Oor die afgelope 50-jare - en waarskynlik baie meer terug gaan - het sosiale bewegings in die Verenigde State elemente van elke benadering ingesluit, soms op harmonieuse maniere en ander tye met aansienlike spanning tussen verskillende groepe aktiviste.
In die onlangse verlede kon 'n botsing tussen 'strategiese' en 'prefiguratiewe' politiek in die Bewegingsbeweging gesien word. Terwyl sommige deelnemers gestoot het vir konkrete politieke hervormings - groter regulering van Wall Street, die verbod op korporatiewe geld in die politiek, 'n belasting op miljoenêrs, of die uitskakeling van skuld vir studente en onderwaterhuiseienaars - ander okkupeerders het self op die kampe gefokus. Hulle het die bevryde ruimtes in Zuccotti Park en verder gesien - met hul oop algemene gemeentes en gemeenskappe van wedersydse ondersteuning - as die beweging se belangrikste bydrae tot sosiale verandering. Hierdie ruimtes, het hulle geglo, het die krag voorskadu, of "voorspel", 'n meer radikale en deelnemende demokrasie.
Eendag 'n duistere term, word prefiguratiewe politiek steeds meer geldeenheid, met baie kontemporêre anargiste wat as 'n kern beskou word, is die idee dat ons, soos 'n slagspreuk van die industriële werkers van die wêreld, dit moet "bou die nuwe wêreld in die dop van die oud. "Om hierdie rede is dit nuttig om sy geskiedenis en dinamiek te verstaan. Terwyl prefiguratiewe politiek baie sosiale bewegings bied, bevat dit ook slaggate. As die projek van die bou van 'n alternatiewe gemeenskap totaal verduister, poog om met die breër publiek te kommunikeer en breë ondersteuning te wen, word dit gevaar om 'n baie beperkte tipe selfisolasie te word.
Vir diegene wat beide begeer om hul waardes te leef en die wêreld te beïnvloed soos dit nou bestaan, is die vraag: Hoe kan ons die begeerte om "die verandering te wees" in diens van strategiese optrede gebruik?
Die naam van die konflik
Aangewys deur politieke teoretikus Carl Boggs en gewild deur sosioloog Wini Breines, die term "prefigurative politiek"Na vore gekom uit analise van New Left-bewegings in die Verenigde State. Die weiering van beide die Leninistiese kadre-organisasie van die Ou Links en konvensionele politieke partye, het lede van die Nuwe Linker probeer om aktivistiese gemeenskappe te skep wat die konsep van deelnemende demokrasie beliggaam het. 'N Idee was bekend in die 1962 Port Huron Verklaring van die Studente vir 'n Demokratiese Vereniging , of SDS.
In 'n 1980-opstel argumenteer Breines dat die sentrale imperatief van die prefiguratiewe politiek was om te "skep en onderhou in die lewende praktyk van die beweging, verhoudings en politieke vorme wat" voorgesit "en beliggaam die gewenste samelewing." In plaas daarvan om te wag vir revolusie in die In die toekoms het die Nuwe Link probeer om dit in die hede te ervaar deur die bewegings wat dit geskep het.
Huidige bespreking van prefiguratiewe politiek is gewortel in die ervaring van Amerikaanse bewegings in die 1960s. Die spanning tussen veldtogte om instrumentele winste binne die bestaande politieke stelsel te skep, enerzijds, en die skep van alternatiewe instellings en gemeenskappe wat meer onmiddellik radikale waardes in die praktyk het, het egter al eeue lank bestaan. Ongelukkig is daar geen universele ooreenkoms oor die woordeskat wat gebruik word om hierdie verdeling te beskryf nie.
Verskeie akademiese en politieke tradisies bespreek die twee verskillende benaderings gebruik van oorvleuelende begrippe insluitend "kulturele rewolusie, ""dubbele krag, "En teorieë van"kollektiewe identiteit. "Max Weber onderskei tussen die "etiek van uiteindelike doelwitte" (wat 'n opregte en beginselwekkende oortuiging tot gevolg het) en 'n "verantwoordelikheidsetiek" (wat meer pragmaties oorweeg hoe aksie die wêreld beïnvloed). Die meeste omstrede, sommige geleerdes het bespreek aspekte van prefiguratiewe aksie as vorms van "leefstylpolitiek."
Gebruik as 'n sambreelkategorie, die term prefiguratiewe politiek is nuttig om 'n kloof wat in talle sosiale bewegings regoor die wêreld verskyn het, uit te lig. In die 1800'e het Marx utopiese sosialiste bespreek oor die behoefte aan revolusionêre strategie wat verder gegaan het as die vorming van gemeentes en modelgemeenskappe. Gandhi het dwarsdeur sy lewe heen en weer gevlieg tussen leidende veldtogte van burgerlike ongehoorsaamheid aan presiese toegewings van staatsmagte en pleit vir 'n kenmerkende visie van selfstandige dorpslewe, waardeur hy geglo het dat Indiërs ware onafhanklikheid en gemeenskaplike eenheid kan ervaar. (Gandhi se opvolgers het op hierdie uitgawe gesplete, met Jawaharlal Nehru na die strategiese beheer van staatsmag en Vinoba Bhave wat die prefiguratiewe "konstruktiewe program" opneem).
Voorstanders van strategiese geweldloosheid, wat streef na die berekende gebruik van ongewapende opstand, het hul pogings teen langdurige afstammelinge van "beginselgewende geweldloosheid" teengehou - verteenwoordig deur godsdienstige organisasies wat 'n lewenstyl van pacifisme (soos die Mennonites) of groepe voorstaan wat simboliese dade onderneem om 'n morele getuie te dra (soos die Katolieke Werkers).
Beweging en Teenkultuur
Wat die 1960's betref, stel Breines kennis dat die vorm van prefiguratiewe politiek wat in die Nuwe Linker ontstaan ​​het, "vyandig was vir burokrasie, hiërargie en leierskap, en dit het vorm as 'n afkeer teen grootskaalse sentrale en onmenslike instellings gehad." Miskien selfs meer as die bevordering van tradisionele politieke eise, was die prefiguratiewe konsep van sosiale verandering om 'n kulturele verskuiwing te bewerkstellig.
Inderdaad, diegene wat 'n mees ekstreme weergawe van die prefiguratiewe praktyk in daardie tydperk omhels het, het nie met die sosiale beweging "politicos" wat georganiseerde saamtrekke teen die Viëtnam-oorlog geidentifiseer het nie en wou belangstel om die stelsel direk uit te daag. In plaas daarvan het hulle hulself gesien as deel van 'n jeug-teenkultuur wat ondernemingsinstellings ondermyn en 'n lewendige voorbeeld van 'n alternatief verskaf.
Hierdie verdeling tussen "beweging" en "teenkultuur" word in die dokumentêre illustrasie duidelik geïllustreer Berkeley in die Sestigerjare. Daar, Barry Melton, lei sangeres vir die psychedeliese rockgroep Country Joe en Fish, vertel van sy debatte met sy Marxistiese ouers.
"Ons het groot argumente oor hierdie dinge gehad," verduidelik Melton. "Ek het probeer om hulle te oortuig om al hul meubels te verkoop en na Indië te gaan. En hulle wou nie daarvoor gaan nie. En ek het besef dat dit nie saak is hoe ver hulle politieke sienings was nie, want hulle was magtig ongewild - my ouers was mooi linkervleuel - dit was eintlik nog steeds materialiste. Hulle was bekommerd oor hoe die rykdom verdeel is. "
Melton se passie was vir iets anders, 'n "politiek van die heup", waarin "ons 'n nuwe wêreld opgestel het wat parallel met die ou wêreld sou loop, maar so min daarmee te doen het." Hy verduidelik,
"Ons gaan nie net met reguit mense gaan nie. Vir ons was die politici - baie van die leiers van die anti-oorlogsbeweging - reguit mense omdat hulle steeds besig was met die regering. Hulle gaan op Washington optree. Ons wou nie eers weet dat Washington daar was nie. Ons het gedink dat die hele wêreld uiteindelik net hierdie nonsens sal stop en begin om mekaar lief te hê, sodra hulle almal aangeskakel het. "
Die grens tussen 'n subkultuur en 'n prefigurative politieke beweging kan soms vaag. "Dit is ongelooflik dat hierdie twee bewegings saam bestaan ​​terselfdertyd," argumenteer Melton. "[Hulle] was in skrille kontras in sekere aspekte - maar as die 1960s gevorder gegroei nader aan mekaar en begin neem oor aspekte van die ander."
Die krag van die geliefde gemeenskap
Die 1960-teenkultuur - met sy blomkinders, vrye liefde en LSD-uitstappies in nuwe dimensies van bewussyn - is maklik om te parodieer. In soverre dit met politieke bewegings in wisselwerking was, is dit diep afgesluit van enige praktiese sin van hoe om verandering te benut. in Berkeley in die Sestigerjare, Jack Weinberg, 'n prominente anti-oorlog organiseerder en New Left "politico" het 'n 1966-vergadering beskryf waar teenkulturele aktiviste 'n nuwe soort gebeurtenis was.
"Hulle wou die eerste inset hê," verduidelik Weinberg. "Een man in die besonder, probeer om ons baie opgewonde te maak oor die plan ... gesê:" Ons gaan soveel musiek hê - en soveel liefde en soveel energie - dat ons die oorlog in Vietnam sal stop! "
Tog het prefiguratiewe impulse nie net die vlugte van utopiese fantasie wat by die teenkulturele rande gesien word, geproduseer nie. Hierdie benadering tot die politiek het ook baie positiewe bydraes tot sosiale bewegings gemaak. Die strewe om 'n lewendige en deelnemende demokrasie uit te leef, het die Nuwe Linker vitaliteit gegee, en dit het groepe toegewyde aktiviste geproduseer wat bereid was om groot offers te bring vir die oorsaak van sosiale geregtigheid.
As een voorbeeld, het die deelnemers in die Studente Geweldgewende Koördinerende Komitee, of SNCC, gepraat oor die begeerte om die "geliefde gemeenskap" te skep - 'n samelewing wat dwarsbalk en vooroordeel in alle vorme verwerp het en in plaas daarvan vrede en broederskap aangeneem het. Hierdie nuwe wêreld sou gegrond wees op 'n begrip van die welwillendheid vir almal, "soos Martin Luther King ('n geallieerde promotor van die konsep) dit beskryf het.
Dit was nie net 'n eksterne doelwit nie; eerder het die SNCC-militante hulself gesien as die geliefde gemeenskap binne hul organisasie - 'n interracial groep wat in die woorde van een historikus, "Gegrond op radikale egalitarisme, wedersydse respek en onvoorwaardelike ondersteuning vir elke persoon se unieke geskenke en bydraes. Vergaderings het geduur totdat almal hulle sê het, in die oortuiging dat elke stem getel het. "Die sterk bande wat deur hierdie prefiguratiewe gemeenskap gestimuleer is, het deelnemers aangemoedig om dapper en gevaarlike dade van burgerlike ongehoorsaamheid te onderneem - soos die SNCC se bekende sit-ins by middagete tellers in die gesegregeerde Suid. In hierdie geval het die strewe na 'n geliefde gemeenskap beide strategiese aksie gefasiliteer en 'n beduidende impak op die hoofstroompolitiek gehad.
Dieselfde patroon bestaan ​​binne die Clamshell Alliance, Abalone Alliance, en ander radikale anti-kernbewegings van die 1970s, wat historikus Barbara Epstein kronieke in haar 1991-boek, Politieke Protes en Kulturele Rewolusie. Hierdie groepe het 'n invloedryke organiserende tradisie vir direkte aksie in die Verenigde State opgebou uit 'n reeks Quaker-gewelddadigheid. Hulle het baie van die tegnieke gepleeg - soos affiniteitsgroepe, spraakrade en algemene gemeentes - wat in die wêreldregverdigheidsbeweging van die laat 1990s en vroeë 2000's begin word. Dit was ook belangrik om Wall Street te beset.
In hul tyd het die anti-kerngroepe gesamentlike konsensusbesluitneming, feministiese bewussyn, naby interpersoonlike verbande gekombineer, en 'n verbintenis tot strategiese gewelddadigheid om definisionele protes te skep. Epstein skryf, "Wat was nuut oor die Clamshell en die Abalone, was dat elke organisasie, op die oomblik van die grootste massa-deelname, die geleentheid gehad het om 'n visie uit te werk en gemeenskap te bou, minstens so belangrik was as die onmiddellike doel om kernkrag te stop . "
Die strategiese spanning
Wini Breines verdedig prefiguratiewe politiek as die lewensbloed van die 1960s Nuwe Linker en beweer dat, ten spyte van sy mislukkings om blywende organisasie te produseer, hierdie beweging 'n "dapper en betekenisvolle eksperiment" met blywende implikasies verteenwoordig. Terselfdertyd onderskei sy prefiguratiewe aksie uit 'n ander soort politiek - strategiese politiek - dit is "toegewyd aan bouorganisasie om krag te behaal, sodat strukturele veranderinge in die politieke, ekonomiese en maatskaplike bestellings bereik kan word." Breines sê verder,
"Die onopgeloste spanning, tussen die spontane voetsoolvlak-sosiale beweging wat toegewy is aan deelnemende demokrasie, en die voorneme (noodsaaklike organisasie) van die verkryging van mag of radikale strukturele verandering in die Verenigde State, was 'n strukturele tema" van die Nuwe Linker.
Spanning tussen prefiguratiewe en strategiese politiek bly vandag vir 'n eenvoudige rede: Alhoewel hulle nie altyd onderling uitsluitend is nie, het die twee benaderings baie duidelike beklemtoon en teenwoordig soms teenstrydige begrippe van hoe aktiviste op enige gegewe tydstip moet optree.
Waar strategiese politiek die skepping van organisasies bevoordeel wat kollektiewe hulpbronne kan bemoedig en invloed in konvensionele politiek kan kry, is die prefiguratiewe groepe gemik op die skepping van bevryde openbare ruimtes, gemeenskapsentrums en alternatiewe instellings - soos squats, co-ops en radikale boekwinkels. Beide strategiese en prefiguratiewe strategieë kan direkte aksie of burgerlike ongehoorsaamheid insluit. Hulle benader egter so 'n protes anders.
Strategiese praktisyns is geneig om baie bekommerd te wees oor mediastrategie en hoe hul demonstrasies deur die breër publiek beskou sal word; hulle ontwerp hul optrede om die publieke opinie te swaai. In teenstelling hiermee is prefiguratiewe aktiviste dikwels onverskillig, of selfs antagonisties, teenoor die houdings van die media en van die hoofstroom-samelewing. Hulle is geneig om die ekspressiewe eienskappe van protes te beklemtoon - hoe aksies die waardes en oortuigings van deelnemers uitdruk, eerder as hoe dit 'n teiken beïnvloed.
Strategiese politiek poog om pragmatiese koalisie te bou as 'n manier om vorentoe eise rondom 'n gegewe probleem doeltreffend te stoot. In die loop van 'n veldtog kan grassrootsaktiviste uitreik na meer gevestigde vakbonde, nie-winsgewende organisasies of politici om algemene rede te maak. Prefiguratiewe politiek is egter baie meer versigtig om saam met diegene wat buite die onderskeidende kultuur kom, 'n beweging te skep, veral as voornemende bondgenote deel is van hiërargiese organisasies of bande met gevestigde politieke partye het.
Teenkulturele klere en kenmerkende voorkoms - of dit nou lang hare, piercings, punk stilerings, spaarklere, keffiyehs of enige aantal ander variasies behels - help prefiguratiewe gemeenskappe om 'n gevoel van groepskohesie te skep. Dit versterk die idee van 'n alternatiewe kultuur wat konvensionele norme verwerp. Tog sien die strategiese politiek baie anders op die kwessie van persoonlike voorkoms. Saul Alinsky, in sy boek Reëls vir Radikales, neem die strategiese posisie wanneer hy argumenteer,
"As die ware radikale bevind dat sy lang hare sielkundige hindernisse vir kommunikasie en organisasie het, sny hy sy hare."
Sommige van die politici van die New Left het dit net in 1968 gedoen toe Senator Eugene McCarthy die Demokratiese presidensiële primêre as 'n anti-oorlogsuitdager by Lyndon Johnson betree het. As hulle kies om skoon te maak, het hulle baarde geskeer, hare gesny en soms geklee pakke om die veldtog te help uitreik na die middelste kiesers.
Neem voorraad van Voorafstelling
Vir diegene wat strategiese en prefiguratiewe benaderings tot maatskaplike verandering wil integreer, is die taak om die sterk punte van prefiguratiewe gemeenskappe te waardeer, terwyl hulle hul swakhede vermy.
Die impuls om "die verandering wat ons wil sien", het 'n sterk morele appèl, en die sterkte van prefiguratiewe aksie is beduidend. Alternatiewe gemeenskappe ontwikkel "binne die dop van die ou" skep ruimtes wat radikale kan ondersteun wat verkies het om buite die norme van die werksdae-samelewing te leef en diep verpligtinge aan te voer. Wanneer hulle deelneem aan groter veldtogte om die politieke en ekonomiese stelsel te verander, kan hierdie individue as 'n toegewyde kern van deelnemers vir 'n beweging dien. In die geval van besetting was diegene wat die kampioene meestal belê het in die prefiguratiewe gemeenskap. Selfs as hulle nie diegene was wat die meeste betrokke was by die beplanning van strategiese demonstrasies wat nuwe bondgenote ingebring het nie en groter skares getrek het; hulle het 'n sleutelrol gespeel.
Nog 'n sterkte van prefiguratiewe politiek is dat dit aandag gee aan die sosiale en emosionele behoeftes van deelnemers. Dit bied prosesse vir individue se stemme om gehoor te word en skep netwerke van wedersydse ondersteuning om mense in die hier en nou te onderhou. Strategiese politiek laat hierdie oorwegings dikwels af, en gee aandag aan sorg vir aktiviste ten einde te fokus op die wen van instrumentele doelwitte wat tot toekomstige verbeterings vir die samelewing sal lei. Groepe wat prefiguratiewe elemente in hul organisering inkorporeer, en dus groter fokus op groepproses het, was dikwels beter by intensiewe bewustmaking, sowel as om kwessies soos seksisme en rassisme binne bewegings self aan te spreek.
Maar wat goed werk vir klein groepe kan soms 'n aanspreeklikheid word wanneer 'n beweging probeer om op te skaal en massa ondersteuning te kry. Jo Freeman's landmerkopstel, "Die Tirannie van Struktuurloosheid," maak hierdie punt in die konteks van die vrou se bevrydingsbeweging van die 1960s en 1970s. Freeman het geargumenteer dat 'n prefiguratiewe verwerping van formele leierskap en rigiede organisatoriese struktuur vroeër vroeg tweedewolf feministe gedien het toe die beweging "sy hoofdoel en sy hoofmetode as bewussynsopname" gedefinieer het. Sy beweer egter, toe die beweging gestreef het om verder te gaan as vergaderings wat bewusmaking van algemene onderdrukking veroorsaak het en begin om 'n breër politieke aktiwiteit te onderneem, het dieselfde anti-organisatoriese aanleg beperk geword. Die gevolg van struktuurloosheid, beweer Freeman, was 'n neiging vir die beweging om "baie beweging en min resultate te genereer".
Miskien is die grootste gevaar wat inherent is aan prefiguratiewe groepe 'n neiging tot selfisolasie. Skrywer, organiseerder en beset aktivis Jonathan Matthew Smucker beskryf wat hy die "politieke identiteits paradoks" noem, 'n teenstrydigheid wat groepe affekteer op grond van 'n sterk gevoel van alternatiewe gemeenskap. "Enige ernstige sosiale beweging benodig 'n ooreenstemmende ernstige groepidentiteit wat 'n kern van lede aanmoedig om 'n buitengewone vlak van toewyding, opoffering en heldhaftigheid in die loop van langdurige stryd by te dra," skryf Smucker. "Sterk groepidentiteit is egter 'n tweesnydende swaard. Hoe sterker die identiteit en samehorigheid van die groep, hoe meer waarskynlike mense word van ander groepe en van die samelewing vervreem. Dit is die politieke identiteit paradoks. "
Diegene wat daarop gemik is om 'n nuwe samelewing in hul bewegings voor te stel - en besig met die behoeftes van 'n alternatiewe gemeenskap - kan afgesny word van die doel om brûe te bou na ander kiesafdelings en om openbare steun te wen. In plaas daarvan om maniere te soek om hul visie op die buitewêreld effektief te kommunikeer, is hulle geneig om slagspreuke en taktiek aan te neem wat op hardcore-aktiviste aanspraak maak, maar die meerderheid vervreem. Daarbenewens groei hulle steeds meer vals om in gewilde koalisie betrokke te raak. (Die uiterste vrees vir "koöptering" onder sommige okkupeerders was 'n aanduiding van hierdie neiging.) Al hierdie dinge word selfverslaanend. Soos Smucker skryf: "Geïsoleerde groepe is moeilik om politieke doelwitte te bereik."
Smucker noem die berugte 1969-implosie van SDS as 'n uiterste voorbeeld van die politieke identiteitsparadoks wat ongemerk gelaat word. In dié geval het "Sleutelleiers in hul opposisie-identiteit ingekapseld geword en meer en meer buite aanraking gegroei." Diegene wat die meeste geïnteresseerd was in SDS op nasionale vlak, het belangstelling verloor in die opbou van hoofstukke van studente wat net begin radikaleer word - en hulle het heeltemal ontnugter geraak met die hoofstroom Amerikaanse publiek. Gegewe wat in Viëtnam gebeur het, het hulle gegroei dat hulle nodig het om die oorlog huis toe te bring, in die woorde van een 1969-slagspreuk. As gevolg daarvan skryf Smucker: "Sommige van die mees toegewyde leiers van daardie geslag het meer waarde gekry om 'n paar kamerade in te samel om bomme te maak as om massas studente te organiseer om gekoördineerde aksie te neem."
Die selfvernietigende isolasie van die Weathermen is ver van die SNCC se geliefde gemeenskap. Tog is die feit dat albei voorbeelde van prefiguratiewe politiek is, bewys dat die benadering nie iets is wat eenvoudig deur die sosiale bewegings omhels of verwerp kan word nie. Alle bewegings werk eerder in 'n spektrum waarin verskillende openbare aktiwiteite en interne prosesse strategiese en prefiguratiewe dimensies het. Die uitdaging vir diegene wat sosiale verandering wil lewer, is om die mededingende impulse van die twee benaderings op kreatiewe en effektiewe maniere te balanseer - sodat ons die krag van 'n gemeenskap wat verbind is om in radikale solidariteit te leef, sowel as die vreugde ervaar. om die wêreld om ons te transformeer.
Artikel verskyn oorspronklik op Voortgesette NieViolensie
A deur die skrywers
Mark Engler is 'n senior ontleder by Buitelandse beleid Focus, 'n redaksie raadslid by verdeeldheid, en 'n bydraende redakteur by Ja! Magazine.
Paul Engler is stigterslid direkteur van die Sentrum vir die arm mense, in Los Angeles. Hulle skryf 'n boek oor die evolusie van politieke geweld tussentyd.
Hulle kan bereik word via die webwerf www.DemocracyUprising.com.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Moet Ons veg teen die stelsel of die Change?
Waarom kry 'n paar gewelddadige bewegings Momentum & Expand?
Met meer Amerikaners wat van links en regs ver gaan, 'n ...