Selfmoord is meer algemeen onder dokters as enige ander professie. Uitbranding kan 'n rede wees. Iuri Silvestre / Shutterstock.com
Vroeër vanjaar het een van ons 'n prominente Amerikaanse mediese skool besoek om 'n lesing oor die onderwerp van uitbranding en hoe dokters meer vervulling in die praktyk van medisyne kan vind. Ongelukkig het die mediese student van die vierde jaar daardie dag haar eie lewe geneem.
Die probleem was nie persoonlike mislukking nie. Sy het onlangs in 'n mededingende verblyfprogram by een van die land se mees gesogte hospitale aangepas. Tog blykbaar het sy steeds die vooruitsig van die lewe meer voorgekom as wat sy kon dra.
Dit is skaars 'n geïsoleerde voorval. A bestudeer wat vroeër vanjaar by die jaarlikse vergadering van die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging gerapporteer is, het aan die lig gebring dat onder die Amerikaanse spesialiste, dokters die hoogste selfmoordsyfer het. Volgens die navorsers is die selfmoordsyfer in medisyne meer as twee keer die van die algemene bevolking, wat in ten minste een doktermoord selfmoord per dag in die VSA tot gevolg het. In werklikheid is die werklike getal waarskynlik hoër, aangesien die stigma van selfmoord tot onderberouting lei .
Die nuus word nog erger. Daar is goeie rede om te dink dat wanneer dit kom by nood onder dokters, selfmoord slegs 'n besondere aanduiding is van 'n veel groter probleem. Vir elke dokter wat selfmoord pleeg, sukkel baie ander met uitbranding en depressie. een onlangse opname het bevind dat 42 persent van Amerikaanse dokters uitgebrand is, met pryse van 38 persentasie onder mans en 48 persentasie onder vroue. Sulke nood manifesteer op ander maniere, soos alkoholisme, dwelmmisbruik en swak pasiëntsorg.
Hoë stres, maar hoë belonings
Vanuit een oogpunt is hierdie bevindinge nie verbasend nie. Geneeskunde is al lank erken as 'n stresvolle beroep, gekenmerk deur mededingendheid, lang ure en gebrek aan slaap. Baie dokters werk elke dag met die wete dat 'n fout tot die dood van 'n pasiënt kan lei, sowel as die frustrasie dat sommige pasiënte, ondanks hul beste pogings, sal verkies om nie met mediese aanbevelings en ander te voldoen nie. word steeds sieker en sterf.
En tog lyk dit of dokters het baie om dankbaar te wees. In vergelyking met Amerikaners in ander reëls, is hulle hoogs opgevoed en goed vergoed. Hulle geniet 'n relatief hoë vlak van respek en vertroue. En hulle werk bied hulle gereelde geleenthede om 'n verskil in die lewens van pasiënte, gesinne en gemeenskappe te maak. Hulle is bevoorreg om in sommige van hul mees onvergeetlike oomblikke, soos in geboorte en dood, vir mense te sorg, en hulle kan soms iemand se lewe red.
Waarom kan selfmoordkoerse onder geneeshere so hoog wees?
Alhoewel daar ongetwyfeld baie faktore is, wat wissel van probleme in die gesondheidsorgstelsel tot individuele omstandighede, die onlangse dood van die romanskrywer Tom Wolfe op ouderdom 88 het ons geïnspireer om vanuit 'n ander perspektief na die probleem te kyk. Die skrywer van talle werke van beide fiksie en nie-fiksie, Wolfe se beste verkoop boek was 1979 se "The Right Stuff, "Wat die vroeë dae van die Amerikaanse ruimteprogram verduister het.
"The Right Stuff"Word bevolk deur twee baie verskillende stelle helde. Eerstens is daar die toets vlieëniers, verteenwoordig deur Chuck Yeager, 'n voormalige vlieënde aas wat in 1947 die eerste persoon geword het om die klankversperring tydens vlakvlug in sy X-1-vuurpyl-jet te breek.
Deur Wolfe se rekening was die toets vlieëniers dapper manne wat gereeld die perke van menslike vlug gestoot het en hulself in gevaarlike situasies geplaas het waar die versuim om te reageer op probleme in 'n sekondêre sekonde kan lei tot mislukking en selfs die dood. In sy inleiding tot die 1983-uitgawe rapporteer Wolfe 'n vlieënier sterftesyfer van 23 persentasie. Gedurende die 1950's het dit in ongeveer een dood per week vertaal.
Tog was moraal en kameraadskap onder die proeflopers hoog. Hulle het geglo dat hulle patriotisme bevorder, die menslike kapasiteit vir eksplorasie uitbrei en dapper breek wat gedink is onbreekbare menslike perke. Het Yeager gesê, "Wat goed doen dit om bang te wees? Dit help niks nie. Probeer beter om uit te vind wat aangaan en reg te stel. "
Deur geen keuse van hul eie nie, die later Mercurius ruimtevaarders was 'n baie verskillende ras, het Wolfe gevind. Alhoewel baie ondervinding gehad het as beide veg- en toetsloods, sou hul rol in ruimteverkenning dieselfde wees as dié van passasiers meer as vlieëniers. Byvoorbeeld, hulle is gekies minder gebaseer op hul dapperheid, oordeel of vaardigheid as op hul vermoë om 'n battery van ontstellende en soms vernederende toetse te weerstaan, wat nausea-inducerende sentrifugritte en ruitolie-enemas insluit.
Met ander woorde, die ruimtevaarders het minder as toetspilote as proefpersone gefunksioneer. Die werk van die vlieëniers sal grootliks gedoen word deur rekenaars en grondbeheer, en die ruimtevaarders se rol was grootliks om hulle te verduur. Toe dit by die ontwerp van die Mercury-kapsule, moes hulle veg vir 'n venster waardeur hulle kon sien waarheen hulle gaan, 'n luik wat hulle van binne kon oopmaak, en selfs minimale manuele beheer oor die vuurpyl.
Die ruimtevaarders en hul gesinne is vereer deur die Amerikaanse publiek wat verwonderd was oor die moed wat dit geneem het om 'n vuurpyl in die onbekende te ry, maar dit was nie genoeg vir die mans self nie. Hulle het verlang om iets te doen. In "The Right Stuff", neem Yeager baie van hul frustrasie wanneer hy wegdraai van die projek sê, "Enigeen wat in daardie damn ding gaan, gaan in 'n blik 'n strooipos wees."
Dokters: Toets vlieëniers of ruimtevaarders?
Die kontras tussen vlieëniers en ruimtevaarders stel 'n paar van die teleurstellings en frustrasies wat Amerikaanse dokters in die gesig staar, vas. Nadat die medisyne ingeskryf is dat hulle hul eie kennis, deernis en ervaring sal help om die verskil tussen gesondheid en siekte te maak en selfs lewe en dood vir hul pasiënte, het hulle bevind dat hulle 'n baie verskillende realiteit, een wat hulle dikwels laat voel soos passasiers as vlieëniers.
Oorweeg hoe doktersprestasie geassesseer word. In die verlede het dokters gesink of geswem op grond van hul professionele reputasie. Vandag, in teenstelling, is die werk van dokters geneig om te wees geëvalueer Deur die kwaliteit van hul dokumentasie, die nakoming van beleide en prosedures, die mate waarin hul kliniese besluitneming voldoen aan voorgeskrewe riglyne en bevredigings tellings. Oor die afgelope paar dekades het die dokter minder geword van 'n besluitnemer en meer van 'n besluit-implementeerder.
Hoekom is dit ontmoedigend? Net soos die toets vlieënier weet wat van tweede tot tweede in die kajuit gebeur, is 'n dokter dikwels die enigste gesondheidswerker wat pasiënte as mense ken, insluitend elkeen se besondere behoeftes en bekommernisse. Word geassesseer deur statistieke afgekondig deur ekonome, beleidmakers en gesondheidsorgbestuurders wat die pasiënt nooit ontmoet het nie, gee die praktyk van medisyne 'n hol gevoel.
Die meeste dokters wil nie ruimtevaarders wees nie, wat onbeheersbaar raak in 'n gesondheidsorg toekoms wat hulle nie kan sien nie. In plaas daarvan wil hulle vlieëniers wees - professionele persone wat voorbeeld gee waarom oë en ore op die pasiënt veel belangriker is as om 'n rekenaarstelsel of faktuurkode te bemeester. Hulle wil nie ruimtevaarders wees nie, vas in 'n blik wat hulle elke beweging dikteer en bied geen geleentheid om die verskil te maak vir pasiënte wat persoonlike uitdaging en groei oplewer nie.
Die situasie word goed opgesom deur 'n kryttekening deur 'n sesjarige pasiënt wat ons onlangs gesien het. Geregskik, "My Besoek aan die Dokter", dui 'n jong pasiënt op 'n ondersoek tafel aan die dokter. Die dokter is egter regoor die kamer by 'n lessenaar wat van die pasiënt afwyk, oor 'n rekenaar gebuig waarin hy data invoer. Die implisiete boodskap van hierdie eenvoudige beeld? Die rekenaar is belangriker vir die dokter as die pasiënt.
As ons die vloek van uitbranding, depressie en selfmoord in medisyne wil stop, moet ons dokters in staat stel om goeie dokters te wees - nie net "gesondheidsorgverskaffers" nie - en om medisyne te oefen op 'n manier waarop hulle trots kan wees. Ons moet hulle toelaat en selfs aanmoedig om nie net gesondheidsinligting te bestuur nie, maar om vir mense te sorg. Soos die vroeë ruimtevaarders, kan dokters, veral die beste onder hulle, nie floreer as hulle bly wegbeweeg na die rol van Geel die Astrochimp, Amerika se eerste sjimpansee-astronaut.
Richard Gunderman, Kanselier se Professor in Geneeskunde, Liberale Kunste en Filantropie, Indiana University en Peter Gunderman, eerstejaar inwoner van die IU Health Ball Memorial Hospitaal, Indiana University
Boeke deur Richard Gunderman:
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Hoekom Geneeskunde lei die beroepe in selfmoord, en wat ons kan doen oor dit