Die poppe dans in Sandersville | Mossel Bay Advertiser
Die poppe dans in Sandersville
Cornelle Carstens | 05 March 2020
'n Mens wil nou nie kort van diskoers wees terwyl Rome brand nie, maar na verlede week se Kantlyn, hingel ek nog in die biblioteek rond.
My ma se biblioteek, het vierkantige, kanariegeel sponspoewe in die kinderafdeling gehad. Soms, oor naweke of na-ure, veral as daar nuwe boeke gekom het wat moes uitgepak en nagegaan word, kon ek na hartelus vir my 'n huis daarmee bou en my drome agter die biblioteek se geslote deure droom. Gepraat van nuwe boeke. 'n Groter lekkerte kan geen boekliefhebber jou kwalik indink as wanneer daardie bokse vol splinternuwe, letterlik kraakvars boeke afgelewer word. Dit was asof die hele bilbioteek na nuwe papier en ink geruik het. Ouer boeke ruik mos muf. Ek onthou nog daardie effense kraakgeluid van die stofomslag, as jy die boek die eerste keer sou oopmaak.
In my ma se tyd, het Sandersville en Phiritona ook biblioteke gekry. Sy het help inrig en oplei en ek moes maar saam. Dit was nog vroeg in die tagtigs en in ons deel van die Vrystaat, was kruiskulturele kontak 'n rariteit of liewer, eintlik taboe.
Ek kom egter nie uit 'n familie van kuddediere nie. Van die beste herinneringe uit ons biblioteekjare, was om poppekas te hou. My ma het die teks geskryf en die bure is opgekommandeer om die klankbaan te help maak.
'n Bandopnemer is op die sitkamermat neergesit en die grootmense het 'n kring daarrondom gesit, tekste in die hand. Ons klomp kinders het gewoonlik tot agter die sitkamerbanke gesluip en kon beswaarlik ons lag hou as die ooms met imposante stemme soos konings probeer praat.
Soms het ek en my ma die klankeffekte opgeneem. So kruip ons eendag onder haar lessenaar weg terwyl ons 'n gloeilamp stukkend slaan om die klank van glas wat breek na te maak. Net toe kom die stadsklerk haar onverwags sien.
'n Onvergeetlike avontuur, was ons eerste poppekasvertoning by Sandersville se skool. Ek was nog te jonk om deel te neem aan die stemopnames, maar ek was behendig met die poppe. Met die poppekas maar knap aan die binnekant vir twee grootmense, was ek net die regte size. Opgestel in die skool se vierkant, is daar geen siel in sig toe dit tyd is om die poppekas te begin nie. Kort voor lank is daar 'n klompie kinders wat kom sit. Toe begin ons maar die musiek speel en laat waai met die storie.
Ook maar nuuskierig om te sien hoe die gehoor lyk, waag ek dit om versigtig om die poppekas se kant te loer. Die handjievol kinders het intussen 'n skare geword. Van pure opgewondenheid, skuif hulle nader en nader aan die poppekas. Toe ons weer sien, is ons totaal omsingel. Van die kleingoed sit hier agter ons, amper half binne-in die pokkekas.
Party is so voor op die wa, hulle is naderhand glad tussen die poppe op die "verhoog". Maar die stoornisse ten spyt, the show must go on. En dit het. Vele kere daarna ook nog.
Toe ons die dag ry, hardloop die kinders die bakkie met beswete akteurs en die poppekas agterop al wuiwende agterna. Tot ver anderkant die Simba-fabriek roep hulle nog. Hulle word klein op die horison toe ons begin versnel. Tot vandag toe, as ek daardie Nali'ibali-liedjie op RSG hoor speel, dink ek met heimwee terug aan die lig van verwondering wat stories na 'n kind se oë bring.