Hoekom is dit belangrik om te praat oor jou behoeftes - Joga lees - 2021
Uitdrukking van ons behoeftes is moeilik - maar hard en stil oor hulle.
In 'n wêreld waar ons dikwels aan wrede veroordeling onderwerp word, kan ons dit baie doen wanneer ons ons behoeftes definieer en uitdruk. Vroue is veral sensitief vir kritiek. Vir baie eeue was die beeld van 'n liefdevolle vrou geassosieer met selfopoffering en ontkenning van eie behoeftes ten behoewe van ander. Sosialisering van vroue vind plaas sodat die sorg van ander deur hulle beskou word as die hoogste reg, sodat hulle dikwels leer om nie aan hul eie behoeftes aandag te skenk nie.
Op een seminaar het ons bespreek wat met vroue gebeur wat sulke sienings internaliseer. Wanneer hulle vra wat hulle wil, spreek hulle uitdrukkings uitdrukking dikwels die oortuiging dat hulle eintlik geen reg het om iets te hê nie en dat hul behoeftes niks beteken nie. Ander het ook in hierdie mening versterk. Byvoorbeeld, om bang te wees om te vra oor wat sy nodig het, kan 'n vrou dalk nie net sê dat sy die hele dag besig was nie, moeg en in die aand 'n bietjie tyd aan haar wil spandeer.
In plaas daarvan klink haar woorde soos 'n regsgeding: "Jy weet, ek het die hele dag nie 'n enkele minuut gegee nie. Ek het al die hemde gehardloop, die wasgoed vir 'n hele week gewas, die hond aan die veearts geneem, voorbereide aandete, kosblikkies vir almal , het die bure geroep oor die vergadering van inwoners van die distrik, en nou [pleitlik] ... kan jy ...? "
"Nee!" - reageer dadelik op haar Haar eisende versoek verwerp die luisteraar, nie empatie nie. As gevolg van haar gebedstoon is dit moeilik om die behoeftes te hanteer en met respek te behandel, sodat mense swak reageer op haar swak pogings om te eis wat sy "moet" of "die reg het om te ontvang". As gevolg hiervan is die vrou weereens oortuig dat haar behoeftes niemand interesseer nie. Sy verstaan ​​nie dat met so 'n manier van praat 'n positiewe uitkoms onwaarskynlik is nie.
Eendag het my ma 'n seminaar bygewoon waarin vroue vrese bespreek het wat verband hou met hul behoeftes. Mamma het skielik opgestaan, die kamer verlaat en het nie lank teruggekeer nie. Sy was baie bleek toe sy uiteindelik ingeskryf het. In die teenwoordigheid van die groep het ek gevra: "Ma, is jy ok?" "Ja, maar ek het net een ding besef wat baie moeilik is vir my om te aanvaar," het sy geantwoord. - "Wat is dit?" "Vir ses en dertig jaar was ek kwaad vir jou pa omdat ek nie aan my behoeftes voldoen het nie, maar nou het ek besef dat ek hom nooit duidelik vertel het wat ek nodig het nie."
Ma het korrek opgemerk. Nog nooit in my geheue het sy eerlik met my pa gepraat oor haar behoeftes nie. Sy kan hint en klop om die bos, maar nooit direk gevra vir wat sy nodig het nie. As ons onsself nie belangrik ag vir ons behoeftes nie, sal ander waarskynlik ander mense op dieselfde manier behandel.
Ons het probeer uitvind hoekom dit so moeilik was vir haar om direk oor haar behoeftes te praat. Ma het grootgeword in 'n arm familie. Sy het onthou dat toe sy iets in die kinderjare gevra het, het die broers en susters haar geskud: "Hoekom vra jy dit? Jy weet dat ons in nood is. Dink jy jy is alleen in die familie?" Uiteindelik het ma begin bang wees om iets te vra, want dit het net afkeuring en veroordeling gebring.
Sy het 'n saak van haar kinderdae onthou toe een van haar susters 'n aanhangsel verwyder het en 'n ander suster het haar met 'n pragtige handsak aangebied. Ma was toe veertien. O, hoe het sy gedroom van dieselfde elegante, kralewerk beursie, soos haar suster! Maar sy durf nie vra nie. Wat dink jy het sy gedoen? Sy het voorgegee dat haar kant seergekry het, en het nie teruggekeer van hierdie weergawe nie. Ouers het dit aan verskeie dokters gewys. Hulle kon niks openbaar nie en het 'n diagnostiese operasie gedoen.
Mamma het 'n riskante spel gespeel, maar sy het dit gedoen: sy het presies dieselfde handsak gegee! Na ontvangs van die gewenste geskenk, was die moeder verheug, ondanks die pyn na die operasie. Twee verpleegsters het by die saal gekom en 'n termometer in haar mond gesit. "Mmmm, mmm," het mamma gemompel, met die handsak van een van die verpleegsters. "O, is dit my? Baie dankie!" - sy het gesê en dit geneem! Mamma was verward en kon nie sê nie: "Ek het jou nie 'n handsak gegee nie, maar net gewys. Stuur dit asseblief." Hierdie storie is 'n wrede bevestiging van hoe pynlik dit is vir mense as hulle hul behoeftes nie direk herken nie.
Van ons voornemende ouers, onderwysers, geestelike mentors en ander mense het ons almal inligting geleer oor die beperkinge van mense se vermoëns. Hierdie vernietigende kulturele erfenis, van geslag tot geslag oorgedra en selfs van eeu tot eeu, het so diep in ons lewe ingedring dat ons dit nie eers besef nie. In een van sy kamers het komediant Buddy Hackett, wat van sy kinderjare voedende kos kook, geëis dat hy nie gedink het dat hy sonder die brandwond van die tafel kon opstaan ​​voordat hy by die weermag aangesluit het nie.
Net so is die pyn wat veroorsaak word deur traumatiese kultuurtoestande so 'n alledaagse deel van ons lewe dat ons dit nie meer sien nie. Dit verg geweldige energie en bewustheid om hierdie vernietigende reflekse op te let en hulle in gedagtes en aksies te verander wat die lewe sal dien.
Hierdie transformasie vereis 'n bekwame houding teenoor die behoeftes en vermoë om kontak met jouself te vestig. Albei is hard gegee aan mense in ons kultuur. Ons is nie net geleer om met ons behoeftes te werk nie - kultuur het ons dikwels geïnspireer om hul bewustheid aktief te blokkeer. Soos hierbo genoem, het ons 'n taal geërf wat konings en elites in dominante samelewings gedien het.
Die meerderheid mense kon nie 'n bewustheid van hul behoeftes ontwikkel nie. In plaas daarvan is hulle geleer om gehoorsaam en gehoorsaam te wees. Ons kultuur impliseer dat iets nodig sleg en vernietigend moet wees. Die woord "behoefte" wat gebruik word in verhouding tot 'n persoon, dui op sy hulpeloosheid en onvolwassenheid. Vir die uitdrukking van behoeftes word mense as selfsugtig beskou. Die gebruik van die persoonlike voornaamwoord "I" word soms gelyk aan egosentrisiteit of emosionele afhanklikheid.
Om ons te bemoedig om waarneming en evaluering te skei, erken die gedagtes en gevoelens wat ons behoeftes bevredig, NRO's verhoog ons bewustheid van die kulturele omgewing wat elke sekonde ons beïnvloed. Om van hierdie invloed ontslae te raak, moet jy dit besef.
'N Uittreksel uit die boek: "Nie-gewelddadige kommunikasie. Die taal van die lewe" deur Marshall Rosenberg. Uitgewery Sofia.