Ek is vanoggend diep geraak deur die hartseer nuus op Kerneels se blog, en soos al die ander wat gereageer het, het ek nie eintlik woorde nie.
Tog is daar hoop vir die van ons wat nog hier is. Krokodil se bydrae het my laat terugdink aan die ou bekende storietjie van die seesterre. Daar is baie weergawes beskikbaar op die internet.
Kiara hardloop nou blykbaar saam met die ander hoenders op die werf rond. Haar entoesiastiese gesinnetjie was baie opgewonde oor die foto’s op die blog en het belowe dat hulle ‘n opvolg foto sal neem en vir my sal aanstuur om hier te plaas. Ek hoop nogal hulle doen dit, al is dit net om finaal die ou storietjie tot ruste te laat kom.
Wie weet nog van gangreen? Ek sien dit soms by die werk. Sommige medici dalk ook. Jy sien, dit gebeur mos so onder jou neus. Letterlik. Jy ruik dit lankal maar bly ontken dit. Want jy weet dis deel van jouself, hierdie ledemaat.