En soms, as ek sien hoe mense agter fasades wegkruip, kom die laaste reel uit bg. aanhaling altyd by my op. Hierdie uitpraak is sekerlik ‘n aanduiding van die rol wat genderstereotipes in die aanbring van ‘n lewensbedreigende toestand gespeel het. Met hierdie drogredenasie word die kwessie van kraamkoors dan ook volkome binne die kader van “vrouekwessies” gebring. Meinard vra my toe of ek die werk van Annie M.G. Schmidt ken. Ná elke ses jaar vier ortodokse Jode die sewende jaar as ’n sabbatsjaar wanneer die land rus. ’n Jubeljaar word elke 50ste jaar gevier, ná sewe jaarweke (Lev. Ek (as altyd ietwat dronkgeslaande Derrideaan) sien natuurlik ook ‘n sekere vierde soort ruimte, naamlik die een van verruimteliking (“spacing”), oftewel wat Derrida o.a. ook différance of skrywing in die algemeen of geskenk van die dood of letterkunde in die geheim noem om na wat plaas-vind (“takes place”) of gebeur te verwys, d.w.s. daardie sekere buitensporige logiese – of “selfbegeleier[ende]”? – gebeurtenis.