“groen, groen, ek is lief vir groen. Groen wind , groen takke. Ten slotte verneem ons nog net: “Dem Vater grausets”. In plaas van die veilige greep, “er faßt ihn sicher”, (strofe 1) kom die byna magtelose “Er hält in Armen das ächzende Kind” (slotstrofe). Ek besef dat “in die kroeg sit” ‘n herhalende tema is in my stories. ‘n Goedige eensame hoofkarakter wat met die kroegmeisies flankeer. 9 Wat is makliker, om vir die verlamde te sê:Die sondes is jou vergewe! of om te sê:Staan op en neem jou bed op en loop? Dis Louise Viljoen wat Barend Toerien vir die poësieleser herwin het, met haar keur uit sy verse, Om te onthou. Volgens my behoort Barend Toerien by die ewige seuns in die Afrikaanse letterkunde: By Leipoldt, Boerneef en Uys Krige, digters wat nooit hul aard en aarde verloën het nie. Daarna sal hy alleen as die selfverklaarde god van hierdie wêreld aanbid word (Op. 13:4, 8, 15).