WHEN LIFE HURTS - When Life Hurts
Die verskil tussen “EK WIL” en “EK MOET/BEHOORT”
Vanoggend lê die VROU weer vroegoggend wakker. Dit is haar dink en “uit-figure” tyd.
Die afgelope paar dae was interessant, want sy is besig om haar MOEDER te help pak. MOEDER het ŉ huisie in ŉ ander aftree-oord gekoop en sy is (regtig) baie opgewonde om na die nuwe huisie toe te trek.
Om te kan trek, moet ŉ mens jou goed in bokse pak en dit is nou waar dit interessant raak. MOEDER sê die hele tyd die woorde: “Ons moet minder maak.” en die vrou hoor: “Ek wil minder maak.” So DIE VROU kyk na al die goed wat ingepak moet word en dink dit is eenvoudig. Al wat MOEDER moet doen is om te besluit waarvan sy hou, wat funksioneel is, wat vir haar mooi is en wat sy graag saam met haar wil neem.
Eish, maar dis waar dit ingewikkeld raak, want Moeder kan nie die strandhanddoek van twintig jaar terug (wat nog heel goed is) laat gaan nie. Die kersfeestafeldoek bring trane oor ŉ era wat verby is toe sy, die matriarg, haar kerstafel met kerstafel met groot sorg gedek het.
As DIE VROU eerlik is sukkel sy so bietjie met die gesukkel “om te laat gaan”.
DIE VROU self het nie ŉ keuse gehad toe sy moes “laat gaan” het nie, want die lewe het haar tot in ŉ baie klein leefruimte ingestoot. Sy het ook met moeite afskeid geneem van haar reeks “Little House on the Prairie” en “Little Women” boeke, wat sy sommer net vir die onthou van kleintyd-lees-saam-met-haar-vriendin, by die tweedehandse boekwinkel gekoop het. Om nie eers te praat van al die ander mooi-goed (en sy hou so baie van mooi-goed) wat sy moes laat gaan nie.
Sy verstaan nie MOEDER se gesukkel nie, want MOEDER sê dan die hele tyd dit is wat sy wil doen.
Tot vanoggend… Skielik verstaan DIE VROU. MOEDER sê sy MOET minder maak, en haar MOET lê diep in haar onderbewuste, want sy wil nie hê haar kinders moet eendag sukkel om van haar goed ontslae te raak nie. MOEDER WíL nie noodwendig minder maak nie.
Die verskil tussen die woorde MOET en WIL is die verskil tussen MAKLIK en MOEILIK, trane en geen trane nie. Dit maak nou nie saak wat die rede is waarom ons dink ons MOET ontslae raak van ons aardse besittings nie, solank dit MOET is en nie WIL nie sukkel ons daarmee. Daarom het die VROU oor tyd geleer om haar EK MOET betyds in EK WIL te verander, want dit maak heelwat minder seer.
Maar vandag gaan DIE VROU vir MOEDER toestemming gee om alles in te pak wat sy wil en vir haar verduidelik dat sy net dit wat sy WIL laat gaan hoef te laat gaan.
PS. DIE VROU en MOEDER het toe oor die verskil tussen WIL en MOET gesels en MOEDER het skielik verstaan waar haar pyn vandaan kom...
NA BAIE SWAARKRY het ek tegnieke aangeleer om DIE SWAAR VAN DIE LEWE MINDER SWAAR TE MAAK. Ek leer graag vir my kliënte hierdie tegnieke. As jy wil leer HOE OM JOU SWAAR MINDER SWAAR TE MAAK, kontak my gerus per e-pos grobler.karin@gmail.com of stuur ‘n Facebook boodskap.
VREES EN ANGSTIGHEID GOOI ŉ VLOERMOER.
Net gister oggend luister die vrou na ŉ potgooi van een van haar gunsteling guru’s. Die guru praat oor hoe angstigheid en vrees vir mislukking deesdae reg oor die wêreld die meeste van ons se lot is. Die vrou het instinktief aangevoel dat Angstigheid sterk op pad is.
Nou-ja, daar gebeur dit toe, sy kom voor ŉ uitdaging te staan wat vir Angstigheid ŉ behoorlike vloermoer (tantrum) laat gooi. Tot so ŉ mate dat haar “dink” haar amper heeltemal verlaat (dis blykbaar wat gebeur wanneer jou vreeshormone; adrenalien en dopamien hulle werk doen, sê die slimmes). So toe spin haar wieletjies en sy kan nie doen wat sy nodig het om te doen nie. Sy vlug reg in die arms van Netflix in, want veg/vlug/vries is al opsies wat beskikbaar is wanneer die vrees-hormone inskop.
ŉ Rukkie later begin haar kop weer ŉ bietjie werk en sy probeer die “text-a-friend” opsie en al antwoord die vriendin nie (sy is seker besig), help dit haar om haar varkies op hok te kry en sy kan doen wat sy moet. Dit is nog nie die einde nie, want toe slaaptyd kom is Klaasvakie skoon veld. Hy is nêrens te vinde nie. Nou hier is die ding “what you resist you get more of”, dit het die vrou darem ook nou al geleer. As Klaasvakie AWOL is moet sy maar opstaan en iets doen, al is dit nou om al die meubels in die huis rond te skuif.
Vanoggend , nadat sy toe darem ŉ uur of twee se slaap ingekry het, kon sy toe weer haar dink-en-voel ondersoek.
So waar as vet, daar sien sy ŉ nuwe lieg-monster wat oor Angstig se skouer loer. Hy sê: “HIERDIE KEER gaan jy dit nie regkry nie, HIERDIE KEER gaan jy dit nie oorleef nie”. SKIELIK KALMEER ALLES EN DIE VLOERMOER IS VERBY, want sy weet dat sy weet dat sy al baie uitdagings oorleef het en dat sy hierdie een ook sal oorleef. Sy onthou skielik die “guru” se woorde oor die vrees-vir-mislukking-epidemie en sy besef dat sy ook glad nie uniek in haar stryd teen hierdie lieg-monster is nie. As jy hulp nodig het om jou LIEG-MONSTERS te identifiseer en te neutraliseer kontak my gerus by grobler.karin@gmail.com
MAMMA-BEER KRY SWAAR, DAAR IS DORINGDRAAD OM HAAR HART
Die vrou kry dit nogal deesdae beter reg om dit te hanteer wanneer die “papaja in die waaier” beland. Een van die areas van haar lewe waar dit nog baie moeilik is, is wanneer een van haar kinders swaarkry, dan kom Mamma-beer na vore en al die ou breinpaadjies nooi haar uit om in hulle af te hardloop.
Een so ŉ bekende breinpaadjie is die gedagte dat iemand skuldig moet wees, dat iemand hierdie chaos veroorsaak. Dis óf die kind, óf die vrou (want self-kastyding is altyd ŉ opsie), óf iemand anders.
Hiermee wil sy nou glad nie sê dat sy, of die kind, nie baie maal swaarkry as gevolg van hulle eie, of iemand anders se optrede, nie. Op die regte tyd is dit nodig om die saak te bekyk en seker te maak dat hulle uit die ervaring leer en dit die volgende keer beter kan probeer doen.
MAAR, DIT IS NIE HANDIG OM DIT TE DOEN IN OOMBLIKKE VAN GROOT ONTSTELTENIS NIE. As ons dit dan probeer doen lei dit tot groter chaos.
Na baie ondersoek van haar DINK-en VOEL het die vrou darem nou al geleer dat Mamma-beer wil red en “fix” en pleisters opplak en so gou as moontlik die ongemak wil laat ophou. Vele ervarings het haar darem ook geleer dat dit nie altyd moontlik is nie en ook nie altyd heilsaam is om dit te doen nie. So wat maak sy nou met haar Mamma-beer hart?
Sy volg maar DIE WONDERLIKE TEGNIEKE wat sy so met die tyd aangeleer het.
SY ERKEN DAT HIERDIE ŉ PYNLIKE OOMBLIK IS. So sy sit haar regterhand op haar hart en praat met groot deernis met haarself: “Darling you are suffering”.
SY SIT MET DIE PYN EN PROBEER DIE OMVANG DAARVAN VOEL. Dis nogal ŉ moeilike een, omdat sy so bang is vir daai VOEL van die emosie. Haar natuurlike instink is om daarvan weg te hardloop of om dit op een of ander manier te probeer verdoof (Netflix, wyn, besig bly, ens.) Hoe doen sy dit dan? Sy weet sy is ŉ dink-mens en daarom moet sy nou die ander kant van haar brein gebruik om die emosie te kan VOEL. Daarom vra sy: “Watter kleur is die emosie? Waar in my lyf voel ek dit? Hoe voel dit in my lyf?”
Dit is tydens hierdie stappie dat Mamma-beer agtergekom het dat haar hartseer namens haar kind hierdie keer donker pers is en dat dit soos doringdraad om haar hart voel. Sy kon ŉ ruk so sit en die intensiteit daarvan ervaar en “ok” wees daarmee dat dit is hoe sy voel.
Sy het nie nodig gehad om haarself, of die kind of iemand anders te blameer nie. SY het ook nie nodig gehad om te vlug of te verdoof nie.
DAARNA KON SY HAARSELF ANKER. sy doen dit deur ŉ visualiseringsproses (meditasie) wat haar help om te onthou dat sy toegang het tot die ondersteuning van die “Bron-Van-Die-Lewe” en al die ander Mamma-bere wat al vantevore so gevoel het. Sy is definitief nie alleen nie.
Sy kon haar kop op haar kussing neersit en weet dat more nog ŉ dag is en dat daar ook planne sal wees om hierdie uitdaging te bowe te kom.
Hier is nog ŉ storie waarin ek DIE TEGNIEKE wat ek self toepas en vir my kliënte leer verduidelik. Stuur gerus ŉ e-pos na grobler.karin@gmail.com as jy belangstel om met my te gesels en graag hierdie tegnieke wil aanleer.
Waarom “Ek is OK nie.” nie altyd handig is na trauma nie
​Vir die een of ander rede, waarskynlik omdat emosie mense ongemaklik maak, is ons geleer om so gou as moontlik na trauma op te hou om emosie te wys. Hierdie manier van doen het ŉ breinpaadjie (gewoonte) geword wat glad nie handige gevolge het nie.
Dit lê waarskynlik in ŉ kultuur van “sterk wees” van “opstaan en aangaan” of dalk het dit saam met “kaalvoet oor die Drakensberge” deel van ons genetika geword.
MAAR wanneer ons trauma* ervaar, daag Vrees op om ons deur hierdie proses te help, om ons skerp en oplettend te maak, sodat ons met vernuftigheid kan dink en doen.
Wanneer die gevaar verby is, en jy buite onmiddellike gevaar is, sal Vrees bietjie terugstaan en jou kans gee om jouself te kalmeer. Dit is die oomblik wat ons die liggaam se natuurlike meganismes soos bewe en skud om van die oormaat adrenalien ontslae te raak moet aangryp.
Dit is ook die tyd om die situasie in jou gedagtes te “hersien”. Dit is waarom dit goed is om die storie oor en oor te vertel. Dit is sodat jou “onthou” nie agterna stertjies kan aanlas nie. Veral omdat ons geneig is om stertjies aan te las wat ons nie vorentoe help nie. Soos: “Ek moes eerder dit of dat gedoen het.” of “as ek liewer...” Self-kastyding is die laaste ding wat ŉ mens na trauma nodig het.
Dit is nou waar die “Ek is ok...” ding inkom, want meeste van ons het nie geleer om ordentlik te huil en te bewe en te skree en te skel nie. So ons maak asof “niks” gebeur het nie.
Dit is BAIE NADELIG, want ons het nodig om op ŉ liggaamlike vlak van die oormaat energie ontslae te raak EN ons het nodig om op ŉ kognitiewe vlak ons eentjies in ŉ ry te kry.
Hierdie “terugkyk” (flashbacks) is jou psige se poging om jou te help om data bymekaar te maak vir toekomstige gebruik. Dit probeer jou help om jou eie sterk- en swakpunte in die gegewe situasie te kan raaksien sodat jy meer vaardig kan wees in ŉ volgende situasie. (Ongelukkig sien ons baie maal net die “swakpunte” raak.)
Die “Ek is OK.” narratief verhoed ons soms om hierdie nabetragting ordentlik te doen, want ons is bang dat as ons nie vinnig “OK” is nie, ons nooit weer “OK” gaan wees nie. So, dan blok/vermy ons hierdie “na-vrees” werk met “self-talk” soos: “Jy het oorleef, so daar is niks om meer voor bang te wees nie.” of “Jy behoort dankbaar te wees dat jy leef, hou op om vir jouself jammer te voel.” of “Skud jouself reg.”
MAAR, Vrees hou nie daarvan om in ŉ blik gedruk te word nie. Wanneer Vrees “geblik” word, peul hy/sy by die kante uit as angstigheid (anxiousness) en aanhoudende “alertness”. Jy kan begin om in ŉ konstante toestand van angs en paraatheid te verkeer, jou adrenalien sal oortyd begin werk en jy kan vind dat jy vir enige ding skrik, sukkel om te slaap en dat jou eetpatroon versteurd raak. Dit kan oorgaan tot ŉ toestand van gereelde “flashbacks”, nagmerries, emosionele plofbaarheid en ŉ algemene gevoel van disoriëntasie.
Indien bg. vir jou bekend klink wil ek aanbeveel dat jy ŉ professionele persoon se hulp vra. Dit is moontlik om aan te beweeg na trauma, maar dit is ŉ proses en elkeen van ons verdien om hierdie pas saam met ŉ kundige, empatiese en “compassionate” persoon te stap.
Stuur gerus vir my ŉ epos na grobler.karin@gmail.com, ek doen aanlyn en spreekkamer konsultasies.
*’n Mens ervaar trauma wanneer ŉ insident jou geïsoleerd en alleen laat voel en wanneer jy ervaar dat jy nie in beheer van die situasie is nie. Daarom word almal nie noodwendig deur dieselfde situasies getraumatiseer nie.
Working with grief is not a linear process
​I often see images and posts explaining the grieving process as if it is a step by step process.
This has not been my personal experience and it doesn't seem to be the experience of my clients.
I think this is one of the biggest challenges after a loss. Our own expectation (not even to mention other people's expectations), that it should be a linear process. A process with a clear beginning and end. A "to do list", with clear instructions so that we can get rid of the pain as efficiently and quickly as possible.
You might think you "let go" and the next moment someone sends you a picture, or you hear a song, or smell a familiar smell and it puts you right back to square one...
BUT, as a wise friend once suggested, you enter square one with a little more skills, it is a little more familiar and if you are aware and conscious of the process you navigate through the pain a little better than the previous time.
​So yes, it is about letting it hurt and bleed (engaging with sadness and grief) and letting it heal, and letting it go over, and over and over again.
May you find companions on your healing journey who understand this.
I offer grief support online and in person. You are welcome to send an email to grobler.karin@gmail.com.
Anger's job is to alert us that we are trying to protect something. Unfortunately we are not taught how to question ourselves, stay calm and channel our anger in productive ways.
Often anger is trying to protect our "value".
Something happens and we feel disrespected, as if our opinion has no value, and immediately anger shows up to alert us of this thought...
Step 1 - remove yourself from the situation if possible.
Step 2- self compassion. You were probably triggered because of a wound from earlier in life...allow yourself to acknowledge the wound and how much it hurts.
Step 3 - figure out what you are trying to protect (it is often not the obvious thing, it is often something about your identity and self worth and value.)
Step 4 - If it is your self-worth you are trying to protect, ask yourself if your worth is determined by the situation?? The answer is often "no"...
Step 5 - decide how you can respond in order to set a boundary and maintain your self-respect...
Step 6 - be kind to yourself, life is difficult...you will learn and grow...
Wees versigtig om raad uit te deel
Wees baie versigtig om raad uit te deel aan iemand wat platgeslaan is deur die lewe. As jy nog nie werklik verlies ervaar het nie weet jy nie waarvan jy praat nie. Dit is nie nodig om geestelike sousies oor te gooi of wyshede kwyt te raak in 'n poging om die persoon beter te laat voel nie. Dit help regtig nie. Al wat dit tot gevolg het is om die persoon skuldig te laat voel oor die feit dat hy/sy seer het. Dit lei tot onnodige selfkastyding, wat die pyn uiteindelik net erger maak.
Elke dag wat iemand wat deur pyn en hartseer worstel, dit regkry om op te staan en min of meer normaal te funksioneer is 'n deurbraak. Een klein treetjie op 'n slag.
Divorce is like a raging fire
On 2 March 2015 this was the sight I woke up to. The mountains surrounding Fish hoek were on fire and there was a strong wind chasing it and fueling it.
I was not sleeping in my own bed that night because it was the night my marriage of 23 years finally ended. After a gut wrenching conversation I had to say, with tears in my eyes, "I can't continue any longer". When he left I remember falling into the arms of my friend in who's house the conversation took place, sobbing like I have never sobbed in my life before. I just couldn't comprehend what had just happened and I finally went to bed feeling more alone than ever.
So when I woke up from a restless sleep and saw the mountain on fire it felt as if nature was in sync with what I was experiencing. The powerlessness to change anything, the disbelief, the utter fear and misery about what the future holds.
The next day I volunteered to help "fight" the fire on the mountain. At least it was something practical I could do. And so the fire on the mountain and the recovery became a metaphor of my grief journey. Yes, you read it correctly, the death of a marriage is an intense experience of loss. It is the loss of all your ideals of "they lived happily ever after", it is the loss of your idea of the home you wanted to provide for your children, it is the loss of your identity, it is the loss of who you wanted to be and so I can continue.
I want to share my journey with you, in the hope that you might look at divorce differently if it isn't part of your life story. But also to say, that the mountain recovers, and there is always hope for those of us who have experienced this reality.
I am a Grief Counselor & Self-care coach.
My practice is based in Fish Hoek, Kommetjie area in the Southern Peninsula. I see myself as part of the "caring tribe". People are my passion and I love working with people who value maintaining positive, respectful, loving relationships within boundaries of safety.