Met die Verdedigingswet en die Wet op Amptelike Geheime, is die media vir feitlik die volle duur van die grensoorlog aan bande gelê. Agter die skerm van "fiksie", het skrywers begin rapporteer waaroor joernaliste nie meer mog nie. "Stories" kon tog nie gesensor word nie. Sleep vir jou 'n stoel nader (1987) deur André le Roux bied die leser 'n uitnodiging om te kom sit en luister na die ontstellende verhaal "Mupeki pis mos deesdae soos 'n gieter", wat vertel van polisie-martelmetodes a la Jeffrey Benzien en sy "nat sak". Wie de hel het jou vertel? (1988) deur Gawie Kellerman breek met sy knetterende kortverhale die stilte oor die grensoorlog. Sê dit in die donker (1989) deur Pieter van der Lugt en Berigte van weerstand (1990) deur Emma Huismans dra elkeen die element van vertelling van dit wat nie eintlik gesê moet word nie, dit waarvan daar slegs in 'n fluisterstem gehoor word. En nie net oor die grens nie, maar ook oor wat reg onder ons neuse binne die land aangegaan het. Charles Malan van Vrye Weekblad beskryf John Miles se Kroniek uit die doofpot, 'n polisieroman (1991):
"Jy weet, dis lekker en maklik om nou te sit en te gesels daar-oor, maar skrywe jy so 'n boek terwyl die kruitdampe nog hang ... dan's dit bleddie moeilik ... en met die Verdedigingswet ... jy't geen beskerming van 'n grondwet gehad nie."
'n Regering wat sy sout werd is, sal die media altyd in sy sak probeer kry om soos 'n opgeleide bandspe-lertjie te bevestig. Ons het nou 'n grondwet wat veronderstel is om almal se regte te beskerm. Wat kort, is 'n grondwet wat almal se geheues beskerm. Die media kan hierdie onafgehandelde besigheid te ruste lê. Hulle moet keer dat kollektiewe geheue tot staatsargiewe verdoem word omdat 'n regering dit as "afgehandel" bestempel. 'n Mark is daar altyd. Mense bly gefassineer deur oorlog. In Nederland vandag verkoop boeke (fiksie en nie-fiksie) oor die Tweede Wêreldoorlog soos soetkoek.