Hipotese is wat dit is, tipes hipoteses - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
hipotese - Dit is 'n stelling wat bewyse vereis, dien as aannames of raaiwerk. 'N Hipotese kan 'n vorm van ontwikkeling van die wetenskaplike kant van kennis wees, deur die eienskappe van die voorwerpe wat ondersoek word en die eksperimentele bewyse van die aannames wat voorgestel word, vas te stel. Dit is slegs 'n voorlopige voorlopige verduideliking van die oorsake, eienskappe of ander eienskappe en prosesse wat verband hou met die voorwerp van studie. Hierdie raai vorm nie 'n stabiele ware of voorvalse vals verklaring wat verifikasie en daaropvolgende bewys of weerlegging vereis nie, waarna hierdie aanname opgehou word as 'n hipotetiese en in die vorm van 'n bewese of valse feit.
Die hipotese is die hoofmiddel vir sielkundige navorsing en 'n manier om kennis uit te brei. In die eerste fase word die navorsingsprobleme gestel, die voorwerp gekies, 'n hipotetiese komponent word verder ontwikkel, op grond waarvan die ooreenstemmende eksperimentele tegnieke bepaal word en die werklike data-insamelingsmetodes vir die ontleding van inligting word geïdentifiseer, waarna 'n logiese toets van die waarheidsaanname gemaak word.
Die bevestigde verklaring is nie gesluit vir veranderinge volgens struktuur nie. Nadat die hipotese bewys of weergee is, is dit moontlik om toevoegings en regstellings te maak, onderhewig aan die teenwoordigheid of voorkoms van nuwe faktore wat nie in ag geneem is of nie voorheen bekend was nie. Die gissing self sal egter sy konstante waarde behou.
Die hipotese wat in die studie uiteengesit word, kan beide 'n algemene en 'n privaat aard van die aansoek hê, verskillende dieptes van nuut verworwe kennis dra, verband hou met goed gedefinieerde gebiede of by die kruising van die wetenskappe, die bevordering van wedersydse integrasie. Daar is ook verskillende maniere van die opkoms van hipotetiese vooronderstellings, wat afhang van die eienaardighede van die outeur se denke, aangesien die meganisme van hul generasie soortgelyk is aan die meganisme om 'n nuwe kreatiewe idee te skep. Die aanname kan intuïtief en logies wees.
Wat is 'n hipotese?
'N Hipotese word beskou as 'n navorsingsaanname, waarvan die egtheid gevestig moet word. Die semantiese las van hierdie aanname het betrekking op die opsporing van die teenwoordigheid (afwesigheid) van sekere oorsake (verbindings, gevolge) tussen die prosesse (verskynsels) wat deur die navorser ingestel is. In die loop van die konstruksie en implementering van 'n studie wat sy essensie het om die waarheid of valsheid van 'n aanname te bepaal, kan die formulering van die voorgestelde stelling aanpassings en verduidelikings ondergaan.
Die hipotese metode is 'n geïntegreerde benadering, die gevolg hiervan is die vestiging, definisie en uitbreiding van teorieë en beginsels wat die omliggende werklikheid verduidelik. Aanvanklik word 'n teoretiese kennis van die verskynsel wat ondersoek word en poog om dit deur die bestaande patrone te verduidelik, gebruik. In die afwesigheid van 'n beskrywing van die nodige patrone, maak die navorser onafhanklike aannames oor die bepalings en patrone van die verskynsels van belang, waaruit hy die waarskynlikste kies. Verder word 'n hipotetiese aanname met behulp van teoretiese metodes nagegaan vir die mate van voldoening aan die nodige teorieë en beginsels. Dit word verwerk en aangepas volgens hulle. Ten slotte word 'n eksperimentele verifikasie van die aanname gemaak.
'N Hipotetiese aanname is 'n stelling wat aan die volgende eienskappe voldoen: sluit een (selde meer as een) stelling in; die prosesse en kategorieë wat raaiwerk uitmaak, moet nie dubbelsinnigheid van interpretasie impliseer nie en duidelik en ondubbelsinnig deur die navorser bepaal word; die stelling moet verifieerbaar wees, bepaal word deur sekere feite en 'n eenvoudige logiese konstruksie hê.
Die hipotese metode sluit in die stadiums van nominasie (waar dit geformuleer word met inagneming van al die bogenoemde vereistes) en die verifikasie van 'n spesifieke aanname (afhangende van die uitkoms van die toets - die stelling word ook 'n teorie wat ingesluit word in direkte praktiese gebruik, of word verwerp of ondergaan veranderings en word die basis vir die opwekking van nuwe idees).
Konvensioneel kan die aannames in teoretiese en empiriese verdeel word. Die eerste dek 'n tjek vir die afwesigheid van teenstrydighede, die beskikbaarheid van navorsing, die ooreenstemming van die teorie waarin dit voorgestel word. Empiriese elemente behels die waarneming en eksperimentele studie van die faktore wat verskaf word.
Ten einde die hipotese in die teorie in te sluit, moet 'n lang integrasieproses plaasvind, waardeur die vorige teoretiese inferensie sy korrespondensie moet vind op die verduidelikings van die verskynsels wat deur die teorie bepaal word. Die teorie is 'n permanente vorm, die beginsel van interaksie, oorsaak-en-effek verhoudings, wat die meganismes van funksionering van sekere areas van die werklikheid weerspieël. Teoretiese patrone ontstaan ​​as gevolg van herhaalde studies en toetsing, verifikasie van nakoming van hipotetiese aannames en verspreiding van resultate.
By die beplanning van 'n studie moet 'n mens in ag neem en verwys na reeds bekende feite en teorieë oor die gekose onderwerp, asook die nie-banaliteit van die hipotetiese uitgangspunt en die behoefte aan bewyse.
By die formulering van aannames word foute gemaak om sulke te vermy. Dit is nodig om sekere eienaardighede in ag te neem. Die hipotese moet dus geformuleer word in terme van die wetenskaplike veld waarop dit verband hou en ooreenstem met die voorheen bestudeerde data aangaande die geïdentifiseerde probleme (in die geval van absolute uniekheid en onafhanklikheid van die hipotese, weerspreek nie die bestaande teorieë nie).
By die oorweging van hipoteses word hul tipes onderskei aan die hand van verskillende beginsels van klassifikasie. Die hoofverskil van hipotetiese aannames word bepaal deur die voorgenome kognitiewe funksies, en ook deur die objek van studie geklassifiseer. Volgens kognitiewe funksies word subtipes onderskei: beskrywende hipotese en verduidelikende. Beskrywende eienskappe wat kenmerkend van 'n voorwerp, sy struktuur, samestelling en funksies van funksionering is.
Beskrywende kan ook verband hou met die bestaan ​​van iets (eksistensiële hipotese), 'n voorbeeld van sulke gevolgtrekkings is die idee van die bestaan ​​en moontlike ligging van Atlantis.
Die verklarende tipe hipotese beskou die meganisme en kondisie van die voorwerp, natuurlike verskynsel of aangewese navorsingsgebeurtenisse.
As ons die historiese chronologiese aard van die opkoms van die beskryf tipes hipoteses opspoor, kan ons 'n kenmerkende logiese patroon sien. Aanvanklik, in die loop van wetenskaplike belangstelling in 'n bepaalde geselekteerde gebied, is daar raai van die eksistensiële spektrum. Onderhewig aan die bewys van die bestaan ​​van iets, ontstaan ​​beskrywende hipoteses wat studeer voorwerpe wat in die werklikheid en hul eienskappe bestaan, en eers dan word verklarende hipotetiese aannames ontstaan ​​om die meganismes van vorming en voorkoms te verduidelik. By verdere studie van die voorwerp is die hipoteses ingewikkeld en gedetailleerd.
Afhangende van die eienskappe en skaal van die voorwerp van navorsing, word algemene (insluitende reëlmatighede van natuurlike sowel as sosiale verskynsels, psige funksionering, planetêre bevestiging) en spesifieke (eienskappe van spesifieke individuele manifestasies, gebeurtenisse, 'n aparte groep voorwerpe, dele van die psige) hipotetiese gevolgtrekkings geïdentifiseer.
By die aanvanklike stadiums van die konstruksie van die studie word die werkhipotese geformuleer (die belangrikste een word later ontwikkel), wat 'n voorwaardelike formulering is, met die teenwoordigheid en hulp waarvan die versameling en sistematisering van primêre data moontlik is. By verdere ontleding van die resultate wat verkry is, kan die werkhipotese bly en 'n stabiele vorm neem, of regstellings ondergaan as gevolg van onverenigbaarheid met die feite wat tydens die studie ontdek is.
Volgens tipe oorsprong word hipoteses verdeel in:
- hipoteses, gebaseer op die werklikheid (om die relevansie van 'n bepaalde teoretiese model te bevestig);
- wetenskaplike eksperimentele (vasstelling van die bepaling van verskeie wette);
- empiries (hulle is vir 'n spesifieke saak geformuleer en kan nie vir 'n massa verduideliking gebruik word nie);
- eksperimentele hipoteses (noodsaaklik vir die organisasie van die eksperiment en die werklike bevestiging);
- Statistiese hipoteses (nodig om die betrokke parameters te vergelyk en die betroubaarheid te beïnvloed).
Statistiek word nie eksperimenteel bewys nie deur die aanname van 'n kwantitatiewe verspreiding van sekere aangewese waarskynlikhede wat die studie onderliggend maak. Hierdie korrespondensie van die steekproef tot 'n sekere klassieke regulatoriese verspreiding of toeval van die bepalende numeriese eienskappe.
Die statistiese hipotese, as 'n metode, het sy toepassing toe hierdie toetse van die vorige hipotese nie as 'n regverdiging beskou kan word om 'n hipotetiese aanname te bepaal nie, aangesien die ontleding van hul resultaat as onbeduidend beskou word.
In die sielkundige veld van statistiese hipotese word dit gebruik in die formulering van 'n stelling oor 'n onbeduidende vlak van verskille in die eksperimentele en kontrolemonsters wat verkry is. Die aanname van 'n gegewe oriëntasie word nagegaan deur die metodes van wiskundige statistiek. Die betekenisvlak word beïnvloed deur die steekproefgrootte en die aantal waarnemings wat gemaak is.
Die proses om met behulp van 'n statistiese hipotese te werk, word verminder tot die samestelling van twee voorvereistes: die benoeming van die hoofhipotese (nulhipotese) en 'n alternatiewe een in die sin van die hipotese, wat die eerste een ontken. Wanneer die resultate in twee monsters vergelyk word, dui 'n nulgis 'n onbeduidende verskil in die resultate aan, en 'n alternatiewe dui die teenwoordigheid van 'n beduidende aanduiding van verskille aan.
Die validering van die hipotese word uitgevoer deur gebruik te maak van spesiale statistiese kriteria, parametriese en nie-parametriese, waarvan die keuse afhang van die eienskappe van die data-skikking wat gebruik word. Parametriese kriteria het in hul berekening verskillende, voorheen gedefinieerde parameters van die waarskynlikheidsverspreiding (variansie, gemiddelde, standaardafwyking). Nie-parametriese kriteria het nie probabilistiese verspreidingsparameters in hul berekeninge nie, funksioneer met geledere en frekwensies. Hul toepassing is relevant wanneer die navorser beperkte inligting oor die eienskappe van die monster het.
Gevolglik moet die navorser ten tye van die keuse van statistiese kriteria die maksimum hoeveelheid inligting oor die steekproef hê en die aanwysers waarmee dit werk om die korrekte en voldoende pakket statiese metodes te kies. Die belangrikste punt is om die prioriteit van statiese kriteria te behou, die mees eenvoudige vir die begrip van die navorser en die gerieflikste om te gebruik.