Waar die belange van vroue in Numeri 27 (en 36) ‘n aanpassing van die erfreg genoodsaak het, word op dieselfde soepele manier die versoek van die stamme Ruben en Gad gehanteer om aan die oostekant van die Jordaan in die Jaser- en Gileadstreke grondgebied te kry. Dit was goeie veewêreld en ‘n perfekte woonplek vir hulle weens die groot troppe vee wat hulle besit het. Dit was in elk geval gebied wat hulle van die Amoriete verower het ná dié hulle wederregtelik aangeval het (Num. 21).
Let op hoe vernuftig die leiers van Ruben en Gad die gesprek benader. Eerstens is hulle baie eerbiedig teenoor Moses in die teenwoordigheid van die hoëpriester Eleasar en die ander volksleiers: “As u dit goedvind …” Tweedens wys hulle daarop dat die gebied van die Amoriete deur die: “Here vir die volk Israel” verower is, wat hulle versoek in die oë van Moses moet legitimeer.
Moses reageer egter baie skerp daarop, want nie net sou dit beteken dat hulle nie in die oorspronklike beloofde land van Kanaän hulle grondgebied sou kry nie, hulle sou moontlik verlei kon word om nie die res van die volk te help om die land Kanaän te oorwin nie (vgl. Deut. 3:12-20 vir Moses se terugblik hierop).
Moses betrek ook vir Eleasar om die reëling vanuit die priesterlike teokrasie te bekragtig. Indien Gad en Ruben egter nie hulle kant van die ooreenkoms nakom nie, sou hulle ‘n deel van Kanaän moes kry.