The Memoirs of General Ulysses S. Grant, Grant's Report - Geskiedenis Podcasts - 2021
In die nag van die 20ste en die oggend van die 21ste het generaal Butler, met een infanteriebrigade, op die noordoewer van die James, by Deep Bottom, 'n huis ingedien en met 'n pontonbrug verbind met Bermuda Hundred.
Op die 19de het generaal Sheridan, by sy terugkeer van sy ekspedisie teen die Virginia Central Railroad, by die Withuis aangekom net toe die vyand se kavallerie dit sou aanval en gedwing het om af te tree. Die gevolg van hierdie ekspedisie was dat generaal Sheridan op die oggend van die 11de Junie die kavallerie van die vyand ontmoet het, wat hy aangeval het en na 'n hardnekkige wedstryd in volle roete van die veld af gery het. Hy het sy dooies en byna al sy gewondes in ons hande gelaat, en ongeveer vierhonderd gevangenes en honderde perde. Op die 12de het hy die spoorlyn van die Trevilian -stasie na die Louisa Court House vernietig. Dit duur tot drieuur, toe hy in die rigting van Gordonsville vorder. Hy vind die vyand versterk deur infanterie, agter goed geboude geweerputte, ongeveer vyf kilometer van laasgenoemde plek af en te sterk om suksesvol aan te val. Uiterste regs het sy reserwe -brigade egter die vyand se werke twee keer gedra en twee keer daaruit deur infanterie gedryf. Die aand het die wedstryd afgesluit. Omdat hy nie genoeg ammunisie gehad het om die verbintenis voort te sit nie, en sy diere sonder voer (die land versier, maar minderwaardige weiding), en niks van generaal Hunter gehoor het nie, het hy sy bevel na die noordekant van die Noord -Anna teruggetrek en met sy terugtog begin, die Wit Huis bereik het op die tydstip voordat dit gesê is. Nadat hy die depot op daardie plek opgebreek het, verhuis hy na die Jamesrivier, wat hy veilig bereik het na swaar gevegte. Hy het op die 25ste, naby Fort Powhatan, begin kruis sonder verdere molestering en het weer by die Army of the Potomac aangesluit.
Op die 22e het generaal Wilson, met sy eie afdeling van kavallerie van die Army of the Potomac, en generaal Kautz se afdeling van kavallerie van die Army of the James beweeg teen die spoorweë van die vyand suid van Richmond. Deur die Weldon -spoorweg by Reams's Station te slaan, die depot en 'n paar kilometer van die pad te vernietig, en die South Side -pad ongeveer vyftig kilometer van Petersburg, tot naby Nottoway -stasie, waar hy 'n mag van die vyand se kavalerie ontmoet en verslaan. Hy het die Burkesville-stasie op die middag van die 23d bereik en van daar af die Danville-spoorweg tot by Roanoke-brug vernietig, 'n afstand van vyf-en-twintig myl, waar hy die vyand in krag gevind het, en in 'n posisie waaruit hy hom nie kon ontwrig nie. Daarna het hy met sy terugtog begin, en op die 28ste ontmoet hy die vyand se kavallerie wat van krag was by die Weldon -spoorwegoorgang van Stony Creek, waar hy 'n ernstige maar nie beslissende verbintenis gehad het nie. Daarvandaan het hy 'n draai van links gemaak met die oog op die bereiking van Reams's Station (veronderstel dat dit in ons besit is). Op hierdie plek word hy deur die vyand se kavallerie, ondersteun deur infanterie, ontmoet en gedwing om af te tree, met die verlies van sy artillerie en treine. In hierdie laaste ontmoeting het generaal Kautz, met 'n deel van sy bevel, geskei geraak en ons weggevoer in ons lyne. Generaal Wilson het met die res van sy mag daarin geslaag om die Nottowayrivier oor te steek en veilig links en agter in te kom. Die skade aan die vyand in hierdie ekspedisie het meer as vergoed vir die verliese wat ons gely het. Dit het etlike weke lank alle spoorverbindings met Richmond verbreek.
Met die oog daarop om die spoor van die vyand van naby Richmond na die Anna -riviere te sny en hom versigtig te maak vir die situasie van sy leër in die Shenandoah, en in geval van mislukking hiervan, voordeel te trek uit sy nodige onttrekking van troepe uit Petersburg, om 'n myn wat voor die 9de korps voorberei is, te ontplof en die vyand se lyne op daardie plek aan te val. noordoewer van die Jamesrivier en het by die mag aangesluit wat generaal Butler daar gehad het. Op die 27ste is die vyand uit sy vaste posisie verdryf, met die verlies van vier stukke artillerie. Op die 28ste is ons lyne uitgebrei van Deep Bottom na New Market Road, maar om hierdie posisie te kry, is die vyand met geweld aangeval. Die gevegte het etlike ure geduur, wat 'n aansienlike verlies vir beide kante tot gevolg gehad het. Die eerste doel van hierdie beweging het misluk, as gevolg van die baie groot mag wat die vyand daarheen gewerp het, het ek besluit om voordeel te trek uit die afleiding wat gemaak is deur Petersburg aan te val voordat hy sy mag daarheen kon terugbring. Een afdeling van die 2d-korps is die aand van die 28ste onttrek en gedurende die nag na die agterkant van die 18de korps verskuif om die korps in die lyn te verlig, sodat dit voetloos kan wees tydens die aanval. Die ander twee afdelings van die 2d -korps en Sheridan se kavallerie is die nag van die 29ste oorgesteek en voor Petersburg inbeweeg. Die oggend van die 30ste, tussen vier en vyfuur, het die myn opgeskiet, 'n battery en die grootste deel van 'n regiment opgeblaas, en die opmars van die aanvallende kolom, gevorm uit die 9de korps, het onmiddellik die krater in besit geneem wat deur die ontploffing gemaak is, en die lyn 'n entjie regs en links daarvan, en 'n losstaande lyn voor dit, maar om een ​​of ander rede nie daarin geslaag om onmiddellik na die nok daarbuite te vorder nie. As hulle dit gedoen het, het ek alle rede om te glo dat Petersburg sou geval het. Ander troepe is onmiddellik vorentoe gestoot, maar die tyd wat dit in beslag geneem het om hulle op te staan, het die vyand in staat gestel om van sy verrassing (wat voltooi was) bymekaar te kom en kragte te kry tot op hierdie punt om hom te verdedig. Die gevange linie was dus onhoudbaar, en die troepe was vir ons geen voordeel nie, maar nie sonder groot verlies nie. So beland dit in 'n ramp wat beloof het om die suksesvolste aanval van die veldtog te wees.