Enigeen wat my ken, weet ook dat ek 'n groot soet tand het. Ek het altyd. My vriend en medestudente-student Andrew is ewe geteisterd, en in Hershey, Pennsylvania, die "Sjokolade-hoofstad van die wêreld", help ons nie een van ons nie.
Maar Andrew is moediger as ek. Verlede jaar het hy lekkers geskenk gegee. Ek kan nie sê dat ek hierdie jaar in sy voetspore volg nie, maar as jy vanjaar van lekkers vir Lent hierdie jaar onthou, is dit wat jy oor die volgende 40 dae kan verwag.
Suiker: natuurlike beloning, onnatuurlike herstel
In die neurowetenskap is kos iets wat ons 'n "natuurlike beloning" noem. Om ons as 'n spesie te kan oorleef, moet dinge soos eet, seks hê en ander koester, aangenaam wees vir die brein sodat hierdie gedrag versterk en herhaal word.
Evolusie het gelei tot die mesolimbiese pad, 'n breinsisteem wat hierdie natuurlike belonings vir ons bepaal. Wanneer ons iets aangenaam doen, gebruik 'n bundel neurone genaamd die ventrale tegmentale area die neurotransmitter dopamien om aan te dui op 'n deel van die brein wat die kern accumbens genoem word. Die verband tussen die nucleus accumbens en ons prefrontale korteks bepaal ons motoriese beweging, soos om te besluit of ons nog 'n byt van daardie heerlike sjokoladekoek moet inneem. Die prefrontale korteks aktiveer ook hormone wat ons liggaam vertel: "Hey, hierdie koek is regtig goed. En ek gaan dit vir die toekoms onthou. "
Nie alle kosse is ewe beloonend nie, natuurlik. Die meeste van ons verkies lekkers oor suur en bitter kosse, want ons mesolimbiese pad ontwikkel evolusionêr dat soetgoed 'n gesonde bron van koolhidrate vir ons liggame bied. Toe ons voorvaders vir bessies gegaan het, het dit byvoorbeeld sour bedoel "nog nie ryp nie", terwyl bitter bedoel was "waarskuwing - gif!"
Vrugte is een ding, maar moderne diëte het 'n eie lewe aangeneem. 'N Dekade gelede, is daar beraam dat die gemiddelde Amerikaanse verbruik 22 teelepels toegevoegde suiker per dag, wat 'n ekstra 350-kalorieë beteken; Dit kan goed gegroei het sedertdien. 'N Paar maande gelede het een kenner voorgestel dat die gemiddelde Brit verbruik 238 teelepels suiker elke week.
Vandag, met gerief meer belangrik as ooit in ons koskeuses, dit is amper onmoontlik Om gekruide en voorbereide voedsel te kry wat nie suikers bygevoeg het vir geur, bewaring of albei nie.
Hierdie bygevoegde suikers is sneaky - en onbekend vir baie van ons, het ons verslaaf geraak. Op maniere wat dwelmmiddels - soos nikotien, kokaïen en heroïen - kap die brein se beloningstoets en gebruikers afhanklik maak, toenemende neuro-chemiese en gedragsgetuienis dui daarop dat suiker ook op dieselfde manier verslawend is.
Suikerverslawing is werklik
"Die eerste paar dae is 'n bietjie ruwe," het Andrew my verlede jaar oor sy suikervrye avontuur vertel. "Dit voel amper soosof jy dwelms ontgift. Ek het gevind dat ek baie koolhidrate eet om te vergoed vir die gebrek aan suiker. "
Daar is vier hoofkomponente van verslawing: bingeing, onttrekking, drang en kruisgevoeligheid (die idee dat een verslawende stof iemand aanspoor om verslaaf te raak aan 'n ander). Al hierdie komponente is waargeneem in diermodelle van verslawing - vir suiker, sowel as dwelmmiddels.
'N Tipiese eksperiment gaan soos volg: rotte word elke dag ontneem van voedsel vir 12 uur, dan kry 12 ure toegang tot 'n soet oplossing en gereelde chow. Na 'n maand nadat hierdie daaglikse patroon gevolg is, toon rotte gedrag soortgelyk aan dié van dwelmmiddels. Hulle sal oor 'n kort tydperk op die suikeroplossing bederf, veel meer as hul gereelde kos. Hulle toon ook tekens van angs en depressie tydens die voedselontnemingstydperk. Baie suikerbehandelde rotte wat later aan dwelms blootgestel word, soos kokaïen en opiate, toon afhanklike gedrag teenoor die dwelms in vergelyking met rotte wat nie suiker vooraf gebruik het nie.
Soos dwelms, suiker spykers dopamien vrylating in die kern accumbens. Oor die lang termyn verander gereelde suikerverbruik eintlik die genexpressie en beskikbaarheid van dopamienreseptore in beide die middelbrein en frontale korteks. Spesifiek, suiker verhoog die konsentrasie van 'n tipe eksitatoriese reseptor genaamd D1, maar verminder 'n ander reseptortipe genaamd D2, wat inhibitief is. Gereelde suikerverbruik ook inhibeer die werking van die dopamien transporter, 'n proteïen wat dopamien uit die sinaps pomp en terug in die neuron na afvuur.
Kortom, dit beteken dat herhaaldelike toegang tot suiker oor tyd tot langdurige dopamien-signalering lei, 'n groter opwinding van die brein se beloningspaaie en die behoefte aan nog meer suiker om al die middelbrein dopamienreseptore soos voorheen te aktiveer. Die brein word verdraagsaam teenoor suiker - en meer is nodig om dieselfde "suiker hoog" te bereik.
Suikeronttrekking is ook werklik
Alhoewel hierdie studies in knaagdiere uitgevoer is, is dit nie vergesog om te sê dat dieselfde primitiewe prosesse ook in die menslike brein voorkom nie. "Die drange het nooit gestop nie, maar dit was waarskynlik sielkundig," het Andrew my vertel. "Maar dit het makliker geword na die eerste week of so."
in 'n 2002 studie deur Carlo Colantuoni en kollegas van die Princeton Universiteit, het rotte wat 'n tipiese suikerafhanklikheidsprotokol ondergaan het, suikeronttrekking ondergaan. Dit is gefasiliteer deur óf voedselontneming of behandeling met naloksoon, 'n middel wat gebruik word vir die behandeling van opiaatverslawing wat aan reseptore in die brein se beloningstelsel. Beide onttrekkingsmetodes het tot fisiese probleme gelei, insluitende tande geklets, pote bewing en kopskudding. Naloksoonbehandeling het ook die ratte meer angstig gemaak, aangesien hulle minder tyd spandeer op 'n verhewe apparaat wat weerskante van die mure ontbreek.
Soortgelyke onttrekking eksperimente deur ander rapporteer ook gedrag soortgelyk aan depressie in take soos die gedwonge swemtoets. Rotte in suikeronttrekking is meer geneig om passiewe gedrag (soos swaaiend) te toon as aktiewe gedrag (soos om te ontsnap) wanneer dit in water geplaas word, wat gevoelens van hulpeloosheid voorstel.
'N nuwe studie gepubliseer deur Victor Mangabeira en kollegas in hierdie maand se Fisiologie en Gedragsverslag, berig dat suikeronttrekking ook met impulsiewe gedrag verband hou. Aanvanklik is rotte opgelei om water te ontvang deur 'n hefboom te druk. Na die opleiding het die diere teruggekeer na hul huishokke en toegang gehad tot 'n suikeroplossing en water, of net water alleen. Na die 30-dae, toe die rotte weer die geleentheid gegee is om 'n hefboom vir water te druk, het diegene wat suiker afhanklik was, die geweer aansienlik meer as beheerdiere gedruk, wat impulsiewe gedrag voorgestel het.
Dit is uiteraard uiterste eksperimente. Ons mense ontneem ons nie vir kos vir 12 ure nie en laat ons toe om sodoende op koeldranke en donuts aan die einde van die dag te drink. Maar hierdie knaagdierstudies gee ons beslis insig in die neuro-chemiese onderbou van suikerafhanklikheid, onttrekking en gedrag.
Deur dekades van dieetprogramme en boeke wat die beste verkoop het, het ons al 'n lang tyd met die idee van "suikerverslawing" gespeel. Daar is rekeninge van dié in "suikeronttrekking", wat voedselbehoeftes beskryf, wat terugval en impulsiewe eetgewoontes kan veroorsaak. Daar is ook ontelbare artikels en boeke oor die onbeperkte energie en nuutgevonde geluk in diegene wat suiker vir goed gesweer het. Maar ten spyte van die alomteenwoordigheid van suiker in ons dieet, is die begrip suikerverslawing nog steeds 'n bietjie taboe-onderwerp.
Is jy nog gemotiveerd om suiker vir Lent te gee? Jy sal dalk wonder hoe lank dit sal duur totdat jy vry is van drange en newe-effekte, maar daar is geen antwoord nie - almal is anders en daar is geen menslike studies hieraan gedoen nie. Maar na 40-dae is dit duidelik dat Andrew die ergste oorkom het, waarskynlik selfs omgekeer van sy veranderde dopamien sein. "Ek onthou my eerste soete eet en dink dit was te soet," het hy gesê. "Ek moes my verdraagsaamheid herbou."
En as gereelde van 'n plaaslike bakkery in Hershey - kan ek jou, lesers, verseker dat hy dit net gedoen het.