Ons kyk elke oggend in ’n spieël en ons doen dit om twee redes. Die eerste is om vir onsself te sien hoe ons lyk. Ons kyk daarin of ons gesig en voorkoms aanvaarbaar is. Die tweede rede is om te weet hoe jy vir ander mense lyk – wat hulle sien. ’n Spieël weerspieël ons identiteit asook dit wat ander van ons raaksien.
Die kerk het ook ’n spieël nodig om te sien hoe die kerk lyk. Tweedens, wat sien die wêreld raak wanneer hulle na die kerk kyk? Ons kyk in die besondere spieël van 1 Petrus 2.
’n Nasie wat die reddingsdade moet verkondig. Kerkwees in die spieël van 1 Petrus 2 is nie net om Sondae in die banke te sit en ’n boodskap te kry nie, maar om dit te gaan verkondig. Om dit wat gedoen behoort te word, in die wêreld te gaan uitdra. Ons hoef nie noodwendig op straathoeke te preek nie, maar moet eerder kerk wees in ’n verwarde wêreld. Die kerk behoort Christus se genade te verkondig waar gesinsgeweld gepleeg word. Die kerk behoort sigbaar ’n verskil te maak waar die materiële nood van lidmate en ander oorweldigend begin word. Waar die een wat oorkant jou in die hospitaalbed lê nie meer moed vir die lewe het nie. In hierdie gebrokenheid word die gesig van die kerk sigbaar, wanneer jy iemand weer moed inpraat. Die kerk is die voertuig wat die evangelie aan stukkende mense moet bring.
Is ek en jy ook deel van die geestelike huis? Kom ons wees eerlik met onsself en gaan kyk weer in die spieël, dan sien ons ook die modder aan ons gesig.