’n Klein verhaal van groot tragiek
Deur Viooltjie Datum gepubliseer: 28 Desember 2018 ♥4
skreeu stil dié groot…
Deur Alkallie Viljoen Datum gepubliseer: 28 Desember 2018 ♥3
trap saggies op my hart,
‘dat ek die nag se omhelsing
vir nóg ‘n oomblik kan ontwyk
en vir oulaas weer, my lot by jou bepleit
want daar waar ék moet gaan –
het die sterre reeds verskiet
en weerkaats die maan die donkerste seer,
wat als verslaan tot…
Deur Eleen van Deventer Vorster Datum gepubliseer: 27 Desember 2018 ♥3
hy is net soos ‘n… PressReader - Weg! Platteland: 2015-09-01 - Meer­doe­li­ge plan­te
Soos met al­le per­ma­kul­tuur­e­le­men­te moet plan­te in die per­ma­kul­tuur­tuin
min­stens drie funk­sies ver­rig. Ko­bus deel sy guns­te­lin­ge.
“Dié kruid is on­ont­beer­lik, ver­al in die Wes-kaap met sy straw­we win­ters. Dit groei reg­deur die win­ter en is ’n won­der­li­ke bron van groen ma­te­ri­aal wan­neer baie an­der plan­te swaar­kry. Bye is mal oor die prag­ti­ge ster­vor­mi­ge blou of pienk blom­me­tjies. Die bla­re is ha­rig, maar eet­baar en baie ge­sond.”
“Die he­le o­ri­ga­num­fa­mi­lie is staat­ma­kers, maar ver­al die soet mar­jo­lein wat deur die so­mer en win­ter groei. Die wit blom­me­tjie lok voor­de­li­ge in­sek­te. Pa­pier­wes­pes is van die doel­tref­fend­ste pre­da­to­rie­se in­sek­te en moet te al­le tye wel­kom ge­heet word. Ek het al op een so­mers­og­gend meer as tien wespe­spe­sies op een mar­jo­lein­bos ge­tel.”
“Dit is een van die eer­ste blom­me wat die len­te groet, én die blom­me smaak heer­lik. Die ta­maai bla­re dien ook as kom­pos­ma­te­ri­aal of kits­grond­be­dek­king.”
“Hul­le groei in wind en weer, reg­deur die win­ter wan­neer daar nie veel in die groen­te­tuin aan­gaan nie. Dank­sy die rhi­so­bi­um-bak­te­rieë op hul­le wor­tels is boer­bo­ne doel­tref­fend om at­mos­fe­rie­se stik­stof in die grond te bind. Plant dit in die herfs on­der al jou vrug­te­bo­me, oes die bo­ne aan die ein­de van die win­ter en kyk hoe jou vrug­te­bo­me pronk in die len­te dank­sy al die ek­stra stik­stof in die grond. Ont­hou dat jy dan na­tuur­lik net die stin­gel van die plant bo die grond moet af­sny – moet dit be­slis nie uit­trek nie!”
“Daar is ver­skeie soor­te, maar ek ver­kies die Rus­sie­se va­ri­ë­teit. Hy pro­du­seer mas­sas bla­re wat prop­vol ka­li­um is. Ka­li­um is die e­le­ment wat blom- en vrug­set by plan­te be­vor­der. Ek plant dit dus ver­al on­der of na­by vrug­te­bo­me. Dit werk ook baie goed om ’n kom­pos­tee te maak. Én dit het ve­le an­der ge­brui­ke – van hoen­der­kos tot lip­salf.”
ruil­han­del, wat hy en sy buur­man laat her­leef deur by­voor­beeld ’n sak­kie knof­fel vir ’n kan melk te ruil.
Deur jou eie kos te kweek ver­klein jy jou kool­stof­voet­spoor én jy spaar geld. Jy skep bly­plek vir vo­ëls en in­sek­te en help bi­o­di­ver­si­teit be­waar. Jou kom­bui­sen tuin­af­val word ’n aan­wins vir jou kom­pos­hoop, wat uit­ein­de­lik weer die grond gaan voed. En wat is lek­ker­der as om die son op jou vel en grond tus­sen jou vin­gers te voel?
Tog, sê Ja­co, is die groot­ste uit­da­ging vir baie men­se om te al­le tye sáám met die na­tuur te werk en nie die vin­ni­ge, dik­wels meer ver­nie­ti­gen­de uit­weg te kies nie. “Dis so­veel mak­li­ker om slak­pil­le te gooi as om slak­ke met ra­dys­aan­plan­tings op bed­ding­ran­de te pro­beer weg­lok en hul­le met die hand af te haal. Ver­der het dit my ook tyd ge­neem om uit te werk wat­ter plan­te goeie met­ge­sel­le is in ’n bed­ding en om wis­sel­bou kor­rek toe te pas. Met per­ma­kul­tuur leer jy el­ke dag – en nie uit ’n boek nie. Jy moet wérk in jou tuin.”
As op­ge­lei­de land­skaps­teg­no­loog was dit vir hom moei­lik om ge­woond te raak aan die “cha­os”. “Land­skaps­teg­no­loë wil mos al­les in net­jie­se rye plant, maar per­ma­kul­tuur is far­ming God’s way.”
Die pro­bleem is dat ons in ’n toe­ne­mend kom­plek­se wê­reld met al hoe kom­plek­ser pro­ble­me ver­geet dat die op­los­sings ver­ras­send een­vou­dig bly, skryf Mol­li­son in sy ba­ken­werk.
Per­ma­kul­tuur is nie net ’n ou­li­ke i­dee nie. Dit is ’n prak­tie­se ma­nier om ’n ver­skil te maak in ’n gul­si­ge sa­me­le­wing. Dit is ’n tree na­der aan ’n ge­son­der, groe­ner, vol­hou­ba­re toe­koms. Waar men­se me­kaar en die aar­de re­spek­teer. Per­ma­kul­tuur is dalk net die per­ma­nen­te kuur wat die wê­reld no­dig het.