Slag van Agincourt - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 25 Oktober 1415, tydens die Honderdjarige Oorlog (1337-1453) tussen Engeland en Frankryk, het Henry V (1386-1422), die jong koning van Engeland, sy magte tot oorwinning gelei tydens die Slag van Agincourt in Noord-Frankryk. Na verdere verowerings in Frankryk, word Henry V in 1420 erken as erfgenaam van die Franse troon en die regent van Frankryk.
Slag van Agincourt: Agtergrond
Twee maande voor die Slag van Agincourt begin het, het koning Henry V met ongeveer 11 000 man die Engelse kanaal oorgesteek en Harfleur in Normandië beleër. Na vyf weke het die stad oorgegee, maar Henry het die helfte van sy mans aan siekte- en slagoffers verloor. Hy het besluit om sy leër noordoos na Calais te marsjeer, waar hy die Engelse vloot sou ontmoet en na Engeland sou terugkeer. By Agincourt het 'n uitgestrekte Franse leër van ongeveer 20 000 man egter op sy pad gestaan, wat die uitgeputte Engelse boogskutters, ridders en gewapende manne baie oortref het.
Slag van Agincourt: 25 Oktober 1415
Die slagveld lê op 1 000 meter oop grond tussen twee woude, wat grootskaalse maneuvers verhoed het en dus tot Henry se voordeel gewerk het. Die oggend van 25 Oktober het die geveg begin. Die Engelse het hul stand gehou terwyl Franse ridders, deur hul swaar pantser verswak, 'n stadige opmars oor die modderige slagveld begin het. Die Franse het 'n woedende bombardement van artillerie van die Engelse boogskutters ontmoet, wat innoverende langboë met 'n reikafstand van 250 meter gehad het. Franse ruiters het probeer om die Engelse posisies nie te oorweldig nie, maar die boogskutters is beskerm deur 'n reeks spits stokke. Namate meer en meer Franse ridders die oorvol slagveld binnekom, het hul mobiliteit verder afgeneem, en sommige het selfs nie die ruimte gehad om hul arms op te steek en 'n hou te slaan nie. Op hierdie stadium beveel Henry sy lig toegeruste boogskutters om met swaarde en byle vorentoe te jaag, en die onbeswaarde Engelse vermoor die Franse.
Byna 6 000 Fransmanne het hul lewens verloor tydens die Slag van Agincourt, terwyl Engelse slagoffers ongeveer honderde gestaan ​​het. Ten spyte van die kans teen hom, het Henry een van die groot oorwinnings in die militêre geskiedenis behaal.
Slag van Agincourt: nasleep
Na verdere verowerings in Frankryk, word Henry V in 1420 erken as erfgenaam van die Franse troon en die regent van Frankryk. Hy was op die hoogte van sy magte, maar sterf net twee jaar later aan kampkoors naby Parys.
Slag van Agincourt - Agtergrond:
In 1414 begin koning Hendrik V van Engeland met sy adellikes oor besprekings oor die hernuwing van die oorlog met Frankryk om sy aanspraak op die Franse troon te laat geld. Hy het hierdie aanspraak gehou deur sy oupa, Edward III, wat die Honderdjarige Oorlog in 1337 begin het. Aanvanklik huiwer hulle die koning om met die Franse te onderhandel. Daardeur was Henry bereid om afstand te doen van sy aanspraak op die Franse troon in ruil vir 1,6 miljoen krone (die uitstaande losprys op die Franse koning Johannes II - gevang op Poitiers in 1356), sowel as die Franse erkenning van Engelse heerskappy oor besette lande in Frankryk.
Dit sluit in Touraine, Normandië, Anjou, Vlaandere, Bretagne en Aquitanië. Om die ooreenkoms te sluit, was Henry bereid om met die jong dogter van die chronies kranksinnige koning Charles VI, prinses Catherine, te trou as hy 'n bruidskat van 2 miljoen krone ontvang. Omdat die Franse hierdie eise te hoog geag het, het die Franse teëgestaan ​​met 'n bruidskat van 600 000 krone en 'n aanbod om grond in Aquitaine af te staan. Onderhandelinge het vinnig tot stilstand gekom toe die Franse geweier het om die bruidskat te verhoog. Terwyl gesprekke vasgevang was en persoonlik beledig voel deur Franse optrede, het Henry op 19 April 1415 suksesvol om oorlog gevra. Henry het 'n leër van ongeveer 10 000 man oorsteek en op 13/14 Augustus naby Harfleur geland.
Slag van Agincourt - GESKIEDENIS
Die Engelse oorwinning in die Slag van Agincourt het 'n legende gebaar wat verewig is in William Shakespeare se Koning Henry V. Die geveg het plaasgevind in 'n modderige boer se veld in Noord-Frankryk op 25 Oktober 1415 en was een in 'n reeks ontmoetings tussen Frankryk en Engeland wat bekend geword het as die Honderdjarige Oorlog (1337-1453).
Die verhaal begin twee maande voor die geveg. Henry en sy leër het op 14 Augustus in Frankryk naby die monding van die Seinerivier geland. Die doel was om die Engelse grondgebied wat oor 'n tydperk van eeue verlore was, terug te kry. Die eerste taak was om 'n nabygeleë stad te beleër en te verower. Henry was suksesvol, maar die tydrowende inspanning het meer as 'n maand geneem. Dit was nou vroeg in Oktober. Henry besef dat sy verminderde krag en die beperkte tyd wat hy in die veldtogseisoen oorgebly het, beteken dat hy nie sy aanval op die Franse sou kon druk nie. In plaas daarvan het hy sy leër noordwaarts gelei in 'n 'quotshow of force' wat by die Engelse hawe van Calais sou eindig en terug na Engeland sou vertrek.
Henry V ten tyde van die
stryd. Sy kapsel sorg
vir sy strydhelm.
Terwyl die Engelse weermag noordwaarts opgeruk het, is 'n Franse mag agtervolg met die doel om Henry te veg. Die Franse kon voor Henry gly en sy pad na die see by Agincourt versper. Die oggend van 25 Oktober het die twee leërs mekaar gekonfronteer op 'n veld wat onlangs omgeploeg is deur 'n oornagreën wat deur weerskante verstrooi is. Die meerderheid van Henry se leër bestaan ​​uit boogskutters, die res bestaan ​​uit gepantserde ridders wat te voet geveg het. Die krag van sy teenstander bestaan ​​hoofsaaklik uit ridders wat te voet en te perd geveg het, ondersteun deur boogskutters. Alhoewel die ramings van die relatiewe sterkte van die twee leërs verskil, is daar geen argument dat die Engelse groot getalle was nie.
Die twee vyande het mekaar gekonfronteer en bespotings uitgewissel om 'n aanval uit te lok. Henry marsjeer sy mag naby genoeg om sy boogskutters toe te laat om 'n hael pyle op die Franse los te laat. Die Franse ridders beur vorentoe om net in 'n gladde modderkolom vasgevang te word. Om die saak nog erger te maak, kon die Franse aanvallers nie hul breëwoorde effektief swaai nie, vanweë die strakke dele van die slagveld en die voortgesette stormloop van hul kamerade agter hulle. Henry se boogskutters het dodelike pyle storms in hierdie digte massa van die mensdom afgevuur totdat die Franse begin terugtrek het. Die boogskutters het toe hul boë laat val, watter wapens hulle opgetel het en saam met die Engelse ridders hul vyand doodgemaak. Die ondergaande son het 'n slagveld gelaat met die lyke van duisende Franse ridders en die room van Frankryk se regerende klas. Die Engelse het hul vyand 'n rampspoedige slag toegedien.
". hul perde het tussen die stokke gestruikel, en hulle is vinnig deur die boogskutters doodgemaak."
Jehan de Wavrin was die seun van 'n Vlaamse ridder. Sy pa en ouer broer het tydens die geveg met die Franse baklei. Albei is dood. Die jong de Wavrin het die stryd vanuit die Franse linies waargeneem en ons sluit hom aan terwyl die twee leërs voorberei op geveg:
. Die Franse het hul bataljons tussen twee klein ruigtes gereël, die een naby Agincourt en die ander na Tramecourt. Die plek was smal en baie voordelig vir die Engelse, en inteendeel, baie verwoestend vir die Franse, want die genoemde Franse was die hele nag te perd, en dit het gereën, en die bladsye, bruidegom en ander het gelei oor die perde, het die grond opgebreek, wat so sag was dat die perde moeilik uit die grond kon stap. En ook die genoemde Franse was so vol wapens dat hulle hulself nie kon onderhou of vorentoe kon beweeg nie. In die eerste plek was hulle gewapen met lang lae staal, wat tot by die knieë of laer, en baie swaar, oor die beenharnas kom, en behalwe die plaatwapens, het die meeste van hulle ook helms met kappies gehad, en daarom was hierdie gewig met die sagtheid van die nat grond, soos dit gesê is, het hulle asof hulle onbeweeglik was, sodat hulle slegs met groot moeite hul dubbels kon verhoog, en met al hierdie onheilspellendes was dit die feit dat die meeste van hulle honger en slaaploos was.
. Laat ons nou terugkeer na die Engelse. Nadat die stryd tussen die twee leërs klaar was en die afgevaardigdes, elkeen na hul eie volk, teruggekeer het, het die koning van Engeland, wat 'n ridder genaamd Sir Thomas Erpingham aangestel het om sy boogskutters in twee vleuels voor te sit, volkome aan hom vertrou, en sir Thomas, om sy deel te doen, het elkeen aangemoedig om goed te doen in die naam van die koning en hulle gesmeek om kragtig teen die Franse te veg om hul eie lewens te beveilig en te red. En sodoende gooi die ridder, wat saam met twee ander net voor die bataljon gery het, siende dat die uur aangebreek het, want alles was goed gereël, 'n knuppel wat hy in sy hand gehou het, en sê: 'Nestrocq' ['Nou slaan '] wat die teken van aanval was, het toe afgeklim en by die Koning aangesluit, wat ook te midde van sy manne te voet was, met sy vaandel voor hom.
'N Eietydse uitbeelding van die geveg.
Agincourt staan ​​op die agtergrond.
Toe het die Engelse hierdie sein sien skielik begin marsjeer, met 'n baie harde kreet, wat die Franse baie verbaas het. En toe die Engelse sien dat die Franse hulle nie nader nie, marsjeer hulle haastig in 'n baie goeie volgorde na hulle, en roep weer 'n harde kreet toe hulle stop om asem te haal.
Toe sien die Engelse boogskutters, wat, soos ek gesê het, in die vlerke was, dat hulle naby genoeg is en begin hulle pyle met groot krag op die Franse stuur.
Toe sien die Franse die Engelse op hierdie manier na hulle toe kom, sit hulle in orde, almal onder sy vaandel, hul helms op hul koppe. Die konstabel, die maarskalk, die admirale en die ander prinse het hul manne ernstig aangespoor om die Engelse goed en dapper te beveg, en as dit by die benadering kom, klink die trompette en verhoor oral op, maar die Franse begin kop hou, veral diegene wat het geen bokkers gehad nie, vanweë die onstuimigheid van die Engelse pyle, wat so swaar geval het dat niemand dit durf ontbloot of opkyk nie.
So het hulle 'n bietjie vorentoe gegaan en toe 'n bietjie teruggetrek, maar voordat hulle naby kon kom, was baie van die Franse gestrem en gewond deur die pyle, en toe hulle die Engelse bereik, was hulle soos gesê , so styf teen mekaar gedruk dat nie een van hulle hul arms kon lig om hul vyande te tref nie, behalwe sommige wat voor was.
[Die Franse ridders] tref hierdie Engelse boogskutters, wat hul spel voor hulle laat regmaak het. hul. perde het tussen die stokke gestruikel, en hulle is vinnig deur die boogskutters doodgemaak, wat baie jammer was. En die meeste van die res, deur vrees, het meegegee en teruggeval in hul voorhoede, vir wie hulle 'n groot hindernis was, en hulle het hul geledere op verskeie plekke oopgemaak en hulle laat terugval en hul voet verloor in 'n land wat pas vir hulle gesaai is perde is so gewond deur die pyle dat die mans hulle nie meer kon bestuur nie.
[Die Franse] gewapende mans sonder getal begin val en hul perde voel hoe die pyle na hulle toe vlieg voor die vyand, en na aanleiding van hulle voorbeeld draai baie van die Franse om en vlug. Kort daarna het die Engelse boogskutters die voorhoede sien skud, van agter hul voorraad afgeslinger, hul boë en koker weggegooi, en dan hul swaarde, bylete, malse, byle, valkbekke en ander wapens weggeneem en na die plekke gedruk waar hulle het hierdie oortredings gesien, hierdie Fransmanne sonder genade neergeslaan en vermoor en nooit opgehou om dood te maak nie, totdat die genoemde voorhoede wat min of glad nie geveg het nie heeltemal oorweldig is, en hierdie het regs en links aangeslaan totdat hulle op die tweede bataljon afgekom het , wat agter die voorwag was, en daar het die koning hom persoonlik in die stryd gewerp met sy wapens.
Terwyl die Engelse steeds die oorhand kry, ontvang koning Henry nuus dat die Franse aan die agterkant van sy leër aanval en dat Franse versterkings nader kom. Koning Henry het beveel dat alle Franse gevangenes onder die swaard gesteek word - 'n bevel wat sy ridders huiwerig was om te volg, aangesien hierdie gevangenes 'n gesonde losprys kan bring:
Toe die koning van Engeland hulle so sien aankom, het hy laat publiseer dat elkeen wat 'n gevangene gehad het, hom onmiddellik moes doodmaak, wat diegene wat dit gehad het, nie wou doen nie, want hulle het groot lospryse vir hulle verwag. Maar toe die koning hiervan in kennis gestel word, het hy 'n heer aangestel met twee honderd boogskutters wat hy beveel het om deur die leër te gaan en al die gevangenes dood te maak, wie hulle ook al was. Hierdie versoek het sonder ophou of beswaar die bevel van sy soewereine heer vervul, wat 'n baie jammerlike ding was, want koel adel is die hele adel van Frankryk onthoof en onmenslik in stukke gesny, en deur hierdie vervloekte geselskap was 'n jammer stel in vergelyking met die edele gevange ridderlikheid, wat toe hulle sien dat die Engelse gereed was om hulle te ontvang, almal dadelik omdraai en vlug, elkeen om sy eie lewe te red. Baie van die ruiters het ontsnap, maar van die wat te voet was, was daar baie onder die dooies. & Quot
Wavrin, Jehan de, Chronicles, 1399-1422, vert. Sir W. Hardy en E. Hardy (1887) Keegan, John, The Illustrated Face of Battle: a study of Agincourt, Waterloo and the Somme (1989).
Het Agincourt-boogskutters werklik vloeking uitgevind met 'n twee-vingerige saluut-V-teken?
Terwyl Amerikaners met 'n enkele middelvinger 'die voël draai', het die Britte tradisioneel dieselfde met twee bereik.
Die saluut met twee vingers, of agteruit-oorwinning of V-teken, gemaak met die middel- en wysvingers, het na bewering in 1415 by Engelse boogskutters by Agincourt ontstaan.
Middeleeuse navorser en langboogkenner Clive Bartlett beweer in sy boek 'English Longbowman 1330-1515' dat dit so is. So ook die historikus Craig Taylor in die National Geographic -dokumentêr 'Agincourt: A Hundred Years of War'.
Alhoewel dit deur ander betwis is.
Dink jy dat jy die Britse Tommy ken? Ontmoet sy landgenote
Klik op die video hierbo vir 'n klankweergawe van hierdie artikel
In sy boek 'Word Myths: Debunking Linguistic Urban Legends', ondersoek David Wilton die oorsprong van die V-teken in 'n afdeling met die titel 'F ** k':
"Gedurende die honderdjarige oorlog het die Franse die middelvinger van die gevange Engelse boogskutters se hande afgesny sodat hulle nie meer die toue van hul dodelike takbome (die houtsoort waarvan hulle gemaak is) kon trek nie. , Sou Engelse boogskutters die Franse bespot deur hul middelvingers op te lig en uit te roep dat hulle nog steeds 'yew' kan pluk ', vandaar die woord van vier letters (f ** k.) "
Snaaks, maar terwyl Wilton verder verduidelik: "... dit is duidelik (net) 'n grap, 'n woordspeling. Dit is te betwyfel dat elkeen wat met hierdie gehuil vorendag gekom het, bedoel het dat dit ernstig opgeneem moet word ".
En tog het dit versprei, sê hy danksy die internet.
'N Onakkurate transkripsie van 'n NPR -program (National Public Radio, 'n Amerikaanse program) genaamd' Car Talk 'bevat 'n verhaal wat die vraag beantwoord van watter liggaamsdeel die Engelse boogskutters na die Franse by Agincourt gewaai het. Dit was, het dit beweer:
'... die middelvinger, waarsonder dit onmoontlik is om die bekende Engelse langboog te teken ... Toe die seëvierende Engelse met die middelvingers na die verslane Fransman waai, het hulle gesê:' Kyk, ons kan nog steeds yew pluk! PLUIK JAU! '
'Deur die jare ... Aangesien' pluk taxus 'nogal moeilik is om te sê [soos' aangename moederfazantplukker ', na wie u moes gaan vir die vere wat op die pyle gebruik word), het die moeilike medeklinker aan die begin geleidelik geleidelik verander na 'n labiodentale frikatief 'f', en daarom word die woorde wat dikwels saam met die eenvingersaluut gebruik word, verkeerdelik gedink dat dit iets te doen het met 'n intieme ontmoeting ".
In werklikheid bevat die werklike episode van die program niks oor die "pluk van yew" nie en het slegs gesê dat 'n ander gebaar (vermoedelik die groet met twee vingers) by Agincourt kan ontstaan.
Wilton erken vroeër in die boek dat die verhaal van Agincourt en die groet met twee vingers ouer is as die internet. Hy sê egter ook dat dit pas by die beskrywing van hoeveel sulke groot verhale ontstaan: deur spekulasie, verwronge feite en grappe.
'Pluk yew' is snaaks, en daarom het hy beslis besluit dat hy die lewe as 'n grap begin het. Van daar af het dit byna seker sy eie lewe gekry sodra sommige mense dit ernstig begin opneem het.
Die Wikipedia-bladsy op die V-teken noem Wilton se boek in die oorspronklike afdeling, maar verwys ook na 'n Middeleeuse dokument waarin 'n Engelse boogskutter uitgebeeld word, wat moontlik die gebaar maak.
Die beeld waarna dit verwys, word gehou deur die British Library, met wie die Forces Network gekontak het vir meer inligting.
Hulle was dit met ons eens dat dit eintlik nie duidelik is of die boogskutter twee vingers ophou of na 'n boud wys nie - 'n soort heuwel met teikens wat aangeheg is wat deur boogskutters in die Middeleeuse Engeland gebruik is.
Gegewe die teenwoordigheid van die kolf, lyk dit meer waarskynlik dat dit bedoel was as 'n illustrasie van laasgenoemde. En die beoordeling van die British Library was dat daar eenvoudig nie genoegsame bewyse is om tot die gevolgtrekking te kom dat daar 'n verband is tussen Agincourt en die aanstootlike gebaar van vandag nie.
Waarom was Agincourt so belangrik?
Op soek na 'n duidelike verband met die gebaar, verduister die groter probleem waarom dit juis so is dat hierdie spesifieke stryd so gemitologiseer is dat dit korrek of nie gekoppel was aan die algemene saluut met twee vingers.
Met ander woorde, hoekom was Agincourt so belangrik? Waarom het die slag van Agincourt begin? Hoe het dit eintlik gebeur? En watter impak het dit op die geskiedenis van Engeland en Frankryk gehad?
'N Noukeurige ondersoek van die geveg self onthul nie net die antwoorde op hierdie vrae en meer nie, maar ook waarom dit so 'n belangrike deel van die Engelse geskiedenis en kultuur is.
In die Boogskutskoene
Op 25 Oktober 1415 was dit 'n goeie dag om 'n Engelse soldaat te gewees het.
Natuurlik sou 'n mens dieselfde kan sê van ander noodlottige datums: 6 Junie 1944, 1 Julie 1916 of, in die verre tye, 14 Oktober 1066.
Maar St Crispin's en St Crispian's, Day was meer as net die dinge van die Shakespeare -legende.
Want toe die son die oggend opkom, het die Engelse weermag, wat êrens tussen drie en 7000 meestal 'laaggebore' boogskutters getel het, 'n oorweldigende kans teëgekom.
Minder as 'n kilometer daarvandaan, oor die modderige, met koring gesaai lande buite die stad Agincourt, was 'n Franse weermag wat minstens drie keer so groot was.
Die Engelse het honger gely en probeer desperaat uit Frankryk ontsnap via die hawe by Calais, die pad waarheen nou deur 28 000 goed bewapende Franse soldate geblokkeer is. Baie was aristokrate, geklee in die nuutste staalwapenrusting, en sommige was op gedeeltelik gepantserde perde wat lansies gebruik het-die tenks van die Middeleeue.
Henry V was die leier van 'n goed opgeleide, gekontrakteerde mag-die begin van vandag se professionele gewapende magte. Maar teen sulke kanse moes dit die donkerste dag gewees het, nie 1 Julie 1916 nie.
Maar die Engelse was nie bang nie. Hulle was kwaad.
Hulle het die teenstanders se luidrugtige sang en geskerts gehoor en die opvallende kampvure die vorige aand sien brand. Alles was in teenstelling met die stiller heilige belydenisse van die Engelse en die verwagting dat hulle môre sou sterf.
Tog het die 29-jarige koning Henry die Franse arrogansie benut en benut en sy langboogmanne daaraan herinner dat die gerug dat as hulle nie in die geveg gedood word nie, hulle regterhand deur hulle vyande vermink sou word.
Hierdie deel van die verhaal is byna seker waar. Engelse boogskutters, met hul langboë van 6 voet, was 'n elite-korps in Middeleeuse Europa. Tog bestaan ​​hulle uit meestal 'gebore' boeren en word nie deur Franse ridders gerespekteer nie.
Koning Henry se 'band van broers' toespraak, wat hy eintlik die aand van 24 Oktober gehou het, nie die dag van die geveg soos Shakespeare se toneelstuk toon nie, was bedoel om hierdie klasverskil te oorkom.
So was die skeuring en uitputting van koninklike wapens op 25 Oktober - 'n gebaar om 'n eenheid te simboliseer wat oor klaslyne strek.
Uiteindelik was die aanroep van Saints Cripin en Crispian deel van hierdie strategie. Alhoewel Crispin en Crispian Frans was, nie Engelse heiliges nie, was hulle ook gewone mense. Tydens 'n geveg van 1414 het hierdie heiliges van Soissons hul hande laat vermink toe hul stad deur Orleaniste ingeneem is, een faksie in 'n bittere magstryd in Frankryk.
Een belangrike detail hier is dat Engelse boogskutters wat ook teen die Orleaniste geveg het, ook doodgemaak is.
Die keuse om die heiliges te vereer, het blykbaar aanklank gevind by Henry se troepe, omdat sy klein leër op die punt was om saam te smelt en goed saam te werk om 'n gemeenskaplike doel: om die Franse te laat aanval.
Of dit nou "Up yours!" groete met twee vingers, flitsende bodems soos uitdagende Skotte in 'Braveheart', of bloot 'n skyn ('n valse aanval) deur 'n paar boogskutters wat dit gedoen het, dit was alles deel van 'n slinkse plan.
Omdat die Engelse 'n dodelike strik vir hul Franse teenstanders gelê het, een wat op die punt gestaan ​​het om te jag met horings.
Die Engelse boogskutters het rustig in posisie gekruip, agter heinings en bome gelê en gereed om agter die veiligheid van hul paalmure vas te draai, en hulle was gereed om hul pylstorm los te laat.
Die boogskutters, wat gereeld by die boogskietoefeninge op die boude gebore is, en geïnspireer deur die verhale van Robin Hood, het die snare kundig oor hul boë geslinger en gereedgemaak vir aksie.
Terwyl hulle hul skouers en rugspiere buig om die gewig van 100 tot 150 pond aan te wend wat nodig is om hul boë te buig, het hulle vermoedelik 'n laaste keer gewonder: Gaan dit wees soos die massaslagting en die rampspoed van Hastings in 1066, of die verrassingsoorwinning van Crecy in 1046?
Terwyl hulle die massale geledere van die Franse kavalerie hoor en moontlik na hulle toe galop en kyk hoe die 30 plus-geledere van die Franse wapenskut hul opmars begin, moes hulle wanhopig op laasgenoemde gehoop het.
Dit was omstreeks 11:00, en die vooraf beplande jaghorings het van Engelse kant af gebulder.
Waar hulle ook al was - op die linker- of regterflank van die Engelse leër, of weggesteek en gereed om 'n hinderlaag uit 'n veld naby die dorpie Tramecourt te lanseer - het die Engelse boogskutters hul pylstorm losgemaak.
Historici heroorweeg die Slag van Agincourt
MAISONCELLE, Frankryk-Die swaar modder van modder agter die veestal op die plaas van Antoine Renault lyk net so verraderlik as wat dit byna 600 jaar gelede moes gewees het toe koning Henry V van 'n plek hier naby gery het om 'n deurweekte en uitgeputte Engelse leër te lei 'n Franse mag wat na bewering meer as vyf tot een in syne was.
Niemand kan ooit die skokkende oorwinning van Henry en sy "groep broers", soos Shakespeare hulle beroemd sou noem, op St. Crispin's Day, 25 Oktober 1415, wegneem nie. Hulle verwoes 'n mag van swaar gepantserde Franse adellikes wat vasgeval in die suigende modder van die streek, deurspek deur duisende pyle van Engelse langboogmanne en uitgemanoeuvreer deur gewone soldate met baie ligter toerusting. Dit sou bekend staan ​​as die Slag van Agincourt.
Maar die status van Agincourt as miskien die grootste oorwinning teen oorweldigende kans in die militêre geskiedenis-en 'n hoeksteen van die Engelse selfbeeld-is in twyfel getrek deur 'n groep historici in Brittanje en Frankryk wat 'n verskeidenheid militêre en belastingrekords noukeurig gekam het van daardie tyd af en neem nou 'n skeptiese beskouing van die figure wat deur die Middeleeuse kroniekskrywers oorgelewer is.
Die historici het tot die gevolgtrekking gekom dat die Engelse nie meer as ongeveer twee tot een in die getal kon wees nie. En afhangende van hoe die wiskunde uitgevoer word, het Henry heel moontlik iets nader aan 'n egalige stryd gehad, het Anne Curry, professor aan die Universiteit van Southampton, gelei.
Die koue figure bedreig 'n beeld van die stryd wat selfs professionele navorsers en akademici huiwerig was om uit te daag in die lig van die Shakespeare -vers en eeue Engelse trots, het me. Curry gesê.
'Dit is net 'n mite, maar dit is 'n mite wat deel uitmaak van die Britse psige,' het me. Curry gesê.
Die werk, wat gloeiende lof en skerp kritiek van ander historici in die Verenigde State en Europa ontvang het, is die opvallendste van die revisionistiese verslae wat uit 'n nuwe wetenskap van militêre geskiedenis verskyn het. Die nuwe rekeninge is geneig om nie net meer kwantitatief nie, maar ook meer aangepas te wees vir politieke, kulturele en tegnologiese faktore, en fokus meer op die ervaring van die gewone soldaat as op groot strategieë en heldedade.
Die benadering het die siening oor alles drasties verander, van Romeinse gevegte met Germaanse stamme tot Napoleon se rampspoedige besetting van Spanje, tot die Tet -offensief in die Viëtnam -oorlog. Maar die duidelikste mate van respek vir die nuwe historici en hul voorliefde om gevestigde wysheid af te breek, is dat dit nou amper roetine geword het vir Amerikaanse bevelvoerders om hulle te raadpleeg oor advies oor strategie en taktiek in Afghanistan, Irak en ander huidige -dagkonflikte.
Die mees invloedryke voorbeeld is die 'Counterinsurgency Field Manual' wat in 2006 deur die Amerikaanse weermag en mariniers aangeneem is en in die middel van die debat gekyk het of die troepevlakke in Afghanistan verhoog moet word.
Genl. David H. Petraeus, wat toesig hou oor die oorloë in Irak en Afghanistan as die hoof van die Amerikaanse sentrale kommando, het tientalle akademiese historici en ander kundiges gebruik om die handleiding op te stel. En hy noem Conrad Crane, direkteur van die United States Army Military History Institute aan die Army War College, as die hoofskrywer.
Op grond van tientalle historiese konflikte, is die belangrikste gevolgtrekking in die handleiding die bewering dat opstandings nie verslaan kan word sonder om die algemene bevolking te beskerm en te wen nie, ongeag hoe effektief direkte aanvalle op vyandelike vegters is.
Crane het gesê dat sommige van sy eie vroeë historiese navorsing 'n vergelyking van strategiese bomaanvalle behels met aanvalle op burgerlikes deur stormende leërs tydens die Honderdjarige Oorlog, toe Engeland probeer het om uiteindelik beheer oor kontinentale Frankryk uit te voer. Agincourt was miskien die opwindendste oorwinning wat die Engelse ooit op Franse bodem tydens die konflik sou behaal.
Die Honderdjarige Oorlog het nooit in die veldhandleiding gekom nie - die naam self het moontlik 'n afskrikmiddel gemaak - maar nadat hulle baie waarskuwings uitgespreek het oor die groot verskille in tyd, tegnologie en politieke doelwitte, sê historici in die omgewing dat daar 'n paar is vreemde parallelle met hedendaagse buitelandse konflikte.
Eerstens, teen die tyd dat Henry op 14 Augustus 1415 naby die monding van die Seine beland en 'n taamlik oninspirerende beleg van 'n stad met die naam Harfleur begin, was Frankryk op die punt om 'n burgeroorlog, met faksies die Bourgondiërs en die Armagnacs bymekaar. Henry sou uiteindelik 'n alliansie sluit met die Bourgondiërs, wat in vandag se terme sy 'plaaslike veiligheidsmagte' in Normandië sou word, en hy het die ondersteuning van plaaslike handelaars en geestelikes bewerkstellig, alle praktyke wat hartlik deur die handtekening teen die opstand sou onderskryf word.
"Ek is nie iemand wat die geskiedenis sien herhaal nie, maar ek dink dat baie houdings dit doen," het Kelly DeVries, 'n professor in geskiedenis aan die Loyola -universiteit in Maryland, baie geskryf oor die Middeleeuse oorlogvoering. Mnr. DeVries het gesê dat vegters van regoor die streek begin filter na die Armagnac -kamp sodra Henry met hul vyande verbonde raak. "Net soos Al Qaeda in Irak, was daar baie verskillende magte wat uit baie verskillende plekke gekom het om te veg," het mnr. DeVries gesê.
Maar eers sou Henry sy kans op Agincourt kry. Nadat hy Harfleur ingeneem het, marsjeer hy vinnig noordwaarts en steek die Somme -rivier oor, sy leër uitgeput deur disenterie en gevegsverliese en word honger en moeg.
Terselfdertyd het die onstuimige Franse magte haastig byeengekom om hom te ontmoet.
Dit is hier dat historici self begin baklei, en verskeie maak uitsondering op die nuwe beurs deur me. Curry se span.
Op grond van kronieke wat volgens hom in die algemeen akkuraat is, voer Clifford J. Rogers, professor in geskiedenis aan die Amerikaanse Militêre Akademie in West Point, aan dat Henry in werklikheid groot getalle was. Vir die Engelse was daar ongeveer 1 000 sogenaamde men-at-arms in swaar staalwapens van kop tot tone en 5 000 liggies gepantserde mans met langboë. Die Franse het ongeveer 10 000 soldate bymekaargemaak, elk met 'n bediende wat 'n gros valet genoem is wat ook kon veg, en ongeveer 4 000 mans met kruisboë en ander vegters.
Alhoewel mnr. Rogers in 'n onlangse koerant skryf dat die Franse kruisboogskutters "heeltemal uitgesluit" is deur die Engelse boogskutters, wat dodelike sarsies verder en meer gereeld kon stuur, sou die totale totaal 'n verhouding van vier tot een tot gevolg hê, naby aan die tradisionele syfers. Rogers het in 'n onderhoud gesê dat hy die argiefrekords as te onvolledig beskou om die ramings aansienlik te verander.
Tog het verskeie Franse historici in onderhoude vandeesmaand gesê dat hulle ernstig betwyfel dat Frankryk, wat ontstaan ​​het deur faksie -twis en afkomstig is uit 'n bevolking wat erg deur die plaag uitgeput is, 'n groot leër in so kort tyd kon oprig. Die Franse koning, Charles VI, het ook gebuk gegaan onder aanvalle van waansin.
"Dit was nie die volledige Franse mag by Agincourt nie," het Bertrand Schnerb, 'n professor in die Middeleeuse geskiedenis aan die Universiteit van Lille, gesê dat daar 12 000 tot 15 000 Franse soldate was.
Mev. Curry, die historikus in Southampton, het gesê dat sy gemaklik was met iets wat naby aan die laer syfer was, gebaseer op haar lees van historiese argiewe, insluitend militêre betaalrekords, versamelrolletjies, skepe se logs, gepubliseerde roosters van gewondes en dooies, oorlogsbelasting heffings en ander oorblywende dokumente.
Aan die Engelse kant bereken me. Curry dat Henry waarskynlik minstens 8 680 soldate by hom gehad het tydens sy opmars na Agincourt. Sy noem duisende van die waarskynlike troepe, van Adam Adrya, 'n wapen, tot Philip Zevan, 'n boogskutter.
En 'n buitengewone aanlyn databasis met ongeveer 'n kwartmiljoen name van mans wat in die Honderdjarige Oorlog gedien het, saamgestel deur me. Curry en haar medewerkers aan die universiteite in Southampton en Reading, toon aan dat Henry se leër in elk geval 'n groep broers: baie van die soldate was veterane wat saam op verskeie veldtogte diens gedoen het.
'U sien 'n geweldige kontinuïteit met mense wat mekaar ken en vertrou,' het me. Curry gesê.
Hierdie vertroue moes handig te pas gekom het nadat Henry deur 'n reeks briljante taktiese bewegings die Franse kavalerie-berede manskappe-uitgelok het om die massas langboogmanne wat op die Engelse flanke op 'n relatief smal veld tussen twee stelle bos wat nog steeds bestaan, nie ver van die plaas Renault se maisoncelle nie.
Die reeks gebeurtenisse wat gevolg het toe die Franse wapenskut deur die modderige, bewerkte velde agter die kavallerie geslinger het, was vinnig en moorddadig.
During the Napoleonic Wars, just prior to the Battle of the Nile, Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson, then Rear Admiral of the Blue, referred to his captains as his "band of brothers".  ' magazine Huishoudelike Woorde (1850-1851) took its name from the speech. 
Parts of the speech appear in films such as Die man wat Liberty Valance geskiet het (1962),   Tombstone (1993),  Renaissance Man (1994),  Tea With Mussolini (1999),  This Is England (2006),  and Their Finest (2017).  It has also been used in television series such as Rough Riders (1997),   Buffy the Vampire Slayer,   The Black Adder,   and Doctor Who. 
Verwysings Hibbert, Christopher. Agincourt. New York: Dorset, 1978. Keegan, John. The Face of Battle: A Study of Agincourt, Waterloo & the Somme. New York: Vintage Books, 1977. Seward, Desmond. The Hundred Years' War: The English in France, 1337-1453. New York: Atheneum, 1978. Sumption, Jonathan. The Hundred Years' War: Trial by Battle. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1988.