Die meeste van ons ken die verhaaltjie van die seuntjie wat na die Sondagskoolklas die volgende vir sy ma te vertelle gehad het: Toe Moses en die Israeliete uit Egipteland gevlug het en hy sien dat die Egiptenare hulle inhaal, het hy vinnig met sy tweerigting radio hoofkwartier gekontak dat hulle vinnig die geniekorps bring om 'n brug oor die Skelfsee te kom bou. So is dit gedoen. En toe Moses sien, net toe hulle oor die brug is, dat die Egiptenare reeds op die brug was, het hy weer hoofkwartier gekontak, die het toe die bomwerpers gestuur, en toe die farao se tenks in die middel van die brug was, is dit opgeblaas, en so is hulle gered.
En toe sy ma baie ontsteld vra of die juffrou die verhaal regtig so vertel het, was sy antwoord: nee, nie regtig só nie, maar as ek dit vertel het soos sy dit vertel het, sal niemand my glo nie.
Ek vertel hierdie verhaaltjie, broers en susters, om aan te sluit by 'n baie baie belangrike opmerking wat ek onlangs gelees het, waar iemand die volgende gesê het (en ek pas dit aan): So is dit dikwels met ons mense — ons weet wat tweerigting radio’s is, maar van gebed weet ons niks, die hoofkwartier is bekend, maar nie God nie.
En toe sy van Jesus hoor, het sy besluit: hier is dalk my kans. Sy het gewag dat daar 'n groot gedrang om Jesus was, dat sy Hom ongemerk kon nader. En toe sy naby Jesus kom het sy haar hand uitgesteek, en toe gebeur die wonder: sy is genees.
'n Mens wil amper sê, broers en susters: die arme vrou. Wat kon sy anders doen? Moes sy nie maar eerder gebid het nie? En as sy eerder moes gebid het, hoe moes sy weet wat om te bid, wat om te vra? Twaalf jaar lank was daar geen hoop nie. Twaalf jaar lank het sy aan haar siekte gely. So wat moes sy bid? Here, maak my gesond? Here, verlig my smart? Here, neem my tog maar weg? Want wat bid 'n mens in sulke omstandighede, broers en susters? Wat vra jy?
Daarom, impliseer Paulus hier, is die mees egte gebed wat die mens kan bid die gebed wanneer die mens sê: Here, ek weet nie wat om te bid nie. Here, ek is so verward dat ek nie eers weet wat my behoefte(s) is nie. Dan, sê Paulus, deur die Gees van God, word my gebed 'n egte gebed voor God.
Daarom kan ons almal bid, broers en susters. Al weet ons nie soms wat en hoe om te bid nie. Want deur die Gees van God wat saam met my bid, kan ek weet dat my ware behoefte gediagnoseer word, en dat wat ek vra, presies met God se wil ooreenstem. Want, sê Paulus: God, wat die bedoelings van die hart deurgrond, weet wat die bedoelings van die Gees is, want Hy pleit, volgens die wil van God, vir al die gelowiges (Rom 8:27). Ek weet dus dalk nie wat my behoeftes is nie, maar God wat die hart deursoek, weet dit. Ek weet dalk nie wat die wil van God is nie, maar die Gees weet dit. En daarom, broers en susters, is my gebed eintlik 'n gesprek van God met God.
Wanneer ons so bid, broers en susters, is dit nie maar net 'n gesprek op 'n tweerigting radio waarin ons die hoofkwartier (met alle respek) in kennis stel wat ons nodig het nie. So 'n gebed sien God as Vader, en die gebed 'n verbinding tussen ons en die Vader, deur die Seun, met behulp van die Gees. So 'n gebed glo dat God deur die Gees sal weet wat ek nodig het. So 'n gebed word ook verhoor, want dan gee God volgens sy wil.