In die lig daarvan is dit vir my ironies as die PM (jammer, ek kan daai outjie nie verdra nie!) die oproer afmaak as uitsluitlik krimineel (met ander woorde, dit het GEEN politieke of politiek-ekonomiese dimensie nie; nie eers as simptoom nie) en as ‘n “kriminele minderheid” se aanslag op “die publiek”. Die gedig “dagskrif vir die wegland” (pp.10-15) met sy vier dele, sowel as “stormsriviermond” (pp.105-107), ook met vier dele, is uitstekende voorbeelde van hierdie soort sensories bewuste taal. Tog balanseer Joubert hierdie aspek met ’n gestrooptheid wat deels op ’n keuse vir toeganklike en helder taalgebruik, en deels op ’n fyn oorwoë rasionaliteit berus. Soms, wanneer ek sit en droedel (dankie, Chris Coolsma, vir hierdie woord!), neem ek een van die vertalings, skryf dit rofweg oor in Afrikaans, sit die boek weg, en probeer dan my eie gediggie op Retamar se fondamente staan maak. Hennie. ek sal jou nie meer ‘n opskep kan gee as jy op die sypaadjie by jou woning wag op ‘n “taxi” om na Groentemarkplein te gaan “Sodat ek net weer tussen mense kan wees” nie.