Lions - Inligting - 2022
Die leeu is 'n spesie uit die klas soogdiere. Behoort tot die groep vleisetende katte. Meer as 'n dosyn leeusoorte is bekend. Hulle verskil van mekaar in die vorm van die mane, grootte, ens. Leeus leef in savanne en steppe. Die belangrikste prooi-voorwerp is die verteenwoordigers van hoefdiere.
Leeus hou in groot groepe, jag gesamentlik. Mannetjies kan hulle help om groot prooi op te vul, of met hul brul bang diere na 'n hinderlaag te ry, waar leeuwyfies op hulle wag.
Leeus word gekenmerk deur die teenwoordigheid van seksuele dimorfisme. Mannetjie-leeus het 'n maanhaar wat in kleur kan wissel en wissel van ligte tot donker skakerings. Die stert is gekroon met 'n kwas. Die pels is kort. Die swaarste leeu is in 1936 in Transvaal dood. Die gewig daarvan was 313 kilogram.
Die gemiddelde gewig van mans is 170-185 kilogram. Die gemiddelde gewig van leeuwyfies is 120-125 kilogram. Die liggaamslengte van 'n manlike leeu (uitgesonderd die lengte van die stert), is gewoonlik nie meer as twee meter nie en is gemiddeld 180 sentimeter. Die stertlengte wissel van 90 tot 105 sentimeter. Die liggaamslengte van leeuwyfies is gemiddeld 150 sentimeter. Die stertlengte wissel van 70 tot 100 sentimeter. Mans reël soms regte gevegte vir wyfies. Hulle eindig dikwels met die dood van een van die leeus.
By leeus word voedselinname streng gereguleer: die dominante mannetjie eet eerste, die res volg hom, die leeuwelpies eet laaste. Verbasend genoeg lê leeus tot twintig uur per dag. Verskeie basters van leeus en ander verteenwoordigers van die panter-geslag is bekend. Baie van die basters is in staat om met mans van die oorspronklike spesie te teel en te teel. Alle basters van leeus met ander verteenwoordigers van die genus Panther (ligers, tigrols, leopon, yaguli) kom slegs in gevangenskap voor. Die leeu is 'n belangrike simbool in die mitologie.
Leeus is relatief veilig vir mense - onder hulle is kannibale uiters skaars. Inteendeel, leeus bring voordele vir mense in, byvoorbeeld, in lande waar daar veral baie leeus is, en ekotoerisme ontwikkel word. Ekotoerisme bring sulke lande aansienlike inkomste in.
Leeus word gekenmerk deur seksuele dimorfisme. Dit beteken dat volwasse leeus in eksterne struktuur van mekaar verskil, afhangende van geslag (terloops, hierdie eienskap is nie inherent in alle roofdiere nie). Volwasse leeuwyfies is baie kleiner as mannetjies en verskil van hulle in die afwesigheid van 'n maanhaar. Mannetjie-leeus is toegerus met 'n maanhaar, waarvan die kleur wissel van ligte skakerings tot donker. Die mening is dat, afhangende van die kleur van die mane, die karakter van die leeu kan beoordeel. Leeus met 'n ligte mane is meer gemaklik en gemaklik (en ook 'n bietjie dom), in vergelyking met leeus met 'n donker mane.
Leeus het 'n kort bont. Op die buik van 'n leeu is die kleur van die pels amper wit. En bo-op wissel dit van ligte sanderige tot rooibruin. Daar is 'n klein kwas aan die punt van die leeu se stert.
Die gewig van manlike leeus is 'n derde groter as die gewig van wyfies. Meer presies, met 20-27%. Die gewig van mans kan wissel van 150 tot 225 kilogram. Gemiddeld is dit 170-185 kilogram. Terwyl die gewig van die wyfie van 100 tot 150 kilogram verskil en gemiddeld 120-125 kg. Bekende gegewens oor die leeu wat geskiet is, waarvan die gewig gelyk was aan 272 kilogram. Die leeu wat die meeste gesneuwel het, is die Transvaalse leeu. Hy is in 1936 doodgemaak en het 313 kilogram geweeg. Is in die Guinness Book of Records gelys.
Gevange leeus is gewoonlik die grootste in grootte. Die leeu se rekordgewig is in 1970 in die Londense dieretuin aangeteken. Hy het 375 kilogram gemaak. Die rekordlengte van die leeu is ongeveer 330 sentimeter.
Die grootte van die Indiese leeu is kleiner as die Afrikaan. Dit is 'n misleidende indruk wat kan ontstaan ​​as gevolg van 'n paar eksterne kenmerke van die Asiatiese subspesie van ys. Naamlik: die Indiese leeu het 'n meer hurkagtige liggaam, die maanhaar is minder dig en taam aan die lyf. Die massa verteenwoordigers van hierdie subspesie wissel gewoonlik van 110 tot 120 kilogram, as ons van 'n leeuwyfie praat, en van 160 tot 190 kilogram, as ons van 'n mannetjie praat. Die rekordgewig by vroue is ongeveer 150 kilogram. Die rekordgewig onder mans is ongeveer 220 kilogram. Die rekordlengte is 2,92 meter.
Gir Forest is die laaste toevlugsoord van Indiese leeus. Tot in die middel van die twintigste eeu was dit glad nie die geval nie; die Asiatiese (Indiese) leeu het Gujarat, Punjab, bewoon en selfs in Wes-Bengale gevind. Volgens data vir 1969 het 177 Indiese leeus op die Kathiyavar-skiereiland in die weste van Indië gebly. Buite hierdie skiereiland is Asiatiese leeus nie lank gevind nie - die laaste van hulle is aan die einde van die negentiende eeu doodgemaak - in 1884. In die suidweste van Kathiyawar is daar die Gir-woud, wat 'n oppervlakte van ongeveer 125 duisend hektaar beslaan. Dit is bekend daarvoor dat die Indiese leeus wat in 1900 woon, onder beskerming van die staat in 1900 geneem is. In ons tyd het die Indiese leeu slegs in die Gir-reservaat oorleef.
Die lewenstyl van die leeu is tipies van alle groot katte. Dit is nie waar nie. Leeus vorm groot groepe, die sogenaamde prides, d.w.s. moet nie alleen woon nie. Gewoonlik bevat een trots verskeie wyfies, van een tot drie mannetjies en leeuwelpies van albei geslagte. Die rol van mans is om die gebied te beskerm. Rol van die wyfie by oppas en jag. Sommige trots is gekenmerk deur spesialisering in een van die soorte buit. Die mannetjie se daaglikse dieet bevat tot agtien kilogram vleis. Alhoewel ander bronne selfs 'n ooreenstemmende waarde van een en dertig kilogram aandui.
Die kollektiewe leefstyl is die basis van jag. Aangesien die slagoffers van leeus diere van medium en groot grootte is, help 'n gesamentlike 'verdeling van verantwoordelikhede' om hulle die hoof te bied. Leeuwinne stem nie saam oor verskillende posisies nie, onder hulle is daar leeuwyfies wat klopper het. Laasgenoemde benader potensiële produksie op 'n buitengewone afstand. Die volgende fase van die jag is die sprong. Die doel daarvan is om die slagoffer in 'n hinderlaag te stuur, waar verskeie individue daarop wag. Die rol van die mannetjie word verminder om te help as daar brute krag nodig is in die stryd teen groot prooi (dit kan buffels of kameelperde wees). Jagtaktieke in die nag verskil aansienlik van dié hierbo beskryf. Leeuwinne omring stil die trop onder die dekmantel van die nag. Soms bemoei mans hulle met hierdie jag. Met hul harde gebrul, dring hulle die diere na die plek waar leeuwyfies in 'n hinderlaag op hulle wag.
Sebras en wildebeeste is die voorkeur vir leeus. As daar baie van hierdie diere is, vreet die leeuspesies veral van hulle. Tipies eet 'n leeu een keer elke 2-3 dae. In die afwesigheid van voedsel kan leeus wel etlike weke lank daarsonder klaarkom. Die honger hou 'n ernstige bedreiging in vir die bevolking in 'n tydstip waarop kuddes diere met hul seisoenale migrasie begin. Daar is tye wanneer 'n leeuwyfie met klein welpies gedwing word om alleen te bly, want haar trots vertrek saam met beeste wat oor die vlaktes migreer.
Leeus se voedselinname word streng gereguleer. In die eerste plek word die hart van die slagoffer geëet, asook die niere en lewer. Eers daarna word die vleis saam met die vel geëet. Die belangrikste mannetjie eet eerste. Dit gebeur selfs al het die dominante mannetjie glad nie aan die jag deelgeneem nie. As daar baie prooi is of die hoofleeu nie baie honger is nie, kan die ander leeus-lede van die trots ook aan die fees deelneem. Andersins het die 'minderjarige' lede van die trots geen ander keuse as om te wag dat die dominante leeu tevrede is nie. Die leeuwelpies is die laaste wat geëet het. Dikwels sorg die belangrikste mannetjie, nadat hy geëet het, dat die welpies ook ten minste iets oor het. As daar oorvloedig voedsel beskikbaar is, vreet die leeu tot op die been, waarna hy onmiddellik slaperig raak en aan die slaap raak in klein eilandjies skaduwee. As daar nog iets van die karkas oor is, sal die aas, hyena's en jakkalse uit haar versamel nadat die leeu aan die slaap geraak het. Leeus slaap twintig uur per dag.
Die paring van leeus gaan gepaard met 'n teer verhouding tussen vennote. Na die verstryking van drie maande na paring beweeg die swanger wyfie weg van haar trots. Die leeuwyfie haal 'n afgesonderde hoek op waar haar welpies gebore word. Leeu-welpies word heeltemal hulpeloos en blind gebore. Welpies het 'n gevlekte vel wat eentonig word wanneer hulle ouer word. Dit is baie skaars om 'n volwasse leeu met 'n kenmerkende 'kinderagtige' kolle te vind. Van die nageslagte oorleef in die reël nie meer as die helfte van die welpies nie. Leeuwinne-melk dien as voedsel vir leeuwelpies vanaf geboorte totdat hulle 6-7 maande oud is. Dan eet die leeuwelpies net vleis. Welpies sluit aan by die trots op ongeveer twee maande ouderdom. Leo word op vyfjarige ouderdom 'n volwassene. Teen hierdie tyd kry hy sy optimale grootte.
Leeus het spesiale oorheersingsrituele. Die dominante leeu merk die territoriale grense van sy trots. 'N Groot gebrul dui ook aan dat die gebied aan 'n spesifieke leeu behoort. Die rede vir hierdie gedrag en die uitsluiting van ander leeus van hul trots, is waarskynlik die begeerte van die leeu om die wyfies wat aan hom behoort te beskerm teen pogings van ander mans. Die gebied van die trots is die jagarea van leeus. As 'n leeu op enige manier belangstelling toon in iemand anders se grondgebied, dan dui dit op 'n oorlog, jaag die leeuwyfies op hul beurt ook ander mense se wyfies weg, en verhoed hulle om by die trots aan te sluit.
Daar is leeus met 'n wit kleur. By wit leeus word die produksie van melanienpigment aansienlik verminder, wat veroorsaak word deur die manifestasie van 'n resessiewe geen. Die kleur van hierdie leeus wissel van wit tot romerige beige. Wit leeus het dikwels blou oë as gevolg van dieselfde lae vlak van melanienpigment. In ons tyd leef slegs ongeveer driehonderd verteenwoordigers van wit leeus in die wêreld. Daar is selfs sekere programme wat daarop gemik is om hierdie tipe kleur te bewaar. Hierdie soort kleur dra egter geen voordeel vir wit leeus self nie, inteendeel, dit maak seer, aangesien dit hulle ontmasker as hulle jag. In antwoord op die vraag waar die wit kleur vandaan kom, is daar 'n aanname dat die ooreenstemmende geen by verre voorouers bewaar is.
Verskeie basters van leeus en ander verteenwoordigers van die panter-geslag is bekend. Dit is liger, tigrolev, leopon, yagulev.
Die liger is 'n baster van 'n leeu en 'n tijgerin. As ons die voorkoms daarvan beskryf, kan ons sê dat die lint lyk soos 'n baie groot leeu wat met vaag strepe toegerus is. Mans het 'n kort mane. Die liger is die grootste van alle moderne katte. Die wyfie van hierdie baster kan nasate lewer deur mans met die oorspronklike spesie te kruis.
Tiere is 'n baster van 'n leeuwyfie en 'n tier. 'N Tier kan beide strepe (geërf van die vader) en kolle (wat van die moeder geërf word) op die liggaam hê. Sommige manlike tiere het kort mane. Wyfies kan met mans van die oorspronklike spesie broei en teel. Die grootte van die tiere is gewoonlik nie groter as die ouers nie. Die gemiddelde gewig is 150 kilogram.
Die luiperd is 'n baster van 'n leeuwyfie en 'n luiperd. Die luiperd lyk soos 'n klein, gevlekte leeu. Luiperds is groter as luiperds, maar kleiner as leeus. Die stert van die luipons het 'n klein kwas aan die einde. Daarbenewens het manlike luipone 'n kort maanhaar.
Jagulyov is 'n baster van 'n leeuwyfie en 'n jaguar. Yagulev het 'n gevlekte vel. Dit lyk soos 'n luipon.
Al bogenoemde basters van individue van leeus met ander verteenwoordigers van die genus.
Panthers verskyn slegs in gevangenskap. Dit is te wyte aan die feit dat verteenwoordigers van verskillende spesies die geleentheid kry om aan mekaar gewoond te raak, terwyl sulke kruisings in die natuurlike omgewing bykans onmoontlik is weens die gedrag en geografiese isolasie van die spesie.
Lion is die koning van die diere. In Europa word die leeu as simbool van mag geassosieer. Hierdie simbool kombineer die krag van die son en vuur. In die heraldiek is die leeu 'n simbool van koninklike adel en waardigheid.
Die Chinese leeu is 'n mitologiseerde beeld. Dit bestaan ​​sedert antieke tye in die lande van Suidoos-Asië. Met 'n regte leeu het hy min gemeen. Maar hy lyk baie maklik met 'n sekere mitiese wese. As u dink volgens die oortuigings van die antieke China, stel die leeu homself voor as 'n mitiese beskermer van die wet. Leo tree ook op as bewaker van heilige strukture. Sukses en krag is nog altyd met die leeu geassosieer. In imperiale China het leeusyfers wag gehou by die poorte van administratiewe geboue, regeringshuise, keiserlike grafte en godsdienstige geboue.
Die leeu is 'n belangrike simbool in die mitologie. In Egipte is die leeu byvoorbeeld 'n simbool van koninklike waardigheid en goddelike gesag. Die beeld van sommige godinne word op een of ander manier met leeus verbind: die godin Sekhmet is uitgebeeld as 'n vrou met die kop van 'n leeuwyfie; die godin Bast is soos 'n vrou met die kop van 'n kat of direk soos 'n kat (en haar oorspronklike beeld is 'n leeuwin). Die Grieke en Assiriërs het leeus as metgeselle van die godinne beskou. Sommige wesens in die mitologie is slegs gedeeltelik leeus. Byvoorbeeld, die Griffin. Hierdie dier is 'n halwe leeu en 'n halwe arend. Dit is opmerklik dat die Griffin 'n redelik gewilde beeld is, aangesien dit dikwels in literatuur, heraldiek, beeldhouwerk en selfs nou in rekenaarspeletjies voorkom. Chimera is 'n ander mitologiese wese. Die nek en kop van die chimera in Griekeland is as leeus voorgestel; hierdie skepsel het die liggaam van 'n bok en die stert van 'n draak gehad. Die beroemde mitiese wese is die Sfinx. Dit is toegerus met die liggaam en bene van 'n leeu, die kop van 'n vrou en die vlerke van 'n arend.
Volwassenes is onkwetsbaar vir roofdiere. Dit is prakties die geval. Ou en jong verteenwoordigers van leeus, en natuurlik die jongste eksemplare - leeuwelpies kan relatief weerloos wees teen gevlekte hiënas. Die gevaarlikste vir leeus is honger tydens die afwesigheid van voedsel of 'n skermutseling by 'n ander leeu, wat kan voorkom as gevolg van byvoorbeeld kompetisie om voedsel. Terloops, sulke kompetisie is moontlik met ander roofdiere, soos jagluiperds, luiperds, hiënas, ens. Leeus wen gewoonlik hierdie kompetisie. Interessant genoeg is hiënas redelik maklik minderwaardig as by 'n groot leeu. Van 'n leeuwyfie kan hiënas hul prooi self neem.
Die mens is 'n belangrike gevaar vir leeus. Selfs in nasionale parke word verteenwoordigers van die leeusoort voortdurend deur mense vernietig, en in sommige lande van die vasteland van Afrika word jag op leeus nie volgens wet verbied nie - hulle vleis word as voedsel gebruik. Geweerskote is nie die enigste bron van die uitwissing van leeus nie. Mense gebruik ook pyle, vind lokvalle uit. 'N Goeie manier is om gifaas te gebruik. As 'n reël word 'n vergiftigde karkas in laasgenoemde se rol gebruik. Die direkte doodmaak van leeus is egter ver van die enigste skade wat leeus kan aanrig.
As gevolg van die ontwikkeling van veeteelt en landbou, het die historiese habitat van hierdie spesie aansienlik afgeneem. Menslike aktiwiteite het daartoe gelei dat leeus (soos baie ander roofdiere) gedwing is om nuwe gebiede te soek wat destyds nog nie deur die mens bemeester is nie. Selfs nou, op die vasteland van Afrika, leef leeus hoofsaaklik slegs in jagreserwes, terwyl individue van hierdie spesie ongeveer anderhalf eeu gelede die hele Afrika suid van die Saharawoestyn bewoon het.In ons tyd neem die leeubevolking in die westelike deel van die vasteland van Afrika geleidelik af. Alles gaan blykbaar verseker dat die leeu slegs in die suidelike en oostelike dele van hierdie kontinent bly.
Die grense van die reservate is 'n plek van konflik tussen 'n leeu en 'n man. Relatief eenvoudige maatreëls kan die gevolge van hierdie konflik verminder. Byvoorbeeld, 'n lewendige draadheining. Dit word gedoen om die moontlikheid van leeus in die nedersettings naby die reservaat uit te skakel. Wat gebeur met leeus wat nog sulke hindernisse oorkom? Dit hang alles af van die doel van so 'n 'daad'. As 'n volwasse leeu dus probeer om die grense van sy trots uit te brei, dan probeer hulle hom, indien moontlik, terugbring. Daarna sal die leeu nie meer probeer om sy eksperiment te herhaal nie. As ons egter praat van 'n jong leeu wat die heining binnedring om homself te bederf met die doodmaak van beeste, kan so 'n leeu gestop word bloot deur terug te keer na die reservaat. Op die vasteland van Afrika, waar die bevolking spesialiseer in die teel van beeste, probeer hulle sulke leeus vang.
Leeus is gevaarlik vir mense. Nie heeltemal waar nie. In werklikheid, selfs as 'n leeu sy weg na nedersettings gemaak het, is aanvalle op 'n persoon buitengewoon en uiters skaars - meestal is dit leeus of gewonde leeus. Veroordeel deur die honger, kan hulle kannibale word. As hulle 'n persoon ontmoet het, vertrek die leeus in die reël. Boonop pla leeus hulself dikwels nie op plekke waar daar baie toeriste en toeriste is nie. Hulle gaan rustig oor hul sake of ontspan.
Leeus kan die katten immuniteitsgebreksvirus dra. Hierdie virus, soortgelyk aan MIV, kan selfs huiskatte besmet en is dodelik vir hulle. Alhoewel dit vir leeus skynbaar nie die gevoelige immuniteitsgebreksvirus 'n ernstige gevaar inhou nie. 'N Beduidende deel van die populasies van hierdie spesie is met hierdie virus besmet. Dus word die natuurlike fokus van so 'n infeksie voortdurend gehandhaaf.
IUCN het leeus onder beskerming gebring. Die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur beskerm die bestaande leeubevolkings. Die Asiatiese leeu is in die Rooi Boek gelys. Die status daarvan word bedreig. Toe die leeubevolking weens sy geringe aantal nie meer self kon vernuwe nie, is kunsmatige inseminasie in sommige reservate in Afrika gebruik. Leeus gee nageslag goed in gevangenskap. Sommige dieretuine het dus hul eie bevolking van die Indiese leeu geskep. Dit word gebruik om die aantal Indiese leeus in hul natuurlike omgewing te behou.