Ek het lanklaas “ge-blog”. Ek skryf dit toe aan die volgende dilemma/verskynsel/versinsel: ‘te min tyd’. Dat wat ons glo, naamlik Christenskap, nie heilig is nie, maar net nog een van die vele gelowe, dat Jesus net nog 'n manifestasie van die son (He's not the Son, but the Sun - wake up Christians! (so se hulle)) is, en dat ons eintlik ook soos die ander maar net die son aanbid, maar ons noem Hom Jesus. ’n Verdere verduideliking vir hierdie neiging onder die mens kan gevind word in ’n oppervlakkige oorweging van die teenoorgestelde van verhoudings en assimilasie, naamlik die verskynsel van eensaamheid – om alleen te wees wanneer jy nie noodwendig alleen wíl wees nie. ’n Karakter in ’n ander fliek het eenkeer genoem dat volgens Amerikaans-Indiaanse volkskunde, om die wêreld alleen te bewandel die ergste straf is wat ’n man opgelê kan word. Beskrywing: jy is vas in 'n doolhof en het die sleutel om uit te vind wat jy kan gebruik om die afrit deur oop te maak in elke vlak. maar voor dit, moet jy dinge wat jou sal help jy dat die sleutel te haal.