Palliatiewe sorg poog om eerder te troos as om te genees. van shutterstock.com
Palliatiewe sorgprogramme is goed gevestig in Australië, maar word nie effektief gebruik nie. Terwyl verwysing na palliatiewe sorg vroeg in die loop van 'n waarskynlike terminale siekte moet plaasvind, word dit dikwels vertraag - soms geweier - deur pasiënte wat na verwagting verwag word om die siekte te "veg" of omdat dit te gou lyk om so te gaan.
Dokters kan ook verwysing uitstel. Navorsing het die naam gevind palliatiewe sorg veroorsaak nood en verminder hoop by pasiënte en hul gesinne. Dikwels verkies dokters hul pasiënte aan te moedig met 'n ander lyn van terapie: "Moenie opgee nie. Palliatiewe sorg? Jy is nog nie gereed daarvoor nie. '
Die besluit om te beweeg van die aktiewe behandeling van 'n ernstige siekte om te fokus op 'n pasiënt gemaklik, kan verwerping vir die pasiënt en mislukking vir die dokter wees. Maar sonder tydige toegang tot palliatiewe sorg, kan die pasiënt blootstelling aan nuttelose behandelings en bykomende ongemak hê.
Palliatiewe sorg moet 'n oorgangsfase wees waarin sorg gedeel word. Die dokter kan voortgaan met die behandeling van die pasiënt se siekte terwyl simptome beheer en voorbereiding vir die realiteit van die doodspoor langsaan. Wanneer pogings om die siekte te keer, nie meer gebruik word nie, sal daar reeds 'n gevestigde verhouding wees, gereed om die pasiënt tot die einde te ondersteun.
Om eerder te troos as om te genees
Palliatiewe sorg is terminale sorg wat daarop gemik is om te troos eerder as om die pasiënt te genees. A Kanadese studie het bevind dat aanvanklik pasiënte geassosieer palliatiewe sorg met hopeloosheid en afhanklikheid wat vrees en vermyding veroorsaak het. Maar nadat hulle dit ontvang het, het hulle gesê dit verbeter hul "lewenskwaliteit".
In Australië het palliatiewe sorg die hospice vervang - wat deur liefdadigheids- en gemeenskapsorganisasies befonds word en buite medisyne sit - in die 1980s. Vandag word spesialis palliatiewe sorg dienste in hospitale, residensiële huise en in uitreik sorg verskaf, en word grootliks deur die regering befonds.
In 2012-13, ongeveer 11,700 pasiënte ontvang 'n spesialis-palliatiewe diens in Australië, wat ongeveer A $ 4.7 miljoen kos. Getalle van beide pasiënte en dollars sal toeneem namate ons bevolking verouder, dus is dit belangrik dat palliatiewe sorgdienste doeltreffend gebruik word.
Palliatiewe sorg, wat bestaan ​​uit basiese medisyne en geskoolde verpleging, behels farmakologiese en ander buigsame benaderings wat oorweeg wat die meeste aan die pasiënt belangrik is.
Baie van die palliatiewe sorg behels die hantering van simptome; sommige van die siekte, ander van sy behandelings. Pyn, naarheid, hardlywigheid, asemhalingsprobleme en verlies aan eetlus is algemeen. Daar is ook emosionele en eksistensiële kwessies wat sensitiewe verkenning van pasiëntgeskiedenis, verwagtinge, vrese en hoop vereis.
Daar is geen regimen om ongemak te behandel nie. Om ernstige pyn te beheer, kan byvoorbeeld een pasiënt tien keer 'n opioïeddosis hê wat tien keer hoër is as 'n ander pasiënt.
Palliatiewe sorg het reeds verskuif van 'n fokus op gevorderde kanker na ander oorsake van dood, soos hart-, respiratoriese en neurologiese siekte. Die sterwende fase kan verleng word in laasgenoemde gevalle. As hulle nie tuis ondersteun kan word nie, word hierdie pasiënte te dikwels geplaas in 'n bejaardesorgfasiliteit waar palliatiewe sorgdienste nie voldoende hulpbronne kry nie.
Om palliatiewe sorg ekonomies doeltreffend te maak, moet dit wees almal se besigheid, nie net dié van spesialis-palliatiewe sorgpersoneel nie.
Almal se besigheid
In die Verenigde Koninkryk, verpleegkundige praktisyns het die reg gekry om opgelei te word om opioïede en ander medikasie voor te skryf. Ons benodig meer verpleegsterpraktisyns in Australië, beter verduidelijking van hul rolle, meer vloeibare afbakening van hul verantwoordelikhede en 'n hersiening van hul vergoeding.
Huisbesoeke deur dokters kan mense help om tuis te sterf. van shutterstock.com
Ons weet ten slotte hoe algemene narkose werk
Verpleegkundige praktisyns is spesiaal opgeleide verpleegkundiges wat dit kan geplaas word in residensiële sorg fasiliteite om help om pasiëntbehoeftes te assesseer en teken gevorderde sorg wense in. Hul teenwoordigheid sou onnodige hospitalisasie vir minderjarige beserings vermy en help om goeie palliasie op die terrein te verseker.
In Australië, die meerderheid van die mense met 'n terminale siekte sterf in die hospitaal; 'n miserabele omgewing vir beide pasiënt en familie. Dit gebeur deels as gevolg van onwilligheid om aktiewe behandeling op te skort, selfs wanneer dit onvrugbaar geword het, asook te min beddens in instap- of ouerorginstellings, en onvoldoende ondersteuning vir die huisversorgingsalternatief.
Tuisversorging kos minder as institusionele sorg. Studies in Kanada toon palliatiewe sorg by die huis, beteken minder dae in die hospitaal en a koste vermindering by CAD $ 4,400 per pasiënt. In Italië, koste verminder tot net meer as een vyfde toe tuis-palliatiewe sorg ingestel is en in Roemenië, kos 'n tuisbesoek slegs een derde die koste van 'n dag in die hospitaal.
In my 25-jaar van 'n palliative sorgspesialis, het ek tuisversorging gevind - met die ondersteuning van 'n palliatiewe verpleegsterspan en besoeke aan die dokter - verbeter die kanse om by die huis dood te gaan en verhoog die aantal dae wat beskou word as goeie gehalte. Dit laat 'n gesin met 'n gevoel van 'n werk wat goed verrig is, en ek glo die vermindering van die pyn van beroof. Dit word dikwels herinner as 'n tyd van skoonheid en binding in familiegeskiedenis.