Bonaparte vertel van die inname van Venesië - Inligting
Handtekening van generaal Bonaparte oor die gebeure in Venesië.
Federasie van Cisalpine-stede gevier in Milaan. 11 Julie 1797.
Titel: Federasie van Cisalpine-stede gevier in Milaan. 11 Julie 1797.
Datum getoon: 11 Julie 1797
Tegniek en ander aanduidings: Uittreksel uit die vas van Napoleon I.
Prentverwysing: 2002 C 236996
Publikasiedatum: Mei 2003
Na sy oorwinnings in Italië onderteken Bonaparte, wat na Wene optrek, 'n wapenstilstand met Oostenryk en besluit skielik om Venesië in te neem. Vanaf 1797 het Bonaparte niks te doen gehad met die instruksies van die Directory nie, wat ook verskil volgens die regisseur wat gewen het. Deur Venesië in te neem, sou dit moontlik wees om onmiddellik 'n goed toegeruste vloot te herwin, die geld van die weermag van Italië gratis te voorsien en, omdat Bonaparte Oostenryk binnegekom het, om te verhoed dat die Oostenrykers 'n beweging aan sy regterkant probeer.
Op 17 April 1797, terwyl Bonaparte se troepe Verona sedert November beset het, het versteurings gekwalifiseer omdat Veronese Easter Bonaparte die voorwendsel bied om in te gryp. Maar op 12 Mei bedank die doge Ludovico Manin en die Grand Council gesamentlik uit hul funksies, skaf hulle die Republiek af en vertrou op 'n voorlopige regering. Op 15 Mei vertrek 3000 Franse in Mestre met 40 roeibote en belê in Venesië in vrede.
Die voorlopige vrede wat volg op die wapenstilstand van Loeben (18 April 1797) en die Verdrag van Campoformio (17 Oktober 1797), wat dit bevestig, bevestig die sessie van Venesië en die grootste deel van sy besittings aan die keiser. Die interessante eweknie vir Frankryk is dat sy wurggreep op die Cisalpine Republiek erken word, wat saam met Ancona aan die Adriatiese See die middele bied om die suidelike Italiaanse skiereiland van die Ryk af te sny, en om te lei tot die Adriatiese See.
Dit is nog steeds die Franse publiek wat wil om vrede te oortuig van die verdienste van die operasie. Bonaparte doen dit deur sy verslae en deur die koerante wat hy beheer. Bonaparte volg al meer as 'n jaar in Italië die gebeure wat Frankryk opskud, waar hy reeds oorweeg om 'n rol te speel.
Bonaparte het hierdie verhaal aan die einde van Junie 1797 geskryf om die besetting van Venesië te regverdig, om te roem op die voorlopige vrede en om enige opposisie af te weer. Die ontvanger van hierdie baie partydige verslag is nie bekend nie, maar die dokument toon die vaardigheid van die 27-jarige generaal om situasies te manipuleer en sy eie beeld te bou.
Die dokument, wat deur sy broer, Lucien Bonaparte, en sy voormalige sekretaris, Baron Fain, bevestig is, is in 1835 deur Louis-Philippe vir die argiewe van die koninkryk verkry. Hierdie handtekeningmanuskrip onthul ook Bonaparte se soms benaderde gebruik van Frans, wat nie sy moedertaal was nie. Hy was amper tien jaar oud toe hy met sy vakleerlingskap begin en die universiteit van Autun as beurshouer betree voordat hy na Brienne is. Sy hele lewe lank het Napoleon Frans met 'n sterk Korsikaanse aksent gepraat.
Dit is hier duidelik dat die vurige generaal die verskil tussen wapenstilstand en amnestie ignoreer (hy sal hierdie twee begrippe altyd verwar!). Is die "inkwisiteurs" nie eerder die "aanstigters" van die aanvalle in Verona nie? Sy spellingfantasieë is soms aangenaam: "die oorwinnaar", "die sintomes", "appaiser" ...
Op die manier van Galliese oorlog, Versamel Bonaparte Latynse verwysings om hom te oortuig dat hy die militêre prestasies van die Oudheid in Italië heruitgee en dat sy lot onfeilbaar is. Soos Julius Caesar, merk hy op wat hy in die derde persoon gedoen het, met 'n lakonisme wat die demonstrasie van sy effektiwiteit versterk. Sy "aspek" (letterlike vertaling wat verkies word bo "sy gesig") is genoeg om kalmte "soos die winde van Vergilius in die aspek van Neptunus" te bring. "Bonaparte het die so beroemde manifes gemaak". Hy wil 'die gees van sy gewapende broers paai'. Uiteindelik, "Bonaparte het soos gewoonlik bloed gespaar". Hy onderstreep met sy hand dat hy 'vrede gemaak' het.
Sou Caesar nie ook die inspirasie wees agter Bonaparte se Machiavelliaanse en doelbewuste projek om oorlog met die Republiek van Venesië uit te lok, dit te beset en sy regering te verdryf, om ruimte te maak vir die sessie aan die Oostenryk? In Saint Helena sal Bonaparte 'n Precise of Caesar se oorloë dikteer wat sy verwantskap met die strategiese en politieke berekeninge van die beroemde Romeinse generaal toon. Deur die vervanging van Caesar deur Napoleon en Rome deur Revolusie, kon die gevalle keiser nie hierdie openbarende formule op homself toegepas het nie: 'Caesar se gesag was wettig omdat dit nodig en beskermend was, omdat 'dit het al die belange van Rome behou, want dit was die effek van die mening en die wil van die volk'?
Andrea Appiani het vanaf die begin van die veldtog bygedra om Bonaparte aan te bied as 'n held van die bevryding van Italië, in 'n antieke styl wat goed pas by die gees van Bonaparte se verhaal. Tussen 1807 en 1810 sal hy ook die koninklike paleis van Milaan illustreer met 'n apoteose van Napoleon in vyf en dertig aflewerings. Onder hierdie skilderye, wat in 1943 verwoes is, maar bekend is deur gravures, is sy aanroeping van die eerste Italiaanse veldtog dié van 'n getuie van Bonaparte se gevolg, wat die aspirasies van sy model volkome begryp. In Julie 1797 het die Cisalpine Republiek 'n grondwet ontvang wat opgestel is deur Bonaparte. Die seremonie en die antieke herinneringe, die embleme, die kostuums, stem ooreen met die rol van wetgewer wat vrede bring waarin Bonaparte hom graag wil wys, om sy hoedanighede as staatsman te beklemtoon.
Bonaparte skets 'n prentjie van Venesië van 'n verslete en dekadente oligargie, laf, gevaarlik onheilspellend en skuil 'n onbeheerbare bevolking. Die "10.000 slawe" (wat die beroemde Quai des Esclavons in Venesië oproep) verwys na die Suid-Slawe wat vir die Serenissima geveg het. Terselfdertyd het Bonaparte die beleid van die voldonge feit beoefen: besetting, voorlopige regering en dan vredesonderhandelinge.
Bonaparte vermom nie net die Venesiërs nie, maar ook die Gids deur te speel op die Franse opinie, wat streef na vrede. In die somer van 1797, as die Gids die vredesonderhandelinge teëstaan, verloor dit homself onmiddellik in die openbare mening, wat dit verantwoordelik sal maak vir die hervatting van die oorlog. Bonaparte self sorg daarvoor dat hy sy vermoë om te administreer en wetgewing op te stel, sowel as sy militêre genie, terwyl hy op sy verswakte liggaamsbou en sy eenvoud speel.
Maar die "oorwinnaar" weet ook hoe om druk uit te oefen deur die terugkeer van die leër na Parys te dreig. Die apostroof wat die Royalistiese groep Clichy vereer, "As u verplig is, sal die soldate van Italië na die kroeg van Clichy kom met hul generaal; maar wee u!", Sal gevolg word deur die stuur, in Augustus 1797, van die Generaal Augereau om Parys militêr te beset en die regering van die Gids te steun. In werklikheid was Bonaparte deeglik daarvan bewus dat die vooruitsig op sy terugkeer na Parys, in volle glorie, aan die hoof van sy legioene, die gids ook sou bekommer!
Andrée CHAULEUR en Roger DRUE Van Dagobert tot de Gaulle, geskrifte uit Frankryk Parys, Dessain en Tolra, 1985 Amable de FOURNOUX, Napoleon en Venesië, die Arend en die Leeu Parys, Fallois, 2002. Annie JOURDAN Napoleon, held, imperator, beskermheer Parys, Aubier, 1998. Jean TULARD (reg.) Napoleon-woordeboek Parys, Fayard, 1987. Jean TULARD Napoleon of die mite van die Verlosser Parys, Fayard, 1986. Michel VOVELLE Die Susterrepublieke onder die blik van die Groot Nasie, 1795-1803 Parys, L'Harmattan, 2000.