In hierdie artikel kyk ons ​​na waar hakies vandaan gekom het, waarvoor hulle gedien het en hoe dit vandag in ons skryfwerk gebruik moet word.
Britse romanskrywer Neil Gaiman hou baie van hakies:
Ek het [CS Lewis se] gebruik van ouergetiese stellings aan die leser bewonder, waar hy net met jou wou praat. Skielik sal die skrywer 'n privaat aan u, die leser, ter syde stel. Dis net jy en hy. Ek sal dink, "O, my gosh, dit is so cool! Ek wil dit doen! As ek 'n skrywer word, wil ek dinge tussen hakies kan doen." Ek hou van die krag om dinge tussen hakies te plaas .
(Neil Gaiman, ondervra deur Hank Wagner in Prins van Stories: The Many Worlds of Neil Gaiman . Macmillan, 2008)
Amerikaanse skrywer Sarah Vowell hou ook van hakies, maar sy is selfbewus daarvan om dit te gebruik:
Ek het 'n soortgelyke liefde vir die hakies (maar ek haal altyd die meeste van my hakies uit, om nie onnodige aandag te gee aan die blink feit dat ek nie in volledige sinne kan dink nie, dit dink ek net in kort fragmente of lank, op gedagte aflos dat die literati stroom van bewussyn noem, maar ek wil nog steeds dink as minagting vir die finaliteit van die tydperk ).
("Dark Circles." Neem die Cannoli: stories uit die nuwe wêreld . Simon & Schuster, 2000)
Redakteurs het hul eie redes om die gebruik (of ten minste die oorbenutting) van hakies te ontmoedig. "[H] is afleidend en moet vermy word indien moontlik," sê Rene Cappon in The Associated Press Guide to Punctuation (2003). " Kommas en streepies kan ook die werk van hakies doen, dikwels meer effektief."
Oorsprong van Parentheses
Die simbole self het eers in die laat 14de eeu aan die lig gekom, met skrifgeleerdes wat virgulae convexae (ook genoem halwe mane ) vir 'n verskeidenheid doeleindes gebruik.
Teen die einde van die 16de eeu het die hakies (uit die Latyn vir "insert next") begin om sy moderne rol te aanvaar:
Parentese word uitgedruk deur twee halfsirkels, wat skriftelik 'n paar takke insluit, wat nie net onopvallend is nie, dus nie volhard in die sin wat dit breek nie, en in die lesing waarsku ons dat die woorde wat deur hulle ingesluit word, uitgespreek word met 'n laer en kwikker stem, dan die woorde voor of na hulle.
(Richard Mulcaster, Elementarie , 1582)
In haar boek Quoting Speech in Early English (2011) merk Colette Moore daarop dat hakies, soos ander punte van leestekens , oorspronklik beide " elokutêre en grammatikale funksies gehad het." [W] ek sien dat deur middel van vokale of sintaktiese beteken, die hakies word as 'n manier gebruik om die betekenis van die materiaal wat ingesluit is in te sluit. "
Parentheses Within Parentheses
Soos 'n honkbalwedstryd wat in ekstra beurt opgedaag word, het ouerhetiese opmerkings die potensiaal om onbepaald te bly - 'n punt wat deur Lewis Thomas geïllustreer word in die eerste paragraaf van sy opstel "Notes on Punctuation":
Daar is geen presiese reëls oor leestekens nie ( Fowler gee 'n paar algemene advies (soos hy die beste kan doen onder die komplekse omstandighede van Engelse prosa (hy wys byvoorbeeld op dat ons slegs vier punte het (die komma , die semikolon , die dikderm en Die tydperk (die vraagteken en uitroepteken staak nie streng nie, dit is tekenwysers (vreemd genoeg, die Grieke het die semikolon vir hul vraagteken gebruik (dit maak 'n vreemde sensasie om 'n Griekse sin wat 'n reguit sin is, te lees. vraag: Waarom ween jy, in plaas van waarom ween jy? (en natuurlik is daar hakies (dit is sekerlik 'n soort leestekens wat hierdie hele saak baie meer ingewikkeld maak deur die linker hakies te tel om sodoende Maak seker dat jy met die regte nommer gesluit is (maar as die hakies uitgelaat is, met niks om mee te werk nie, maar die stop, sou ons aansienlik meer buigsaamheid in die implementering van lae betekenis hê as as ons probeer het om afsonderlik e al die klousules deur fisiese hindernisse (en in die laaste geval, terwyl ons meer akkuraatheid en akkuraatheid vir ons betekenis sou hê, sou ons die essensiële geur van taal verloor, wat sy wonderlike dubbelsinnigheid is ))))))))))) )).
( Die Medusa en die Slak: Meer Notas van 'n Biologie Watcher . Viking, 1979)
In die seldsame gevalle waar 'n hakies tussen 'n hakies onafwendbaar is, beveel die meeste stylgidse aan dat ons na vierkantige hakies skakel om die onderskeid uit te lig. Paleontoloog George Gaylord Simpson het hierdie praktyk, komies en selfbewus, in 'n verskonende brief aan sy suster gevolg:
Maar nou, dan kan ek nie jou gevoelens seergemaak nie. Ek weet dat dit die hel moet wees (dit sal net in [haat hakies haat]) om deur die nommers te knip en hommels te gee, maar dit klink nie as 'n slegte werk nie. (Ek kan net nie simpatiek voel sonder om dit te gaan nie - dalk heelwat erger.)
( Eenvoudige Nuuskierigheid: Briewe van George Gaylord Simpson na Sy Familie, 1921-1970 . Universiteit van Kalifornië Pers, 1987)
Punctuerende Ouentetiese Opmerkings
Hier is 'n paar riglyne om in gedagte te hou:
As 'n algemene reël, gebruik nie 'n komma, kolon of semikolon direk voor 'n hakie nie (alhoewel jy dalk, soos hier, een van hierdie punte na ' n sluiting hakies gebruik):
Sy het 'n reier gevind, en 'n snakskin (maar geen slang nie) en 'n rots wat net soos 'n padda lyk, en 'n pad wat net soos 'n rots lyk.
(Neil Gaiman, Coraline . HarperCollins, 2002)
Wanneer 'n volledige sin op homself tussen hakies staan, kapitaliseer die eerste letter en plaas 'n tydperk (of, indien van toepassing, 'n vraagteken of uitroepteken) voor die sluitingshakies:
Die omvang van die Puritaanse toewyding aan hoër onderwys word in 'n brief vertoon. Eerw. Thomas Shepard, Jr., Het aan sy seun geskryf op die seun se toegang tot Harvard. (Die ouer Shepard was 'n gegradueerde van Harvard se klas van 1653.)
(Sarah Vowell, The Wordy Shipmates . Riverhead, 2008)
In die gevalle waar 'n sin onderbreek word deur 'n ander volledige sin wat tussen hakies is, moet u nie die eerste letter van die parentetiese sin kapitaliseer nie en moenie 'n tydperk voor die sluitingshakies stel nie:
Hy het die draaddraad geplaas (dit was baie dik dinge, meer soos koord as draad) in sy mond, sodat sy wang uitgestamp het asof hy 'n groot bietjie toffee suig.
(CS Lewis, The Last Battle . Die Bodley Head, 1956)
Uiteindelik is punktuasie 'n kwessie van persoonlike smaak en dus, soos die essayist Cynthia Ozick, moet u die meeste ouerhartige voorskrifte verwerp (selfs wanneer dit deur 'n bekende literêre kritikus afgelewer word):
Ek was 'n kursus met Lionel Trilling en skryf 'n vraestel vir hom met 'n openingszin wat 'n hakie bevat. Hy het die papier met 'n verwondende berisping teruggekeer: "Moet nooit 'n opstel met 'n hakies in die eerste sin begin nie." Sedertdien het ek 'n punt begin met 'n hakie in die eerste sin.