May | 2018 | Lewies Mymer
May 16, 2018 Lewies Mymer	7 Comments
“Speel vir my op die klavier. Laat jou lieflike vingers soos somer swaeltjies dartel oor die klawers, maak liefde met my in goddelike musiek, laat my vermurwe in die hemelse note.” Sy stem is skor, rasperig soos skuurpapier.
“Dawid, maar ek..” haar stemmetjie is klein, klein en benoud soos die van ‘n jong onderwyseres op haar eerste werksdag, net voor langpouse. “Niks g’n gemaar nie, as musiek die voedsel van die liefde is, gee my nog, gee my tot ek oorversadig is”. Sy stem is dramaties, sonoor, lieflik en sterk op haar oor. Sy voel ‘n krieweling in haar. Sy GPS die posisie van die krieweling, senter in die afdalende kolon.
In haar nood besluit sy om ‘n kragtige stuk musiek aan te durf, Aus der sturm und drang der Alpinose hochland, gekomponeer deur die briljante Duitse musiek genie Adolf von Kartoffelen . Musiekaanbieders op RSG vertaal dit as” ‘n Uiters hewige storm in die landelike gebied van die Alpe.”
Toe sy die eerste klawers ligweg betas, voel sy hoe die drukking in haar kolon dramaties toeneem. Sy skuifel benoud rond op die klavierstoeltjie en jaag die tempo aan na molto andante. Maar hoe meer molto sy speel hoe meer andante word die nood. Sy knyp en skuifel, knyp en skuifel, haar hande flits soos spieëlbeelde in die son, die klawers dawer freneties, spring soos ‘n quad bike teen die steilte van die magtige cresecendo, molto tempestuoso, tanto molto tempestuoso, tantissimo molto tempestuoso, die sweet slaan op haar aanvallige voorhoof uit, haar Salon Fraai Vroutjie perm hang verlep en slierterig oor haar gesig, haar hande dartel en buitel soos ‘n kudde springbokke in die lenteveld. Sy knyp en skuifel, knyp en skuifel, en dan, na wat na ‘n ewigheid voel, sien sy die oomblik van verligting voor haar soos Moses van ouds die beloofde land klaar en helder aanskou het vanaf die piek van berg Sion, die zenith van die crescendo, die absolute magiese klimaktiese stonde van die virtuose musiekstuk: majestuoso tempestuoso, wat die klank van die uitlating van die kolongasse sal kamoefleer, haar oomblik van redding! Steeds baie fyntjies en vroulik verslap sy die sluitspiere, reguleer die ontlading behendig. ‘n Glimlag ontplooi op haar gelaat, en die musiek tempo neem gaandeweg af, dralend soos stappers teen die helling van die heide.
“Brava! Bravissima”! Dawid se stem is jubilant. “Wonderlik! Wonderskoon! Wunderbar!!
“Nee, nee! Speel dit weer. Wat is die naam van die selestiale musiek ?”
“Speel, speel, gee my mildelike oorvloed! Maar los net daai gedeelte waar die weerlig die lewwetrie raakslaan!”
Le jou eier: Betyds
May 2, 2018 Lewies Mymer	36 Comments
“Waddehel is hier aan die gang? Waarheen dink jy gaan jy? Is jy nou van jou kop af?” bulder hy.
Sy gesig is rooi en Saar kan die drankwalm van ver af ruik. Moos se woorde van vertroosting raak weg in ‘n woedebui wat in haar opstoot.
“Ek gaan weg! Ek is gatvol vir jou en jou ongeergdheid. Die plaas vergaan van die droogte maar jy gaan sit en suip en ek moet alleen aankarring met alles wat breek! Ek moes jou al lankal verlaat het maar ek het gehoop jy kom tot jou sinne! En om te dink ons wou saam ‘n kind he!”
“Jy kan vergeet van die kind. Die laboratoriumtoetse het gekom. Dis negatief. Daar is nie ‘n kind nie. Jy is net so bar soos hierdie verdomde plaas! Vat jou goed en fokkof as jy dan wil. Dit skeel my niks!”
Moos luister die woordewisseling met ontnugtering aan. Het Braam dan weer begin drink?
“Kom Saar” se hy. “Kom eers saam na my huis toe. Jy kan later met hom praat as hy nugter is”
Braam kyk die donkiekar met Saar daarop agterna.
“Ja fokkof! Weg is julle! Ek wil julle nooit weer sien nie!”
Hy klim in die lorrie en glimlag. Sy geluk! Hy wou al lankal van Saar ontslae geraak het maar met die hoop dat sy swanger is het hy besluit om hul huwelik nog ‘n kans te gee. En die lotto! Ja die lotto! Tien miljoen Rand en hy is die alleen wenner! Die geld is vandag reeds in sy bankrekening inbetaal. More reel hy met die prokureur om sy testament te verander. Saar erf niks, g’n sent van hom af nie! Hy haal die bottel onder die sitplek uit en sluk lank en gulsig. Dan karring hy die lorrie se aansitter tot hy eindelik vat. “Net more koop ek ‘n nuwe bakkie” dink hy. Hy trek weg dat die klippers spat, meegevoer deur die euforie van drank en sy goeie geluk.
Saar kyk om toe sy die lorrie hoor dreun. Braam moet versigtig wees, dink sy, daar voor in die pad is ‘n groot slaggat. Dan sien sy hoe die lorrie die slaggat tref en met ‘n wilde boksprong die pad verlaat. Die lorrie rol ‘n paar keer om en om voor dit tot stilstand kom. Moos pluk die donkiekar om en por die donkies aan om vinnig na die ongelukstoneel te draf.
Saar buk oor Braam se lewelose liggaam waar dit langs die lorrie le. Sy is verbaas dat sy geen emosie voel nie, geen skok of verwilderde hartseer nie.
“Ja Braam”se sy. “Nou is jy van my ontslae en ek sit met die bankrot plaas. Ek wonder of daar genoeg in jou testament is om my hiervan te verlos sodat ek ‘n nuwe begin elders kan maak”