PressReader - Kuier: 2017-04-05 - sib­be se se­ë­ning
sib­be se se­ë­ning
Sy is op se­we met leu­ke­mie ge­di­ag­no­seer en toe haar boe­tie hoor hy kan haar help ge­sond maak, het hy nie twee keer ge­dink nie.
Kuier - 2017-04-05 - INSPIRASIE - DEUR ER­NUSTA MA­RA­LACK
Wan­neer ie­mand met kan­ker ge­di­ag­no­seer word, hoor jy ’n doods­von­nis. En ’n ma van Port E­li­za­beth kon nie glo toe dié lot ver­le­de jaar haar dog­ter, Tashnay Memphies (7), tref nie. Tashnay is met ’n ag­gres­sie­we vorm van leu­ke­mie ge­di­ag­no­seer en se­dert­dien was hul­le ge­wik­kel in ’n wed­loop teen tyd om haar le­we te pro­beer red.
Na­ta­sha Memphies (35) van S­chau­der­vil­le in Port E­li­za­beth, het hard ge­bid vir ’n won­der­werk vir haar dog­ter, maar sy het ook ge­weet dit is nie vir baie kan­ker­ly­ers be­sko­re nie.
’n S­tam­seloor­plan­ting (ook be­kend as ’n been­murg­oor­plan­ting) was Tashnay se e­nig­ste kans op oor­le­wing om­dat sy ’n ho­ë­ri­si­ko-ge­val was.
En die kan­se om ’n sken­ker te kry wat 100% ma­tch, is een uit 100 000 vol­gens die Suid-A­fri­kaan­se Been­murgre­gis­ter (SABMR). Daar was dus ’n ui­ters skraal kans dat Tashnay ’n sken­ker sou kry en so­doen­de die ge­leent­heid ge­gun sou word om haar jong le­we voort te sit.
Maar toe kry Na­ta­sha die groot­ste ver­ras­sing en won­der­werk van haar le­we toe haar seun en Tashnay se broer, Jer­mai­ne (10), ’n 100% ma­tch is vir Tashnay!
Dit is be­son­ders, want selfs al is men­se fa­mi­lie, is hul­le nie nood­wen­dig die ge­pas­te sken­ker vir hul siek fa­mi­lie­lid nie.
Op hul web­tuis­te www.sabmr.co.za sê die SABMR in slegs 30% van ge­val­le kan ’n sken­ker in die pa­si­ënt se eie fa­mi­lie ge­vind word en meest­al is dit ’n broer of sus­ter.
Jer­mai­ne en sy sus­sie het ’n heg­te band en dit was vir hom erg om haar nie by die huis te hê of haar te kon be­soek in die hos­pi­taal ver­le­de jaar nie.
So, toe hy die kans kry om vir Tashnay te help deur eers te toets of hy ’n stam­sel­ma­tch is en toe sy stam­sel­le kon skenk so­dat dit ty­dens ’n s­tam­seloor­plan­ting in haar oor­ge­plant kon word, was Jer­mai­ne meer op­ge­won­de as bang.
En toe ge­beur die an­der won­der­werk vir Na­ta­sha toe die s­tam­seloor­plan­ting on­der lei­ding van dr. Jo­ha­ni Ver­meu­len, hoof van Port E­li­za­beth Pro­vin­si­a­le-hos­pi­taal se pe­di­a­trie­se on­ko­lo­gie-een­heid, ’n suk­ses is en Tashnay se kan­ker in re­mis­sie gaan.
Vol­gens dr. Ver­meu­len was dit die eer­ste s­tam­seloor­plan­ting op ’n kind wat by ’n Oos-Kaap­se hos­pi­taal ge­doen is.
“Die suk­ses van Tashnay se o­pe­ra­sie bied kin­der­kan­ker­pa­si­ën­te in die Oos-Kaap die ge­leent­heid om by die huis be­han­del te word. Voor­heen moes hul­le Kaap­stad of P­re­to­ria toe gaan,”sê dr. Ver­meu­len.
Na­ta­sha kon ein­de Ok­to­ber met ’n dank­ba­re hart, ’n op­ge­won­de Jer­mai­ne en met Tashnay aan haar sy uit die hos­pi­taal stap. Haar kind het nog ’n kans op oor­le­wing ge­kry en hul­le het boon­op die hos­pi­taal heel­wat vroe­ër as die ver­wag­te drie maan­de ver­laat.
Tashnay vor­der goed en gaan el­ke week in hos­pi­taal toe vir check-ups om te kyk hoe sy vor­der ná die oor­plan­ting. Maar die bes­te nuus van al­les is dat sy op 21 Fe­bru­a­rie gr. 1 kon be­gin – iets waar­na sy én Jer­mai­ne al­bei baie na uit­ge­sien het!
KAN­KER TREF SKIE­LIK
Tashnay se leu­ke­mie het in A­pril ver­le­de jaar só vin­nig op Na­ta­sha af­ge­kom dat sy nie eens tyd ge­had het om dit te pro­ses­seer nie, want sy moes vin­nig tot ak­sie oor­gaan so­dat haar kind so gou moont­lik be­han­de­ling kon kry.
Na­ta­sha ver­tel Tashnay het van­af 1 A­pril 2016 skie­lik koor­sig ge­raak, baie min be­gin eet en het mond­sproei (thrush) ge­had. Sy het ook ’n merk op haar lyf ge­had, wat la­ter pers ge­raak het en bloed be­gin op­gooi.
“Teen die tyd (6 A­pril 2016) wat ons haar ge­rush het na Li­vings­to­ne-hos­pi­taal toe, het bloed in haar mond ge­stol. En toe ons op 7 A­pril 2016 by Port E­li­za­beth Pro­vin­si­a­le-hos­pi­taal kom, is Tashnay ge­toets en ge­di­ag­no­seer met leu­ke­mie. Ek het nie kans ge­had om al­les te pro­cess nie, want sy moes da­de­lik met che­mo be­gin,”ver­tel Na­ta­sha.
Nóg ’n te­rug­slag het Na­ta­sha die week in Mei 2016 ge­tref toe dr. Ver­meu­len haar mee­deel dat die eer­ste fa­se che­mo­te­ra­pie nie Tashnay se leu­ke­mie in re­mis­sie ge­plaas het nie en hul­le met ’n twee­de fa­se moet be­gin. Dr. Ver­meu­len het ook ’n s­tam­seloor­plan­ting voor­ge­stel om Tashnay se le­we te pro­beer red – en Na­ta­sha het hier­die red­dings­boei ge­vat wat na haar kant toe ge­gooi was.
En toe sy met Jer­mai­ne praat om te hoor of hy kans sien om hom­self te laat toets om te kyk of hy ’n stam­sel­sken­ker vir sy sus­ter te wees, het hy nie eens twee keer daar­oor ge­dink nie.
Dis dui­de­lik Tashnay en Jer­mai­ne het ’n spe­si­a­le band, want hul­le lag en ge­sels baie met me­kaar. Hul­le is ook lief­de­vol­le kin­ders wat met druk­kies groet en baie gou in ’n mens se hart in­kruip.
Jer­mai­ne ge­sels soos ’n groot­man wan­neer hy oor die s­tam­seloor­plan­ting praat: “Ek was nie bang nie, maar ek was tog net ’n bie­tjie bang. Hul­le (hos­pi­taal­per­so­neel) het me­di­sy­ne ge­gee en toe slaap ek. Ek het nie eens pyn ge­voel nie.”
Oor Tashnay se siek­te sê hy:“Ek was hart­seer en het ge­huil toe my sus­ter in die hos­pi­taal was. Ek het met haar oor die foon ge­praat, maar ek wou nie son­der my sus­ter skool toe gaan nie.”
Tashnay sê sy was baie bly dat Jer­mai­ne haar ge­help het en sien uit om weer saam met hom skool toe te gaan en te speel.
Na­ta­sha glim­lag trots en vryf lief­de­vol oor Tashnay – wie se ha­re weer be­gin te­rug­groei het – en Jer­mai­ne se kop­pe. Tashnay het per­ma­nent ’n glim­lag op haar ge­sig en dis sy wat haar ma deur die moei­li­ke tye ge­dra het, al was sý die siek een, ver­tel Na­ta­sha.
“Tashnay was al­tyd cheer­ful te mid­de van haar siek­te. Ek het een keer ge­huil en vir haar ge­sê sy moet be­lo­we sy gaan nie op­gee nie. Toe sê sy ek‘moe­nie wor­ry nie, Je­sus kyk na my en jy gaan my nie ver­loor nie’.”
Dit is die­self­de le­wens­lus en ge­loof in Je­sus van Tashnay wat dr. Ver­meu­len se hart aan­ge­gryp het.
“Tashnay het so ’n lig wat in haar skyn oor haar lief­de vir Je­sus. Dit was ’n baie e­mo­si­o­ne­le ding met haar. En Jer­mai­ne was so op­ge­won­de om die sken­king te doen – hy is ’n wei­rd kind,”voeg sy by.
Sy ver­dui­de­lik voorts ’n stam­sel is die pri­mi­tief­ste sel in die been­murg waar al­le ti­pe sel­le ver­vaar­dig word en sê kin­ders het ge­woon­lik baie stam­sel­le. Sy sê hoe­wel nie al­le leu­ke­mie-pa­si­ën­te ’n s­tam­seloor­plan­ting no­dig het nie, was dit no­dig in Tashnay se ge­val.
Dr. Ver­meu­len ver­dui­de­lik be­hal­we dat hul­le ge­kyk het of Jer­mai­ne se stam­sel­le ’n ma­tch is vir Tashnay, het hul­le ook se­ker ge­maak sy al­ge­he­le ge­sond­heid is goed en dat sy nie­re ook in ’n goeie toe­stand s.
Ty­dens die oor­plan­tings­pro­se­du­re het sy en die me­die­se span wat haar by­ge­staan het, Jer­mai­ne se been­murg di­rek uit sy heup ge­tap – 5 ml been­murg op ’n slag.
Die he­le pro­se­du­re het een en ’n half uur ge­duur waar­na Jer­mai­ne se been­murg deur ’n fil­ter ge­gaan het en in Tashnay oor­ge­plant is.
“Die oor­plan­ting self kan lang- en kort­ter­myn­ge­vol­ge hê (vir die ont­van­ger), maar Tashnay was nooit siek nie. Sy is fi­ne vir nou en kom een­keer per week in hos­pi­taal toe so­dat ons kan kyk of haar tel­lings reg is.
“Ons ex­plo­re el­ke moont­lik­heid om haar ge­sond te hou,”sê dr. Ver­meu­len. Tashnay kom kort daar­na in haar kan­toor en die dok­ter gee haar ’n soen op die voor­kop en ’n sty­we druk. Dis dui­de­lik Tashnay deel met haar ook ’n spe­si­a­le band.
Toe ons uit­ein­de­lik vir Na­ta­sha, Tashnay en Jer­mai­ne af­sien, het die kin­ders ons weer met sty­we druk­kies ge­groet.
Jer­mai­ne kon nie wag om in te gaan huis toe so­dat hy en Tashnay kon gaan speel en dat die dag moet om­gaan om­dat sy die vol­gen­de dag weer saam met hom hand aan hand kon skool toe stap.
HOOFFOTO: Tashnay (7) en Jer­mai­ne (10) Memphies deel nou, ná hy sy stam­sel­le vir sy sus­ter ge­skenk het, selfs nóg ’n heg­ter band.
LINKS: Tashnay toe sy in die hos­pi­taal was. BO: Na­ta­sha Memphies (35) is baie erg oor haar twee kin­ders.