PressReader - Kuier: 2017-10-04 - B­lind­heid keer nie hoop­vol­le man van God nie
B­lind­heid keer nie hoop­vol­le man van God nie
Hy het sy oë toe­ge­maak om vir an­der te bid. Maar toe hy sy oë oop­maak, is sy wê­reld in duis­ter­nis ge­dom­pel. En só het hy in ’n oog­wink b­lind ge­word en tog was dit nie die ein­de van sy stryd nie . . .
Kuier - 2017-10-04 - INHOUND - Deur Tar­ren-Lee Ha­bel­gaarn
Dit klink soos ’n to­neel uit ’n fliek: Die hoof­spe­ler kry al­mal in die ver­trek se aan­dag, vra hul­le om hul oë te sluit so­dat hy ’n krag­ti­ge ge­bed kan doen en toe hy“a­men”sê en sy oë oop­maak, is dit skie­lik stik­don­ker voor hom. Hy vra of hul­le die ver­trek se lig­te af­ge­sit het, maar hul­le het nie. Hy het let­ter­lik bin­ne ’n oog­wink b­lind ge­raak en sy lewe sou nooit weer die­self­de wees nie.
Maar dis nie ’n fliek nie. Dís die re­a­li­teit van Ro­de­rick Wit­booi (36) van Mam­re in die Wes-Kaap. Hy het een aand so­wat tien jaar ge­le­de skie­lik ty­dens ’n ge­bed­ses­sie sy oë oop­ge­maak, maar kon niks meer sien nie. Sy wê­reld wat ’n paar mi­nu­te van­te­vo­re nog hel­der en kleur­vol was en hy vrien­de en fa­mi­lie se glim­lag­te en ge­sigs­uit­druk­kings kon sien, was daar­na net een kleur – pik­swart. Hy is son­der waar­sku­wing in ’n wê­reld van niks­heid ge­dom­pel.
“Ek het ge­dink men­se maak ’n grap en het aan­hou­dend ge­sê hul­le moet die lig­te aan­ska­kel. Ek wou nie glo dat ek skie­lik bin­ne ’n oom­blik kon b­lind word nie. Ek is na die men­se langs­aan, maar selfs daar was dit don­ker en toe raak ek ’n bie­tjie be­kom­merd, want ek het dan niks ma­keer nie,” ver­tel hy.
Dit was die be­gin van ’n lang pad na aan­vaar­ding en ’n groot toets van sy ge­loof.
Vir Ro­de­rick, toe nog ’n jong­man van 26, was hier­die ’n klip­har­de slag en hy het nie ge­weet hoe om dit te han­teer nie. Skie­lik kon hy nie meer een­vou­di­ge din­ge soos stap, aan­trek of ’n kop­pie kof­fie son­der moei­te doen nie. Hy moes sy werk as wel­syn­be­amp­te waar­oor hy so pas­sie­vol was, op­gee en iets an­ders vind om te doen.
God het ’n plan
Vol­gens hom was die aan­vank­li­ke ver­lies aan sy sig eg­ter net die eer­ste van drie groot toet­se, wat soos hy dit stel, die He­re op sy pad ge­sit het. Dit was die be­gin van sy dans met die dood, want daar was ge­was­se op sy brein.
Die eer­ste ge­was het sy sig weg­ge­vat, maar sy lewe was nog nie bui­te ge­vaar nie.
“Dok­ters kon al­les ver­wy­der, maar die her­stel in die hos­pi­taal het my som­mi­ge dae on­der­ge­kry. Daar was dae wat die re­a­li­teit dat ek dalk nooit weer my ou­ers, my mei­sie of e­nig­iets an­ders weer sou sien nie, my hard ge­tref het. Ek is ge­luk­kig ge­noeg dat ek nog al­tyd op my ou­ers kon staat­maak,”ver­tel hy.
“Ek het de­pres­sief ge­raak en som­mi­ge aan­de net be­gin huil. Daar­die aan­de het ek my ma ge­bel en het sy vir my die ge­sang, ‘O­pen the ey­es of my he­art, Lord Je­sus’oor die foon ge­sing en dit het al­tyd ge­help om my te kal­meer.
“Vir my pa was niks te veel nie. As ek braai­vleis wou hê, kon ek net my pa bel en het hy dan uit Mam­re Groo­te S­chuur- hos­pi­taal toe ge­ry om dit vir my te bring.
“As ie­mand met ’n sterk ge­loof, het ek be­sef self­moord kan nooit ’n op­sie wees nie, want dit gaan teen al­les waar­in ek glo. In daar­die oom­blik het ek net vir die He­re ge­bid en ge­sê ek sit my ver­troue in Hom en glo dat daar ’n re­de vir dit is. Dat Hy al­leen weet hoe­kom Hy my sig weg­ge­neem het.”
Die eer­ste brein­ge­was is ver­wy­der en Ro­de­rick het ’n bie­tjie van sy sig te­rug­ge­kry. Maar toe ont­wik­kel ’n twee­de ge­was in 2012 net toe sy lewe weer op dreef is en ’n der­de een is ver­le­de jaar ont­dek. Dis ook ver­wy­der, maar nou is hy in daar­die se­nu­ter­gen­de fa­se waar­in dok­ters met be­han­de­ling pro­beer keer dat dit wéér te­rug­groei . . .
Be­hal­we sy sig en sy werk het Ro­de­rick ook die lief­de van sy lewe ver­loor toe die eer­ste ge­was toe­slaan. In daar­die sta­di­um het die vrou in sy lewe hom ook in die steek ge­laat toe sy hom ver­neuk het. Maar Ro­de­rick het ja­re la­ter weer lief­de ge­vind by Mi­ché Roi­ley (29) van Steenberg bui­te Kaapstad.
Vol­gens Ro­de­rick wys dit net hoe God al die tyd met ’n plan ge­werk het, want Mi­ché is b­lind en hy sou haar dalk nooit ont­moet het as hy nie ook sy sig ver­loor het nie.
Ek mag dalk nie fi­sies kan sien nie, maar ek ‘sien’ wat saak maak en dít is wat be­lang­rik. Ro­de­rick Wit­booi
Van­dag het hul­le ’n dog­ter­tjie, Ro­ché (3), wat nie b­lind is nie.
Dis reeds vir Ro­de­rick baie moei­lik om te aan­vaar dat hy dalk nooit sal weet hoe sy dog­ter lyk nie of dat hy nie sal kan sien hoe sy een­dag op haar trou­dag gaan lyk nie.
Maar hy het reeds ver ge­vor­der deur hom­self as a­ro­ma­te­ra­peut te kwa­li­fi­seer om geld te ver­dien. En as jy hom aan die werk sien, sal jy nooit glo hy is b­lind nie. Hy ge­bruik nie baie ’n loop­stok nie en dra ook nie bril nie.
Hy het se­ker ge­maak hy leer sy om­ge­wing ken so­dat hy nie per­ma­nent met ’n stok hoef te loop nie. Sy eer­ste stok is aan hom ge­skenk, maar hy het pro­beer om vir ki­lo­me­ters daar­son­der te stap en het selfs al­leen win­kel toe ge­stap so­dat hy nie van an­der af­hank­lik hoef te wees nie.
Om­dat hy so on­af­hank­lik is en hy sy an­der sin­tuie so goed laat ont­wik­kel het, het hy ’n na­tuur­li­ke aan­voe­ling ge­had vir dit wat rond­om hom aan­gaan. Dit het hom nie net ge­help om te weet wan­neer daar goed in sy pad is nie, maar dit het hom ook met sy mas­se­rings en a­ro­ma­te­ra­pie ge­help.
“Toe ek nie meer by die wel­syn kon werk nie, moes ek iets an­ders soek om te doen. Ek kon nie net by die huis sit en niks doen nie. Ek is ie­mand wat daar­van hou om be­sig te wees,”sê hy.
Ty­dens sy wel­syn­werk het Ro­de­rick kin­ders uit ge­vaar­li­ke om­ge­wings ge­haal en hul­le op vei­li­ger plek­ke ge­plaas. Dit het hom laat be­sef hy moet die­self­de vir hom­self doen.
“Jou at­ti­tu­de be­paal al­les en jy het ’n keu­se om elke dag ge­luk­kig of hart­seer te wees. Toe ek met die a­ro­ma­te­ra­pie be­gin, het ek be­sef daar is so baie wat ek met my han­de kan doen son­der om te kan sien en ek het dit reg­tig be­gin ge­niet. My op­lei­er het ge­sê ek is ’n na­tu­ral en dat ek ’n spe­si­a­le aan­voe­ling vir men­se het. Ek kan vir jou sê wat met jou fout is voor­dat ek nog aan jou raak.”
Ro­de­rick kan men­se se e­ner­gie voel en as hy op jou kon­sen­treer, kan hy deur jou e­ner­gie op sy lyf voel waar jy pyn het en waar­op hy ty­dens die mas­se­ring moet kon­sen­treer. Hy ge­bruik dan pres­su­re points en mas­se­ring saam met sy a­ro­ma­te­ra­pie om vir men­se ver­lig­ting te bring en hul­le te laat ont­span.
Hy voel dit is juis hier­die spe­si­a­le aan­voe­ling vir men­se se py­ne wat sy kli­ën­te laat te­rug­kom.
Vol­gens Ro­de­rick is daar min men­se wat da­de­lik ag­ter­kom dat hy b­lind is, ver­al om­dat hy die mees­te van die tyd son­der ’n stok en ’n bril loop.
nog sleg­te nuus
Maar net toe hy dink sy lewe is weer op koers, het ’n twee­de ge­was in 2012 ont­wik­kel en dok­ters moes daar­die een ook ver­wy­der. Ro­de­rick sê dok­ters het nie baie hoop ge­had nie om­dat die ge­was groot was en op ’n sen­si­tie­we plek ge­sit het.
“Ek kon nie glo toe ek hoor ek het ’n twee­de ge­was nie. Maar daar­die keer was ek nie so bang soos die eer­ste keer nie om­dat ek ge­weet het wat om te ver­wag. Maar dis nooit ’n mak­li­ke ding om deur te maak nie en kon dit net doen met die lief­de en on­der­steu­ning van fa­mi­lie en vrien­de,”sê Ro­de­rick.
Soos met die eer­ste ge­was, het Ro­de­rick aan sy ge­loof vas­ge­klou. Die twee­de ge­was is suk­ses­vol ver­wy­der en dit was vir hom nóg ’n be­wys dit was nog nie sy tyd om te sterf nie.
Die twee­de o­pe­ra­sie het eg­ter sy laas­te bie­tjie sig weg­ge­vat. Hy het die twee­de keer mak­li­ker her­stel, maar die lewe het weer vir hom e­mo­si­o­ne­le uit­da­gings ge­gee toe hy in hier­die tyd met sy vo­ri­ge mei­sie uit­ge­maak het.
Maar al hier­die uit­da­gings het Ro­de­rick laat be­sef din­ge ge­beur in die lewe en hy moet aan­be­weeg.
Ge­luk­kig het hy vir Mi­ché, sy mei­sie van die af­ge­lo­pe ses jaar en ma van sy kind,
Al weet hul­le nie hoe die an­der een lyk nie, ken hul­le me­kaar se sie­le en is dit ge­noeg vir hom, sê Ro­de­rick.
Die dag van Ro­ché se ge­boor­te, drie jaar ge­le­de, was een van die ge­luk­kig­ste dae in Ro­de­rick se lewe, maar ook een van die moei­lik­ste.
Al­mal droom van daar­die dag wan­neer jy jou ba­ba vir die eer­ste keer kan sien, maar Ro­de­rick en Mi­ché moes staat­maak op hul ou­ers om vir hul­le te be­skryf hoe hul dog­ter­tjie lyk.
Voor hy ver­der praat, wel die e­mo­sies weer in hom op. Sy tra­ne loop en hy bly vir ’n oom­blik stil voor hy ver­tel hoe sy ou­ers sy en Mi­ché se oë moes wees.
“Ro­ché het groen oë, is lig van kleur en het ’n baie mooi glim­lag. Wan­neer sy kwaad is, lyk sy soos ek en wan­neer sy glim­lag, lyk sy soos haar ma. Só het an­der men­se ons ver­tel,”voeg Ro­de­rick by.
Maar al kan hy haar nie fi­sies sien nie, gee hy nie om nie en het hy vre­de daar­mee ge­maak. Hy glo nog vas dat hy haar een­dag sal sien.
“Ek hoef Ro­ché nie fi­sies te sien nie, want die siel is meer be­lang­rik en dit‘sien’ek elke dag. Sy is my in­spi­ra­sie en die re­de hoe­kom ek nog glo dat ek weer sal kan sien. Ons het nooit vir haar ver­dui­de­lik ons is b­lind nie, maar dis as­of sy net weet. Voor Ro­ché kon praat, het sy ons uit die pad uit­ge­stoot as sy sien ons gaan teen iets loop en nou­dat sy kan praat, sal sy al­tyd vir ons sê wan­neer ons ver­sig­tig moet wees,” ver­tel hy met ’n trot­se glim­lag.
stryd is nie oor nie
Maar soos die nood­lot dit wil hê, mid­de-in een van die ge­luk­kig­ste tye in sy lewe, sak Ro­de­rick in­me­kaar op 7 No­vem­ber ver­le­de jaar op ’n bus op pad werk toe. Soos met al­bei van sy vo­ri­ge brein­ge­was­se, was daar nie veel te­ken iets is fout nie, maar dok­ters het toe ’n der­de brein­ge­was ont­dek.
Dit was die groot­te van sy duim en het bin­ne agt dae so groot soos ’n ten­nis­bal ge­groei.
Hier­die keer het hy reg­tig ge­dink hy gaan dit nie maak nie, maar dok­ters het ge­sê hy is net be­tyds hos­pi­taal toe ge- bring. Dok­ters kon nie die he­le ge­was ver­wy­der nie en Ro­de­rick moes die af­ge­lo­pe paar maan­de be­stra­ling ont­vang om die bie­tjie wat oor ge­bly het, te pro­beer krimp.
“Ek glo wan­neer ek nou in Ok­to­ber te­rug­gaan dok­ter toe, sal daar niks meer oor wees nie. Dalk sal ek selfs een­dag weer kan sien, maar as ek nie weer my sig te­rug­kry nie, sal ek steeds met trots my dog­ter skool toe stap en ek sal nie hart­seer wees nie. Ek mag dalk nie fi­sies kan sien nie, maar ek sien wat saak maak en dít is wat be­lang­rik is.”
Baie van ons kan ons­self nie eens in­dink hoe dit moet voel om soos Ro­de­rick jou sig in ’n oog­wink te ver­loor nie. Maar hy wys dat selfs in ons don­ker­ste tye, het ons iets om voor te lewe en kan jy steeds ’n ver­skil maak.
LINKS: Ro­de­rick, sy mei­sie, Mi­ché Roi­ley, en hul dog­ter, Ro­ché Wit­booi. ON­DER: Hier is hy be­sig om een van sy kli­ën­te te mas­seer.