en die land is laag. nou is die vers die pad van rewolusie Ek was heeltemal verwonderd nadat ek dit die eerste keer gelees het. ‘n Mens weet onmiddellik dat Carina ‘n rare digterstalent het. Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het en bekeer jou” (Op. 2:4-5). Ek dink nou aan ‘n vroeëre werk van hom, “Die Eiland” (?), waar hy gesukkel het om die nodige afstand te bereik tussen hom en sy omgewing. “Nooit meer slapen” was die titel van een van W.F. Hermans se romans.) Die aweregse nostalgie is ’n verlange na ongeskondenheid…. maar met ’n vretende vrees dat dit dalk te laat is vir die mens en die aarde om te herstel van sy eie siellose hardhandigheid. Selfs al is Israel ontrou, bly God getrou en sal hulle na hul land terugbring om ‘n oorblyfsel te red. ‘n Belofte hieroor is lank voor die Babiloniese ballingskap en die internasionale verstrooiing van die volk gemaak: “Maar ook dan, as hulle in die land van hul vyande is, verwerp Ek hulle nie en het Ek van hulle geen afsku, sodat Ek ‘n einde aan hulle sou maak en my verbond met hulle sou verbreek nie; want Ek is die HERE hulle God.