Oktober | 2011 | Maryke van Rensburg
Ek onthou nog die tyd toe ek vir my lisensie moes gaan. Ek het al jare bestuur en toe begin die gerugte van die K53 (gee ek nou my 'oor die muur' ouderdom weg), toe besluit ek om eerder my lisensie te kry met die boeremanier van bestuur want daai 'Jack in the Box' houding agter die stuurwiel het my nie aangestaan nie.
Daardie tyd het ons so 'n baksteen-(lees army) rooi volla gery. My vriendin het hom die 'Flintstone karretjie' genoem want sy vloer was al so deurgeroes dat ons ons voete as remme kon gebruik :-). Dus was dit onmoontlik om met die jalopie te gaan vir my lisensie en moes ek toe een leen.
Die groot dag breek aan en ek klim soos 'n bewende queen in die volla en ry oorversigtig na die toetsterrein. Hier en daar die verkeerde flikker aangesit, maar dit het nie te sleg gegaan nie want ons kon toe die ooppad vat.
Intussen weet ek dat mens nou 60km/h in die dorp moet ry en ek trap daai geleende volla se petrol, maar hy sukkel so effe. Die man vra my toe hoekom ek so jaag.
"Ek jaag nie, ek probeer net 60 ry!" antwoord ek hom toe heel verontwaardig terwyl ek so in my stilligheid wonder waar hy dan sy lisensie gekry het.
Hy leun toe so effe oor en sê toe, "Hou hom maar so tussen 20 en 30, die kar is nog myl per uur gemerk."
Tik my om met 'n veer!
Toe ons weer by die kantore uitkom, toe loop die maskara soos riviere teen die wange af van pure senuwees!
Ek het hom so bo-oor die volla se dak beloer en gesê, "Meneer, ek kraam eerder weer voor ek weer vir my lisensie kom."
Shame, ek dink hy't my jammer gekry want ek het toe my lisensie geslaag 🙂
Mens mag seker nie adverteer hier nie, maar as jou kind moet leer vir sy/haar leerlinglisensie, kan julle gerus by my nuwe inisiatief inloer. Alle inligting is gratis. Daar is net 'n fooi betaalbaar om toegang tot die toetse te kry.
Gister vra ek daar op Facebook dat mense wat 'n ou tjoklittetjie spaar het, dit sommer na bogenoemde faksnommer moet stuur. Met groot afwagting haas ek my vanoggend na my faksmasjien net reg vir 'n heerlike knibbelsessie, maar helaas, geen fakse nie. Wel dit beteken net een van twee goed:
Mense kry so swaar dat hulle nie spaartjoklits het nie of
meeste mense gebruik 'smartphones' waar sulke tipe nommers net nie meer werk nie.
Dit bring my by 'n belangrike punt en dit is dat besighede nie verder dink as wat hulle neuse lank is nie. Die 'naam' nommers is nie gratis nie en die besighede betaal 'n sekere bedrag per maand daarvoor. Dit was wel 'n goeie idee in die steentydperk voor 'smart phones'. As jy my nie glo nie, skakel bietjie 'n 'naam' nommer van jou 'smart phone' af en jy sal sien dat dit net gladnie werk nie! Myns insiens is dit 'n mors van geld om dat elke tweede Jan Raap en sy maat al 'n 'smart phone' het en as hulle nie hulle grysstof gebruik en eerder die nommer skakel nie, verloor besighede baie belangrike oproepe. Besighede moet onthou dat mense nie graag vir hulself dink nie, en daarom moet hulle pro-aktief optree.
Mens kan wel redeneer dat die mense die nommer sal skakel, maar onthou dat die doel van die 'naam nommer' juis is sodat mense nie ellelange nommers moet onthou nie. Nou, onthou die voornemende kliënt die 'naam nommer' maar dit werk nie, hy het dalk nie 'n ou foon om te kyk wat die 'naam nommer' se werklike nommer is nie en soek dan 'n besighed wat hy makliker mee in verbinding kan tree.
Dus, my gevolgtrekking is dat 'naam nommers' nou so uit is soos die Nokia 3310.
Maar laat ek aanbeweeg:
Dit het laasjaar winter gebeur. Lifiki het besluit dat al die blomme so droog en mistroostig lyk, dat hy sommer alles uitgeruk het. Wortel en tak uitgeroei. Ek sukkel tot vandag toe om oor daardie een te kom. MAAR hy het intussen opgemaak en my tuin beplant met 'n kleurontploffing! Ek kyk elke dag daarna en die kleure doen iets vir my.
Ja … ek is maar 'n kitcherige mensie. Hoe meer kleur hoe meer vreugde. Dit is sommer meer 'inviting'. Ek is nie 'n 'skakerings van bruin' mens nie. Dit laat my koud. Gee my geel, oranje, cherise pienk, turquoise, pers ens. ens. en ek is gelukkig.
Een van die dae kom plak ek vir julle 'n foto'tjie 🙂
O ja, en onthou my tjoklit wat jy sommer nou vir my moet faks.
Ek was maar stil die maand alhoewel ek nou en dan ingeloer het.
Ja, met al die opwinding van biologiese familie ontdek, ontmoet, leer ken en bande smee – moet ek terselwertyd ook 'n groot hartseer verwerk.
'n Hartseer so groot dat dit my vir 'n wyle van al my menswees en iets wat vir my belangrik is, wreed beroof het.
Maar mens moet jou glimlag opplak en instemmend knik vir al die cliche's terwyl jy stemloos skree, "Los my in Vadersnaam net uit!"
Jy vrees vrae, die buitewereld en mense wat goedbedoeld probeer paai en troos.
Jy kry boodskappe op FB en BB en SMS'e wat wonder hoekom jy so stil is en noem dat hulle jou kwinkslae mis. Jy sit en kyk daarna en wonder self waarheen jou ware glimlag en innerlike geluk verdwyn het – en die grootste een is – jy wonder of jy dit ooit weer sal terugvind.
Die nag word jou vriend, die stilte jou vertroueling en die donker jou skans wat jou hart beskeerm.
Maar die lewe het nie genade nie! Jy moet aangaan, deurswoeg en op die pad op jou kniee bly, terwyl jy naarstigtelik aan elke cliche se halmpie van hoop klou soos 'n drenkeling, want eendag sal die son weer skyn en die donkerwolk sal weer sy silwerrandjie he!
Want nadat die wonde se rowe afgeval het en net die letsels oorbly, is daar nog geloof, hoop en liefde en hiervan – vir my – is hoop nou die grootste!