Geskryf deur Ketika Garg
Hindoe-verassing word aan die oewer van die Ganges-rivier in Varanasi, Indië, uitgevoer. Foto deur Tim Graham / Getty Images
Kulture het uitgebreide rituele gebou vir mense help verwerk die hartseer om iemand te verloor.
Rituele kan die kern oortuigings van 'n kultuur en bied 'n gevoel van beheer in 'n andersins hulpelose situasie. Ek het dit verstaan ​​toe ek verlede jaar my ma verloor en aan die primêre hindoe-rituele van dood en hartseer deelgeneem het.
Die kulturele praktyke en ervarings het my gehelp om betekenis in my verlies te vind.
Baie Oosterse godsdienste begrawe nie hul dooies nie; in plaas daarvan veras hulle hulle. Die meeste Hindoes beskou dit as die finale offer van 'n persoon.
Die Sanskrit-woord vir dood, "dehanta, "Beteken" die einde van die liggaam ", maar nie die einde van die lewe nie. Een van die sentrale beginsels van Hindoe-filosofie is die onderskeid tussen liggaam en siel. Hindoes glo dat die liggaam 'n tydelike vaartuig is vir 'n onsterflike siel in die sterflike wêreld. As ons sterf, vergaan ons liggaam, maar ons siel leef voort.
Die siel sit sy reis van geboorte, dood en wedergeboorte voort, tot in ewigheid tot 'n finale bevryding. Dit is die kern van die filosofie van losmaking en leer om begeertes te laat vaar.
geleerdes van die Indiese filosofie aangevoer het oor die belangrikheid daarvan om losmaking in die Hindoe-leefwyse te kweek. Die uiteindelike toets van losmaking is die aanvaarding van die dood.
Hindoes glo dat die siel van die oorledene selfs ná die dood daarvan aan sy liggaam bly, en deur die liggaam te veras, kan dit vrygemaak word. As laaste daad, slaan 'n nabye familielid die brandende lyk se kopbeen met 'n stok kragtig soos om dit oop te kraak en die siel vry te laat.
Om die siel van sy sterflike gehegtheid ten volle te bevry, word die as en die oorblywende beenfragmente van die oorledene in 'n rivier of oseaan versprei, gewoonlik op 'n historiese heilige plek, soos die oewer van die Gangesrivier.
Kennis binne rituele
Iemand uit 'n ander tradisie kan wonder waarom 'n ritueel rouklaers moet vra om die liggaam van hul geliefdes te vernietig en van hul oorskot ontslae te raak as jy na al die oorblywendes van die dooies moet omsien?
So skokkend soos dit was, het dit my gedwing om te verstaan ​​dat die brandende lyk net 'n liggaam is, nie my ma nie, en dat ek geen verband meer met die liggaam het nie. My Ph.D. studies in kognitiewe wetenskappe, 'n veld wat probeer verstaan ​​hoe ons gedrag en denke beïnvloed word deur interaksies tussen brein, liggaam, omgewing en kultuur, het my verder laat kyk as die rituele. Dit het my dieper relevansie laat verstaan ​​en my ervarings bevraagteken.
Rituele kan ons help begrippe verstaan wat andersins ontwykend om te begryp. Byvoorbeeld, geleerde Nicole Boivin beskryf die belangrikheid van fisiese deure in rituele van sosiale transformasie, soos die huwelik, in sommige kulture. Die ervaring om deur deure te beweeg wek oorgang en skep 'n begrip van verandering.
Deur die rituele, idees wat tot dan abstrak was, soos losmaking, het vir my toeganklik geword.
Die konsep van losmaking van die fisiese liggaam word vervat in die Hindoe-doodsrituele. Verassing skep 'n ervaring wat verteenwoordig die einde van die liggaam van die oorledene. Verder simboliseer as in 'n rivier die finale loslating met die fisiese liggaam as vloeiende water die oorblyfsels van die sterflike wêreld wegneem.
Die hantering van die dood van 'n geliefde kan ongelooflik pynlik wees, en dit konfronteer 'n mens ook met die sterfte. Die ritueel om die siel van die dooies te bevry van sy aanhangsels, is ook 'n herinnering aan diegene wat agterbly om die gehegtheid aan die dooies los te laat.
Want dit is die lewendes wat moet leer om die gehegtheid aan die dooies los te laat, nie die siel wat lankal verby is nie. Kulturele rituele kan 'n mens se siening verbreed as dit moeilik is om verby die hartseer te sien.
Toe ek op 'n plek gestaan ​​het waar miljoene voor my gekom en gegaan het, waar my voorouers hul rituele uitgevoer het, het ek my ma se laaste oorskot in die heilige waters van die Ganges laat gaan.
Om te sien hoe hulle wegdryf met die golwe van die antieke rivier, het my gehelp om te besef dat dit nie die einde was nie, maar 'n klein fragment in die groter kring van die lewe.
Soos die Hindoe-teks, is dieBhagavad Gita"- Die lied van God - sê van die siel,
Dit word nie gebore nie, dit sterf nie;
Dit was nog nooit so nie.
Ongebore, ewige, konstante en oeragtige;
Dit word nie doodgemaak as die liggaam doodgemaak word nie.
Ketika Garg, Ph.D. Student vir Kognitiewe Wetenskap, Universiteit van Kalifornië, Merced
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood en sterf > Die geweldige seën onder die vreeslike geskenk