Die Kerkpad: Julie 99 Die ANC teenoor die Gereformeerde (Christelike) geloof en lewesbeskouing
HOOFARTIKEL: Die Verkiesingsuitslag...Wat nou?
AKTUEEL: "Geloofsverklaring 2000"
SKRIFOORDENKING: "Vir elke goeie werk volkome toegerus" - 2 Tim 3: 16,17
KINDERKOMMUNIE - REFORMASIE OF DEFORMASIE? (4)
Forum: "Die Bybel is se onfeilbare Woord"
Afgodery net die Woord?
Die Psalmberymings- aangeleentheid
Hervormdes bekyk ook Kindernagmaal
Dr PW Bingle se standpunt oor die aanvaarding van geld uit 'n staatslotery
Wat is en bely die Evangelies Gereformeerde Kerk?
BOEKBESPREKING: Kerkorde in Praktyk -Outeur Dr J Visser
Teen-Skriftuurlike MultiReligieuse Gebedsdiens
Prof Dr Klaas Schilder se kultuurbeskouing
Dr Abraham Kuyper se pluriformiteitsleer
Die Boere-Afrikaner se weg vorentoe
Protes teen twyfel en Skrifkritiek
Oud-Predikant in stryd met die Waarheid van Bybel
Religieuse onderrig in Kurrikulum 2005
Die Antitese in Amerikaanse Onderwys
KERK, STAAT EN MAATSKAPPY: Ware betekenis van die Calvinisme. Vryheid, Gelykheid, Broederskap
"Die Etiek van Polimiek"
Die saak van "menseregte" in kerkregtelike perspektief
Nogmaals Prof Amie van Wyk
POLITIEKE KRONIEK: Die ANC teenoor die Gereformeerde (Christelike) geloof (7)
MEDIESE ETIEK: Simposium oor Kremasie
Jaargang 3 No 4 Julie 1999
TEENOOR DIE GEREFORMEERDE (CHRISTELIKE)
GELOOF EN LEWENSBESKOUING
- P VAN DER KOOI -
In hierdie kroniek wil ons die aandag vestig op die prinsipi�le onversoenbaarheid met die ideologiese beginsels, stryd en strewe van die ANC om ons land in al sy fasette te oorheers, soos wat dit voor en sedert die politieke revolusie van 2 Februarie 1990 as beleid aanvaar is en tans realiseer.
-'n Brosjure van SERKOS (Sentrum van Reformatoriese en Kontempor�re Studies) Studiestuk No 1, Herfs 1989 -
7. BINNELANDSE KERK EN GEWELD 1)
Onder die redaksie van prof Charles Villa Vicencio, professor van die Metodiste Kerk in Teologie aan die Universiteit van Kaapstad (UK), het die boek: Theology and Violence. The South African Debate, in 1987 verskyn. Die ICT het die boek uitgegee, waarin 24 mede-werkers deelgeneem het aan die gesprek oor geweld in die Suid-Afrikaanse gemeenskap; die owerheid as moreel onwettig; die wettiging van die gewapende stryd; en 'n uitdaging aan die kerke.
By die werkswinkel in November 1987 by UK word die volgende uitdaging aan die kerke in Suid-Afrika gerig: Om die Suid-Afrikaanse regering as moreel onwettig te verklaar; die Lusaka Statement te aanvaar; die bevrydingsbewegings te ondersteun deur terselfdertyd gehoorsaamheid aan die evangelie van Jesus Christus te bevestig; 'n bediening aan die bevrydings-bewegings te begin en kapelane aan die SAW te onttrek; die oproep vir ekonomiese sanksies as 'n wyse van isolasie van Suid-Afrika te aanvaar. Die kerk in die binneland moet sodoende 'n solidariteit met die bevrydingsbewegings en alternatiewe strukture vertoon deur die voorsiening van finansies, vergaderplekke, akkomodasie, vrywilligers en dergelike meer.
Dr Allan Boesak en Alan Brews skryf in The Black Struggle for Liberation: A Reluctant Road to Revolution die volgende: "Mandela was never a communist. ... The allegation of outright communist control over the ANC cannot be substantiated. ... The South African government has consistently failed to respond positively to non-violent action ... through repressive violence and State of Emergency clampdowns it has relentlessly denied people all recource to passive resistance, thus making revolutionary counter violence inevitable. ... For some oppressed people daily confronted by the violence of South African State, the armed struggle of the popular liberation movements is not an academic option but a welcome sign of hope". Die uitsprake van dr Boesak moet aan die bogenoemde selfverklarende verklarings van die SAKP getoets word. Dr Boesak se uitlatings toon 'n misvatting van historiese en wetenskaplike bewyse.
In sy artikel oor Freedom Fighters skryf Aartsbiskop Tutu: "If sanctions should fail there is no other way but to fight ... jusifiable for blacks to try to overthrow an unjust system violently". Chikane, van die SARK, in Where the Debate Ends: "Once one recognizes the illegitimacy of the regime one cannot hesitate in order to create "space" for a lengthy debate on violence and non-violence. One can only go forward with whatever methods are judged best to remove the tyrant. In South Africa today there is no time or space left for discussion. At this critical point the debate endss and action begins".
Mayson skryf in Christianity and Revolution - a Battle Fought on may Fronts: "although the revolutionary social aspects of christian teachings have been unearthed ... to mobilise the ecclesiastical battalions for political and economic battles is quite another challenge". Om hierdie uitdaging te ontmoet, moet die ANC die kerke se agenda vasstel en hulle lei met die beloftes van 'n verenigde, nie-rassige Suid-Afrikaanse nasie op die grondslag van die Freedom Charter. Om hierdie taak te kan uitvoer moet die teologie van die kerke self eers bevry word, deur die Bevrydingsteologie te aanvaar.
In die uitvoering van die van die verklaarde strategie van die SAKP/ANC alliansie besluit die beleidmakende vergadering van die CPSA in Desember 1987 dat die kerk dit as sy hoofdoelwit moet stel om in die jare wat voorl� besig te wees met "mobilising of the people of God for the breakdown of the apartheid system, its ideo-logy and its destabilising effect on the religion, and for the participation in the bbuilding of democratic, non-racial and non-sexist societies". In die uitvoering van hierdie plan moet die BCC's, soos in die Pastorale Plan van die SAKBR uiteengesit, in die kerkgemeenskap ontwikkel word.
Die aanwending van die binnelandse kerke vir die rewolusion�re stryd teen Suid-Afrika word bepaal deur die binnelandse kerke se onderskrywing van die SAKP/ANC se standpunt. Die eise van die ANC wat deur kerkleiers en filiale van die SARK onderskryf word is die verwerping van apartheid as 'n ideologie (waaronder alle apartheidswette en maatre�ls); die verklaring van die apartheidsregime as onwettig (waaronder boikotte van staatkundige hervorming en verkiesings); die vrylating van 'politieke' gevangenes (waaronder Nelson Mandela); wettiging van verbode organisasies (waaronder die UDF); die ondersteuning van die binnelandse demokratiese bewegings (waaronder COSATU); die opheffing van die noodtoestand en die bevordering van 'n verenigde, nie-rassige, demokratiese Suid-Afrika (waaronder die menseregteprogram volgens die Freedom Charter).
Vanaf 1987 het die ANC toenemend in die openbaar die belangrikheid van die samewerking van kerke en kerkleiers beklemtoon. In die ANC se poging om die Suid-Afrikaanse samelewing onder 'n Marxistiese -Leninistiese bestel te plaas is 'n suksesvolle rewolusie nodig. Rewolusie kan omskryf word as die proses van verideologisering van die bevolking of gedeelte daarvan vir die omverwerping van 'n bepaalde lewensorde. In hierdie sin is die kerk vir die ANC onmisbaar in sy bevrydingstryd. Die President van die ANC spreek hom op 26 Desember 1987 ten gunste hiervan uit.
Die ANC roep deur sy propagandasender op 19 Januarie 1988 weer die kerke op tot rewolusion�re aksies en konfrontasie optrede: "The church must act in unity with all democratic forces and anti-apartheid forces". Toe die owerheid teen Februarie 1988 beperkings geplaas het op 17 rewolusion�re organisasies, wat met hul optredes wanorde en chaos in Suid-Afrika beplan en bewerkstellig het, het die kerkleiers van veral SARK- filiale op die oproep van die ANC gereageer. Daar is besluit om die taak van die ingeperkte rewolusion�re organisasies (people's organisations and democratic movements) oor te neem omdat daar aanvaar word dat die rewolusion�re stryd gesien word as die praktiese uitvoering van die eise van die evangelie (People's Theology) en die kerk nie deur die owerheid ingeperk kan word nie.
1) Teksverwysings van die aanhalings is weggelaat maar dit is beskikbaar in 'n gekopieerde uitgawe van die publikasie in sy geheel, (20 bladsye), verkrygbaar by die administrasie van ons blad, teen R12-00 per eksemplaar (koste vir posversending ingesluit).