Groeiende rooi viburnum in die tuin - Versamelings
Groeiende rooi viburnum in die tuin
In die Big Encyclopedic Dictionary word daar so oor haar geskryf: "Viburnum is 'n soort klein bome of struike uit die familie Kamperfoelie. Ongeveer 200 spesies in Eurasië, Noord-Afrika en Amerika; daar is verskillende soorte in Rusland ".
In ons land is een spesie die algemeenste - gewone viburnum of rooi viburnum (Viburnum opulus L)... Dit is struike met 'n hoogte van 1,5 tot 4 meter met 'n vertakte wortelstelsel. Vertakte bossies met grysbruin stamme, met pragtige drieblomblare, donkergroen blare met effense puberteit aan die onderkant.
Teen die herfs word die blare bloedrooi. Viburnum-blomme is baie eienaardig. Hulle blom aan die einde Mei - vroeg in Junie. Die blomme is geurig, versamel in plat bloeiwyses aan die bokant van jong lote. Terselfdertyd is die blomme groot, maar steriel, langs die rand van die bloeiwyse en die sentrale blomme klein.
Dit is die vrugte wat in die herfs gevorm word - 'n klomp sappige bolvormige of ovaal helderrooi druppels wat wissel van 0,8 tot 1 cm, in elkeen is daar een groot saadjie - 'n plat plat been. Hierdie been neem die meeste vrugte op. Vrugte word ryp in September - vroeg in Oktober. In die suidelike streke kom rypwording byna 'n maand tevore voor.
Viburnum-vrugte het 'n bitter smaak wat verdwyn na die eerste ryp of na hittebehandeling.
Meestal gewone viburnum gevind in die middelgordel - aan die rand van gemengde woude, in die onderbos in oop ruimtes, langs strome, aan die oewer van moerasse. In die noordeliker streke van die Europese deel van die land kan viburnumplante minder gereeld gesien word, gewoonlik in parke of in voorstedelike en tuinpersele.
Kalina, saam met berk, skelm, rowan - gunsteling plante van Russe. Melding van haar kan gevind word in sprokies, liedjies "Kalina is rooi, viburnum is ryp ..."... En dit is glad nie verbasend nie, want die viburnum is redelik mooi van die lente tot die herfsblare. En selfs dan is struike of viburnumbome versier met trosse helderrooi vrugte, wat baie mooi teen die lug lyk, veral in sonnige weer. En selfs sneeu wat geval het, kan hierdie skoonheid nie bederf nie.
Maar die Russe waardeer Kalina nie net vir sy skoonheid nie. 'N Lang tyd gelede, sommige van haar medisinale eienskappe, wat aansienlik uitgebrei het na 'n gedetailleerde studie van die chemiese samestelling van verskillende dele van die viburnum. Daarom het dorpenaars en later tuiniers viburnumbosse nader aan die huis geplant - sowel vir skoonheid as vir medisinale gebruik.
Groeiende viburnum in tuine
Dit is nie moeilik om viburnum te kweek as u saailinge kon koop nie. Of probeer om hierdie plant te vermeerder. Dit kan gedoen word deur sade (wat nogal lastig is, aangesien dit stratifikasie benodig, sowel as 'n lang wagtydperk vir die eerste blom en die voorkoms van vrugte), kan u die viburnum vermeerder deur lote uit 'n toegegroeide bos. dit is ook moontlik om plantmateriaal te verkry deur lae en steggies. Ervare tuiniers is vertroud met al hierdie teelmetodes.
Dit is goed as u saailinge in die lente of vroeë herfs het. Die plek word sonnig of halfskaduagtig gekies, enige grond is moontlik, maar die beste opsie is vrugbare bewerkte grond. Vir die plant word putte met 'n afmeting van 50x50 cm voorberei. Dreinering en humus moet aan die onderkant gelê word. Dit is raadsaam om 'n mengsel van stikstof, kalium en fosfor kunsmis in die grond te voeg vir aanvulling. Hierdie mengsel moet versigtig met die grond gemeng word.
By plant moet die saailing met 4-5 cm verdiep word, wat die plant toelaat om addisionele wortels te vorm en dit is makliker om op 'n nuwe plek wortel te skiet. As u verskeie viburnum-saailinge gelyktydig plant, moet u die toekomstige grootte van die kroon van die struike in ag neem en 'n afstand van minstens anderhalf meter tussen hulle laat. Op hierdie manier kan u 'n pragtige en nuttige skep heining of 'n skerm wat die onooglike buitegeboue op die werf dek.
Wanneer u hierdie plant plant, moet u die duursaamheid daarvan onthou - die gewone viburnum kan tot 50 jaar of langer op een plek groei.
Terloops, viburnum kan, indien verkies, in 'n standaardvorm gekweek word, soos 'n boom.
Hiervoor word die belowendste loot gekies uit 'n aangeplante en deeglik gewortelde bos. Alle ander lote moet op die grond uitgesny word en dan moet al die lote wat deur die jare verskyn, verwyder word. Viburnum groei redelik vinnig, tot 40 cm per jaar.
Daarom is dit nodig om 'n plant te vorm - alle takke wat op hierdie stam verskyn, moet op 'n hoogte van tot 1 meter afgesny word. As gevolg hiervan sal 'n bol geskep word, verdik en 'n klein viburnumboom in die tuin verskyn, wat baie indrukwekkend sal lyk, byvoorbeeld aan die oewer van 'n dam of kunsmatige reservoir.
Kalina word swak blootgestel aan industriële gasse en rook wat tipies is vir enige stad, wat dit onontbeerlik maak om stadstuine en pleine te versier.
Viburnum vulgaris is 'n vogliefhebbende plant; daarom is dit nodig om na planttyd die saailing goed nat te lei en vog te gee tydens verdere plantegroei.
Telers het al baie gekweekte variëteite van viburnum geskep - wat onderskei word deur hul groot vruggrootte en hul aangenamer smaak, byvoorbeeld die granaatappelarmbandvariëteite - vruggewig tot 1 gram en lewer tot 15 kg per bos, Ural Sweet, Red Bunch , Red Coral en ander. Hulle het nie die versiering van hierdie plant vergeet nie. Tans is die dekoratiewe verskeidenheid viburnum Buldenezh, wat geskep is op grond van die gewone viburnum, veral bekend. Dit het groot wit bloeiwyses, waarin alle blomme groot en steriel is, en daarom dra hierdie variëteit nie vrugte nie.
Lees deel 2. Viburnum rooi in die volksgeneeskunde →
Foto deur Olga Rubtsova
Viburnum gewone (lat. Vibúrnum ópulus) is 'n vrugtestruik of 'n klein boom van die Adoksov-familie. Vertaal uit Latyn, beteken die naam 'brei, weef'. In die antieke tyd, in Europese lande, is die takke van die bos vir weefwerk gebruik. In die Oud-Slawiese interpretasie dui die woord "viburnum" op 'n dieprooi kleur van die vrug.
Die plant verkies oop, sonnige gebiede, hoewel dit meestal pretensieloos is. Verdra maklik veranderinge in weerstoestande, insluitend skielike veranderinge in temperatuur. In natuurlike toestande groei dit byna oral: in die steppe, in yl woude, waar daar oop gebiede is, aan die oewer van waterliggame.
Die struik bereik 'n hoogte van 1 tot 4,5 m. Die bas het 'n grysbruin tint. By die meeste soorte is daar klein skeure in die lengte.
Viburnum-blare is van gemiddelde grootte, ongeveer dieselfde in lengte en breedte - 6-10 cm. Hulle vorm is interessant - hulle kan heel wees, met stipjies of 3-5 lobbe. Die bokant is donkergroen en die onderkant grysgroen. In die herfs wissel die kleur van die blare van oranje tot pers.
Gedurende die blomtyd lyk die bos baie dekoratief. Dit blom in Mei-Junie met pragtige wit bloeiwyses, versamel in plat skilde met 'n deursnee van 2-12 cm.
Vrugte is eetbare rooi druppels, ovaal of rond, met 'n deursnee van 6-10 mm. Ryp word aan die einde van Augustus - September. Smaak hang af van die verskeidenheid, maar almal het 'n kenmerkende bitterheid. As u later stroop (by lae temperature), word die bitter smaak minder. Bessies word nie gewaardeer vir hul smaak nie, maar vir hul goeie vitamiensamestelling.
In 'n tuin word viburnum gekweek as 'n sier- en medisinale plant. Vir medisinale doeleindes word alle dele van die plant (afkooksels en aftreksels van bas, blare, bessies) suksesvol gebruik, wat help om verskillende kwale die hoof te bied.
Winterhard, nie beskadig deur lente ryp nie, bestand teen peste en siektes. Die variëteit is selfvrugbaar, bestuif met stuifmeel van alle variëteite en saailinge van Viburnum vulgaris. Dit is 'n belangrike kenmerk wat in ag geneem moet word by die oprigting van persoonlike en kollektiewe tuine. Begin met vrugte vanaf vyfjarige ouderdom, dra jaarliks ​​vrugte, sonder om die opbrengs tot twintig jaar te verminder.
Vrugte wat 0,51 g weeg, donker robyn, het 'n aangename smaak. Daar is terselfdertyd 'n effense bitterheid en soetheid. Hulle is universeel. Die verwerkte produk is rou konfyt, waarvan die proe-punt 4,5 punte is, en vars vrugte - 4 punte. Vrugte word middel September ryp. Die gemiddelde opbrengs per bos is 7,8 kg.
Dit is 'n tegniese variëteit met 'n hoë winterhardheid en weerstand teen plae en siektes. Nie beskadig deur lente ryp nie. Die variëteit is selfvrugbaar, bestuif met stuifmeel van alle ander variëteite en saailinge van die gewone viburnum. Dit begin vrugte dra vanaf die ouderdom van vyf en dra jaarliks ​​vrugte, sonder om die opbrengs tot twintig jaar te verminder. Vrugte wat 0,71 g weeg, helder rooi kleur. Vars, hulle is feitlik nie geskik vir verbruik nie, aangesien hulle 'n smaak met 'n uitgesproke bitterheid het, in die verwerkte vorm, die bitterheid verswak word, die konfyt gelei, sy proe-telling is 4,3 punte. Ryp word middel September. Die gemiddelde opbrengs per bos is 6,2 kg.
Winterbestand, verdra lente ryp goed, word nie beskadig deur plae en siektes nie. Die variëteit is selfvrugbaar, bestuif met stuifmeel van alle ander variëteite en saailinge van die gewone viburnum. Dit begin vrugte dra vanaf die ouderdom van vyf, dra jaarliks ​​vrugte, sonder om die opbrengs tot agtien jaar te verminder. Vrugte van 0,6 g, helderrooi, effens bitter, met tasbare soetheid in smaak, universele doel. Dit is geskik vir vars verbruik en bied uitstekende grondstowwe vir verwerking. Proe-evaluering van vars vrugte - 4 punte, fyngedruk met suiker - 4.6 punte. Vrugte word middel September ryp. Die gemiddelde opbrengs per bos is 4,7 kg.
Tegniese graad. Dit verskil van Zarnitsa in 'n later rypwordperiode: einde September - vroeg in Oktober, winterhard, verdra lente-ryp goed en is bestand teen plae en siektes. Bestuif met stuifmeel van ander variëteite en saailinge van Viburnum vulgaris. Dit begin vrugte dra vanaf die ouderdom van vyf, dra jaarliks ​​vrugte, sonder om die opbrengs tot twintig jaar te verminder. Vrugte van 0,65 g, ligrooi, onryp vrugte het 'n marmerkleur - met rooi strepe en kolletjies op 'n geel agtergrond. Die vrugte se smaak is effens bitter, met 'n suur nasmaak. Die verwerkte produk is rou konfyt, wat sy helder kleur behou. Dit het 'n aangename smaak en aroma. Proe-telling - 4,3 punte. Die gemiddelde opbrengs per bos is 5,1 kg.
Winterhard, nie beskadig deur lente-ryp nie, bestand teen plae, selfvrugbaar, bestuif met stuifmeel van alle soorte en saailinge van gewone viburnum. Laat rypwording. Dit begin vrugte dra vanaf die ouderdom van vyf, dra jaarliks ​​vrugte, sonder om die opbrengs tot twintig jaar te verminder. Vrugte wat 0,64 g weeg, helderrooi, vars smaak effens bitter. Universele doel. Proe-assessering van vars vrugte 4 punte, verwerkte produk - rou konfyt - 4,2 punte. Die gemiddelde opbrengs per bos is 5,8 kg.
Viburnum (lat. Viburnum) - 'n soort blomplante van die Adoxaceae-familie, wat ongeveer anderhalfhonderd soorte struike (soms lae bome) insluit, wat algemeen voorkom in die gematigde sones van die noordelike halfrond.
Viburnum is 'n meerjarige, stadiggroeiende plant. Die meeste spesies begin vrugte dra in die 3-4de jaar na plant, dra vrugte tot 40-50 jaar. Blare is teenoorgestelde, heel of lobbig. Blomme is wit of pienk, marginaal dikwels groter, steriel, dien om bestuiwende insekte te lok, versamel in corymbose of paniekagtige bloeiwyses. Die vrugte is 'n druppel.
Viburnum behoort tot die kamperfoeliefamilie en bevat 250 spesies, maar slegs 2 daarvan is van praktiese belang: viburnum gewone en Amerikaanse drielem viburnum.
Viburnum vulgaris is 'n sterk klim struik van 1,5-3 m hoog, met bruingrys bas en groen lote. Die blare is vlak, drielobbig, groottand, groen bo. Blomme word versamel in bloeiwyses van die apikale plat skildklier.
Die vrugte is 'n sferiese, sappige, rooi klip met een saadjie. Bloei in die laat lente. Bitter bessies.
Amerikaanse viburnum met drie lobbige voorkoms lyk baie soos 'n vlierbes en groei in bosse van ongeveer dieselfde hoogte. Baie winterharde spesies. Die bessie smaak suur.
Die vrugte van hierdie vorm van viburnum word in medisyne gebruik, selde vir voedseldoeleindes. Dit is te wyte aan die feit dat die reuk van bessies onaangenaam is en die jellie daaruit behou, selfs tydens verwerking.
Hierdie twee soorte broei goed met mekaar.
Viburnum harde hout word gebruik vir klein kunswerk, jong takke is geskik om mandjies te weef.
Viburnum word wyd gebruik in stedelike landskapwerk, gegroei in enkel- en groepaanplantings, in die vorm van rande, stegies, heinings. Enkele plante is baie goed teen die agtergrond van water of in standaardvorm teen die agtergrond van 'n grasperk langs naaldbome.
Vrugte in Augustus - September. Die vrugte is eetbaar, rooi, bolvormig, bly op die takke selfs nadat die blare afgeval het. Die opbrengs van een plant is tot 20 kg bessies. Winterhardheid is hoog, dit groei beter op goed bevochtigde, vrugbare gronde, verdra min skaduwee. Dit verdra die stadstoestande goed.
Viburnum word voortgeplant deur saad en vegetatief - deur lae te lê, die bos te verdeel, groen, vergruisde en halfbruin steggies, koperlote. Saad wat in die lente gesaai word nadat die verpligte 7 maande stratifikasie 'n hele jaar lank ontkiem het. 'N Tuinbed of 'n kissie met sade word die hele somer natgemaak, bedek met blare, veen vir die winter en oopgemaak voordat lote in die lente verskyn. Saailinge of saailinge word op 'n permanente plek op die ouderdom van 2-3 jaar geplant in plantkuile ​​van 30 x 40 cm, waar 1 emmer humus of kompos en 0,5 kg as ingebring word. Na die plant word die plante volop natgemaak en die grond rondom word bedek. Die takke van die aangeplante saailing word met 1/3 van die lengte verkort.
By die groei van viburnum, as 'n vruggewas, word die bos gevorm uit 6-7 hooftakke, die res word verwyder. In die toekoms word die verouderende, vrugtagtige takke en oortollige basale lote uitgesny. Plantversorging is dieselfde as vir ander bessiegewasse.
Vir die behandeling en voorkomende doeleindes word die vrugte van gewone viburnum vars gebruik en in die vorm van infusies - vir gastritis, hipertensie, hardlywigheid, as kalmeermiddel, afkooksels - vir keelseer, droë hoes en langdurige heesheid (met heuning), spysverteringskanaal en hartsiektes, ekseem en furunkulose, sap (met heuning) - om kwaadaardige gewasse van die wortels te voorkom (afkooksel) - met histerie en slapeloosheidsblomme (afkooksel) - om die spysvertering te verbeter, as 'n samentrekkende, slijmoplossende en diaforiese bas (infusie) - met vaskulêre spasmas, slapeloosheid, neurasthenie, histerie, epilepsie.
Die eetbare vrugte van die viburnum word (na die eerste ryp) in natuurlike, gedroogde, gedroogde, bevrore vorm gebruik vir die bereiding van kompote, jellie, jellie, marmelade, pastille, likeurs, as vul vir pasteie - "Kalinniks".
Blansjeer 1 kilogram bessies vir 5 minute, sit dit in 'n bak vir konfyt en giet warm stroop (vir 1 kg suiker - 1 glas water). Laat dit vir 10-12 uur aan.
Sit dan 'n baie lae hitte op en kook op een slag. Rangskik dit in droë, skoon flesse.
Sorteer groot viburnum-vrugte uit, spoel dit in koue water, droog dit op 'n handdoek, plaas dit, sonder om dit onder te druk, in gesteriliseerde halfliter-dollar. Berei suikerstroop uit 450 g suiker en 550 ml water. Giet die voorbereide bessies saggies met warm stroop. Steriliseer flesse 15 minute in kookwater, rol op.
Jellie van viburnum
1 manier... Voorberei uit natuurlike verhelderde sap.Die sap word in 'n emaljebak gegooi, suiker word bygevoeg (800 g per 1 liter sap), met konstante roering verhit totdat dit heeltemal opgelos is, deur kaasdoek gefiltreer en 40-50 minute gekook is. Die afgewerkte jellie word in warm flesse verpak, hermeties toegemaak en afgekoel.
Metode 2. Giet kookwater oor viburnum-bessies, staan ​​vir 5 minute, gooi dit in 'n vergiettes, laat droog word. Vryf die bessies deur 'n sif of vergiettes. Meng met suiker in die verhouding 1: 1. Rangskik in flesse, hou in yskas.
Kalina in heuning
Bosse viburnum word gewas, op 'n drushlag teruggegooi, effens in die lug gedroog. Die heuning word verhit tot vloeibaar, die takke van viburnum word daarin gedoop en gedroog.
In hierdie vorm kan viburnum tot ses maande gestoor word.
Kissel van viburnum
Dit word gewoonlik voorberei. Los die stysel op in 'n klein bietjie water, giet dit in die viburnumsap en roer. Kook water, voeg suiker by, gooi 'n mengsel van viburnumsap met stysel in, laat kook en hou dit dadelik opsy.
Neem vir 3 liter water 'n glas viburnumsap, onvolledige 2 glase suiker, 'n halwe glas stysel.
Sit die gewas bessies in potte, giet kokende stroop met 500-700 gram per 1 liter water. Pasteuriseer halfliterflesse vir 18-20 minute, literflesse - 30 minute.
Die saadjies van die bessies word gewas, in die lug gedroog en dan gebraai tot bruin in die oond en in 'n koffiemolen gemaal.
Word gebruik as plaasvervanger vir koffie.
Vul vir pasteie van viburnum en maaskaas
Viburnum-bessies word met maaskaas, suiker en eiergeel geroer tot glad.
Sap met heuning
Gee 'n kilogram viburnum deur 'n sif of vergiet, meng dit met 'n glas heuning, gooi dit in potte. Hou in die yskas
1 manier... Kalina nadat die eerste ryp van die rante afgesny is, word die stingels verwyder, met koue water gewas. Bereide bessies word in 'n emaljebak geplaas, met water gegooi sodat dit die bessies bedek en op lae hitte gekook tot sag. Druk die sap deur die kaasdoek uit die gekookte bessies en staan ​​2-3 uur. Dan word suiker by die sap gevoeg (125 g per 1 liter sap), dit op lae hitte verhit totdat dit oplos, deur kaasdoek gefiltreer, tot kookpunt gebring, in warm potjies gesluit, met steriele deksels toegemaak, hermeties toegemaak en afgekoel.
Metode 2. Druk die sap uit 1 kg viburnum uit. Voeg 'n glas water by die oorblywende pulp en kook vir 10 minute. Druk. Giet die sous wat daaruit ontstaan, in die sap. Meng met 'n glas suiker, gooi dit in flesse en bêre in die yskas.
1 teelepel gedroogde viburnumblomme word met kookwater gegiet en 3 minute aangedring.
Drink met heuning of suiker.
Rose is die koningin van alle kleure. En jy kan nie daarmee argumenteer nie. As daar geen rose in die tuin is nie, is dit nie meer 'n tuin nie, maar wel. 'n blomtuin of selfs 'n groentetuin. Hoe om rose korrek te kweek
Die bessies van 'n braambos is taamlik groot, swart met 'n blouerige blom, en bestaan ​​uit taamlik groot druppels. Die vrugte is sappig, suur van smaak. Hoe om swartbessies behoorlik te kweek
Groeiende rooi viburnum in die tuin - tuin en groentetuin
Dit is onmoontlik om ons tafel voor te stel sonder groente en aartappels. Dit is die belangrikste onderdeel van die dieet van beide die akademikus en die timmerman. Groente - 'n spens van koolhidrate, proteïene, organiese sure, vitamiene, minerale soute, ensieme en ander noodsaaklike voedingstowwe. Van besondere waarde is vitamiene, wat byna afwesig is of in klein dosisse in ander produkte voorkom. Moenie net op kruidenierswinkels en markte staatmaak nie; begin u eie groentetuin. Veral as u vars groente direk uit die tuin wil hê. Die geheime van die verbouing van groente is nie so moeilik nie. Ywer, deursettingsvermoë, nuuskierigheid, vindingrykheid sal u help om alle probleme te oorkom en 'n ware groenteteler te word.
So, advies van spesialiste en ervare tuiniers.
Om die seisoen vir die verbruik van vars groente te verleng, word vroeë, medium en laat variëteite aangeplant. Die vroegste oeste in die oop veld kan verkry word deur die verbouing van meerjarige gewasse (suring, rabarber, meerjarige soorte uie), sowel as deur die winter saai van wortels, beet, pietersielie, radyse en uie. Vroeë groente van eenjarige gewasse (blaarslaai, komkommers, radyse) en uie kan in klein kweekhuise in die tuin verbou word.
Dit versnel die ontwikkeling van skuilings van film of glas sonder kunsmatige verhitting in die vroeë lente. U kan radyse daaronder kweek. Hulle kan suring, rabarber, uie, wintergewasse van beet en wortels bedek.
Groente plante volgens biologiese, botaniese en ekonomiese eienskappe word dit in homogene groepe geklassifiseer.
Koolplante. Daar is verskillende soorte kool: witkool, blomkool, rooikool, savoiekool, spruitkool, koolraap en blaarkool. Byna alle soorte kool is tweejaarlikse plante. Eers in die tweede jaar gee die geplante stingels met apikale knoppe sade. Plante van hierdie groep is koudbestand, benodig 'n verhoogde vogtoevoer, hoewel hulle nie oormatige vog (veral langtermyn) verdra nie, eis hulle grondvrugbaarheid. Blomkool, Chinese kool en broccoli vorm onder sekere omstandighede sade in die eerste lewensjaar en is eenjarig.
Middenseisoen koolvariëteite is geskik vir inlê, laat variëteite vir inlê en langtermynopberging. Rooikool is nie geskik om te kook nie, dit word vars vir slaaie gebruik. Blomkool is goed om te kook, te braai en in te blik.
Wortels. Hierdie groep bevat: wortels, pastinaak, pietersielie, seldery (umbelliferae-familie) beet (uit die waasfamilie) radyse, raap, raap, rutabagas, radyse (kruisagtige familie) sigorei (van die asterfamilie). Alle wortelgewasse vorm sade in die tweede lewensjaar (wanneer dit met 'n ongeskonde apikale knop geplant word), met die uitsondering van radyse en somerradyse, wat in die eerste jaar saad gee. Sonder uitsondering is alle plante van hierdie groep koudbestand, benodig hoë grondvrugbaarheid, vogvoorsiening (veral in die periode nadat die saad gesaai is).
Bolplante. In hierdie groep bestaan ​​uie, preie, meerjarige uievariëteite (veelvlakkige sjalotte, batunuie). Al hierdie plante is koudbestand. Uie en knoffel bevat baie voedingstowwe en vitamiene. Uie word gekweek deur sade (nigella), sevkom (klein uie 1,5-2,5 cm, gewoonlik verkry uit nigella) en 'n monster (3-4 cm of meer).
Vrugte groente. Komkommers, courgette, stampmielies, pampoen, waatlemoene, spanspekke (pampoenfamilie) tamaties, soetrissies, eiervrugte (nastergalfamilie). Al hierdie plante is baie termofiel en benodig baie vrugbare gronde. Om hierdie groente te bekom, is dit amper elke jaar nodig om beskermende middels teen ryp en lae temperature te gebruik.
Ertjies, boontjies en boontjies (peulgewasfamilie) behoort ook tot die groep vrugtegroente. Anders as hul bure, kan hulle lae temperature weerstaan. Bone is ietwat meer termofiel as ertjies en boontjies.
Groen groente. Dit is die bekende slaai, dille, pietersielie, seldery, waterkers, koljander (moenie verwar word dat ons ook sommige daarvan in die groep wortelgroente opgeneem het nie - onthou die uitsprake oor toppe en wortels), asook ander kulture wat ons amper nie bekend nie en nie in die middelste baan gekweek nie. Al hierdie gewasse is koudbestande eenjarige plante en word hoofsaaklik met sade gesaai.
Meerjarige groente. Dit is op die een of ander manier ongewoon om suring, rabarber, aspersies, peperwortelgroente te noem - maar dit is wel so. Al hierdie plante is rypbestand en kan op een plek van twee tot vyf jaar groei. Voortplant deur sade en vegetatief.
Aartappels. Onder groente neem dit 'n spesiale plek in, dit word geteel om knolle te verkry. Aartappels behoort aan die nagskadufamilie. Aartappelbosse word maklik deur ryp beskadig. Word hoofsaaklik deur knolle vermeerder, maar u kan dit ook vermeerder deur oë, spruite, 'n bos en selfs sade te verdeel (hierdie moeisame werk gee nie dieselfde effek as voortplanting deur knolle nie).
Deel tuinperseel wat u toewys vir groentegewasse, moet nie oorskadu word nie. Indien moontlik, moet u 'n vry, goed beligte area met die vrugbaarste grond kies (as die grond nie baie vrugbaar is nie, moet u dit jare lank geduldig begin skep). 'N Algemene fout by beginner-groentetelers is die begeerte na 'n gesamentlike rangskikking van gewasse wanneer groente en aarbeie onder jong appel- en peerbome geplaas word. Solank die bome jonk is, lyk dit asof dit goed gaan: die krone skaduwee die beddings nie te veel nie, daar is genoeg lig en voedsel vir groente. Maar bome kry vinnig krag, groei, en dan val die tussengewasse in die skaduwee, en hul opbrengs daal van jaar tot jaar. Die meeste groentegewasse en aartappels verdra nie sterk skadu en die voorkoms van wortels van houtagtige plante in die grond nie. Daarom is een van die belangrikste reëls vir komplekse tuinmaak en tuinbou - gee plek vir elke gewas en neem die behoefte in ag om daarna 'n bekwame verandering (afwisseling) van groente en bessies uit te voer. Per slot van rekening moet 'n sekere kultuur nie vroeër as na drie jaar na sy oorspronklike plek terugbesorg word nie, en nog beter - na vier of vyf jaar. Om dit te doen, moet u 'n duidelike plan opstel vir die plasing en rotasie van gewasse.
Die tydsberekening van die terugkeer van gewasse na hul oorspronklike plek is ongeveer die volgende: kool - 3 - 4 jaar, wortels - 3, ertjies - 4 - 5, seldery - 3, tamaties - 3 - 4, komkommers - 3, blaarslaai - 1 -2, uie - 4 - 5 jaar.
Die opbrengs neem veral skerp af en die gehalte verswak met permanente verbouing van kool, beet, ertjies, tamaties, komkommers en aartappels.
Wanneer plante weer op dieselfde grond gekweek word, vind 'n afname in opbrengs plaas as gevolg van die vrystelling van fisiologies aktiewe stowwe in die grond, wat dan dieselfde kultuur inhibeer.
Die mees geskikte breedte van die beddens is 1,2 m. Tussen die beddings is daar paaie van 0,3 m wyd. Die skepping van nouer beddens is 'n verkwisting van die land van die tuinperseel, breër - dit maak dit moeilik om die grond te bewerk, sorg vir plante en oes.
Die botaniese naam van viburnum: gewone viburnum. Sy is: rooi viburnum.
Wetenskaplikes werk aan die klassifikasie en verander die naam van sommige families. Of hulle skuif plante volgens die geïdentifiseerde tekens na ander groepe.
Vir 'n lang tyd was viburnum een ​​van die kamperfoelies, nou is dit van hierdie familie in 'n ander geïsoleer: adox.
Die naam van die gesin is nie belangrik nie: die viburnum het dieselfde gebly.
Dit is 'n langlewende ('n halwe eeu) struik met 'n spesievariasie in hoogte. Dit kan laag wees - anderhalf meter en miskien tot vier meter groot word.
Selfs een spesie, gevang in verskillende toestande, manifesteer op verskillende maniere.
Van 'n saad van 'n viburnum wat in 'n diep kloof van die grondlandskap geval het, sal 'n plant baie keer groter word as van een wat op 'n oop oppervlak groei.
Plante word na die lig getrek. Waar dit ontbreek, sal die opwaartse groei van die viburnum verbeter word. Viburnum-boom kan groei. As daar genoeg kos en vog is.
Die bas is slegs glad op jong ligbruin lote. Later kry hulle 'n grys tint en word bedek met krake ("ruig").
Die lote is meer afgerond, soms kan dit gerib word. As u op 'n jong bos moet seker maak dat dit 'n viburnum is, moet u die loot sny.
'N Rooierige seshoekige kern is daarop sigbaar.
Viburnum het twee soorte lote. Sommige is vrugbaar, ander vrugteloos. Hulle kan onderskei word. Beskou die eindknoppies.
Op steriele is een knop in die middel van die einde van die loot. Vrugdraende is met twee ogies gekroon. Tussen hierdie knoppe is 'n groeipunt sigbaar: die punt van die loot.
Die blare is groot, tot 10 cm lank, met lobbe, gevorm soos 'n esdoornblaar, maar effens sagter in omtrek, die plaat self is effens dikker.
Die kleur is intens groen, donker, die blaar is gekreukel. Van die onderkant van die plaat af is die blare dikwels puberteer, en dit verskil van kleur aan die bokant: dit is grys.
Viburnum voordat blare val, word rooi - alles. Die blare word in die herfs intens rooi en voltooi die groeiseisoen.
Die blomme is baie dekoratief. Parapluvormige wit pluime is elegant, wanneer die viburnum blom, is dit daarmee besaai, asof dit met wit skuim gedompel is.
Sy is pragtig in enige van haar periodes, insluitend die rusperiode. In die winter versier kaal lote die vrugte: druppels is helderrooi, sigbaar van ver af teen die agtergrond van sneeu, kleur.
Druppels kan tot 'n sentimeter in deursnee wees.
Die vrugte smaak bitter, maar nadat ryp viburnum gedeeltelik bitterheid verloor, word dit sagter van smaak.
Sade is plat ronde bene, lewensvatbaar vir 'n maksimum van twee jaar.
Viburnum is fotofiel, verdra gedeeltelike skaduwee. Vorm nie in die skaduwee van bessies nie. Graviteer teen matige vog, verdra nie droogtes of oortollige vog nie.
Kragvereistes is gemiddeld, in alles die goue gemiddelde. Hy hou nie van oorvoeding nie, maar as dit eers op swak grond is, kan dit broos word.
In verskillende streke, in die naaldgebied, vestig hy graag langs hulle. Word dikwels aangetref in kombinasie met denne, denneboom, spar.
Baie bladwisselende bome is ook goeie bure van viburnum, veral eikebome, horingbome, els, populier. Skrik nie vir berk, asp, groei langs mekaar nie.
In die steppesone kyk viburnum na waar dit natter is, en sit in vloedvlaktes van riviere.
Die plant is kruisbestuif vir goeie vrugte, helder, kalm weer is nodig, plus die werk van insekte.
Die grootste, pragtige blomme is aan die rand van die bloeiwyse geleë. Hulle is steriel, dien as lokaas: insekte is van ver af sigbaar.
Die wortelstelsel van die viburnum is goed vertak, dit is geneig om groei te gee. Dit dring nie diep in nie, tot 'n halwe meter.
Relatief tot die bogrondse massa, is die ondergrondse swak. Die wortels doen redelik goed met die voeding en retensie van die plant.
Maar as die viburnum geplant word in 'n gebied waar somerhitte algemeen voorkom, en waar daar droë periodes is, word dit kwesbaar.
In sulke toestande droog die boonste grondlaag vinnig uit. As daar geen reën is nie, kan viburnum selfs sterf en op die wingerdstok uitdroog.
Vog is matig nodig, maar altyd. Die struktuur van die viburnum-wortel laat dit nie toe uit die diep horisonne van die grond nie.
Kalina verkrummel nie. As u wil, as u die oes groot het, kan u dit met die voëls deel en die tossels reg in die winter pluk, indien nodig.
Definieer 'n deel in die spasies, laat die res op die takke.
Voëls pik selde die hele oes op, gewoonlik is dit genoeg vir die voëls om te byt, om meer as een keer te eet - vir die eienaars van die tuin.
Terreinbeplanning en -ontwikkeling.
Hoe om van die land ontslae te raak.
Byna elke somerbewoner is vertroud met die gevoel van ontevredenheid oor sy eie plot. Herontwikkeling, verandering van die webwerf - 'n nuttige en opwindende aktiwiteit, wat tog ervaring en kennis verg. As u iets wil verander, nooi ons u graag uit om die inligting in hierdie afdeling te gebruik.
Die grootste probleem van die somerbewoner is die uiteensetting van die terrein, wat dikwels baie klein is of redelik ingewikkeld van vorm en verligting is. Maar in elk geval moet u die beste uit elke vierkante meter haal. Die voordele kan nie net in kilogram gekweekte vrugte uitgedruk word nie, maar ook in die plesier wat iemand kry as hy oor skoonheid nadink, veral as dit met sy eie hande geskep word. Daar moet 'n plek vir alles wees - bome, blomme, tuingewasse en 'n rusplek. Dit is verstandig om met 'n plan te begin. Probeer om 'n plotkonsep te skep wat heeltemal afhang van die wense van u gesin. Gewoonlik wil u alles op u webwerf hê en moet u dadelik besluit hoeveel groente en vrugte u gesin benodig.
U moet besluit watter plek die geskikste is vir u huis. As die grond verbeter kan word, kan die skaduwee van die huis wat op die beddens val, immers nie meer kant toe geskuif word nie.By die keuse van 'n plek vir die bou van 'n huis is dit nodig om die ligging van naburige geboue in ag te neem, sanitêre en brandveilige reëls in ag te neem. Daar moet 'n nutsblok op die werf wees. Dit sluit gewoonlik 'n skuur, stort en toilet in. Dit is beter om die nutsblok in die diepte van die terrein op te spoor sodat dit nie die tuin of die groentetuin belemmer nie. Huishoudelike persele van aangrensende landgoedere moet op een plek gekombineer word, sodat 'n put of vullisblik van een huis nie byvoorbeeld langs die rusplek van ander erwe geleë is nie. Die oppervlakte van die nutsblok moet groot genoeg wees (minstens 6x6 m) om 'n vragmotor binne te laat ry.
Moenie vergeet van 'n klein, onopsigtelike gebou op u erf waar u u tuingereedskap sal plaas nie. Vergeet ook nie die kweekhuis en kweekhuise wat u in u landhuis wil bou nie.
As u vanaf die noordekant toegang tot die werf het, is dit beter om 'n huis aan die begin van die werf te bou, en as dit uit die suide is - in die middel van die terrein of in die diepte.
Dit sal u help om voortdurende onvolmaakthede en onnodige materiaalverspilling te vermy.
As dit so gebeur dat die huis op u perseel aan die suidekant van die perseel geleë is, kan u van die vrugtebome voor die huis plant, dit beskerm u huis teen direkte sonlig. Aan die noordekant, in die skaduwee, kan u in hierdie geval 'n sierstruik plant. Aalbessies word uit die noorde geplant en frambose en seedoring uit die ooste. Pruime, kersies en pere kan tussen die nutsblok en die ontspanningsarea geplant word.
Bome word vanuit die noorde geplant en framboos- en seedoringbosse - uit die weste as die huis aan die oostekant van die terrein geleë is. Aan die suidekant word kersies en pruime geplant, 'n ontspanningsarea. Sierstruike, blomme en grasperke word in vrye ruimte geplant.
Wat wil jy by jou dacha sien? U wil byvoorbeeld aarbeibedjies, vrugtebome, 'n meerjarige kruietuin en 'n klein sierdam hê. Of is daar miskien net 'n groot boord, 'n braaiplek en 'n blomtuin met meerjarige kruie? Skep 'n projek vir u werf op grond van die doelwitte wat u self gestel het, en implementeer dit geleidelik en in fases.
Die dreineringstelsel van die terrein moet 'n integrale deel van die algemene dreineringstelsel van die tuinvennootskap wees. Gewoonlik bestaan ​​dit uit afleidingskanale en absorpsieputte, oop en toe dreine.
Slootjies is die eenvoudigste toestelle vir dreinering van grondwater en stormwater. Maar hul ongetwyfelde nadeel is dat hulle die bruikbare area van die terrein beset. Geslote dreine is op 'n diepte van ongeveer 1 m gerangskik, die breedte langs die bodem is nie meer as 0,4 m nie. Keramiek- of plastiekpype word aan die onderkant van geslote dreine gelê. Water kom deur die gapings tussen hulle in die pype. Vir dreinering kan plastiekpype met ronde of gleufgate gebruik word. In plaas van pype word dreineringsmateriaal suksesvol gebruik: sand, gebreekte klip, borselhout, klippe, ens.
Bo dreineringstrukture is dit die beste om beddens met tuinplante te rangskik. Dit is goed as dit eenjarige gewasse is, aangesien die dreineringstelsel van tyd tot tyd herstelwerk benodig en meerjarige gewasse kan beskadig word as gevolg van herstelwerk aan die dreineringstelsel.
Voordat u met die plantwerk begin, moet u rekening hou met die invloed van plante op mekaar, die samestelling van die gronde wat nodig is vir hul normale ontwikkeling, die lugtemperatuur en die hoeveelheid sonlig wat op u werf val.
Volgens bestaande wetenskaplike standaarde beslaan verskillende geboue op 'n tuinperseel met 'n oppervlakte van 6 hektaar tot 14% van die totale oppervlakte, groente - 26, bessies en vrugte - 70%.
Rasionele gebruik van die gesaaide gebied van die terrein.
Om die gesaaide oppervlakte beter te benut en addisionele opbrengste te verkry, word dikwels gekompakteerde gewasse gebruik.
Gesamentlike gemengde gewasse word ook aanbeveel om as biologiese beskerming van gekweekte plante teen plae en siektes gebruik te word. Maar vir die suksesvolle gesamentlike verbouing van groente, moet u rekening hou met die verenigbaarheid daarvan, plantdatums, afstande tussen verskillende soorte plante en nog baie meer. Hier is 'n paar wenke.
Geskik vir die verdigting van laatwitkool: spinasie, radyse, dille (gesaai met sade), blaarslaai, groente-koolraap, blomkoolvariëteite en witkool (geplant met saailinge) wat in die paadjies geplaas word.
Biet, wortels, pietersielie, seldery (slegs saailinge) en ander gewasse word as kompresgewasse vir komkommers gebruik. Komkommers word op 'n afstand van 80 cm of meer van 'n ry geplaas. Verdraaiers word op dieselfde dag as komkommers gesaai, of 1,5-2 weke vroeër. In die middel van die ryafstand van die komkommer word die verdichter in een of twee rye geplaas. Vroeg saai lewer 'n hoër opbrengs van verdigtingsgewasse.
Wanneer komkommers op rante gekweek word, word verdigtingsgewasse in een ry langs die rante van die rand gesaai.
In die gang van aartappels, vroeë witkool, kan u gelyktydig uie plant of saai op vere, pietersielie, blaarslaai, radyse, spinasie, dille.
Wanneer uie, wortels gesaai word, word 20 - 25% radyse sade by die saad gevoeg. Sodanige saai maak dit moontlik om tussen die ry-verwerking van radyse te begin nog voor die opkoms van die hoofgewas. Dan word die radyse na 30-35 dae gekies, en op die oomblik sal die hoofgewas slegs 3-4 blare hê. U kan ook slaai, spinasie byvoeg.
Bone of ertjies word dikwels saam met aartappels gekweek. Dit verhoog die opbrengs van aartappels en maak voorsiening vir addisionele opbrengs van bone of ertjies. Met hierdie metode word 2-4 sade boontjies of ertjies gelyktydig met die aartappelknol in elke gaatjie gesaai. Sade van peulgewasse moet baie kleiner as aartappels geplant word - met 4-5 cm.
As u komkommers met tamaties verdig, saai u komkommers met ryspasiëring van 140 cm en plant tamaties in die middel van die ryspasiëring op 'n afstand van 30-50 cm tussen plante in 'n ry. Met hierdie gewrigsaai gebruik tamaties die sonlig goed, en komkommers floreer beter en word beskerm teen die wind.
Wortels, pietersielie kan met radyse of blaarslaai verhard word, en saai dit in dieselfde ry as die hoofgewas of in die gange.
In die wortels se paadjies kan u ook uie op 'n veer laat groei en monsters plant (bolle met 'n deursnee van 2,5-3 cm).
Om tamaties en komkommers in kweekhuise te kompakteer, word blaarslaai, Chinese kool, groen uie, dille en ander vinnig groeiende gewasse gebruik. Hulle word gesaai (geplant) op die dag van die plant van tamaties (komkommers) of 'n week tevore. In kweekhuise word seëls langs die gange geplaas, in kweekhuise - langs die syheinings.
As komkommerverdichter in kweekhuise kan u saailinge van verskillende groente kweek, wat bedoel is om in oop of beskermde grond te plant.