Nee, vanaf jou geboorte weet jy dit, en indien jy in die 1970’s en 1980’s ’n wit kind in Suid-Afrika was, het jy vir seker geweet – en is jy bewustelik geleer dat jy nie swart of bruin is nie.
En tog is die antwoord op die vraag of dit ’n groot insig was ook ja, want jy was terselfdertyd nie iemand wat ooit aan jou velkleur herinner is nie.
So byvoorbeeld is daar in die teologie (en dit geld ook ander akademiese velde), baie soorte teologie: Afrika-, swart, feministiese, kinderteologie en nog ’n hele rits ander soorte.
Daar word dikwels na die alomteenwoordigheid van wit mans se perspektiewe verwys as ’n soort akademiese imperialisme.
As ’n mens in ’n paar lesings by universiteite gaan sit en gewoon net die taalwêreld van daardie lesings fyn beluister, is dit insiggewend en kom ’n mens tot die besef dat wit wetenskap op ’n hele paar aannames berus.
En, soos Dawjee tereg uitwys, word dit wanneer dit wel gedoen word op so ’n manier gedoen dat wit mense die struggle koloniseer.
Daar word beweer dat diegene in die wêreld wat die meeste mag het, die minste tale praat. Hoekom? Want as ek die septer swaai, hoef ek net een taal, my eie taal, te praat – en die ander moet maar by my inval ter wille van oorlewing.
Dit val dalk vreemd op die oor vir sommige mense, maar wit wetenskap is ’n ding wat bestaan, daardie wit perspektief deursuur sommige universiteite.
Ek gee klas en my voorbeelde wat ek vir die studente voorhou, sluit swembaddens, studente met motors en vakansies in die wildtuin of by die see in. Dit is wit wetenskap wat beoefen word met as ’n gegewe veronderstelling ’n ekonomies bevoorregte posisie en ’n middelklasbestaan – ’n gegewe wat nie in ag neem dat van die studente wat voor my sit, honger is en nog nooit met vakansie was nie.
Ek moet glimlag terwyl ek hier skryf, want dit is asof ek ten dele in ’n spieël kyk terwyl ek tik en my eie teks sien – en ook wanneer ek diegene wat hieroor skryf se boeke en artikels lees.