Aantekeninge van 'n dissipel van die Academy Awards - Inligting
Ek is gevra om iets gepas saam te bring as 'n bykos, lig en miskien plantegroei. Aangesien sommige mense wat by ons aansluit, ligte laktose-onverdraagsaamheid het, hou ek myself daarvan om enige soep te drink of kaas te gebruik, en gaan eerder na die plaaslike Sprouts om na hul slaaibord te gaan kyk. Ek het geluk: broccolini-slaai met 'n paar krewe en 'n laktose-vrye demi-glasuur. Ja, die prys is hoog vir twee pond van die goed, maar waarom loop u die risiko om 'n mindere produk te koop? Ek haal witwyn uit die Diamond-versameling van Francis Ford Coppola en jaag huis toe om aan te trek. Ek trek 'n sagte blou knopie aan, 'n grys blomme-vest en swart kordoeroes; skerp maar lui stil heup is die naam van die spel. As ek na my vriend se huis toe ry, toe trap ek binne-in, 'n paar minute laat, en word fluisterend gefluister: 'Shhhh! So ongeskik!" Octavia Spencer het pas die beste ondersteunende aktrise in 'n film ontvang.
Die oomblik was in 2012. Die Academy Awards word jaarliks ​​in Los Angeles gehou en aan die einde van elke Februarie net so gereeld uitgesaai. Vanjaar, die afgelope naweek van die maand, bied die Academy of Motion Picture Arts and Sciences die 85ste toekenning van die toekennings aan. Soos horlosies, het my ouers gevra watter vriend se huispartytjie ek gaan vier. Ek sal onvermydelik stres hê oor die toenemende "markprys" vir slaaibare by die nabygeleë kruidenierswinkels. Dit sal waarskynlik gevra word waaraan ek gedink het Argo. Ek het dit gespanne, maar formeel gevind.
Die kleredragkode, die groepering van die gemeenskap vir 'n algemene geleentheid, die behoefte aan buitensporige lekker kos - die Oscars het een van die wêreld se mees inklusiewe a-teïstiese vakansiedae geword. Soos met elke goeie vakansie, is daar altyd baie flitsende ligte, gesinsgevegte en swak ry op pad huis toe. Ek vereenselwig my gunsteling akteurs as meer as net baie bekwame kunstenaars of harde werkers; sou iemand ontken dat Daniel Day-Lewis net soveel 'n demi-god is soos Hercules? Soms bied ons mekaar selfs geskenke aan, soos om te sê: 'Jammer dat jy nie daarvan gehou het nie Les Miserables, maar miskien sal hierdie partytjiehoede en groggers die spanning van sy veelvuldige oorwinnings verlig! "
Ek word elke Februarie daaraan herinner dat ek 'n paar maande later 'n werklike vakansie met 'n werklike kulturele en godsdienstige belang sal verwaarloos. Die Hebreeuse kalender werk anders as die Gregoriaanse en begin die Nuwejaar rondom einde Augustus. Google vertel my dat die Westerse kultuur hierdie jaar op 4 September ('n Woensdag) beskou, eintlik die eerste dag van Rosh Hashanah is. As ek na my persoonlike beplanner kyk, kan ek jou al vertel dat ek die dag besig sal wees. Wie weet waarmee? Ek weet net dat dit nie vir my die beste is om die Joodse Nuwejaar te vier nie.
Ons vier die Oscar-toekennings op die manier dat ons in ons kinderjare kerk toe gegaan het, na die sinagoge of na die moskee.
Toe ek jare gelede by my ouerhuis gewoon het, was daar geen sekulêre verskoning om selfs 'n enkele skooldag te mis nie. In die sewende klas het ek my regter pols gebreek en was die hele nag van pyn. Toe ek vra of ek die dag kan mis omdat ek nie geslaap het nie en my arm regtig seergekry het, het my ma vir my gesê: 'As jy wil, kan jy 'n middagslapie neem as jy by die huis kom. Wat u pols betref, is ek seker dat die onderwyser u aantekeninge op 'n skoolrekenaar sal laat tik. " Tog het albei ouers daarop aangedring dat, as Rosh Hashanah op 'n skooldag sou val, ek die skool sou mis - ons tradisies het my bywoning van vakansiedienste vereis. Elke Rosh Hashanah het gesinsbyeenkomste ingesluit, baie sop en quiches gekook, en veral konstante gekook. Tipies was ons argumente oor my kleredragkode. Ek wou my gestreepte pers Vans met 'n paar geskeurde jeans dra; my ma het gedink ek moet 'n beige drie-stuk pak dra met 'n bypassende yarmulke.
Toe ek Los Angeles County na San Francisco verlaat om universiteit toe te gaan, het ek teruggetrek van die Rosh Hashanah-vieringe. Ek was nie bereid om na 'n heeltemal nuwe sinagoge te soek nie, omdat ek van kleins af die nodige dienste en partytjies in dieselfde gebou bygewoon het. Ek het gehoor dat konserwatiewe tempels in sommige gevalle aangekla is vanweë die nie-lidmaatskap; my studentebegroting het nie plek vir godsdienstige Nuwejaarwaarneming nie. En ek was absoluut nie van plan om 'n nuwe pak in drie stukke te koop met die wete dat ek dit nie weer vir 'n jaar sou dra nie. Rosh Hashanah het dus langs die pad geval (alhoewel die gesin daaroor gebukkend was).
Vroeg die volgende jaar, nadat ek die eerste keer in 18 jaar dienste misgeloop het, het ek my 19de Oscar-toekenning gevier en het ek groot vreugde gevoel. Ek kan nie onthou hoe ek aangetrek was nie, maar aangesien ek die skrywer van hierdie artikel is, sal ek baie mooi sê. Ek het gejuig en my kop gebuig toe The Hurt Locker klop die onverstandige, melodramatiese asblik op die regte pad. Ek het my ma gebel en ons het betoog oor Sandra Bullock se talentvlak. Ek het 'n heerlike boerenkoolslaai geëet met knoffel, sesamsade, 'n ligte sojasous en 'n bietjie suurlemoensap. Vakansies was oral om my.
Namate die media se verhouding met filmmakers en sterre gegroei het - na my mening, 'n natuurlike resultaat van die ontwikkeling van enige kunsvorm, op dieselfde manier wat museums opgroei as kunsversamelings te groot word vir iemand se huis, het my generasie in 'n diep kultuur verbind manier bioskoop toe. My belangstelling in Philip Seymour Hoffman is so kragtig dat skares van my vriende bymekaarkom, mekaar kos koop, skerp aantrek en juig as hy toekenning ná die toekenning wen. Ons vier die Oscar-toekennings op die manier waarop ons in ons kinderjare kerk toe gegaan het, na die sinagoge of na die moskee. Ons voel feestelik en dink diep na oor die filmkuns van die jaar.
Wat ek probeer sê, is: 'Gelukkige vakansiedae!' En jammer, maar ek kan nie jou Rosh Hashanah-piekniek bereik nie.