PressReader - Kuier: 2018-11-14 - BOOD­SKAP­PE
Dis ’n baie sad sto­rie as dit kom by jou ge­sig ( A­cid in my ge­sig, 31 Ok­to­ber). Ek is bly dat Tra­cey-Lee so po­si­tief en ge­luk­kig is. Ek kan nie dink wat daar­die per­soon ge­dink het om dit aan ’n an­der per­soon te doen nie. A­NO­NIEM Wow, Mi­la­dys Ty­ger­val­lei! Wel­ge­daan dat jul­le nie vir een oom­blik daar­aan ge­dink het om vir Tra­cey-Lee ( A­cid in my ge­sig, 31 Ok­to­ber) af te dank nie. Wat ’n hart­seer, maar tog so ’n mooi ar­ti­kel. MA­RI­LYN JAN­TJIES, KAAP­STAD
Ek is ge­skok om te lees dat 26% bruin vroue is ( Ver­sig­tig vir vet­sug, 17 Ok­to­ber)! Ek is 63 en is nou vegan vir 6 maan­de. Ek ge­bruik geen sui­ker, eet meer vrug­te en groen­te en voel ge­sond. Jam­mer om dit so te stel, maar ek dink die meer­der­heid vroue wat aan vet­sug ly, is lui! Hul­le het ’n lae self­beeld. As Ma nie die voor­beeld stel deur reg te kook nie, hoe kan die kin­ders reg eet? Jy kan met min ’n ge­son­de ete maak. Oe­fe­ning is gra­tis. MAC ARENDSE-WIL­LI­AMS, JO­HAN­NES­BURG
Ek wil net vir Tra­cey ( A­cid in my ge­sig, 31 Ok­to­ber) sê ek werk ook al ja­re vir PnP in Ty­ger­val­lei en sien haar ge­reeld. Ek het al­tyd nooit die let­sels raak­ge­sien nie, maar net die mooi per­soon­lik­heid wat sy het. Daar gaan nie ’n dag ver­by wat sy nie daai mooi glim­lag op het nie en dit laat jou som­mer ook met ’n lied in jou hart loop as jy haar sien. A­NO­NIEM Goeie ge­nug­tig! Wat ’ n fan­tas­tie­se ge­tui­e­nis en in­spi­ra­sie vir ons ( Kan­ker, sy kruis, 31 Ok­to­ber)! Baie, baie dan­kie, T­re­vor dat jy jou ver­haal met ons ge­deel het. BRENDA CARELSEN, KAAP­STAD S­joe waar be­gin ’n mens. Hart­seer ( Pa bly held ná dood, 17 Ok­to­ber). Dis so on­ge­loof­lik hart­seer dat so ’n prag­ti­ge jong man sy dood op hier­die ma­nier moes kry. Ons by die Wes-Kaap Ver­pleeg­kol­le­ge sal nog lank oor hier­die jong man praat. Ek ken hom nie lank nie, maar ons was smo­king bud­dies. Ai, hy het al­tyd so een­kant ge­sit, al­tyd ’n prag­ti­ge smi­le op sy ge­sig, o­gies op skre­fies en sy prag­ti­ge lip­pies. Toe ek hoor van sy on­ge­luk het ek on­mid­del­lik op my knieë ge­gaan en ge­bid dat God hier­die kind se le­we moet spaar. Maar weet u, God het hom no­di­ger ge­had in Sy wo­ning. Ek voel dit saam met sy fa­mi­lies. Ek het ook twee boys vir wie ek baie baie lief is. Dit kon my kind ook ge­wees het. Weet dat God ’n plan met ons al­mal het. Baie lief­de. A­NO­NIEM
S­joe, ek het koue ril­lings ge­kry toe ek die ver­haal van Tra­cey-Lee lees ( A­cid in
my ge­sig, 31 Ok­to­ber). Ek wil haar in my boe­sem toe­vou. Met jou deur­set­tings­ver­moë sal jy dit ver bring. Wat ’n in­spi­ra­sie vir an­der! Sa­luut, sterk vrou. A­NO­NIEM