Van COVID-19 na COVID-1984 en die pad vorentoe - Diskoers
Die jaar, op die 5de Maart was my vrese bevestig: Die eerste COVID-19 geval in SA. Ek, soos baie ander, het die pandemieverhaal gevolg, soos dit van Wuhan, na Milan tot Londen en New York gespring het. Vreesaanjaende beelde van oorlaaide hospitale, ewig klimmende sterftesyfers en waarskuwende toesprake van wêreldleiers het daagliks oor my foon se skerm geflits. Die WGO, VN en self Bill Gates het ons gewaarsku oor die onvermydelike gevaar waarin ons almal is, en het ons aangemoedig om helde te wees, deur net met ons basse op die bank te lê en Netflix kyk.
Ek was baie verras toe die ANC, wat vir die laaste 20 jaar al op hulle basse lê, skielik aan die werk spring. Hulle het vinnig, effektief en aggressief op die pandemie gereageer. Die beeld van die belese Ramaphosa aan die helm van die krisis-bestuurspan het duisendtalle opper-middelklas tannies in die voorstede van Kaapstad en Johannesburg se knieë laat lam word, en krete van “We are led” het deur die gange van die kuberruim weergalm.
Ek gaan eerlik moet wees, hulle het my vir ‘n oomblik ook geflous. Die plan om ‘n tydelik grendelstaat in te stel om die aansteeksyfers te vertraag en ons reeds oorlaaide gesondheidsektor die kans te gee om voor te berei vir die onvermydelike piek wat ons inwag, was slim, logies en in lyn met die res van die wêreld se reaksie. Die ANC het vir die eerste keer Trevor Noah verkeerd bewys en het saam met die stroom gegaan, eerder as om die res van die wêreld ‘n “We’ll meet you there” te gee. Ons was almal ingekoop om ons deel te doen om die kurwe plat te maak.
Die fasade van bevoegdheid het egter vinnig verdwyn soos die ANC regering se skarlakenrooi onderrok ontbloot was – en hulle die magsbehepte, kleptokratiese kommuniste wat hulle eintlik is, aan die wêreld bevestig. Dit voel vir my of ons met een swaai van Dlamini-Zuma se pen van die WGO se witbroodjies tot in die ewebeeld van 1980’s Oos-Duitsland gespring het. Die ANC-regering het die kans op weldeurdagte regulasies verruil vir belaglike reëls, beperkings en bekampings van ons vryhede. Die regering het eenvoudig die plot verloor en goedgesinde, wetsgehoorsame burgers tot op die grens gedruk. (Lees COVID-19 Regulasies: Die belaglikhede en die reg).
Ons het natuurlik ons koppe opgetel, die stof afgeskud en aanhou vasklou, ten spyte daarvan dat ons nie ‘n Woolies hoender of sigarette kon koop nie. Ons het geglo dat Vlak 4 net om die draai is en Vlak 2 kort op die hakke van Vlak 3 sal wees, en voor ons ons weer kry sal dinge na normaal sal terugkeer. Dit is in ons natuur as Suid-Afrikaners om te hoop, deur moeilik tye te lag en alewig opsoek te wees na die goue rantjie rondom die donker wolk. En in tye soos die, is dit ons plig om ons natuur uit te leef. (Lees Goeiemore optimiste).Dit word egter elke dag moeiliker…
Dit word moeiliker, want ek is woedend. Ek is woedend, nie omdat ek verontrief is deur ingeperk te wees in my huis (met ‘n vol spens, internet toegang en ‘n gesin wat vir my lief is) nie. Eerder, dat die byna onoorbrugbare ongelykheid in ons land net vererger word deur die besluite wat geneem word, deur diegene wat juis so militant is oor die uitwissing van die ongelykheid. (Lees Viruswoede verdeel Suid-Afrika; Korona-Krisis: Die groot gelykmaker van ons tyd?; Skuldgevoel in (en na) die tyd van Korona).
Ek is woedend dat ons verbied word om die wat swaarkry, te help, en dat die regering hulle vingers in elke “hulppakket pie” wil indruk. Ek is woedend dat die SAPS hulself soos polisie-prefekte hanteer, en elke “skolier wie die hare te lank is, detensie gee” (in realiteit is dit egter om drawwers, swemmers en branderplankryers soos kriminele te hanteer). En ek is woedend dat die media, wat veronderstel is om ‘n waghond vir die samelewing te wees, hulle stertjies soos goedgemanierde skoothondjies wapper as die regering nog nonsens praat.
Maar, ek laat nie die woede my onder kry nie. Ek gebruik dit, saam met baie ander wat net soos ek voel, as brandstof!
Ek dink nie alles wat uit die COVID-19 krisis kom, is sleg nie. Mense begin vir hulle self dink, en bevraagteken die populêre narratief. Gemeenskappe span saam om die wat nood het, te help (met die regering se toestemming of nie). Burgerlike regsaksie teen tiranniese regulasies, staan die horison vol. En alternatiewe media stemme staan op en maak seker hulle word gehoor. Dit maak my opgewonde! En netso, moet dit jou ook opgewonde maak, want in die tyd van speel-speel diktators, sigaret verbannings, aandklokreëls en pynappelbier, is dit tyd dat die jeug se stem gehoor moet word.
So, praat saam en sê NEE dat Covid-19 in Covid-1984 verander. Sê NEE wanneer jy sien jou regte verdwyn en sê NEE wanneer jy gevra word om stil te bly. Gebruik jou woede, frustrasie, hartseer, blydskap en vrees as brandstof om gehoor te word. Voor jy besef, het jy dalk net die wêreld verander.
Arno Roodt is ‘n BCom Regte graduatus en tans ŉ LLB student. Hy ‘n groot liefde vir ekonomie, debat en politiek. Hy is ‘n jong entrepreneur, altyd aan die werk met een of ander besigheidsplan. Arno is die voorsitter van die Universiteit van die Vrystaat Afrikaanse Debat-Aksie (UVADA).
Hooffoto: Institute for Security Studies foto en 1984, George Orwell, voorblad.
3 thoughts on “Van COVID-19 na COVID-1984 en die pad vorentoe”
Mei 26, 2020 om 12:33 nm
Dit is hartseer dat die ANC (die ministers) hierdie krisis tyd gebruik om die rasse skeiding meer prominent te maak; en dat hul aanval/verdediging vir alles wat hul besluit is om groep mentaliteit te aanbid en nie na die publiek te luister nie. Hul maak asof hul ideologie “divine” os bo-oor dié van die publiek se swaarkry.
Mei 26, 2020 om 4:32 nm
Baie goed geskryf Arno. As ‘n absolute optimis moet ek erken die vlak positiewiteit wat ek meeste van die tyd handaaf voel nou al soos iets van die verlede. Nie omdat daar nie baie om oor positief te wees nie, maar omdat daardie silwer randjies nou ook al hoe meer botsende regulasies bykry. Ek dink ons almal kan saamstem regulasies is n moet, maar as hulle eers téén mekaar begin werk, dan maak dit mens moedeloos (dink net aan die betaal-skoolfonds-maar-moet-nie-jou-kind-stuur-nie-maar-jy-moet-weer-werk-so-kry-n-oppasser-want-jou-kind-se-skool-is-toe-maar-hou-assseblief-aan-skoolfonds-betaal-probleem). Dalk is die oplossing nie meer of minder regulasies nie, maar die praktiese implikasies en die wisselwerking van hierdie regulasies op mekaar. Ek is elke dag dankbaar dat ek nie self aan die stuur van sake is nie, want dit sou ek defnitief nie kan doen nie, maar dalk het Suid-Afrikaners op hierdie stadium net weer ‘n gesamentlike doelwit nodig sodat dit voel asof die ONS van Suid-Afrika sterker staan as die pandemie.
Mei 28, 2020 om 7:13 nm
Stem 100% saam met jou Arno. Jy verwoord ons gevoelens.