Pyn in die bene: beenpyn - Bene - 2021
Pyn in die bene: pyn in die bene
Pyn in die bene is 'n algemene verskynsel wat in verskillende dele van die been voorkom en kan daarom verskillende oorsake hê. Dikwels is relatiewe onskadelike beserings soos 'n kneusplek, rek of die klassieke 'spierpyn' die rede vir die klagtes, maar daar is dikwels ook bloedsomloopstoornisse, probleme met die gewrigte (bv. Gewrigsdrag, artritis) of die sogenaamde "groeipyne" by kinders.
Afhangend van die verskillende oorsake, kan die pyn ook in baie verskillende vorme en intensiteite voorkom, en word dit byvoorbeeld as skerp, steekend en erger as dit beweeg word. Pynlike bene kan ook veral in die nag of as u gaan lê en bv. soos by perifere arteriële okklusiewe siekte (PAD) gepaard met tinteling in die ledemate. In baie gevalle het die klagtes geen ernstige oorsaak nie en verdwyn dit baie vinnig met 'n afnemende (te veel) spanning op die aangetaste been. Sodra die pyn egter vir 'n langer periode voortduur, veral uitgespreek is of na 'n ongeluk ontstaan ​​as gevolg van 'n besering, moet 'n dokter geraadpleeg word om die presiese oorsaak uit te klaar en sodoende gesondheidsrisiko's te vermy.
Oorsake van beenpyn
Die been (medies: "onderlyf") word gewoonlik in die dy (lat. Femur), onderbeen (crus) en die voet (met die tarsus, metatarsus en tone) verdeel, en daar is ook die gordel van die bekken (cingulum membri inferioris). Gevolglik vorm die dybeen, skeen (tibia), fibula (fibula) en die voetbene die benige struktuur van die been, en verder is spiere, senings, gewrigte, ligamente en senuwees, sowel as bloedvate, limfvate en die vel.
Afhangend van die ingewikkelde struktuur, kan pyn in die been verskillende oorsake hê, maar dit hou dikwels beserings aan die spiere (spierpyn, krampe, spanning, ens.), Ligamente of senings (bv. Traan van die achillespees), spanning, kneusplekke en breuke van die bene ( bv. gebreekte tibia) asook die knie-, heup- of enkelgewrigte. Daarbenewens is die oorsaak van die klagtes ook dikwels gesamentlike klagtes soos artrose of rumatiek, asook bloedsomloopversteurings, bv. as gevolg van die verharding van die arteries (arteriosklerose). Spatare, bloedklonte (trombose en embolismes), jeukerige uitslag soos psoriase of neurodermatitis, sowel as jig of 'n herniated skyf kan ook die sneller wees. Ander moontlike oorsake is wanaanpassings ("X" of "O" bene) of neurologiese siektes soos die sogenaamde "rustelose sindroom" (Engels: "rustelose bene"), wat veroorsaak word deur emosionele afwykings sowel as 'n (hoofsaaklik by rus ) Trek, pyn en tinteling in die ledemate word gekenmerk.
Daarbenewens kan kwaadaardige gewasse in die beenweefsel (beenkanker) in 'n noodgeval pyn en swelling veroorsaak. Daarbenewens is daar gereeld beperkings op beweging, en die been verloor dikwels krag as gevolg van kanker, wat beteken dat 'n beenbreuk vinnig voorkom onder normale spanning ('patologiese breuk'). Beenpyn in die been kan ook dui op osteoporose ("beenverlies"), wat 'n beenmetabolisme-afwyking is wat lei tot 'n afname in beendigtheid en 'n versnelde afbraak van die botstof en -struktuur. As gevolg hiervan is daar ook 'n aansienlike verhoogde vatbaarheid vir beenfraktuur, met ineenstortings van werwels en veral breuke van die femur.
Afhangend van die vele moontlike oorsake, kan pyn in die bene ook in baie verskillende vorme en intensiteite voorkom en kan gepaard gaan met 'n verskeidenheid ander simptome. Gevolglik kan die klagtes veral uitgespreek word as die gewrig byvoorbeeld gekneus is, terwyl arteriosklerose, ernstige pyn kan ook voorkom tydens rus. Afhangend van die oorsaak, kan dit gesien word as skerp of steekend en skiet, byvoorbeeld in die geval van 'n spier skeur, en skeur of trek pyn is ook tipies vir kalfkrampe.
In ander gevalle (soos artritis in die kniegewrig), voel die pynlike, rooi-geswelde area ook warm of warm, dikwels as gevolg van die swelling en pyn, is daar ook beperkte mobiliteit of die neem van 'n ligte liggaamshouding. As die senuwees aangetas word (soos met diabetes), kan die simptome ook gepaard gaan met gevoelloosheid in die bene en spierswakheid, en erge, uitputtende ongemak soos "tintelende miere" of brand in die bene en voete kom ook gereeld voor.
Seer bene in die nag / gaan lê
As beenpyn veral snags of na 'n lang periode van lê voorkom, is daar in baie gevalle 'n sogenaamde "perifere arteriële okklusiewe siekte" (afgekort tot paVK), wat 'n bloedsomloopversteuring van die ledemate is. Die chroniese vaskulêre siekte van die arteries word hoofsaaklik veroorsaak deur arteriosklerose ('verharding van die arteries'), waarvan die ontwikkeling 'n sentrale rol speel. Gevolglik word paVK in die gevorderde stadium dikwels na verwys as 'rookpoot', waardeur verkalking van die are ook bevoordeel kan word deur ander risikofaktore soos 'n gebrek aan oefening, vetsug, diabetes mellitus, vetmetabolisme, hoë bloeddruk of 'n ooraktiewe skildklier.
PaVK begin gewoonlik stadig en ongemerk omdat vroeë simptome, soos af en toe beenpyn, ligte gesig, velprobleme op die bene en voete, haarverlies op die bene of kouekoors dikwels nie bewustelik waargeneem of ernstig opgeneem word nie. In die verdere verloop kom daar egter toenemende kalfpyn voor as dit loop, wat veroorsaak word deur die feit dat die aangetaste been weens die verswakte bloedsomloop nie genoeg suurstof ontvang nie. As gevolg hiervan is dit gewoonlik net moontlik om kort afstande sonder pyn te loop, en in plaas daarvan word gereeld pouses geneem, en daarom word ook gereeld die 'venstersiekte' genoem. Daarbenewens is daar dikwels pyn in die voet en boud, sowel as klagtes in die dye. Later sal die kuitpyn ook in rus verskyn, wat dikwels 'n werklike pyn kan wees, veral in die nag of na 'n lang tyd.
As die siekte die laaste stadium bereik, is die bloedsomloop reeds in so 'n mate verminder dat selfs geringe beserings op hierdie punt sleg is. As gevolg hiervan hou infeksies, chroniese wonde en maagsere aan die voete en tone die risiko in. Daarbenewens bestaan ​​die risiko dat die omliggende weefsel sal sterf (nekrose), wat selfs in ernstige gevalle tot amputasie kan lei. Gevolglik is dit belangrik vir goeie bloedsomloop en gesonde vate om risikofaktore soos rook of oorgewig te verminder, en om gereelde mediese ondersoeke en voorkomende mediese ondersoeke met toenemende ouderdom te ondergaan om vroegtydig tekens van PAD te kry, soos droë vel op die bene en voete of pyn in die kalwers vroegtydig. toepaslike behandelingstappe te herken en daarmee te begin.
Pyn in die bene in die bobeen
As die klagtes in die bobeen verskyn, kan daar ook verskillende oorsake in ag geneem word, waar daar dikwels geen ernstige siekte is nie. Nietemin kan die dypyn vir die betrokke persoon 'n ernstige kwaal word en kan dit 'n ernstige fisieke beperking beteken. Die pyn in hierdie omgewing spruit dikwels uit beserings soos 'n kneusplek (kontusie) as gevolg van stomp geweld (val, blaas, impak, ens.). 'N Tipiese voorbeeld hiervan is die botsing met 'n spanmaat in die sogenaamde "kontaksport" soos sokker, handbal of hokkie, waardeur klein bloedvate onder die vel bars, waardeur bloed in die omliggende weefsel beland. Daar is swelling en erge pyn, 'n kort tydjie later word die vel blou in die aangetaste gebied en ontstaan ​​'n hematoom wat enorme afmetings kan bereik. Daarbenewens het die besering dikwels groot bewegingsbeperkings tot gevolg, met ernstige kneusings, selfs kort verlamming is moontlik.
'N Spiervesel in die dy- of kuitspiere kan ook lei tot erge beenpyn. Dit is 'n sportbesering waarin 'n skielike, veral gewelddadige beweging of as gevolg van uiterste oorbelasting die spierweefsel skeur. Tipies hier is 'n skielike, ernstige pyn, gekombineer met 'n duidelik hoorbare "skeur", en die funksie van die been word onmiddellik versteur, wat beteken dat dit nie meer moontlik is om te verskyn of te loop nie. Daarbenewens word daar gereeld 'n inspringing by die aangetaste gebied gevoel, waaruit 'n ernstige swelling enkele ure na die besering ontstaan.
Daarbenewens kan 'n spanning die oorsaak wees van die klagtes in die bo- of onderbeen, wat een van die mees algemene sportverwante beserings is. In hierdie geval voel die aangetaste persoon gewoonlik spanning in die aangetaste spier en 'n ligte trek aan die begin, en die aangetaste gebied voel hard. Daarbenewens is daar krampagtige pyne, wat tipies stadig en voortdurend sterker word, dieselfde geld vir die funksie van die spier, wat steeds mettertyd daal. 'N Spanning kom veral vinnig voor as atlete nie voldoende opwarm of as gevolg van spieroorlading nie, asook in sportsoorte met baie skielike bewegings (soos basketbal). Daar is ook ander risikofaktore soos swak gesondheid as gevolg van siekte, onvanpaste skoene of verkeerde rigting.
Daar is ook 'n aantal ortopediese of neurologiese oorsake vir die pyn. Die volgende is byvoorbeeld moontlik Verswakking van die femur senuwee, wat voortspruit uit die rugmurgsegmente van die lumbale werwels (L1 - L4) en lei na die dy deur die sogenaamde "spierportaal". As die pyn skielik binnetree en die aangetaste gebied terselfdertyd rooi, warm en geswel is, kan dit in seldsame gevalle ook 'n okklusie (trombose) van die are van die bene wees. Daarbenewens kan 'n herniated skyf die sneller wees, die bobeen voel styf en hard onder die boude, en die iskiestelsel kan ook geknyp word.
'N Algemene oorsaak van kalfpyn is spierkrampe, wat gewoonlik heeltemal onverwags is, bv. kom voor tydens draf en maak normaal loop onmoontlik tot resolusie. Kalfkrampe word gewoonlik veroorsaak deur die spiere onder te werk of te oorwerk, wat atlete dikwels beïnvloed as hul spiere te veel gebruik word. Oormatige sweet tydens sport is gewoonlik 'n bykomende risikofaktor, aangesien dit veroorsaak dat die liggaam nie net vloeistowwe verloor nie, maar ook belangrike minerale (bv. Magnesium of kalium), wat egter noodsaaklik is vir spierfunksie. Mense wat geneig is om hul spiere te oefen deur te sit by die lessenaar of deur 'n algemene gebrek aan oefening, is egter ook meer geneig tot krampe. Gevolglik kan krampe in die nag voorkom, wat ook veroorsaak kan word deur byvoorbeeld die voete oorlaai (bv. Deur 'n lang tyd ongeskikte skoene te dra), verkeerde voete, buitensporige alkoholverbruik, medikasie (diuretika, hoë bloeddruk, ens.) Of 'n siekte soos bv. Diabetes of spatare (varices) kan veroorsaak word.
'N Geskeurde spiervesel kan ook die rede vir kalfpyn wees. Dit kom voor wanneer spierweefsel in die kalf skeur as gevolg van skielike oormatige inspanning (byvoorbeeld wanneer u spring) of deur permanente swaar gebruik (byvoorbeeld in mededingende sportsoorte). Gevolglik is dit ook 'n tipiese sportbesering wat veral gereeld voorkom in die sportsoorte waarin b.v. Hardloop en stop weer in die sokker of gebruik die snelheidskrag om byvoorbeeld te hardloop of te spring. Daarbenewens kan direkte geweld (skop, slaan, ens.) Ook 'n skeur van die spiervesel veroorsaak, sowel as bv. Verkeerde voete, onvoldoende regenerasie na 'n besering of spierverharding. Kenmerkend van 'n geskeurde spiervesel is bowenal 'n skielike skietpyn of die gevoel dat iets in die kuit "breek". Boonop is dit net moontlik om buitekant te loop en te staan ​​met uiters erge pyn of in sommige gevalle selfs nie meer nie. Daarbenewens lei hierdie besering soms tot die vorming van 'n inspringing. Na 'n ruk ontwikkel dik kalwers gewoonlik as gevolg van die sterk swelling rondom die aangetaste gebied.
As die pyn skielik voorkom, kan die trombose van die diep been aar (phlebothrombosis) ook die sneller wees, waarin die vorming van 'n bloedklont (trombus) in 'n diepliggende beenaar gedeeltelik of selfs heeltemal tot vaskulêre insluiting lei. Tipiese simptome hier is 'n skielike, ernstige swelsel en dat die kalf buitengewoon warm of warm en / of gespanne voel, is die trombose ekstern herkenbaar deur 'n blouerige of rooierige verkleuring van die vel. Aangesien diep, onbehandelde trombose in die are van die aar relatief vinnig tot komplikasies soos longembolisme of post-trombotiese sindroom (PTS) kan lei, moet enige vermoede onmiddellik deur 'n dokter uitgeklaar word.
Daar is ook 'n aantal ander moontlike oorsake van 'n seer kalf, soos Chroniese bloedsomloopafwykings ("perifere arteriële okklusiewe siekte", afgekort: PAD) of 'n sogenaamde "kompartement-sindroom", waarin b.v. as gevolg van 'n kneusplek is daar 'n verhoogde weefseldruk in 'n bepaalde area ('kompartement') van die onderbeen. Ook 'n breuk in die ondervertebrale skyf, waardeur diegene wat geraak word, die massiefste, diep dy of rugpyn kan voel, afhangende van die gebied en tipe wat na die kalwers of selfs voete uitstraal. Daar word gereeld na hierdie klagtes verwys as 'lumbago' of 'sciatica-pyn', wat gewoonlik versterk as u beweeg en gewoonlik langer duur.
Beenpyn by kinders
Baie ouers voel bekend as die kinders skielik kla van pyn in hul voete of bene terwyl hulle loop. In baie gevalle hoef u egter nie bekommerd te wees nie, veral kinders in die voorskool en die laerskool is dikwels sogenaamde "groeipyne" wat gereeld in die aand of saans voorkom. Dit kan - maar hoef nie noodwendig nie - terselfdertyd in albei bene voorkom en soms 'n rukkie duur, maar verdwyn dikwels na enkele minute op hul eie. In beginsel kan die simptome in die hele been en voete gevoel word, maar veral die knieë en onderbene word aangetas. Waarom in sommige gevalle seer is, is nog nie heeltemal duidelik gemaak nie, maar 'n sterk rek van die senings en ligamente as gevolg van die groeispore in die nag en 'n oorbelasting van die nog nie volwasse spiere word onder meer vermoed. Ongeag die oorsaak, die pyn kan baie ernstig en stresvol word vir 'n jong persoon, daarom is dit veral belangrik om baie begrip te toon, daar te wees vir die kind en om aan hulle fisieke nabyheid en emosionele sorg te gee.
Groeipyne is 'n sogenaamde 'uitsluitingsdiagnose', wat beteken dat alle ernstige oorsake van die klagtes eers uitgesluit moet word. As die klagtes gereeld skielik voorkom terwyl u loop, moet u eers kyk of dit 'n "onskadelike" rede kan hê, soos sokkies, glad pas, te klein skoene of 'n blaas, drukpunt of skuur op die voet. As daar aan die ander kant aanhoudende pyn is (veral snags), moet die kind in elk geval deur 'n dokter ondersoek word, want benewens die gereeld voorkomende en onskadelike "newe-effekte" van groei, is daar 'n aantal ander oorsake vir beenpyn. Byvoorbeeld, 'n verkeerde las op die been of 'n sogenaamde "heupkou" (coxitis fugax), wat 'n nie-bakteriële ontsteking van die heupgewrig is wat kinders of tieners meestal van drie tot tien jaar aantas. Die presiese oorsaak is tot dusver onbekend, maar in baie gevalle is 'n virussiekte soos bv. 'n griepinfeksie wat voorlê. Tipies van die meestal onskadelike siekte is hoofsaaklik pyn in die heup, wat gewoonlik aan die een kant voorkom en van die lies na die dy of selfs die knie kan uitstraal. As gevolg hiervan wil die kinders nie aanhou loop nie, en as gevolg van die beperkte mobiliteit is dit dikwels net moontlik om te slap.
Boonop lei beserings (kneusplekke, kompressie, rek, ens.) As gevolg van val, ongelukke, ens. Veral tot akute bene pyn by kinders. Verder kan daar in seldsame gevalle ook 'n ernstige oorsaak wees, soos ontsteking van die gewrigte as gevolg van 'n infeksie met virusse (bv. Pampoentjies, ingeboude rubella) of bakterieë (bv. Streptokokke of borrelia). Juveniele idiopatiese artritis "), 'N sogenaamde" femorale kopnekrose "as gevolg van bloedsomloopafwykings, bloed-, gewas- of immuunsiektes en stollingsversteurings.
Gevolglik moet skielike erge of langdurige beenpyn by kinders ernstig opgeneem word en bowenal deur 'n dokter ondersoek word as swelling en / of oorverhitting van die gewrig, groter hematome of 'n groter wond sigbaar is. Dieselfde geld indien die kind nie meer kan voorkom nie, minimale bewegings veroorsaak reeds ernstige pyn of die gevoel van pyn word beperk of afgeskakel.
Behandeling vir beenpyn
Terapie vir pynlike bene hang van die oorsaak af en kan dus baie verskillende maatreëls insluit. As daar byvoorbeeld spierpyn is, is rus, geduld en die toediening van magnesium dikwels voldoende, maar in die geval van aarverwante beenklagtes soos spatare of water in die bene, bv. Daar word gebruik gemaak van aartappelmiddels gemaak van uittreksel perde-kastanje of arnica, sowel as kompressiekouse, soms word prosedures soos vernietiging of chirurgiese verwydering uitgevoer.
Byvoorbeeld, as daar 'n kneusplek is, word die aanvanklike behandeling ideaal volgens die sogenaamde "PECH-skema" uitgevoer. Dit beteken dat die persoon wat geraak word, absoluut moet ophou sport doen om die skade te voorkom en om die been stil te hou (pouse). Boonop moet die aangetaste gebied so vinnig as moontlik afgekoel word met yspakke, koeverte, koue kompresse of bespuiting om te voorkom dat die swelling versprei (ys). Dit is ook raadsaam om 'n elastiese kompressieverband aan te bring waardeur druk op die ooreenstemmende area uitgeoefen word en die interne bloeding verder kan belemmer word (kompressie). Verdere bloeding in die omliggende weefsel en geswelde bene kan ook voorkom word deur op te lig, aangesien minder bloed weens die erns van die liggaam aangetas word. In die meeste gevalle neem die swelling van 'n kneusplek weer na 'n paar dae terug en laat dit geen gevolge nie, maar 'n kort sportonderbreking word gewoonlik aanbeveel sodat die besering heeltemal kan genees. In die geval van 'n ernstige of groot kneusplek, moet 'n dokter altyd geraadpleeg word as 'n voorsorgmaatreël om dieper beserings uit te sluit.
'N Geskeurde spiervesel word gewoonlik eers met die PECH-metode behandel, boonop waaraan pyn- en anti-inflammatoriese middels (bv. Ibuprofen) bygevoeg word. Boonop word maatreëls soos limfatiese dreinering of koue toedienings soms gebruik vir verdere behandeling. In die geval van beserings met 'n verminderde funksie, is chirurgiese ingryping egter meestal nodig, veral vir atlete, aangesien andersins misvormings en funksionele afwykings in gevaar is. Na die operasie moet die aangetaste spier dan ses weke lank geïmmobiliseer word om te voorkom dat dit weer skeur. Verhooging en verkoeling is ook die keuse om in die geval van 'n spanning te wees. Daarbenewens moet atletiese oefening vir ten minste een week vermy word, of die been moet eers weer gespanne wees as die verharding en die pyn heeltemal verdwyn het.
In ander gevalle, soos in die geval van bloedsomloopafwykings, daarenteen, help matige oefenterapie (loopoefening, loopoefeninge, ens.) teen die pyn in die been. Daarbenewens word medikasie (bv. Asetielsalisielzuur, klopidogrel) meestal gebruik, maar in sommige gevalle is mediese ingrepe soos 'n embolektomie, rek van die aangetaste vaartuig of chirurgie nodig. Boonop is die aktiewe deelname van die pasiënt veral belangrik om komplikasies en ernstige gevolge van 'n bloedsomloopstoornis soos 'n hartaanval, beroerte of amputasie te vermy. Gevolglik moet rook opgegee word en gewigsverlies moet daarop gemik wees om oorgewig te wees. Ander belangrike faktore in die behandeling is gereelde oefening, 'n gesonde, gebalanseerde dieet en tydige en konsekwente behandeling van bestaande siektes soos diabetes mellitus of 'n verhoogde cholesterolvlak.
Tuisremiddels vir beenpyn
As die klagtes in 'n ligte vorm by die kalwers voorkom, wat volgens 'n mediese beoordeling nie meer ernstige oorsake is nie, bv. As u 'n chroniese bloedsomloop het, kan verskillende tuisremiddels teen kalfpyn help om dit te verlig. Aangesien die pyn dikwels in die vorm van krampe voorkom na fisieke inspanning, bv. dikwels die verbruik van voedsel wat minerale bevat soos Appelsap-spritzer, piesang of amandels het 'n voorkomende effek, en u moet altyd sorg dat u voldoende opwarm voordat u oefen. Spierverslappende en dus voordelig vir krampe word ook met koudgeparsde olie gevryf, wat verryk is met 'n paar druppels essensiële laventel- of roosmarynolie.
Kalfvlegsels is ook 'n beproefde huismiddel teen kalfpyn en krampe, byvoorbeeld deur toegedien met 'n lae vetvet, het 'n koel en verligende effek. Dit is maklik en vinnig om te maak deur 'n bietjie oeskaas op 'n laken aan te bring, dan word die hoeke van die laken toegedraai en die hele ding word om die aangetaste kalf toegedraai.
Naturopatie vir seer bene
In die geval van groeiverwante beenpyn, wat hoofsaaklik in die aand of snags voorkom, het die aangetaste kind hoofsaaklik baie ouerlike sorg en nabyheid nodig om die simptome af te lei en slaap te vind. Warmte is ook voordelig, b.v. in die vorm van 'n warmwaterbottel of 'n korrelkussing wat op die aangetaste gebied geplaas word. Alternatiewelik is 'n warm bad ook baie geskik, waardeur die klein pasiënt kan ontspan en die pyn vinnig verlig word. Ouers kan ook iets goed vir hul kinders doen met 'n sagte massering van die been, waarin sirkelbewegings bv. ontspannende en pynverligende arnika-salf of 'n paar druppels St John's wort oil word op die aangetaste gebiede toegedien.
Naturopatie bied ook effektiewe prosedures aan vir pasiënte met bloedsomloopversteurings, wat ook gebruik kan word. Hier kom byvoorbeeld toepassings van hidroterapie ter sprake, waarvoor die eienskap van water veral as 'n ideale koelmiddel en hitte-oordragmedium gebruik word. Dit is egter belangrik om daarop te let dat sommige maatreëls, soos 'n voetbad is teenaangedui in die geval van 'n ongestoorde stortbloeding en moet daarom nie gebruik word nie. Aan die ander kant kan dit voordelig wees om 'n eenvoudige warm-koue afwisselende stort te hê, wat die elastisiteit van die vate bevorder en die sirkulasie aan die gang sit. Vir hierdie doel word die warm stortbespuiting eers opwaarts na die hart gerig en dan weer terug. Hierdie proses word dan twee tot drie keer herhaal en dan twee tot drie keer met koue water herhaal. 'N Sogenaamde' koolsuurbad 'is ook goed vir funksionele of arteriële bloedsomloopstoornisse, aangesien dit onder meer 'n ontsmettende en pynverligende effek het en 'n positiewe invloed op die bloedsomloop en vloei van die bloed het. Die toediening word óf as 'n gedeeltelike of hele liggaamsbad uitgevoer in water verryk met koolstofdioksied, waardeur tussen 1000 en 1400 milligram koolstofdioksied per liter water nodig is vir 'n terapeutiese effek. Die temperatuur van die bad moet tussen 28 en 31 ° C wees. Gevolglik moet hierdie spesiale toediening deur gekwalifiseerde spesialiste uitgevoer word in geval van bloedsomloop.
'N Kalfmassering kan ook die gevoel van 'n "interne bloedopeenhoping" verlig. Om dit te doen, word die kalf met albei hande aangegryp en word 'n ligte druk toegepas, wat die spiere los en die bloedvloei stimuleer. Om die are te ondersteun in die vervoer van die bloed na die hart "van onder na bo" en sodoende voldoende bloedsomloop te verseker, kan gereelde eenvoudige oefeninge van veneuse gimnastiek help. 'N' Klassieke 'hier is die skommel op die tone (' rocker '), waarin jy 'n paar sekondes op jou tone staan ​​en dan word die voet weer afgerol. Gaan nou andersom deur die tone op te rek en weer op die bal te rol. Hierdie oefening kan na wense herhaal word, maar ten minste vyf lopies moet gedoen word.
In die vroeë stadiums van 'n bloedsomloop kan homeopatiese medisyne ook 'n positiewe uitwerking hê. Hier word 'n tinteling in die ledemate, gevoelens van gevoelloosheid en pyn in die bene in ag geneem abrotanum (ruit van die vark), die klagtes met hitte en beweging versterk (soos by die "venster-siekte"), tabacum kan ook die keuse wees. Daarbenewens, afhangende van die onderskeie klagtes, bv. Espeletia grandiflora, Secale cornutum (ergot) en Creosotum (beukenhout teer) word ook gebruik, dus moet u altyd met 'n toepaslike kundige praat voordat u dit neem. (Geen)
Hierdie teks stem ooreen met die vereistes van die mediese literatuur, mediese riglyne en huidige studies en is deur mediese dokters nagegaan.
Dipl. Sosiale Wetenskap Nina Reese
Holger Lawall et al .: S3-riglyn vir diagnose, terapie en nasorg van perifere arteriële okklusiewe siekte, German Society for Angiology - Society for Vascular Medicine, (verkrygbaar 23.09.2019), AWMF
M. Schneider et al .: Beheer van vroeë rumatoïede artritis, interdissiplinêre S3-riglyn, Duitse Vereniging vir Rumatologie e.V., (verkrygbaar 23.09.2019), AWMF
Steffen Breusch, Hans Mau, Michael Clarius, Desiderius Sabo: Kliniese Gids vir Ortopediese Trauma Chirurgie, Urban & Fischer Verlag, 2009
Wolfgang Oertel, Günther Deuschl, Werner Poewe: Parkinson-sindroom en ander bewegingsversteurings, Thieme Verlag, 1ste druk, 2011