Gedig: Dorp in die BoesmanlandArgieffoto (Foto: Pam Patterson/Pixabay) George Weideman (1947 – 2008) Die dorp lê en slaap. Teen drie-uur lê die huise soos baksels brood in die maanlig; ŉ skaduwee kry vorm en ŉ kat kom te voorskyn, gly behoedsaam oor die straat, word in ŉ skaduwee opgelos. ŉ Hond skrik haarself orent en blaf vertwyfeld; sug en smelt weer saam met die stowwerige sak waarop sy lê; ŉ haan misreken hom kortstondig en kraai Mauritius wakker. ŉ Dowwe lig langs ŉ deurkosyn verraai ŉ flikkerkers – miskien het iemand koliek of tandpyn; of dalk is dit die weduwee, slaaploos op soek na ŉ penning of floryn, Dan wals ŉ windvlaag deur die dorp en skud die droë peule wakker: rinkel-rinkel tamboeryn, die bome gesluierde buikdansers; ŉ kleuter skreeu in haar slaap, kort duskant zero-lyn. Die dorp se duisend windpompe raak oorstuurs en draai ŉ lied van droefnis en van pyn die vlaktes oor. Maar die dorp se kinders is vêr, veels te vêr om die lied te hoor. Weg is die wind. Woerts op pad. na die volgende plek. Skaduwees bly skaduwees. Onder die emaljewit maan die dorpsheks wat haar huise toerol in gesifte meel.