07 | May | 2016 | BILTONG & POT- ROAST
May 7, 2016 by Biltong & Pot-roast
Johan, links agter as beuelblaser in die kadetorkes. Leon Schuster, regs voor, was ons jong onderwyser en mede-afrigter van die orkes.
Vandag is my hart seer. Die slothoofstuk van 'n vriendskap wat meer as 43 jaar gelede begin het, is vroegoggend geskryf.
Ons was nooit boesemvriende nie. Tog het die lewe ons oor die jare heen telkemale bymekaar gegooi sodat 'n hegte vriendskap gevorm het.
In standerd 9 het ons paaie vir die eerste keer gekruis. Ons was 'n lekker groep klasmaats, 'n groot groep sonder enige klieks. Almal was vriende. Johan Noordman was in my biologieklas en die ondeunde outjie met die wakker oë het vanaf dag een my aandag getrek met sy kwinkslae. Nooit een vir doekies omdraai of skynheiligheid nie – skiet uit die heup uit, sê 'n ding soos dit is met heelwat kruie in sy woordeskat. Top intelligent met 'n sjarme wat die meisies laat swymel het.
As my span se losskakel het sy energieke teenwoordigheid die res van ons aangespoor. In die kadetorkes moes ek hom leer beuel blaas en het ons uiteindelik saam ons skool by die provinsiale kompetisie verteenwoordig.
Ná skool het ons lewens in verskillende rigtings koers gekies. Ek het kontak met die meerderheid van my klasmaats verloor en gedink dat Johan ook deel van my verlede was. Die lewe het egter ander planne gehad.
Nie lank nadat ek uit die weermag geklaar het nie, het ek met 'n meisie begin uitgaan en kom toe op ons tweede date, tot my groot verbasing, agter dat haar suster kort tevore met Johan getroud is. Heelwat double dates en gesellige langnaweke later, het die vriendskap weer dik bande gesmee. Hy het 'n ou Renault gekoop en die dak afgesny. Ons het ure se pret op die plaas se grondpaaie gehad – met daardie Renault het ek geleer drift.
Enkele jare later het ons paaie weer geskei totdat ek op 'n dag uitvind dat hy ook in Engeland woon. Dit was 'n blye weersiens en gesellige ekskursies Londen toe, oor en weer braai en kuier ná rugbywedstryde het sommer vinnig weer die ou vriendskapsbande styf getrek.
Enkele weke gelede, in Maart, is hy en sy vrou Suid-Afrika toe waar hy sy verjaarsdag saam met familie en vriende gevier het. Ná 'n potjie gholf het hy 'n knaende stywe gevoel en ongemak met pynstillers gedokter. Terug by die huis in Engeland, bel hy my:
"F—-t Pellie, ek het pyn jong. Ek kom nou van die werk af, kon nie eers my toolbox uit die van laai nie. Oudword is wragtag nie vir sissies nie. Dink is rumatiek wat my nou ingehaal het." Johan was 'n meesterbouer wat later in Engeland op teëlwerk gekonsentreer het. Sy puik werk het gesorg dat hy nooit sonder werk was nie.
Ek is op datum gehou en die dokters het verskillende pynstillers voorgeskryf – niks het die pyn verlig nie.
Op 14 April lui my foon weer: "Pellie, ek het moeilikheid jong. Dokter het longkanker gediagnoseer."
Soos dikwels wanneer ek omgekrap is, gaan sit ek op die toilet met die deksel afgeslaan. Ek bekyk die teëls wat hy nie lank gelede nie vir my kom lê het. Natuurlik wou hy niks weet van geld nie: "Terwyl ek teël, dan kry jy vir ons 'n vuur aan die gang. Ek soek net 'n dop en 'n lekker steak – soos jy dit kan braai".
Hy sal moet gaan vir 'n tweede opinie, dink ek op die toilet. Iemand met sy lus vir lewe en energie kan mos nou nie…
Ek gaan kuier vir hom in die hospitaal en is geskok om te sien hoe hy in so 'n kort rukkie agteruitgegaan het.
Laat gisteraand sit ek langs sy bed. Hy is in 'n koma. Met sy growwe, sterk hand in myne luister ek na sy roggelende asemhaling. Vertel vir hom staaltjies wat ek uit 'n diep onthouput trek. Ek weet nie eers of hy kan hoor nie, maar daar is tog soms 'n verandering in sy asemhaling.
Vroegoggend neem hy vir oulaas 'n asemteug.
En meld aan vir 'n potjie golf saam met gholfpelle wat ons vooruitgegaan het.
Rus in vrede, Pellie. Jou aardse werk is klaar. Ek sit juis nou hier agter 'n toe deur en kyk na jou teëlwerk, so presies en netjies – een van jou talle monumente. Dit lyk nou bietjie dof – my oë fokus nie so lekker nie…