Jare lank lewer sy haar bydrae op die plaas, maar nou lyk dit of sy nie meer toegelaat word om hand by te sit nie.
“Tannie hoef vandag regtig niks te doen nie. Anna het geskil wat geskil moet word, die eend is in die oond en ek maak groente en geelrys. Ons sal tannie vir ete kom roep.”
Druipstert stap sy woonkamer toe. Sy’t eintlik gehoop Rina nooi haar om by die kombuistafel te kom sit vir ’n lekker geselsie, maar die kind hardloop so rond met te veel om nog te doen voor die gaste vir ete opdaag.
Maar sy weet wanneer sy in die pad is. Cora tel die tydskrif op en blaai na die blokraaisels, maar haar gedagtes dwaal. Sy neem haar kierie en stap buitentoe.
Cora kry die blink gedagte om ’n paar blommetjies in die tuin te pluk vir ekstra kleur op die tafel. Sy sukkel versigtig met die trap af en moet mooi buk by die blommeakker om nie haar balans te verloor nie.
Toe sy haar kom kry, lê sy plat op die grond en sy kon nie weer regop kom nie. Die operasie was nie suksesvol nie en snags knaag die pyne. Maar niemand sal haar hoor kla nie.
Sy besef ook lankal haar gehoor is nie meer so skerp nie, veral wanneer die familie gelyk praat. Dan mis sy die gesprekspunt, en wanneer hulle lag, voel sy uitgesluit.
Toe was sy nog hups en aktief deel van die gesinsbedrywighede. Sy’t die kinders leer swem en lang ente saam met hulle op die plaas en die berge in gestap.
Saam met Anna het sy die perskes gedroog en die vyerolle gemaak waarvoor die familie so lief is. Maar later is die vrugtebome uitgekap weens ’n siekte. Jaar ná jaar is ’n paar bokke geskiet en geslag tydens die wintervakansies op die wildplaas.
“Ek soek net twee blompotjies vir die tafel, Rina,” sê Cora versigtig. “Sit die blomme gerus in tannie se kamer. Ek het reeds vir die tafelversierings gesorg,” keer Rina.
Hulle is die gesin wat sy nooit gehad het nie. Dolf en Rina se kinders is soos haar eie kleinkinders. Om hulle vandag al drie om die tafel te sien is spesiaal.
Tog bly broei die krapperige gevoel. Die operasie was wel ’n terugslag, maar sy voel nog heel kapabel om ’n nuttige en sinvolle bydrae in en om die huis te lewer.
Miskien moet sy ’n familievergadering belê sodat sy die saak in die reine kan bring. Sy weet presies wat sy gaan sê.
“Ek het nutteloos geword. Ek mag nie eens meer in die kombuis help of blomme op die tafel sit nie. Nee wat, julle moet my nou maar ’n dag se water gee en my neus in ’n rigting druk en my groet.”
“Dankie, Dolf, ek makeer niks. Ek sit en dink maar net oor die ouderdom.” Cora lê ekstra klem op ouderdom en sien dit as ’n moontlike opening vir haar toespraak, sou die familie haar die geringste aanduiding gee, maar sy wag verniet.
Almal lag saam met Dolf. ’n Koor van komplimente vir Cora zoem skielik om haar sensitiewe ore, woorde wat sy nie behoorlik kan uitmaak nie.