Agtergeblewenes of vooruitgeskowenes?
Om ‘n beter begrip te vorm van die omvang van die ramp wat Suid-Afrika in 1994 getref het met sy oorgawe aan ‘n swart ANC-SAKP-regering, is dit nodig om by ‘n paar feitelike besonderhede stil te staan wat die oorsprong, aard en geskiedenis van die negroïede ras van Afrika betref. Dit openbaar die skrikwekkende toestand waarin die Illuminati se Rockefeller-Rothschild-Oppenheimer-afdeling met behulp van laakbare verraaiers die blankedom gedompel het, deur hulle te onderwerp aan die beheer van ‘n heidense, barbaarse en wrede swart ras, wat boonop heeltemal onbekwaam is om ‘n beskaafde eerste wêreldland te regeer en nou al tien jaar lank besig is om alles wat die Blankes in meer as drie eeue opgebou het, af te breek en te vernietig.
In hoofstukke 4 en 5 is reeds kennis gemaak met die Hottentotte, Boesmans en ‘n paar Bantoestamme, wat invloed uitgeoefen het op die verloop van die geskiedenis van Suid-Afrika. Antropoloë beweer dat die oorsprong van hierdie swart negroïede ras êrens in die omgewing van die groot mere van midde-Afrika moes gewees het. Deur die eeue heen het hulle hoofsaaklik in twee rigtings versprei. Noordwaarts het dit gegaan tot in Abessinië en suidwaarts tot in Natal en die Kaapse oosgrens, waar die Blankes in 1779 die eerste keer met hulle gebots het. Die verhuising het hoofsaaklik in die oostelike dele van die groot kontinent plaasgevind omdat Afrika se westelike deel maar droog en plek-plek woestynagtig is.
Die groep wat die vinnigste suidwaarts beweeg het, was die Kôsas, wat aan die Kaapse oosgrens soveel moeilikheid veroorsaak het. Vanaf 1779 tot 1834 is ses oorloë teen hulle gevoer, waardeur die grensboere soveel ontberings en verliese gely het weens die Engelse goewerneurs en filantrope se bevoordeling van die Swartes, dat hulle weggebreek het toe hulle dit nie meer kon uithou nie.
Die tiranne se moordtogte
Toe die Voortrekkers met hul kakebeenwaens deur die Vrystaatse vlaktes noordwaarts trek, het hulle duisende bleek geraamtes oral in die veld aangetref. Die hele gebied tot in Transvaal was feitlik geheel en al ontvolk. Die Swart stamme wat voor 1834 hier oral gewoon het, is met militêre mag en strooptogte uitgeroei deur tiranne soos Tsjaka, Silkaats en Dingaan. Daarom kon die Trekkers hierdie gebiede feitlik onbelemmerd in besit neem, sonder om enige Swart stam te veronreg. Maar in Natal was dit ‘n ander storie toe hulle teen die mag van die Zoeloekoning, Dingaan, gebots het.
Een van die baie stammetjies wat in die 18e eeu reeds tussen die Drakensberge en die see gewoon het, was die Mtetwas, onder aanvoering van Dingiswayo. Hy het vir hom ‘n sterk leërmag opgebou deur sy jongmanne te dissiplineer en goed te oefen. Daarna het hy die ander klein stammetjies begin aanval, verower en onder sy beheer gebring.
Een van Dingiswayo se jong offisiere se naam was Tsjaka. Hy was die enegte seun van die Zoeloe-stam se opperhoof, Sensangakona, wat vir Tsjaka en sy ma, Nnandi weggejaag het. So het Tsjaka by Dingiswayo uitgekom en by hom aangesluit. Na Sensangakona se dood het Dingiswayo vir Tsjaka gehelp om die Zoeloe-stam met geweld te verower en hul opperhoof te word. Toe het hy net soos Dingiswayo begin om sy soldate af te rig en nuwe tegnieke in te voer, soos om die lang werpspies met die kort steekassegaai te vervang.
Naby Dingiswayo se Mtetwas het ‘n ander stam gewoon. Hulle is die Ndwandwes genoem, met Zwidwe as leier. Kort nadat Tsjaka hoof van die Zoeloes geword het, is Dingiswayo deur die Ndwandwes vermoor. Tsjaka was daaroor woedend. Hy verenig toe die Mtetwas met die Zoeloes en verslaan die Ndwandwes. Daarna pak hy al die stamme wat hy kon bykom. Hy wis hulle een na die ander uit en bou vir hom ‘n leërmag van oor die 50 000. Hy spaar net die seuns en meisies van die verowerde stamme, waarvan die oorblyfsels in alle rigtings wegvlug. Hy stuur sy impi’s al hoe verder weg en regeer naderhand oor ‘n gebied van meer as 500 000 vierkante kilometer.
Die oorblyfsels van sommige van die verowerde stamme is naderhand self omskep in plunderende hordes, wat hulle bure oorval en verwoesting saai. So het die Zoeloe-aanvalle op die binnelandse hoëveld, tussen die Drakensberge en die Kalahari, drie ander stamme aangevuur om self op moordtogte verwoesting te saai. Dit was die Mangwanes, die Hlubi en die Thloka. Hulle het die gevestigde bevolking verder uitgeroei. Die slagting het naderhand miljoene beloop. Die min oorlewendes het in ontoeganklike plekke skuiling gesoek, soos die Tswanas in die Kalahari-woestyn. Sommiges het so ver as tot in Malawi en Tanzanië gevlug.
Die Ngwane-stam wat uit Zoeloeland gedruk is, het in die bergagtige gebied van Swaziland skuiling gevind. In Lesotho het Mosjes die oorblyfsels van verskillende stamme in sy bergvesting versamel en hulle onder sy leiding as die Basoeto-volk verenig.
Een van Tsjaka se impi’s is deur ‘n baie bekwame generaal aangevoer. Sy naam was Mzilikazi, of kortweg deur die Boere Silkaats genoem. Tsjaka het hom in 1824 met ‘n impi gestuur om in Noord-Natal ‘n klein stammetjie te gaan opfrommel. Silkaats het dit gedoen en besluit om vir homself ‘n deel van die gebuite vee te hou. Toe Tsjaka sy generaal se ontrouheid ontdek, stuur hy ‘n impi uit om hom te gaan straf, maar die geslepe Silkaats het met al sy eie volgelinge voet in die wind geslaan en oor die Vaalrivier gevlug. So ver as wat hy gegaan het, het hy ander stamme geterroriseer en uitgemoor. Op hierdie pad van bloed het hy vir hom ‘n groot volk gebou, genoem die Matabeles.
Hy het met sy Matabeles in Suidoos-Transvaal ‘n skrikbewind gevoer, wat skaars oortref is deur Tsjaka en die Zoeloes in Natal. Tsjaka is deur sy halfbroer Dingaan vermoor. Hierdie nuwe leier van die Zoeloes het die genadelose uitmoording van die kleiner stamme voortgesit.
Nadat Hendrik Potgieter Silkaats verslaan het en hy na Rhodesië uitgewyk het en Andries Pretorius Dingaan se mag gebreek het, het die oorblyfsels van die verslane stammetjies weer oral uit hul skuilplekke tevoorskyn getree. Baie van hulle was verhonger en was genoodsaak om hulp te soek by die Voortrekkers, wat toe reeds die grootste deel van Natal, die Noord-Vrystaat en Sentraal-Transvaal in besit geneem het. Die Afrikaner-Trekkers het toe nie begin om hulle verder sistematies uit te roei nie, maar om aan hulle werk te verskaf sodat hulle aan die lewe kon bly.
Hoe anders was hierdie optrede teenoor die Swartes van Suid-Afrika nie in vergelyking met die behandeling wat die inboorlinge van Amerika tydens die kolonisering van die eerste dertien kolonies van die Engelse setlaars ontvang het nie. Die koloniste het vyf sjielings ontvang vir elke kopvel van ‘n Rooi-Indiaan, wat hulle by die Scheriff ingelewer het. So is hulle uitgeroei. In Australië vertel die Engelse wat hierdie kontinent beset het, dat die inboorlinge daar feitlik uitgesterf het, wat seker nie so maklik sou gebeur het indien hulle hierdie aborigenes nie met strignien vergiftig het nie.
Die hond byt die hand wat hom voed
Die oorblyfsels van die Swart stamme wat ontkom het aan die verdelging van die Matabeles en die Zoeloes, het gaandeweg weer gegroei en sommige van hulle het ‘n gevaar vir die Trekkers geword. By Ohrigstad het die Bapedi- of Bakwenastam van Sekwati die veiligheid van die nedersetting bedreig. Ook die kapteins van drie kleiner stamme, Maleo, Manukozi en Rasithuu, het hulle stemme laat hoor, maar gelukkig vir die Trekkers was daar darem ook drie ander kapteins van stamme in die omgewing van Lydenburg wat hulle goedgesind was, naamlik Modjadji, Tjarie en Gananwa.
Nadat die Swazi’s weer genoegaam herstel en gegroei het om hulle stem te laat hoor, het hulle kaptein, Rapoza, die Trekkers met rus gelaat en verkies om met Panda die Zoeloe-hoof, rusie te maak. In Noord-Transvaal het Makapan teen die Boere in opstand gekom. Kommandant Piet Potgieter het voor die bek van die grot waarin die Swartes weggekruip het, gesneuwel. Die jong Paul Kruger het sy lyk daar gaan optel en weggedra onderwyl die koeëls om hom heen gefluit het. In 1875 was president Burgers van Transvaal genoodsaak om vir Sekoekoenie van Noord-Transvaal te gaan onderwerp toe hy te groot vir sy skoene geword het en teen die Republiek in opstand gekom het.
Die duiwelswerk van Engelse smouse en sendelinge
Al hierdie groeiende swart stamme in Transvaal en die Vrystaat en op die grense van die twee republieke was teen die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog redelik goed van wapens voorsien. Dit is aan hulle gelewer deur Engelse sendelinge wat onder hulle gewerk het en die baie Engelse smouse wat die swart gebiede gereeld met hul handelsware besoek het en gewere en ammunisie aan hulle verkoop en verruil het.
By Mafeking het die Engelse gesorg dat Linchwe, die Bagatla-kaptein, goed voorsien word met Martini Henri’s en selfs met Lee Metfords. Hierdie Linchwe was die Boere eers goedgesind, maar Engelse agitators het hom en die ander kapteins langs die Republiek se wesgrens teen die Boere opgerui. Uiteindelik was dit nog net Botwing, hoof van die Gatsesibi-stam, wat die Boere goedgesind gebly het.
Hoe deeglik die Engelse daarin geslaag het om die Swartes teen die Boere op te maak, het in die nag van 25 November 1899 geblyk, toe ongeveer 4 000 gewapende Bagatlas van Linchwe, onder aanvoering van die Engelse offisier, kolonel Holdsworth, by Derdepoort aan die Transvaalse wesgrens, die klein Boerelaertjie aangeval het. Hulle het die nabygeleë woonhuise van die Republiek se polisie-beamptes wat daar gestasioneer was geplunder en 17 weerlose vroue en kinders die volgende dag 60 kilometer ver in die bloedige hitte, sonder voedsel, kaalvoet aangejaag na hulle hoofstat Nochudi.
In Mafeking self het Baden-Powell, die Engelse aanvoerder van die beleërde troepe, die Barolongs van kaptein Montsioa en die Fingo’s wat daar saam met die blankes beleër is, bewapen om teen die Boere te veg.
In 1910 het die moeilikheid wat elke provinsie met die Swartes ondervind het, die groot “naturelleprobleem” van die Unie van Suid-Afrika geword. Die SAP-regerings van generaals Botha en Smuts het daarmee geen raad geweet nie. Generaal Hertzog het in 1936 begin om ‘n mate van skeiding tussen Blank en Swart te bewerkstellig deur die stigting van trustgebiede, wat na 1948 ontwikkel het in die “Bantoestans.” Die enigste werkbare oplossing vir hierdie nasionale probleem is deur die regerings van dr Malan, advokaat Strydom en dr Verwoerd in praktyk gebring deur die toepassing van sosiale en gebiedskeiding tussen blank en gekleurd.
Die duiwelswerk van samesweerders en verraaiers
Die suksesvolle uitbouing van apartheid of afsonderlike ontwikkeling van die verskillende rasse in Suid-Afrika het die Engelse en Amerikaanse afdelings van die Illuminati erg ontstel. Hulle was desperaat, want indien apartheid in Suid-Afrika verder suksesvol deurgevoer sou word, sou hul geheime planne misluk en hulle geen beheer oor Suid-Afrika se ontsaglike minerale rykdomme bekom nie. Daarom het hulle dr Verwoerd vermoor en sy opvolgers sorgvuldig uitgesoek, omgekoop en voorgeskryf hoe hulle apartheid tot in die grond moet afbreek en hoe hulle ‘n swart regering aan bewind moet stel, wat in sy onnosele onkunde presies moet doen wat die Illuminati se Rockefeller-Rothschild-Oppenheimer-afdeling vir hom voorskryf. Die proses van hierdie verraad teen die Afrikanervolk en sy oorgawe aan ‘n terroristiese ANC-bende, het 28 jaar lank, vanaf 1966 tot 1994 geneem om te volvoer.
Agtergeblewenes of vooruitgeskowenes ?
Tans word daar deur indoktrinasie en breinspoeling die Blanke in Suid-Afrika aanhoudend wysgemaak dat die Swartes deur eersgenoemde se “verdrukking” die “agtergeblewenes” gebly het, wat nou deur “regstellende aksie” vooruitgeskuif moet word, ten einde op gelyke vlak met die blankes te kan kompeteer. Dat dit nie moontlik is nie, kwel diegene wat dit propageer en probeer bewerkstellig, gladnie. Hulle vergeet gerieflikheidshalwe dat die negroïede ras honderde jare reeds langs die Afrikaanse ooskus met die Westerse beskawing in aanraking was en bitter min daarby gebaat het. Op tegnologiese gebied bestaan daar geen uitvinding of ontdekking wat aan hulle vernuf of ondernemingsgees toegeskryf kan word nie. ‘n Paar osse wat ‘n slee trek, is goed genoeg. Hulle is inderdaad weens hulle onvermoë die agtergeblewenes, want blanke bemoeienis en pogings om hulle die vooruitgeskowenes te maak, kon nog nooit slaag nie. In Suid-Afrika het die blanke bewind alles moontlik gedoen om hulle op te hef, te beskaaf, geletterd te kry en selfonderhoudend te laat ontwikkel, maar hulle het die agtergeblewenes gebly omdat hulle nie in staat is om die peil van die Witman te bereik nie, ten spyte van hulle voortdurende vooruitgeskowenheid. Hulle wil graag soos die Witman wees, maar hulle weet dat hulle nie daartoe in staat is nie en daarom haat hulle hom so.
Die kultuurverskille en leefwyse van wit teenoor swart, is so groot dat die liberalistiese integrasieskeeuers nooit daarin sal slaag om hulle ideaal van die ontwikkeling van ‘n “reënboognasie” in Suid-Afrika te bewerkstellig nie. Die reënboog bevat in elk geval nie die twee kleure wit en swart nie.
Die Swartes se reeds jarelange kontak met die Blankes het hulle in hul natuurlike lewenswyse en stamgebruike nadelig ontwrig. Daar vind feilik nie meer huwelike onder hulle plaas volgens hulle ou lobola-stelsel nie. Indien daar wel ‘n wettige huwelik gesluit word, is die bruidegom geregtig om sommer ook by al die ander vroue in die familiegroep te slaap. Dit gee aanleiding tot veelwywery en menigvuldige onegte geboortes. Elke swart vrou het gewoonlik drie, vier of meer kinders wat deur die ouma tuis opgepas moet word onderwyl die ma werk. Daardie kinders het elkeen 'n ander pa wat hulle nie ken nie.
Dis in die aard van die Swartes om nooit vir toekomstige behoeftes of gebeurlikhede te beplan of voorsiening te maak nie. Sy maandelikse loon bestee hy alles binne ‘n dag of twee en gaan staan dan bakhandjie voor sy blanke werkgewer om geld te “leen” wat hy nooit van plan is om terug te betaal nie, óf hy verwag dat hy verder gratis aan die lewe gehou moet word. Dieselfde mentaliteit geld in al die Afrika-state, waar die Weste al soveel triljoene aan voedsel en geld nodeloos ingepomp het. Hulle dink dis die “ryk” wit lande se plig om hulle finansieel aan die gang te hou en wend geen poging aan om tot selfonderhoud te ontwikkel nie en bekommer hulle ook geen duit daaroor nie. Daar is van hulle wat sê dat die Westerse lande met hulle kolonisering van Afrika, sy rykdomme leeg getap het en daarom verplig is om nou die swart state volledig te onderhou.
Wanneer die “ryk” Weste dan die “arm” Afrika-land met geld en voedsel voorsien in ‘n poging om sy sterwende honger bevolking te red, neem die magtige potentaat wat daar regeer, soveel van hierdie gawes wat hy kan verorber vir homself, koop vir hom ‘n vloot luukse motors en ‘n goue bed en gee nie ‘n flenter om of sy lydende onderdane almal omkom nie.
In Suid-Afrika het die meeste Swartes nog steeds geen begrip van wat “myne” en “joue” beteken nie. Wanneer hy iets sien wat hy begeer, “neem” hy dit eenvoudig en kan nie begryp dat die Blankes dit as misdaad en diefstal beskou nie. Hierdie karaktertrek van hulle was in die 19e eeu feitlik die hoofoorsaak van al die grensoorloë. Die Kôsas het met begerige oë na die grensboere se veestapels gekyk en dit deur middel van strooptogte oor die grens, vir hulle self gaan haal.
Wreedheid teenoor diere kom algemeen voor en selfs teenoor hul eie mense word meesal maar min simpatie en jammerhartigheid betoon. Die voortbestaan van die sterke, soos dit in die diereryk geld, bly maar die grondwet van Afrika. Mag is reg en die swakkere moet voor die sterkere wyk. Aan die Kaapse Oosgrens het hulle die Engelse goewerneurs se gepaaiery en presentjie-uitdelery as swakheid en bangheid beskou en daarom elke keer met groot vertoon maar weer oor die grens gestorm op hulle plundertogte.
Die Swartes het ‘n groot voorliefde vir betogings. Vir die minste aangeleentheid of minderwaardige ou griefie, drom almal in die strate saam om te “toi-toi.” Hulle geniet die gesellige aard daarvan, want dit ontaard in ‘n vrolike gejubel op maat van danspassies. Almal wat toestroom om daaraan deel te neem, weet later nie meer waaroor die “betoging” eintlik gaan nie, maar doen net mee vir die genot wat hulle daaruit put. Maar die jonges in die groep neem dan hulle kans waar om met klipgooiery die winkelvensters in die omgewing te verpletter en die inhoud te stroop.
Die Amerikaanse Illuminati en al sy medewerkers in Suid-Afrika, die liberaliste, die Kommuniste, die Afrikaner-verraaiers, die integrasie- en reënboognasie-skreeuers weet baie goed dat dit onmoontlik is om hierdie halfbarbaarse Negroïede ras met die Blankes te assimuleer, sonder dat die Blankes nie ondergaan en totaal uitgewis word nie. Maar om Suid-Afrika se ontsaglike bodemrykdomme te kan beheer, het hierdie verraad teen die Blankes, en veral teen die Afrikaners, plaasgevind en is hulle onderwerp aan ‘n swart terroristiese regering wat in staat is om die Blankes uit te wis, maar tog maklik deur die groot geldmag beheer en gemanipuleer kan word. Die uitvoering van hierdie tweeledige proses het in 1994 ‘n aanvang geneem en het in die jaar 2005 al ver gevorder.