Egiptiese reier Bubulcus ibis in landboulandskappe van die Oostelike en Westelike Halfrond - Voëlgesinne - 2022
Natuurgeluide, Egiptiese reier 2 (Bubulcus Ibis)
Tweede uitgawe. Eerste publikasie: Rezanov A.G., Rezanov A.A. 2018. Egiptiese reier Bubulcus ibis in landboulandskappe van die Oostelike en Westelike Halfrond // Voëls en landbou: huidige stand, probleme en vooruitsigte van studie. Sotsji: 266-271.
Teks van die wetenskaplike werk oor die onderwerp "Egiptiese reier Bubulcus ibis in landboulandskappe van die Oostelike en Westelike Halfrond"
Te D.E., Sidenko M.V., Galaktionov A.C., Volkov S.M. 2006. Birds of the Smolenskoe Poozerie National Park. Smolensk: 1-176.
Russian Ornithological Journal 2018, Volume 27, Express-uitgawe 1707: 6053-6058
Egiptiese reier Bubulcus ibis in landboulandskappe van die Oostelike en Westelike Halfrond
Tweede uitgawe. Die eerste keer gepubliseer in 2018 *
Die moderne reeks van die Egiptiese reier Bubulcus ibis beslaan uitgestrekte gebiede van die trope, subtrope en die suide van die gematigde sone van die Oostelike en Westelike Halfrond (Stepanyan 2003, Hancock, Kushlan 2010). Die vermoedelike oorsprongsentrum van die spesie word as middel-Afrika beskou, waar die nominatiewe subspesie B. i. ibis (Siegfried 1978) en die Egiptiese reierpopulasie kom die meeste voor, veral in gebiede waar daar groot troppe groot weidende diere is, sowel wild as mak. Suid- en Suidoos-Asië - subspesie B. i. coromandus.
Die Egiptiese reier kom voor in natuurlike biotope (oop grasgebiede - savanne, weide, steppe) en in agro-landskappe (weivelde). En feitlik oral kom dit in die sogenaamde. weidingsassosiasies met beide wilde hoefdiere en slagtande en mak hoefdiere (Dawn 1959, Kokshaisky 1966, Dean et al. 1981, Thompson et al. 1982, Burger, Gochfeld 1993, Rezanov, Rezanov 2005, 2007, 2009, 2013, 2018, Seedikkoya et 2005, Sha-rah 2008, Nankingov 2013, Kioko et al. 2016, ens.). Die verspreiding en bekendstelling van die spesie (die noorde van Suid-Amerika - volgens sommige bronne sedert 1877, Australië - sedert 1948, het Suid-Europa weens die verspreiding uit Spanje - sedert die middel van die 20ste eeu) bygedra tot die verspreiding van die weidingsvereniging dwarsdeur die spesiegebied
Die spesifisiteit van hierdie gewoonte word weerspieël in die name van die Egiptiese reier in verskillende tale: byvoorbeeld die Engelse beestreiger ("koeieriger"), reier met buffers ("
* Rezanov A.G., Rezanov A.A. 2018. Egiptiese reier Bubulcus ibis in landboulandskappe van die Oostelike en Westelike Halfrond // Voëls en landbou: huidige stand, probleme en vooruitsigte van studie. Sotsji: 266-271.
la "), Duits Kuhreiher (" koe ruiter "), Franse Garde-bauf reier (" reier wat 'n buffel bewaak"), of Tsjeg Volavka rusohlava ("buffelreier"). En die Latynse Bubulcus, wat in 1855 deur die Franse voëlkundige Charles Lucien Bonaparte aan die reier gegee is, weerspieël ook die eienaardighede van sy gedrag - om troppe hoefdiere te vergesel en word vertaal as 'boepas' of 'herder'.
Waarskynlik het die Europese name van die Egiptiese reier begin gebruik tydens die kolonisering van die Afrika-kontinent, waar uiteraard nie net die oorsprongsentrum van die spesie geleë is nie, maar ook weiveldassosiasies van populasies van hierdie spesie met groot plantetende plante. soogdiere het ontstaan. Hier is blykbaar assosiasies van die Egiptiese reier met beeste gevorm. Die kolonisering van Afrika deur Europeërs het in die 15de-16de eeu begin. Natuurlik is daar geen rede om te beweer dat die moderne name van hierdie reiers gedurende hierdie tydperk in gebruik geneem is nie, aangesien moderne Engels byvoorbeeld eers vanaf die einde van die 17de eeu in gebruik geneem is. Terselfdertyd is dit redelik realisties om aan te neem dat al die eerste Europeërs wat Afrika besoek het, aandag gegee het aan hierdie kenmerk van die gedrag van die Egiptiese reier.
Waarnemings van weiveldverenigings van die Egiptiese reier is deur die outeurs in Suid-Asië (Nepal - September-Oktober 1998, Sri Lanka - Augustus 2005 en 2016), in Noord-Afrika (Egipte - Augustus 2009, Tunisië - Januarie 2013) en in Suid-Amerika (Venezuela - Augustus 2011). Pad (Sri Lanka, Egipte, Venezuela), spoor en water (Egipte), stap- en fietsroetes (Nepal, Tunisië) is voltooi. Die inligting wat in Indië (Januarie 2014) versamel is, word nie in hierdie artikel gebruik nie, aangesien die Egiptiese reier daar net buite die voerverenigings aangeteken word.
In Nepal, uit 9 ontmoetings met die voer van Egiptiese reiers, is reiers in 5 gevalle (55,5%) geassosieer met koeie en buffels (Rezanov 1999). In Sri Lanka (Rezanov, Rezanov 2006) is padroetes vanaf die westelike kus van die eiland in die noorde tot by die binneste bergagtige streke van die land en verder na die suidkus van die eiland gemaak. Egiptiese reiers is in landboulandskappe en weide in die natuurreservate Negombo, Kurunegala, Kandy, Kalutara en Bundala aangetref. Uit 18 registrasies van reiers het hulle slegs in 5 gevalle (27,7%) saam met koeie en buffels gevoer. Buite die assosiasie is van 1 tot 35 reiers gevoer (11,62 ± 6,7, SD = 12,33, P = 0,05, n = 13), in die assosiasie - van 1 tot 10 (3,4 ± 3,25, SD = 3,71, P = 0,05, n = vyf). In twee gevalle is swartkop-ibises Threskiornis me-lanocephalus saam met reiers aangeteken. 9 Augustus 2016 in die Nasionale Park van Caudulla, het Egiptiese reiers gevoed met die Indiese olifante Elephas maximus. Let wel
4 reiers met 'n groep van 10 olifante (insluitend 2 olifante) en 10 reiers met 'n trop van 60 olifante.
In Augustus 2009 is die Egiptiese reier getel in die landboulandskappe van die Nylvallei, verteenwoordig deur dadelpalm- en piesangplantasies, koringlande en saailande. Reigers is op 14 Augustus tydens die spoorweg Kaïro - Aswan getel op die Isna - Idfu - Kom Ombo-gedeelte (50-60 km). Op 17 Augustus is daar op die Luxor - Hurghada-motorroete 'n opname gedoen op die gedeelte Luxor - Kena (65-70 km), nadat Kena die roete deur die Arabiese woestyn geloop het. Voëls is slegs van die een kant af in die rigting van verkeer getel in die werklike visuele opsporingsband (100-150 m). Altesaam 797 Egiptiese reiers is aangeteken, of meer as 6 individue per 1 km van die roete. 61 reiers (7,65%) is gevind in samewerking met mak hoefdiere (donkies, koeie, buffels) en boere wat in die veld werk. Op die waterroete langs die Nyl (Aswan - Luxor, 15-17 Augustus 2009) is reëlings met donkies en buffels wat langs die oewer wei, geregistreer (Rezanov, Rezanov 2009).
Op 3 Januarie 2013 is in Ishkel Nasionale Park (Tunisië) 'n staproete van 5 kilometer langs 'n weiveld op 'n berghang gemaak. 39 reiers is aangeteken, waarvan 15 (38,5%) geassosieer word met die beweiding van koeie en skape, wat aansienlik hoër is as in Egipte. Op 1 km van die roete is 8 reiers aangetref (opsporingstrook aan beide kante van die verkeersoord). Uit 11 registrasies in 4 (36,4%) is reiers geassosieer met weidende diere. 'N Duidelike statistiese afhanklikheid van die aantal reiers (lim 1-6) van die aantal weiende hoefdiere (lim 3-12) is geopenbaar. Die polinoom-tendenslyn toon 'n aanvanklike groei en 'n verdere effense afname (P Moeg vir baniere? U kan advertensies altyd uitskakel.
Latynse naam - Bubulcus ibis Engelse naam - Сattle egret, buff-back reiger Bird class - Aves Order - ooievaars (Ciconiiformes) Familie - reiers (Ardeidae) Geslag - Egiptiese reiers (Bubulcus)
Daar is 2 subspesies van die Egiptiese reier, wat verskil in verekleur en grootte: B.i.ibis en B.i. coromandus. Die subspesie Biibis, wat in 1758 deur K. Linnaeus beskryf is uit monsters wat uit Egipte gebring is (vandaar die Russiese naam vir die voël), woon in die westelike deel van die reeks - in Europa, Wes-Asië en Afrika, en begin vanaf die middel van die 20ste eeu, en op die Amerikaanse vasteland. Die B.i.coromandus-subspesie bewoon die oostelike deel van die reeks - Indië, Indochina, die Stille Oseaan-eilande (van Japan tot Australië). Die naam Bubulcus is later (1855) aan hierdie reier gegee en weerspieël die eienaardighede van sy gedrag - om troppe hoefdiere, sowel wild as mak, te vergesel. Die Latynse woord "bubulcus" word vertaal as "booopas" of "herder".
Kaapse hyrax is inheems in Afrika suid van die Sahara, met die uitsondering van Madagaskar en die Kongo-kom. Dit kom ook voor in Algerië, Libië, Egipte, Libanon, die Arabiese Skiereiland, Jordanië en Israel. Die Kaapse hyrax is 'n aanpasbare dier wat in tropiese en woestynklimaat kan oorleef as daar toegang tot voedsel en skuiling is.
Hy verkies om in rotse of gate van ander diere te woon, aangesien hy nie sy eie gat kan grawe nie. Damane voed op gras, vrugte, insekte, akkedisse en voëls. In Egipte woon Kaapse hiërpe meestal nader aan die oase of langs die oewer van die Nylrivier.
Die Egiptiese reier vestig dikwels naby iemand se woning en is nie bang vir sy teenwoordigheid nie. Die voorkoms daarvan langs die weiding van groot diere het in baie tale in die naam van die voël weerspieël. Die Engelse, Duitse en Spaanse name van die reier kan byvoorbeeld letterlik vertaal word as "voël van 'n koei", "olifantvoël", "renostervogel". Menslike ekonomiese aktiwiteite, veral ontbossing, dreinering van moerasse en die ontwikkeling van veeteelt, blyk gunstig te wees vir die Egiptiese reier. Daarom kon sy haar reeks so uitbrei deur nuwe klimaatsones en selfs vastelande te bevolk.
Alhoewel die Egiptiese reier deur boere bevoordeel word, aangesien dit die aantal insekplae in die landbou help beheer, verwoes plaaslike inwoners sy bruisende kolonies in bevolkte gebiede. In 'n aantal streke lei veranderinge in die hidrologiese stelsel na die bou van waterkragaanlegte en besproeiingstelsels ook tot negatiewe gevolge vir Egiptiese reiers (byvoorbeeld, 'n skerp afname in die vlak van die Meer van Sevan in Armenië met byna 20 m het gelei tot die uitdroging van 'n naburige meer en die verdwyning van baie voëlspesies, insluitend Egiptiese reiers). Die gebruik van plaagdoders in die lande lei ook tot die dood van die Egiptiese reier. Die Egiptiese reier word dikwels deur mense gebruik vir die omgewingsbiobeheer. Dus het studies in die Indiese deelstaat Kerala, waar hierdie voëls gereeld vullishope voed, getoon dat elke reier daagliks 100-150 g aas- en huisvlieglarwes vreet en sodoende hul getalle aansienlik verminder. Verspreiding en habitatte. Die Egiptiese reier is bekend vir sy vinnige uitbreiding van sy reeks. Gedurende die twintigste eeu versprei dit oor byna alle vastelande (behalwe Antarktika). Die oorsprong van die spesie hou verband met gebiede in Sentraal-Afrika. In Europa het dit oorspronklik net op die Iberiese skiereiland en in die Wolga-delta genestel; in Asië het die reeks van Palestina tot Indochina gestrek, en dit woon ook al die groot eilande in die Indiese en die Stille Oseaan. Op die gebied van die voormalige Sowjetunie maak die Egiptiese reier nes in die suidelike streke van Rusland, in Armenië, in Azerbeidjan en Kazakstan. In die lande van die Nuwe Wêreld het die Egiptiese reier in die laat 19de - vroeë 20ste eeu begin verskyn. Aanvanklik was dit afsonderlike vlugte, maar geleidelik het die reiers begin nesmaak. In die Verenigde State verskyn die Egiptiese reier vir die eerste keer in 1953, en in die 1970's tel die bevolking in die oostelike deel van die land meer as 400 duisend individue. Egiptiese reiers het hulle omstreeks 1948 in Australië begin vestig, en hulle kom nou in alle kusstreke van Australië voor en vlieg soms die binneland in. In Europa het Egiptiese reiers hulle in die middel van die twintigste eeu begin vestig, nou maak hulle gereeld nie net in Spanje (die oorspronklike plek) nie, maar ook in Frankryk, Italië, België en Nederland. Egiptiese reiers hou minder verband met waterliggame as ander reiersoorte. By die keuse van habitatte verkies hulle egter vogtiger biotope naby varswatermassas. Die belangrikste natuurlike habitats van die Egiptiese reier is wei, savanne en ander oop ruimtes met grasagtige plantegroei en varswatermassas. Hierdie reiers bly dikwels naby weidende diere en verkry dus voedsel vir hulself. Menslike veranderinge in natuurlike landskappe (ontbossing en vervanging daarvan met weivelde, die skep van besproeiingstelsels, ens.) Het daartoe gelei dat Egiptiese reiers hierdie sekondêre landskappe suksesvol ontwikkel en gevestig het. Hulle vermy slegs aaneenlopende woude, hoë berge, seekuste en woestyne.
Op grond van die verskeidenheid reiersoorte kan die gevolgtrekking gemaak word dat hierdie voëls in voorkoms aansienlik van mekaar kan verskil. Alle reiers is hoofsaaklik monochromaties. Slegs enkele soorte kombineer twee kleure, meestal wit met swart.
Ondanks die feit dat die grootte van die kleinste van die spesie se verteenwoordigers 3 keer kleiner is as die grootste van hulle, wat anderhalf meter hoog is, is hul liggaamsstruktuur van so 'n aard dat die reier nie met mekaar verwar kan word nie. ander voël.
Sonder uitsondering het alle reiers 'n lang nek, snawel, bene en word hulle deur groot vlerke en 'n klein stert onderskei. In rus is die nek van die reier in 'n S-vorm gebuig.
Tydens die jag word dit reguit, en 'n reguit skerp snawel slaan prooi soos 'n spies. Daarbenewens is die snawel toegerus met skerp kante, soms selfs met kepe, om die lewende wesens te vang wat nie meer ontbreek nie.
Ondanks die feit dat die reier se habitat naby water is, het dit nie 'n klier waarmee vet gebruik kan word om die vere te smeer nie, om dit te beskerm.
As 'n soort beskerming gebruik die reier sy eie dons, waarvan die gebiede poeier genoem word.
Dit verkrummel maklik en word in poeier. Reiers bedek hul vere daarmee. Hulle doen dit elke dag, so die reiers lyk altyd goed versorg op die foto.
Die Egiptiese reier is 'n mediumgrootte reier. Dit verskil van ander lede van die gesin in 'n digter samestelling, massiewe kop, relatief kort nek en kort bek. Die kleur van die bek is helderoranje met 'n rooierige tint, wat die Egiptiese reier onmiddellik van ander verwante spesies onderskei. Liggaamslengte wissel van 46 tot 56 cm, gewig 340-390 g, vlerkspan 88-06 cm, mans is effens groter as wyfies. In die herfs, winter en lente is die verekleed van volwasse Egiptiese reiers spierwit. Gedurende die nesperiode ontwikkel die meeste voëls kolle oranje-geel en oker los vere op die kroon, nek, rug en kruip. Op die kop vorm hulle 'n klein kuif, meer opvallend by mans. Na oviposisie word die verekleed van Egiptiese reiers bleek. Gedurende die nesperiode word voëls se bene in geel en oranje kleure geverf, en na die einde daarvan word dit donkerder en kry hulle 'n bruin tint.
Die Egiptiese reier is 'n sosiale voël wat in groepe voed en voortplant in samewerking met ander reiers en kopkoppe. Duidelike seisoenale migrasies word slegs waargeneem by voëls wat op breedtegrade met 'n gematigde klimaat woon. Egiptiese reiers wat in Rusland, Kazakstan, Turkye en die Kaukasus woon, is byvoorbeeld tipiese trekvoëls wat oorwinter in Iran, Irak en die Arabiese Skiereiland. Wetenskaplikes het gevind dat transatlantiese vlugte in beide rigtings algemeen is vir Egiptiese reiers in Afrika, en die intensiteit daarvan is in direkte verhouding tot die sterkte van die passaatwinde in verskillende jare. Daar word geglo dat dit reiers uit die noordooste van Afrika is wat na die Amerikaanse kontinent migreer en 'n nuwe bevolking begin. Langafstandvlugte van Egiptiese reiers is ook bekend in Australië (vlugte na Nieu-Seeland, wat ongeveer 2500 km is). As gevolg van die aardse lewenswyse, het die Egiptiese reier die vermoë verloor om die teiken (prooi) onder water te bepaal, verdraai deur die ligbreking in die water. Studies het getoon dat hierdie reiers in die donker kan jag.
Wat eet 'n walviskop?
Foto: Kitoglav of koninklike reier
Walviskoppe spandeer die meeste van hul tyd om kos in die wateromgewing te soek. Die grootste deel van hul vleisetende dieet bestaan ​​uit vleiland-gewerwelde diere.
Daar word veronderstel dat die voorkeurstipes van prooi die volgende insluit:
marmer protopter (P. aethiopicus),
Senegalese poliper (P. senegalus),
verskillende soorte tilapias,
Ander prooi wat deur hierdie spesie geëet word, sluit in:
Nylmonitale akkedisse (V. niloticus),
Vanweë sy yslike, skerp skerp snawel en wye bek, kan die walvissweefvlieër groter prooi jag as ander waadvoëls. Die vis wat deur hierdie spesie gevreet word, is gewoonlik 15 tot 50 cm lank en weeg ongeveer 500 g. Die slange wat gejag word, is gewoonlik 50 tot 60 cm lank. waterslange.
Die belangrikste taktiek wat deur walvisbekke gebruik word, is 'staan ​​en wag' en 'dwaal stadig'. Wanneer 'n prooi-item gevind word, dompel die kop en nek van die voël vinnig in die water, wat veroorsaak dat die voël balans verloor en val. Daarna moet die walviskop die balans herstel en weer van 'n staande posisie begin.
Saam met prooi val die deeltjies van plantegroei in die bek. Om van die groen massa ontslae te raak, skud die walviskoppe hul koppe van kant tot kant en hou hul prooi vas. Die prooi word gewoonlik onthoof voordat dit ingesluk word. Ook word 'n groot snawel dikwels gebruik om vuil aan die onderkant van 'n dam uit te haal om vis wat in gate gesteek is, uit te haal.
Die belangrikste voedsel van die Egiptiese reier is ongewerweldes, meestal sprinkane en dipterane (larwes en volwasse vlieë en perdevlieë). Daarbenewens eet hulle naaldekokers, waterkewers, wurms, spinnekoppe, bere, weekdiere en in mindere mate paddas en klein vissies. In Afrika word Egiptiese reiers gewoonlik buffels, sebras, groot wildsbokke, olifante, renosters en seekoeie. In die gebiede wat deur die mens ontwikkel is, hou hierdie reiers naby mak diere - perde en koeie. Reigers verkies, waar moontlik, die omgewing van groot diere wat met 'n snelheid van 5-10 treë / minuut beweeg. Hulle kom baie minder voor naby kleiner bokke en skape. In plaas van diere gaan Egiptiese reiers dikwels saam met bewegende toerusting - motors, trekkers en selfs treine. Studies het getoon dat die jagproduktiwiteit van reiers met die "deelname" van groot soogdiere aansienlik hoër is as wanneer daar alleen gejag word. Reigers loop of vlieg gewoonlik naby die koppe of voete van wei diere en vang die sprinkane en ander insekte wat hulle weggeskrik het. U kan dikwels Egiptiese reiers sien sit op die rug van olifante of sebras en kyk daarvandaan na prooi. In hierdie verband glo 'n aantal dierkundiges dat reiers bosluise en parasitiese insekte uit die pels van diere pluk, wat hul lewe baie makliker maak. Dit blyk 'n klassieke voorbeeld van simbiose (wedersydse voordeel vir albei deelnemers). Ander voëlkundiges meen egter dat reiers uitsluitlik op die grond voed, niks uit die wol van soogdiere pluk nie, maar laasgenoemde as rusplek en vervoermiddel gebruik. Op die een of ander manier, maar die gesig van 'n olifant of 'n seekoei met 'n reier op sy rug is 'n baie kenmerkende prentjie van die Afrika-savanne.
Die aantal Egiptiese reiers
Aangesien die Egiptiese reier verkies om in groot kolonies te nestel, wat soms honderde pare bereik, is hulle aantal in sekere gebiede baie. Die smal verspreidingsgebied dui egter daarop dat die totale aantal voëls in ons land uiters beperk is.
Egiptiese reiers is vriende met buffels en bring gereeld tyd op hul rug deur.
Egiptiese reiers begin op die ouderdom van 2 jaar broei. Daar word geglo dat dit monogame voëls is, maar daar is gevalle (en nie geïsoleer) van poligamie bekend nie, beide by mans en vroue.
Egiptiese reiers maak nes in kolonies, dikwels saam met ander soorte reiers, lepelbekke, steenbokke en aalscholvers. Die aantal neste van Egiptiese reiers in hierdie kolonies wissel van tientalle tot 'n paar duisend. Die neste word meestal in bladwisselende bome opgesit, minder gereeld in riete en bamboes-ruigtes. Die broeiseisoen wissel na gelang van die neste. In die trope broei reiers die hele jaar deur, met die toppunt van die broeiende aktiwiteit gedurende die natste periode. Op gematigde breedtegrade (Europa, Noord-Afrika) vind eierlegging plaas van April tot Julie, in Noord-Amerika van April tot Mei. In die ooste van Australië broei die meeste wyfies van Oktober tot Maart, en in die noorde van die kontinent is daar twee pieke van nesaktiwiteit - in November en Januarie. Die mannetjie kies 'n plek om 'n nes te bou - gewoonlik is dit 'n gemaklike vurk in 'n boom op 'n hoogte van 8-10 m van die grond af. Daar lê hy die fondament van die nes uit taamlike groot takke en begin dit aktief te beskerm. Terselfdertyd tree die mannetjie baie luidrugtig en aggressief op en probeer wyfies lok en ander mans verdryf. Dit alles gaan gepaard met spesiale rituele liggaamsbewegings. Na die vorming van 'n paar, bou die voëls die nes klaar, terwyl die mannetjie droë takkies versamel, en die wyfie lê dit neer. Die konstruksie duur 4-5 dae, die nes is los en aan die einde van die inkubasie is eiers deur die takke van onder sigbaar. Die deursnee van die nes is 20-45 cm, die hoogte is 7-12 cm. Die grootte van die koppelaar wissel in verskillende streke, maar die gemiddelde is 2-5 eiers. Die eiers het die regte eiervormige vorm met goed gedefinieerde stomp en skerp punte, wat dit onmiddellik van die eiers van ander reiers onderskei. Eiers het 'n growwe wit dop met 'n blou of groenerige kleur. Albei voëls van die paar broei vir 21-26 dae, vanaf die eerste eier. Die uitgebroeide kuikens is bedek met dons, maar hulle is heeltemal hulpeloos. Die vermoë om liggaamstemperatuur onafhanklik te handhaaf, verskyn eers op die 9-12de dag van die lewe. Terselfdertyd is hulle baie lawaaierig en aggressief en kan hulle hul ouers so vroeg as drie dae na die uitbroei onderskei. Op die ouderdom van 20 dae verlaat die kuikens die nes en beweeg hulle naby die takke en wingerdstokke en klou daaraan vas met hul pote en snawel. Op die ouderdom van ongeveer 30 dae begin jong Egiptiese reiers vlieg, maar vir ongeveer 2 weke bly hulle by hul ouers, waarna die kroos uiteindelik verbrokkel. Die sterftesyfer van Egiptiese reierkuikens is relatief laag, aangesien die ouers die nes en nageslag aktief beskerm.
Kamele is een van die bekendste diere wat in Egipte afkomstig is. Kamele is bekend vir hul kenmerkende "bultjies", wat eintlik groot vetneerslae is en in stryd met die algemene opvatting glad nie met water gevul is nie. Hulle leef gemiddeld 40 tot 50 jaar. Hierdie diere is goed aangepas vir lewe in woestyne, aangesien hulle etlike dae sonder water kan klaarkom.
Egiptiese reier (Bubulcus ibis) - die wydverspreide en talrykste voël in die gesin. Dit leef in die trope, subtrope, die suidelike gematigde breedtegrade van beide hemisfere. Dit is veral bekend vir sy vinnige uitbreiding van sy natuurlike gebied sedert die einde van die 19de eeu, wat volgens sommige ramings tot vandag toe voortduur. Dit is die mees aardse reiersoort, die tipiese habitats hou verband met oop grasgebiede, ook in gebiede met 'n dor klimaat: weide, moerasse, steppe, savanne.
Egiptiese reier landbou-industriële en kulturele landskappe maklik onder die knie kry, is nie bang vir 'n persoon nie en vestig hom dikwels in die omgewing. U kan gereeld sien hoe hierdie voël op die rug sit van wilde en mak soogdiere (olifante, sebras, wildsbokke, beeste) wat in wei en weivelde wei.
Die hoofvoedsel van die Egiptiese reier is landelike insekte wat versteur word deur diere wat daar verbygaan. Die voël vreet ook ander ongewerweldes, asook paddas, paddavissies en visse.