Behandeling van psigomotoriese roering in bipolêre versteuring
Geestelike agitasie wat manifesteer met frenetiese aktiwiteit
Psigomotoriese agitasie is 'n toename in doellose fisiese aktiwiteit wat dikwels geassosieer word met depressiewe en maniese episodes van bipolêre versteuring. Dit is 'n klassieke simptoom dat die meeste mense gerieflik met manie geassosieer word: rusteloosheid, pacing, vingers tik, betekenisloos stamp of skielike take begin en stop. Terwyl psigomotoriese agitasie baie vorme kan neem en in erns kan wissel, is dit 'n aanduiding van 'n geestespanning wat nie bestuur kan word nie en een wat fisiek manifesteer met frenetiese aktiwiteit.
Oorsake van psigomotoriese roering
Terwyl die toestand nie goed verstaan ​​word nie, erken ons dat psigomotoriese agitasie 'n integrale kenmerk van nie net bipolêre versteuring is nie, maar ook ander geestelike en fisiologiese toestande, insluitend:
Na-traumatiese stresversteuring ( PTSD )
Psigomotoriese Agitasie in Bipolêre Versteuring
Die kenmerke van psigomotoriese agitasie kan verander, soms subtiel, gebaseer op die tipe episode wat 'n bipolêre individu ervaar:
Tydens 'n maniese episode sal psigomotoriese agitasie gewoonlik gepaard gaan met wedrenne of 'n idee van 'n idee. Wanneer dit gebeur, word gedagtes en emosies dikwels so oorweldigend dat hulle letterlik in fisiese beweging gekanaliseer word. Hierdie agitasie word gewoonlik gepaard met iets wat bekend staan ​​as 'n drukgedrewe toespraak , 'n soort vreesaanjaende, vinnige vuurspraak wat op babbeling kan grens.
Tydens 'n maniese of hipomaniese episode met gemengde eienskappe , sal mense met bipolêre versteuring depressie ervaar langs die agitasie en angs wat met manie kom. Dit is 'n tydperk van verhoogde kwesbaarheid waar 'n persoon dalk meer geïrriteerd en emosioneel broos lyk as tydens 'n maniese fase.
Tydens 'n depressiewe episode kan agitasie teenstrydig met die emosionele toestand lyk, maar dit is eintlik 'n algemene kenmerk van hierdie fase. In plaas daarvan dat dit 'n uitdrukking van maniese gedrag is, word psigomotoriese agitasie aangevuur deur die angs en hulpeloosheid wat mens inherent voel tydens 'n ernstige depressie.
Wanneer dit met psigomotoriese agitasie gekonfronteer word, is dit belangrik om alle moontlike oorsake te ondersoek voordat medikasie voorgeskryf word om dit te behandel. In sommige gevalle kan die middels wat gebruik word om stemminge tydens 'n depressie te stabiliseer, uiterste angs veroorsaak, en selfs selfs selfmoordgedagtes.
Op ander tye kan 'n gebeurtenis, mede-bestaande toestand of siekte wat nie verband hou met bipolêre versteuring, die reaksie veroorsaak het nie. Uiteindelik is dit belangrik om nooit aannames te maak nie, of u die persoon met 'n bipolêre versteuring of 'n geliefde is wat die soms ekstreme emosionele veranderinge hanteer.
Sodra alle ander probleme uitgesluit is, sal die behandeling fokus op die geleidelike vermindering van angs deur middel van medikasie, berading, selfhelptegnieke of 'n kombinasie van bogenoemde.
Anticonvulsante of stemmingsstabiliserende geneesmiddels kan veral tydens 'n maniese fase baie behulpsaam wees. Daarenteen kan atipiese antipsigotika dikwels help wanneer roering plaasvind tydens 'n depressiewe episode.
Anti-angs medisyne soos bensodiasepiene kan voorgeskryf word om te help om algemene angs te bestuur.
Benewens dwelmbehandeling word kognitiewe (praat) terapie as belangrik beskou in die hantering van angsversteurings. Selfhelptegnieke kan meditasie, oefening, joga, asemhalingsoefeninge, musiekterapie insluit, en die vermyding van enige emosionele sneller wat bekend is om angs te veroorsaak.
> Leventhal AM, Zimmerman M. Die relatiewe rolle van bipolêre versteuring en psigomotoriese roering in substansafhanklikheid. Sielkunde van Verslawende Gedrag: Tydskrif van die Vereniging van Sielkundiges in Verslawende Gedrag . 2010; 24 (2): 360-365. doi: 10,1037 / a0019217.
> Piguet C, Dayer A, Desseilles M, et al. Fenomenologie van racing en oorvol gedagtes in gemoedsversteurings: 'n teoretiese heroorweging. Tydskrif van Affektiewe Disorders . 2010; 121 (3): 189-98. doi: 10,1016 / j.jad.2009.05.006.