Clement V - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Pous Clement V (1264 - 20 April 1314), gebore Bertrand de Goth (ook soms 'Gouth' en 'Got' gespel), was pous van 1305 tot sy dood. Hy is in die geskiedenis gedenkwaardig vir die onderdrukking van die orde van die tempeliers, en as die pous wat die Romeinse Curia in 1309 na Avignon verhuis het. Hy was Philip IV The Fair se persoonlike keuse vir pous, en het min of meer die belange van Philip gedien. Ondanks 'n reputasie vir gierigheid en swakheid, het hy nie 'n gebrek aan moed gehad nie. Aanvanklik was hy huiwerig om die Templars te onderdruk en het hy ook geweier om Boniface VIII te veroordeel, wat Philip na bewering 'n voorwaarde gemaak het om sy pousdom te ondersteun. Hy was meer geïnteresseerd in eerbewyse en sinvol as in geestelike leierskap, en hy was nie heeltemal 'n mislukking nie. Geen pous kon in hierdie tyd oorleef sonder sterk steun van 'n tydelike heerser of heersers nie, en Italië was 'n toenemend gevaarlike plek, wat destyds deur Shahan as "kwasi-anargies" beskryf is.1 Die bewering dat die skuif na Avignion om die pousdom te beskerm was nie heeltemal onwaar nie. Clement, alhoewel hy swak was en in baie opsigte die pand van die Franse koning, het wel 'n mate van selfwaardigheid en onafhanklikheid behou. Oor die veroordeling van Boniface VIII, sê Chamberlain, "Clement, 'n ryk wese van die koning, alhoewel hy hom van hierdie laaste tevredenheid verneuk het" en "die verhoor het nooit tot 'n uitspraak gekom nie."2
Clement het God miskien opreg wou dien. Hy het binne moeilike omstandighede sy bes gedoen om die prestige van die pousdom te beskerm, selfs al was hy nie die bekwaamste, heilige of visioenêre bekleër nie.
Bertrand, gebore in Villandraut, Aquitaine, was kanon en sakristan van die kerk Saint-André in Bordeaux, destyds pastoor-generaal van sy broer, die aartsbiskop van Lyon, wat in 1294 die kardinaalbiskop van Albano tot stand gebring het. Hy word toe biskop van St Bertrand-de-Comminges, die katedraalkerk waarvan hy verantwoordelik was vir die groot uitbreiding en versiering; en kapelaan van pous Bonifatius VIII (1294-1303), wat hom in 1297 as aartsbiskop van Bordeaux gemaak het. Bertrand was tegnies 'n onderwerp van die koning van Engeland, waarvan Bordeaux Bordeaux insluit.
Na die dood van Benedict XI in 1304, is hy verkies tot pous Clement V in Junie 1305 (en is op 14 November ingewy), na 'n jaar interregnum wat veroorsaak is deur die geskille tussen die Franse en Italiaanse kardinale, wat byna ewe gebalanseerd in die conclave was , wat in Perugia gehou moes word. Bertrand was nie Italiaans of 'n kardinaal nie, en sy verkiesing kan beskou word as 'n gebaar teenoor neutraliteit. Die hedendaagse kronikus, Giovanni Villani, het geskinder dat hy homself aan 'n formele ooreenkoms aan koning Filips IV van Frankryk (1285-1314) gebind het.
Die koning en die pous
Philip IV The Fair of France se begrip van sy rol as God se verteenwoordiger op aarde het in stryd met die leer van die Katolieke Kerk gestaan, wat sterk bevestig is deur Boniface VIII en sy opvolger, Benedict XI, dat die pous God se verteenwoordiger was in sowel die temporele as die geestelike sfeer. . Die pouslike kroning bevat die woorde, "Weet dat u die vader van vorste en konings is - die heerser van die wêreld", en sommige pousse het dit na "die logiese einde daarvan" geneem.3 Volgens Howarth het die Kapteinse konings hulself of volgens hul onderdane 'semi-goddelik' geglo, waarvan die 'aanraking, volgens hom, siekte kon genees'.4 In sy selfbegrip was Filippus 'n 'priester-koning' en het hy dus geregtig gevoel om die geestelikes te belas, selfs al het hierdie in stryd met die pouslike gesag. Dit was hierdie selfbegrip wat Filippus in direkte konflik gebring het met Pous Bonifatius VIII, "wie se wil so sterk was soos die van Filippus, en wie se droom identies was, die vereniging van alle gesag, tydelik en geestelik, in sy persoon."5 Boniface het die bul uitgereik, Unam Sanctam, hy het sy gesag oor konings verkondig en die geldgekapte Filippus uitgekommunikeer vir belasting op die Kerk. Philip het geantwoord deur een van die Franse biskoppe wat naby aan die pous was, te arresteer en 'n vergadering van Franse edeles, geleerdes en prelate te belê wat die pous veroordeel het. Philip het toe sy agent, William Nogaret, na Anagni gestuur, die somerreserwe van die pous in die heuwels oos van Rome om Boniface self in hegtenis te neem. Boniface is drie dae later deur die mense van die stad gered, maar is binne 'n maand oorlede. Sy opvolger, Benedictus, is "in dieselfde vorm gegiet", maar is self binne die jaar dood. Dit was by die daaropvolgende pouslike verkiesing dat die Franse aartsbiskop Bertrand de Goth tot pous verkies is Clement V met Philip se entoesiastiese sterk steun. Howarth (1982) sê dat Philip:
het geweet wat hy doen om De Got se benoeming te ondersteun; hy het die man goed geken. Die aartsbiskop was 'n swak en gulsige man, lief vir eer en hou nie van verantwoordelikheid nie; deur sy familie-invloed het hy sy aartsbisopries bereik, want sy oom was 'n biskop en sy broer 'n aartsbiskop.6
Clement het geweet dat hy Pous was as gevolg van Filippus se steun, en hy het die koning tot goeie status herstel. Vroeg in 1306 het hy die kenmerke van die bulle uitgelê Clericis Laicos dit wil voorkom asof dit van toepassing is op die koning van Frankryk en in wese onttrek het Unam Sanctam, die twee bulle van Boniface VIII wat veral beledigend was vir die ambisieuse bediening van Philip IV. Dit wil voorkom asof hy homself regdeur sy pontifikaat gedra het as die blote instrument van die Franse monargie, 'n radikale verandering in die pouslike beleid.
Onderdrukking van die Tempeliers van die Ridders
Die Seël van die Ridders Templar
Op 13 Oktober 1307 kom die inhegtenisneming van honderde Knights Templar in Frankryk, 'n optrede wat skynbaar finansieel gemotiveer en onderneem is deur die doeltreffende koninklike burokrasie om die aansien van die kroon te verhoog. Filippus IV was die krag agter hierdie meedoënlose stap, maar dit het ook die historiese reputasie van Clement V. verkwansel. Die koning het van die dag van die kroning van Clement V die Templars aangekla van dwaalleer, onsedelikheid en misbruik en die skrop van die Die pous het gekompromitteer met 'n toenemende gevoel dat die ontluikende Franse Staat nie op die Kerk mag wag nie, maar onafhanklik sou voortgaan. Clement was aanvanklik traag om op hierdie aanklagte te reageer en "het met groot moed ... geweier om die koning onmiddellik 'n antwoord te gee."7. Hy het Philip se 'eis vir 'n ondersoek' probeer afweer totdat Philip opdrag gegee het om al die lede van die bevel in hegtenis te neem. Clement interpreteer dit as 'n aanval op die Kerk self en gee 'n bul wat die "konings van die Christelike lande beveel ... om die Templars in hul lande te arresteer", maar om dit te doen in die naam van die pous.8 Clement het miskien gehoop dat die Templars se onskuld bewys sou word, en daarom toegegee aan die druk van die koning om teen hulle te beweeg. Maar aangekla van dwaalleer, sodomie en alle soorte gruwels, is hulle ten spyte van Clement se vertragingstaktieke uiteindelik skuldig bevind. Clement het probeer om persoonlike verantwoordelikheid te neem deur 'n afvaardiging van die kardinale na Parys te stuur om die gevangenes te ondervra.
In 1311 word die Raad van Vienne byeengeroep om uitspraak te lewer. Die meeste van die 300 lede het gedink dat die aanklagte nie goedgekeur is nie, maar Philip self het getuig van die skuldbevel. Dan, die Bul Vox in excelsis, gedateer 22 Maart 1312, geskryf deur Clement, is gelees. In hierdie Bull, "het die pous gesê dat hoewel hy nie voldoende redes vir 'n formele veroordeling van die orde gehad het nie, desondanks weens die gewone wangedrag, die haat wat hulle deur die koning van Frankryk gedra het, die skandalige aard van hul verhoor en die 'n waarskynlike verval van die eiendom van die orde in elke Christelike land, het hy dit onderdruk op grond van sy soewereine mag, en nie deur 'n definitiewe vonnis nie. ' Baie van die ridders is tereggestel, en die rykdom van die orde is gekonfiskeer. Alhoewel die bates van die bestelling bedoel was om aan die hospitaalbesoldigers oor te gee, is dit deur Philip bewillig. Die skuldgevoelens of onskuld van die Tempeliers is een van die moeiliker historiese probleme, deels vanweë die atmosfeer van histerie wat in die voorafgaande geslag opgebou het, en die gewoonte-matige taal en buitensporige veroordeling tussen tydelike heersers en kerkmense, en deels omdat die die onderwerp is aangeneem deur samesweringsteoretici en pseudo-historici. Shahan stel voor dat Clement moontlik toegegee het aan die kwessie van die Tempeliers om sy eie hand te versterk deur Filippus se begeerte om Boniface te veroordeel, teë te staan, 'om vir albei met Apostoliese moed te staan, het miskien ondraaglike gevolge gehad, nie net persoonlike verontwaardiging nie, maar uiteindelik is die groter euwel van skeuring onder omstandighede wat buitengewoon ongunstig is vir die pousdom. '9
Plein onder die Paleis van die Pousse, Avignon
In Maart 1309 vestig die hele pouslike hof by Avignon, wat nie destyds deel van Frankryk was nie, maar 'n keiserlike fief wat deur die koning van Sicilië gehou is. Die verwydering van die pousdom na Avignon was destyds geregverdig deur Franse apologete op grond van veiligheid, aangesien Rome, waar die verdeeldheid van die Romeinse aristokrate en hul gewapende militia 'n leemte bereik het, en waar die Basilica di San Giovanni in Laterano was vernietig in 'n vuur, was onstabiel en gevaarlik. Maar die beslissing was die voorloper van die lang Avignon-pousdom, die 'Babiloniese ballingskap' (1309-77), in die uitdrukking van Petrarch, en is 'n punt waaruit die verval van die streng Katolieke opvatting van die pous as universele biskop gedateer kan word.
Intussen het Philip IV se advokate daarop aangedring om Nogaret se aanklagte van kettery teen wyle Boniface VIII, wat in die pamfletoorlog omring is, weer oop te maak Unam sanctam. Clement V moes druk gee vir hierdie buitengewone verhoor, wat op 2 Februarie 1309, op Avignon begin is, en wat twee jaar lank voortgeduur het. In die dokument waarin die getuies opgeroep is, het Clement V sowel sy persoonlike oortuiging uitgespreek oor die onskuld van Boniface VIII as sy besluit om die Koning tevrede te stel. Uiteindelik, in Februarie 1311, het Philip IV aan Clement V geskryf dat hy die proses aan die toekomstige raad van Vienne laat vaar het. Clement V het alle deelnemers aan die ontvoering van Boniface by Anagni vrygestel. Clement verhef vyf lede van sy eie gesin tydens die pontifikaat na die kollege van Cardinals.10 Hy kanoniseer die voormalige pous, Celestine V (pous vir vyf maande en agt dae in 1249), wat Boniface in die tronk gehad het (as St. Peter). Celestine was 'n kluisenaar voor sy verkiesing as pous en was die kandidaat van 'n reformistiese party. Hy het 'n geringe fout 'met sy gemaklike geskenke die burokrasie tot chaos verminder.'11 Vreemd genoeg dui die kort pousdom van Celestine (hy het bedank, en is deur sy opvolger gevange geneem, wat gevrees het dat hy steeds die wettige pous sou hê) dat 'n diep geestelike man eintlik, as pous, 'n 'anomalie' was - die mag om uitgeoefen word, was dieselfde tipe as wat deur enige ander monarg uitgeoefen word. "12
Italië en Clement se pontifikaat
Die pontifikaat van Clement V was ook 'n rampspoedige tyd vir Italië. Die pouslike state is aan 'n span van drie kardinale toevertrou, maar Rome, die slagveld van die Colonna- en Orsini-faksies, was onregeerbaar. In 1310 het die keiser Henry VII (1308-13) Italië binnegegaan, die Visconti as predikante in Milaan gevestig en is hy deur die legendes van Clement V in Rome (1312) gekroon voordat hy in 1313 naby Siena gesterf het. Clement het egter die keiser gedreig met ekskommunikasie in 1313, oor sy voorneme om oorlog te voer teen Robert van Napels, wat Clement na Henry se dood as keiser verklaar het.
In Ferrara het pouslike leërs met Venesië bots. Toe ekskommunikasie en interdik nie die bedoelde uitwerking gehad het nie, het Clement V 'n kruistog teen die Venesiërs gepreek, 'n simptoom van hoe gepolariseer daardie spesifieke konflik geword het.
Engeland, Skotland en Clement V
Clement het ingegryp in 'n geskil tussen Edward I van Engeland en die aartsbiskop van Canterburry, wat eersgenoemde ondersteun en laasgenoemde opgeskort het. Hy het Robert Bruce in 1306 gekommunikeer omdat hy sy mededinger, John Comyn, tydens die massa vermoor het. Hy het ook verskeie Skotse biskoppe van die hand gewys wat 'n nasionale opstand teen Engelse bewind ondersteun het.
Onderdrukking van die Fra Dolcino
Ander merkwaardige voorvalle van die regering van Clement V is sy gewelddadige onderdrukking van die Fra Dolcino, 'n hervormingsbeweging wat hy as kettery beskou het, in Lombardy, en sy bekendmaking van die Clementine-grondwette in 1313. Die Dolcino het die hiërargie, die feodale stelsel, teen individu gesteun. vryheid en gepreek vir gelykheid en gemeenskaplike besit van eiendom. Hulle het die wêreldse mag en rykdom van die pousdom aan die kaak gestel. Verskeie pousse, wat bevind het dat hulle kritiek op hul wêreldse mag en besittings beantwoord, het geantwoord dat die kerk ryk moet wees om te dien en nie gedien te word nie.
Clement V is in April 1314 oorlede. Volgens een verhaal, terwyl sy liggaam in 'n toestand was, het 'n donderstorm gedurende die nag ontstaan ​​en weerlig het die kerk waar sy liggaam gelê het, die gebou ontbrand. Die vuur was so intens dat, toe dit geblus is, die liggaam van pous Clement V byna heeltemal vernietig is. Hy word begrawe in La Chaise-Dieu in Auvergne.
Clement V word dikwels onthou vir sy vermeende nepotisme, gemis van ywer, swakheid en listigheid, en word dikwels verwoes as 'n gewillige medewerker in die ontwerpe van Frankryk teen die pous, wat 'n eeu van skeuring begin het: Dante is in die Goddelike komedie getoon die plek wat op Clement V in die agtste sirkel van die hel wag. Hy word opgeneem as die eerste pous wat met 'n pouslike tiara gekroon is. Chamberlain het Clement beskryf as 'die tydige pous wat ... die Franse koning benadruk het.'13 Aan die ander kant was hy dapper om aanvanklik Filippus se beweging teen die Tempeliers teë te staan ​​en die koning teë te staan ​​oor die veroordeling van Bonifatius, al het hy sy eie posisie aan die Franse koning verskuldig. Clement het ook enkele geskrifte gepubliseer oor Canon Law, die Clementinae. Duffy beskryf Clement as 'n 'goeie administrateur'. Hy was 'diep toegewyd aan die kruisingsideaal' en het ook die verhouding tussen die Kerk en die Universiteite gekonsolideer, 'stigterstoele in Oosterse tale in Parys, Oxford, Bologna en Salamanca.'14
↑ Thomas J. Shahan, Clement V. 6 Oktober 2007 onttrek.
↑ Chamberlain, bl. 122.
Chamberlain, E. R. Die slegte pouse. NY: Barnes & Noble, 1993. ISBN 9780880291163
Duffy, Eamon. Heiliges en Sondaars: 'n Geskiedenis van die pous. New Haven, CT: Yale University Press, 2006. ISBN978-0300115970