Boeke vir Mandela – Nelson Mandela Centre of Memory
"Ek het nie tyd gehad om te tob nie. Ek het dit geniet om die briewe te skryf en te lees en dit het my gedagtes heeltemal besig gehou..."
Deur die jare het Nelson Mandela duisende geskenke, toekennings en eerbewyse van regoor die wêreld ontvang. Dit het hy met sy familie, vriende en welsynsorganisasies gedeel. Beduidende insamelings is aan die Suid-Afrikaanse regering (sy 1994-1999 Presidensiële Versameling) en die Nelson Mandela Centre of Memory and Dialogue geskenk. Wanneer Mandela se liefde vir lees in ag geneem word, is dit nie vreemd dat boeke dikwels as geskenke aan hom gegee is nie. 'n Deel van die Centre of Memory and Dialogue se geskenkversameling is 'n versameling boeke wat deur outeurs aan hom gegee is met ingeskrewe boodskappe deur die outeurs.
Hier is 'n keur van sommige van die boeke en hul inskrywings.
SOUL ON ICE deur Eldridge Cleaver
Burger's Daughter deur Nadine Gordimer
A Century of Black Journalism in Britain Deur Lionel Morrison
"Een van die dinge wat my laat verlang het om terug in die tronk te wees was dat ek so min geleenthede gehad het om te lees, te dink en stil te peins na my vrylating."
DIE POLITIEKE GEDENKSKRIFTE deur Malcolm Fraser
KONVENSIE VIR DIE BESKERMING VAN MENSEREGTE EN FUNDAMENTELE VRYHEDE
"Een van die hartseer werklikhede vandag is dat baie min mense, veral jong mense, boeke lees. Tensy ons verbeeldingryke maniere kan vind om hierdie werklikheid aan te spreek, is toekomstige geslagte in gevaar om hul geskiedenis te verloor."
Love, Elinor Batezat Sisulu
MEMOIRS deur David Rockefeller
DEAREST deur Atiq Nasser Al-Bader
DEMOCRACY MATTERS deur Cornell West
INTO THE PAST - A MEMOIR deur Phillip Tobias
RAJIV deur Sonia Gandhi
Nelson Mandela is 'n ywerige leser. By die skool het hy wyd gelees en terwyl hy deel van die teenapartheidstryd was, veral toe hy probeer het om 'n bevrydingsleer van die grond af te kry, het hy alles wat hy in die hande kon kry oor gewapende stryd regoor die wêreld gelees. In die tronk het hy enige boeke wat hy kon kry, gelees. Hy is ook 'n groot strateeg, hetsy as 'n jong bokser toe hy strategieë beplan het oor hoe om sy teenstander in die kryt te oorwin, of as 'n skaakspeler, of as 'n politieke aktivis, en hy dink altyd aan die volgende stap. Hy het dikwels gepraat van geweldloosheid as 'n strategie, eerder as 'n beginsel. Hier het hy op die strategie van die Russiese weermag gefokus.
Die gevangenis op Robbeneiland het 'n biblioteek vir elke afdeling van die tronk gehad. Die biblioteke is deur gevangenes beman en 'n groot hoeveelheid interessante literatuur het die sensors ontgaan, wat probeer seker maak het dat ondermynende materiaal nie in die hande van die gevangenes beland het nie. Een van Nelson Mandela se hegte kamerade, Ahmed Kathrada, was op 'n stadium 'n bibliotekaris in B-seksie waar hy, mnr Mandela, en ongeveer twee dosyn ander gevangenes gehou is. As boeke in die bilbioteek aangekom het, kon hulle gelees word. Boeke wat byvoorbeeld net die naam Mandela genoem het, het dit nie deurgemaak nie. Hier gesels mnr Mandela oor sommige van die boeke wat hy op Robbeneiland gelees het.
Een van die boeke wat Nelson Mandela in die tronk gelees het, was die biografie van een van die apartheidsleiers, eerste minister John Vorster. Die verhaal oor die boek wys ook een van mnr Mandela se ander eienskappe – dat hy altyd probeer om iets uit 'n situasie of ervaring "te verkry". Dinge en mense is gewoonlik nooit heeltemal goed of sleg nie. Hy het dit waarvoor Vorster as eerste minister van Suid-Afrika van 1966 tot 1978 gestaan het, gehaat, maar in sy gesprekke wys hy dat hy iets kon kry waarop hy Vorster kon komplimenteer.
Toe Nelson Mandela tronk toe is, het hy die taal van die onderdrukker bestudeer, naamlik Afrikaans. Hy het ook die geskiedenis van die Afrikaner, asook hul stryd teen die Britte bestudeer. Hy het sommige van die Afrikaanse skrywers in Afrikaans gelees en die boeke geniet. Een van die outeurs wie se werk hy geniet het, was een van Suid-Afrika se voorste skrywers, CJ Langenhoven, wat ook die Die Stem geskryf het, wat die volkslied vir die apartheidstaat geword het. Langenhoven was 'n parlementslid wat hom daarvoor beywer het dat Afrikaans as 'n amptelike taal in Suid-Afrika erken moet word. Toe Nelson Mandela in die tronk was, was slegs Engels en Afrikaans amptelike tale. Toe hy president van die land geword het, het hy nege ander Afrika-tale ingesluit.