Henry VIII en die regering - Verloop van Geskiedenis - 2022
Henry VIII en die regering
Henry VIII het nie dieselfde benadering tot die regering gehad as wat Henry VII gedoen het nie. Henry VII was baie persoon wat homself wou betrek by die daaglikse bestuur van die regering - amper uit vrees dat hy beheer oor die regering sou verloor as hy nie in so 'n beperkte tyd in beheer was nie. . Henry VIII het 'n heel ander benadering gehad. Hy het geglo dat die regering aan die betroubare mans oorgelaat kan word, sodra hulle weet dat die koning se wense hulle sou implementeer. Daarom, alhoewel Henry VIII nie te veel by die regering betrokke was nie, het sy mans eintlik sy beleid uitgevoer. Henry het geglo dat sy mans eerbaar is en dat lojaliteit hul leidende ster sou wees. Daarom hoef hy homself nie by die regering te betrek nie, aangesien sy betroubare en lojale ministers dit vir hom sou doen. Sukses sou waarskynlik beloon word. Die meeste, indien nie almal nie, het geweet wat mislukking beteken.
Henry se ministers het geweet dat daar net twee keer op die dag was dat Henry beskikbaar was om beleid te bespreek - ongeveer die tyd elke dag dat hy Massa neem en na die ete. Selfs dan kon geen tyd gewaarborg word nie, veral nie laasgenoemde nie. Henry was baie goed met die begrip van die probleme wat vinnig beantwoord moes word. Terwyl die geskiedenis geneig is om sy ses vrouens en berugte humeur te onthou, is dit geneig om te vergeet dat Henry 'n intelligente man was, hoewel waarskynlik nie so intelligent soos hy gedink het nie. Hy was ook nie die 'universele genie' wat Erasmus hom genoem het nie. Daar is egter min twyfel dat Henry in die vroeë jare van sy bewind inligting maklik kon verteer as dit geskik was vir sy doel om dit te doen. Keith Randall het Henry as 'n "slim politikus" beskryf.
Wie was Henry se ministers in die regering?
Henry het 'n aantal bekwame predikante aangestel wat hulself op die Tudor-geskiedenis gemaak het. Die kardinaal Wolsey, Thomas More en Thomas Cromwell is die bekendste. Die hertog van Norfolk, die man wat aangestel is om die pelgrimstog van die genade af te sit, was egter ook 'n slim, indien minder bekende operateur. Al hierdie mans het geweet hoe om Henry tydens besprekings die beste te hanteer - hulle het gelyk asof hulle die koning gesê het, maar het ook gesorg dat hulle siening, as dit wesenlik van die koning verskil, goed uitgesaai is, maar op 'n gepaste uitstel.
Henry het moontlik 'n beeld gelaat van 'n tiran van die regering. As hy nie byna onmiddellik op dreef gekom het nie, loop diegene wat met hom gesels het, hul eie welstand in gevaar. Dit kon meer akkuraat gewees het toe hy ouer geword het - daar is geen twyfel dat hy enigiets gehaat het wat in sy laaste jare weinig teenkanting was nie. Dit is egter nie waar toe hy 'n jonger man was nie. Alhoewel hy wel sy eie pad wou kry, was Henry altyd bereid om deel te neem aan 'n ordentlike akademiese argument oor die kwessies wat bespreek word. Dit het nie net in sy gedagtes gedink dat hy 'n intellektuele is nie, maar dit het ook aan sy predikante 'n beter geleentheid gebied om hul gedagtes duidelik te maak - maar ook in die akademie.
Henry se politieke beleid
Henry baseer graag alle regeringsbesluite rondom een ​​geloof. God het Henry as koning in daardie posisie geplaas. Daarom moes almal voldoen aan wat Henry wou hê, want as hulle dit nie doen nie, is hulle nie net God se luitenant op aarde nie, maar ook God self. Die plig van alle onderdane was om die koning te eer en te gehoorsaam, selfs al stem hulle nie saam met wat hy gedoen het nie. Daar was niks uniek Engels hieraan nie, want dieselfde sou in Spanje, Frankryk en die Heilige Romeinse Ryk gedink word. Vir baie was die wet die koning se wet en was hy daarbo en nie daardeur beheer nie. Daarom het regeringsbesluite tot 'n sekere mate die aura van onfeilbaarheid aangeneem, aangesien dit gekom het van 'n man wat deur God aangestel is om namens hom op aarde op te tree wat bo die wet gestaan ​​het. As die owerheidsbesluite gebrekkig was, was dit slegs in die manier waarop hulle uitgevoer is - wat die mislukking van ander in teenstelling met die koning was.
Daar was baie wat hierdie siening ten volle ondersteun het, omdat dit die land gespaar het van die een ding waarvoor baie gevrees het - anargie. As die land in anargie neerdaal omdat die normale lewensorde uitgedaag is, sou baie ly. Daarom het die grootste deel van die bevolking in Engeland die manier waarop dinge gedoen is, ondersteun omdat die plaasvervanger te veel was om na te dink. Duisende mans was verhuurders en hulle verwag byvoorbeeld dat huur betaal sou word. Die beleid van Henry het verseker dat die orde van die dag gehandhaaf word - en dit pas by die grootste deel van die bevolking. 'N Logiese uitbreiding hiervan was die verandering in die definisie van hoogverraad in die 1530's. Dit is so verfyn dat enige kritiek op die koning, hetsy skriftelik of mondeling, as hoogverraad beskou word. Die straf alleen hiervoor sou genoeg gewees het om die meeste mense te laat stil word.
Henry VII en die regering
Henry VII het geweet dat hy aan die begin van sy regering 'n benarde posisie was. Na die Slag van Bosworth in 1485 ...
Die beveiliging van die troon
Terwyl Henry VII in die Slag van Bosworth gewen het, was daar min waarborg dat hy as koning van Engeland sou bly soos daar ...