Ok, nou gaan dit ‘n bietjie teoreties wees (maar dit is binnekort verby). Dit het vroeër ™ genoem, jy moet op een of ander manier iets oor die media doen. So, byvoorbeeld, iets wat gedruk is, dan ‘n video op die internet. Dit het soms snaakse gevolge gehad, want jy het gereeld gesien dat dit op een of ander manier iets was, wel, probeer. Iemand moes dan stop om ‘n video na die teks te maak, want anders sou niks Crossmediales wees nie.
Die tye is verby, dank die Here sou u graag wou byvoeg. Intussen praat ons des te meer van storievertelling. Toegegee, daar kan oorskryding wees. Dit is nie altyd net ‘n “storie” wat oor die hele netwerk versprei kan word nie. Per slot van rekening bied hierdie verhaalvertelling die geleentheid om verhale te vertel waar hulle hoort. En jy hoef nie dwingend na iets te soek nie. Storievertelling beteken niks anders nie om ‘n verhaal in die regte konteks vir die regte toestel te vertel, Klink maklik. Maar dit is nie altyd nie. Omdat u dikwels op ‘n baie eenvoudige vraag druip:
Het ek selfs ‘n storie?
As u na hierdie vraag die verontwaardigde skud van u kop gestop het, dink ‘n oomblik: dit is ‘n ou joernalistieke wysheid wat u eers moet doen, voordat u iets op papier plaas, of eerstens, watter verhaal u enigsins wil vertel. , Daar het nie veel verander in hierdie steeds ongelooflike regte bult nie. Behalwe dat die beantwoording van hierdie vraag moeiliker geword het. In die verlede het ‘n eenvoudige “ja” of “nee” volstaan. Vandag sal ‘n mens moet sê: hang af van waarvoor. En vir wie. En waarvoor. #
Omgekeerd: moderne en digitale verhaalvertelling beteken nie net dat die inhoud van die verhaal rond moet wees nie. Maar dat u die storie vir elke kanaal en elke apparaat moet heroorweeg. Logies: Facebook is iets anders as Twitter en dit is weer iets anders as Instagram en dit is weer …
Dus is ‘n verhaal niks anders as ‘n verhaal nie inhoud hakie. ‘N Storie beteken dus nie dat kopiëring en plak oral oor dieselfde dinge is nie, wat dit op een of ander manier ‘n bietjie meer geskik maak. Die feit dat kanale en platforms verskillend is, het nie net met karakterbeperkings te doen nie.
Wat word bedoel met storievertelling?
Vertel stories. So eenvoudig soos moeilik. Met inligting wat ideaal hang. Hiervoor moet hierdie inligting ook ‘n waarde hê. Daarom is dit glad nie verkeerd om aan die begin van die verhaal taamlik banale vrae te stel nie: Wie wil dit enigsins weet, en wat neem iemand daarvan om te weet?
Dit is veral waar as dit kom by die inhoud van inhoudsbemarking, waaroor anders die kollega Karsten Lohmeyer hier op LEAD baie kundig skryf. Selfs met hierdie onderwerp, gaan dit nie daaroor om bloot stories te vertel waarin u handelsname en ander advertensieraad min of meer opvallend kan laat val nie. Vertel my ‘n goeie storie wat ek graag wil lees, sien, hoor. En dit kom op die regte plek op die regte tyd op die regte toestel.
Soos ek gesê het: so maklik, so moeilik.
Wat het ek hiervoor nodig?
Vir ‘n keer gaan dit in hierdie “hoe-om-” -afdeling amper glad nie oor tegnologie nie (daarvoor beveel ek, met ‘n duidelike gewete, aan al die vorige episodes van hierdie klein reeks). In plaas daarvan praat ons vandag meer oor kunswerke wat met die inhoud verband hou. Dus voordat ons met die storie begin vertel, benodig ons ‘n paar bestanddele:
‘n protagonis (of meer)
‘n onderwerp, ‘n vraag, ‘n probleem wat met hierdie protagoniste vertel kan word
‘n gevolgtrekking, ‘n oplossing, ‘n gevolgtrekking
Is joernaliste onder die lesers? Presies klink dit in die basiese vereistes soos die goeie ou verslaggewing. In werklikheid is die twee temas nie uiteenlopend nie. In albei gevalle gaan dit nie net oor die kommunikasie van feite nie. Daar is baie ander vorms van aanbieding, waarskynlik baie meer geskik.
En iets anders het verslaggewing en storievertelling gemeen: albei is wonderlike kuns as u dit goed wil doen.
Dus, en nou kom die punt wat u nie regtig moet noem in ‘n hoe-tot-reeks nie: U het ook narratiewe talent en vaardigheid nodig. U kan dit tot ‘n sekere mate leer, maar dit is al wat u kan doen. Nie net niks is goeie storievertellers wat nie op elke straathoek aangetref word nie, en met redelike rede is verslagskrywers ‘n kosbare, want skaars goed. Hoe om so ‘n juweel te word, kan nie in enkele paragrawe beskryf word nie. Elke opleiding gee baie ruimte aan die beriggewing, die goeie verhaal. En sommige mense leer nooit, jammer daarvoor.
Maar selfs as u nie die groot verhaal self wil of wil skryf nie: moet u ten minste die basiese vereistes vir ‘n suksesvolle inligtingsessie ken. Geen storievertelling nie, sonder goeie protagoniste, geen algemene draad, geen regte inligtingsinhoud nie. Met alles anders, mors jy net jou tyd en moontlik die geld van jou kliënt.
Op watter kanale werk storievertelling?
In beginsel op almal. Dit vereis egter dat u vertroud is met die funksionering en die spesiale kenmerke van die kanale, terminale en die vorms van aanbieding. Storievertelling beteken nie dat elke kanaal opgeneem word nie nodig het. Dit beteken ook nie dat een stelling ‘n onderwerp op alle kanale op dieselfde manier moet behandel nie. Bo alles hoef u nie alles tegelyk te doen nie. Inteendeel.
Het ek ‘n plan nodig?
Normaalweg is sulke vrae net retories: vir wat in die werk het u ‘n plan nodig? Die vraag ontstaan ​​dus hier, omdat u net ‘n baie goeie plan vir storievertelling nodig het. U streef uiteindelik ‘n strategiese doel daarmee na. En altyd as dit by strategie kom, moet u twee keer nadink oor wat u daar doen. Dus, ja, absoluut: beplan presies wie jy wil sê wat waar. En hoe en met wat. Video-kundige lesers weet dit: ‘n regte en duidelike storiebord is baie nuttig.
Anders beland u weer in die ou kruis-media-lokval – en verhale ter wille van die geskiedenis.
In die digitale era is dit natuurlik baie lekker om verhale op ‘n ware multimedia-manier te vertel. Pragtige voorbeelde kan gereeld by WDR gevind word, wat ook Pageflow gebruik het om goeie sagteware te ontwikkel (wat ook oop is vir ander)
U kan ook goed werk met Adobe Pages of Atavist
Die beste tweets vir die verkiesing in Bayern