Só lees van die inskrywings op 'n openbare forum wat geskep is vir insette oor die stand van openbare gesondheidsorg in die land.
Volgens een van die inskrywings op die blad is ’n familielid op 11 Julie van die staatshospitaal op Swakopmund na die Katutura-hospitaal oorgeplaas. Eers ’n week later, op 18 Julie, is hy vir sy eerste skandering gestuur. Dít ten spyte van die feit dat hy terminaal siek is en in voortdurende pyn verkeer. Volgens die inskrywing moet hy, ten spyte van sy verswakte toestand en sonder die hulp van ’n rolstoel en ’n noodknoppie, die badkamer op sy eie aandurf.
Volgens nog ’n inskrywing is ’n familielid met breinbeserings vir twee weke in die intensiewesorgeenheid van die Sentrale Hospitaal behandel.
Nog een vertel van ’n familielid wat hier gesterf het en etlike ure later is steeds nie na sy liggaam omgesien nie. ’n Ander deel sy ervaring van muise wat in die gange en kamers rondhardloop.
“Nou is dit ’n kwessie van of ek my werk doen of nie, of ek ’n katetersak uitgooi of in die gang sit, ’n pasiënt los tot hy of sy bedsere het en ’n afgestorwene los dat sy hartseer familie self die oë moet kom toedruk, my salaris word elk geval aan die einde van die maand oorbetaal. Die meeste personeel is ook óf stom óf arrogant.”
’n Tekort aan medisyne by openbare gesondheidsinstellings sluit ook dié vir geestesgesondheid in. Volgens ’n inskrywing ervaar die departement vir geestesgesondheidsorg etlike maande reeds ’n tekort aan medisyne.
“Elke keer wat jy jou medisyne gaan optel, kry jy óf wat ook al beskikbaar is, óf niks nie. Dit is baie gevaarlik omdat elke individu medikasie het wat vir hom geskik is en vir hom werk. Nie alle antipsigotiese middels gaan vir my of die volgende persoon werk nie.”