Olifante het ’n besonderse wyse van kommunikasie met mekaar. So het Ouniqua die hulpkrete van die olifant weeskinders, of wit olifante soos mense hulle noem, in die huise van Outeniqualand gehoor. Na verskeie oproepe het die gemeente die weeskinders begin loslaat uit hulle motorhuise, stoorkamers en spaarkamers. Daar was groot opgewondenheid onder hulle met 'n slurp op 'n nuwe tuiste.
Op 5 Julie om 08:00 was die Wit Olifanttent vol mense wat die weeskinders in kartondose gepak en so bly was om hulle te kry. Hulle het nuwe huise gekry en daar het ’n nuwe lewe voorgelê!
Baie dankie aan die gemeentelede wat Olifant sensitief was. Daar is baie wat net nie sover gekom het om weeskinders vry te laat nie. Vir baie mense is dit ’n geleentheid om iets te bekom wat hulle normaalweg net nie sou kon bekostig het nie, vir ander sommer net ’n winskopie.
Ek skryf oor die ± 14 jaar voor einde 1956, want daarna is ek hoërskool en skoolkoshuis toe - ‘n heel nuwe lewensondervinding.
Augustus 2013. My mooi sterk man, Barnie, verswak by die dag. Hy eet geen vaste kos meer nie en ek en my dogters, wat my kom bystaan, besef dat sy einde baie naby is. Dit was sy wens om by die huis te sterf. Vir ons wat na hom moet omsien, is dit natuurlik ’n hartseer en ook ’n frustrerende tyd. Die liggaam is broos maar die gees is so sterk soos altyd, onafhanklik, eiewillig, wil nog steeds dinge self doen, maar die liggaam wil nie saamspeel nie. Kommunikasie is veral ’n probleem as gevolg van sy gehoorprobleem. Ons skryf maar vir hom briefies, maar teen die einde is hy so swak dat hy nie meer kan praat nie. So dit is maar ’n kwessie van raai wat hy wil hê of nodig het. Joyce is ’n verpleegster en dit is wonderlik om haar hier te hê om ons by te staan.
Patricia bring verskeie bolle wol saam om ’n kombers te brei wat sy in ’n boek gesien het. Om ons besig te hou, besluit ons almal om ook blokkies te brei of te hekel. Ons sit vir Barnie ’n bed in die sitkamer, sodat ons almal by hom kan wees. Dit is laatmiddag die 13de. Ek sit langs die bed en hou sy hand vas - die TV is aan maar niemand kyk eintlik nie - die konsentrasie is maar sleg - die patrone loop skeef en deurmekaar. Joyce kyk op en sê: “Mamma, hy is weg." So het hy stilletjies weggeglip na die Here toe.
Soos die ander familielede bykom, begin van hulle ook blokkies maak. Net daar besluit ons dat almal, mans inkluis, blokkies moet maak vir die kombers – ’n herinneringskombers – ter nagedagtenis aan iemand wat vir ons lief was en vir wie ons lief was.
So is almal ingespan, en dié wat nog nooit ’n breipen of hekelnaald vasgehou het nie, word gou touwys gemaak! Dit maak nie saak as die blokkie so ’n bietjie skeef of krom is nie, of daar gaatjies is waar steke laat val is nie, elke blokkie is gebruik – ’n kleurvolle kombers waaronder twee of drie ouens op ’n koue wintersdag snoesig kan kuier.
’n Nagedagtenis, ’n onthou kombers! Nou nie een waarmee ons ’n prys kan wen nie, maar ’n kombers wat die geaardheid van die familie weerspieël. Die middelblok het twee harte – Barnie en ek. Dan is daar 6 knoppies wat die ses kinders simboliseer, twaalf knoppies vir elke kleinkind, en 4 vir die agterkleinkinders. Om die rand is drie rye knoppies vir dié wat in die familie ingekom het en wat nog gaan bykom. Dit weerspieël ook die verskillende karaktereienskappe van elke persoon. Soos die blokkies verskil, verskil die persoonlikhede: die meeste is stemmig, netjies op hulle plek, ander is sag en fyngevoelig, sommige is stewig en betroubaar, ander is kleurvol en uitspattig – en van hulle is vol knoppe en draadwerk – maar is almal tog stewig saamgebind deur ’n band van liefde en verdraagsaamheid wat ons uniek maak, net soos die kombers.