My jong kollega preek verlede Sondag ŉ pragtige boodskap waarin hy die gemeente herinner dat hulle die woonplek van God is. Hy verwys na Johannes die Doper en die woorde “daar is die Lam van God” maak die res van die week woning in my hart. Derhalwe kuier ons hierdie week oor die optrede van Johannes die Doper reg aan die begin van Jesus se bediening.
Hy was ŉ interessante mens wat in die woestyn gewoon het. Sy voedsel was eenvoudig en sy leefwyse aards. Ek lei af dat Johannes nie sterk was op interpersoonlike verhoudinge nie. Hy het ŉ ding by die naam genoem en opspraak verwek. Juis daarom word ŉ afvaardiging van Jerusalem gestuur om na sy identiteit te verneem. Die vraag na identiteit word gestel. Wie is jy? Uiteraard word dit gevra omdat Johannes rimpelinge veroorsaak.
Hy tree soos ŉ profeet op en roep die mense tot bekering. Hy bedien ŉ doop aan mense wat reeds besny is. Hy roep die Godsvolk tot bekering op. Hy krap alles deurmekaar. Hy vertel kinders van Abraham dat hulle op weg is na ŉ ewige verderf. Hy stroop die verneer af en laat mense met die naakte waarheid. Vervalle en eensaam en verlore. Mense praat met mekaar oor sy vreemde optrede. Nuus daarvan bereik die geestelikes in Jerusalem. Hulle kan sulke voortvarendheid nie duld nie. Derhalwe nie vraag maar wie is jy.
Dit blyk dat sommige in Johannes die vervulling van die Messiasverwagting gesien het. Derhalwe bevestig hy nie minder as drie keer dat hy nie die Christus is nie. Duidelik, ondubbelsinnig en openlik staan daar: “Ek is nie die Christus nie”.
Daarmee is die saak van sy identiteit nie afgehandel nie. Is hy dan Elia? Sy optrede in die woestyn herinner aan Elia van die ou Testament. Hy ontken dit egter. “Die profeet?” Nee, ook nie dit nie.
“Maar wie is jy dan,” wil hulle weet? Ons moet ŉ antwoord gaan gee aan die mense wat ons gestuur het. Ons kan nie met ŉ mond vol tande terug na Jerusalem nie.