Dis koud. Fyn klank-rinkels val soos klippies vanuit die windwekkertjie. Jy's opgebruik, soos 'n bebloede plastieksak wat oorbly na Saterdagaand se braai.
Jy met die wrede trek om jou mond, jou logge lyf wat teen myne stu, jou dik hande teen my lyf, by my broek in, jou mond hongerig en onbevoeg op myne.
Ek wou jou gewoonlik seermaak. Byt, vasdruk, met kru, afgemete afsydigheid my mond om jou klein piel gepruil tot jy, mal van jagsheid, my boontoe getrek het en jou twee dik vingers in my ingedruk het sonder genade, sodat my asem soos 'n lem in my keel vassteek van pyn en ekstase. Die lag sou in my lyf opstoot, gejaag deur histerie, geslaan deur wanhoop, 'n wilde triomf.
Dan het die haat soet in my opgestoot, opgewonde, gewalg deur die drillings van jou vet. My vingernaels het bloedmote op jou rug uitgekrap, my suigmerke op jou borskas het soos doodgerypte rose geblom. Die fantasie het soos gras geruik, gekneus deur my ontasbare lyf, die aroma van ons lywe wat suur aanmekaar vassweet. Jou tepels, donkerbruin tussen die paar swart borshare, het styf geword onder my tong. Soos 'n roofdier wou ek jou verskeur en jou lewer louwarm stuk-stuk in my keel laat afglip.
My adderlyf het afwaarts geseil, my borste oor jou bobene geskuur toe ek jou patetiese manlikheid insuig en later forseer om in my mond te kom. Weer wou ek lag - jy was soet, ongetap, onviriel, ondergeskik. Vreeslik besorg en liefderik het ek oor jou kaal, harige lyf gestreel, later jou saggies begin soen in jou nek en oor jou hele gesig, die karakterlose neus, dik wenkbroue, lang ooghare, pokkerige wange. My prooi het gekreun en saggies begin snork, onbewus van my hande wat brand om soos 'n anemoon om sy keel toe te vou.