Stones is nog so elaborate kasteel tot die eer van bier en pool, met versteekte hoeke en shit. Hierdie is die facebook quote: "Hey Centurions! Ons is in jou valley vanaand. Stones Centurion vir die Movember party. Ons speel vroeg. 8pm. Kom vroeg!" So risking verkeer en frustrasie word die nag vroeg aangepak. Die plek lyk soos 'n Halloween Party, met alles van manlike fairies tot 'n verskriklik goeie weergawe van 'n 80's SA Polisieman, maar meestal vriendelike Centurianers op vir 'n party. VCK begin amper uit die bloute speel en dit vat Môregloed en so bietjie opwek vir die dansvloer om vol te word. Dis 'n Land se jare in die volksmond en die superenergieke aflewering solidifiseer die party.
Die band lyk goed, die beperkte stage is belig soos 'n boksgeveg, die ikoniese swartbeklede manne word belig deur swiepende lasers en strobes, amper soos die weerlig buite, maar meer, baie meer. Die treffers word afgemerk, nuwes om die aandag te laat spits, en saamsing nommers waar Francois helfte van die tyd die crowd laat sing. Dis aaneenhoudend harsingskuddende rock'n'roll met aaneenhoudende opsweping van die Centurion mense, lieflik.
En kore is manna hier, genoeg hooks vir 'n wêreld. Spasie vir die musikante om te strut. Môregloed se stewige beat verskuil die daaropvolgende tattoo koor - wat mooi onder daai 666 op jou voorkop kan inpas. Die een het eintlik 'n ontelbare paar aanhaalbare koningsquotes in. Samesleurende groepsbou met 'n amper melankoliese erkenning van die gegewe. Iemand skryf die band in vir "Grootste hoeveelheid treffers" asb. "(die hele song)"
Anyway, Café Barcelona is packed en die eerste song aan die gang. die vooropgestelde seating arrangement bewe onder groepe kop knikkendes wat orals indruk. Daar is reeds 'n dun ry moshpit mense en fotograwe gemeng teenaan die stage, waarop VCK absoluut malgaan. Bier in die hand en na probeer om enige iets te sien, is dit maar vorentoe na die 'pit'. Dis 'n wriemelende groepie mense, wat enige tyd in bonsende harige swartgeklede glimlaggende hippies verander, sonder waarskuwing. Eers reg by Jedd se kitaar manipulasie, meer intens gemaak deur die flikkerende lense wat die hoogtepunte probeer vasvang. Flippen tafel keer enige beweging, en met lafenis as moed is dit maar jammer sê en afkyk totdat nog 'n tafel beteken ons eindig 'n meter van Wynand af... Perspektief en klank toevoer dus heeltemal veranderbaar, van agter op jou tone staan tot in die sproeireën en besete kyke. Die plek rafel mettertyd uit en oorbrug en terug die skeidslyn tussen die intieme en groter venues. Ons hoor 'n frantic afgelewerde mengsel van die laaste albums en 'n paar nuwes. Alles moer hard, met hoofsaaklik sweet. Saam met 'n saamskreeuende skare wat 'n redelike dent in die merchandise gemaak het.
So mal jong boer in 'n wit Tazz wat rondjaag en 'Niemand is meer veilig nie!' skree... Aai. anyway hierdie was die grootste bestuursprobleem, so 'n onskuldige song wat met 'n skop in 'n legendariese politieke/saamstaan treffer verander. Kan sien hoe OUTA of die DA hierdie kan gebruik vir die verdering van hul ideale. Ons hoop net daai kamera's was nie aan nie... Roodepoort. Niemand Is Meer Heilig Nie
Maar so is die katalisator van hierdie musikale uitvoering, nihilisme op 'n ritme. Skop teen aanvaarding se prikkels. Wat uiting kry in die dubbelvinnige Sweef, wat tegniese alles agter 'n gordyn van klank afspeel. Amper gefluisterskree lirieke is onhoorbaar weggesteek agter die wag vir die koor waarin moshpits hul fleur bereik. Fokken pragtig.
Met genoeg spasie word die verhoog met ry op rye van jong Pretorianers omsingel, die donker rookgevulde kamer word oordonder met klank, ligte en regskuiwende mense. 'n Band member kom op die stage om iets reg te skuif, en 'n groot juig word uit die skare gehoor. Alles is reg.
Rhapsody's in so teen 'n heuwel geleë dat mens amper 270 ° die horison sien. Die warm Saterdagmiddag se massiewe cumulonimbus wolkformasies skep 'n wonderwêreld van die pad effens na die Noorde. Vroeg, sodat ons die Curriebeker Eindstryd kan insluit. Dis 'n gratis akoestiese show, so dit sal 'n rustige aand wees - neem ons aan - rugby wen, rooiwyn en kitaar musiek. Het ons maar geweet.
Met die instap in die dubbelverdieping lounge bar idee (met die mooi uitsig) word ons gegroet met 'n heel genietbare sophistication, en die rugby gaan binnekort afskop. Dis maar meestal Bulls/Lions turned Sharks teen 'n paar Province supporters en ons staan maar nader aan die Kaapse band wat na die opstel van hul musiek masjien 'n koffietjie en middagete geniet. Die ondersteuning vir ons span word hard en emosioneel, maar later gee dit weg tot aanvaarding en iets anders soek om te doen. Ons gaan sien 'n man oor 'n boom, die show begin eers oor twee uur.
Ons kry 'n blik deur die jare, almal saamsingend skreeuend aan lirieke en kore. Teen die tyd wat ons 'n spin vat met Wat Het Van Ons Geword? (2008) tot in 'n oorverdowende Dis 'n Land (2011) tot in Voor Ons Stof Word (2010) (kon about nie die band hoor nie) effense asem in Verdoof, Vergiftig, Verskoon My (2007) met 'n ontploffend harde Tot Die Son Uitkom (2011) die aand inderdaad behoorlik afsluit.
Al wat 'n aand soos die verbeter is die wete dat as Bloed, Sweet & Trane ingelsuit word by die live show, gaan dit net meer lipleklekker tye in die toekoms voorspel. Shot VCK!!
Dit alles volg met 'n rocker, met 'n hoppende saamskreekoor, nou reeds landswyd bekend. Die groet word uitgebeeld in 'n knersende koor, tussenin word die ernstige ervarings grappig opgehaal en in 'n verdiende grootbors erkenning oorvertel. Teen die tyd is jy of verslaaf of, wel verslaaf. Die klank bly drywend en alternating tussen lekker sing en afgaan. Hou daarvan. Here Man.
Ons is amper daar, so naby, o so naby, maar eers die dokumentêre video liedjie... Eendag Op 'n Slag, is 'n verstrengelende lekker kitaar song, natuurlik ingekleur en reinforce deur nog van die (nou) leuses en krete. Met 'n plek waar die malheid en onderliggende rede half-en-half bymekaarkom, die dralende koor en absolute klankmuur, tegelyk. dit voor ons amper by Lewendig Eindig is, eindig ons in 'n heel direkte vraag.
Sjoe. Hier raak ons aan 'n rustiger vein van VCK, die ballade. Nou nie iets waarvoor hulle noodwendig hulself sal op roem nie. Hul doen liewer daai rockjouassaf liedjies/nommers. Maar hier is hulle op repeat saam met van FPK se mooistes en surreal musiek soos ... baie cool mense. Die snit laat die CD met 'n dwalende agterdog dadelik 'n legendariese plastiek monument. Lewendig Eindig.
Van Coke Kartel se nuwe album "Waaksaam & Wakker" is pas uitgereik. Die nuwe album gaan verras met 'n intensiewe, groot produksie. Dit bied 'n progressiewe musikaal-emosionele dimensie aan die harde, rou klank wat Van Coke Kartel as 'n nuwe groep gevestig het met die uitreiking van hul debuut-album in 2007.
Die nuwe liedjies bied weereens die harde waarheid, maar hierdie keer is Van Coke Kartel se sensitiewe kant meer hoorbaar met die toevoeging van 'n paar meer melodieuse liedjies en selfs 'n retrospektiewe ballade "Wat Het Van Ons Geword?"