Jesus is besig met groot dinge: Hy maak mense op ’n wonderbaarlike manier gesond en almal staan “verslae oor die grootheid van God” (v. 43). En terwyl almal nog verbaas rondstaan, begin sy dissipels onder mekaar stry oor wie van hulle die belangrikste is. Verbysterend!
Ons wil ook hê ander moet van ons en ons status as Jesusvolgelinge kennis neem. Kyk net wat doen Hy – en bewonder dan ook vir mý! Ek dra immers sy Naam …
Is daar enige ander medisyne vir dié siekte as dit wat Jesus destyds gedoen het? ’n Kindjie nader trek, tot beskaming van die dissipels? Sou hulle die ironie raaksien? Sou hulle Jesus se uitspraak oor grootheid ter harte neem?
Ons weet nie. Ons weet net dit sal ’n wonderwerk vereis om Jesus se dissipels – juis die hedendaagse soort, óns – van ’n sieklike beheptheid met eie eer te genees. Ons glo eenvoudig nie daardie uitspraak dat die minstes die grootstes is nie.
Ons, die koninkryk se kinders, moet nog baie leer oor hoe dit in die koninkryk werk. Tot dan sal ons aandagsoekerige peuters bly.