Sir Thomas More tydlyn - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die opkoms en ondergang van Sir Thomas More
Thomas More is gebore in Londen op 7 Februarie 1478, die seun van 'n prominente advokaat. Hy het na een van die beste skole in Londen gegaan en daarna Grieks aan Oxford gestudeer. Hy is deur sy pa oorreed om sy akademiese strewes na die regte te verander. Hy het in 'n stadium ernstig oorweeg om 'n monnik te word, maar het eerder 'n advokaat geword. In 1504 is hy tot LP verkies.
Hy was 'n vriend van Erasmus, hulle het gereeld gekorrespondeer.
Hy is waarskynlik beïnvloed deur sy lees van die Griekse filosofie en deur sy kontak met humaniste Utopie in 1516.
Hy het die koning baie vroeg in die bewind opgemerk. (Henry het daarvan gehou om te dink dat hy 'n bietjie intellektueel was, en hy omring hom met noemenswaardige digters, skrywers en filosowe.) Meer en meer word gereeld na die hof uitgenooi. Hy word in 1529 tot kanselier bevorder.
Wolsey het deels geval omdat hy nie daarin kon slaag om die koning te skei nie Catherine van Aragon. Henry vervang hom met 'n ander man wat nie ten volle daartoe verbind was om vir hom 'n egskeiding te verseker nie. More het homself toenemend verskeur tussen wat van hom as kanselier gevra is, en sy eie gewete. Hy het in Mei 1532 bedank weens swak gesondheid.
Hy is uitgenooi na die huwelik van Henry en Anne, maar het die uitnodiging van die hand gewys. Henry was kwaad oor hierdie belediging. Diegene wat na aan die koning was en op soek was na 'n verbetering van hul posisies, het hierdie geleentheid aangegryp, en spoedig is More na die hof gedaag op aanklagte van die aanvaarding van omkoopgeld. Die aanklag is laat vaar.
In 1533 aanvaar Henry die Act of Supremacy and the Success of Success, wat hom die Hoof van die Katolieke kerk in Engeland gemaak het, en al die kinders van Anne se troonopvolger. Alle volwassenes moes 'n eed aflê om die veranderinge te aanvaar. In die aanhef tot die Erfregswet was daar 'n ontkenning van die pous as die Hoof van die Katolieke kerk in Engeland. More weerspreek nie die eed nie, maar hy weier om dit te sweer (net soos biskop John Fisher).
Hy is na die Tower of London gestuur, waar hy 14 maande lank as 'n gevangene gebly het.
Op 7 Mei het sy verhoor begin. Sy verweer was dat 'n man skuldig bevind is omdat hy stil was, en dit was nie verraad nie. Na berig word, het hy gesê: "Dit is alleen God wat die geheime van die hart kan oordeel." min kans, en hy het dit waarskynlik geweet. Dit sou heeltemal te gevaarlik gewees het vir Henry, so laat in die wedstryd, dat More se argument sou wen.
Hy is tereggestel in die toring, en sy kop is vir baie weke op die London Bridge geplaas totdat dit deur sy dogter gekoop is.
Die historiese reputasie van meer
Thomas More's reputasie kan hom voorafgaan. Soveel is sedert sy dood oor hom geskryf, gespeel en verfilm, dat dit moeilik is om die man van die mite te skei en uit te vind wie die werklike Thomas More was.
Hy is in 1935 deur die Katolieke kerk heilig verklaar.
Hy het 'n obelisk toegewy aan hom in Rusland.
Hy speel die rol van 'n 'morele paragon' aan die begin van die beskuldiging van president Clinton in Januarie 1999.
William Roper het in 1557 van hom geskryf, met 'n skoon en ongemerk gewete. suiwer en wit as die witste sneeu & quot.
Die gewilde beeld van More is lankal 'n man wat in 'n ideale, liefdevolle en ondersteunende gesin geleef het, wat sy gewete gevolg het in alles wat hy gedoen het teen die tirannie van Henry VIII. Die verhoog hiervoor was met sy eerste paar biografieë, wat in 1557 en 1558 geskryf is. Hierdie datums is belangrik soos tydens die regering van die Katolieke Maria, en More is gebruik as 'n voorbeeld van 'n man wat getrou was aan die geloof .
Tog was dit 'n man wat ketters vervolg het. Hy het ten volle geglo dat dwaalleer 'n vonnis van doodstraf verdien. Guy sê: "As morele en humanitêre waardes na die Verligting aangewend word, was hy 'n inkwisiteerder."
Daar is, wat Guy noem, 'biografiese swart gate', in soveel dat sy dood die fokus van die meeste boeke is, eerder as sy hele lewe. Daar is groot leemtes in bronne, en die briewe wat More in die gevangenis geskryf het, is moontlik nie heeltemal betroubaar nie. Hy het moontlik geweet dat dit na sy dood op een of ander manier vir openbare doeleindes gebruik sou word. & quot Van die begin af was dit duidelik dat die briewe meer as een gehoor het. & quot
Tydlyn van Sir Thomas More:
1505: Hy trou met Jane Colt in die Royden Parish Church.
1506: Thomas More het 'n parlementslid en onder-balju van Londen geword in die bewind van koning Hendrik die Sewende.
1511: Die dood van sy eerste vrou. Hy trou met Alice Middleton in die Parish Church of St Stephen, Walbrook.
1514: More is deur Thomas Wolsey aan koning Henry die agtste voorgestel en word meester van versoeke.
1516: Hy skryf sy bekendste werk, "Utopia ".
1521: Hy word penningmeester van die staat.
1525: More word kanselier van die hertogdom Lancaster. Hy word ook voorsitter van die Laerhuis en het op verskeie diplomatieke missies na die Franse hof van koning Francis die Eerste gegaan.
1529: More word Lord Chancellor geskep tydens die val van kardinaal Wolsey, ondanks sy begeerte om nie die pos te beklee nie.
1532: Hy bedank die kanselier, aangesien hy nie saamstem met die godsdienstige opvattings wat die koning inneem nie.
1534: Koning Henry is geskep as hoof van die Church of England en Defender of the Faith. Meer sou geen heerser van die kerk anders as die pous herken nie en is verhoor weens hoogverraad. Hy was 'n jaar lank in die Tower of London opgesluit, maar weier steeds om terug te keer.
Waar en wanneer is hy dood?
Op 6 Julie 1535 is hy tereggestel deur onthoofding in Tower Hill, Londen, Engeland.
Ouderdom by dood:
1512: "Lewe van John Picus, graaf van Mirandula " (vertaling).
1513: " Geskiedenis van koning Richard die Derde ".
1516: "Utopia " (In Latyn) 1551 (In Engels).
1529: "Dialoog van uiteenlopende sake
1532: " Konfusie van Tyndale. "
1533: Die apologie van Sir Thomas More, Knight. "
1543: Geskiedenis van Richard the Third " (weergegee in Hardying 's Chronicle of England).
1553: " Comfortdialoog. "
1559: "Works In Engels geskryf " (Geredigeer deur William Rastell).
1505 aan Jane Colt by Royden Parish Church.
1511 aan Alice Middleton by die Parish Church of St. Stephen, Walbrook.
St. Peter ad Vincula, Tower of London, England (Hoof in St. Dunstan 's Church, Canterbury, Kent, Engeland.
Die toring van London.
Standbeeld buite Chelsea Old Church, Chelsea Embankment.
Sir Thomas More en sy kontroversiële geskiedenis
As ons aan Richard III en die oorloë van die rose dink, sal die meeste van ons eers dink aan Sir Thomas More en sy "The History of King Richard III". Dit is waarskynlik een van die mees kontroversiële bronne oor die Roses of the Roses wat daar is, en tog gebruik historici dit steeds. Die vraag is waarom daar so 'n aantrekkingskrag vir hierdie boek is en waarom het Thomas More dit geskryf? Dit is my hoop om met hierdie artikel 'n bietjie lig te werp op hierdie boek, op More en wat sy moontlike bedoelings was toe hy hierdie boek geskryf het. Ek sal hierdie artikel in twee dele verdeel wie Sir Thomas More was en wat die boek sê. Dit is belangrik om More se agtergrond te verstaan ​​as ons hoop het op die verstaan ​​van "The History of King Richard III". Ek sal slegs oor More se lewe skryf tot die tyd dat hy hierdie boek geskryf het, omdat sy latere lewe onder Henry VIII en sy teregstelling werklik nie die doel verklaar waarom More hierdie boek geskryf het nie.
Wie was sir Thomas More, en waarom sou hy saak maak? Robert Whittington in 1520 sê:
More is 'n man met 'n engele -wysheid en enkelvoudige geleerdheid, ek ken nie sy medemens nie. Want waar is die man van daardie sagmoedigheid, nederigheid en vriendelikheid? Soos die tyd 'n man met wonderlike vreugde en tydverdryf vereis, en soms van 'n mens so 'n treurige swaartekrag vir die hele seisoen. (Murphy, 1)
Thomas More is op 7 Februarie 1478 (Ackroyd, 6) gebore vir John More en Agnes Graunger. More se kinderjare het die oorgang van Edward IV as koning na Richard III en uiteindelik na Henry VII gesien. Hy het 'n rukkie skoolgegaan by St. Anthony's en daarna 'n bladsy geword vir John Morton, aartsbiskop van Canterbury, 'n man wat dieper bewonder is en wat as 'n wyse man in sy geskiedenis sou verskyn. (Ackroyd, 35)
Nadat hy vir John Morton gewerk het, studeer More 'n bietjie aan die Universiteit van Oxford. Dit was in Oxford waar hy humanisme kon beoefen wat klassieke letterkunde bestudeer deur die studie van die antieke tale en sodra dit bemeester is, met behulp van retoriek om sekere onderwerpe te debatteer. (Johnson, 34-35) Humanisme sou die geskrifte van More en sy vriend Erasmus van Rotterdam vorm, wat die vertaling van die Nuwe Testament teen die Vulgaat sou stry, die gesag van die pous sou bevraagteken en diegene soos Luther, selfs diegene Erasmus was 'n vroom Katoliek. (Elton, 113). Om dit anders te stel, " Humaniste was daarop gemik om die mens en die Christen te integreer, nie te skei nie. " (Murphy, 7)
More het Oxford verlaat sonder om 'n graad te behaal en na New Inn gegaan en later is hy in 1496 in Lincoln's Inn in Londen opgeneem. Herberge was nie wat ons vandag as herberg beskou het nie; (Ackroyd, 53). Hy was destyds sestien. Peter Ackroyd verduidelik hoe More beide sy godsdienstige studies kon balanseer met sy studie van die regte:
Godsdiens en die reg moes nie afsonderlik oorweeg word nie, dit impliseer mekaar. Daarom word die wet op sigself as volmaak geag, onbeskadig deur die slegte oordele van individuele beoefenaars, dieselfde argument oor die verdienste van die mis, in teenstelling met die deugd van die priester wat dit aangebied het, was die kern van die Katolieke eucharistiese geloof . Daarom is die wet ook as permanent beskou, dit was wat bekend was as waar, wat verandering of verval weerstaan. (Ackroyd, 63).
Dit moet verstaan ​​word om meer te verstaan. Vir hom was die gebruik van godsdienstige terme om politieke gebeure nog 'n deel van die daaglikse lewe te beskryf. 'N Ander deel van sy daaglikse lewe was sy gesin in 1505, hy trou met Jane Colt en hulle het vier kinders: Margaret, Elizabeth, Cecily en John (Murphy, vii). Vier jaar later, in 1509, word Henry VIII koning van Engeland en in 1510 word More onder-balju van Londen gemaak en word hy in die parlement verkies. (Murphy, vii). Drie jaar later skryf More sy "The History of King Richard III", maar hy het dit nooit voltooi nie. (Meer, 3).
More se "Die geskiedenis van koning Richard III"
Baie argumenteer dat More sy "The History of King Richard III" geskryf het vir propaganda van die Tudor -dinastie, veral vir Henry VII, maar Ackroyd wys op iets baie interessant oor hul verhouding:
Daar is dikwels voorgestel dat More later vyandiggesind is teenoor die finansiële beproewings wat Henry VII op Londen probeer hef het. Daar is geen bewyse van 'n openlike geskil nie, maar More het beslis ten tyde van sy toetreding 'n skerp aanval op die dooie koning gemaak. (Ackroyd, 84)
As dit die geval was, wat was More se bedoeling met die skryf van hierdie boek? Voordat ons die vraag probeer beantwoord, moet ons die teks self ondersoek.
'The History of King Richard III' deur sir Thomas More is ongeveer minder as honderd bladsye lank. Relatief kort vir so 'n omstrede teks. Daar moet op gelet word dat hierdie teks in die losste moontlike sin as 'n 'geskiedenis' beskou word. Trouens, More gebruik nie onlangse geskiedenis uit sy tyd om sy eie geskiedenis te formuleer nie, maar as die humanist wat hy was, gebruik hy geskiedenis van Sallust en Tacitus as voorbeelde. (Ackroyd, 161). 'N Ander verskil van 'n tipiese geskiedenis is dat More vir sy geskiedenis op mondelinge bronne staatmaak. (Ackroyd, 161). Almal wat die geskiedenis bestudeer, weet dat mondelinge bronne nie altyd die betroubaarste bron is nie, want woorde kan verkeerd geïnterpreteer word.
More begin nie sy geskiedenis van Richard III met sê sy geboorte nie, maar begin sy boek met die dood van Edward IV. Hy beskryf Edward as " 'n goeie persoonlikheid, en baie vorstelik om vas te hou: moedig van hart ... "(Meer, 4). More beskryf dan die beskermer van Edward se kinders, Richard III, en begin natuurlik eers met sy fisiese voorkoms (More, 8) en beskryf dan wie hy was:
…Neem en geheim, 'n diepe meningsverskil, nederig van aangesig, arrogant van die hart, uiterlik verbindbaar waar hy innerlik gehaat het, nie laat soen wie hy gedink het om afskuwelik en wreed te vermoor nie, maar altyd uit die kwaad, maar dikwels uit ambisie ... . Vriend en vyand was so onverskillig ... (Meer, 9)
Nie die mees beleefde manier om die broer van 'n koning wat self 'n koning sou wees, te beskryf nie, maar soos Sylvester sê, dit is nie omdat Richard 'n Yorkistiese koning was nie, maar omdat hy 'n ' tiran dissimuleer "(Meer, xv). Nou was Richard nie die keuse van Edward as beskermer nie, dit was eintlik die broer van die koningin, Sir Anthony Woodville, ' 'n regte eerbare man, so dapper as 'n politiese raadsman " (Meer, 15). Richard hou egter nie van hierdie voorstel nie, en daarom het hy Lord Rivers en sy manne in die gevangenis gestuur en later onthoof vir 'verraad'. (Meer, 21).
In die boek van Thomas Thomas More is daar natuurlik geen datums nie, wat dit moeilik maak om vas te stel wanneer hierdie gebeurtenisse presies gebeur het of ook al gebeur het, insluitend die toesprake wat More ingesluit het, soos dié van die hertog van Buckingham wat probeer oortuig die voormalige koningin Elizabeth Woodville om haar ander seun aan Richard te oorhandig. (Meer, 29-33). Net so wanneer Elizabeth weier om haar seun prys te gee (More, 35-39) en later as sy dit teësinnig instem (More, 41-42). Dit is baie ikoniese toesprake in hierdie boek wat vol passie en hartseer is.
Waarom sou More hierdie feitelike of fiktiewe toesprake insluit? Peter Ackroyd gee ons 'n interessante insig in die vraag:
Dit is ook belangrik dat die mees uitgebreide gedeeltes van More se vertelling bedink word as toesprake, byvoorbeeld die meriete van heiligdom vir die koninklike kinders, is die onderwerp van lang debat, terwyl die reg van Richard om koning te word in 'n aantal redenasies. 'Die geskiedenis van Richard III' kan dan verstaan ​​word as 'n les in die kunste van dispuut en retoriese debat soortgelyk aan dié waarin More betrokke was as skoolseun en geleerde ... die staat: grammatika was deel van retoriek, en retoriek was deel van openbare plig. (Ackroyd, 162-163).
Hierdie boek is nie net 'n 'geskiedenis' nie, maar dit is ook 'n les in retoriek vir diegene in die regering. Meer was miskien 'n fan van die lees van geskiedenis, maar sy ware liefde was humanisme en regering, waarin retoriek en grammatika uiters belangrik was. Dit is die liefde vir humanisme en regering wat ons in die hele boek sien.
Meer gaan oor Richard se saak waarom hy koning moet wees. Nadat Richard van sy verraderlike voormalige vriend Lord Hastings (More, 49-54) ontslae geraak het, gaan hy oor na die belangrike deel van sy argument dat sy broer Edward reeds met 'n Mistress Shore getroud was voordat hy met Elizabeth Woodville trou. (More, 55 -58). Aangesien sy broer reeds getroud was, het dit beteken dat alle kinders wat hy met Elizabeth Woodville gehad het, as bastards beskou sou word, insluitend die jong koning Edward V. Dit was verdoemend genoeg, maar Richard wou seker maak dat dit 'n wettige steun het dat hy 'n dokument gemaak het, wat die kinders van Edward IV en Elizabeth Woodville as bastards verklaar het. (Meer, 60-61). Richard vra ook vir dr. Shaa om 'n preek te hou teen Edward se kinders met Elizabeth en die hertog van Buckingham wat sy toespraak lewer oor hoe groot Richard is (More, 70-76). Dit lei tot die epiese gevolgtrekking waar Richard "teësinnig" die troon inneem, aangesien hy die voor die hand liggende keuse is om kroon te neem sedert sy broer se erfgename as bastards verklaar is. Richard III het koning van Engeland geword.
Maar daar is nog 'n stuk in die raaisel. Wat het met die jong koning en sy broer gebeur? Meer laat ons twyfel oor wat met hulle gebeur het, want hy praat van gerugte dat John Green, sir Robert Brackenbury, die konstabel van die toring, sir James Tyrell en John Dighton deur Richard III beveel is om die broers dood te maak. (More, 85-90) . 'N Mens moet wonder of dit 'n geloofwaardige teorie of net retoriek is, aangesien More slegs hierdie teorie gehoor het en die feit dat daar geen skriftelike bewyse is nie. More gaan nie meer in detail hieroor nie en 'eindig' die boek met biskop Morton wat probeer om Richard III te oortuig om die land met wysheid te lei. (Ackroyd, 35). Dit is 'n baie ongewone einde vir iemand wat veronderstel is om die boek te skryf as propaganda vir die Tudor -dinastie.
Omdat ons weet dat More dit meer as 'n oefening oor humanisme skryf en nie hierdie boek voltooi het nie, hoe moet ons dan "The History of King Richard III" benader? Ek glo nie dat ons dit bloot moet weggooi nie. Dit was nie propaganda vir die Tudor -dinastie nie, aangesien dit in 1513 geskryf is, voordat More se politieke loopbaan werklik begin het. Die toesprake kan as voorbeelde van retoriek gesien word. Daar is 'n paar historiese feite soos die dood van Lord Hastings en Lord Rivers, Elizabeth Woodville wat haar seun aan Richard oorhandig het, en 'n regsdokument sowel as die preek van dr. Shaa. Dit pas by ander bronne. Wat Mistress Shore en die moord op die vorste van die toring betref, is dit 'n bietjie moeiliker om te bewys, aangesien ons nie werklike papierbewyse het om enige van die teorieë te ondersteun nie.
Oor die algemeen dink ek dat More se geskiedenis verstaan ​​moet word as 'n blik op geskiedenis vanuit 'n humanistiese lens. Dit is 'n belangrike stuk om te lees, want sommige van die feite in hierdie stuk is in werklikheid waar en dit gee ons 'n interessante blik op wat 'n Tudor -geleerde gedink het oor diegene wat onmiddellik voor die Tudors gekom het. "The History of King Richard III" deur Sir Thomas More is 'n boeiende leesstof vir almal wat belangstel in die Wars of the Roses, 'n donkerder siening van Richard III, of hoe humanisme in 'n geskrewe sin toegepas kan word. Ek beveel sterk aan dat u hierdie boek lees.
Wil u meer weet oor meer? (Bronne)
Ackroyd, Peter en Diarmaid MacCulloch. Die lewe van Thomas More. Londen: Folio Society, 2017.
Elton, G. R. Engeland onder die Tudors . Londen: Methuen, 1956.
Johnson, Paul. Die Renaissance: 'n kort geskiedenis . Bridgewater, NJ: Versprei deur Paw Prints/Baker & Taylor, 2008.
Meer nog, Thomas. Die geskiedenis van koning Richard III . Geredigeer deur Richard S. Sylvester. New Haven: Yale University Press, 1976.
"Ek sterf as die getroue dienskneg van die koning, maar eers deur God".
Geen enkele sin gee 'n beter opsomming van 'n man wat hom toegewy het aan die diens van die Kroon en wat deur die Katolieke Kerk as heilige vereer sou word.
Sir Thomas More het in Tudor Engeland gewoon. Hy het 'n verskeidenheid rolle beklee, waaronder advokaat, kanselier, parlementslid en skrywer. Sy invloed op baie van hierdie terreine was nogal merkwaardig, veral sy beroemde teks, "Utopia".
Ongelukkig vir More het sy lewe op 'n dramatiese en kenmerkende Tudor -wyse geëindig toe hy geweier het om die egskeiding van koning Hendrik VIII sowel as die ingrypende onderbreking van die Engelse kerk uit Rome te erken.
More, 'n toegewyde verdediger van die Katolieke Kerk, het gevoel dat hy nie meer as kanselier van Henry VIII kon dien nie en bedank. Ongelukkig was dit die begin van die einde vir More, wat voortgegaan het om teen Protestantisme te argumenteer en dus in Julie 1535 verhoor en tereggestel is.
More, 'n Katolieke figuur in Engeland, 'n land wat besig was om 'n groot verandering in die rigting van protestantisme te ondergaan, het More 'n reformatoriese martelaar geword, een van die vele slagoffers, aan beide kante, wat veg en vir sy geloof aangevoer het.
In 1935 word More se lewe formeel deur pous Pius XI erken toe hy besluit het om More te kanoniseer. Dit is sy betekenis dat pous Johannes Paulus II hom in die 21ste eeu die beskermheilige van staatsmanne en politici gemaak het.
Sy verhaal begin in 1478 in Londen, gebore aan Agnes Graunger en haar man, sir John More, 'n man wat 'n gewaardeerde loopbaan in die regte gehad het. Een van die ses kinders, sy pa se roemryke loopbaan, sal die jong Thomas bevoordeel wat goeie opleiding ontvang het by een van die beste skole in die omgewing.
Teen 1490 dien hy die aartsbiskop van Canterbury, John Morton (ook Lord Chancellor of England) as sy huishoudelike blad. Hierdie ervaring sou jongmense sterker dien, aangesien Morton 'n aanhanger was van 'n ontwikkelende filosofie oor lewe en opvoeding, waarvan die wortels as humanisme beskryf kan word. Morton herken spoedig sy talente en benoem More vir 'n plek aan die Universiteit van Oxford.
Nadat hy twee jaar aan die universiteit was en blootgestel was aan 'n tipiese klassieke opvoeding, verlaat hy Oxford om sy pa se voetspore te volg en 'n loopbaan in die regte te volg. Hy word dus 'n student by Lincoln's Inn en word in 1502 na die kroeg geroep.
Terwyl hy sy beroep as advokaat nagestreef het, was die trekking wat hy gevoel het teenoor sy geloof en geestelike lewe sterk. Een van sy goeie vriende, Desiderius Erasmus, het gesê dat hy nadink oor die moontlikheid om voltyds 'n geestelike lewe te volg en sy regsloopbaan te laat vaar. Alhoewel hy nie op hierdie spesifieke pad gegaan het nie, sou die vroomheid waarna hy aangetrokke was, sy loopbaan lei en as rede vir sy afsterwe dien.
In 1505 trou hy met Jane Colt en het vier kinders by haar gehad voor haar hartseer, vroeë dood. More het 'n besonder ongewone gesindheid teenoor die gesinslewe gehad, wat destyds nie kenmerkend was nie: hy wou byvoorbeeld sy vrou opvoed deur haar te onderrig en het later daarop aangedring dat sy dogters 'n klassieke opvoeding sou ontvang, net soos sy seun sou ontvang.
Hierdie benadering tot die opvoeding van sy kinders, hoewel onortodoks baie bewondering begin wen het van mede -adellike gesinne en selfs Erasmus self, wat hom verstom het oor More se dogter se welsprekendheid en akademiese vaardigheid.
Die familie van Sir Thomas More
More het 'n groot gesin gehad, wat vinnig hertrou na die dood van sy vrou en 'n ander kind opneem, sowel as voog vir nog twee jong meisies. Hy het bewys dat hy 'n sorgsame en toegewyde vader was vir al die kinders, hulle bemoedig en met hulle kommunikeer terwyl hy weg was.
Terug in die sakewêreld het hy besluit om sy loopbaan in die regte te laat vaar ten gunste van 'n rol as politikus, en behaal sy eerste sukses as parlementslid in Great Yarmouth in 1504 en verteenwoordig later kiesafdelings in Londen.
Gedurende sy politieke loopbaan het hy in 'n verskeidenheid rolle gedien, onder meer as 'n Undersheriff van Londen, 'n posisie wat hom groot respek besorg het. Mettertyd het hy 'n Privy-raadgewer geword en verdere werk van 'n meer diplomatieke aard op die vasteland onderneem, wat hom 'n ridderskap en 'n nuwe posisie as onder-tesourier van die staatskas besorg het.
Toe hy deur die geledere styg, kom hy ook baie nader aan koning Henry VIII en dien hy as 'n persoonlike adviseur. In hierdie hoogs prominente posisie verwelkom hy diplomate en skakels tussen Henry VIII en ander figure, waaronder Lord Chancellor Wolsey.
Gedurende hierdie prestasieperiode het More ook tyd gevind om sy bekendste teks, "Utopia", wat in 1516 gepubliseer is, te vervaardig. op 'n eiland. Die vertelling is in Latyn saamgestel en beskryf die kulturele gebruike van die samelewing, wat orde, billikheid en gemeenskaplike eienaarskap van die eiland uitbeeld. Sommige van hierdie temas kan as wortels in die kloosterlewe beskou word, terwyl die uitbeelding van 'n veilige, gelyke funksionerende samelewing meer algemeen 'n beroep sou wees op mense soos Karl Marx en Friedrich Engels.
Titel houtsny vir 'Utopia ' deur Thomas More.
Die fiksiewerk het op sy eie tyd aanleiding gegee tot 'n hele genre van sy eie, 'n distopiese fiksie waardeur ideale samelewings die fokus van die verhaal was, insluitend werke soos "New Atlantis" deur Francis Bacon en "Candide" van Voltaire .
Terwyl sy literêre bekwaamheid intussen duidelik geword het, het More groot sukses behaal toe hy Wolsey in 1529 as Lord Chancellor opgevolg het. Dit sou egter op die punt staan ​​om te skend, aangesien sy kansellerskap saamgeval het met 'n enorme oomblik in die geskiedenis van die Christendom: die Protestantse Hervorming.
Terwyl hy in sy rol dien, het hy sy standpunt duidelik gemaak, sy steun vir die Katolieke Kerk verklaar en Wolsey gehelp om die invoer van Lutherse tekste na Engeland te belemmer. Hy het ook groot aanspraak gemaak op die Tyndale Bible, aangesien dit kettery was.
Terwyl hy as Lord Chancellor dien, word daar verwysings na sy gebruik van geweld en geweld in die hantering van diegene wat hy as ketter bestempel het, maar daar is nog steeds baie debat oor die vraag of hierdie beskuldigings waar is. Onder sy beheer is ses individue op die brandstapel verbrand, maar in hierdie tydperk was dit 'n algemene straf vir dwaalleer. Trouens, enige gerugte oor oormatige geweld is deur die man self in sy 'verskoning' van 1533 weerlê.
Sy standpunte was egter toenemend in opposisie met die parlement en die belangrikste met die koning. In 1529 word dit 'n misdaad gemaak om die bewering te ondersteun dat daar 'n ander gesag is as die wettige oppergesag van die koning.
Teen 1530 het More se konflik met Henry VIII tot 'n einde gekom. Hy het geweier om 'n brief te onderteken waarin hy gevra word dat die pous die huwelik van Henry en Catherine van Aragon ongedaan sal maak, terwyl hy ook 'n hewige debat voer met Henry oor die oplegging van dwaalwette.
In die daaropvolgende jaar is 'n koninklike besluit aangekondig waarin geëis word dat die geestelikes Henry VIII erken as die opperhoof van die Church of England. Meer uitdagend geweier om die eed te onderteken, maar hy het hom nie in die openbaar uitgespreek in teenstelling met sy monarg nie.
Uiteindelik, in Mei 1532, bedank hy as kanselier, met die gevoel dat hy nie meer in sy rol kan voortgaan nie.
'N Jaar later skryf hy aan Henry en spreek sy geluk uit dat hy 'n vrou in Anne Boleyn gevind het, maar hy weier om die kroning by te woon, wat uiteindelik as 'n openbare snuif beskou word en 'n reaksie noodsaak.
In die komende maande bevind More hom aan die ontvangkant van verskeie bewerings, waarvan sommige deur Thomas Cromwell op hom gerig is. Verskeie pogings om hom aangekla te sien, is nie opgevolg nie, totdat More op 13 April 1534 gevra is om sy trou aan die Erfreg te sweer.
More se weiering was die laaste strooi. Vier dae later is hy na die Tower of London geneem en van hoogverraad aangekla.
'Thomas More neem afskeid van sy dogter Margaret Roper ', deur Edward Matthew Ward
Op 1 Julie 1535 is sy verhoor gehou. Hy is voor 'n paneel beoordelaars gebring, wat ook 'n groot deel van Anne Boleyn se familie insluit, waaronder haar oom, broer en haar pa. Binne vyftien minute is More skuldig verklaar.
Die saak is gesluit, More is gevonnis om opgehang, getrek en in kwarte ingevul te word, 'n verwagte straf in die lig van die omstandighede, maar Henry VIII het gelas dat hy eerder onthoof word.
Op 6 Julie 1535 het Thomas More se roemryke loopbaan, ontluikende skryftalent, politieke gretigheid en godsdienstige vroomheid skielik tot 'n einde gekom. Hy is tereggestel, 'n man wat koning Henry VIII vroom gedien het en tog tot die einde getrou gebly het aan sy oortuigings en oortuigings.
Sir Thomas More (1477 - 1535) was die eerste persoon wat 'n 'utopie' geskryf het, 'n woord wat gebruik word om 'n perfekte denkbeeldige wêreld te beskryf. More se boek stel 'n komplekse, selfstandige gemeenskap op 'n eiland voor, waarin mense 'n gemeenskaplike kultuur en lewenswyse deel. Hy het die woord 'utopie' geskep uit die Griekse ou-topos wat 'geen plek' of 'nêrens' beteken. Dit was 'n woordspeling - die byna identiese Griekse woord eu -topos beteken ''n goeie plek'. Die kern van die woord is dus 'n belangrike vraag: kan 'n perfekte wêreld ooit realiseer? Dit is onduidelik of die boek 'n ernstige voorstelling is van 'n beter lewenswyse, of 'n satire wat More 'n platform gegee het om die chaos van die Europese politiek te bespreek.
More was 'n Engelse prokureur, skrywer en staatsman. Hy was op 'n tyd een van Henry VIII se betroubaarste staatsamptenare en word in 1529 kanselier van Engeland.
Sir Thomas More (1477 - 1535) was die eerste persoon wat 'n 'utopie' geskryf het, 'n woord wat gebruik word om 'n perfekte denkbeeldige wêreld te beskryf. More se boek stel 'n komplekse, selfstandige gemeenskap op 'n eiland voor, waarin mense 'n gemeenskaplike kultuur en lewenswyse deel. Hy het die woord 'utopia' uit die Grieks geskep ou-topos wat 'geen plek' of 'nêrens' beteken. Dit was 'n woordspeling - die byna identiese Griekse woord eu-topos beteken ''n goeie plek'. Die kern van die woord is dus 'n belangrike vraag: kan 'n perfekte wêreld ooit realiseer? Dit is onduidelik of die boek 'n ernstige voorstelling is van 'n beter lewenswyse, of 'n satire wat More 'n platform gegee het om die chaos van die Europese politiek te bespreek.
Sir Thomas More tydlyn - geskiedenis
Nie 'n afstammeling nie, maar ek het 'n oulike verhaal oor 'n seuntjie wat deel was van 'n toer wat ek 'n paar jaar gelede by die werk gehou het. Die kinders het tougestaan ​​en die onderwyser het gesê: "Almal kom agter Thomas More aan" en toe ek aan die voorkant kom, vra ek "So, is jou naam Thomas More?" Hy kyk op na my en glimlag en sê: "Ek is vernoem na 'n man wat sy kop afgekap het!"
Dit beantwoord dus nie heeltemal u vraag nie, maar dit laat my altyd glimlag. Maar ek sal vanaand deur 'n paar boeke kyk en kyk of ek 'n regte antwoord vir u kan vind, as niemand anders my daarteen slaan nie!
Dit is nie 'n antwoord nie, maar ek het wel 'n verwysing gevind na 'n boek (hierdie jaar gepubliseer) met die titel "The Family and Descendants of St. Thomas More" deur Martin Wood. Dit klink asof dit goeie inligting bevat as u dit kan regkry.
Ek het onlangs ontdek dat ek 'n direkte afstammeling van Thomas More is, aangesien hy my tiende Oupagrootjie is.
Plaas 'n antwoord of e -pos direk via my webblad as u die afstammeling wil sien. www.loganisle.com
Ek is die skrywer van die boek "The Family and Descendants of St Thomas More" wat in 'n antwoord aan Mary Anne oor lewende afstammelinge genoem word. Thomas More is my 14 x oupagrootjie.
Die boek is beskikbaar by die uitgewer 'Gracewing' en by Amazon.co.uk.
Elke hoofstuk van die boek handel oor 'n ander geslag van die gesin tot in die middel van die 1800's.
Ek sal almal help wat my kontak.
Dankie vir u antwoorde. Ek het die boek van meneer Wood bestel en sien uit daarna om dit te lees.
Vir al u aanhangers van "The Tudors " en meer. Hier is 'n fassinerende blik op die afstammelinge in die gehoor .. ek is moontlik een van hulle, en u ook!
Tudors Afstammelinge in die gehoor. Is jy een van hulle?
Sien die waaierkaarte vir die karakters in The Tudors:
I thought I was a descendent of Sir Thomas More as well until Martin showed me I was incorrect. I never got an answer from Martin about DNA testing though. Have you had your DNA tested? If so I have done 23andme& AncestryDNA and would love to compae! Dankie.
I am James More, and my family thinks that we have relations with Sir Thomas More. I am also a male. Wat dink jy? You think the descendants are still alive my last name is spelled More also, which is a peculiar thing. Tell me what you think. Dankie
More became a close friend with Desiderius Erasmus during the latter's first visit to England in 1499. It was the beginning of a lifelong friendship and correspondence. They produced Latin translations of Lucian's works, printed at Paris in 1506, during Erasmus' second visit. On Erasmus' third visit, in 1509, he wrote Encomium Moriae, of Praise of Folly, (1509), dedicating it to More.
Site copyright &copy1996-2018 Anniina Jokinen. Alle regte voorbehou.
However, we should not assume that Morton's politics had any profound impact upon More. Quite the opposite. Both men were enthusiastic Humanist scholars, but they parted ways with regard to the king's prerogative. In 1504, More was elected to Parliament and one of his first acts was to oppose Henry VII's request of a "grant" of three-fifteenths. It was More's impassioned speeches against this large and unjust burden that made the king reduce it by more than two thirds. And the king was not pleased with the young lawyer he promptly imprisoned More's father in the Tower until he paid a substantial fine.
Op 1 Julie 1535 is hy aangekla van hoogverraad. Die gevolglike verhoor was bloot 'n bewys ondanks sy hartstogtelike en briljante verweer, het niemand ooit verwag dat More iets anders as 'skuldig' gevind sou word nie. En so was hy. Hy is tot die dood van 'n verraaier gevonnis - om getrek, opgehang en in kwarte gesny te word - maar die koning het dit na onthoofding verander. Dit was 'n klein genade.
Die verhaal van More se laaste dae het 'n groot invloed. 'N Mens hoef nie sy godsdienstige oortuigings te deel om sy innerlike krag en edele karakter te waardeer nie. Hy het vyf dae gewag voordat hy na die steier op Tower Hill ontbied is. 'Sien my veilig,' het hy vir die luitenant gesê wat hom begelei het, 'en toe ek afkom, laat ek vir myself skuif.' Hy het homself geblinddoek en die vergadering bymekaargemaak om sy einde te sien "in die geloof en vir die geloof van die Katolieke Kerk, die goeie dienaar van die koning, maar God se eerste". Selfs More se Protestantse vyande het hom nie as 'n verraaier geglo nie, maar sy dood word byna algemeen beskou as martelaarskap. Erasmus het oor sy vriend getreur en geskryf dat More se "siel suiwerder was as sneeu" en sy "genialiteit was van so 'n aard dat Engeland nooit sou gehad het nie en nooit weer so sal wees nie." More is in 1886 deur die Katolieke Kerk salig gemaak en in 1935 deur Pius XI heilig verklaar.