In ‘n sekere sin is dit dalk maar wat ek met die De Vries-resensie wou aandui (ek dink mense fokus darem te veel op die ‘letterlikheid’ en ‘korrektheid’ van my vergelyking!): ‘n mens kan, sonder blik of bloos, hierdie Afrikaanse woordkunstenaars se werke bespreek in die konteks van ikoniese name soos die van Dylan. Sodoende het hulle kompromie met hierdie gelowe gemaak en hulle skaamteloos skuldig gemaak aan die leer van Bíleam wat Balak geleer het om ŉ struikelblok voor die kinders van Israel te werp, naamlik om afgodsoffers te eet (Op. 2:14). · Die 1983 Vancouver konferensie in Kanada het ook erkenning aan die tradisionele geloof van die Rooi Indiane gegee. n Totempaal is opgerig wat al die verskillende geeste verteenwoordig. Die werke van sy hande is trou en reg; Noen. al sy bevele is betroubaar. Dit skep myns insiens die valse indruk van ’n simmetriese struktuur wat die gedigte in der waarheid nie het nie. ’n Mens kan selfs vra of dié gedig nie werk ten spyte van die formalistiese fasade wat dit voorhou nie?