Die eerste watertekening in die boek, (wat slegs ‘n spesifieke gedeelte is van ‘n groter skildery) het ontstaan toe ek weer begin skilder het nadat ek op die been was na die operasie, ek dink sowat 4 of 5 maande daarna. Dit was ŉ vermoeiende proses, want dit was te gou. (As jy in ag neem dat ek waterverf hoofsaaklik op baie nat papier op ‘n tafel doen, staande en vooroor buk). Ek wou gestalte gee aan my ervaring, hoewel die bundel toe nog nie voltooi was nie, of eintlik nog nie eens in my gedagtes bestaan het nie. Dinge gebeur mos soms in die onbewuste, sonder dat jy dus altyd besef dat dit op ‘n simbool mag dui, soos byvoorbeeld die klein stil voëltjie wat ek geskilder het op die heupbeen. In hierdie geval het ek die gedig ‘lumbale mikrodiskektomie’ geskilder. Ook die gedig op die verf neergeskryf. Die ander twee het weer ingepas by die sfeer van die gedigte wat later gevolg het. Die waskom was vir my ŉ simbool van heelheid, van uitreiking na elemente wat vorige emosies ‘afwas’, en ‘n vroeër leefwyse in my huis wat vir my betekenisvol is. Die venster na die buitewêreld is ook beduidend. Heelwat later het die omslagskildery gevolg, wat spesifiek vir die bundel bedoel is, en het ek maar gehoop dit sou aanvaar word.
Dis eintlik nie so groot operasie nie; dis baie algemeen. Daar is erger gevalle as die een wat ek gehad het – maar ja, die herstelfase is seker vir almal baie langsaam en pynlik.
Dis iets waaraan ek hoegenaamd nie dink of gedink het nie. Ek skryf altyd wat ek op daardie spesifieke tydstip in my eie lewe ervaar of aan dink of raaksien. Temas soos die liefde of dood sal mos maar immer in die poësie deur digters vergestalt word, herhaaldelik die gesigte en moontlik nuwe kante weer wys. En seker so ook die ingrepe op die liggaam. Waar die poësie geplaas word in die letterkunde, is iets wat helaas nie vir my belangrik is nie. Dis ŉ terrein waarmee ek my nie bemoei nie. Ek kan maar net hoop dat die hospitaal-gegewe nie die hooffokus van resensente of kommentators sal word nie, aangesien dit nie filosofies gesien moet word nie, maar bloot ‘n vertrekpunt is tot heling en ‘hersetting’ van ‘n eie leefwêreld.
Die aantal verse oor die operasie self is eintlik maar min in die eerste afdeling. Dit is die tydperk daarna, die herstelproses, wat vir my eintlik belangriker is, die afwisselende en dikwels teenstrydige emosies wat verwerk word, die ‘terugkeer’ om weer te begin skilder en om te gaan met woorde in digvorm. Herinneringe aan reis, aan kinders en besoeke aan plekke bevat ook heelwat van hierdie rekonstruktiewe elemente.
Jou opmerking dat die digterlike woord as ‘n ander poging tot heling gesien kan word, is baie verhelderend. Dit sal die leser waarskynlik help met die interpretasie van die vele verwysings na taal en poësie. Ek veronderstel dit is wat “kladboek 2” aan die leser probeer kommunikeer – dat die poësie as ‘n stropings- of suiweringsproses gesien word (wat weer skakel met die bundelmotto), maar dan ook bedeel met ‘n soort kinetiese energie? Of sien jy dit anders?
Marie, Melanie & Johlene, baie dankie vir julle kommentare – ek hoop die boek vind ook sy pad na julle toe.
‘Tuisteskeppers’ het ek geskryf na aanleiding van ‘n modeparade in Westville deur die plaaslike vrouens. Dit onthou ek wel. Maar wag, ek skryf liewer vir jou ‘n persoonlike e-pos. Groete.