Miere van die streek Moskou - Voëlgesinne - 2021
Sedert antieke tye is die lewe van hardwerkende miere die onderwerp van voortdurende waarneming en lewendige belangstelling vir mense. In antieke legendes, poësie en selfs in die Bybel is daar aandag aan hierdie insekte gegee. Ten spyte hiervan weet ons egter nog nie veel daarvan nie, en sommige van die geheime van hul lewens is onlangs aan wetenskaplikes bekend gemaak.
Miere verskyn 200 miljoen jaar gelede op ons planeet (in die Bo-Mesosoïkum). Hulle verre voorouers - getuies van die bloei van dinosourusse - was ondergrondse roofdiere, eers baie later het hulle die oppervlak van die aarde onder die knie gekry en in bome geklim. Met verloop van tyd het sommige vorme van miere uitgesterf, ander het verskyn, en nou het wetenskaplikes ongeveer 8 duisend verskillende spesies. Dit kan van enige ander hymenoptera onderskei word deur 'n dun stam van een of twee segmente wat die bors en buik verbind. In die res van die orde is die buik direk aan die bors vasgemaak.
Miere leef gesinne, en so groot dat dit nie so maklik is om alle gesinslede te tel nie. In die nes van 'n rooibosmier (Formica rufa) daar is tot 1 miljoen inwoners. In die grootwordjare verenig so 'n gesin verskeie miershope van sy eie spesie, waartydens 'n voortdurende familie langs spesiale paaie uitgevoer word (soos in Tetramorium caespitum, Serviformica cinerea) of tydelik (y Formica rufa, F.polyctena, F.aquilonia, F.lugubris, Coptoformica axecta) uitruil van inwoners. Die miere se paaie kruis nooit. Selfs as twee paadjies die boom nader, is dit gewoonlik van weerskante. Daar is bekende mierpaaie wat 15 jaar lank nie hul konfigurasie verander het nie, hoewel hulle 'n lengte van 130 m bereik het. ruil roetes miere het en voer... Langs hierdie paaie dra hulle proteïenkos (verskillende ongewerweldes) en val (soetagtige afskeiding van plantluise, ryk aan koolhidrate).
Nuuskierig hoe miere by kos kom. Die proses waardeur een van die miere - verkennerwat 'n voedselvoorwerp gevind het, rig 'n ander - voorman portier aan kos word genoem mobilisasie... Dit kan op verskillende maniere gebeur: tandem (as een van die voeders aan die verkenner geheg is en hom volg totdat hy kos kry) - so tree die miere van die geslag op Leptothorax, biografies opties (as voeders van die top van die nes sien waar die verkenner die prooi vandaan bring en daarheen gaan) - dit word byvoorbeeld gedoen Cataglyphis foreli, aangedryf deur 'n groep miere deur 'n ketting (soos verteenwoordigers van die genera Myrmica, Tetramorium, Formica, Camponotus) of op die roete (by Lasius, Monomorium), kompleks van bewegings, wat die verkenner maak, en sodoende voeders (afgekort - KDAF) aktiveer - dit is tipies vir maaiers van die genus Messor... KDAF kan in beginsel albei afgeleë wees (die vrystelling van reukstowwe - feromone, wat geluide maak as gevolg van die tref van die antennes teen die substraat en wrywing van een segment van die buik teen 'n ander - stridulasie, swaai van die buik, ens.) en kontak (tasbare irritasies, draf in die neskamers, kopstamp, slaan met antennas, ens.). Een verkenner kommunikeer gewoonlik met 'n konstante groep kosboere van 5-8 miere. As hy boonop onbehoorlik inligting oorgee oor hoe om die beste by kos te kom, is dit meer waarskynlik dat kosboere foute maak en afdwaal.
Miere versamel die val op plantluiskolonies, geleë op die blare van grasse en boomtakke, en ondergronds - op die wortels van plante.
Fig. 1. Werkende individu van die rooibosmier (Formica rufa) op 'n plantluiskolonie
Terselfdertyd sorg hulle aktief vir hul gashere: beskerm hulle teen roofinsekte, dra dit oor na dele van plante wat geskik is vir "weiding", bou skaduwee vir hulle teen direkte sonlig, dra dit oor vir winter, ens In so 'n verhouding met miere, genoem trofobiose, kom nie net plantluise binne nie, maar ook blaarspringers, kokkiediere (of wurms), blaarkewers en selfs 'n paar skoenlappers.
Miere - draers van heuningdauw (voeders) versamel dit in 'n struma wat deur 'n spesiale klep van die maag geskei word. Deur die klep te sluit, blokkeer die miere die pad van heuningdauw na die maag, en wanneer hulle hul medemens ontmoet, dra hulle 'n deel van die heuningdauw van die struma na die struma oor - dit word trofallaxis ... Een foerager kan so 8-10 miere voer (en by sommige soorte - tot 100) miere, en dan weer haastig na die kolonie plantluise om heuningdauw op te vang.