Toe Rika van der Merwe (71) 11 jaar gelede die nood in die Christenburg-gemeenskap buite Bethlehem raaksien, het sy net daar haar intrek in die gemeenskap geneem sodat sy enige oomblik van die dag of nag byderhand is om te help waar daar nood is. Sy gee katkisasie, sorg dat siekes hul chroniese medikasie neem, hou elke oggend Bybelstudie vir die inwoners en kook vyf dae per week vir 40 mense. Haar kinders se pleidooie om by hulle in die Kaap se kom bly, val op dowe ore. “Die Here is goed vir my,” sê sy oor en oor.
Ewald Crause (69), Hartenbos se “seevader”, neem kinders op oorlewingskampe langs die see, waartydens hy hulle leer van die skepping en hoe om in die natuur te loorleef. Maar eintlik, sê hy, werk hy aan die seuns tussen 16 en 19 se karakter, en leer hy hulle belangrike waardes wat hulle lewenslank sal vorm. Hy neem ook straatkinders op ŉ dagkursus wat baie van hulle se lewe verander. “God het die natuur gemaak. As ons ver van die natuur af is, is ons ver van God af,” is sy eenvoudige motto.
Dis maar drie van die bejaardes se stories. Soos ek verder op die lys af bel, begin ŉ ander prentjie van dit wat in ons land aan ‘t gebeur is, vir my duidelik raak. Nie die prentjie wat die nuus vir ons skets nie, maar die prentjie wat geskets word deur mense wat besluit het om ŉ verskil te maak, ongeag die omstandighede.
Daar is nog duisende van hulle daar buite: die oumas wat koeksisters bak sodat kleinkinders universiteit toe kan gaan; die onderwysers wat fondsinsamelings aanpak om die skool te verf; die jonges wat met tong in die kies-bedelboodskappe om die nek by verkeersligte staan en vir bydraes vra om die kriekettoer te kan meemaak; die werkende ouers wat met groot liefde pleegkinders inneem.
Dit was nog altyd wie ons is, en dis wie ons altyd sal wees. Ek bring hulde aan elkeen – oud of jonk – wat hierdie week van die slegte nuus vergeet en sy eie goeie nuus laat gebeur.