Il Paradiso is die derde en laaste deel van Dante se Divina Commedia – die Goddelike komedie, ’n allegoriese gedig waarin die digter Dante se reis deur die hel, die vaevuur en die hemel uitgebeeld word. Dit word algemeen aanvaar dat die gedig simbolies is van die siel se reis na God en ewige saligheid. Die digter vertel in die eerste persoonsvorm van sy reis wat duur vanaf die nag voor Goeie Vrydag tot die Woensdag na Paasfees. Die Romeinse digter Vergilius is sy metgesel op reis deur die hel en die vaevuur, terwyl sy eertydse beminde, Beartice (later Bernard van Clairvaux), hom deur die hemel (die paradys) begelei.
As gesoute en bekende teoloog en kenner van Grieks, Hebreeus, Latyn en Italiaans was Vos eintlik die aangewese persoon om hierdie spesifieke taak aan te pak, aangesien hy met die primêre bronne kon werk en homself nie slegs op tweedehandse vertalings van antieke tekste moes verlaat nie. As akademikus het hy egter ook deeglike navorsing gedoen oor die projek wat hy aangepak het. Daarvan getuig die uitvoerige inleiding en toeligtende aantekeninge wat ongeveer 70 bladsye beslaan en waarsonder die leek die kern van die groot werk moeilik sou kon verstaan. Die bibliografiese verwysings beslaan ’n verdere 40 bladsye. Vos steun, wat die Middeleeuse natuurwetenskap en geografie betref, op die werk van kenners en skryf ook verhelderend oor die teologiese insigte van Dante en sy tyd, asook oor die hiërargieë of bestaansorde van alle besielde wesens. Talryke akademiese bronne word (soos hierbo aangetoon) vir studente en belangstellendes gelys en bespreek.
Kennis van Middeleeuse kosmologie wat gebaseer is op dié van die ou Grieke, is onontbeerlik vir die interpretasie van die gedig. Aan ‘n bespreking daarvan word ‘n groot deel van die inleiding gewy. Die antieke godedom en die hiërargiese orde waarbinne die gode geheers en gewerk het, word verduidelik, asook die verhouding tussen die gode en die planete wat om die son wentel. Die hele struktuur van die Il Paradiso is naamlik op die hiërargiese orde van die planete (en die gode wat met hulle geassosieer word) geskoei. Verder is dit belangrik dat die leser die Griekse en Romeinse mites ken en verstaan waarop dele van die Divina Commedia steun. Daarbenewens wy Vos in sy inleidende aantekeninge uit oor die rol wat die maan in die gedig speel, die mistiek en die engeleleer wat veral vir die Il Paradiso belangrik is, asook die simboliese waarde van lig. Die retoriek en die poëtiese strategieë wat die gedig onderlê, is belangrike wegwysers in die vertaalstrategie waarvan die digter gebruik gemaak het en behoort in berekening gebring te word by die beoordeling van die eindproduk.
Die aanwending van poëtiese strategieë kom deurgaans in die Paradiso voor. Die retoriese vaardighede soos die argumentum en die sillogisme het hy by Aristoteles geleer.
Ook verskeie ander retoriese en poëtiese strategieë wat die struktuur van die Il Paradiso toelig en wat die betrokke teks kenmerk, word in hierdie deel van die inleiding beskryf.
In hierdie fragment is die woordspeling, die sinsritme, die enjambemente en die rymwoorde dié van die kundige vertaler en maak dit die Afrikaanse teks ‘n kunswerk in eie reg.
Baie dankie vir al die inskrywings wat ontvang is. Drie buite-beoordelaars sal nou die finale beoordeling van die lykdigte op die kortlys (steeds anoniem) behartig. Ons sal die wenners se name hopelik teen die 4de of 5de Augustus bekend kan maak. Miskien selfs vroeër. Die keuse was moeilik, en ons het dus op 20 gedigte besluit ipv net 15 soos verlede jaar.