In die kondisioneringsproses is stimulus veralgemening die neiging vir die gekondisioneerde stimulus om soortgelyke reaksies op te roep nadat die reaksie gekondisioneer is. Byvoorbeeld, as 'n kind gekondisioneer is om 'n gevulde wit konyn te vrees, sal dit vrees vir voorwerpe soos die gekondisioneerde stimulus, soos 'n wit speelgoedrat, uitstal.
Een beroemde sielkunde-eksperiment het perfek geïllustreer hoe stimulus veralgemening werk.
In die klassieke Little Albert- eksperiment het navorsers John B. Watson en Rosalie Rayner gekondisioneer 'n klein seuntjie om 'n wit rot te vrees.
Die navorsers het opgemerk dat die seun stimulusgeneralisering ervaar het deur vrees te toon in reaksie op soortgelyke stimuli, insluitende 'n hond, 'n haas, 'n pelsjas, 'n wit Santa Claus baard, en selfs Watson se eie hare. In plaas van te onderskei tussen die vrees voorwerp en soortgelyke stimuli, het die seuntjie vreesbevange geword van voorwerpe wat soortgelyk was aan die wit rot.
Dit is belangrik om te verstaan ​​hoe stimulusgeneralisering die respons op die gekondisioneerde stimulus kan beïnvloed. Sodra 'n persoon of dier opgelei is om op 'n stimulus te reageer, kan baie soortgelyke stimuli dieselfde reaksie lewer. Soms kan dit problematies wees, veral in gevalle waar die individu tussen stimuli moet kan onderskei en slegs op 'n baie spesifieke stimulus kan reageer.
Byvoorbeeld, as jy kondisionering gebruik om jou hond op te lei om te sit, kan jy 'n verrassing gebruik om 'n assosiasie te bou tussen die woord 'Sit' en 'n verrassing te ontvang. Stimulus veralgemening kan veroorsaak dat jou hond reageer deur te sit wanneer sy soortgelyke opdragte hoor, wat die opleidingsproses moeiliker kan maak.
In hierdie geval wil jy stimulus diskriminasie gebruik om jou hond op te lei om tussen verskillende stemopdragte te onderskei.
Stimulus veralgemening kan ook verduidelik waarom die vrees vir 'n sekere voorwerp dikwels baie soortgelyke voorwerpe beïnvloed. 'N Persoon wat bang is vir spinnekoppe in die algemeen, sal nie bang wees vir net een soort spinnekop nie. In plaas daarvan sal hierdie vrees van toepassing wees op alle tipes en groottes spinnekoppe. Die individu kan selfs bang wees vir speelgoedspinnekoppe en foto's van spinnekoppe. Hierdie vrees kan selfs veralgemeen word na ander wesens wat soortgelyk is aan spinnekoppe soos ander insekte en insekte.
Klassieke en Operasionele kondisionering
Stimulus veralgemening kan voorkom in beide klassieke kondisionering en operante kondisionering.
Little Albert se vrees vir wit bont voorwerpe is 'n goeie voorbeeld van hoe stimulus veralgemening in klassieke kondisionering werk. Terwyl die kind oorspronklik gekondisioneer was om 'n wit rot te vrees, het sy vrees ook op soortgelyke voorwerpe gegenereer.
In operante kondisionering verduidelik stimulus veralgemening hoe ons iets in een situasie kan leer en toepas op ander soortgelyke situasies.
Verbeel jou byvoorbeeld dat ouers hulle seun straf omdat hulle nie sy kamer skoonmaak nie. Hy leer uiteindelik om sy messes skoon te maak om straf te vermy.
In plaas daarvan om hierdie gedrag op skool te herleef, pas hy dieselfde beginsels toe wat hy tuis aan sy klaskamergedrag geleer het en sy gemors opruim het voordat die onderwyser hom kan straf.
'N Vak kan egter geleer word om te onderskei tussen soortgelyke stimuli en slegs om op 'n spesifieke stimulus te reageer. Verbeel jou byvoorbeeld dat 'n hond opgelei is om na sy eienaar te hardloop wanneer hy 'n fluit hoor. Nadat die hond gekondisioneer is, kan hy reageer op 'n verskeidenheid klanke wat soortgelyk is aan die fluitjie. Omdat die afrigter wil hê dat die hond net op die spesifieke klank van die fluitjie moet reageer, kan die afrigter met die dier werk om hom te leer om tussen verskillende klanke te onderskei.
Uiteindelik sal die hond slegs op die fluitjie reageer en nie op ander toon nie.
In 'n ander klassieke eksperiment wat in 1921 uitgevoer is, het navorser Shenger-Krestovnika die smaak van vleis (wat die onvoorwaardelike stimulus in hierdie geval is) gepaar met die oog op 'n sirkel. Die honde het toe geleer om te salivateer (wat is die gekondisioneerde reaksie ) wanneer hulle die sirkel sien.
Navorsers het ook opgemerk dat die honde salivasie begin toedien wanneer dit met 'n ellips aangebied word, wat soortgelyk is maar effens anders as die sirkelvorm. Nadat die oog van die ellips met die smaak van vleis nie gepaar kon word nie, kon die honde uiteindelik tussen die sirkel en die ellips onderskei.
Soos u kan sien, kan stimulus veralgemening 'n belangrike impak hê op die reaksie op 'n stimulus. Soms kan individue tussen soortgelyke items diskrimineer, maar in ander gevalle is soortgelyke stimulus geneig om dieselfde reaksie op te roep.
Stimulus veralgemening kan 'n belangrike rol in die kondisioneringsproses speel. Soms kan dit lei tot gewenste antwoorde, soos hoe om goeie gedrag in een instelling te kan oordra om dieselfde goeie gedrag in ander instellings te vertoon.
In ander gevalle kan hierdie neiging om te veralgemeen tussen soortgelyke stimuli probleme tot gevolg hê. Verskil tussen twee opdragte kan die leerproses moeiliker maak en kan lei tot verkeerde antwoorde. Gelukkig kan dieselfde kondisioneringsbeginsels wat gebruik word om nuwe gedrag te onderrig, ook toegepas word om leerders te help om tussen soortgelyke stimuli te onderskei en slegs op die verlangde stimulus te reageer.