Geskryf deur David Comerford
Wanneer ons praat innovasies om die klimaatskrisis te hanteer, is ons geneig om aan nuwe tegnologieë te dink wat deur fisiese wetenskaplikes ontwikkel is. Alhoewel 'n werklike gevoel van klimaatsnood nou die wêreldbewussyn deurdring, danksy onlangse veldtogte met 'n hoë profiel, was dit baie van ons wat traag was om veranderinge aan te bring in die manier waarop ons self leef. Dit is waar om uit te vind wat dit sal verg om mense te motiveer om praktiese stappe te neem om emissies te verminder gedragswetenskap kom in.
As voorbeeld is die stadsraad van Glasgow onlangs aangekondig sy doel om te verminder netto koolstofvrystellings tot nul teen 2030. Sommige het onsekerheid saai oor die raad se vermoë om hierdie ambisieuse teiken te bereik, nie die minste nie omdat baie bronne van emissies buite sy direkte beheer is.
Neem die energie wat huishoudings gebruik om hul huise te verhit. Glasgow word geseën en vervloek deur pragtige ou geboue, maar hulle benodig baie energie om te verhit. Die uitdaging waarmee die raad te kampe het, is om die eienaars van hierdie geboue te oorreed om hulle met doeltreffende verhitting en isolasie op te sit.
Navorsing dui daarop dat geld alleen nie genoeg van 'n aansporing is nie. In Michigan in die VSA is 7,000 6 huishoudings ewekansig gekies om 'n gemeenskapswerker te besoek wat die voordele van die montering van verhittings- en verkoelingstelsels verduidelik het en aangebied het om die papierwerk te voltooi wat gratis materiaal en installasie sou lewer. Die veldtog het die aanpassing verhoog met betrekking tot 'n kontrolegroep uit dieselfde bevolking, maar die opname was slegs 1,000% van die in aanmerking komende huishoudings, teen 'n koste van ongeveer US $ XNUMX per huis.
Glasgow het 'n paar pragtige ou geboue, maar dit kan moeilik wees om te verhit. Shutter
Meer hoopvolle navorsing kom van die Gedrags insigspan, 'n organisasie wat poog om gedragsinsigte te genereer en toe te pas om beleid in te lig. In 'n eksperiment, bied dit huiseienaars in Londen laekoste-isolasie aan. Sommige mense het ekstra hulp gekry om hul hokke op te ruim sodat die nuwe materiaal geïnstalleer kon word.
Die aantal huishoudings wat die aanbod aanbied, was weereens baie klein, maar diegene wat hulp verleen het met die opruiming van hul lofts het 'n hoër opname getoon. Dit is voldoende om te sê, die moeite om wonings en geboue te monteer, sal 'n groot struikelblok wees vir die ambisieuse plan van Glasgow Stadsraad.
Gedragswetenskap en verkoop van huise
Dit is juis hier waar gedragswetenskap kan help. Gedragswetenskaplikes bestudeer hoe geringe aanpassings die balans tussen gedragsverandering kan gee. Ons navorsingsoorsig Onlangs ontdek dat die kleurgekodeerde kategorieë op die energie-doeltreffendheid etikettering stelsel wat in huise wat in die Verenigde Koninkryk te koop aangebied word, belê reeds investering in energie-doeltreffendheid.
Terug in 2008, 'n EU-reguleer in werking getree het wat 'n energieprestasiesertifikaat (EPC) beskikbaar gestel moet word wanneer 'n gebou gebou, verkoop of verhuur word. Ons het gespekuleer dat huisverkopers wat hul huis bo-aan een van die letterkleurbande op die skaal vind, hul huis moontlik in die volgende band sal probeer opstoot deur klein, energiebesparende toestelle, soos LED-gloeilampe, te installeer. Per slot van rekening kos dit baie om hierdie veranderinge aan te bring, en as hulle 'n huis verkoop, moet die meeste mense dit uitvee om dit in elk geval aangebied te word. Wat belangrik is, kan u moontlik meer geld verdien om byvoorbeeld 'n D-gegradeerde huis te verkoop as 'n E-gegradeerde huis.
Ons het na die Engelse behuisingsopname (EHS) om ons idee te toets. In elke golf van die EHS is die strukturele kenmerke van ongeveer 16,000 huise aangeteken en in 'n algoritme aangegaan, wat lei tot 'n waardering vir elke huis op 'n 1-100 standaardbeoordelingsprosedure (SAP) skaal. Met die bekendstelling van die EPC in 2008 het hierdie SAP-tellings die 1–100 nommers geword wat ons vandag aan die regterkant van die EPC-doeltreffendheidsetiket sien.
Toe ons die EHS-data ontleed, het ons gevind dat, eerder as die gladde verspreiding wat verwag sou word, eiendomme op 55 SAP-punte op die laagste punt in die D-kategorie gegroepeer het. Toe ons fokus op huise wat onlangs op die mark was, het ons 'n sterk styging gevind by 55 SAP-punte en 'n tekort aan huise op 54 SAP-punte, die hoogste punt in die E-kategorie. Met ander woorde, die data het getoon dat verkopers inderdaad die moeite gedoen het om hul huis bo die arbitrêre drempels op die EPC-etiket te verhoog.
Die owerhede moet kennis neem van hierdie uitslag. ons bereken dat die energiebesparing wat deur die etiket in Engeland veroorsaak word, tot 33,470 megawatt-uur opskaal, of, meer intuïtief, die totale elektrisiteit elke jaar deur 'n stad van 27,702 mense.
'N Insig wat ons resultate voorhou, is dat owerhede selektief moet wees ten opsigte van die tydsberekening van subsidies vir die aanpassing. Die getuienis dui daarop dat gevestigde huishoudings huiwerig is om hul eiendomme te verander. Maar vang mense wat na of uit 'n eiendom verhuis, en dit lyk asof hulle meer bereid is om in retrofit te belê.
'N Tweede insig handel oor die ontwerp van die EPC-etiket self. Soos dit tans staan, word die drempels van een kategorie na die volgende op sekere SAP-punte vasgestel. As sodanig beïnvloed die etiket slegs 'n klein gedeelte van die eiendomme - diegene wat toevallig 'n drempelwaarde kry.
Ek stel voor dat die sewe AG-kategorieë aanwysers van relatiewe energie-doeltreffendheid moet wees. Die boonste sewende van die eiendomme wat energie-doeltreffendheid betref, sal 'n A-etiket ontvang, die volgende sewende van 'n B, ensovoorts. Namate die huisvoorraad doeltreffender word, sal die drempels na hoër SAP-punte beweeg.
Mettertyd kan eiendomme wat tans ver van 'n SAP-drempel af is, naby aan 'n kategorie of, belangriker nog, in 'n kategorie beweeg. Aangesien die meeste mense huiwerig is om te verloor en hulle bekommerd is oor rang en posisie, sou ons verwag dat die vooruitsig op 'n laer kleurletterband veral motiverend sal wees.
Glasgow se doelwit vir 2030 kan wel ambisieus wees, maar as die stadsraad kyk na die innovasies van gedragswetenskap, kan dit effektiewe maniere vind om die burgers daarvan te verander om veranderinge aan te bring wat 'n verskil kan maak in die vermindering van koolstofvrystellings.
David Comerford, programdirekteur, MSc Gedragswetenskap, Universiteit van Stirling
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Hoe gedragswetenskap ons kan help om nul-emissies te bereik