JY LEES NOU Polsende Rio
Tussen dié stad se palmheuwels, op die tropiese fynsandstrande en onder die vredige figuur wat hoog uittroon, raak jy opnuut verlief op die lewe
Dis waarskynlik omdat feitlik almal Portugees praat en Rooms-Katoliek is, verklaar die taxibestuurder Paolo. “No worries, here go with flow of sea,” sê hy. Tog werk Paolo op pad na die Copacabana-strand die Fiat se ratkas vinnig en flink, terwyl hy skuins teen die oop venster leun, elmboog na buite, een hand op die stuur. Dit klop met wat ek gelees het, dat heelparty taxi-bestuurders hulle verbeel hulle is wafferse renjaers. Nes Ayrton Senna, hul Grand Prix-held, wat sedert sy dood in die negentigerjare ’n Brasiliaanse legende is. Paulo besorg my nietemin veilig by my hotel en verseker my dat ek in Rio só tuis gaan voel dat ek langtand gaan terugkeer huis toe. Veral as ek met ’n glimlag en gebaretaal met die cariocas selfs net die basiese Portugees praat, soos olá (hallo), tchau (tot siens), por favor (asseblief) en obrigada (dankie). Hoewel hier volop sakkerollers is, sal jy hulle kan vryspring as jy nie in agterstrate rondloop en met ’n geldsak om die middel en kamera oor die skouer adverteer dat jy ’n toeris is nie, sê Paulo. En, voeg hy by, moenie jou aandag laat aftrek deur iemand wat jou op straat die tyd of ’n aansteker vra nie. Dis juis dán dat ’n medepligtige jou besittings gryp en verdwyn. Met dié raad groet Paulo, en met ’n windmaker-wegtrek gooi hy ’n duim in die lug en skree "tabong!" - menende als is in die haak.
Jy is skaars by die hotel of die geruis van die branders langs die Copacabana-strand lok jou. Soos elke Sondag is die Avenida Atlântica langs die strand vir verkeer gesluit. Dit woel van drawwers, stappers, fietsryers en gesinne met hul honde wat kom litte losmaak in die soel seelug met sy aansteeklike energie. Op die mosaïekpatroon-sypaadjie is vrugtesapstalletjies met van vars kokos-sap, wat jy met ’n strooitjie uit die dop teug, tot caipirinha, ’n lemmetjiesap met cachaça, oftewel suikerrietbrandewyn, die Brasiliaanse witblits. Eetgoedventers draal op en af met gebraaide mielies aan die stronk, babagarnaal-sosaties en vars klapperhappies. Dit neem nogal ’n uur of wat om gewoond te raak aan die mengelmoes vroue-figure op die strand wat in die beroemde Rio-uitrusting, die tandevlosbikini, paradeer. Maar anders as verwag, is daar geen bostukloses in sig nie. Vyftien jaar oud of diep in die sewentig en ver oorgewig of bewonderenswaardig goed bedeeld, in Rio is inhibisies laag op die leefstyl-lys. Negentig persent van die vroue dra hierdie eina-klein kostuumpies en swaai hul agterstewe oormatig en met die grootste gemak en selfvertroue. Selfs van die bedelaars kruip saans in die warm aandlug met hul bikini’s onder hul kartonskuilings in, net om die volgende oggend weer daarmee die strate te vat.
Vleisliefhebbers kan hulself bederf in ’n gesellige churrascaria (braairestaurant) waar geroosterde vleis (van vark tot hoender en bees) in die rodizio-styl - op reusemetaalpenne - na jou tafel gebring word. Jy kies jou gunsteling-stuk en die kelner sny dit vir jou. Slaaie, bone en aartappels word ook voorgesit. Teen gemiddeld 25 tot 30 reale (R88 tot R105) eet jy dat jy omlê. Jy smeek naderhand die kelner om weg te bly van jou tafel af.
Soveel te sien
Dis ’n nuwe dag, en vanoggend wag die Suikerbroodberg. Jy ry eers met ’n kabelkar na ’n eerste heuwel, waar jy wag vir ’n tweede karretjie wat jou na die spits neem. Op albei heuwels het jy ’n wonderskone uitsig oor die baaitjies en eilandjies. Daar is piekniekhoekies en wandelpaadjies en as jy fyn kyk, sien jy streepstert-apies in die bome kerjakker. En die Cristo Redentor (Christus-beeld) wat van oorkant op die Corcovado-heuwel onmiskenbaar oor die tropiese woude en wolkekrabbers rys. Die volgende twee dae val die klem op prettige vervoer - eers met ’n trem ’n hobbelrige op- en afdraandrit deur die heuwelagtige kunstenaarsbuurt Santa Teresa met sy klipsteenstraatjies en fraai outydse winkeltjies en kafeetjies. Daarna is dit met die veerboot na Niterói, ’n stad oorkant die baai wat bekend is vir die kunsmuseum wat die Brasiliaanse argitek Oscar Niemeyer in die vorm van ’n vlieënde piering ontwerp het. Vanaf die boot het jy ’n panoramiese uitsig op Rio.
Dis die laaste dag en die hoogtepunt is ’n rit teen die Corcovado-heuwel op in die trenzinho (tandrat-treintjie) - al met die tropiese Tijuca-woud langs. Tot byna bo, waar jy in afwagting met trappe die laaste gedeelte uitstap. Dan staan hy hier reg voor jou. Jy kyk op na hom, 35m hoog, met oop arms en salige uitdrukking op sy gesig - die oorweldigende mooi Christus-beeld, waarvan jy sedert jou aankoms elke dag bewus is. Hy straal soveel vrede en rustigheid uit; jy bly die hele dag by hom.