was nie, 'n wêreldwye plaag van die mens self. Hoewel siektes moontlik meer mense in 'n korter tyd doodgemaak het, het 25.000.000 van die Swartplaag in Europa van 1348 tot 1349 gesterf, maar 134 regering het moord gepleeg, aangemoedig of toegelaat. soos ons sal sien, die twintigste eeu.
Die menslike koste van oorlog word nie eers hier in ag geneem nie, 'n ander manier waarop regerings 'n agentskap van dood is. In die jare 1740 tot 1897 was daar na bewering 230 internasionale en revolusionêre oorloë en volgens een telling het 20,154,000 mense gedood. 135 As ons met meer verdraagsaamheid vir bruto skatting die berekeninge aanvaar van diegene wat sedert 30 vC gedood is in alle internasionale oorloë, kry ons die 40 457 000 dooies wat in tabel 3.1 getoon word. 136 Dit is minder as 'n derde van die algehele democide net wat ons kon skat. Daar hoef geen twyfel te wees dat die regering voor die twintigste eeu die grootste historiese belang en drama was nie, maar dat regerings baie keer meer mense koelbloedig doodgemaak het as in die hitte van die geveg. Soos opgemerk in "Democide van die 20ste eeu", geld dit selfs vir ons eeu. In elk geval moet die regering-veral nie-demokratiese regerings-'n waarskuwingsetiket hê: "hierdie mag kan 'n gevaar vir u lewe en ledemate wees."
Die vraag vir my boek Death By Government is nie of sulke moord tot in die twintigste eeu voortgeduur het nie, wat geen ingeligte leser sou ontken nie. Die vraag gaan eerder oor die vorm wat hierdie moord aanneem en sy tol. In die beantwoording hiervan wil ek so akkuraat as moontlik wees oor die getalle. En die beter beskikbare gegewens vir ons eeu behoort te help om die waarom en veral die rede vir so 'n ontsaglike vernietiging van menslike lewe te beantwoord.
Rituele moorde wat deur individue of klein groepe in 'n samelewing gepleeg word wat hulle as eenvoudige moord veroordeel, is moeilik om te klassifiseer as óf menslike opoffering óf blote patologiese moord, omdat dit nie die sosiale integrasie van opoffering bied nie.
Die naaste aan 'n ernstige moord in die kriminele geskiedenis van die moderne samelewing sou patologiese reeksmoordenaars wees, soos die Zodiac Killer, en massa -selfmoorde met 'n dooie kultusagtergrond, soos die Peoples Temple, die Beweging vir die Herstel van die Tien gebooie van God, die orde van die sonstempel of die hemel- en poortvoorvalle. Ander voorbeelde sluit in die "Matamoros -moorde en#8221 toegeskryf aan die Amerikaanse kultusleier Adolfo Constanzo en die "Superior Universal Alignment " -moorde in Brasilië van die 1990's.
Kyk die video: Duisende Tree (Mei 2022).
Copyright 2022 \ Duisende krygsgevangenes is jare lank in slawerny voordat hulle as offer in Prehistoriese China gedood is...