Lewenssaad - 'n les in wag
By die see aangekom, besluit ek om te gaan kyk hoe die krans van Waenhuiskrans lyk. Dis 'n hele entjie se stap daarheen en dit het na reën gelyk. Die pad anderkant die gemerkte parkeer plek het sanderig gelyk maar daar was heelwat motorspore wat die pad darem begaanbaar laat lyk het. So besluit ek, teen my eie aard en beterwete, om tog nader te ry. Ek het nie ver gevorder voor my gehuurde motor in die diep, los sand vasgeval het nie.
Toe ek uiteindelik stokflou, papnat en van kop tot toon vol sand, onderdeur die motor kon sien, hoor ek: “Jy kan maar in die motor klim, Ek sal jou help”. Met groot verwagting het ek probeer uitry, maar ek kon nie 'n millimeter beweeg nie. Net toe sien ek in die tru-spieëltjie 'n bakkie wat aangery kom. Ek het dadelik geweet: God het hulp gestuur, soos Hy gesê het. Die man in die bakkie was vriendelik genoeg om hulp te gaan soek, want sy bakkie was nie sterk genoeg om my motor te kon uittrek nie. Vir die volgende ongeveer twintig minute sit ek toe in die motor en leer prakties wat dit beteken om op God te wag.
God het gesê Hy gaan help en Hy het ook onmiddellik kom help nadat Hy dit gesê het, maar niks het aan my situasie verander nie. Ek sit nog net waar ek was. Al wat ek kon doen, was om te wag en te glo die man gaan wel hulp haal. Op ‘n stadium besef ek, ek is besig om heeltyd in die spieëltjie te kyk wanneer die hulp kom.
Met die hulp van 'n 4 x 4 en vier mans is ek toe met een groot ruk uit die sand getrek. Daarna het ek besef hoe noodsaaklik dit was dat ek eers al die sand agter die modderskerm moes weg vat. Indien ek nie die sand agter die modderskerm weggevat het nie, sou die modderskerm verseker afgebreek het, of groot skade gekry het. Weer hoor ek die stem hier in my wat sê: “Hou aan bid en werk tot ek die uitkoms gee”.