Slawe Behuising - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die slaapplek vir slawe bestaan ​​gewoonlik uit houthutte met vuilvloere. Volgens Jacob Stroyer is hulle gebou om twee gesinne te huisves: "Sommige het afskortings, terwyl ander nie het nie. As daar geen afskortings was nie, het elke gesin sy eie deel moontlik gemaak; soms het hulle ou borde gekry en vasgespyker, die krake met lappe; toe hulle nie borde kon kry nie, het hulle ou klere opgehang. "
'N Ander slaaf, Josiah Henson, het geskryf: "Houtvloere was 'n onbekende luukse. In 'n enkele kamer was daar, soos beeste, tien of 'n dosyn persone, mans, vroue en kinders. Ons het nie slaapstoele of meubels van enige beskrywing nie. Ons beddens was versamelings strooi en ou lappe, in die hoeke neergegooi en met planke ingepak; 'n enkele kombers die enigste bedekking. "
Hierdie lewenswyse word ongetwyfeld aangeneem vir die uitdruklike doel om die slawe soveel as moontlik te brutaliseer en die grootste verskil te maak tussen hulle en die witman. Slawe woon in hutte gemaak van hout met hout bedek, terwyl die mans en vroue sonder onderskeid in dieselfde kamer slaap. Maar Engelse mense sou volkome verbaas wees om die natuurlike beskeidenheid en delikaatheid van die vroue te sien saamtrek; elke moontlike poging word onder sulke omstandighede aangewend om voorkoms te behou-'n onkuise slaaf wat selde aangetref word.
Hulle hutte, wat goed bedek moet wees en die droë plek waar hulle rus, is dikwels oop skure wat op klam plekke gebou is; sodat wanneer die arme wesens moeg terugkeer uit die swoeg van die veld, hulle baie siektes opdoen, omdat hulle in hierdie ongemaklike toestand blootgestel word aan die klam lug terwyl hulle verhit word en hul porieë oop is. Hierdie verwaarlosing werk beslis saam met baie ander om 'n afname in die geboortes sowel as in die lewens van die volwasse negers te veroorsaak.
Ons het in houthutte gebly en op die kaal grond. Houtvloere was 'n onbekende luukse. Alle idees van verfyning en ordentlikheid was natuurlik buite die kwessie. Ons beddens was versamelings strooi en ou lappies, in die hoeke neergegooi en met planke ingepak; 'n enkele kombers die enigste bedekking. Ons gunsteling manier van slaap was egter op 'n plank, ons koppe omhoog op 'n ou baadjie en ons voete rooster voor die smeulende vuur. Die wind fluit en die reën en sneeu waai deur die krake, en die klam aarde word deurdrenk tot die vloer bedompig is soos 'n varkhok. So was ons huise. In hierdie ellendige hutte is ons snags vasgemaak en bedags gevoed; hier is die kinders gebore en die siekes - verwaarloos.
Die meeste hutte in die tyd van slawerny is gebou om twee gesinne te bevat; sommige het partisies, terwyl ander nie. As daar geen afskortings was nie, sou elke gesin sy eie deel pas; soms het hulle ou borde gekry en dit vasgespyker, die krake met lappe gestop; toe hulle nie planke kon kry nie, het hulle ou klere opgehang. Toe die gesin toeneem, het die kinders almal saam geslaap, beide seuns en dogters, totdat een getroud is; dan is 'n deel van 'n ander kajuit aan die een toegewys, maar die res moet soos in die kinderjare by hul ma en pa bly, tensy hulle by 'n paar van hul familielede of vriende wat klein gesinne het, kan kom, of as hulle nie verkoop word nie ; maar die reëls van beskeidenheid is natuurlik in sekere mate deur die slawe gehandhaaf, terwyl daar nie van hulle toestand verwag kon word dat hulle die hoogste graad daarvan kon geniet nie. 'N Gedeelte van die tyd het die jong mans in die woonstel, bekend as die kombuis, geslaap, en die jong vroue het saam met hul ma en pa in die kamer geslaap. Die twee gesinne moes een kaggel gebruik. Iemand wat gewoond was aan die manier waarop die slawe in hul hutte gewoon het, kon met die intrapslag weet of hulle vriendelik was of nie, want toe hulle nie saamstem nie, kom die brande van die twee gesinne nie op die haard nie, maar daar was 'n vakature tussen hulle, dit was 'n teken van meningsverskil.
Daar was geen beddens wat aan die slawe gegee is nie, tensy een growwe kombers as so beskou word, en niemand behalwe die mans en vroue het dit nie. Dit word egter nie as 'n baie groot ontbering beskou nie. Hulle vind minder probleme met die gebrek aan beddens as aan die gebrek aan tyd om te slaap; As die dag se werk in die veld voltooi is, het die meeste van hulle wasgoed, regmaak en kook, en het hulle min of geen van die gewone fasiliteite om dit te doen nie; voorbereiding vir die veld die komende dag; en as dit klaar is, val oud en jonk, man en vrou, getroud en ongetroud, langs mekaar neer op een gemeenskaplike bed - die koue, klam vloer - wat elkeen hulself bedek met hul ellendige komberse; en hier slaap hulle totdat hulle deur die bestuurdershoring na die veld ontbied word.
Die stelsel waaronder hy gewerk het, verbied oorweging en gee min praktiese simpatie aan 'n vermoeide slaaf, en waarop moes die slaaf rus, as dit tyd was om te rus? Die slaapwoonstelle, as hulle so kon genoem word, het min agting op ordentlikheid. Oud en jonk, manlik en vroulik, getroud en ongetroud, was bly om soos soveel brute diere op die gewone kleivloer neer te val, elkeen bedek met sy of haar eie kombers, hul enigste beskerming teen koue en blootstelling. Hoeveel rus het 'n slaaf gehad? Die nag, hoe kort ook al, is aan albei kante afgesny: slawe het laat gewerk en vroeg opgestaan. Dan is 'n deel van die nag deurgebring om hul karige klere ter wille van ordentlikheid te herstel, en om hul kos vir die môre te kook-in werklikheid is hulle meer geslaap vir te veel slaap as vir dronkenskap, 'n sonde wat die meesters selde teregwys.
Ons gesin het bestaan ​​uit my pa en ma - wie se name Robert en Susan Steward was - 'n suster, Mary, en ek. Soos die gebruiklike gewoonte was, het ons in 'n klein hutjie, gebou van ruwe planke, met 'n grondvloer gewoon, en klein openinge aan die kante van die kajuit is vervang deur vensters. Die skoorsteen is van stokke en modder gebou; die deur, van ruwe planke; en die geheel is op die rofste moontlike manier saamgestel. Wat die meubels van hierdie onbeskofte woning betref, is dit deur die slawe self aangeskaf, wat af en toe 'n bietjie geld kon verdien nadat hulle dag se moeite gedoen is.
My nuwe meester was een van die eienaars of houers van die soutdamme, en hy het 'n sekere bedrag ontvang vir elke slaaf wat op sy perseel gewerk het, of dit nou jonk of oud was. Hierdie bedrag het hom toegelaat uit die winste uit die soutwerke. Ek is dadelik saam met die res van die slawe in die soutwater gestuur om te werk. Hierdie werk was vir my heeltemal nuut. Ek het 'n halwe vat en 'n graaf gekry en moes van vieruur die oggend tot nege op my knieë staan, toe ons 'n paar Indiese mielies in water gekry het, wat ons moes insluk. so vinnig as wat ons kon uit vrees die reën moet kom en die sout smelt. Ons is toe weer tot ons take geroep en deur die hitte van die dag gewerk; die son vlam soos 'n vuur op ons koppe en lig soutblase op in die dele wat nie heeltemal bedek was nie. Ons voete en bene, nadat ons soveel ure in die soutwater gestaan ​​het, het gou vol vreeslike swere geword, wat in sommige gevalle tot op die been opeet en die lyers met groot pyniging teister. Ons kom om twaalf by die huis; eet ons mieliesop, gebrekkig, so vinnig as wat ons kon, en gaan terug na ons werk tot donker in die nag. Ons gooi toe die sout in groot hope op en gaan af see toe, waar ons die piekel uit ons ledemate was, en die kruiwa en grawe van die sout skoonmaak. Toe ons terugkeer na die huis, gee ons meester ons elkeen ons voorsiening van rou Indiese mielies, wat ons in 'n vysel stamp en in water kook vir ons aandete.
Ons slaap in 'n lang skuur, verdeel in smal strokies, soos die stalletjies wat vir beeste gebruik word. Plate wat op paaltjies vasgemaak is, sonder mat of bedekking, was ons enigste beddens. Sondae, nadat ons die soutsakke gewas het en ander werk gedoen het, het ons die bos ingegaan en die lang, sagte gras gesny, waarvan ons kappies gemaak het waarop ons bene en voete kon rus, want hulle was so vol van die sout kook dat ons geen rus op die kaal planke kon kry nie.
Die werklike verhaal van slawerny blootstel: Whitney Plantation
Die Whitney Plantation, wat bekend staan ​​as Amerika se eerste slawerny -museum, dateer uit 1752, toe die Duitse immigrant Ambroise Heidel die grond verkry het en baie rykdom verdien het in die kweek van indigo. Heidel se jongste seun, Jean Jacques Haydel, het die plantasie in die vroeë 19de eeu in 'n suikerproduksie oorgeplaas. Op sy hoogtepunt het sy verslaafde arbeidsmag gedurende 'n enkele maalseisoen tot 407,000 pond suiker geproduseer. Na die Burgeroorlog het die Haydel -gesin die plantasie in 1867 verkoop aan Brandish Johnson van New York, wat die eiendom daarna na sy kleinseun, Harry Whitney, herdoop het.
Tussen 1880 en 1946 was die plantasie in besit van Pierre Edouard St. Martin, Théophile Perret en later geslagte van hul gesinne. In 1946 is dit verkry deur Alfred Mason Barnes van New Orleans wat dit in 1990 aan die Formosa Chemicals and Fiber Corporation verkoop het. In 1999, ontsteld oor die manier waarop plantasies deur die moderne geslagte geromantiseer is, het John Cummings, advokaat in New Orleans, die 1700 gekoop. -eiendom met die bedoeling om dit te herstel as 'n museum wat toegewy is aan die vertel van die verhaal van slawerny. Cummings se doel was om slawerny te toon vanuit die perspektief van die slawe op 'n plek waar 350 slawe van swartes gewerk en gewoon het. Na 'n herstel van $ 8 miljoen en met die hulp van die Senegalese geleerde Ibrahima Seck, het Cummings die museum se deure vir die eerste keer in Desember 2014 oopgemaak. Sedertdien het dit vinnig 'n gewilde bestemming geword vir besoekers in Suid -Louisiana.
Antiochië Baptiste Kerk Die staptoer by Whitney Plantation, wat reën of skyn laat plaasvind, begin by die Antiochië Baptiste Kerk. Hierdie kerk was oorspronklik geleë aan die oostelike oewer van die Mississippirivier en is gebou deur vrymanne wat verbonde was aan die Anti-Yoke Society in 1870. Dit is in 1890 herdoop tot Antioch Baptist Church en was die enigste Afro-Amerikaanse kerk in die omgewing op die oostelike oewer van die Mississippirivier. Die historiese struktuur is aan Whitney geskenk toe die gemeente in 1999 'n nuwe kapel bou.
Die kinders van Whitney Elke terracotta -figuur, wat deur Woodrow Nash ontwerp en gevorm is, verteenwoordig een van die meer as 30 voorheen slawe van mans en vroue wat in die 1930's deur die Works Progress Administration ondervra is oor hul ervaring in Louisina as kinders. Die beelde staan ​​bekend as die Children of Whitney en weerspreek die vermoede dat slawe geen verhale gelaat het wat die moeite werd is om te onthou of te eer nie.
Die Eermuur The Wall of Honor is 'n gedenkteken wat gewy is aan die lewens van die mans, vroue en kinders wat in slawerny by Whitney Plantation was. Dit bevat verhale wat deur baie voormalige slawe in 1936 aan die Works 'Progress Administration verskaf is.
Die veld van engele *Tussen 1823 en 1863 sterf 39 kinders op hierdie plantasie. Dokumentasie uit die sakramentele rekords van die aartsbisdom New Orleans toon aan dat kinders onder slawe onderhewig was aan hoë sterftesyfers. The Field of Angels is 'n gedenkteken in Whitney Plantation wat toegewy is aan 2 200 bekende slawekinders uit Louisiana wat gesterf het voor hul derde geboortedatum. *
Die slaafkwartiere Whitney Plantation was oorspronklik die tuiste van 22 slawehutte. Die meeste is in die 1970's platgeslaan. Tans is twee van die hutte by Whitney vandag oorspronklik van die Haydel -eiendom. Die oorblywende is verkry uit die Myrtle Grove Plantation in Terrebonne Parish.
Slawehuisvesting - Geskiedenis
Geskiedkundiges soos Daniel Littlefield, William Dusinberre en Peter Wood begin ons help om iets te verstaan ​​oor die lewens van Suid-Carolina se eerste Afro-Amerikaners.
Ons weet dit byvoorbeeld Suid -Carolina het 'n duidelike swart meerderheid gehad van ongeveer 1708 tot die grootste deel van die agtiende eeu . Teen 1720 het ongeveer 18 000 mense in Suid-Carolina gewoon, en 65% hiervan was slawe van Afro-Amerikaners. In St. James Goose Creek, 'n gemeente net noord van Charles Towne, was daar slegs 535 blankes en 2 027 swart slawe.
Die massiewe belegging in slawerny en grond deur die planters, die byna universele fokus op rys en die besondere arbeidsbehoeftes daarvan, selfs die lang afwesigheid van die planters in die somer, gee almal 'n besondere karakter aan die plantasies in die platteland. Hierdie op slawe gebaseerde landbousisteem het 'n trotse 'aristokrasie' geskep, wie se impak op die Amerikaanse geskiedenis skouspelagtig was, wat eers gelei het tot die Amerikaanse rewolusie en later tot die burgeroorlog.
Of ons nou van voedsel, huisvesting of gesondheid praat, gevoelloosheid teenoor die welstand van die slawe was die kenmerk van die stelsel. Argeologiese navorsing toon aan ons dat slawerny in die vroeë agtiende eeu baie anders was as die siening wat ons van antebellum slawerny het. Die netjiese rye slawehutte met houtraamwerke wat in die 1850's so tipies op plantasies lyk, was 'n laat hervorming, ontwikkel deur suidelike planters in 'n poging om af te buig afskaffer verontwaardiging. Die slawe van die vroeë agtiende eeu het dikwels gebly in minimale hutte wat gebou is uit regop pale wat in 'n sloot geleë is en met klei bedek is. Die dakke was waarskynlik bedek met palmettoblare of ander grasdakke. Argeoloë noem hierdie huise "muurgraafstrukture" en hulle is ten minste tot die Amerikaanse revolusie gebruik. Die meeste het geen kaggels gehad nie en dit is met erdevloere gebou. Die geboue wissel van ongeveer 13 voet lank en slegs 9 voet breed tot ongeveer 21 voet lank en ongeveer 14 voet breed. Daar was slegs 'n paar vensters en dit was almal oop, met miskien net 'n sluiter om die slegte weer toe te maak.
Hierdie moddermure met rietmure het 'n relatief kort lewensduur, miskien net tien jaar of so. Hulle is vinnig aangeval deur termiete en ander plae. Die nat suidelike klimaat het die klei wat die mure gips het, verweer. Die huise was waarskynlik baie koud in die winter en warm in die somer. Gevolglik, die meeste aktiwiteite het buite plaasgevind en die strukture is hoofsaaklik gebruik tydens slegte weer.
Sommige spoor hierdie geboue na Afrika en wys op die ooreenkomste in style. en dit lyk waarskynlik dat die ontwerp van hierdie vroegste slawehuise deur hul inwoners beïnvloed is. In die 1840's of 1850's het die slaaf Okra 'n huis in Afrika-styl gebou met wattle en daub mure en 'n grasdak van palmetto blare op 'n plantasie in die Georgia Sea Island. Die eienaar het Okra egter die huis laat afbreek en verklaar dat hy geen 'Afrikaanse hut' op sy plantasie wil hê nie. So laat as 1907 is 'n duidelik huis in Afrika-styl naby Edgefield, Suid-Carolina, gebou. Die voormalige slaaf het verduidelik dat hy sy huis volgens tradisionele Kongo -style gemodelleer het.
Onlangse argeologiese studies dui daarop dat daar 'n aantal verskillende style van vroeë slawehuise was. Sommige het, hoewel hulle nog 'n muurgraaf -ontwerp het, 'n kaggel ingesluit - miskien weerspieël die geleidelike bekendstelling van Europese vorms. Argeoloë ondersoek nog steeds die diversiteit in hierdie vroeë slawehuise, so dit is waarskynlik dat ons nog meer style sal vind as ons ons navorsing voortgaan.
Argeologiese navorsing dui daarop dat sommige huise ingebou is los saamgestelde nedersettings. Soms was die huise georiënteerd met die topografie, byvoorbeeld langs sandrante. Ongeag, hierdie slawe -nedersettings uit die vroeë agtiende eeu lyk nie soos die hoogs georganiseerde en noukeurig gereëlde nedersettings wat later in die negentiende eeu gevind is nie. Waarskynlik het eienaars mettertyd meer beheer en invloed op hul slawe uitgeoefen, wat hulle gedwing het om in meer "gepaste" of Europese agtige nedersettings te woon.
Aangesien soveel van die slawe se lewens buite hul huise deurgebring is, ontdek argeoloë ook dat die slawe -nedersettings dikwels uitstal kaggels buite , of plekke waar die Afro-Amerikaners hul kos voorberei het. Groot putte, gevul met houtskool en gebreekte aardewerk, kan naby die huise gevind word. Daar is ook klein vlekputte waar die slaaf koringbrande verbrand het, miskien om die insekte weg te hou.
Aangesien die muurgrawe-huise groot hoeveelhede klei benodig het om die watermure te bedek, vind argeoloë ook baie groot kuile ​​wat waarskynlik deur die slawe gegrawe is om klei te versamel. Sodra dit opgegrawe is, is hierdie kuipe (wat drie of vier voet in deursnee en 'n paar meter diep kan wees) vinnig gevul met afval in die tuin - stukkies gebreekte erdewerk, dierbeen en ander vullis.
Die slawe se dieet is waarskynlik deur plantvoedsel oorheers. Veral op kusaanplantings was gebreekte en vuil rys volop en was moontlik die basis van die slawe -dieet. Vleis was waarskynlik 'n relatief ongewone luukse en verteenwoordig, indien beskikbaar, bykans die minste vleisagtige snitte van die dier, soos die bene, voete, kakebeen en skedel. Beter snitte was waarskynlik gereserveer vir die tafel van die planter.
In die agtiende eeu het slawe meestal geëet bredies of ander "een-pot" maaltye . Dit kan bestaan ​​uit klein hoeveelhede vleis, veral varkvet, wat as geurmiddels gebruik word, gekombineer met groot hoeveelhede plantvoedsel. Die maaltyd kan gedurende die dag op 'n lae vuur prut of gestoof word, en teen die aand sou die maaltyd gereed wees as die slawe uiteindelik klaar was met hul daaglikse take. Die teenwoordigheid van hierdie "een-pot" maaltye word nie net ondersteun deur die voedselreste wat die argeoloog gevind het nie, maar ook deur die teenwoordigheid van klein kleipotpanne en klein kleibakkies. Selde word plaatvorms aangetref. Trouens, dit is selfs ongewoon om eetgerei by hierdie vroeë slawe -plekke te vind.
Die mees algemene tipe aardewerk wat die slawe gehad het, is 'n laagvuurde erdewerk wat genoem word "kolono ware." Daar word vermoed dat dit deur die slawe gemaak is, miskien op Afrika -erdewerk. Inheemse Amerikaners het gedurende dieselfde tydperk ook baie soortgelyke erdewerk gemaak, so dit is ook moontlik dat sommige kolono ware eintlik deur Indiërs gemaak is en aan die plantasie -eienaar verkoop is vir gebruik deur sy slawe. Hierdie aardewerk uit die kolono -ware oorheers slawe -nedersettings in die vroeë agtiende eeu, en daar sal dikwels amper geen Europese aardewerk gevind word nie. Sommige vate is eenvoudige bakvorms, terwyl ander gemaak is om Europese style na te boots.Argeoloë ondersoek tans hierdie pottebakkery met behulp van 'n verskeidenheid chemiese studies om beter te verstaan ​​of dit deur inheemse Amerikaners of Afro-Amerikaners gemaak is.
In die vroegste agtiende -eeuse slawe -nedersettings is daar baie min artefakte. Dit lyk asof omtrent al die slawe wat 'besit' was 'n paar kolono -potte was, en een of twee groen glasbottels wat van die eienaar van die plantasie gered is en miskien water gebruik het. Ander kombuisitems is buitengewoon ongewoon. Selfs eenvoudige gereedskap word selde gevind in slawe -nedersettings uit die agtiende eeu en slawe moes waarskynlik met houtlepels klaarkom (wat nie in die argeologiese rekord bewaar sal word nie). Net so is glase en koppies byna ongehoord. Trouens, vars water was selfs ongewoon by baie plantasie -nedersettings.
Persoonlike besittings is ongewoon, maar soms glaskrale gevind kan word. Baie argeoloë glo dat die belangrikheid van hierdie krale na Afrika teruggevoer kan word. Die teenwoordigheid van stukkies koperdraad in die argeologiese rekord kan ook dui op dekoratiewe items wat die Afro-Amerikaners gebruik. Die baie min kledingstukke wat herwin word, kan gespes, knope en soms 'n pen of vingerhoed vir naaldwerk insluit.
Baie van die slawe -nedersettings uit die agtiende eeu bevat fragmente van kaolienpyppype. Dit was blykbaar een van die min "luukse" items wat aan die slawe gegee is en tabakgebruik was algemeen . Daar is byna geen meubelstukke nie, aangesien die slawe se huise waarskynlik sonder die mees rustieke meubels was. Soms word 'n loodvisgewig gevind, wat bewys lewer dat die slawe voedselbronne gesoek het om hulle te help om hul dieet te verander.
Dit kan sommige mense verbaas om te hoor dat slawe in die vroeë agtiende eeu dikwels toegang tot wapens gehad het. Argeoloë vind vuurwapens, loodskote en selfs geweerdele in die slawe -nedersettings. Vuurwapens is aan die slawe gegee om voëls van die gewasse af weg te skrik en vleis vir die tafel van die planter te voorsien. Hulle is waarskynlik ook hoog op prys gestel, aangesien hulle gebruik kon word om die slawe se eie dieet aan te vul.
Alles wat die meeste slawe 'besit' het, kan waarskynlik in 'n klein hopie gesit word. Die argeologiese bewyse dui daarop dat die klem altyd gelê is op 'noodsaaklike' items, soos erdewerk. 'Nie-noodsaaklike' items, soos dekoratiewe voorwerpe, is so ongewoon dat dit deur die slawe-gemeenskap waardeer moes word.
Daar was baie hutte vir die slawe, maar dit was nie geskik vir niemand om in te woon nie. Ons moes dit net verdra.
- Mary Ella Grandberry, voormalige slaaf van Colbert County, Alabama
Die trosse hutte waar slawe gehuisves is, soms soms lukraak versprei en ander kere met meetkundige presisie bestel, was die definitiewe element van enige plantasie. 'N Komplekse en teenstrydige boodskap wat in die kwartiere gekodeer is, was 'n teken van die sukses van die planters en die slawe se gevangene. Opmerkings van slawehouer sowel as slaaf beskryf die toestand van baie van hierdie geboue. Slawehutte het skoorstene wat geneig was om aan die brand te raak, dakke wat lek, vuilvloere en mure met gapende gate. Die gemiddelde slawehuis was niks anders as 'n slaapplek nie, maar dit was bloot nog een van die boetes om 'n slaaf te wees. Tog getuig getuienis van voormalige slawe op hul volgehoue ​​en doelbewuste pogings om hul hutte te verbeter, om hulle in goeie herstel te hou en om hulle so gemaklik moontlik te maak. Kortom, baie slawe het baie hard gewerk om hul woonplekke in huise te omskep. Op hierdie manier dui slawe aan dat hulle onwillig is om afbrekende lewensomstandighede te aanvaar. Met byna onsigbare dade het hulle die ondergeskikte status wat die plantasie -stelsel aan hulle verleen het, trotseer.
Plan van 'n Thornhill -slawehuis (17.3)
(Reproduksie van 'n tekening deur Kent W. McWilliams, 1934-35)
Hierdie gebou was een van vier identiese slawekwartiere agter die Groot Huis. Twee gesinne, wat ontwerp is in die sogenaamde 'hond-draf'-patroon, sou hierdie huis inneem en die voordele van die onderdak-briesweg wat tussen die twee kamers geloop het, deel.
Onder in die kwartiere het elke swart gesin 'n houthuis met een of twee kamers. Ons het geen vloere in die hutte gehad nie. Mooi vuilvloere was toe die styl, en ons het saliebesems gebruik. Ons het ons vuilvloere laat vee. . . skoon en wit.
- Millie Evans, voormalige slaaf uit Noord-Carolina
In die hutte was dit lekker warm. Hulle is gebou van dennebord. . . . Die beddens was gemaak van puncheons [growwe pale] wat in gate wat in die mure geboor is, aangebring is, en planke daaroor op die pale gelê. Ons het tikkende matrasse gevul met mieliesakke. Soms bou die mans snags stoele. Ons het egter nie veel geweet van niks nie.
- Mary Reynolds, voormalige slaaf uit Catahoula Parish, Louisiana
Fannie Moore het aan onderhoudvoerders gesê dat sy in 'n houthuis met 'n vuil vloer gewoon het. Daar het sy 'n dennefakkel vasgehou sodat haar ma, wat haar dae in die veld deurgebring het, genoeg lig gehad het om haar aandetake soos spin en kwiltwerk te voltooi.
Hierdie houthutte van een kamer was die mees tipiese tipe geboue wat in slawehuisvesting regoor die suide gebruik is.
Hierdie raamgebou wat in 1840 gebou is met stylvolle Gotiese kenmerke, verteenwoordig die soort verbeterde behuising wat sommige planters bied. Die slawe se pogings om hul woonplekke reg te stel, was egter meestal aan die binnekant beperk, en dit was oor die algemeen ongemerk.
Wat is 'n slawehuis?
'N Slawehuis is soos elke ander Amerikaanse huis - 'n heilige plek. 'N Slawehuis was waar die familie was, so dit was 'n plek waar slawe mense krag en troos van mekaar gevind het, maar terselfdertyd was dit 'n plek wat fisiese beperkings en sielkundige trauma opgelê het. 'N Slawehuis toon tegelykertyd lyding, maar tog deursettingsvermoë en sterk familiebande.
'Slawehuis' bevat alle geboue waarin behuising vir slawe mense een van die funksies was. Dit was baie algemeen dat slawe in dieselfde ruimte werk en woon. Dit geld veral vir kombuise en washuise, want hierdie dienste was altyd in groot aanvraag. Tans is slawehuise en die verhale wat dit bevat, veilige plekke waarmee ons almal kan genees terwyl ons nadink oor die opofferings van die verlede en die rassisme en ongelykheid wat vandag voortduur
Vir meer inligting oor hoe en waarom ek slawehuise bewaar, klik op die onderstaande skakels:
"'N Stem uit slawerny, "Nie eers verlede podcast nie, Seisoen 3, Aflevering 5, 26 April 2019.
"Saving Slave Huise Project," Amerikaanse artefakte, C-SPAN3 American History TV, 8 Oktober 2017.
"Green Hill Plantation," Amerikaanse artefakte, C-SPAN3 American History TV, 29 Oktober 2017.
Slawerny in Duitsland: Hoe miljoene Sowjet -burgers gedwing is om vir die Nazi's te werk
Vroulike dwangarbeiders wat "OST" [Ostarbeiter] kentekens dra.
My oumagrootjie, Yevgenia Mechtaeva, was 22 jaar oud toe die Groot Patriotiese Oorlog begin het. Sy het pas saam met haar man, 'n soldaat van die Rooi Leër, verhuis na Brest, 'n stad aan die Sowjet-Duitse grenslyn. Brest was een van die eerste stede wat die Duitse aanslag op 22 Junie 1941 ondervind het.
Die man van Mechtaeva en rsquos is dood toe die Duitsers Brest ingeneem het. Saam met baie ander jong vroue en tieners is sy met geweld na Duitsland gestuur waar sy 'n jaar in 'n arbeidskamp deurgebring het en daarna na 'n Duitse familieplaas gestuur is.
Daar is sy gedwing om te werk, onbetaald en soms geslaan, totdat die Sowjette haar bevry het, sodat sy kon terugkeer huis toe. Tot en met haar dood in 2013 het sy skaars haar tyd in Duitsland genoem. Haar verhaal is ver van uniek: volgens die Neurenbergproewe is ongeveer 4,9 miljoen Sowjet -burgers met geweld na Duitsland geneem as slawe -arbeid. Wat was hul lot?
Vroulike dwangarbeiders word bevry uit 'n kamp naby Lodz.
Teen 1941-1942, terwyl die Tweede Wêreldoorlog opgeruk het, het Nazi-Duitsland sy personeel baie nodig gehad: die ekonomie sukkel reeds omdat die meeste werkers in die Wehrmacht diens doen. Die uitweg was genadeloos: mense uit besette gebiede gedwing het om in die Duitse nywerheid en landbou te werk.
Diegene wat van die USSR afkomstig was, is Ostarbeiter & ndash & ldquoworkers uit die Ooste genoem, en hulle status in die Duitse hiërargie van mense was een van die laagste, dus die onmenslike behandeling.
Treine gaan wes
'N Nazi -propaganda -plakkaat wat lui:' Ek woon in 'n Duitse gesin en voel goed '.
Aanvanklik het die Nazi's soetpraatjies probeer en 'n beroep op inwoners in besette lande gedoen om vir Duitsland te werk. & ldquoOekraïense mans en vroue! Duitsland bied u die geleentheid vir nuttige en goed betaalde werk, en u sal alles kry wat u nodig het, insluitend goeie huisvesting! die Duitsers, vertel hoe die Ostarbeiter slegter geleef het as honde.
Vroue by die spoorwegstasie wat afskeid neem van 'n trein na Duitsland (propagandafoto).
Toe het die Nazi's geweld gebruik in plaas van propaganda, Oekraïners, Wit -Russe en Russe, veral kinders en tieners in dorpe en dorpe, afgerond en hulle op treine na Duitsland gedwing.
Hulle het ons in waens gedruk, soveel as wat hulle kon, sodat ons nie ons bene kon beweeg nie, en rdquo onthou Antonina Serdyukova, wat in die Oekraïne gevange geneem is. & ldquo Vir 'n maand lank soontoe gereis. & rdquo
Vir die Ostarbeiter, wat gedwing was om duisende kilometers van die huis af te woon, was die lot soos die lotery. Metallurgiese aanlegte, myne en plase het werkers nodig gehad, en waar hulle beland het, was dit afhanklik van wie die meeste betaal het.
& ldquo Toe ons daar aankom, was daar 'n oordragpunt, ek sou dit 'n slawemark noem, en rdquo sê Fedor Panchenko uit die Oekraïne. & ldquo In 'n uur verkoop hulle die hele groep mense aan verskillende hande. & rdquo Onder 'n groep van 200 mense bevind Panchenko hom in 'n fabriek, by die ysterfabriek in Silezië (nou Pole).
Rutabaga, geld en ontsnap
Ostarbeiter in hul kaserne.
Diegene wat by metallurgiese fabrieke gewerk het, het 'n besonder moeilike lot teëgekom: min slaap, harde arbeid en honger lewe in arbeidskampe. Ons het een keer per dag geëet, 'n bak sop, met wortel en swede, en Antonina Serdyukova beskryf haar lewe by 'n plant naby Dresden.
Rutabaga is 'n algemene herinnering vir almal wat in die Duitse gevangenskap gewoon het en die goedkoopste groente moontlik gemaak het: ongewas, wortel en blare saam, na werkers gegooi. In sulke toestande was tifus- en malaria -epidemies algemeen.
Ostarbeiter in 'n wapensfabriek in Suid -Duitsland met armbande as merke.
Sommige plantwerkers het 'n bietjie betaal en net 'n kans om 'n poskaart of klere in die kampwinkel te koop. U het drie sulke lone nodig om vir u 'n trui te koop, moontlik van 'n tereggestelde Jood, & het Serdyukova verduidelik.
Baie dapper jeugdiges, veral seuns, het probeer om uit die arbeidskampe te ontsnap, en so ook Fedor Panchenko. Hy het twee keer weggehardloop, in Duitsland rondgedwaal en 'n maand lank weggekruip, maar toe word hy gevang, erg geslaan en na Auschwitz gestuur en daarna na die konsentrasiekamp naby Magdeburg, wat hy skaars oorleef het. Ook 'n tipiese lot vir 'n Ostarbeiter en diegene wat gewoonlik probeer vlug het, is gevang en na doodskampe gestuur.
Terselfdertyd was die lewe in Duitsland nie heeltemal aaklig vir alle Sowjet -gevangenes nie. & ldquo Sommige van ons werk vir verhuurders. En ek het vir jou gelieg en 'n paar het God gesmeek dat die oorlog nog vier jaar sou duur, en hellip & rdquo onthou Panchenko. Vir diegene wat in 'n gesin woon, was dit afhanklik van die mense. Elke nasie het goeie mense en skurke. & Rdquo
'N Ostarbeiter -vrou wat as diensmeisie in 'n Duitse huis werk.
Sommige Duitsers het hul Sowjet -knegte goed behandel, selfs as familielede, terwyl ander koud en gewelddadig was, en dit was 'n totale lotery. My meesters het my selfs gevra om by hulle in Duitsland te bly, en Rdquo het gesê Yevgenia Savranskaya, wat as diensmeisie in Świebodzin (beset Pole) gewerk het. & ldquo Maar ek het gesê & ldquo Nee, & rdquo lank voordat die Sowjet -leër gekom het. & rdquo
Vriendelike vuur en gevolge
Die Britse leër in Noordwes-Europa bevry Russiese slawewerkers wat uit 'n kelder gered is nadat dit deur 'n Duitse polisieman, Osnabruck, op 7 April 1945 aan die brand gesteek is.
Oorwinning in 1945 was moeilik, ook vir gevange Sowjets. Na die moontlikheid van die dood as gevolg van geallieerde bomme wat in Duitse stede val, het diegene wat oorleef het, nuwe swaarkry gely. Oorlogsgevangenes en burgerlikes is na filtrasie -stasies gestuur deur die NKVD (Sowjet -teenintelligensie), en duisende het in die GULAG beland, soos Lev Mishchenko, wat tot tien jaar gevonnis is omdat hy as vertaler in 'n arbeidskamp gewerk het.
Vir diegene wat huis toe gekom het, was die lewe ook moeilik: Duitse ballingskap was 'n stigma. & ldquo Medeburgers het ons geminag, en rdquo herinner kalm aan Panchenko. Ek kon nie vir 'n ordentlike werk aansoek doen nie en het 37 jaar by 'n fabriek gewerk, en as daar 'n breuk was, sou hulle elke keer vir my sê: & ldquo O, geen verrassing nie, jy het vir Hitler gewerk. & rdquo Ander het geswyg oor hul ervaring in Duitsland al dekades lank nie, en hulle wou nie hê dat die stigma hul loopbane of gesinne sou beïnvloed nie.
Eers aan die einde van die tagtigerjare en later, na die ineenstorting van die USSR, het die lotgevalle van die Ostarbeiter openbare aandag gekry en ndash MEMORIAL, die historiese en burgerregte -organisasie, saam met die Duitse stigting, Remembrance, Responsibility and Future, 'n webprojek geskep Ander kant van die oorlog, waar tientalle onderhoude met oorlewendes van Duitse gevangenskap gevind kan word. Hulle herinneringe in hierdie artikel is van die webwerf afkomstig.
Die aaklige geskiedenis van behuisingsdiskriminasie in Amerika
Keeanga-Yamahtta Taylor oor hoe die eiendomsbedryf swart huiseienaarskap ondermyn het.
Vanaf 2016 was die gemiddelde rykdom vir swart gesinne in Amerika $ 17,600, terwyl die gemiddelde rykdom vir wit gesinne $ 171,000 was.
Een van die grootste faktore wat hierdie ongelykhede veroorsaak, is behuising. 'N Huis is die waardevolste ding wat baie mense sal besit. En om 'n mooier huis in 'n mooier woonbuurt te koop, was nog altyd die maklikste manier om op die sosio -ekonomiese leer te klim. Maar hierdie opsie was nie altyd vir almal beskikbaar nie, veral swart gesinne.
Die verhaal van behuisingsdiskriminasie in Amerika is ingewikkeld en gewortel in 'n lang geskiedenis van rassistiese beleid wat strek tot slawerny. Ver in die 20ste eeu het die regering stelselmatig teen swart huiseienaars gediskrimineer deur 'n proses wat bekend staan ​​as 'redlining', wat beperk het wie behoorlike verbande vir goeie huise kan kry en waar die huise gebou kan word.
In die sewentigerjare het die regering die hervestiging laat vaar in 'n poging om die speelveld vir almal gelyk te maak. Dit word beskou as 'n verbetering op die openlik rassistiese beleid, maar in werklikheid versterk die nuwe praktyke die probleme wat hulle hoop om op te los.
'N Nuwe boek van Keeanga-Yamahtta Taylor, 'n professor in Afro-Amerikaanse studies aan Princeton, is genoem Winswedloop: hoe banke en die eiendomsbedryf swart huiseienaarskap ondermyn het is die beste poging tot nog toe om hierdie geskiedenis uit te pak en die gevolge daarvan uit te lê.
Taylor voer aan dat die afskaffing van herlyning gelei het tot 'n nuwe soort behuisingsdiskriminasie, iets wat sy 'roofsugtige insluiting' noem. Volgens hierdie model het bankiers en makelaars saam met die regering saamgewerk om behuisingsbeleid te ondersteun wat rasse -ongelykhede versterk en miljarde dollars vir die private sektor verdien het.
Ek het met Taylor gepraat oor wat verkeerd geloop het, waarom ons pogings om behuisingsdiskriminasie op te los dit net erger gemaak het, en wat ons, indien enigiets, kan doen om dit reg te stel.
'N Ligte bewerkte transkripsie van ons gesprek volg.
Waaroor handel hierdie boek? Wat het jy probeer verstaan ​​of verduidelik?
Ek wou 'n paar dinge verstaan. Die een is dat dit dikwels voel asof segregasie, veral in metropolitaanse gebiede, net 'n aanvaarde kenmerk van Amerika is.
Dit is amper asof ons swart woonbuurte en wit woonbuurte en Latino -woonbuurte behandel asof dit suiwer natuurlike verskynsels is. Dit is slegs 'n weerspieëling van die begeerte van mense om tussen hul eie te leef.
En daarom wou ek praat oor segregasie as 'n finansiële ooreenkoms wat veel verder strek as die individuele begeertes van kopers en huurders, en een wat die finansiële belange van vaste eiendom en bankwese weerspieël.
Ek wou ook kyk na die probleme in publiek-private vennootskappe en die onnodige invloed wat die private sektor gehad het op die vorming van openbare beleid in Amerika. Dit is 'n groot, ingewikkelde kwessie wat nie die aandag gekry het wat dit verdien het nie.
Ons sal daarby uitkom, maar eers wil ek u graag verduidelik wat 'herlyn' is, aangesien dit die beleid is wat die weg gebaan het vir die moderne vorm van behuisingsdiskriminasie waarmee ons vandag worstel.
Herbelyning was 'n proses wat in die 1930's ontstaan ​​het toe die federale regering die eerste keer behuisingsbeleid geïmplementeer het. Daarvoor was daar werklik geen formele beleid rakende behuising in die Verenigde State nie.
Teen 1933 was die helfte van die verbande in die Verenigde State weens die Groot Depressie in afskerming. En dus het die federale regering twee dinge gedoen in reaksie hierop. Eerstens het dit die leningskorporasie vir huiseienaars gestig, 'n agentskap wat ontwerp is om mense te help om die voorwaardes van die lenings wat hulle vir hul huise aangegaan het, te herfinansier om die gety van negatief te stuit. En sodoende skep die regering kaarte wat die risiko daaraan verbonde bepaal: hoe waarskynlik is dit dat die mense in hierdie gebied dit óf sal terugbetaal óf in afskerming val.
Hulle het 'n kleurkode geskep as deel van hierdie proses. Groen was die mees gewenste groep om blou te herfinansier, die tweede mees gewenste groep geel, die derde mees gewenste groep en uiteindelik rooi gebiede wat basies uitgesluit is. Hierdie kaarte het dus bepaal of die regering die mense sou help om uit die negatief te kom.
Die Federale Behuisingsadministrasie is in 1934 gestig, en hul groot projek was om die ekonomie 'n hupstoot te gee deur die aantal huiseienaars uit te brei. Hulle wou dit goedkoper en makliker maak om 'n huis te koop, in teenstelling met huur.Om banke te help om hul onwilligheid te oorkom, het die federale regering verbandversekering geskep, wat beteken dat hulle op twee voorwaardes die subprima -lenings aan werkersklas mense sou verseker.
Een, dat die eiendomme nuut is, wat gewoonlik beteken dat dit buite die stad gebou sou word omdat dit goedkoper was en daar meer ruimte was.
Die tweede voorwaarde was dat die gemeenskappe ras -homogeen sou wees. En dit beteken dat hulle wit sou wees omdat hulle buite die stad was, net soos swart mense na stede begin trek het. En dit het in die volksmond bekend geword as herlyn, die weiering van die federale regering om lenings te verseker in stede waar swart mense konsentreer. En die weiering het gelei tot dekades van onbelegging en onderontwikkeling in die stedelike gebiede waarin Afro -Amerikaners gewoon het.
"Ons het 'n samelewing waarin huiseienaarskap die sleutel tot 'n goeie lewe is, en Afro -Amerikaners het nie billike toegang daartoe gehad nie"
In die sewentigerjare is die hervorming laat vaar en die federale beleid was daarop gemik om Afro -Amerikaners in huise te kry. Op die oog af lyk dit na 'n goeie idee. Wat het verkeerd gegaan?
Dit is hier waar die rol van die private sektor belangrik word. Mense kan 'n groter gesprek voer oor die nut van publiek-private vennootskappe, maar daar is iets besonders in die eiendomsbedryf wat baie problematies was in terme van hierdie publiek-private verhouding.
Die eiendomsbedryf het 'n deurslaggewende rol gespeel in die skeiding van stede, beide in sy eiendomsmakelaars- en sy verbandbank. Die federale regering het in die dertigerjare nie die skeiding van huise uitgevind nie, aangesien die eiendomsbedryf dit al lank doen. Die National Association of Real Estate Boards het in 1924 reeds 'n reël opgestel wat lui dat elke makelaar wat iemand van die teenoorgestelde ras in 'n woonbuurt wat homogeen is, sy lisensie sal verloor.
Dit was dus nie sinvol om 'n behuisingsprogram te reël om die stedelike behuisingskrisis op te los nie, want dit het beteken dat hierdie programme dieselfde soort skeidingsimpulse as die kern van vaste eiendom sou aanneem, tensy u die federale regering daartoe verbind het om aggressief sy eie reëls ten opsigte van behuisingsdiskriminasie af te dwing.
Maar dit gebeur nie. En daar was geen bewyse dat dit sou gebeur nie, aangesien die federale regering nooit die rol sou neem om wette teen diskriminasie ernstig af te dwing nie, omdat dit tot dusver nie daarin geslaag het nie.
Die Wet op Burgerregte van 64 het reeds die gebruik van rassediskriminasie in behuising wat deur die federale regering gefinansier is, verbied, maar dit word meestal geïgnoreer. John F. Kennedy onderteken in 1962 'n uitvoerende bevel wat rassediskriminasie verbied in federale gefinansierde behuising wat nuwe behuising is. Maar was nie van toepassing op behuising wat reeds bestaan ​​het nie, wat 'n groot ontwyking was.
Daar is dus reeds 'n patroon om enige konfrontasie met die eiendomsbedryf oor rasvrae te vermy. En sodra hierdie program uiteindelik geïmplementeer word, word dit verswelg deur dieselfde rassistiese impulse wat die eiendomsbedryf dryf. En die gevolge was verwoestend vir Afro -Amerikaners.
Waarom sou iemand dink dat die private sektor die probleem met openbare behuising sou help oplos? Die idee was asof winsbejag saam met openbare welsyn sou werk, maar in werklikheid het die strewe na wins die doelwitte van die openbare beleid op heeltemal voorspelbare maniere oorweldig.
Die probleem is die wanverhouding tussen winsbejag en die openbare belang. Die rol van die federale regering as reguleerder is ondermyn omdat dit ontslae geraak het van die ontwikkeling, bou of bestuur van enige behuisingsprogram. Dit het dit heeltemal aan die private sektor uitgekontrakteer.
Die rede waarom ons al meer as 100 jaar lank nie goeie huisvesting vir gewone mense verseker nie, is dat dit eenvoudig nie winsgewend is nie.
En wat is winsgewend om te bou?
Dit is winsgewend om woonstelle met 'n miljoen dollar te bou. Dit is winsgewend om 4,000 vierkante meter mini-herehuise te bou. Maar om goeie, veilige behuising vir werkersklas te bou-daar is geen geld in nie. En daarom wou ek hierdie geskiedenis skryf.
Laat ek u 'n moeilike vraag vra: was dit ontwerp? Met ander woorde, was iemand werklik van plan om die behuisingsprobleem op te los? Of het die beleid sy werklike doel bereik, naamlik die versterking van ongelykheid?
Dit is 'n wonderlike vraag. Ek dink nie dit was die gewenste uitkoms nie. Maar ek dink ook nie dat dit die geval is met: 'Wel, as daar verskillende mense was, sou die uitkoms anders gewees het.' Die onderliggende probleme hier is diep struktureel. Die regering kan nie sy eie reëls effektief reguleer of afdwing as dit geen rol speel in die vervaardiging van behuising nie, as dit in wese afhanklik geword het van die private sektor om dit te doen.
Die uiteinde is dat byna elke staatsbehuisingsprogram of -afdeling as 'n instrument beskou is om sake vir die private eiendomsbedryf te vergemaklik. Dit is ingeskryf in die hele funksie van organisasies soos behuising en stedelike ontwikkeling (HUD). Die begeerte is altyd om soveel as moontlik te doen om nie in konflik met die private bedryf te kom nie.
Selfs al was dit nie die gewenste uitkoms nie, is dit moeilik om te sien hoe die uitkoms anders sou wees as makelaars in hierdie hele program die belangrikste kontakpunt was. Hulle het die mense gevind. Hulle pas die mense by die huis. Hulle pas die mense by 'n verbandmakelaar. Op geen tydstip het die voornemende huiseienaar, wat 'n lae-inkomste-persoon in hierdie programme is, ooit kontak gemaak met 'n staatsverteenwoordiger op stads-, plaaslike, staats- of federale vlak nie.
Ek dink dit is belangrik om 'n punt te beklemtoon wat u hier maak. Die federale regering was nie daarop uit om geld aan mense te leen vir huise nie, dit het slegs verbandlenings verseker. Dit is 'n beduidende onderskeid.
Dit is reg. Die Federale Behuisingsadministrasie kon sy polisse verslap, maar dit het nie geld geleen nie, maar dit het verbandlenings verseker. Dit verskaf eintlik nie geld nie. Dit verander nie noemenswaardig tot in 1967 nie, toe 'n konsortium van 300 lewensversekeringsmaatskappye, die grootste lewensversekeringsmaatskappye in die Verenigde State, in die nasleep van die Detroit -opstand ontstaan ​​het wat uiteindelik 'n verbandpoel van $ 2 miljard word. om uiteindelik 'n enkelgesinshuiseienaarskap, meergesins-eenhede, woonstelle en besigheidslenings aan klein swart ondernemings te finansier, maar op twee voorwaardes.
Een voorwaarde is dat die FHA al hierdie verbande moet verseker sodat daar geen risiko vir die versekeringsmaatskappye is nie, en tweedens dat hierdie lenings slegs beskikbaar is in gebiede wat voorheen omskep is. U kan dus nie 'n lening neem nie en dan na die voorstede gaan. U kan met ander woorde nie die lening neem nie en na 'n wit woonbuurt of 'n plek met beter openbare geriewe gaan. U kan die lening slegs in 'n afgesonderde gebied gebruik.
Dit is heeltemal onwettig vir HUD, vir die federale regering om hierdie lenings terug te betaal, omdat hulle hul eie beleid teen diskriminasie oortree het, maar hulle het dit in elk geval ondersteun. Dus, hulle handhaaf nie net hul eie reëls nie, maar hulle staan ​​ook aan die kant en laat hierdie private korporasies self besluite neem.
Professor en skrywer Keeanga-Yamahtta Taylor | Met vergunning van die University of North Carolina Press
Hoe trek u 'n reguit lyn tussen hierdie geskiedenis en hierdie beleid aan die een kant en die volgehoue ​​welvaartskloof aan die ander kant?
Ons woon in 'n land waar u persoonlike opbou van rykdom sosiale mobiliteit ontketen en u lewensgehalte bepaal. En vir die meeste Amerikaners is huiseienaarskap die sleutel tot die opbou van welvaart. Maar as u nie toegang tot goeie behuising het nie, en as u uitgesluit is van die koop van goeie huise op konvensionele voorwaardes, maak dit niks uit nie.
Swart mense was die hele 20ste eeu huiseienaars en sedert die einde van slawerny in een of ander vorm, maar nie op dieselfde voorwaardes nie. As u Afro -Amerikaners dus uitgesluit het van toegang tot konvensionele bronne van finansiering en konvensionele middele om hul huise te koop, beland u met 'n groot verskil in rykdom.
Ons sien vandag 'n skerp daling in swart huiseienaarskap. Dit is tot 40 persent, wat ongeveer was in die laat 1960's en vroeë 1970's, en u sien 'n klein toename in wit huiseienaarskap, dus ons sal sien dat die gaping eintlik toeneem.
Maar wat ook belangrik is om te sê, is dat selfs vir die 40 persent van die swart mense wat hul eie huise kom besit, dit nie op dieselfde manier funksioneer nie. Eiendom in wit hande word meer gewaardeer as eiendom in swart hande. Selfs as swart mense eiendom besit, verdien dit steeds nie dieselfde waarde of teen dieselfde koers nie.
In plaas daarvan funksioneer dit dikwels as 'n skuldlas vir Afro -Amerikaners. Dit is 'n groot probleem waarop ek met hierdie boek die aandag wou vestig. Ons het 'n samelewing waarin huiseienaarskap die sleutel tot 'n goeie lewe is, en Afro -Amerikaners het nie billike toegang daartoe gehad nie.
"Die rede waarom ons al meer as 100 jaar lank nie goeie huisvesting vir gewone mense verseker nie, is dat dit eenvoudig nie winsgewend is nie"
Dat soveel mense steeds glo dat die mark alleen hierdie probleem sal oplos, is vir my net onbegryplik.
Mense praat oor die vrye mark as hierdie rasneutrale, kleurblinde ruimte waarbinne die onsigbare hand van vraag en aanbod bepaal wat wel of nie gebeur nie. Maar dit is so ongelooflik naïef. Die mark is ons. Die mark weerspieël ons waardes.
En wat eiendom betref, staan ​​ras in die middel. Sonder enige ernstige toewyding aan die handhawing van burgerregte, die skep van gedragsveranderende straf en boetes, is dit moeilik om te sien hoe dit werklik sou verander. En daar was nog nooit 'n verbintenis nie, selfs op die hoogtepunt van die burgerregtebeweging.
Toe die Wet op billike behuising in 1968 aangeneem is, het dit 'n burgerregte -afdeling vir HUD geskep. Die kongres het $ 6 miljoen bewillig vir die burgerregte -afdeling om sy bedrywighede te begin. 5 miljoen van die $ 6 miljoen gaan aan personeel. Dit het $ 1 miljoen vir 120 werknemers nagelaat om alle bewerings van rassediskriminasie in die Verenigde State te ondersoek.
Hierdie land was dus nog nooit ernstig daaroor om die wet werklik toe te pas nie, wat dit met betrekking tot burgerregte betref.
Is u optimisties dat ons 'n probleem met sulke diep wortels kan oplos? En as ons dit kan oplos, hoe sou dit lyk?
Ek dink 'n deel daarvan om uit die gat te klim, beteken om anders te dink oor hoe ons die kwessie van behuising hanteer. Ons is in 'n politieke oomblik waarin mense anders dink oor baie dinge, of dit nou is hoe gesondheidsorg versprei moet word of hoe onderwys toeganklik gemaak moet word. Mense oorweeg idees wat slegs 'n paar jaar gelede wyd bespot is.
Een rede hiervoor is dat dinge op die oomblik hoogty vier. Ons het histories lae werkloosheid. Ons het behoorlike ekonomiese groei. En tog bevind miljoene mense hulself onder skuld en het hulle geen hoop om dit ooit te kan delg nie. Hulle het geen finansiële toekoms nie.
Ons het dus mense soos die kongresvrou Ilhan Omar wat 'n huisrekening van triljoen dollar bekendstel wat georganiseer is rondom die idee van 'n huiswaarborg. Miskien is haar plan goed, miskien is dit nie, maar dit is die rigting wat ons moet gaan. Die omvang van die probleem is so groot dat die private sektor dit nie kan oplos nie. So ja, ek dink die staat moet baie meer betrokke wees as ons 'n kans het om met hierdie kwessie rekening te hou.
Ek haat dit nie om die uitdrukking 'behuisingskrisis' te gebruik nie, want dit impliseer 'n oortreding van die norm. Die waarheid is dat dit 'n chroniese probleem is wat dekades lank strek, en die private sektor was die middelpunt daarvan. Dit is dus tyd om behuising fundamenteel te heroorweeg net soos ons heroorweeg hoe ander sosiale goedere versprei word.
Hou van u gedeelde en waardevolle inligting. Die wêreld benodig meer feite van hierdie tipe detail. Waardering vir u vir al u navorsing en pogings om u saamgestelde bevindings aan ons te bring.
Seën in al u toekomstige pogings …
Ek wil graag meer uitvind? Ek sal graag ekstra inligting wil uitvind.
Die skip Brig Commerce van 1831 kom uit Kuba in Philadelphia aan
waar is John, ouderdom 26 as 'n dienaar by Henry Shelton.
Soveel verlore, waar is die 24 -jarige ouderdom, saam met Henry Shelton, op Emily in Penn 1841 aangekom
waar is manlike kind ouderdom 14 aangekom met Henry Shelton van St Jago op die
Bark Chief 1844. Waarheen het hierdie mense gegaan? is hulle verkoop? was hulle
in huise aan die werk gesit?
Amerikaanse slawerny was 'n unieke instelling wat in die sewentiende eeu in die Engelse kolonies in Amerika ontstaan ​​het. Verslaafde mense is onwillekeurig as eiendom aangehou deur slawe -eienaars wat hul arbeid en vryheid beheer het. Teen die agtiende eeu het slawerny rassetone aangeneem, aangesien blanke koloniste slegs Afrikane wat na die Amerikas gebring is, as mense beskou wat as slawe gedwing kon word. Die vroegste blanke setlaars wat na Arkansas verhuis het, het altyd slawe -eiendom saamgebring om die ryk lande te bewerk, en slawerny het 'n integrale deel van die plaaslike lewe geword. Slawe het 'n groot rol gespeel in die ekonomiese groei van die gebied en die staat. Hulle teenwoordigheid het bygedra tot die eienaardige vorming van die plaaslike kultuur en samelewing. Die bestaan ​​van slawerny het uiteindelik gehelp om die politieke verloop van die gebied en die staat tot die einde van die burgeroorlog en die afskaffing van slawerny in 1865 te bepaal met die bekragtiging van die dertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet.
Die oorsprong van slawerny in Arkansas
Die eerste slawe het in ongeveer 1720 ingegaan wat Arkansas sou word, toe setlaars intrek in die John Law -kolonie op grond wat hulle aan die onderste Arkansasrivier deur die koning van Frankryk aan hulle gegee het. Die regskolonie het binne twee jaar misluk, maar 'n klein aantal inwoners, insluitend Afro -Amerikaners wat waarskynlik slawe was, het die res van die Franse en Spaanse territoriale periodes in die gebied gebly. In die eerste amptelike Amerikaanse sensus van Arkansas as die "distrik van Louisiana" in 1810, het die sensusopnemers 188 slawe gevind in 'n totale bevolking van 1 062 mense. Die ontwikkeling van hierdie gebied en die totstandkoming daarvan as Arkansas -gebied in 1819 het 'n vinnige groei in die slawebevolking veroorsaak. Teen 1820 het dit tot 1,617 gestyg. Hierdie tendense het voortgegaan gedurende die territoriale tydperk en tot en met die Burgeroorlog. Teen 1830 bereik die slawe-bevolking 4,576 dan 19,935 in 1840 47,100 in 1850 en 111,115 in 1860. Namate die slawe-bevolking gegroei het, vorm dit ook 'n groter en groter deel van die totale bevolking, wat van elf persent in 1820 tot vyf-en-twintig persent groei teen 1860.
Slawe het in elke graafskap en in landelike sowel as stedelike omgewings in Arkansas voorgebly. Historikus Orville Taylor beraam dat ongeveer een uit elke vier blanke Arkansane slawe besit of in gesinne woon. Baie meer het egter waarskynlik baat by slawerny, aangesien die huur van slawe nie 'n ongewone gebruik was nie. Alhoewel slawerny die lewens van baie wit Arkansane duidelik geraak het, het die meeste slawe -eienaars slegs 'n paar slawe besit. Die grootste aantal slawe was die eiendom van die eienaars van groot plantasies in die laagland van die staat, veral in die ryk vallei en delta -lande langs die waterweë van die staat. 'N Relatief groot slawehoeveelheid sou tien slawe gewees het, 'n arbeidsmag wat gemiddeld ongeveer $ 9 000 in 1859 was, 'n bedrag gelykstaande aan ongeveer $ 200 000 in 2002. Teen 1860 was drie-en-sewentig persent van die slawe op plantasies en plase van daardie grootte . Hulle was egter slegs in besit van ongeveer ses en twintig persent van die staat se slawe-eienaars. Elisha Worthington van Chicot County was die staat se grootste slawe -eienaar en het meer as 500 slawe gehou aan die vooraand van die burgeroorlog.
Regsbeskerming vir slawerny
Die Code Noir, of Black Code, van die Franse Louisiana en bykomende wetgewing tydens die territoriale en staatskapingstydperke van Arkansas het die basiese wetlike definisie van slawerny bepaal en gehelp om die wêreld waarin die individuele slaaf geleef het, te bepaal. Volgens wet was 'n slaaf onderhewig aan alle wette wat persoonlike eiendom insluit. Soos beeste, perde of ander soorte besittings, was slawe deel van die eienaar se boedel. Dit beteken dat slawe nie hul eie wettige identiteit gehad het nie, wat dit vir hulle onmoontlik maak om kontraktuele verhoudings aan te gaan vir arbeid, besigheid of selfs huwelik. Die eienaar, aan die ander kant, kan slawe wegdoen, net soos enige ander bate, insluitend huur, verkoop of selfs kinders wegstuur van hul ouers. Erfgename het slawe geërf by die dood van 'n eienaar.
Alhoewel dit slawe as minder as mense gedefinieer het, erken die wet slawe as 'n unieke vorm van eiendom. Talle statute het dit duidelik gemaak dat die blanke gemeenskap weet dat hulle slawe mense is en nie op dieselfde manier as vee hanteer kan word nie. Slawe moes beheer word, en wette het probeer om die doel te bereik en het voorsiening gemaak vir die straf van slawe wat hierdie wette oortree het. Statute beperk hul bewegings, vereis paspoorte om hul tuisplantasie te verlaat, vergaderingsregte te beperk en die besit van vuurwapens te verbied, wat duidelik aandui dat blankes hul eiendom as rusteloos en moontlik gevaarlik beskou. 'N Wet van 1825 het die slawe -patrollie geskep, 'n instelling wat sulke grense oor die hele platteland afgedwing het, waarvan die bestaan ​​verder die teenstrydige karakter van wit persepsies van hul slawe -eiendom aandui. Die patrollie, waarop alle volwasse wit mans gereeld diens gedoen het, het die platteland gepolisieer, slawe van 'n plaas of plantasie sonder 'n pas gestraf, gesoek na weghol en gesorg vir slaweopstande.
Hedendaagse blankes beskou hul eienaardige instelling dikwels as 'n welwillende instelling en beskou die gebrek aan noemenswaardige slaweopstande in Arkansas as 'n weerspieëling van die goedaardige karakter daarvan.Die meerderheid slawe het dit waarskynlik nie so gesien nie. Die advertensies in die weekblad geplaas deur eienaars wat probeer om ontsnapte slawe te herstel, dui duidelik op die ontevredenheid van slawe met hul toestand en die bereidwilligheid om uiterste straf te waag om weg te kom. Die gereelde behoefte van slawe -eienaars om fisiese straf te gebruik om gehoorsaamheid aan hul slawe te verseker, dui ook op die weiering van individuele slawe om tevrede te wees met hul toestand. Onwelvoeglikheid, ongehoorsaamheid en weiering om te werk - alle gedrag wat gelei het tot sweep deur Arkansas -planters - het die pogings van slawe getoon om 'n mate van persoonlike onafhanklikheid binne die slawestelsel te vestig. Uiteindelik het slegs die gebruik van geweld hierdie kritieke arbeidstelsel deur die antebellumjare moontlik gemaak.
Slawerny het hoofsaaklik gedien om arbeid vir die staat se ekonomie te verskaf, en slawe het 'n groot bydrae gelewer tot die ontwikkeling daarvan. Slawerny het die vinnige uitbreiding van die katoengrens in Arkansas moontlik gemaak, en slawe se arbeid het baie bygedra tot die materiële rykdom van die staat, wat ten minste $ 16 miljoen per jaar tot die ekonomie toegevoeg het en dat Arkansas teen 1860 die sesde grootste katoenprodusent in die Verenigde State was. Geskiedkundiges het gedebatteer of slawerny vir die Suide winsgewend was of nie, maar in Arkansas bestaan ​​daar geen twyfel dat slawe -arbeid vir sommige individuele slawe -eienaars wins gemaak het nie. Niks toon duideliker dat tydgenote die stelsel net so winsgewend beskou het as die inflasie in die prys van slawe gedurende die antebellumperiode nie. Orville W. Taylor het getoon dat die gemiddelde pryse in Arkansas gestyg het van $ 105 in die 1820's tot byna $ 900 teen 1860, met inagneming van kinders sowel as volwassenes. Volwasse slawe met vaardighede soos timmerwerk of smede kan enorme pryse teweegbring, terwyl sommige sulke slawe tot $ 2,800 kos. Hierdie pryse was vergelykbaar met ongeveer $ 2,200, $ 20,000 en $ 61,000 in 2002 dollar.
'N Slawe se lewe
Baie is bekend oor slawerny vanuit die perspektief van blankes, maar minder is bekend oor die slawe self, veral vanuit hul oogpunt. Wit bronne bevestig dat slawe -arbeid dikwels hard was. Die oorgrote meerderheid slawe het as veldhande gewerk, gewoonlik van sonop tot sononder elke dag van die week behalwe Sondag. Hulle het die meeste van hul tyd bestee aan die verbouing van katoen-die ploeg van lande en die aanplant van die gewas aan die einde van Februarie, terwyl die lande van gras en onkruid weggehou word tot by die tyd van tydperk. Op hierdie stadium, gewoonlik in Julie, het gewasse oor die algemeen nie intensiewe verbouing nodig gehad nie, en die veldwerk het geëindig. Veldslawe het daarna gewerk aan die bou en herstel van heinings, die skoonmaak van grond en die uitvoering van 'n wye verskeidenheid ander plantasie -take. Alle hande het egter in Augustus teruggekeer na die veld, toe die pluk begin het en gereeld daar gebly het tot die einde van die jaar. Sommige slawe het egter nie veldwerk gedoen nie. Vee versorg, as bekwame vakmanne werk of huiswerk verrig, was tipies van die werk wat verrig word deur diegene wat nie in die veld was nie. Ongeag watter taak die slawe verrig het, het die eienaar gewoonlik probeer om soveel moontlik arbeid daaruit te onttrek. Ondanks die mag van die eienaar, was slawe egter baie vindingryk om hul werksomstandighede binne perke te beheer. Hulle kon dikwels toegewings van meesters of opsieners verseker deur gewasse te saboteer of reguit te trotseer teen hul eise.
Slawe het gewoonlik in klein houthutte of houthutte in aparte woonbuurte van hul blanke eienaars gewoon, hoewel slawe moontlik saam met hul eienaar op 'n kleinhoewe woon. Slawe se hutte het gewoonlik vuilvloere, baie min meubels en miskien selfs deure en vensters. Slawe se klere word gewoonlik op die plantasie vervaardig uit growwe of lae kwaliteit lap. Eienaars het gewoonlik skoene gekoop, maar slawe het dit dikwels gedoen, behalwe in die winter. Slawe se dieet wissel van plantasie tot plantasie, maar bestaan ​​meestal uit varkvleis en mielies, aangevul met 'n paar groente wat op die plaas verbou word. In sommige gevalle kom die aanvullings uit plantasies. Sommige planters het slawe toegelaat om hul eie klein kolle te versorg. In gevalle waar 'n meester slawe toegelaat het om wapens te dra en te jag, het hulle wild en vis by hul dieet gevoeg. Die slaaf se dieet was skaars voldoende, soos die sterftesyfer van slawe in verhouding tot blankes getoon het. Hoewel slawe skaars voldoende was, het hulle sulke toestande oorleef en dit het in Arkansas moontlik relatief beter gevaar as slawe in ander suidelike state. Die sensus van 1850 dui aan dat die sterftesyfer onder Arkansas -slawe 1,83 per duisend was, aansienlik laer as die algehele nasionale gemiddelde van 2,13. Aan die ander kant was die sterftesyfer onder slawe dertig persent hoër as dié van die staat se vrye bevolking.
Minder is bekend oor die slawe -samelewing en -kultuur, hoewel dit duidelik is dat slawe met sukses unieke instellings onder mekaar geskep het ondanks die beperkings wat hulle opgelê word. Slawe het meestal gepoog om gesinslewe in die slawekwartiere te vestig, alhoewel die wet wettige huwelike verhinder het. Pogings om gesinslede wat deur meesters geskei is, te herenig en slawehuwelike aan die einde van die burgeroorlog te wettig, toon die belangrikheid van die gesin vir die slawe -kultuur.
'N Godsdienstige lewe het ook binne die slawegemeenskap ontwikkel, veral variasies oor die Protestantse Christendom. Baie meesters het godsdiens onder hulle slawe aangemoedig, soms om welwillende redes, maar soms omdat hulle geglo het dat dit hul eiendom meer gemaklik sou maak. Slawe het die oortuigings van hul meesters egter vinnig omskep in 'n geloof wat gelykheid voor God beklemtoon en uiteindelike vrylating van slawerny. Musiek was ook 'n belangrike deel van die slawe -kultuur. Soos in die geval van godsdiens, vorm die slawe hul musiek tot 'n vorm wat hul gevoelens oor hul slawerny verwoord. Alhoewel die verbinding van die meeste slawe met Afrika teen die negentiende eeu verby was, het elemente van hul Afrika -agtergrond verskyn in hul formulering van sosiale en kulturele instellings.
Die burgeroorlog en die einde van slawerny
Slawerny in Arkansas het die staat se ekonomiese ontwikkeling in die antebellumperiode aangemoedig, maar dit het ook 'n belangrike rol gespeel in die bepaling van die katastrofiese verloop van die staat in die deursnee -krisis van die 1850's. Gedurende daardie dekade, oortuig dat 'n stygende Republikeinse Party in die Noorde die toekoms van die instelling bedreig het, het vooraanstaande Arkansas -politici saam met ander uit die Suide aangedring op die beskerming van slawerny en dreig 'n ontwrigting van die Unie as die toekoms van die instelling nie gewaarborg is nie. In die afstigtingskrisis gedurende die winter van 1860–1861, na die verkiesing van president Abraham Lincoln en die afstigting van Suid -Carolina, het leiers in die Arkansas, soos kongreslid Thomas Hindman en goewerneur Henry Rector, aangedring dat die staat ook moet vertrek. Sterk Unionistiese sentiment het die optrede vertraag, maar uiteindelik het die uitbreek van die oorlog tussen die Verenigde State en die Konfederasie in April 1861 die gety ten gunste van afskeiding plaaslik gemaak.
Ironies genoeg bevat die oorlog die saad van vernietiging vir die instelling wat dit bedoel was om te beskerm. Die verwydering van duisende wit mans van die platteland het die mag van meesters op hul slawe verswak. Selfs die toewysing van slawe vir die Konfederale regering vir arbeiders het die karakter van die instelling agter die rebelle -linies verander. Uiteindelik het die suksesvolle beweging van die Unie -magte in 1862 na Arkansas in 1862 gesien hoe duisende slawe uit hul plantasies vlug om vryheid agter federale linies te verseker, en die oorwinning van die Unie in 1865 verseker hul uiteindelike vryheid. Nuwe verhoudings tussen slawe en blanke Arkansane sou na die oorlog gesmee moes word, hoewel wit mense huiwerig was om die mag oor die vrymanne wat hulle so lank oor hul slawe uitgeoefen het, oor te gee.
ARKANSAS SLAVESENSUS VERGELYK TOT DIE TOTALE BEVOLKING: 1840, 1850, 1860 (DEUR LAND)
County 1840 slawe 1840 in totaal 1850 slaaf 1850 in totaal 1860 slaaf 1860 in totaal
Daarop uit om 168 2,228 201 3,710 384 9,306
Warm Lente 249 1,907 361 3,609 613 5,635
Onafhanklikheid 514 3,669 828 7,767 1,337 14,307
Snoek 109 969 110 1,861 227 4,025
Pous 215 2,850 479 4,710 978 7,883
Soutoplossing 399 2,061 503 3,903 749 6,640
Unie 906 2,889 4,767 10,298 6,331 12,288
Wit 88 929 308 2,619 1,432 8,316
Skree 424 3,341 998 6,333
STAAT 19,935 97,574 47,100 209,897 111,115 435,450
Let wel: Soos die grafiek hierbo aandui, het elke graafskap in Arkansas, vanaf die stigting daarvan, slawe aangeteken in die drie sensusse wat geneem is na die toelating van die staat tot die Unie. Twintig provinsies is na 1860 uit dele van vroeëre provinsies geskep, daarom word nie elke provinsie wat tans bestaan ​​op die grafiek getoon nie. As 'n persentasie van die bevolking wissel slawe van minder as een persent (in Newton County) tot meer as tagtig persent (in Chicot County) in 1860.
Battershell, Gary. "Die sosio -ekonomiese rol van slawerny in die Arkansas -land." Arkansas Historiese kwartaalliks 58 (lente 1999): 45–60.
Bolton, S. Charles. Vlugtelinge uit onreg: slawe wat vryheid soek in Arkansas, 1800–1860. Omaha, NE: National Park Service, 2006. Aanlyn op http://www.nps.gov/subjects/ugrr/discover_history/upload/Fugitives-from-Injustice-Freedom-Seeking-Slaves-in-Arkansas.pdf (besoek Februarie 10, 2020).
———. Fugitivisme: ontsnap aan slawerny in die onderste Mississippi -vallei, 1820-1860. Fayetteville: University of Arkansas Press, 2019.
———. "Slawerny en die definisie van Arkansas." Arkansas Historiese kwartaalliks 58 (lente 1999): 1–23.
Duncan, Georgena. "Beheer in die Arkansas River Valley: Three Case Histories." Arkansas Historical Quarterly 66 (Winter 2007): 422–443.
———. "'Een neger, Sarah ... een perd met die naam Collier, een koei en een kalf met die naam Pink': Slave Records uit die Arkansas River Valley." Arkansas Historical Quarterly 69 (Winter 2010): 325–345.
Durning, Dan. "Henry Jacobi's Brace Act: Helping Seven Escape Escape Slaves as the Confederacy eindig in Little Rock." Pulaski County Historiese oorsig 69 (Somer 2021): 57–64.
Gigantino, James J. III. "Slawerny en die skepping van die gebied in Arkansas: 'n heroorweging." Arkansas Historical Quarterly 78 (herfs 2019): 231–247.
Gigantino, James J. II, red. Slavery and Session in Arkansas: A Documentary History. Fayetteville: University of Arkansas Press, 2015.
Griffith, Nancy Snell. "Slawerny in Independence County." Onafhanklikheid County Kroniek 41 (April - Julie 2000).
Hancox, Louise M. "Beeld 'n nasie verdeel: kuns, Amerikaanse identiteit en die krisis oor slawerny." PhD diss., Universiteit van Arkansas, 2018.
Howard, Rebecca A. "No Country for Old Men: Patriarchs, Slaves, and Guerrilla War in Northwest Arkansas." Arkansas Historical Quarterly 75 (Winter 2016): 336–354.
Jones, Kelly Houston. "Black and White on Slavery's Frontier: The Slave Experience in Arkansas." In Ras en etnisiteit in Arkansas: nuwe perspektiewe, geredigeer deur John A. Kirk. Fayetteville: University of Arkansas Press, 2014.
———. "Vroue aan die katoengrens van Arkansas: migrasie, arbeid, familie en weerstand onder 'n uitgebuite klas." In Arkansas -vroue: hul lewens en tye, geredigeer deur Cherisse Jones-Branch en Gary T. Edwards. Athene: University of Georgia Press, 2018.
———. "Bondswomen's Work on the Cotton Frontier: Wagram Plantation, Arkansas." Landbougeskiedenis 89 (Somer 2015): 388–401.
———. "Lede, pioniers en pelgrims vir vryheid: Arkansas se gebonde reisigers." Arkansas Historical Quarterly 75 (Winter 2016): 319–335.
———. "'Ongetwyfeld skuldig': Lynching en slawe in Antebellum Arkansas." In Bullets and Fire: Lynching and Authority in Arkansas, 1840–1950, geredigeer deur Guy Lancaster. Fayetteville: University of Arkansas Press, 2018.
———. "Die eienaardige instelling aan die periferie: Slawerny in Arkansas." PhD diss., University of Arkansas, 2014. Aanlyn op https://scholarworks.uark.edu/etd/2044/ (28 April 2021 geraadpleeg).
———. "'' N Ruwe, taai stel hande om te bestuur ': Slaweweerstand in Arkansas." Arkansas Historical Quarterly 71 (Lente 2012): 1–21.
———. A Weary Land: Slavery on the Ground in Arkansas. Athene: University of Georgia Press, 2021.
———. "White Fear of Black Rebellion in Antebellum Arkansas, 1819-1865." In The Elaine Massacre and Arkansas: A Century of Atrocity and Resistance, 1819–1919, geredigeer deur Guy Lancaster. Little Rock: Butler Center Books, 2018.
Lack, Paul D. "An Urban Slave Community: Little Rock, 1831–1862." Arkansas Historiese kwartaalliks 41 (Herfs 1982): 258–287.
Lankford, George E. "Austin's Secret: An Arkansas Slave at the Supreme Court." Arkansas Historical Quarterly 74 (Lente 2015): 56–73.
Lankford, George E., red. Getuienis: Memories of Arkansas Slavery: Narratives from the 1930s WPA Collections. 2de uitg. Fayetteville: University of Arkansas Press, 2006.
Moneyhon, Carl H. "The Slave Family in Arkansas." Arkansas Historiese kwartaalliks 58 (lente 1999): 24–44.
Shafer, Robert S. "Blanke persone wat aan rasseslawerny in Antebellum Arkansas gehou word." Arkansas Historiese kwartaalliks 44 (Somer 1985): 134–155.
Stafford, L. Scott. "Slawerny en die hooggeregshof in Arkansas." Universiteit van Arkansas by Little Rock Law Journal 19 (lente 1997): 413–464. Aanlyn by https://lawrepository.ualr.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1729&ampcontext=lawreview (20 April 2021 geraadpleeg).
Taylor, Orville W. Negerslawerny in Arkansas. Fayetteville: University of Arkansas Press, 2000.
Thompson, George H. "Slavery in the Mountains: Yell County, Arkansas, 1840–1860." Arkansas Historiese kwartaalliks 39 (lente 1980): 35–52.
Van Deburg, William L. "The Slave Drivers of Arkansas: A New View from the Narratives." Arkansas Historiese kwartaalliks 35 (Herfs 1976): 231–245.
Walz, Robert. "Slavehouers en slawehouers in 1850 in Arkansas." Arkansas Historiese kwartaalliks 12 (lente 1953): 38–73.
West, Cane W. "Leer die land: Indiërs, setlaars en slawe in die suidelike grenslande, 1500–1850. " PhD diss., University of South Carolina, 2019.
- Inboorling van Kingstree, Joseph McGill, 'n voormalige programoffisier van die National Trust for Historic Preservation, dokumenteer sy oornagverblyf in plattelandse hutte en stedelike slawekwartiere in die hele Suidoos om die publiek bewus te maak van die behoefte om dit te bewaar
- bibliografie en verwysings na gedrukte bronne en gearchiveerde rekords
Afro -Amerikaanse lewe in die boonste Piemonte van Suid -Carolina, 1780-1900 - opsomming van die boek deur W.J. Megginson
- Universiteit van Noord -Carolina - aanlyngeskiedenisse van swart en wit Suidlanders - bevat inligting oor slawerny en hoe die lewe in die Suide tussen 1861 en 1865 was
- Ondersoek en dokumenteer die lewens van verslaafde Amerikaners en hoe hul tradisies vandag voortleef in die Gullah-Geechee-kultuur
- die rol van historici en argeoloë om te leer oor die geskiedenis van Suid-Carolina se "onsigbare mense" en#8211 Afro-Amerikaners