Hélène Bertaux, beeldhouer, gesien deur Étienne Carjat - Inligting
Hélène Bertaux, beeldhouer, gesien deur Étienne Carjat
Mevrou Léon Bertaux - Franse beeldhouer
In die tweede helfte van die XIXe eeu, het die gebruik van fotografie en die tegniese afgeleides daarvan ontwikkel, ondanks die vele debatte wat die gebruik en identiteit daarvan in die artistieke gemeenskap wek. In die 1850's en 1860's is dit inderdaad deur sy teenstanders, soos Charles Blanc en Henri Delaborde, beskou as 'n meganiese reproduksie, nie intellektueel en nie kunstig nie, anders as druk. In direkte teenstelling met gravering vir die reproduksie van kunswerke word dit egter as nuttig beskou vir die transkripsie van die werklike en dus van die lewendes.
Die fotograaf in hierdie opname, Étienne Carjat, het sy loopbaan omstreeks 1858 begin danksy Pierre Petit, self 'n professionele fotograaf. Hy word erken as 'n baie goeie karikaturikus, gespesialiseerd in portretlading, net soos Gaspard-Félix Tournachon dit Nadar. Die fotograaf het sy eerste ateljee in die straat Laffitte in 1861 geopen en prominente kunstenaars en intellektuele onder die Tweede Ryk, soos Gustave Courbet of Jean-Auguste Dominique Ingres, verewig. Die meeste van hulle is sy vriende, en volg hom ook in die opstel van 'n joernaal met die titel Die boulevard.
In die 1850's is Eugène Disdéri gewild en uitgevind en foto's van visitekaartjies was baie gewild tot in die laat 1860's, wat die versameling van sulke portrette van groot mans en vroue of anonieme aanmoedig. Hierdie tipe fotografie het dit moontlik gemaak om regte promosieveldtogte vir hierdie persoonlikhede uit te voer.
Soos gewoonlik het Étienne Carjat sy model voor 'n agtergrond sonder versiering, wat sy plek as hoofonderwerp versterk. Die beeldhouer Hélène Bertaux, gebore Pilate, word aangebied as kunstenaar en nie as 'n reeds erkende persoonlikheid nie. As 'n student van Pierre Hébert, beeldhouer, word sy op haar lengte afgeneem en besig om die voorbereidingsmodel vir een van haar eerste groot privaatopdragte te finaliseer. Sy dra 'n werksvoorskoot wat haar stadsrok volledig bedek en sodoende die eienaardighede van haar geslag uitwis. Leunend oor haar werk, kyk sy stip na die kyker. Die beeldhouer is nie in 'n houding van verleiding nie, maar van oortuiging en sterk konsentrasie.
Die voorbereidende model wat sy dus aan die publiek voorstel, is die grootste beeldhouwerk wat tot dusver deur 'n vrou gemaak is. In 1861 bied Herbet-Briez, 'n ryk beskermheer, die stad Amiens die bedrag van 20 000 frank aan vir die oprigting van 'n fontein op Place Longueville. Hierdie monument moet bestaan ​​uit 'n beeld wat 'n nimf met 'n vollengte dop voorstel en sewe gerubs wat deur haar seun, Léon Herbet, ontwerp is. Hélène Bertaux word gekies om hierdie kragtoer te voltooi. Die werk, wat in brons gemaak is, is in 1864 ingewy. Die monumentale fontein is in 1888 oorgedra na die klein tuine op Boulevard de Belfort, en is eers in 1941 gesmelt.
Étienne Carjat, wat dikwels vergeet word ten gunste van die mees erkende Nadar, is nietemin een van die beste fotograwe van sy tyd, wat die sterkte van sy modelle kan openbaar. Gekonfronteer met die sukses van sy bewyse, het Gustave Courbet en Victor Hugo dus weer hul gefotografeerde portrette opgestel.
Gewoond aan die portret-beskuldiging, het Étienne Carjat die onwankelbare wil van Hélène Bertaux vasgelê en weerspieël die charisma en grootsheid van hierdie beeldhouer akkuraat. Die kommissaris het ook 'n oomblik in haar loopbaan gekies wat nie onbenullig is nie: hierdie monumentale beeldhouwerk wat haar in onsterflikheid vergesel, is die werk wat haar bekend maak.
In 1864 het sy Jong Galliër gevangene (ontbrekende gips, marmerweergawe wat die Staat in 1867 gekoop het en in die Musée des Beaux-Arts in Nantes bewaar is), een van die heel eerste manlike naaktheid wat 'n vrou gemaak het, het haar in staat gestel om 'n eersteklas medalje te verwerf. Danksy hierdie werk is Hélène Bertaux een van die beeldhouers in die mode onder die Tweede Ryk en die IIIe République, en ontvang gesogte bestellings vir die nuwe vleuels van die Louvre of vir die Hôtel de Ville. Sy is ook die eerste vrou wat 'n eersteklas goue medalje verwerf het Psyche onder die ryk van misterie (1889, gips, 181 × 49 × 43 cm, Sète, Paul-Valéry Museum) ter geleentheid van die Universele Uitstalling van 1889.
In 1881 het Hélène Bertaux die Unie van Vroueskilders en Beeldhouers gestig en voorsitter daarvan. Danksy haar feministiese stryd kan jong vroue uiteindelik toegang hê tot kursusse wat deur die National School of Fine Arts aangebied word en meeding om die Prix de Rome, wat hulle nog altyd geweier het.
KOLLEKTIEF, Étienne Carjat (1828-1906): fotograaf, kat. eksp. (Parys, 1982-1983), Parys, museums van die Stad Parys, 1982.
LEPAGE Edouard, 'N Bladsy in die kunsgeskiedenis in die 19de eeu. 'N Feministiese verowering: me. Léon Bertaux, Saint-Michel-de-Chavaignes, Soleil en livres, 2009 (1e uitg. Parys, J. Dangon, 1912).