'N Filibuster is wanneer 'n spreker in 'n wetgewende liggaam weier om die woord te gee en so lank aanhou praat dat daar nie opgetree kan word nie. Om werklik effektief te wees, moet dit meer as een individu insluit.
Die term filibuster is in die 1840's en 1850's gebruik vir avonturiers wat probeer het om grond in Sentraal -Amerika te beheer. Dit is die eerste keer in parlementêre sin gebruik tydens die debatte oor die Kansas-Nebraska Act in 1854.
Die filibuster is uitgeskakel deur die reëls van die Huis van Verteenwoordigers, met filibuster deur te spreek in 1842 en by afwesigheid in 1890, maar is steeds 'n kenmerk in die Amerikaanse senaat. 'N Filibuster kan beëindig word deur 'n stemming van 60 senatore in 'n prosedure genaamd' cloture '.
Feitekontrole: Southern Dems het die Wet op Burgerregte uit 1964 gehou, die filibusterrekord op 60 dae opgestel
'N Stem van 'n senator in Delaware was die beslissende om 'n filibuster oor die Wet op Burgerregte in 1964 te verbreek. (Foto: News Journal archives/Newspapers.com)
Die Filibuster, verduidelik
Die prosedure, waarvan die gebruik die afgelope dekades dramaties toegeneem het, het kommerwekkende gevolge vir demokrasie.
Tradisioneel was die senaatfilibuster slegs vir die mees omstrede kwessies gereserveer, maar die gebruik daarvan het die afgelope paar jaar toegeneem, wat dikwels sake in die kamer tot stilstand gebring het. Sommige wetgewers erken dat die filibuster, wat effektief 'n meerderheidsvereiste van 60 stemme gestel het vir die goedkeuring van wetgewing in die senaat, baie van die voorstelle wat hulle beywer het, kan verdoem, insluitend betekenisvolle hervormings oor kwessies wat wissel van gesondheidsorg tot klimaatsverandering tot wapenbeheer. Agter hierdie disfunksie het die filibuster ook 'n kommerwekkende nalatenskap: dit is dikwels gebruik om burgerregte -wetgewing te blokkeer wat bedoel is om rassediskriminasie te bekamp.
Namate advokate dring aan op pro-demokrasie-wetgewing, het die oproepe tot die uitskakeling van die filibuster harder geword. In sy opmerkings tydens die begrafnis van die burgerregteheld en kongreslid John Lewis in Julie 2020, het die voormalige president Barack Obama die filibuster 'n 'Jim Crow -relikwie' genoem en aangevoer dat die prosedure uitgeskakel moet word as dit gebruik word om stemmingshervormings te blokkeer. Ander merk op dat sekere soorte wetgewing reeds vrygestel is van die grootmaatvereiste van die filibuster en beweer dat 'n soortgelyke vrystelling vir stemreg gemaak moet word.
Die insette is verhoog in Maart 2021, toe die For For People Act - 'n omvattende wetsontwerp op hervorming van demokrasie - deur die Huis van Verteenwoordigers goedgekeur is en in die Senaat voorgelê is, waar die filibuster sy lot kan bepaal. Of dit nou deur middel van uitskakeling of hervorming is, die filibuster kan nie die uitbreiding van die Amerikaanse demokrasie of die regte van alle stemgeregtigdes belemmer nie.
In die Senaat is 'n filibuster 'n poging om 'n stemming oor 'n stuk wetgewing of 'n bevestiging uit te stel of te blokkeer. Om die filibuster te verstaan, moet u eers oorweeg hoe die senaat 'n wetsontwerp goedkeur. As 'n senator of 'n groep senatore 'n nuwe wetsontwerp voorstel, gaan dit na die toepaslike komitee vir bespreking, verhore en wysigings. As 'n meerderheid van die komitee daarvoor stem, word die wetsontwerp na die vloer van die senaat geneem vir debat.
Sodra 'n wetsontwerp op die Senaatvloer tot stemming kom, is 'n gewone meerderheid van 51 stemme nodig om te slaag nadat die debat geëindig het. Maar daar is 'n punt: voordat dit tot stemming kan kom, neem dit eintlik 60 stemme om die debat af te sluit, en daarom word 'n meerderheid van 60 stemme nou beskou as die de facto minimum vir die goedkeuring van wetgewing in die senaat.
Wat is die geskiedenis van die filibuster en die meerderheidsvereiste daarvan?
Onder die oorspronklike reëls van die Senaat was 'n mosie wat met 'n gewone meerderheid aanvaar moes word om die debat af te sny. Maar in 1806, nadat vise -president Aaron Burr aangevoer het dat die reël oorbodig was, het die senaat opgehou om die mosie te gebruik.
Hierdie verandering het per ongeluk senatore die reg tot onbeperkte debat gegee, wat beteken dat hulle 'n wetsontwerp onbepaald kan uitstel sonder dat meerderheidsondersteuning ooit tot stemming sou kom. Hierdie taktiek is wat ons nou ken as 'n filibuster.
In 1917 aanvaar die Senaat Reël XXII, oftewel die cloture-reël, wat dit moontlik maak om 'n filibuster met 'n meerderheid van twee derdes te verbreek. In 1975 verminder die senaat die vereiste tot 60 stemme, wat eintlik die minimum geword het wat nodig is om 'n wet te aanvaar.
Daar is egter uitsonderings op die filibuster -reël. Miskien is die mees opvallende onlangse voorbeeld betrekking op presidensiële aanstellings. In 2013 het die Demokrate die reëls van die Senaat verander om die posisies van die uitvoerende gesag - insluitend die kabinet - en die genomineerdes van die hooggeregshof met 'n gewone meerderheid te bevestig. Vier jaar later het die Senaat -Republikeine die verandering uitgebrei tot die aanstelling van die Hooggeregshof. Beide veranderinge roep die sogenaamde kernopsie aan, of 'n oorheersing van 'n reël om obstruksie deur die minderheid te oorkom.
Soms het die senaat ook sekere soorte wetgewing vrygestel van die cloture -reël. Byvoorbeeld, die kongres se jaarlikse begrotingsversoeningsproses vereis slegs 'n eenvoudige meerderheidstem en kan nie gefilter word nie. Net so kan handelsooreenkomste wat met behulp van vinnige reëls onderhandel word, nie gefilustreer word nie. Ander vrystellings is van toepassing op maatreëls wat byvoorbeeld sluiting van militêre basis of wapenverkope behels. In totaal is daar tussen 1969 en 2014 161 uitsonderings op die grootmaatvereiste van die filibuster gemaak, volgens 'n ontleding deur die Brookings Institution se Molly Reynolds.
Wat is die verskil tussen 'praat' en 'stil' filibusters?
Filibusters het tradisioneel lang toesprake behels waarin 'n senator probeer het om 'n stemming te keer deur te weier om die woord te gee. Om so 'n 'pratende' filibuster op te stel, hou 'n senator die vloer vas deur so lank as moontlik te staan ​​en te praat, soms oornag. Dit is gewild in die film van 1939 Smith gaan na Washington. Die langste filibuster wat ooit aangeteken is deur senator Strom Thurmond, Suid -Carolina, in teenstelling met die Burgerregtewet van 1957, duur meer as 24 uur.
Maar sedert die vroeë sewentigerjare kon senatore 'n 'stil' filibuster gebruik. Elke keer as 'n groep van 41 of meer senatore 'n filibuster bedreig, kan die meerderheidsleier van die Senaat weier om te stem.
Hoe is die filibuster gebruik om die vordering van burgerregte te blokkeer?
Kritici van die filibuster het op sy rassistiese geskiedenis gewys-insluitend die vroeë gebruik daarvan in die 19de eeu deur pro-slawerny senatore, waaronder John C. Calhoun van Suid-Carolina, wat dit gebruik het om die belange van die suidelike blanke grondeienaars te beskerm wat afhanklik was van slawe-arbeid.
Die inwerkingtreding van reël XXII in 1917 het aanleiding gegee tot die moderne filibuster, wat ook tydens die Jim Crow -era gebruik is om wetgewing oor burgerregte te blokkeer. Dit was eintlik een van die belangrikste gebruike van die filibuster gedurende die 20ste eeu. Volgens 'n studie deur die politieke wetenskaplikes Sarah Binder en Steven Smith, van die 30 maatreëls wat tussen 1917 en 1994 deur die filibuster ontspoor is, het presies die helfte van hulle burgerregte behels. Filibusters het maatreëls geblokkeer, soos wetsontwerpe teen lynskorting wat in 1922 en 1935 die Wet op Burgerregte van 1957 voorgestel is en wetgewing wat meningsbelasting sou verbied en diskriminasie in diens, behuising en stemming verbied.
Hoe het die filibuster oor tyd verander?
Die gebruik van die filibuster, wat eers slegs vir die mees omstrede kwessies gereserveer was, het die afgelope paar jaar dramaties toegeneem, tesame met die groeiende polarisasie in Washington. Daar was meer as 2 000 filibusters sedert 1917, ongeveer die helfte in die afgelope 12 jaar. Kritici voer aan dat hierdie toenemende gebruik sake in die senaat tot stilstand gebring het, wat dikwels die kamer in prosedurele maneuver verstrik het in plaas van inhoudelike debat en uiteindelik wetgewing.
Wat was die uitwerking van die toenemende gebruik van filibuster?
Die deurlopende dooie punt oor sekere aangeleenthede het daartoe gelei dat die begrotingsversoeningsreëls gebruik is om die kamer se prosedurele hindernisse te omseil. Versoeningsrekeninge wat ontwerp is om die begrotingsproses van die kongres te bespoedig, kan met slegs 51 stemme aanvaar word, vergeleke met die de facto-vereiste van 60 stemme wat die filibuster opgelê het. Die begrotingsversoeningsproses is egter beperk, en ontleders meen dat dit nie bedoel was om die groot omvang van wetgewing wat die huidige gebruik daarvan aandui, te hanteer nie.
Kritici van die moderne filibuster het aangevoer dat die maneuver die senaat as 'n beheerliggaam en sy reputasie as 'n konsensusbou-kamer ondermyn. Die blote dreigement van 'n filibuster maak debat stil en verwyder aansporings om kompromieë te bewerkstellig.
Die oormatige gebruik van die filibuster vergroot die probleme van verteenwoordiging endemies aan die senaat, waar klein en groot state elk deur twee senatore verteenwoordig word. Die bevolkingsverskil tussen die grootste en kleinste state het egter sedert die stigting aansienlik toegeneem. Deesdae is daar slegs 17 persent van die Amerikaanse bevolking in die 26 minste bevolkte state. Dit beteken dat 'n groep senatore wat 'n klein minderheid in die land verteenwoordig, die filibuster kan gebruik om wetsontwerpe met breë openbare steun te laat vaar.
Misbruik van Filibuster bedreig ook die kontrole en balans tussen die takke van die regering. Die relatiewe stagnasie van die kongres - wat grootliks te wyte is aan die filibuster - het presidente gedwing om hul gebruik van uitvoerende mag te verhoog, wat op hul beurt dikwels onaangeraak bly weens die kongres se onvermoë om op te tree.
Sommige regsgeleerdes voer aan dat die filibuster nie eens grondwetlik is nie, met verwysing na artikel I, afdeling 5, wat lui dat "'n meerderheid van elke huis 'n kworum sal wees om sake te doen."
Watter opsies is beskikbaar vir filibuster -hervorming?
Namate die senaat voortduur, het die oproepe om die filibuster heeltemal uit te skakel, al hoe harder geword, veral gegewe die historiese medepligtigheid daarvan om die Jim Crow -wette te bestendig en burgerregtelike wetgewing en stemmingshervormings te stuit. Die verandering van die Senaatreëls-veral reël XXII-sou die eenvoudigste manier wees om die filibuster uit te skakel, hoewel so 'n verandering 'n tweederde-meerderheid vereis. Die kern -opsie is 'n ander manier om die filibuster uit te skakel. Ingevolge hierdie metode sou die meerderheidsleier van die Senaat 'n onbesproke mosie gebruik om 'n wetsontwerp vir stemming te bring en dan 'n punt van orde op te roep dat 'n gewone meerderheid tot 'n beroep kan kom.
Sommige advokate voer aan dat stemregwetgewing 'n vrystelling van die filibuster vereis, selfs al word die prosedure nie heeltemal uitgeskakel nie. Stacey Abrams, die stemregkampioen en voormalige minderheidsleier in die Huis van Verteenwoordigers in Georgia, het 'n beroep op senatore gedoen om die filibuster vir wetgewing oor verkiesingshervorming soos die For the People Act op te hef. "Die beskerming van demokrasie is so fundamenteel dat dit van die filibusterreëls vrygestel moet word," het sy gesê en opgemerk dat die filibuster reeds onder meer vir regterlike en kabinetsaanstellings opgeskort is.
Soos sens Mitch McConnell Addison (Mitch) Mitchell McConnellTrump noem Barr ''n teleurstelling in elke sin van die woord' hoofpyn vir Biden in die besteding van die stryd teen Biden-adviseur oor die ondertekening van die wetsontwerp: 'Ek dink nie dit is 'n ja-of-nee-vraag' MEER (R -Ky.) En Chuck Schumer Chuck Schumer Die Wet op Innovasie en Mededinging is 'n progressiewe beleid Infrastruktuurooreenkoms: 'n Groot klimaatoorwinning wat meer bydra tot die versoeningswetsontwerp Demokrate probeer om senuweeagtig te kalmeer. dit is insiggewend om die term se taalkundige wortels en oorspronklike betekenis te herroep.
Kom ons kry ons Filibuster -geskiedenis reg
Senator Kyrsten Sinema het verlede week beweer dat die senaat filibuster "geskep is om lede van verskillende partye bymekaar te bring om kompromie en koalisie te vind."
Sinema se stelling is nie histories akkuraat nie.
Jonathan Chait, 'n filibuster -kritikus in die New York -tydskrif, het Sinema daarvan beskuldig dat hy ''n weergawe van hierdie vals geskiedenis' 'as deel van 'n' buitengewoon effektiewe propaganda -veldtog 'deur filibuster -voorstanders gedruk het. Hy het geantwoord: 'Die filibuster het in die 19de eeu nie na vore gekom nie, maar ... as gevolg van 'n interpretasie van die reëls van die Senaat, wat meen dat hulle enige proses om die debat te beëindig, uitgelaat het. Die eerste filibuster het eers in 1837 gebeur, en dit was die gevolg van die misbruik van hierdie verwarrende reëls. "
Chait se stelling is nie histories akkuraat nie.
In sy anti-filibuster-boek, "Kill Switch", het die voormalige assistent van die senaat, Adam Jentleson, verklaar dat "Suidelike senatore"-beide antebellum pro-slawerny en na die heropbou segregationistiese senatore-"die filibuster uitgevind het" en verklaar dat "[i] n die sewe-en-tagtig jaar tussen die einde van die heropbou en 1964, was die enigste rekeninge wat deur filibusters gestop is, burgerregte-rekeninge. "
Jentleson se stelling is ook nie histories akkuraat nie.
Dit is moeilik om ons filibuster -verhaal reg te kry, want die geskiedenis is troebel en almal wat die storie wil vertel, het 'n hoek. Dit sluit my in, maar ek sal my bes doen.
Kom ons begin by die begin. Die filibuster is nie deur die suidelike senatore uitgevind nie. Dit is nie eers in Amerika uitgevind nie. Die krediet behoort aan die senatore van die Romeinse republiek. Eintlik veral een.
Die Romeine het allerhande obstruksionistiese taktieke gehad, soos die historikus Adam Lebovitz verduidelik het. Die een was obnuntiatio, die opbreek van 'n wetgewende sitting weens 'n slegte voorteken, wat onbedoeld gedoen kon word. Plutarchus het geskryf oor 'n episode waarin "Pompeius leuens verklaar het dat hy donderweer gehoor het en die vergadering beskaamd ontbind het, aangesien dit gebruiklik was om dinge as onaangenaam te beskou en om niks te bekragtig nadat 'n teken uit die hemel gegee is nie."
'N Ander het gepraat tot die aand toe die vergaderings geëindig het, wat nie' filibuster 'genoem is nie, maar diem consumere, om die dag te eet. Cato die jongere was die bekendste praktisyn van diem consumere. Sy biograwe Rob Goodman en Jimmy Soni gaan so ver as om te sê: "Die geskiedenis van die filibuster ... begin in wese by Cato."
Cato se stamwinders - hy kon 'ure lank bo -op sy longe praat' - is vir populistiese doeleindes toegepas. Hy het 'n suksesvolle veldtog van ses maande gevoer om te verhoed dat die private tollenaars van Rome hul tariewe verhoog. Hy het gekeer dat Pompeius, 'n generaal, kosbare grond na sy troepe stuur. En deur 'n bedreiging vir die Republiek self op te spoor, het Cato Julius Caesar ontken dat hy 'n militêre parade ter ere van hom kon hê terwyl hy ook vir 'n politieke amp was.
Caesar sou binnekort outokratiese mag aangryp, en Cato pleeg selfmoord eerder as om onder die keiser se bewind te lewe. Goodman en Soni voer aan Cato se obstruksionisme-hoe hooghartig ook al-was 'n bydraende faktor tot die ineenstorting van die Romeinse Republiek. Amerika se stigters het Cato egter verafgod. Die soldate van George Washington het 'n toneelstuk oor Cato by Valley Forge opgevoer. Die beroemde aanhaling van Patrick Henry, "Give me liberty or give me death," is afgelei van 'n reël in daardie toneelstuk.
Filibuster -kritici het korrek opgemerk dat die taktiek nie in die Grondwet vasgestel is nie, en ook nie in die aanvanklike kongresreëls gekodifiseer is nie. Maar as die stigters bang was vir die opkoms van 'n Cato in hul republikeinse eksperiment, kon hulle die verbruikers uitdruklik verbied het. Hulle het nie.
Toegegee, Thomas Jefferson het 'n reëlshandleiding geskryf wat die vroeë Senaat informeel gelei het, en hy het gesê: 'Niemand mag onbeskaamd of langs die vraag praat nie, oorbodig of vervelig.' Regsgeleerdes Catherine Fisk en Erwin Chemerinsky laat ons egter weet dat 'so 'n debat in elk geval plaasgevind het. Hulle merk ook op: "Dit is nie duidelik nie ... of uitgebreide debat met dilaterende bedoeling op hierdie stadium as 'n gevestigde praktyk beskou is, of ... die slegte gewoonte van 'n paar persone." As die eerste meerderheid van die kongres egter geglo het dat verwarrende taktiek verbied sou word, sou hulle die reëls verskerp het by die eerste teken van oortreding.
Chait, met verwysing na die werk van die filibuster -historikus Sarah Binder, het die eerste Amerikaanse filibuster in 1837 geplaas - toe die Whigs probeer het om die sensuur van Andrew Jackson uit die kongresrekord te verwyder. Maar Fisk en Chemerinsky het vasgestel dat "die strategiese gebruik van vertraging in die debat net so oud is as die senaat self", en hulle het gevind dat die "eerste opgeneemde episode van dilatoriese debat" in 1790 plaasgevind het "toe senatore van Virginia en Suid -Carolina gefilter het om te voorkom dat die plek van die eerste kongres in Philadelphia. " Een senator wat die Philadelphia -wetsvoorstel bevoordeel het, het gesê: "Die ontwerp van die Virginians en die gentleman van Carolina was om die tyd weg te praat, sodat ons nie die rekening kon laat slaag nie."
Chait se vermelding van filibusterers "wat hierdie verwarrende reëls misbruik", is 'n verwysing na Binder se argument dat vise -president Aaron Burr in 1805 per ongeluk die deur oopmaak vir filibustering toe hy aanbeveel om die reëlboek van die Senaat op te ruim en onnodige bepalings te verwyder, insluitend die "vorige vraestel . " Binder sê: "Ons weet vandag dat 'n gewone meerderheid in die Huis die reël [vorige vraag] kan gebruik om die debat af te skakel. Maar in 1805 het geen kamer die reël so gebruik nie. " Dus het die senaat daarvan ontslae geraak, sonder om te besef dat sy afwesigheid senatore in die toekoms sou kon filibuster.
Maar 'n ander filibuster -historikus, Gregory Koger, het onlangs die Burr -oorsprongverhaal ontbloot. Hy het opgemerk dat die Huis in die grootste deel van die 19de eeu filibusters het - meer as die Senaat - alhoewel dit die 'vorige vraagbeweging' in die boeke bevat.
Wat verwarrend is, is dat die "vorige vraagbeweging" op verskillende tye anders deur die Huis geïnterpreteer is. Dit is aanvanklik nie gebruik om die debat te onderbreek nie. Toe was dit in 1811, maar in die daaropvolgende jare is dit nie gereeld op die manier gebruik nie. Eers in die laat 19de eeu is huisprosedures breedvoerig en omvattend hervorm om die meerderheid sterk te bemagtig en dilaterende taktieke te vernietig.
Die huisgeskiedenis van die 'vorige vraagbeweging' spreek tot die belangrikste punt van Koger: 'die betekenis van reëls word bepaal deur wetgewende meerderhede, selfs al beteken dit dat die tradisionele interpretasie van 'n term heeltemal omgekeer moet word.' Met ander woorde, enige meerderheid kan die reëls interpreteer soos hulle wil, wanneer hulle wil.
Chait kyk na die Burr -verhaal om aan te voer dat die filibuster "per ongeluk ontstaan ​​het" omdat "niemand ooit met opset 'n stelsel soos hierdie sou skep nie." Maar Koger meen dat "senatore altyd die mag gehad het om te bepaal wat hul reëls beteken, sodat hulle altyd filibustering kon beperk of uitskakel as 'n meerderheid van die senaat gereed is om vir hervorming te stem."
Onthou dat die smal meerderheid van die Senate die afgelope dekade die filibuster beperk het en die sogenaamde "kernopsie" gebruik het om die filibuster uit te skakel vir aanstellings in die regterlike en uitvoerende gesag. Koger kom tot die slotsom: '[I] as 'n blote meerderheid die filibuster nou kan beëindig, dan was dit altyd waar, en daar is geen bewys dat hul pad na sukses makliker sou wees as hulle 'n [vorige vraag] -beweging gehad het nie. Vir voorstanders van die hervorming van die senaat hou dit 'n ongemaklike waarheid in: die senaat -filibuster het tot op hierdie punt volgehou omdat baie senatore dit ondersteun het. "
Geval: As senatore moeg word vir die 20ste eeu om filibusters te praat, het hulle nie die parlementêre instrument laat vaar nie, maar hervorm.
Filibusters het op die vloer gegom en verhoed dat ander werk gedoen word. Soos Binder vanjaar in The Washington Post verduidelik het, het die meerderheidsleier Mike Mansfield (D-Mont.) In 1970 voorgestel dat die senaat 'n tweede 'verskuiwing' of 'spoor' van wetgewing uitvind. Toe 'n filibuster die eerste baan blokkeer, het Mansfield eenvoudig eenparig toestemming van alle 100 senatore gevra om die filibustered maatreël opsy te sit en na 'n nuwe wetsontwerp op 'n ander 'track' te gaan. Mansfield se verandering het nie vereis dat die Senaat 'n formele verandering in sy reëls. Al wat hy regtig gedoen het, was om toestemming te vra om te begin opspoor. Partyleiers aan weerskante van die gang het gedink dat die opsporing hulle sou help om die vloerskedule meer voorspelbaar te maak. "
Die tweespoorstelsel is die huidige stelsel. Dit is 'n stelsel waarmee 'stil' filibusters maklik uitgevoer kan word. Dit is 'n stelsel wat doelbewus geskep is.
In die verhaal van Jentleson was die senatore wat die filibuster ondersteun het rassiste. Daar is natuurlik geen twyfel dat suidelike segregationiste dekades lank die filibuster gewapen het om rassistiese Jim Crow -wette te beskerm nie. Maar Jentleson oordryf die saak wanneer hy beweer dat "tussen die einde van die heropbou en 1964, die enigste rekeninge wat deur filibusters gestop is, burgerregte -wetsontwerpe was." Binder en Steven Smith, in hul boek 1996 "Politics or Principle? Filibustering in die Amerikaanse senaat, 'identifiseer' ses-en-twintig maatreëls 'wat tussen heropbou en 1994 voorgestel is' wat die openbare reg direk sou verander 'wat' duidelik gedood is weens die vermoë van 'n minderheid senatore om aksie te voorkom '. Slegs nege van die 26 hou verband met burgerregte. En voor 1949 was "die aantal nie-burgerregte maatreëls wat deur filibuster geblokkeer is, net so groot as die aantal burgerregte maatreëls wat deur filibuster gedood is."
Jentleson en ander (insluitend Barack Obama) wil beweer dat die filibuster deur Jim Crow gedefinieer word om aan te voer dat dit "hoofsaaklik gedien het om 'n minderheid van oorwegend wit konserwatiewes te bemagtig." Maar die filibuster is 'n taktiek sonder 'n inherente ideologiese ingesteldheid. Cato gebruik dit teen die outoriste en plutokrate van sy tyd. Toe die burgeroorlog sy einde nader, het die Radikale Republikeine (bygestaan ​​deur Demokrate) 'n suksesvolle filibuster geloods wat president Lincoln se plan om die regering van Louisiana terug in die Unie toe te laat, in die wiele gery het, omdat Louisiana nog nie aan Swartes die stem gegee het nie. In hierdie eeu het president George W. Bush sy tweede termyn begin met 'n groot poging om die sosiale sekerheid gedeeltelik te privatiseer, maar toe die Demokratiese minderheid van die Senaat duidelik maak dat hy stemme vir 'n filibuster het, het Bush geen ander keuse as om op te staan ​​nie.
Net soos ondersteuners nie moet voorgee dat die filibuster geskep is om tweeledige harmonie te bewerkstellig nie, moet kritici nie voorgee dat die filibuster 'n historiese ongeluk is nie, maar ook 'n deel van sistemiese rassisme. Laat ons die ware verhaal van die filibuster vertel, nie 'n pat -verhaal wat die ideologiese doel van die een kant van die debat dien nie, maar die morsige ingewikkelde verhaal wat ons demokrasie herinner, was nog altyd moeilik om te onderhou.
Die menings wat in hierdie opiniestuk uitgespreek word, is die skrywer se eie en verteenwoordig nie noodwendig dié van The Daily Wire nie.
Bill Scher is 'n bydraende redakteur van Politico Magazine, mede-gasheer van die Bloggingheads.tv-program "The DMZ" en gasheer van die podcast "New Books in Politics." Hy kan bereik word by [email protected] of volg hom op Twitter @BillScher.
The Daily Wire is een van Amerika se vinnigste groeiende konserwatiewe mediamaatskappye en teen-kulturele afsetpunte vir nuus, mening en vermaak. Kry binne toegang tot The Daily Wire deur 'n lid.
Sommige van hierdie argumente is bloot 'n partydige bekruipende perd, 'n volmag vir 'n debat oor wat u vandag met die filibuster moet doen. But there is an actual historical dispute here — and a close look at the actual record suggests that Democrats are far closer to correct on this one.
At this point in history, it's not obvious that the filibuster is veral racist by the standards of the time. There's no doubt that pro-slavery senators like John C. Calhoun of South Carolina employed the filibuster to protect Southern interests some experts, like Jentleson, argue that Calhoun should actually be credited with its invention. But this is still a matter of debate among historians.
Kry dit? They were present, but they wouldn't say so when their name was called. At the time, by custom, if they didn't answer "present" when their name was called, they would be marked as absent, and if enough of them pulled that trick, the vote on final passage of the bill, by rule, couldn't occur. It was a sort of super-filibuster, built on a lie, based on the I'm-here-but-refuse-to-acknowledge-that-I'm-here tactic.