Regering van Guinee - Inligting - 2022
Regering van Guinee - Geskiedenis
Guinee is 'n ontluikende demokrasie. Sy president is die staatshoof. Die eenkamer -parlement word elke vyf jaar verkies. Tot dusver is een stel vrye verkiesings in Guinee gehou.
President Conte, Lansana, Genl.
Eerste Minister Sidime, Lamine
Min. van Landbou en veeteelt Sarr, Jean-Paul
Min. van handel, nywerheid, klein en mediumskaalse onderneming Balde, Adama
Min. van Kommunikasie Conde, Mamadi
Min. van Verdediging
Min. van ekonomie en finansies Camara, Sjeik Amadou
Min. van indiensneming en openbare administrasie Kamara, Lamine
Min. van visvang en akwakultuur Kouyate, Oumare
Min. van Buitelandse Sake Val, Francois Lonseny
Min. van hoër onderwys en wetenskaplike navorsing Camara, Eugene
Min. van Justice & Keeper of the Seals Silla, Mamadou
Min. van mynbou, geologie en omgewing Soumah, Alpha Mady, dr.
Min. van Beplanning Sagno, Fassou Niankoye
Min. van voor-universiteit en burgerlike onderwys Doualamou, Germain
Min. van openbare gesondheid Diallo, Mamadou Saliou, Dr.
Min. van openbare werke en vervoer Diallo, Cellou Dalein
Min. van Sekuriteit Sampil, Moussa
Min. van maatskaplike aangeleenthede, bevordering van vroue en kinders Aribot, Mariama
Min. van tegniese onderrig en professionele opleiding Souma, Ibrahima
Min. van territoriale administrasie en desentralisasie Solano, Moussa
Min. van toerisme, hotelle en handwerk Diakiet, Sylla Koumba
Min. van Stedelike Beplanning en Behuising Foromo, Blaise
Min. van waterkrag en energie Kaba, Mory
Min. van jeug, sport en kultuur Sangare, Abdel Kadr
Sek. Genl van die Regering Sanoko, Ousmane
Sek. van die Presidensie Bangoura, Fode
Goewerneur, Sentrale Bank Bah, Ibrahim Cherif
Ambassadeur in die VSA Thiam, Mohamed
Permanente verteenwoordiger by die VN, New York Traore, Mamadi
Die gebied van Guinee het in 1893 'n Franse kolonie geword en is in 1893 in Frans Wes -Afrika (AOF) opgeneem. verslaan in 1898. Hy is in 1898 gevange geneem en na Gaboen gedeporteer waar hy in 1900 gesterf het. Hy was een van die laaste helde in die voor-koloniale geskiedenis van die land.
Weerstand teen die Franse besetting het voortgegaan en het eers in 1912 opgehou tydens die 'pasifikasie' van hierdie gebied wat sedert 1899 in 'n militêre gebied opgerig is. Uiteindelik het die fragmentasie in verskeie mededingende hoofde die Franse beheer oor die land vergemaklik. Maar die Franse militêre oormaat het in 1911 'n opstand van die Guerze en die Manons veroorsaak, wat met groot brutaliteit onderdruk is.
Doel Olivier, graaf van Sanderval, het vyf keer oor die Fouta Djallon gereis en daarin geslaag om 'n aantal boedels (40 000 uur) te bekom wat die koloniale administrasie van hom sou wegneem, maar sy erfgename sou tot die vooraand van die Tweede Wereldoorlog. In 1899 onderteken hy 'n verdrag wat hom koning van die Kahel maak, met kommersiële voorregte en selfs geld. Dit laat sy naam agter aan 'n distrik Conakry (Sandervalia), waar dit nog 'n plein binne die mure van die Nasionale Museum kon sien.
Hy het 'n aantal boeke geskryf (sien bibliografie), waaronder "La conquéte du Fouta Djallon" en "Sudan franais en Sahel, reisdagboeke". In 1881 word dr. Bayol na Fouta gestuur en met die Almamy Ibrahima Sory III en Amhadou 'n vriendskapsverdrag onderteken wat in 1888 omskep is in 'n protektoraatverdrag. Vanaf 1882 is Ballay as goewerneur van die kolonie van die riviere van die Suide aangestel. hom in 1890. Die dekreet van 17 Desember 1891 het die bestaan ​​van hierdie kolonie vasgelê. As gevolg van verskeie probleme het Frankryk Timbo, die hoofstad van Fouta, in 1896 beset, en 'n definitiewe verdrag is in 1897 onderteken. Die grense van die Suidriviere is in 1899 vasgestel.
Van die drie Europese imperialiste wat in hierdie deel van Wes -Afrika (Portugal, Engeland, Frankryk) meeding, was dit Frankryk wat binne vyftig jaar sy mededingers vervang het - die Portugese was omskryf in Guinee -Bissau en Kaap Verde, die Engelse in Gambië, Sierra Leone en Libera. Die landskap behou egter die merk van hierdie kompetisie (Portugese vestings) en eers in 1904 verlaat die Engelse die eilande Los.
Die verowering van Guinee het met 'n mate van weerstand plaasgevind, maar dit is vergemaklik deur interne onenigheid in Fouta Djallon. Dit is veral in Bo -Guinee dat Samory Tour 'n hewige stryd gevoer het wat sewe jaar sal duur. Hy is in 1898 gevange geneem en na Gaboen gedeporteer, waar hy in 1900 gesterf het. In Guinea Forestiere was dit eers in 1912 en verskeie ernstige terugslae om 'pasifikasie' te bewerkstellig. Eers in 1904 het die Coniagui hul voorlegging gemaak. In Guinea Maritime was die Nalou en Landouma beslis eers in 1892 onderdanig.
Vir ongeveer sestig jaar het Guinee die koloniale stelsel geken. Die dekreet van 12 Desember 1905 verbied slawehandel en beëindig 'n belangrike ekonomiese stelsel in die streek. Slawerny bestaan ​​egter steeds, veral in Fouta en Bo -Guinee. Eers in die Tweede Wêreldoorlog en veral uit die jare 1955-56 het die instelling van slawerny verdwyn.
Die groot Franse invoer-uitvoer-ondernemings monopoliseer die handel in mensehandel, deur die Libanese-Siriërs oorgedra. 'N Markekonomie word op die been gebring wat die ou produksiemetodes in die wiele ry. Die ekonomie word gemonitor deur die vestiging van uitvoergewasse (piesangs, koffie, ens.) En die instelling van belasting en dwangarbeid. Hierdie verskillende faktore verander die tradisionele ekonomiese stelsel ingrypend.
Die verbouing van latex het in die 1870's in die Rio Nuez -streek begin. Hierdie byeenkoms verg enorme arbeid, versamel oor groot uitgestrekte gebiede, en dwing mense om al hoe verder rubber te gaan haal. Met die instelling van die belasting sou hierdie aktiwiteit 'n onproportionele dimensie aanneem, wat die verlating van ander kulture sou veroorsaak. Guinee Maritieme wingerdvoorrade is vinnig uitgeput en die versameling is na Fouta en Bo -Guinee verskuif. In 1909 is 1 810 ton rubber uitgevoer, wat 65% van die totale uitvoer van Guinee uitmaak. Vanaf 1910 het die prys van rubber wat uit die oostelike rubber kom, in duie gestort en die boere sonder geldelike inkomste laat bly.
Frankryk het 'n stelsel van koloniale administrasie ingestel wat identies is aan die wat in die ander Afrika -gebiede van sy koloniale ryk toegepas is. Frans het die taal van die administrasie geword. Die meeste amptelike dokumente was byna nooit deur die betrokkenes bekend nie, behalwe as dit soms in 'n 'plaaslike dialek' vertaal is. Byna 95% van die Guineas het nie skoolgegaan nie en was dus nie bewus van Frans nie. Frans was egter baie wydverspreid onder die Guinese elite, wat nie gehuiwer het om die Koran -studie van hul kinders af te sny en hulle hul kursusse aan die Franse skool te laat volg nie.
Die ontwikkeling van die land bly die werk van die Franse, aangesien die inboorlinge slegs goedkoop arbeid verskaf het, veral in die ontginning van bauxiet. Franse ondernemings het uitvoergewasse gemonopoliseer en dit vermeerder. Uiteraard was die ontginning van natuurlike hulpbronne gerig op die behoeftes van die metropool, wat 'n hoogs gepolitiseerde vakbondwese veroorsaak het, veral in industriële en hawensentrums, wat in protesbewegings verander het. Tydens die twee wêreldoorloë het Metropolitan Frankryk uitgebreide gebruik gemaak van Guinese soldate: 36,000 is in 1914-18 gemobiliseer en byna 18,000 in 1939-45.
Dan het onvermydelik 'n anti-koloniale politieke bewussyn ontwikkel om homself met geweld na die Tweede Wêreldoorlog te laat geld. Die skok van die Tweede Wêreldoorlog het vereis dat die metropool bewus moes word van sy verantwoordelikhede vir die ontwikkeling van sy kolonies en die Guineeërs vir hul emansipasie. In Oktober 1945 was Yacine Diallo die eerste Guinee wat tot die Nasionale Grondwetgewende Vergadering verkies is. Dit is die vakbondwêreld wat gestruktureer sal wees en 'n belangrike rol sal speel in die politieke evolusie van die land, wat as basis dien vir die Demokratiese Party van Guinee (PDG).
Frans -Guinee het deur die Franse Grondwet van 7 Oktober 1946 'n "oorsese gebied" geword. Aan die einde van die Franse koloniale ryk het die inskrywingsyfer van "inboorlinge" onder 12%gebly. Daar was ook groot geslagsverskille (byvoorbeeld minder as 10 000 meisies uit 45 000 skoolkinders), stedelik en landelik (sogenaamde 'bos'), verskillende sosiale groepe (staatsamptenare, vakmanne, werkers en maneuvers, kleinboere) en godsdienstige ( Koranskole en privaat Katolieke skole), om nie eens te praat van geografiese gebiede nie. Hoër onderwys het nie bestaan ​​nie.
In 1952 het Ahmed S kou Tour , agterkleinseun van Samory Tour , politieke aktiwiteite uitgevoer om meer Afrika-verteenwoordigers in die plaaslike regering te verkry. Hy stig die Demokratiese Party van Guinee, waarvan hy 'n hoogs gestruktureerde populêre organisasie gevorm het. Van 1947 tot 1953 het 'n reeks baie harde stakings gelei tot 'n verbetering van die lewensomstandighede. 'N Jong vakbondlid het ontstaan, S'kou Tour, en word vinnig een van die belangrikste persoonlikhede van die uitvoerende hoof. Die PDG was deel van die African Democratic Gathering (DDR, 'n saamgestelde groep, wat in 1947 gestig is na die Bamako -kongres), waarvan dit die Guinese afdeling geword het. Die PDG-RDA is baie hard deur die koloniale mag geveg.
In 1956 is die raamwerkwet (Deferre -wet) ingestel, wat die oprigting van 'n regeringsraad op elke gebied impliseer. Die stryd tussen mededingende politieke partye in Guinee (PDG-RDA en BAG) het verskerp: bakleiery en brande het tientalle dood en honderde gewond gelaat in Oktober 1956 en Mei 1957. Die verkiesing tot die Territoriale Vergadering in Maart 1957 vier die oorwinning van die PDG-RDA , wat byna al die setels verower het, en die presidentskap van die eerste Guinese regering is de jure aan die goewerneur, J. Ramadier, S kou Tour , die wenner van die verkiesing, is die vise-president. Die onluste wat in 1958 deur die PDG-RAD veroorsaak is, het die ander politieke partye eens en vir altyd geneutraliseer.
In die referendum wat op 28 September 1958 gehou is, was Guinee die enigste land in Fransofoon -Afrika wat generaal de Gaulle se voorstel oor die integrasie van die kolonies van Frans -Wes -Afrika in 'n moontlike Franse gemeenskap verwerp het. S kou Tour , wat oortuig was dat Frankryk nie 'n Guinee wat so ryk is aan mynprodukte permanent kon afsweer nie, het sy bevolking gevra om NEE te stem oor die projek van integrasie in die Franse gemeenskap.
In sy toespraak aan generaal de Gaulle in Conakry, op 25 Augustus 1958, het S kou Tour , gesê: 'Die ontwerp -grondwet mag nie beperk word tot die logika van die koloniale regime wat die Franse burgers en die gebiede van Guinee wettiglik 'n integrale deel gemaak het nie. van die Franse Republiek Een en ondeelbaar. Ons is Afrikaans en ons gebiede kan nie deel wees van Frankryk nie. Ons sal burgers van ons Afrika-state wees, lede van die Frans-Afrikaanse gemeenskap. "
Ontevrede met die besluit van Guinee na die negatiewe stemming in die referendum oor die gemeenskap van 28 September 1958, het Frankryk sy hulp onmiddellik opgeskort (anders as wat S kou Tour geglo het). In 'n maand is die Guinese administrasie van alle Franse tegnici en staatsamptenare ontneem, insluitend dokters, verpleegsters, onderwysers, lugvaartveiligheidsbeamptes, ens. Terwyl presidente Habib Bourguiba van Tunisië, Hamani Diori van Niger en Leopold Sedar Senghor van Senegal onder die sterkste verdedigers van La Francophonie, het Sekou Tour steeds onmiddellike en totale onafhanklikheid vir sy land geëis en luid en duidelik verklaar dat La Francophonie 'n 'nuwe vorm van koloniale oorheersing' is.
Guinee - Korrupsie
Sedert onafhanklikheid is die Republiek van Guinee ondermyn deur probleme met bestuur, veral deur periodes van outokratiese en militêre gesag, herhaaldelike politieke onstabiliteit en korrupsie wat elke vlak van die Openbare Administrasie met byna totale straffeloosheid deurdring het. Openbare administrasie en staatsinstellings, insluitend justisie en die veiligheidsmagte, het meestal problematies gefunksioneer, veral gedurende die afgelope twee dekades.
Nog ernstiger is die betrokkenheid van verdedigings- en veiligheidsmagte by dwelmhandel. Guinee is steeds 'n oorladingspunt vir verdowingsmiddels, hoofsaaklik kokaïen uit Suid -Amerika. Korrupsie en medepligtigheid deur regeringsagente om die onwettige handel in dwelms te ondersteun, bly 'n groot belemmering vir internasionale en plaaslike pogings om dwelms te bekamp.
Besmettings van smokkelary word nie altyd aangemeld vir verbrandingsdoeleindes nie, sodat dit weer in die kring van dwelmhandel kan plaasvind. Dwelmhandel in die streek is geneig om lande met poreuse grense, brose instellings, swak geregtigheids- en veiligheidsapparate en beperkte hulpbronne te teiken. Dit het op sy beurt bygedra tot die gewelddadige onrus en onstabiliteit wat die streek ondervind het. As dwelmhandelaars ongemerk bly, skakel hulle moontlik met ander onwettige netwerke en deel handelsroetes en moontlik winste met rebellegroepe en gewelddadige ekstremiste. As korrupte leiers wins maak en handelaars straffeloos optree, verloor bevolkings vertroue in die oppergesag van die reg, onwettige ekonomieë floreer en aanspreeklike en responsiewe bestuur word verder uitgewis.
Gedurende die koloniale tydperk het smokkelhandel tot 'n florerende handel ontwikkel, en kontrole deur wetstoepassingsagentskappe was grootliks ondoeltreffend teen hierdie onwettige aktiwiteite. Sommige ondernemings in Conakry het gespesialiseer in smokkel en het goedere deur verspreidingspunte in 'n groter stad na plaaslike handelaars verskuif. Sedert onafhanklikheid het smokkel en swart bemarking op groot skaal voortgegaan, ondanks die pogings van die doeane, die polisie, die weermag en die milisie. Die handel, wat blykbaar beide die land in en uit die land was, behels 'n wye verskeidenheid verbruikersgoedere en voedselprodukte. Die klandestiene versending van diamante van die Bosstreek na die kus deur Liberië en Sierra Leone was groot kommer omdat dit 'n belangrike bron van staatsinkomste beïnvloed het.
Ekonomiese probleme wat Guinee in die loop van die jare sedert onafhanklikheid ondervind het, insluitend vinnige inflasie, verlies aan vertroue in die nasionale geldeenheid en die tekort aan verbruikersgoedere, versterk die voorkoms van smokkel en swartmarkaktiwiteite. Hierdie onwettige praktyke is wyd nagestreef of ondersteun in alle gebiede van die land en is verskeie kere deur regeringsamptenare of invloedryke lede van die PDG beheer of uitgebuit.
Swart bemarking en smokkel is deur president Toure herhaaldelik bestempel as 'n ernstige bedreiging vir die regering se ekonomiese beplanning. Lede van die politieke party se National Political Bureau (Bureau Politique National - BPN) het spesiale aandag gegee aan die doeltreffendheid van grensbewaking en die maatreëls wat getref is teen oortredings van doeanewette. Die PDG het resolusies aangeneem waarin 'n beroep op alle lede gedoen word om 'n groter waaksaamheid in die stryd teen onwettige bespiegelinge, grensverkeer, geldtransaksies en swart bemarking.
Om smokkel en swartmarkaktiwiteite te bekamp, ​​is nuwe artikels aangeneem en bygevoeg tot die land se strafwet in Desember 1968. Die nuwe toevoegings maak voorsiening vir strafregtelike vervolging vir magsmisbruik deur staatsamptenare en werknemers, onwettige verkryging van rykdom deur die grens handel en die groeiende invloed van buitelandse handelaars. Ondanks hierdie regeringssanksies het die onwettige bedrywighede voortgegaan, en aan die einde van 1972 is 'n aantal invloedryke amptenare verhoor op aanklag van 'ekonomiese sabotasie'. en verhoor voor tribunale in verskillende dele van die land. Partyfederasies is ook georganiseer om oorlog te voer teen winsmakers in 'n landwye veldtog wat in 1972 begin is om die mentaliteit van uitbuiting deur handelaars te verander. Die president beweer dat 'n groot deel van die Guinee-vervaardigde goedere onwettig na buurlande geneem is, veral Sierra Leone, en veroordeel die aktiwiteite van Libanese en Siriese handelaars. As afskrikmiddel vir hierdie praktyk het hy handelaars verbied om 'n mark te bedryf binne sestien kilometer van 'n grens. 'N Hernieude veldtog teen 'n oënskynlik toenemende diefstal is ook ingestel. Onwettige valutatransaksies het Guinea sedert onafhanklikheid geteister en sedert die instelling van die Guinese frank in 1960 was die munt onder die swartmarkregering. In Maart 1963 kondig die regering sonder waarskuwing aan dat alle mense wat die Guinese geldeenheid besit, vier dae tyd het om dit in te ruil vir nuwe uitgawes. Na die sperdatum sou die ou geld nie meer wettig wees nie en kon dit nie geruil word nie. Terselfdertyd is alle papiergeld buite die land waardeloos bepaal. In die aankondiging van die besluit het president Toure gesê dat die hervorming bedoel was om die wydverspreide praktyk van die smokkel van Guinese frank na buurlande te bestry waar dit vir minder as die nominale waarde verkoop is. Die geld wat ontvang is, word dan gebruik om goedere wat in Guinee vervaardig is, in die naburige gebiede te koop. Die voor die hand liggende bedoeling van hierdie onwettige kommersiële transaksies was om Guinese belasting te vermy en om die hoër koste as gevolg van die Guinese inflasie te vermy. Pogings om 'n aansienlike verkeer in valse geldeenhede te bekamp, ​​was ook vir die regering baie kommerwekkend. Die bekendstelling van die syli in Oktober 1972 was deel van 'n gesamentlike poging om die verspreiding van vervalste note deur buitelandse operateurs te stuit. Hierdie optrede sowel as pogings om die omvang van onwettige valutahandelinge te verminder, blyk doeltreffend te wees. Vir die onwettige smokkel van vervalste Maliaanse geldeenheid in Guinee, is een Guinee deur openbare hang tot die dood veroordeel. Human Rights Watch (HRW) het in sy Wêreldverslag 2009 oor gebeurtenisse in 2008 opgeteken: 'Teen die einde van 2008 het die hoop dat landwye protesoptredes in 2007 die bestuur verbeter en respek vir menseregte vervang deur 'n toenemende kommer oor die uitval van menseregte as gevolg van die ontstaan ​​van Guinee as 'n belangrike middelpunt vir dwelmhandel. Die chroniese probleme van endemiese korrupsie, 'n onstuimige en beledigende weermag, die opkoms van dwelmhandel en die betrokkenheid van staatsagente daarin, dreig om die oppergesag van die reg verder te verswak en die regering se vermoë om aan die basiese behoeftes van sy burgers te voldoen. "
Die ekonomiese koste van korrupsie vir die land sluit onder meer diefstal, vermorsing van hulpbronne, verlies aan fiskale en administratiewe inkomste in as gevolg van bedrog en verdwyning van openbare hulpbronne, wat dikwels deur korrupte amptenare gedek word. Hierby kom die koste vir die instandhouding van verouderde toerusting van swak gehalte, die verhoogde las op openbare skuld as gevolg van swak uitgevoerde programme soos die PRCI, omkoopgeld wat die koste van projekte verhoog, wanbesteding van ontwikkelingshulp vir persoonlike gebruik, soveel deur staatsamptenare soos deur private ondernemings, alles tot nadeel van die vermindering van armoede.
Op grond van die wêreldwyd aanvaarde verwysingsberekening vir die Perception of Corruption Index (PCI), het die voorkoms van korrupsie in Guinee die land in die 122ste plek uit 146 lande in 2003 gerangskik, agter Sierra Leone, 121ste en voor Kameroen 129de, Nigerië 144ste en Haïti 146de. Die 2006 Transparency International -verslag het Guinee as die 1ste in Afrika en op die 4de mees korrupte land ter wêreld gerangskik. Die eerste lesse uit die ENACOG -studie van 2003 kan soos volg saamgevat word: omkopery is die algemeenste vorm van korrupsie in die land, selfs al is die wanbesteding van fondse die ernstigste. Die studie toon dat 36% van die huishoudings verklaar het dat hulle omkoopgeld betaal het in die 12 maande wat die studie voorafgegaan het. Dit toon ook aan dat die omkoopgeld wat elke jaar in Guinee betaal word, bykans 600 miljard GNF beloop, terwyl sakelui verklaar dat hulle bykans 500 miljard GNF per jaar betaal het in nie -amptelike betalings. Hulle verklaar ook dat hulle gemiddeld ongeveer 150,000,000 GNF aan politieke partye per maatskappy en per nasionale verkiesing betaal het. Oor hierdie onderwerp onthul hulle dat geen enkele sektor van die staat immuun is vir korrupsie en swak bestuur nie.
In sy indeks van 'Easy to Doing Business' van 2016 het die Wêreldbank Guinea 165ste van 189 lande wêreldwyd ingedeel (teenoor die 171ste in 2015). Transparency International se korrupsie -persepsie -indeks van 2015 was Guinee se 139de plek in die lys van 168 lande (teenoor 145ste in 2014).
Die korrupsie van die veiligheidsmag was endemies. Die polisie en gendarmes het regsprosedures geïgnoreer en geld van burgers afgedwing by versperrings, in gevangenisse en in aanhoudingsentrums. Die regering het die aantal kontrolepunte verminder, maar handelaars, klein ondernemings, bestuurders en passasiers was steeds verplig om omkoopgeld te betaal om te slaag. Waarnemers het opgemerk gevangenes betaal geld aan wagte in ruil vir gunste. In April het die minister van nasionale versoening as gewone burger by 'n padblokkade by die polisie stilgehou en 'n paar oomblikke later in sy amptelike voertuig teruggekeer, het die beamptes weggehardloop, maar is nie vervolg nie.
Die sakekundige en politieke kultuur van die land, tesame met lae salarisse, het histories gekombineer om 'n kultuur van korrupsie in die hele regeringstelsel van Guinee te skep en aan te moedig. Sake word gereeld gedoen deur omkoopgeld te betaal eerder as deur die oppergesag van die reg. Dit is nie ongewoon dat regeringsamptenare geld eis vir hul persoonlike gebruik nie, in ruil vir gunste of net om hul pligte uit te voer. Alhoewel dit onwettig is om omkoopgeld in Guinee te betaal, word hierdie wette nie toegepas nie. In die praktyk is dit moeilik en tydrowend om sake te doen sonder om omkoopgeld in Guinee te betaal, wat Amerikaanse ondernemings, wat aan die Foreign Corrupt Practices Act moet voldoen, in die nadeel laat. Die handhawing van die oppergesag van die reg in Guinee is onreëlmatig en ondoeltreffend.
Alhoewel die wet strafregtelike strawwe vir korrupsie deur amptenare bied, implementeer die regering die wet nie doeltreffend nie, en amptenare doen dikwels strafregtelik korrupte praktyke. Die mees onlangse aanwysers van die Wêreldbank oor die hele wêreld toon dat korrupsie steeds 'n ernstige probleem is. Openbare fondse is oorgedra vir privaat gebruik of vir onwettige openbare gebruike, soos die koop van duur voertuie vir staatswerkers. Grondverkope en sakekontrakte het oor die algemeen nie deursigtigheid gehad nie.
Guinee se anti-korrupsie-agentskap (ANLC) is 'n outonome agentskap wat deur 'n presidensiële besluit in 2004 gestig is. Die ANLC rapporteer direk aan die president en is tans die enigste staatsagentskap wat uitsluitlik gefokus is op die bestryding van korrupsie. Dit was egter grootliks ondoeltreffend in sy rol, met slegs twee sake wat vervolg is en geen skuldigbevindings nie. Die ANLC word ook anonieme wenke gestuur oor moontlike korrupsiesake wat van 'n blitslyn ontvang is. Gedurende die afgelope twee jaar was daar egter geen vervolging nie. Die uitvoerende direkteur van die ANLC is in 2015 oorlede en moet nog vervang word. Die agentskap is onderfinansier, onderbeman en het nie die basiese beginsels om korrupsie soos rekenaars en voertuie te bestry nie. Die ANLC bestaan ​​uit 42 werknemers in sewe veldkantore en werk teen 'n begroting van $ 1,1 miljoen per jaar.
Die Buro vir Klagontvangs verskaf anonieme wenke wat na die ANLC gestuur word. Ondersoeke en sake moet dan deur strafhowe vervolg word. Gedurende die jaar was daar geen vervolgings as gevolg van wenke nie.
Uit 'n peiling deur Afrobarometer en Stat View International onder 1,200 burgers van 2011 tot 2013, is bevind dat 57 persent van die respondente binne die afgelope 12 maande 'n omkoopgeld betaal het. 'N Afsonderlike opname deur die ANLC, Open Society Initiative West Africa en Transparency International het bevind dat 61 persent van die respondente onder private huishoudings sê dat hulle gevra word om omkoopgeld te betaal vir nasionale dienste en 24 persent vir plaaslike dienste. Verder beweer 24 persent dat hulle verkeersverwante omkoopgeld aan die polisie betaal het, 24 persent vir beter mediese behandeling, 19 persent vir beter water- of elektrisiteitsdienste en 8 persent vir beter geregtelike behandeling.
Die Conde -administrasie het beloof om korrupsie in sowel die regerings- as die kommersiële sfeer te bekamp as een van die belangrikste agendapunte. Oor die algemeen het die situasie die afgelope paar jaar verbeter.
Na sy verkiesing as president in 2010 na dekades van diktatuur, het Alpha Cond besluit om bestaande kontrakte in die mynbousektor te ondersoek en die mynkode te herskryf. Goeie bestuur was sy leuse, met die steun van die voormalige Britse premier Tony Blair en die Amerikaanse miljardêr en filantroop George Soros.
Middel November 2016 het die Anglo-Australiese mynreus Rio Tinto toegegee dat hy 'n kommissie betaal het aan 'n nabye adviseur van president Cond om mynregte te wen oor die Simandou-projek, wat beskou word as een van die grootste ongebruikte ysterertsneerslae ter wêreld. Die president van die Guinee ontken enige oortreding en sê dat hy nie weet dat sy adviseur, die Franse bankier, François de Combret, deur Rio Tinto betaal word nie. Maar die Guinese owerhede was ten minste bewus van die Combret se rol tussen die verskillende mynmaatskappye wat by Simandou betrokke was.
Papoea -Nieu -Guinee is 'n konstitusionele monargie wat koningin Elizabeth II as staatshoof erken. Sy word verteenwoordig deur 'n goewerneur-generaal wat deur die parlement benoem word en wat vir 'n termyn van ses jaar dien.
Die premier is die hoof van die nasionale regering, wat die uitvoerende gesag het. Na parlementêre verkiesings word die leier van die meerderheidsparty of koalisie gewoonlik deur die goewerneur -generaal as premier aangestel, wat volgens 'n besluit van die parlement optree. Die nasionale uitvoerende raad (kabinet) word deur die goewerneur-generaal aangestel op aanbeveling van die premier.
Wetgewende gesag berus by sowel die regering as die eenkamer -parlement. Die parlement bestaan ​​uit 109 lede en elke vyf jaar word verkiesings gehou met algemene stemreg vir volwassenes. Elke kieser het twee stemme. Die een stem word gebruik in die 89 'oop' kiesafdelings (vanaf 2007, wat stem op grond van proporsionele verteenwoordiging), die ander stem in een van die 19 provinsiale kiesafdelings of die hoofstad, waaruit elkeen 'n verteenwoordiger kies wat as 'n goewerneur in die provinsie of hoofstad.
Die parlement kan slegs vertrouensstemme in die premier hê wanneer meer as 18 maande verstryk het sedert 'n verkiesing en minstens 12 maande voordat 'n nuwe verkiesing plaasvind.
Die regering is op twee vlakke gestruktureer: nasionaal en provinsiaal. Die 19 provinsiale regerings kan belasting hef en is verantwoordelik vir plaaslike onderwys, nywerheid en sakeontwikkeling, terwyl die nasionale regering verantwoordelik is vir nasionale finansies, infrastruktuur, verdediging, buitelandse betrekkinge, handel, skole en hospitale.
Sedert 2003 word senior staatsamptenare deur die Staatsdienskommissie aangestel.
Grondwetlike voorsorgmaatreëls sluit vryheid van spraak, pers, aanbidding, beweging en assosiasie in. Die regbank is onafhanklik van die uitvoerende gesag en wetgewer. Die regstelsel was gebaseer op Britse modelle, maar is in ooreenstemming met tradisionele waardes, veral met betrekking tot gewone grondregte.
Die Hooggeregshof is beide die finale appèlhof en die konstitusionele hof. Die Nasionale Raad het oorspronklike jurisdiksie in die ernstigste siviele en strafregtelike sake. Appèlle van die nasionale hof word deur die hooggeregshof aangehoor. Die laer howe bestaan ​​uit distriks-, plaaslike en dorpshowe (landdroshowe wat sekere gebruiklike aangeleenthede hanteer). Daar is ook spesiale howe wat betrekking het op familiereg, gebruiklike grondgeskille en siviele sake rakende die mynbousektor.
Papoea -Nieu -Guinee is 'n argipel in Oseanië. Dit bestaan ​​uit die oostelike helfte van die eiland Nieu -Guinee (die westelike helfte is deel van Indonesië), saam met die eilande Nieu -Brittanje, Nieu -Ierland, Bougainville en 600 kleiner eilande.
Melanesiese mense het die gebied tussen 3000 of 2000 vC bewoon en in groepe gewoon wat deur digte bos geïsoleer was. Tot op hede word meer as 800 tale in Papoea -Nieu -Guinee gepraat, wat dit as een van die mees taalkundig heterogene nasies ter wêreld ken.
Spaanse en Portugese matrose het die land in die vroeë sestiende eeu gesien. In 1885 is die oostelike helfte van die eiland Nieu -Guinee verdeel tussen die Verenigde Koninkryk (suid) en Duitsland (noord). Die suidelike dele is formeel in 1888 deur Brittanje geannekseer en word Brits -Nieu -Guinee. In 1906 het Australië Brits -Nieu -Guinee oorgeneem en dit 'n jaar later herdoop as die gebied van Papoea. In die Eerste Wêreldoorlog het Australië Duits -Nieu -Guinee beset en in 1920 ontvang Australië hierdie voormalige Duitse gebied (nou New Guinea) as 'n mandaat van die Volkebond.
Ingevolge die Papoea- en Nieu -Guinee -wet van 1949 is die twee dele verenig vir administrasie as die gebied Papua en Nieu -Guinee en onder die Verenigde Nasies se internasionale trusteeskap geplaas. Australië het voortgegaan om die gebied te administreer.
Papoea-Nieu-Guinee het aan die einde van 1973 in 1975 selfbestuur geword, en dit het ten volle onafhanklik geword. Die grootste bedreiging vir stabiliteit sedert onafhanklikheid was die poging tot afskeiding van die eiland Bougainville. In 1990 lei 'n groep wat homself die Bougainville Revolutionary Army (BRA) noem, 'n beweging wat roep om afskeiding van Papoea -Nieu -Guinee. Teen 1994 het sommige afskeidingsleiers ontevrede geraak met die harde houding van die BRA. Die Bougainville -vredesooreenkoms is uiteindelik in Augustus 2001 onderteken, wat voorsiening maak vir spesiale outonome status vir Bougainville en die belofte van 'n referendum oor onafhanklikheid wat tussen 2015 en 2020 gehou sal word.
Die politieke lewe van Papoea -Nieu -Guinee is divers en word gekenmerk deur 'n tradisie van vloeiende koalisies. 'N Groot aantal kandidate (meer as 2 700 in 2007) betwis die 109 setels by algemene verkiesings. Eerste ministers het geneig om nie 'n volle termyn tussen verkiesings uit te dien nie, hoewel hulle later dikwels weer aan bewind gekom het.
Die algemene verkiesing wat middel Junie 2002 begin het, moes weens burgerlike onrus vir vier weke opgeskort word. Die National Alliance en sy veelparty -koalisie het 'n parlementêre meerderheid gewen en Alliance -leier Sir Michael Somare word vir die derde keer premier.
In Desember 2010 stap Somare opsy om 'n verhoor van die leierskapstribunaal in die gesig te staar oor bewerings van finansiële wanbestuur. Na 'n skorsing van twee weke deur die tribunaal, begin Somare met 'n lang mediese behandeling in Singapoer. In April 2011, te midde van toenemende kommer dat Somare nooit sy amp kan hervat nie, het 'n parlementêre stemming die amp van eerste minister vakant verklaar. Die leier van die People's National Congress, Peter O'Neill, is as premier verkies.
O'Neill het 'n parlementêre vertroue in Desember 2011 gewen nadat die Hooggeregshof beslis het dat Somare heringestel word, en die parlement het terugwerkende wetgewing aangeneem om O'Neill se standpunt te regverdig.
Ekwatoriaal -Guinee: Regering
Die president is sowel die staatshoof as die regeringshoof. Dit het uitgebreide bevoegdhede, waaronder die benoeming en ontslag van lede van die kabinet. It can make laws by decree, dissolve the chamber of representatives, negotiate and ratify treaties, call legislative elections, and act as commander in chief of the armed forces. The prime minister coordinates government activities in areas other than foreign affairs, national defense, and security.