Debussy en die musikale vernuwing - Verskeie
Debussy en die musikale vernuwing
Portret van Claude Debussy.
Claude Debussy by die klavier by Ernest Chausson se landgoed in Luzancy.
Titel: Portret van Claude Debussy.
Skrywer: BASCHET Marcel André (1862 - 1941)
Skeppingsdatum : 1884
Datum getoon: 1884
Afmetings: Hoogte 24,5 - Breedte 21,5
Prentverwysing: 99DE15641 / RF1996-13
Titel: Claude Debussy by die klavier by Ernest Chausson se landgoed in Luzancy.
Skeppingsdatum : 1893
Datum getoon: 1893
Tegniek en ander aanduidings: Albumen druk, gekleurde ink
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - P.Schmidt
Prentverwysing: 95DE17779 / Pho 1985-5
Baie is diegene vir wie Achille-Claude Debussy (1862-1918) die grootste komponis van die 20ste eeu is. Nadat hy in 1872 die konservatorium binnegekom het, waar hy klavierlesse by professor Marmontel geneem het, het Debussy dadelik diep bedenkinge uitgespreek oor die tipe onderrig wat die instelling gelewer het: sy ongeduld met teorie, sy weiering om te voldoen aan ander reëls as wat deur sy "welbehae" aan hom voorgeskryf word, veral in harmonie-aangeleenthede, is sy vroeë begeerte na onafhanklikheid die onderwerp van voortdurende botsings met sy onderwysers en gee al die hoofkenmerke van sy persoonlikheid musiekblyspel.
In 1884 wen hy nietemin die gesogte Prix de Rome met sy kantate Die verlore seun. Die ongemaklikheid en onvrugbaarheid wat sy twee jaar verblyf in die Villa Medici oorheers het, het Debussy uiteindelik oortuig van die noodsaaklike vereiste wat onafhanklikheid in sy kreatiewe proses verteenwoordig. Terug in Parys word hierdie gevoel bevestig: Debussy verbreek alle bande met die Konservatorium en vlug uit die musikale wêreld. Hy bind ook met die komponis Ernest Chausson, vurige bewonderaar van Wagner.
Hierdie pastelportret van Debussy is in 1885 deur Marcel Baschet (1862-1941) vervaardig tydens die verblyf van die jong komponis in Rome. Die soberheid van die komposisie en die erns van die kleure wat die kunstenaar gekies het, verhoog die intensiteit van die uitdrukking van die jong wenner wonderlik: die volwassenheid, die ietwat vieslike erns en die versekering wat weemoedig en hoogmoedig is. hier is verbasend by 'n jong man van drie en twintig. Dit wil voorkom asof hulle wil getuig van die bynaam wat sy vriende aan die Konservatorium aan Debussy gegee het, die "Prins van die duisternis", 'n bynaam wat baie sê oor die indruk wat die jong komponis op sy medemens gemaak het! Lyk dit nie asof die portret 'n soort weergawe maak van die woorde van die musikant wat, terwyl hy van sy musiek praat, gesê het: "Ek wil hê dat sy uit die skaduwee kom en dat sy soms sou daarheen gaan "?
Die foto toon Debussy aan die klavier in Luzancy, 'n eiendom wat in 1893 deur Ernest Chausson aan die oewer van die Marne gehuur is. Debussy het gereeld die salon van hierdie vurige "Wagnerist" bygewoon, terwyl sy geleidelik van hierdie artistieke beweging wegbeweeg het. In daardie tyd het hy hom toegewy aan Chausson en laasgenoemde se gevolg van die passievolle ontsyfering van Russiese musiek, in die besonder die Boris Godunov deur Mussorgsky. Dit was ook in dieselfde jaar 1893 dat hy aan sy grootste werk begin werk het, Pelléas en Mélisande, opera gekomponeer na die simbolistiese toneelstuk van Maeterlinck en in 1912 in die Opéra-Comique première gehad.
Min komponiste kan beweer dat hulle, soos Debussy, die musikale taal van hul tyd so vernuwe het. Ons praat selfs gereeld oor herontdekking, so diep en vrugbaar was die harmoniese en ritmiese innovasies wat hy in musikale skryfwerk bekendgestel het. Sy konsepsie van musiek soos die "verbygaande wind", bevry van konvensionele reëls en slegs op soek na sy eie innerlike harmonie, is die grondsteen van die musiek van die 20ste eeu. Die diepe bekoring wat hy, soos sy hele generasie, vir Wagner gevoel het, dan is sy afstand van die meester van Bayreuth voorbeeldig in hierdie opsig: vir Debussy, as Wagner se musiek bevry magte wat tot dan toe nie uitgespreek is nie, bly dit in wese afhanklik van 'n eksterne boodskap en 'n metafisika; hierin bly dit 'n steun en kan dit nie hierdie 'suiwer musiek' wees waarna hy self streef nie.
Debussy se diepe belangstelling in die skilderagtige bewegings van sy tyd - Impressionisme, die Nabis - maar ook in die simboliek en poëtiese navorsing van 'n Mallarmé, is boonop 'n aanduiding van sy hele kunsopvatting. gedraai na die bevryding van die vorm en die uitdrukking van die onvermoë: 'Ek glo dat ek my musiek nooit in 'n te korrekte wêreld kan omsluit nie ... Ek sou iets verkies waar die aksie op 'n manier opgeoffer word vir die lang nagestreefde uitdrukking van die gevoelens van die siel. "
Jean BARRAQUE, Debussy, Le Seuil, coll. "Solfèges", Parys, 1994. Claude DEBUSSY, Korrespondensie -1884-1918, aangebied deur F. Lesure, Hermann, Parys, 1993 François LESURE, Claude Debussy voor Pelléas of die simbolistiese jare, Klincksieck, Parys, 1992. Gilles MACASSAR en Bernard MERIGAUD, Claude Debussy, plesier en passie, Gallimard, coll. "Ontdekkings", Parys, 1992.