Die boodskap deur grootmeester Flash & the Furious Five - Ander
Die boodskap deur grootmeester Flash & the Furious Five
'The Message' is die bekendste snit van die legendariese hip-hop-innoveerders Grandmaster Flash and the Furious Five, en is 'n liedjie wat sonder oordrywing die toon en inhoud van rapmusiek vir ewig verander het. Met sy hardgekookte koor ('Dit is soms soos 'n oerwoud / dit laat my wonder hoe ek nie ondergaan nie') en onophoudelike waarneming van die gevare en angs van die hedendaagse stedelike lewe, dwing 'The Message' Hip-Hop om weg te neem van hul vroeë beklemtoning van partytjiesliedere en leë braggadocio en tot die vreeslose sosiale kommentaar wat sedertdien baie van die belangrikste opnames van die vorm oorheers het. Toe Chuck D, leier van die openbare vyand, in die laat 80's beroemd verklaar het dat rap se voortdurende dokumentasie van probleme vir Afro -Amerikaners in die middestad 'die swart CNN' was, was dit waarskynlik liedjies soos 'The Message' en sy erfgename hy in gedagte gehad het. En hoewel die belangrikheid van die liedjie nie onderskat kan word binne die ontwikkeling van Hip-Hop nie, strek die invloed daarvan veral verder as populêre musiek: soos dit byvoorbeeld gesien word in die opname daarvan in akademiese tekste soos Die Norton Anthology of African American Literature .
Ed 'Duke Bootee' Fletcher, 'n personeelliedjieskrywer van Sugarhill Records, het hierdie liedjie in 1980 in sy ma se kelder op 'n klavier begin skryf. wat Grandmaster Flash & the Furious Five gevra het om dit op te neem. Flash sou later praat van die liedjie as 'n baken in die evolusie van rap, maar hy en die groep wou niks met die liedjie te doen hê nie en het dit selfs bespot toe hy die demo hoor. 'Die onderwerp was nie gelukkig nie. Dit was nie 'n partytjie nie. Dit was nie eens 'n regte straat nie. Ons sal daaroor lag, 'het Flash gesê.
Terwyl die orkes die liedjie opneem, besluit sy om dit op te neem saam met die groep se rapper Melle Mel wat verse met Fletcher verhandel. Op hierdie stadium het Flash Robinson gevra om die hele groep op die snit te laat optree, maar sy het geweier. Melle het ook 'n paar bykomende lirieke by die liedjie gevoeg.
Anders as baie vroeë hip-hop-treffers, soos Sugarhill Gang's Rapper's Delight 'of Kurtis Blow se' The Breaks ', wat 'n onstuimige, tempo-diskotrack aanskakel, die komponiste Ed' Duke Bootee 'Fletcher en MC Melle Mel het' The Message 'gebaseer op 'n stadige groef en 'n nagalm van die sintetiseerder. Fletcher, 'n sessiespeler en aspirant -vervaardiger van Sugarhill Records, het die meeste agtergrondmusiek en alles behalwe een van die verse self gemaak. (Let daarop dat Grandmaster Flash eintlik baie min betrokkenheid by die baan gehad het.) Soos Fletcher later erken het, is hy beweeg om iets te skryf in die gees van Zapp se 'More Bounce To The Ounce' of Tom Tom Club se 'Genius Of Love'. albei gebruik sintetiseerderhake oor 'n versterkte funkbas. Die effek van die meer ontspanne tempo op 'The Message' was om Melle Mel se gruwelike rap oor ghetto -armoede en geweld uit te lig. (Die enkelsnit was beslis nie 'n oproep tot die dansvloer of 'n uitnodiging om met die arms in die lug te waai nie.) Hierdie estetiese besluit het dus effektief ander blywende gevolge gehad as die veranderinge in die rap -liriese inhoud wat dit geïnspireer het. Dit wil sê dat 'The Message' aangevoer het vir die toenemende belangrikheid van die MC as gemeenskapsstem en politieke digter, omdat hy van die vroeë beklemtoning van rap as 'n DJ-gesentreerde dansmusiek afkomstig van Bronx-blokpartytjies en diskoteek in Manhattan beweeg het. Terwyl MC's oorspronklik as 'n aanvulling op die draaitafel-pirotegniek van innoverende DJ's soos DJ Hollywood of Grandmaster Flash beskou is, het hulle vanaf hierdie tydstip na vore getree as die belangrikste gespreksgenote van hip-hop vir minderbevoorregtes en as die belangrikste bewegers en bekendes van die musiek.
'The Message' is alomteenwoordig in die Amerikaanse populêre kultuur, met talle old school rap -versamelings, in videospeletjies soos Grand Theft Auto: Vice City , Scarface: Die wêreld is joune , en in films soos Gelukkige voete en Amerikaanse troue . Dit is deur 'n wye verskeidenheid hip-hop-artieste op 'n steekproef geneem of genoem, wat almal die aandag vestig op die belangrikste plek in die evolusie van die genre. In November 2011 word die nalatenskap van die snit nog duideliker gemaak, met 'n optrede tydens die Nomineringskonsert vir die 54ste jaarlikse Grammys met grootmeester Flash en Melle Mel saam met hul artistieke erfgename LL Cool J, Common en Lupe Fiasco.
Liedjieskrywingskrediete hieroor lui: Clifton Chase/Edward Fletcher/Melvin Glover (Melle Mel)/Sylvia Robinson. Chase was 'n vervaardiger by Sugarhill Records wat aan die liedjie gewerk het, en Robinson was die eienaar van die etiket. Alle lede van die groep is afwesig van die krediete, behalwe Melle Mel.
Aan die einde van die liedjie doen die groep 'n sket waar hulle op hul eie in 'n straathoek dink as die polisie hulle optrek en arresteer. Dit is die enigste keer dat Flash & the Furious Five rappers behalwe Melle Mel op die snit verskyn - die sang was almal Melle en Ed Fletcher. Daar is 'n video gemaak vir hierdie liedjie wat wys hoe Melle en Fletcher hul verse doen terwyl die ander vyf ouens op die agtergrond kuier. Die skets het hulle 'n kort rol in die snit gegee.
Dit is aangewys as die grootste hip-hop-lied van alle tye in 'n lys van 2012 wat deur kundiges opgestel is Rollende klip . Die tydskrif het gesê dat dit die eerste snit was om 'met die ritmiese en vokale krag van hip-hop die waarheid oor die moderne stadslewe in Amerika te vertel'. Sugarhill Gang se treffer uit 1979 ' Rapper's Delight , 'was naaswenner.
Sommige van die lirieke van Melle Mel is herwin uit die eerste Grandmaster Flash & the Furious Five -enkelsnit, 'Superrapin', wat in 1979 vrygestel is.
Rap -liedjies maak dikwels idees uit gewilde rockliedjies, maar in hierdie geval was dit andersom. Phil Collins het die idee gekry vir die gekke lag in die Genesis -liedjie 'Mama' uit 1983 uit hierdie snit.