Die 1990’s en vroeë 2000’s was ’n goue era vir die wêreldtydrenreeks (WRC). Dit was ’n tyd toe magtige masjiene soos die Mitsubishi Lancer Evo en Toyota Celica Turbo met Subaru se Impreza meegeding het.
Tien jaar gelede het menige skoolseun sy pa gesmeek om ’n blou Impreza WRX STI te koop – een met goue wielvellings, ’n gapende luginlaat in die enjinkap en ’n komieklike drukvlerk agterlangs.
Die XV is inderdaad gegrond op die Impreza, maar danksy swart plastiekpanele op die wielboë en ’n dakrak vir bergfietse en kajakke – en natuurlik omdat hy hoër bo die grond staan – het hy ’n houding wat getuig van avontuurlustigheid.
Wanneer die stelsel opmerk dat jy moontlik in ’n ongeluk betrokke gaan wees, sal hy die voertuig outomaties laat rem. Hy waarsku jou ook as jy oor ’n sperstreep ry en as daar ’n voertuig in jou blindekol wegkruip.
Die XV ry heel aangenaam – ’n rit in ’n XV voel amper soos ’n Sondaguitstappie na die botaniese tuin. Ons sal die rit nie as vervelig beskryf nie, maar dis ook allesbehalwe opwindend.
Die deursneemotoris gaan egter nie hieroor kla nie, en as die trae ratkas jou werklik omkrap, kan jy na die sportmodus oorskakel en die ratwisselpedale agter die stuurwiel gebruik om 7 “ratwisselings” na te boots.
Die ratkas in die XV lewer aanvaarbare diens as jy bedaard bestuur en nie beplan om soos Sébastien Loeb of Sébastien Ogier te jaag nie.
Die XV se vastrapbeheer werk puik op grondpaaie, nes jy van ’n Subaru verwag, en die stuuraksie voel goed: nóg oorsensitief nóg traag.
Die 18”-bande rol gemaklik oor sinkplaatpaaie en slaggate, en omdat die enjin- en-ratkaskombinasie so sedig is, voel dit nooit of jy soos ’n wildewragtig van die pad af in die bosse gaan injaag nie. Net soos die Outback het die XV ook ’n X-modus. Dit is basies elektroniese ewenaarslotte en die afdraandebeheer wat met die druk van ’n knoppie ingespan word sodra die padoppervlak effens uitdagend raak.
’n Paar toeskouers het die XV uit die modderplas gestoot – nadat hulle eers eiertjies gelê het – maar toe ons onthou om die elektroniese vastrapbeheer af te skakel het die XV aansienlik beter gevaar op die hindernisbaan.
Die enigste tekortkoming wat die XV werklik terughou, is sy lang, lae neus wat maklik teen ’n grondwal vassteek.
As dit kom by vakmanskap en voorkoms kan ons nie fout vind met die Subaru XV nie. Sy mistroostige enjin-en-ratkaskombinasie stel wel teleur as jy ’n petrolkop is, maar die gewone ou gaan dink jy’s té krities as jy kommentaar hieroor lewer.