“Ek sien jy bring vir my ´n ou botteltjie vreugde,” groet hy uitgelate toe ek versigtig om die hoek loer met die bottel armlengte voor my in geil aanbod van vrede. “ Moet nie net daar staan nie. Loop haal vir ons glase en kom sit.”
Ek merk dat sy een been in gips is en daar ´n dik verband om sy kop is. Een oog is ook toegeplak. Ek gaan haal die glase en skink mildelik terwyl ek onderlangs loer om seker te maak daar is geen braaivurk in die omtrek nie.
“Nee,” sê Buurman gemoedelik. “Nee, die Vrou is goed vir my. Geen probleme in daardie departement nie dankie. Ek het van die leer af geval.”
“Nou hoe de joos …” vra ek ontstig en ook effe verward. Hy het nog laas vir my vertel sy vrou slaan hom!
“Was besig om vir hierdie vriend van my … “ en hy beduie na die voetganger duif, “ ’n huisie daar teen die muur op te sit toe die leer agteroor omvoeter. Gelukkig was dit langs die swembad. Val ek gat oor kop die water in. Swembad amper leeg,” lag hy.
“Nou wat de duiwel soek jy op jou ouderdom op die huis se dak?” vra ek onthuts. Die man het immers byna sewentig somers agter die blad. So tussen deur wonder ek of hy dalk tog vir sy vrou gevlug het.
“Vrou kla al maande dat die dak lek,” sê hy en hou sy glas vir nog wyn. “Toe klim ek op die dak. Maar jy weet mos ongelukke kom in drie’s. Net toe ek bo is skop ek per ongeluk die leer om. Probeer nog gryp en keer toe gly my voet en ek rol so half in stadige aksie teen die skuinste af en ek weet hier kom groot moles. Voete gly oor die rand van die dak en ek skreeu soos ´n vroumens in kraam, sê ek jou. Ek klou verbete, maar toe die voete oor die kant gaan was daar nie keer nie,” sê hy en gooi nog krummels vir die duif.
“En die oog, het die roosboom jou oog ook beskadig?” vra ek terwyl ek steeds wonder of sy vrou hom nie so aangerand het nie.
“Is die derde onheil wat my tref. Jy weet mos daai siekte wat ek lank terug in my oog gekry het, daai roos … roos, jingles of bingles?” soek hy na die woord.
“Wat ook al,” sê Buurman vrolik. “Ek was laasweek by hom. Hy het sewe soorte bloed uit my getrek. Ek het die buise getel. Vra ek hom of hy die LPT toets op my gaan doen. Jy ken die LPT toets?” vra hy met die volkel van Bachus in die oog.
“Ja, ja ek weet,” val ek hom in die rede. Mens het ook mos skaamte. Wat moet die bure van ons dink as hy so aangaan!
“Nie wat ek van weet nie,” sê ek effe oorbluf. Die man se gedagtegang is erg dwalend vandag. Moet die gevolg van die stamp teen die kop wees, of dalk maar net die wyn wat hy soos water drink.
“Ja goed,” sê ek. “Praat net sagter, jou buurvrou kan jou hoor!” probeer ek die skade beperk. “Dit het niks met dokters te doen nie. Is ´n klomp skaamtelose vroumense wat oor hulle onnoembare onderdele in die openbaar praat.” Maar niks sit Buurman vandag af nie. Hy stoomroller voort.
Hy leun oor na my kant toe en gee so ´n lang konspirerende leepoog knip terwyl hy uit die kant van ´n skeefgetrekte mond fluister; “as jy verstaan wat ek bedoel.” En hy lag so hu-hu-hu.
“Maar dis nou ´n gebodder. Ek steur my mos nie aan wat met my lyf aangaan nie. As jy dit eers begin doen, dan vreet die doktersgelde baie gou jou bankrekening leeg en het jy niks om vir die drankwinkel om die hoek te gee nie, en dis baie sleg vir jou gesondheid. Jy lewe dalk langer, maar wat is ´n lang lewe werd sonder die plesier van rooiwyn en Johny Walker?”
“Hoe ook al,” sê hy en hou sy glaas vir nog wyn. “Nou vind ek uit ek sweet in die nag, en sommer in die dag ook. Dit stroom tydig en ontydig soos water van my af. Ek weet nie of dit nou is omdat ek meer oplet nie, en of dit dalk die dokter se medisyne is wat dit veroorsaak nie. Miskien is dit ook maar net oor die angstige afwagting vir die rekening wat hy gaan stuur.”
“Is soos laas met die rugpyn. Na behandeling was ek sieker as voor die behandeling, en vir jou inligting,” sê hy nou baie driftig aan my, “Vir jou inligting, daardie enema het toe gewerk soos dit moes en nie soos jou perverse gedates dit bedink het nie!”
Hy is nou skielik boosaardig kwaad en toe ek sien sit hy daar en swaai ´n braaivurk in die lug rond.
Ma was toe baie kwaad oor ek sonder die boor by die huis aangehardloop kom. Sy verstaan nie van lewensbedreigende bure nie. Sê die man is so sag soos ´n groot teddiebeer. Onskadelik.
Wel , ek het nuus vir haar. Sy kan self loop en die boormasjien gaan haal. Ek mors nie weer ´n goeie bottel wyn op ´n ondankbare buurman nie. Teddiebeer of te not.
Nee flippiefanus, die storie is nie gebasseer op iets uit die Bybel nie, nie eers as jy die Bybel oppervlakkig interpreteer nie. Baie kerkmense wat ek ken sal dit inderwaarheid as lasterlik beskou.
Ek dink die Hitler ding het ons so effe ontspoor. Kom ons fokus op die kern van die anekdotiese, eensydige opinie van die iets.
Jy hoor die vliegtuig wat oor jou kop gaan emil. Stel jou nou voor jy is ‘n alwetende, alomteenwoordige, almagtige en verskriklik liefdevolle god. Jy weet wat in die vliegtuig is want jy is alwetend. Jy weet waarheen dit op pad is en watter gemors dit gaan veroorsaak en jy gaan daar wees want jy is alomteenwoordig. En nou is jy so liefdevol dat jy kan bars. Wat gaan jy doen? Wat, volgens ons eenvoudige, dom menslike moraliteit is jy veronderstel om te doen? Gaan jy toekyk en die pragtige, kokende mushroom bewonder, of gaan jy jou almagtige hand opsteek en die vliegtuig uit die lug uit vat, opfrommel en in die snippermandjie gooi?
Ek stem heelhartig saam met alles wat Die Piesangverkoper sê. Rykdom, mag, geweld en selfs nie al die kennis in die wêreld kan jou gelukkig maak nie. Dit is egter nie net Hitler wat sy lewe lank ongelukkig was nie. Iemand het iewers geskryf “most people live their lives in quiet desperation” Sartre dalk?
Ek probeer ‘n godsbegrip daarstel waar God nie in die beskuldigingsbank hoef te staan nie, maar wat vir my ‘n aanvaarbare oplossing bied vir die onverklaarbare.