Geskryf deur Allison Sarah Reeves Somogyi
Vroue word gesluit as hulle die onderwerp van seksuele aanranding wat nog steeds taboe is, bespreek. markgoddard / Getty
As geleerde, Ek het ondersoek ingestel na die omstandighede wat slagoffers kan aanspoor om hul verhale oor seksuele aanranding te verander.
Ek bestudeer spesifiek Hongaars-Joodse Holocaust-oorlewendes. Wat ek gevind het, is dat Hongaars-Joodse oorlewendes oorweldigend ontken dat hulle persoonlik seksuele geweld ervaar het - hoewel die alomteenwoordigheid van verkragting in byna elke mondelinge geskiedenis genoem word.
Die resultate van my navorsing dui daarop dat wanneer 'n oorlewende van 'n beweerde seksuele aanranding haar verhaal verander, daar legitieme verklarings kan wees waarom sy dit gedoen het.
Seksuele geweld tydens die Holocaust en bevryding
In die finale stadiums van die Tweede Wêreldoorlog en die onmiddellike nasleep daarvan, het seksuele geweld teen vroue in 'n verstommende tempo toegeneem.
Die gevalle van verkragting word beskou as êrens tussen tienduisende en miljoene. Die meeste gevalle is deur die Geallieerde soldate gepleeg terwyl hulle dit gedoen het Die sones van Europa wat hulle sou beset, 'bevry'. Slegs in Boedapest het Sowjet-soldate ongeveer 50,000 XNUMX vroue verkrag - ongeveer 10% van die vroulike bevolking van die Hongaarse stad.
Seksuele geweld wat deur die Geallieerde soldate gepleeg is, het die trauma vir oorlewendes van die Holocaust vererger, waarvan sommige ook sporadiese gevalle van seksuele geweld gesien het of ervaar het deur Nazi's, hul medewerkers en mede-kampgevangenes. Nie so sporadies nie, agter geslote deure, redders ook Joodse vroue wat hulle wegsteek seksueel misbruik.
Soos feitlik elke Hongaars-Joodse oorlewende wat ek in my navorsing teëgekom het, beklemtoon het, was seksuele geweld alomteenwoordig toe die Sowjette Hongarye bevry het. Tog erken min oorlewendes dat hulle self verkrag is.
Nadat die Sowjets Boedapest hierbo bevry het, het die Sowjet-soldate in 1945 ongeveer 50,000 XNUMX Hongaarse vroue verkrag. Wikipedia
Na die Tweede Wêreldoorlog is oorlewendes van die Holocaust effektief stilgemaak deur diegene wat nie hul ervarings gedeel het nie, Jode sowel as nie-Jode.
Joodse oorlewendes wat in Europa gebly het, sowel as diegene wat na Noord-Amerika geëmigreer het en Israel, is laat voel dat hulle ervaring van vervolging - dit alles, nie net dit wat seksueel van aard was nie - skandelik en taboe was. Oorlewendes het geweet dat hulle nie hul ervarings buite die gemeenskap van oorlewendes sou bespreek nie.
Dit het dekades geduur voordat die publiek ontvanklik was vir, en uiteindelik aangemoedig het, oorlewende getuienisse. Selfs vandag nog bly die onderwerp van seksuele geweld taboe.
My nadoktorale navorsing ondersoek hoe verskillende onderhoudsprosesse en -metodes tydens die Fortunoff-video-argief vir getuienisse van die Holocaust aan die Yale Universiteit en die Shoah Foundation Visual History Archive aan die Universiteit van Suid-Kalifornië oorlewendes se bereidwilligheid om seksuele geweld in die na-oorlogse getuienis te bespreek, beïnvloed.
Ek ontleed getuienisse van oorlewendes wat mondelinge geskiedenis aan albei instellings gegee het. Ek is veral geïnteresseerd in diegene wat aan die vroeë onderhoude deelgeneem het, in 1979 en 1980. Gedurende daardie tydperk het baie oorlewendes hul verhale vir die eerste keer in die openbaar vertel en 'n maatskaplike taboe verbreek. Oorlewendes het openlik hul indrukke bespreek dat niemand van hul ervarings van vervolging wou hoor nie.
Ek het probeer vasstel of hierdie oorlewendes wat taboe is, meer gewillig is as oorlewendes wat in latere dekades getuig om nog 'n stigma te oorkom: deel hul openhartige persoonlike ervarings van seksuele aanranding.
Hulle was nie.
Die stigma en skaamte wat aan seksuele aanranding verbonde was, het steeds onversetlik gebly, selfs terwyl oorlewendes verhale oor "ghetto-Jode" teruggeëis het, wat "soos skape geslag word". Sodoende het oorlewendes bygedra tot die proses om taboes rondom skande en nie-seksuele misbruik in verband met die Holocaust om te keer. Daarenteen duur die stigma van verkragting en seksuele geweld voort.
Ek glo dat die sosiale sedes en taboes wat oorlewende narratiewe histories gevorm en beperk het, steeds relevant is, ondanks die hoë profiel van die # MeToo-beweging. Hulle ontbloot die eksterne faktore wat iemand wat vroeër 'n aanranding ontken, kan aanmoedig om later meer van haar verhaal te deel.
In 2013 is 'n film - 'Silended Shame' - vrygestel oor die Sowjet-leër se verkragting van tienduisende Hongaarse vroue in 1945.
Oorlewendes is nie ongewoon om 'gesluit' te word tydens die bekendmaking van inligting oor seksuele misbruik nie.
Ek het onlangs op getuienis afgekom van 'n oorlewende van die Holocaust wat in 1980 'n seksuele aanranding bespreek het - hoewel nie haar eie nie. Die oorlewende het haar verhaal vertroetel, net om afgesny te word deur 'n onderhoudvoerder wat die onderwerp skielik verander het. Toe dieselfde oorlewende in 1994 weer ondervra is oor haar ervaring in die Holocaust, verwys sy na die oortreder, maar noem nie sy gewoonte om jong Joodse vroue te verkrag nie.
Dit is onmoontlik om te weet waarom die oorlewende van die Holocaust later hierdie deel van haar verhaal weggelaat het. Maar die voorval toon dat vroue lankal nie meer die taboe-onderwerp van seksuele aanranding wil hê nie.
Die druk wat hierdie Hongaars-Joodse oorlewendes ervaar, is nie ver van wat vroue vandag ervaar nie, en ek glo dat ons kan ekstrapoleer uit die ervarings van hierdie vroue.
Selfs vroue wat in sommige van die mees progressiewe kringe deelneem, word in 2020 onderdruk om selfsensor te plaas as dit kom by aanklagte van verkragting en seksuele aanranding. Hulle kan tasbare gevolge ervaar as hulle weier om die lyn te toon.
Dit is net die buitengewone uitskieter wat bereid is om haar verhaal te deel - of meer van haar verhaal te deel - wanneer sy die rede het om te glo dat niemand dit wil hoor nie.
Allison Sarah Reeves Somogyi, genoot, Universiteit van Noord-Carolina by Chapel Hill
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom die aanspreek van eensaamheid by kinders kan 'n leeftyd van eensaamheid in volwassenes voorkom