Geskryf deur Michael Klein
Die goue standaard het nie juis tot 'n goue era gelei nie. Athitat Shinagowin / EyeEm via Getty Images
Die uitdrukking "die goudstandaard" beteken in die algemene taal die beste beskikbare maatstaf - soos in dubbelblinde gerandomiseerde proewe is die goue standaard vir die bepaling van die doeltreffendheid van 'n entstof.
Die betekenis daarvan kom waarskynlik uit my wêreld van ekonomie en verwys na wat vroeër die middelpunt van die internasionale monetêre stelsel, toe die waarde van die meeste belangrikste geldeenhede, insluitend die Amerikaanse dollar, gebaseer was op die prys van goud.
Sommige ekonome en ander, Met inbegrip van President Donald Trump en sy Benoemingsraad van die Federale Reserweraad, Judy Shelton, verkies om terug te keer na die goudstandaard omdat dit sou nuwe reëls en 'tug' instel op 'n sentrale bank beskou hulle as te kragtig en wie se optrede hulle as gebrekkig beskou.
Dit is om verskeie redes waarom Shelton se benoeming in die Senaat omstrede is het op 17 November daarteen gestem om haar te bevestig - alhoewel haar Republikeinse ondersteuners 'n geleentheid het om weer te probeer.
As 'n ekonoom wie se fokus op wisselkoersbeleid is, Ek het baie tyd spandeer ondersoek na monetêre en wisselkoersbeleid. 'N Terugblik op die goudstandaard en waarom die wêreld dit opgehou het om te gebruik, wys dat dit die beste oorbly as 'n relikwie van die geskiedenis.
Stabiliteit - in goeie tye
'N Goudstandaard is 'n wisselkoersstelsel waarin elke land se geldeenheid 'n vaste hoeveelheid goud waardeer.
Gedurende die laat 19de en vroeë 20ste eeu was daar een ons goud kos $ 20.67 in die Verenigde State en ₤ 4.24 in die Verenigde Koninkryk. Dit het beteken dat iemand een Britse pond kon omskakel in $ 4.86 ​​en andersom.
Lande op die goue standaard - wat alle belangrike nywerheidslande ingesluit tydens die bloeitydperk van die stelsel van 1871 tot 1914 - 'n vaste prys gehad vir 'n ons goud en dus 'n vaste wisselkoers met ander wat die stelsel gebruik het. Hulle het dieselfde goue pen gedurende die hele periode gehou.
Die goudstandaard het gestabiliseer geldeenheidswaardes en sodoende handel en beleggings bevorder, wat die sogenaamde eerste era van globalisering. Die stelsel het in 1914 in duie gestort by die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, toe die meeste lande die gebruik daarvan opgeskort het. Daarna het sommige lande soos die Verenigde Koninkryk en die VSA steeds op goud vertrou as 'n middelpunt van hul monetêre beleid, maar aanhoudende geopolitieke spanning en die hoë koste van die oorlog het dit baie minder stabiel gemaak en sy ernstige gebreke in krisistye getoon.
Die aanvang van die Groot Depressie het uiteindelik die VSA en die ander lande wat hul geldeenhede nog steeds aan goud gekoppel het, gedwing om die stelsel heeltemal te laat vaar. Ekonoom Barry Eichengreen gevind het dat pogings om die goudstandaard aan die begin van die Groot Depressie te handhaaf uiteindelik die insinking vererger omdat dit die vermoë van sentrale banke soos die Fed om te reageer op verslegtende ekonomiese toestande beperk. Terwyl sentrale banke byvoorbeeld tans rentekoerse verlaag om 'n wankelende ekonomie te bevorder, moes die goudstandaard hulle slegs daarop toespits om hul geldeenheid aan goud vas te hou.
Die einde van goud
Na die Tweede Wêreldoorlog het die voorste Westerse moondhede 'n nuwe internasionale monetêre stelsel aangeneem wat die Amerikaanse dollar as die reserwe-geldeenheid ter wêreld gemaak het.
Alle geldeenhede het gewissel in verhouding tot die dollar, wat omskep kon word in goud teen 'n koers van $ 35 per ons. 'N Verskeidenheid ekonomiese, politieke en wêreldwye druk in die 1960's en 1970's het president Richard Nixon genoop om dit te doen laat vaar die goue standaard eens en vir altyd deur 1971.
Sedertdien het groot geldeenhede soos die Amerikaanse dollar vrylik op wêreldbeurse verhandel, en die relatiewe waarde daarvan word deur markkragte bepaal. Die dollar in u sak is gerugsteun deur niks meer nie as wat jy glo dat jy 'n worsbroodjie daarmee kan koop.
Judy Shelton het steeds die kans om bevestig te word. Shelton se steun vir die goue standaard is net een rede waarom haar benoeming in die moeilikheid beland het. AP Foto / J. Scott Apple White
Keer terug na die 'goue' jare?
Argumente om terug te keer na 'n goudstandaard verskyn weer van tyd tot tyd, gewoonlik rondom tye wanneer inflasie woed, soos in die laat 1970's. Sy ondersteuners beweer dat sentrale bankiers verantwoordelik is vir die stygende inflasie deur middel van beleid soos lae rentekoerse, en die goudstandaard is dus nodig om dit te herstel.
Dit is egter vreemd om te pleit vir 'n goue standaard in 'n tyd waarin een van die vernaamste probleme wat 'n goue standaard kwansuis sou aanspreek - wegholinflasie - is dekades lank laag.
Boonop sou dit nuwe probleme skep as ons terugkeer na 'n goue standaard. Byvoorbeeld, die prys van goud beweeg baie rond. 'N Jaar gelede het 'n ons goud $ 1,457 40 gekos. Die pandemie het die prys in Augustus met 2,049% laat styg tot $ 18 1,885. Op XNUMX November was dit ongeveer $ XNUMX. Dit is duidelik dat dit destabiliserend sou wees as die dollar aan goud gekoppel sou word as die pryse woes swaai. Wisselkoerse tussen die belangrikste geldeenhede is gewoonlik baie stabieler.
Dit is belangrik dat die terugkeer na 'n goue standaard die Fed sou boei in sy pogings om veranderende ekonomiese toestande deur middel van rentekoersbeleid aan te spreek. Die Fed sou nie in staat wees om rentekoerse te verlaag in die lig van 'n krisis soos die wêreld wat vandag te staan ​​kom nie, omdat dit die waarde van die dollar in vergelyking met goud sou verander.
Shelton se steun vir die goue standaard is net een rede waarom haar benoeming in die moeilikheid beland het. Ander sluit haar gebrek aan ondersteuning vir 'n onafhanklike Federale Reserweraad in en skynbare politieke motiverings in haar beleidsposisies. Byvoorbeeld, ekonome verkies oor die algemeen laer rentekoerse wanneer werkloosheid hoog is en die ekonomie wankel, en hoër pryse as werkloosheid laag is en die ekonomie sterk is. Shelton het lae tariewe teëgestaan toe 'n demokraat in die Withuis was en werkloosheid hoog was, maar hulle onder Trump omhels het, al was die werkloosheid laag.
Alhoewel daar gereeld 'n debat oor monetêre beleid is, is dit Shelton's idees is so ver buite die hoofstroom, en die vermoede van die politieke motiverings van haar posisies is so prominent dat enkele honderde prominente ekonome en Fed alumni het die Senaat versoek om haar benoeming van die hand te wys.
Die Federale Reserweraad is 'n onafhanklike agentskap dit is noodsaaklik vir Amerika se ekonomiese stabiliteit en welvaart. Soos die howe, is dit belangrik dat dit met integriteit en vry van politieke oorwegings. Dit is ewe belangrik dat dit nie gediskrediteerde beleide soos die goudstandaard aanvaar nie, wat 'n baie swak voorbeeld is van die aforisme wat dit geïnspireer het.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > ekonomie > Irma Price Gouging Shows Verbruikersvloeiery is die nuwe normaal