Die eerste, Ingrid Jonker – Beeld van ’n Digterslewe, het in 2003 verskyn. Dit was ’n koffietafelboek met foto’s, briewe, aanhalings en herinnerings sonder die vertelstem van ’n biograaf.
“Ek het nie twyfel dat Jack Cope haar groot liefde was nie. Dit is ’n tragedie, want Ingrid was eweneens die liefde van sy lewe.”
Jy skryf oor die vele kere dat Ingrid haar “sleg gedra”. Waarom sou sy so geneig gewees het hiertoe?
“Ongelukkig het hy nie dieselfde idee van ’n liefdesverhouding gehad as sy nie. Dit het haar baie skade berokken.
Een van sy geliefde vingeroefeninge was liefdesverhale vir tydskrifte. Hierdie bundel is ’n keur van sulke verhale van hom wat tussen 1955 en 1959 in Die Huisgenoot en Die Brandwag verskyn het.
Dit is goed om te onthou die later veelbekroonde skrywer was in 1955 net 20 jaar oud. Die verhale spreek van ’n onskuldige tyd toe ’n ou en ’n meisie nog weke lank kon uitgaan voor daar eers “ ’n soentjie gesteel is” (as dit wel gebeur het, is dit nie in ’n fatsoenlike tydskrif gerapporteer nie).
In Pygmalion ontdek ’n besoekende pianis op die platteland ’n meisie met ‘n wonderskone sopraanstem: Sy lyk “soos ’n kind daar op die rots; ’n klein pragtige dogtertjie”.
In Stryd in die Storm, waar drie mense op ’n eiland in die Seinerivier teen ’n storm skuil, slaap die meisie Heléne teen die skurk se skouer.