Afstandsonderrig maak dit moeiliker vir kinders om te oefen, veral in lae-inkomste-gemeenskappe
Geskryf deur Katelyn Esmonde en Keshia Pollack Porter
As gevolg van afstandsonderrig, het skoolkinders geen geleentheid om liggaamsopvoedingklasse by te woon nie. FatCamera via Getty Images
Hierdie herfs het vir baie kinders nie veel soos 'terug skool toe' gevoel nie. In plaas daarvan is baie tuis bly en virtuele klasse onbepaald by te woon.
Volgens die sentrum vir die uitvind van openbare onderwys, 'n nie-partytjie-navorsingsentrum, het ongeveer 25% van die Amerikaanse skooldistrikte die jaar heeltemal afgeleë begin. Dit beteken dat kinders sal mis belangrike geleenthede vir opvoedkundige, sosiale en emosionele ontwikkeling. En soos bekend is tydens hierdie pandemie, die impak sal ongelyk wees: Kinders in distrikte wat onder hulpbronne het, is meer geneig om afgeleë leerders te wees. Hierdie kinders is hardste getref deur skoolsluitings aangesien dit waarskynliker is dat hulle nie toegang tot die nodige tegnologie het nie, en dat hulle minder geneig is om ouerlike hulp te ontvang met hul leer. Hulle verloor ook maklike toegang skoolmaaltye toe.
Maar daar is nog 'n skade berokken deur skoolsluitings: die vermoë van 'n kind om fisies aktief te wees. Ons is navorsers aan die Johns Hopkins Universiteit bestudering van fisieke aktiwiteit en die impak daarvan op openbare gesondheid. Op grond van ons navorsing glo ons dat die pandemie die gesondheidsverskille onder kinders vererger en dat dit 'n beduidende impak op hul fisieke, sosiale en kognitiewe ontwikkeling het.
Kinders moet elke dag minstens een uur matige tot kragtige oefening kry. Justin Paget via Getty Images
Geen gimnasiumklasse, geen spansport nie
Kinders wat nie op skool is nie, het nie klasse of liggaamlike opvoeding nie. Hulle stap nie skool toe of na 'n bushalte nie. Oor die algemeen kan hulle ook nie deelneem aan skoolspanne of klubs wat fisieke aktiwiteit bevorder nie (hoewel in sommige skooldistrikte, kan spansport voortgaan, selfs al bied persoonlike opleiding dit nie aan nie).
Wat meer is, kinders was tradisioneel minder fisies aktief in die somer as gedurende die skooljaar, met opvallende verskille volgens ras en etnisiteit. En gegewe die strafbaan van die pandemie, is dit nie duidelik wanneer daardie vooruitsigte vir fisieke aktiwiteit weer beskikbaar sal wees nie.
Die Amerikaanse departement van gesondheid en menslike dienste beveel aan dat kinders tussen die ouderdom van 6 en 17 een uur van matige tot kragtige fisieke aktiwiteit per dag gebruik. Dit kan die kind verbeter fisiese en geestelike gesondheid en die aanvang te voorkom chroniese siektes, insluitend tipe 2-diabetes, hartsiektes en sommige kankers.
Fisieke aktiwiteit en aktiewe spel kan ook vir kinders 'n bron van vreugde wees. Terwyl hulle met eweknieë verkeer, vind hulle plesier om hul liggame te beweeg en hul krag te ontwikkel en fisiese geletterdheid. Baie van ons kyk liefdevol terug na kinderherinneringe van sokkerwedstryde en rondhardloop totdat ons onsself vermoei, 'n genot wat elke kind verdien.
Skole is natuurlik nie perfek as dit kom by die behoeftes van kinders nie. Liggaamsopvoeding is chronies onderbefonds, en swart en Latino kinders gewoonlik verloor die meeste. Tog bied skole 'n paar geleenthede vir kinders om gesond en gesond te wees.
Selfs tydens die pandemie moet gesinne aktiwiteite beplan wat oefening insluit. SDI Productions via Getty Images
Gemeenskappe met lae inkomste kry die seerste skade
'N Afname in fisieke aktiwiteit van 'n kind is nie net 'n kwessie van openbare gesondheid nie. Dit is ook 'n saak van regverdigheid.
Voor die pandemie het kinders van lae-inkomstegemeenskappe en kleurgemeenskappe al groter uitdagings ondervind om toegang tot geleenthede vir fisieke aktiwiteite te kry. Hulle was al minder waarskynlik om aanbeveel te word vir fisieke aktiwiteite as gevolg van 'n gebrek aan bekostigbare opsies. Daar is ook veiligheidskwessies, uitdagings aan ouers ondersteun en 'n omgewing wat nie bevorder nie spel en fisieke aktiwiteit.
Aangesien meer aktiwiteite na buite beweeg het om die risiko van virusverspreiding te verminder, word hierdie ongelykhede meer as ooit tevore gevoel. In baie gevalle is die ouers van kinders in lae-inkomstegemeenskappe noodsaaklike werkers is wat nie tuis kan wees om leer of fisieke aktiwiteite te ondersteun nie. Privaat agterplase vir speel word gereeld ontbreek, en openbare ruimtes is dikwels onvoldoende.
Die weer hou ekstra hindernisse in. Weens minder groen ruimte en boomkappe, lae-inkomste-woonbuurte is geneig om warmer te wees in die somer, soms aansienlik, as woonbuurte met 'n hoër inkomste in dieselfde stad. Hulle het ook swakker luggehalte. In die winter kan baie gesinne nie 'n warm jas bekostig nie, wat buitenshuise spel bemoeilik.
Die bevordering van buitelugspel
Dit is nie moeilik om probleme op te los nie. Oplossings bestaan ​​om 'n kind se aktiewe buitelugspel te bevorder. Sommige strategieë werk in alle instellings, hoewel stedelike, voorstedelike en landelike omgewings verskillende benaderings sal moet hê. Maar in alle gevalle is dit noodsaaklik dat kinders deur alle soorte weer die klere en voeding het wat hulle nodig het om buite te speel.
Eerstens kan spel onder toesig op ongebruikte skoolterreine plaasvind deur beleid soos gesamentlike gebruiksooreenkomste. Dit hoef nie 'n groot lift te wees nie, want skole is gewoonlik op sentrale plekke en ondersteun reeds aktiewe spel.
Tweedens, baie stede wêreldwyd toegang verhoog het na openbare ruimtes tydens die pandemie. Hulle het hele strate en rybane toegemaak en deur aktiwiteitsareas vervang. Hierdie pogings kan uitgebrei word om op kinders te fokus deur gespesialiseerde ruimtes vir kindervriendelike speletjies te skep. Dit het reeds voor die pandemie plaasgevind: inisiatiewe soos Speel strate, waar buurtblokke gesluit word om spel te bevorder, het gewild geword. Dit kan 'n model wees, hoewel addisionele voorsorgmaatreëls ingebou is om fisiese afstand te bevorder.
Die pandemie het voorheen onvoorstelbare uitdagings vir soveel van ons geskep. Kinders se gesondheid en welstand, veral vir diegene wat aansienlike hindernisse het, moet 'n prioriteit wees.
Katelyn Esmonde, nadoktorale genoot, Johns Hopkins Universiteit en Keshia Pollack Porter, professor in openbare gesondheid, Johns Hopkins Bloomberg Skool vir Openbare Gesondheid
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Fiksheid en oefening > Afstandsonderrig maak dit moeiliker vir kinders om te oefen, veral in lae-inkomste-gemeenskappe