Despotisme - wat dit is, oorsake en tekens - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Despotisme is 'n verworwe kwaliteit van 'n persoon wat gemanifesteer word in die strewe na onbeperkte krag, wat behaal word sonder inagneming van die menings en behoeftes van ander deur konstante en volledige gehoorsaamheid te eis. Despotisme is in die sielkunde 'n manifestasie van uiters ongunstige eienskappe van die ego, sy oormatige groei, wat uiteindelik lei tot die verlies van redelike beheer oor hul vitale manifestasies, en alle aksies is uitsluitlik onderhewig aan die affektiewe sfeer.
Despotisme in die familie word gemanifesteer in die kwaliteit van sielkundige en fisiese geweld, wanneer alle metodes relevant word om hul eie krag te bereik. 'N Despotiese persoon het nie 'n begrip van die persoonlike grense en vryhede van ander nie, en diegene wat as sy familie beskou word, word deur hulle as eiendom beskou. Natuurlik, met so 'n persepsie, is dit nodig dat ander voortdurend die wanhoop se wil moet nakom, asook die volle nakoming van sy idees oor die lewe, nie net sy eie en gesamentlike nie, maar ook hoe die ander persoon moet optree en voel. Onder die gewone vereistes mag wees soos 'n verbod op trane en die behoefte aan konstante vreugde. Sulke oortredings op die sensuele sfeer, wat nie onderhewig is aan beheer nie, dui op 'n gebrek aan voldoende persepsie.
Sulke gedrag veroorsaak onvermydelik konflik op verskillende vlakke. Die slagoffers van die despot kan probeer om te verduidelik of te sweer, in die kursus kan gebreekte geregte en fisiese klopjies gaan. Diegene wat uiteindelik hul magteloosheid voel, het stille weerstand teen stilte, aanpassing, wat onomkeerbaar die psige van nie net die slagoffer oortree nie, maar ook die tiran self.
Despotiese gedrag kan nie op sigself ophou nie, en hoe minder weerstand word uitgeoefen, hoe meer 'n persoon sal voel soos 'n demigod en sal begin om die onmoontlike as gevolg te eis. Dit kan nie gesê word dat daar mense is wat nog nooit in despots gewees het nie, probeer om te kry wat hulle van ander wil hê, maar diegene met wie hierdie gedragsproses kritiese vorms verkry, benodig die hulp van spesialiste. Onbeheerde geweld teen ander, onvoldoende vereistes en beoordeling van die situasie is die hoof tekens van die teenwoordigheid van geestesversteurings. Op die beste manier sal langtermynpsigoterapie help om die situasie reg te stel; in die ergste geval sal gespesialiseerde mediese terapie benodig word.
Wat is despotisme
Despotisme is 'n gedrag in die sielkunde wat sulke manifestasies insluit, soos om 'n mens se wil nie met redenasie aan te dwing nie, maar met geweld, manifestasie van aggressie, gebruik van wraak, vernedering, fisiese en seksuele geweld, gasversnelling. Gewoonlik word kinders se beserings, komplekse en vrese dat 'n persoon op so 'n vernietigende manier probeer oorkom en vertroue en integriteit kry, die oorsake van hierdie gedrag. Die probleem is dat hierdie gedragstrategie nie bydra tot die totstandbrenging van harmonieuse verhoudings, waar dit moontlik is om 'n persoon op diep vlakke te genees nie.
Hoe groter die vrese wat in die gedagte van 'n despot verborge word, hoe meer gesofistikeerd word sy beheermaatreëls en hoe meer iemand anders se vryheid beheer. Onsekerheid en twyfel in hul eie aantreklikheid steek agter aggressiwiteit, wat nie eens die geleentheid bied om ander te kies nie.
Despotisme in die gesin gee sy lede nie enige keuse nie, selfs in hul eie respek, hulle word letterlik gedwing om lief te hê. Despotisme bestaan ​​dikwels saam met vernedering en wraakgevoelens, en as die vernedering van ander min of meer duidelike tendense het, want sodoende begin 'n mens beter in sy eie oë, dan word wêreldwye wraak gebore en sonder oorsaak, gerig op almal en vir geen rede nie. Die diep betekenis van so 'n wraak lê in die herstel van ondermynde selfbeeld en respek.
Ten spyte van die kragposisie en die begeerte om self te respekteer en verhef, sluit die despotisme samewerking en respek van ander uit. Met verloop van tyd vernietig so 'n houding, voortdurende stryd en konflik, 'n betekenisvolle en sterk verhouding, sowel as die psige van die deelnemers in die kontak. In plaas van om liefde en aanvaarding te mis, word 'n despot vrees, haat, wraak, misverstand, vyandigheid en uiteindelik eensaamheid.
Despotisme manifesteer as 'n persoonlikheidseienskap in mans en vroue, het slegs klein eksterne verskille in die keuse van metodes. Aanvanklik kan despotisme net 'n manlike eienskap wees, net soos in verkragting, sien almal die vrou as 'n slagoffer. Vroue is egter in baie opsigte despoties, dit neem selde die vorm van fisiese geweld. Vroue kan 'n man met morele jaloesie, afpersing, konstante tantrums, selfmoorddreigemente, verwyt en vernedering van sy waardigheid vernietig. Die arsenaal van morele marteling is wyer as fisies, en die ergste is dat 'n despotiese vrou nie sal bely van die volmaakte nie, omdat sy optrede en woorde word gelei nie net deur invloed nie, maar ook deur rede.
Despotisme is ook kenmerkend van ouer mense en selfs kinders (die eerste manifestasies van sulke tendense is moontlik op die ouderdom van drie jaar en word veroorsaak deur die aanvang van die krisisperiode).
Oorsake van Despotisme
Despotisme is nie 'n aangebore eienskap nie en hang nie af van die kenmerke van die senuweestelsel en ander fisiologiese faktore nie, maar die voorvereistes vir die vorming daarvan word redelik vroeg gelê. Die mening dat despotisme geërf word, is te danke aan die feit dat, deur die opvoedkundige ouers opgevoed te word wat nie die kind se behoeftes gehoor het nie, maar net ewolende gehoorsaamheid gevra het, leer die persoon hierdie gedragspatroon as die norm. In die kinderjare het hierdie kwaliteit nie plek om hom te manifesteer nie, omdat kinders swak is, maar as hulle grootword, fisieke krag kry en meester morele metodes van geweld, manipulasie en dwang begin, begin 'n persoon 'n despotiese vorm van interaksie op alle vlakke te implementeer.
Onbewustelik skep despotisme 'n begeerte tot wraak vir diegene wat seergemaak word. Een geval is nie genoeg nie, dit is gewoonlik in 'n giftige verhouding of met soortgelyke metodes opgevoed word. Beledigings, vernederings, wrede straf van 'n kind kan die begeerte inhou om nie net ouers maar die hele wêreld te straf nie, omdat hy doof en blind is vir sy hartseer. Maar nie net slegte behandeling kan dien as 'n voorvereiste vir die ontwikkeling van despotisme nie, asook 'n oormatige voorstel oor die uniekheid, uniekheid van die kind se persoonlikheid, sy superioriteit teenoor ander. Die mening van die ouers is baie belangrik en vorm selfverhouding, het uitgekom na die werklike wêreld. So 'n persoon is onder stres omdat nie almal hom aanbid nie, en iemand maak eerlik van die tekortkominge. In sulke situasies word die pad om die omliggende samelewing te dwing om hul eie persoonlikheid in die gewone raamwerk te dink en waar te neem, gekies.
Die bevestiging van 'n mens se krag vir 'n despot word 'n obsessiewe neurotiese idee wat nie met nood bevredig word nie, aangesien die maniere van bevrediging daarvan onvoldoende gekies word. Sielkundige trauma's moet sorgvuldig geopen word in veilige toestande, leer om na hulle te kyk sonder verskrikking en pyn, nuwe maniere om te reageer, om so 'n storie van jou lewe te erken. Pogings deur die despot om liefde en erkenning te ontvang, lyk soos die hamer van los hare met 'n hamer - dit is pynlik, nutteloos en vereis geweldige moeite.
Tekens van Despotisme
In 'n samelewing waar persepsies van geweld en individuele grense geskend word, kan despotisme beskou word as 'n manifestasie van karakter of selfs gerespekteer. Mense wat in die kindertyd, in volwassenheid, getraumatiseer is, word verlief op despote en tiranne, sonder om die growwe skending van hul vryheid op te merk.
Een van die kenmerkende tekens van despotisme is die persepsie van fisiese en sielkundige geweld, as 'n norm van gedrag en 'n manier om verhoudings aan te pas. Sulke meganismes is fundamenteel in interaksie met die despot, hy weet amper nie hoe om te vra, onderhandel, kompromieë soek nie.
Enige soort geweld word toegepas wanneer die maat se begeertes nie aan die despot se begeertes voldoen nie, en eers kan hy sy ontevredenheid wys en ander toelaat om reg te stel. As dit nie so gou moontlik gebeur nie, dan word die ander gestraf ('n gesig of 'n week se stilte is nie belangrik nie). Dit is opmerklik dat die vereistes vir die gedrag van 'n maat dikwels baie vreemd is, en ontevredenheid sal veroorsaak word deur wat deur ander as die norm beskou word. Die feit is dat woede enige gedrag of opinie veroorsaak wat die individualiteit van 'n ander bevat, en nie sy persoonlike nie.
Sulke gedrag as gaslig word dikwels geopenbaar wanneer 'n despot die ander oortuig dat al die slegte dinge die vrug van sy verbeelding is. Hulle kan lank praat oor die feit dat slegte behandeling uitgevind is. En onsekerheid word as sodanig beskou as gevolg van die onstabiele geestestoestand van die slagoffer van die despoot self. Sy invloed en skuld word nooit erken nie; integendeel, 'n ander kan beskuldig word van manipulerende histeries, wanneer dit eintlik trane van pyn is. Vernedering en beledigings teenoor ander word die norm, en wanneer jy probeer om 'n verhouding te verduidelik, kan 'n mens daarvan beskuldig word dat hy nie 'n sin vir humor het nie, en verduidelik sulke uitsprake met 'n grap. Sodat 'n persoon nie twyfel oor die onvoldoende van 'n maat nie, is sy sosiale kring beperk, familie en vriende verdwyn geleidelik, wat hul menings kan deel.
Gewoonlik probeer despote die selfbeeld van 'n ander persoon heeltemal vernietig om selfs meer hefbome vir beheer te hê. Alhoewel hulle in die vroeë stadiums van 'n verhouding hulle die teenoorgestelde sal sang. Die meganisme is so iets: 'n Mens word gewoond aan groot dosisse komplimente, so die eerste kritiek sal alles verbeter, dan word die kritiek groter, en die begeerte om die situasie reg te stel, is sterker. As gevolg hiervan kan jy 'n idee kry waaruit dit baie maklik is om die bewussyn van 'n ander te manipuleer: "Ek is eintlik vreeslik, net die ander merk dit nie op nie, en hierdie groot persoon weet alles van my en bly steeds."
Dit is belangrik dat die despot alle oorwinnings vir homself aanwend, en al die nederlae op die maat ophang, terwyl ander selfs vir hul eie probleme by die werk geblameer kan word, 'n verwende bui en vas in 'n verkeersknoop. Pogings om 'n voldoende begrip van die werklikheid aan te spreek, is nutteloos.