Catherine van Aragon en egskeiding - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Catherine van Aragon was ten volle bereid om Henry VIII se begeerte vir 'n huweliksverklaring te betwis. Minste van alles was Catherine bereid om stil te gaan. Catherine was 'n toegewyde Rooms-Katoliek en in haar huwelik was dit 'n heilige daad om nie te trivialiseer op die manier waarop Henry gelyk het nie. Nie net was Catherine bereid om vir haar huwelik te veg nie, sy was ook bereid om vir haar dogter, Mary, te veg, aangesien enige nietigverklaring op die een of ander manier die toekoms van Mary kan beskadig. Die minste van alles was dat Catherine bereid was om passief te wees, aangesien daar van vroue verwag word om in Tudor Engeland te wees.
Catherine was heeltemal oortuig daarvan dat haar huwelik met Henry wettig was en dat Henry se pogings om te bewys dat sy broer Arthur hul kort huwelik voltooi het, kwaad was. Sy het geglo dat die pous se bedeling bewys het dat die huwelik met Henry wettig was, omdat dit deur die hoogste godsdienstige gesag op aarde (vir 'n Katoliek) gesanksioneer is. Catherine het 'n baie aktiewe weerstand teen 'n nietigverklaring geword - tot die verbasing van Henry wat van haar verwag het om dit nie te ondersteun nie, maar baie passief te wees in haar benadering.
Daar is min twyfel waarom Catherine hierdie standpunt ingeneem het. Sy was 'n toegewyde Rooms-Katoliek met alles wat dit beteken met betrekking tot die heiligheid van die huwelik. Maar Catherine was meer as dit. Sy het ook geglo dat sy 'n baie goeie vrou vir Henry was, al haar pligte as koningin nagekom het en 'n diskrete oog op sy eie diskresies gehad het. Catherine het geglo dat natuurlike geregtigheid beteken dat sy toegelaat moet word om in hierdie rol voort te gaan.
Catherine het 'n bestendige reeks briewe aan die pous, Clement VII, en aan Charles V geskryf waarin sy haar standpunt uiteengesit het en gevra het dat hulle haar moet rugsteun. Daar is min twyfel dat sy die steun van baie van die publiek gehad het wat haar as deugsaam beskou het - die teenoorgestelde van wat baie mense van Anne Boleyn gedink het. Catherine het ook in 1529 'n baie persoonlike pleidooi aan Henry gedoen toe sy op haar knieë neergesak het en hom gesmeek het om nie die nietigverklaring voort te sit nie. Getuies op die toneel beweer dat Henry nie gepla het oor wat sy gedoen het nie. Toe sy die kamer waar die koning was, verlaat het, is sy beveel om terug te keer, maar nie. Later word gesê dat sy as 'n lojale koningin en vrou kwaad geword het oor haar eie optrede, omdat sy ongehoorsaam was aan haar man - iets wat sy moeilik gevind het om te verstaan. Catherine het aan haar raadgewers gesê dat sy nog nooit vantevore haar man ongehoorsaam het nie en dat sy in 1529 spyt daaroor gedoen het.
Ondanks haar besware teen die nietigverklaring, het Catherine nooit van 1529 tot 1533 iets gesê of geskryf wat openlik krities teenoor Henry was nie. Toe een van Charles V se verteenwoordigers (Eustace Chapuys) haar probeer oorreed dat haar gewildheid van so 'n aard was dat 'n suksesvolle opstand teen Henry gereël kon word, het sy niks daarmee te doen nie. In werklikheid het sy Charles persoonlik geskryf om hom opdrag te gee om die advies van Chapuys te ignoreer.
Nadat die nietigmaking deurgedring is, het Henry beveel dat Catherine die titel Dowager-hertogin van Wallis moet kry.
Voordat Henry VIII met Catherine van Aragon getrou het, het hy 'n pouslike bul van die pous ontvang wat ingestem het dat Henry met die dooie broer (prins Arthur) se vrou kon trou ...
Henry en egskeiding
Henry VIII het selde, indien ooit, na sy egskeiding van Catherine van Aragon verwys as 'n egskeiding. Henry verkies die term die 'groot saak'. Die groot…