Aandag, ek gee geboorte! - Swangerskap / geboorte - 2022
Vier jaar se intense pogings is nie met twee streepies op die swangerskapstoets gekroon nie. Daar was geen naarheid, geen vreemde grille nie. Daar was geen teken dat ek 'n moeder sou wees nie. Ek was gepla deur ongewenste pyne wat heftig in my onderbuik versprei het, en ook my rug gebreek het. Vir my volgende besoek aan my ginekoloog vandeesmaand het ek soos 'n veroordeelde na die steier gegaan. Toe ek 'n borrel op die monitorskerm sien wat sorgvuldig in my baarmoeder sweef, kon ek nie keer dat die trane in my oë binnekom nie. My droom het waar geword. Ek was swanger.
9 magiese maande
Aanvanklik was ek oortuig dat ek dit moes doen jou vrese te tem, wat my die meeste bang maak, dit is die geboorte van myself, sal vir my geen onaangename verrassing wees nie.
Sy het my nag oorgeslaap onkunde rakende die voorkoms en verloop van arbeid. Ek was bang vir hoe my liggaam op pyn sou reageer, wat die intensiteit daarvan sou wees en of ek dit met waardigheid sou kon hanteer, sonder om in histerie te beland, om dit te hanteer.
Die geskrewe woord het my nie baie beïndruk nie. Ek het 'n sterk drang gevoel om met my eie oë te sien hoe dit lyk. Heel toevallig het ek op 'n dokumentêre reeks afgekom wat deur MTV uitgesaai is - "High School Pregnancy" en sedertdien verskyn dit gereeld op my TV-skerm. Alhoewel ek nie 'n lang tydjie tiener was nie, het ek my met die heldinne van hierdie regte verhale geïdentifiseer en oomblikke beleef waarin ek met die arbeidskrag gesukkel het.
Tot nou toe was my idee om die swangerskap te beëindig gebaseer op verhale van ouer vriende wat in die uithoeke gehoor is en was verryk met drastiese tonele wat deur vingers in die gesig gekyk is.
Ek het die woord POROD met vreeslike pyn en hektoliters bloed geassosieer. 'N Pasgebore, gillende kind het altyd op die minste verwagte oomblik in die wêreld verskyn, begroet deur die geskree van sy lydende moeder en sy vader wat in die saal of onder die saal beswyk het. Skielik begin ek besef dat ek binnekort deel sou word van so 'n opvoering. Daarom moes ek my so goed moontlik daarop voorberei.
Sal u my geboorte gee, my liefling?
Ek het begin met die belangrikste probleem vir my - ek het besluit dat ek nie alleen in die afleweringskamer sou wees nie, ek wou hê dat my man my moes vergesel. Ek erken eerlik dat aan die begin die motiewe wat ek gevolg het baie kinderagtig en selfsugtig was. Ek het aanvaar dat, aangesien 'n man sy bevrugting bygedra het, tot die geseënde toestand bydra, daar geen ander moontlikheid bestaan ​​nie, dat hy net op hierdie belangrike oomblik vir ons huwelik moet teenwoordig wees.
Daarbenewens het ek gedink hy moet my lyding sien en hoor dat hy 'n getuie moet wees van my heldedaad, dit is immers ongewoon dat 'n waatlemoen deur die oog van die naald druk. Met sulke onomstootlike argumente, soos ek destyds gedink het, het ek my huwelik voor 'n fatsoenlike saak gestel en wou ek geen beswaar hoor nie. Tot my verbasing was daar geen verontwaardiging, skandaal of verontwaardiging nie.
Na 'n geruime tyd, op die oomblik van nadenke, het ek besef dat ek hom miskien seergemaak het deur my wil op te lê. Per slot van rekening kan aflewering vir hom 'n traumatiese ervaring wees. Tot onlangs het die man slegs aan een geboorte deelgeneem - sy eie.
Ek was nie in 'n gemaklike situasie waar ek kon nie reken op die geselskap van 'n vriend of moeder tydens die bevalling. Oor douls Ek het nie veel geweet nie en geeneen van my besighede was aktief nie. Ek was ook nie daarvan oortuig dat 'n privaat vroedvrou sekerlik by elke oproep sou wees nie en danksy 'n paar groen banknote sou die aflewering meer verdraagsaam wees. Ek het ook nie geweet watter vroedvrou ek moet huur nie, hoe om 'n moontlike 'rolverdeling' te doen en of 'n kontrak met die wenner onderteken moet word, en indien wel, hoe moet dit lyk? Ek wou net nie by die geboorte van my kind alleen wees nie, en ek het my net een persoon voorgestel as my assistent, trooster, metgesel.
Alhoewel ek 'n toneel voor my oë gehad het waarin my man is flou hy val op die vloer, en alle mediese personeel haas hom om hom te red, terwyl ek in die pyniging my eerste, langverwagte kind alleen baar, het ek in myself vergader en 'n opregte gesprek met my huweliksmaat gehad. Na lang onderhandelinge het ons ooreengekom en ooreengekom dat ons saam geboorte sou gee.
In die bioskoop, in 'n taxi of in 'n afleweringskamer?
Toe ek weet met wie ek gebore sou word, ooglede het my 'n plek deurgebring waar my kind gebore sou word. Ek woon in 'n klein dorpie waar 'n poviat-hospitaal geleë is, en die ginekoloog wat my swangerskap bestuur het, is die hoof van die bevallingskamer. Ek het volle vertroue in hom gehad, maar ek was bekommerd dat ek nie die geluk sou hê nie en dat ek nie op sy plig sou wees nie. Ek het die skinder geglo wat onder my vriende versprei het oor die slagter wat die afleweringskamer binnegedring het, en geen genade vir die vrouens gehad het nie. Ek wou ook my kind die beste sorg bied, en in 'n krisissituasie was die naaste intensiewe sorgeenheid vir pasgeborenes 35 km van my huis af ...
Daarom het ek besluit om 'n lys te maak van voor- en nadele van aflewering in 'n plaaslike hospitaal en in 'n groter stad. Ek wou nie een van die vele vroue wees wat geboorte skenk wat in die gang wag in die afwesigheid van plekke nie. Ek was bang vir 'n onbekende plek, vreemdelinge, dokters wat ek nog nooit vantevore gesien het nie en dat ek miskien nie betyds sou opdaag nie. Ek het immers my geboortedatum vir die einde van November geskeduleer. Ek het ongunstige weersomstandighede, motoronderbrekings en die feit in ag geneem dat as ek iets vergeet, ek 'n paar keer tussen die huis en die hospitaal sal moet hardloop.
Ek het my ginekoloog daaroor gevra toestande in ons afleweringskamer. Ek het geleer dat die kamer waarin ek my baba vir die eerste keer sal sien, aangepas is by twee geboortes wat terselfdertyd plaasvind, terwyl die intimiteit van elkeen van die vroue behoue ​​bly. Hy het my ook ingelig oor die moontlikheid om 'n afspraak met 'n vroedvrou te maak oor die dinge wat ek saam met my na die hospitaal moet neem.
Uiteindelik het ek besluit om in my hospitaal te baar.
Tas, tas of rugsak? Dus vakansies by die afleweringskamer
Ek het gevoel dat dit aangestel is die afleweringsdatum is slegs 'n konvensionele datum en my kind sal my seker verras en ons sal mekaar vinniger leer ken as wat ons beplan het. Met vertroue oortuig van my sesde sintuig, het ek in die dertigste week van swangerskap wonderlik begin inpak. Ek het geweet dat die kraamafdeling net klere vir pasgebore babas verskaf, ek moes die res self oppas. Ek was bewus daarvan dat ek benewens die standaardhigiëneekit gemaklike hemde moes kry wat my in staat sou stel om vrylik te borsvoed. Ek skuil nie, ek wou regtig hê dat die baba my melk moes drink en my 'n golf van wonderlike gevoelens verbeel wat by hierdie verskynsel gepaardgaan.
Ek kon my nie voorstel dat ek met 'n opgestopte elegante koffer soos 'n regte bourgeois na die afleweringskamer sou kom, of my rugsak soos 'n dapper meisie-verkenner sou skuifel nie. Die reistas is deeglik gevul en op 'n ereplek in die kamer gerus en wag op die regte tyd.
Enema, skeer en 'n wonderlike snit
Hoe nader die aflewering was, hoe meer het vrae in my kop gestaan. Ek het amper uit my stoel geval toe ek gelees het dat 'n onaangekondigde poep tydens 'n sterk stoot uit kan gly. Ek dink ek sou in die skande brand as so iets met my gebeur. Hoe kan u dit voorkom? Eet jy nie die hele dag nie? Vas uit vrees vir 'n geurige verrassing? Dit is immers onmenslik, ek sou nie die krag kon hê om die pyn van arbeid te hanteer nie. En wat is die waarskynlikheid dat u hongerstaking op die dag van aflewering sal tref? Dit lyk vir my asof hierdie opsie nie sin maak nie. Ek het besluit om dit met my ginekoloog te raadpleeg. Die dokter het aan my verduidelik dat die beste metode, wat tot onlangs in elke kraamafdeling gereeld gebruik word, 'n enema is. My gesig moes seker vanself gespreek het toe ek die dokter se voorstel gehoor het. As ek dapper was, sou ek so 'n prosedure tuis kon doen. Om dit uit te voer, is net 'n pakket wat u by die apteek gekoop het, nodig. Ons betaal minder as PLN 4 vir die goedkoopste stel. Ek het die voor- en nadele herbereken en tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie tydelike ongemak en 'n ander intimiteit wat my ontneem, beslis 'n beter manier is om die fisiologiese behoefte in die bevallingsstoel te hanteer.
Op my ma se dag is elke vrou wat geboorte skenk 'n chirurg gekry nadat sy in die eenheid opgeneem is intieme plekke skeer. Dit hou verband met die handhawing van higiëne en vergemaklik die naaldwerk. Teoreties hang dit net van ons vroue af of ons instem tot so 'n prosedure of ons self sorg vir die gemaklike voorkoms van daardie gebiede. In die praktyk wissel dit egter steeds ...
Wat die naaldwerk betref, ongelukkig in die meeste afleweringsale die pasiënt is gereeld geneig. Teoreties hang alles af van die verloop van aflewering. Ons kan die vroedvrou vra om alles in te span om die kruis teen insnyding te beskerm. Laat ons egter onthou dat dit makliker is om vas te plak en dat 'n gesnyde wond minder genees as 'n snywond wat ontstaan ​​het as gevolg van die skeur van 'n groot kind se kop.
Daar was baie vrae wat ek moes beantwoord die volgende keer dat ek by my ginekoloog gaan kuier. Op een Woensdagaand, 34 weke swanger, was ek egter bekommerd oor die gebrek aan bababeweging. Alhoewel ek daarvan bewus was dat hoe nader die bevalling en soos die baba groei, al die skoppe minder opvallend sou wees, en my van enige stimuli deur Maluszek ontneem het, het my nie bang gemaak om te grap nie.
Na telefoniese konsultasie met 'n ginekoloog het ek by die saal aangekom, wat ek eers na die geboorte van my dogter moes verlaat. Ek sou lieg as ek skryf dat ek baie gemaklik voel om in die hospitaal te wees. Ek het my bed, rekenaar en die teenwoordigheid van mense na aan my vreeslik mis.
Na verskeie CTG's en 'n ginekologiese ondersoek Ek het 'n inspuiting gekry vir alveolêre ontwikkeling van my baba. Twee dae nadat ek in die hospitaal aangekom het, het ek krampe gevoel. Ek het enige ontstellende seine wat my liggaam gestuur het, akkuraat neergeskryf. Hul intensiteit was egter so sagmoedig dat ek nie terselfdertyd moeg geword het nie, en ook nie my hoop op vroeë arbeid toegeneem het nie. Die dokter wat na die verslag van die studie gekyk het, twyfel ook dat ek die dag 'n moeder kon word.
Aan die een kant was ek geïrriteerd deur al die verwarring, en aan die ander kant was ek keelvol vir gravitasie en wou hierdie 'sirkus' agter my staan. Uiteindelik het die liggaam kalmeer, en met die aanbreek van die nag het ek probeer om in 'n herstellende slaap te val. En toe slaan my man my ritme, wat nie weet of hy 'n geurige pizza in die aand kan eet en sy gunsteling bier drink nie, of gereed moet wees en wag op die telefoon nie. Kortom, hy het my gevra of ek van plan is om vandag sy dogter te baar.
Ek het soos 'n bul in die corrida gevoel en uit woede vir die hele wêreld besluit ek om die arbeid te beëindig. Ek het vroedvroue onder my asem gehad, my ginekoloog was aan diens en die situasie was onder beheer. Hierdie voorstel was so sterk dat ek 'n halfuur na middernag 'n buitengewone sterk breuk in die onderste ruggraat gevoel het. Die woorde van my vriend het in my oor gelui en my aangeraai om te loop sodra ek pyn gevoel het. Óf ek versprei onaangename gevoelens, anders versnel die bevalling. Ek het dit ook gedoen.
Ek het besluit om my kamermaats te bespaar, my kreun en stadig, teen die muur het ek deur die hospitaalkorridor geloop. Na 'n paar minute het ek 'n vroedvrou ontmoet, verbaas oor my nagwandel. Toe ek vra wat ek doen, het ek geantwoord dat ek nie seker was nie, maar ek dink ek het begin geboorte skenk.
Ek is gelei na bediende kamers van vroedvrouewaar ek uitgevind het dat ek 'n gaping van twee vingers het. Toe vra ek of dit regtig ALLES begin het. Toe ek die bevestigende antwoord hoor, het ek gedink dat dit miskien 'n valse alarm is, miskien iets gedoen kan word en dit tot môre uitgestel word. Ek paniekbevange.
Die vroedvrou het my gewys hoe moet ek asemhaalom myself en die kind te help. Sy het vir my 'n sak gebring. Na 'n uur, wat buitengewoon vinnig verloop het en my nie kon vermoei nie, het ek tydens die herondersoek reeds 'n 4-vinger-opening gehad en kon ek my man skakel, wat, soos dit blyk, 'n groot hoeveelheid strafpunte vir onwettige aflewering sou kry. Toe hy die telefoon beantwoord, was hy oortuig dat ek 'n grap maak en net sy gereedheid nagaan. Ek het aan die stem geweet dat sy gesig blank geword het toe ek hom baie ernstig oor gevorderde arbeid verseker.
Daar het nie 'n kwartier verloop sedert ons gesprek toe ek die klokkie by die ingang van die kraamafdeling hoor nie. Maar toe het ek geen krag gehad om uit die sak op te staan ​​nie. Ek het die indruk gehad dat die kind my vel probeer ruk en met my rug uitgaan.
Op 'n sekere punt het ek gedink vra vir narkose, vir iets wat hierdie gevoel kon verlig, maar die vroedvrou het waarskynlik my voornemens gewaar en toe ek vra of ek 'n rukkie kan gaan lê, het sy my verseker dat ek binnekort my dogter sou sien en ek moet swaartekrag laat werk, wat in hierdie posisie positief beïnvloed. geboorte.
Wat later gebeur het, kan ek nou onthou. Ek het die gevoel gehad dat ek myself verlaat en na 'n knielende vrou kyk wat haar kop op haar man se knieë rus. Ek wou nie skree, huil, sweer nie. Ek is verlig deur 'n purring. Die geluid van 'n honger beer het by my opgekom.
Ek onthou die verhaal van my vriend wat tydens haar bevalling skree sy met alle mag (waarop sy ten volle geregtig was). Die hoof van 'n groot kraamafdeling in 'n bekende stad, gewalg deur haar gedrag, het die kamer binnegekom en verklaar dat die geluide wat uit die mond van my vriend kom, onvoldoende is vir die pyn wat hy voel. Ek weet nie hoe ek in haar plek opgetree het nie. Miskien kon ek nie my senuwees onder beheer hou nie en het sy begin huil. Miskien sou my man die dokter opgemerk het as gevolg van onvanpaste gedrag, of ek sou dit alles hê omdat ek te gefokus was op my eie ervarings. Een ding is seker, as die geskree verligting bring en help om pyn te oorkom, is dit nie die moeite werd om te stop en te probeer voorgee dat hulle 'n elegante gedrag het nie, "pas by regte dames".
Tydens die volgende eksamen die vroedvrou het my blaas deurboor, en die waters het so vinnig uit my uitgespoel dat ek na 'n ruk besef wat aangaan. Ek erken eerlik dat dit nie 'n aangename gevoel was nie, maar dat dit so kort geduur het dat dit my nie baie beïndruk het nie.
Toe is ek gevra om dit te doen deurgang na die afleweringskamerwat net buite die deur was. My man het my gehelp om op 'n uiters gemaklike en aanpasbare leunstoel te gaan sit. Skielik verskyn baie mense rondom my. Ek het 'n IV-drup gehad en die drukinstruksies vir gebruik gehoor. In 'n oogwink het die sametrekkings opgehou voel. Ek het nie geweet wat aangaan nie. Net die vaste stem van die dokter het my uit my lusteloosheid getrek en ek het die werklikheid betrap. Ek het presies drie keer geslaap. Intussen het die vroedvrou 'n vinnige sny met 'n skêr gemaak. My man wat agter my gestaan ​​het, het my aan die regte asemhaling herinner en aangekondig dat hy die kop kon sien. Hy was so oorweldig dat hy van sy vrees vergeet het en met al sy deelname aan die belangrikste gebeurtenis vir ons deelgeneem het. 'N Rukkie later het die maag oënskynlik kraak, en my oë het blou klont gelyk, wat onmiddellik weggeneem is en nadat die toetse na die broeikas oorgedra is, waar dit 'n paar uur herstel het.
Toe ek geboorte skenk, Ek het gevoel dat al die pyn verdwyn asof dit magies is. Skielik kon ek die hele wêreld omhels en soen. Deurdringende geluk het oor my gevee. Ek het diepe respek gehad dat ek onder die bedrywige mense in 'n onelegante posisie gelê het. Wat saak gemaak het, was dat ek net 'n goeie werk gedoen het. Toe my man oor die skouer van die dokter kyk wat die dogter ondersoek, word my gevoel van ligte gewigloosheid net versteur deur die naald van die ginekoloog, wat soos 'n gekwalifiseerde kleremaker 'n wond aan my lyf maak. Nadat ek klaar was met die werk, is ek gelukgewens. Die varsgebakte pappa het trane van emosie probeer keer, en ek, onder die invloed van oksitosien, balanseer tussen twee wêrelde. En so het ek van vyf tot vier van Vrydag tot Saterdag 'n ma geword.