Teensprake was daar ook. Te verstane. Hoofsaaklik weens die bitter nalatenskap van mag en onmag; skuld en verlies; politiekery en ontmensing op vele vlakke. Geruime tyd al het Belhar in my kop begin weggroei van sy ontstaantyd, sy pynlike geboorte en politieke bagasie. Hy’t groter geword as sy konteks; meer tydloos, tyd-los. ‘n Belydenis wat oor dekades en selfs oor eeue, oor grense en kontinente kan bydra tot ‘n sinvolle geloofsbelewenis vir baie mense; wat nie net vir die gereformeerde kerke in Suid-Afrika nie, maar ook wêreldwyd vir gelowiges meer duidelikheid kan bring – oor onsself en ons diepgaande behoefte aan geregtigheid, oor die wondbaarheid en die versoenbaarheid van mense, maar hoofsaaklik oor God. ‘n Belydenis wat Sy wese vir brose mense verwoord.
Dit het ek by Goudini gesien: brose mense. Wat bewend, maar dapper opstaan: hulle sê sê; hulle oortuigings uitstip; hulle hart op die tafel en op die spel plaas. En sodoende hulleself oopstel vir moontlikhede. Vir groei. Vir seerkry en vir heelword. Hopelik ook vir heelmaak ...
Tydens die gesprek sit Neil oorkant my met sy babadogtertjie op sy skoot. Sy lê rustig met haar wangetjie teen sy gesig. Ek sien God so sit met ons, sy kinders. Teer. Koesterend. Waarderend. Beskermend. Sterk.
Vanoggend kyk ek na Neels se foto van ‘n reënboog met sonsopkoms oor die Slanghoekvallei, oor Goudini, oor die sinodemense. Daar’s lig en skaduwee in die prentjie. Wolke en ooptes. Sag en hard. Nag en dag nog sy aan sy. Maar die reënboog … die reënboog, o dit sê sovéél!