Serebrale Cortex Funksie: Verbindings, Sensoriese, Motor, Vereniging | Health Life Media
Kortikale Lae van die Serebrale Cortex
Die serebrale korteks word verbind met verskeie subkortikale strukture soos die thalamus, die basale ganglia, en stuur inligting aan die middel langs efferente verbindings en ontvang inligting deur middel van afferente verbindings. Die meeste sensoriese inligting word via die thalamus na die serebrale korteks toegepas. Olfaktoriese inligting strek egter deur die olfaktoriese gloeilamp na die olfaktoriese korteks, ook die piriformiese korteks. Die grootste deel van die verbindings is van een area van die korteks na ‘n ander, eerder as van subkortikale gebiede. Ekstrakortiele afferente verskaf primêre sensorarea by die kortikale vlakke, waar die insetvesels eindig, tot 20% van die sinapse, maar in ander gebiede en ander lae is die persentasie waarskynlik baie laer.
Die korteks word gewoonlik beskryf as drie verskillende dele: sensoriese, motoriese en assosiasie areas.
Die sensoriese areas is kortikale gebiede wat inligting van die sintuie versamel en verwerk.
Dele van die korteks wat sensoriese insette van die thalamus insamel, word aangewys as primêre sensoriese areas. Die visie, oudisie en aanraking word deur die primêre visuele korteks, primêre ouditiewe korteks en primêre somatosensoriese korteks gehelp. In die algemeen kry die twee hemisfere inligting van die teenoorgestelde (kontralaterale) kant van die liggaam. ‘N Voorbeeld hiervan is dat die regte primêre somatosensoriese korteks data van die linker ledemate ontvang, en die regte visuele korteks ontvang data van die linker visuele veld. Die struktuur van sensoriese kaarte in die korteks toon die van die ooreenstemmende sensorgaan, in wat bekend staan ​​as ‘n topografiese kaart. Naby punte in die primêre visuele korteks, byvoorbeeld, stem ooreen met die naburige punte in die retina. Die topografiese kaart word ‘n retinotopiese kaart genoem. Op dieselfde manier bestaan ​​daar ‘n top ographic kaart In die primêre ouditiewe korteks, en ‘n somatotopiese kaart is die primêre sensoriese korteks. Die laaste topografiese kaart van die liggaam op die posterior sentrale gyrus is uitgebeeld as ‘n vervormde menslike voorstelling, die somatosensoriese homunculus, waar die grootte van verskillende liggaamsdele die relatiewe digtheid van hul innervasie weerspieël. Gebiede met ‘n baie sensoriese innervasie, soos die vingerpunte en die lippe, vereis meer kortikale area-proses fyner sensasie.
Die motorareas word in beide hemisfere van die korteks aangetref. Hulle is gevorm soos ‘n paar koptelefoon wat van oor tot oor strek. Die motoriese gebiede is taamlik nou gekoppel aan die beheer van vrywillige bewegings, veral lynverskeie bewegings wat deur die hand uitgevoer word. Die regter helfte van die motor area beheer die linkerkant van die liggaam en omgekeerd.
Twee dele van die korteks word gewoonlik na verwys as motor:
Primêre motoriese korteks, wat vrywillige bewegings vergelyk
Aanvullende motoriese areas en premotoriese korteks, wat vrywillige oomblikke bepaal.
Ook is motorfunksies beskryf vir:
posterior parieLanguages korteks, wat vrywillige bewegings in die ruimte bestuur
Dorsolaterale prefronLanguages korteks, wat bepaal watter vrywillige bewegings volgens hoër-orde-instruksies moet wees, regeer as selfgegenereerde gedagtes.
Net onder die verbale korrekte is onderling gekoppelde subkortiese massas grys materie genaamd basale ganglia (of kerne). Die basale ganglia ontvang insette van die substansiële nigra van die middellyn en motoriese areas van die serebrale korteks en oordra seine terug na albei hierdie plekke. Hulle is betrokke by motoriese beheer. Hulle word lateraal gevind aan die thalamus. Die komponente van die basale ganglia is die substantia nigra, caudate kern, die subthalamiese kern, die globus pallidus, die nucleus accumbens en die putamen, The putamen en globus pallidus, word ook gesamentlik bekend as die lentiforme kern omdat hulle albei ‘n lens- vormige liggaam. Die putamen en caudate kern word ook gesamentlik die corpus striatum genoem na hul gestreepte voorkoms.
Die verenigingsgebiede is die komponente van die serebrale korteks wat nie aan die primêre streke behoort nie. Hulle funksioneer om ‘n beduidende perseptuele ervaring van die wêreld te skep, ons toelaat om effektief te reageer en abstrakte denke en taal te bevorder. Die temporale, parieLanguages en oksipiLanguages lobbe – alles in die posterior deel van die korteks 0 integreer sensoriese inligting en inligting wat in die geheue gestoor word. Die fronLanguages of prefronLanguages assosiasie kompleks is betrokke by beplanning aksies en beweging, sowel as abstrakte denke. Die verenigingsgebiede word wêreldwyd georganiseer deur verspreide netwerke. Elke netwerk verbind gedeeltes wat versprei word oor wydverspreide streke van die korteks. Spesifieke netwerke is langs mekaar geleë en lewer ‘n komplekse reeks verweefde netwerke. Die spesifieke organisasie van die assosiasie netwerke word betwis met bewyse van interaksies, hiërargiese verhoudings en mededinging tussen netwerke. In mense is assosiasie netwerke besonder belangrik vir taalfunksie. In die verlede is veronderstel dat taalvaardighede beperk is tot die Broca-gebied, die linker halfrond in gebiede 44/45, vir taalformulering en area 22, die Wernicke-gebied, vir taalontvangste. Taal is egter nie meer beperk tot maklik onbepaalde gebiede nie. Meer onlangse navorsing dui daarop dat die proses van taaluitdrukking en -ontvangs op ander gebiede voorkom as net die formasies rondom die laterale sulcus, insluitende die fronLanguages lob, pons, serebellum en basale ganglia.
Posted in Brein, Serebrale Cortex, Uncategorized Tagged afferente, Brodmann, Caudate-kern, die globus pallidus, die kern accumbens, die putamen, die subthalamiese kern, Efferente, Intrakortiese Axon, Kortikale Lêers, Kortikokortikale, Motorareas, Neocorticale Streke, Olfaktoriese Bol, Olfaktoriese Cortex, Piramidale Laag, Retikulêre Kern, Sensoriese Areas, Serebrale Cortex, substantia nigra, sulcus, thalamus, Verbindings, Verenigingsgebiede