Globale skuld: wie is die eienaar van die wêreld? - OPSIE NUUS
in Alternatiewe ekonomie, Politik, noodsaaklik
Wêreldskuld is nou drie keer die wêreldwye ekonomiese produksie, wat baie hoër is as voor die ekonomiese krisis. 'N Uiters ontstellende prentjie - of nie?
Veronika Janyrova 19. Maart 2020, 11: 43 6.9k views 1 kommentaar
Die ECB oorstroom die markte met vars geld. Ongelukkig beland die geld nie in verbruik of in beleggings nie. Dit vloei verby die reële ekonomie en beland in die aandelemarkte, in vaste eiendom en in staatseffekte.
Regoor die wêreld het maatskappye, state en huishoudings skuld opgehoop wat hulle nooit sal kan terugbetaal nie. Die wêreldskuldvlakke van state en maatskappye is nou aansienlik hoër (vergeleke met die bruto binnelandse produk se BBP twee keer so hoog) as wat dit was voor die ekonomiese krisis in 2008. Die gevolglike koste in die vorm van dalende belastinginkomste, ekonomiese stimulusprogramme en bankreddingspakkette is duidelik opvallend. Dit is veral die rykste lande wat die hoogste berge skuld opgetel het. die Internasionale Monetêre Fonds IMF volgens die VSA is China en Japan een van die lande met die meeste skuld, en is dit net meer as die helfte van die wêreldskuld. Maar die ontluikende lande het ook die lewe op die pomp ontdek.
Globale skuld per sektor in triljoene dollars in 2003-2018
Is dit nie uiters kommerwekkend nie?
Professor Dorothea Schäfer, navorsingsdirekteur van die Departement Finansiële Markte by Duitse Instituut vir Ekonomiese Ondersoek (DIW) in Berlyn is meer ontspanne oor die situasie. Volgens haar is openbare skuld nie net kommerwekkend nie, maar iets "heeltemal natuurlik" in 'n ekonomiese stelsel. Vir Schäfer is die opgehoopte skuld hoofsaaklik die gevolg van die wêreldwye ekonomiese krisis en 'n teken dat sentrale banke die markte met geld oorstroom het. Volgens haar word die situasie net gevaarlik as 'n vaste eiendomskrisis byvoorbeeld hoë werkloosheid ondervind.
Richard Grieveson, ekonoom by Wenen Instituut vir Internasionale Ekonomiese Vergelykings (wiiw), dink dat mense - veral in Duitssprekende lande - te veel bekommerd is oor skuldvlakke. "Of skuld 'n probleem word, hang af van baie ander faktore, soos nominale ekonomiese groei, die effektiewe rentekoers, demografiese neigings of die gemiddelde volwassenheid van skuldinstrumente," sê Grieveson.
Globale skuld - geen rede om te bespaar nie?
In werklikheid lyk dit asof die ekonomie die afgelope dekade 'n mate van nadenke oor volhoubare skuld het. Alhoewel daar eens sekerheid was dat buitensporige staatskuld die groei van die ekonomieë sou skade berokken, word die besparingsbeleid deesdae gedemonstreer as 'n belemmering vir investering en groei. Olivier Blanchard, voormalige president van die Amerikaanse Ekonomiese VerenigingToe hy aan die begin van die jaar in sy afskeidstoespraak sê: "Solank die reële rentekoers op lenings laer is as die groeikoers, is daar geen fiskale rede om te bespaar nie. Omdat die skuldvlak ook smelt soos 'n sneeubal by ligte plus temperature. "
Die Internasionale Monetêre Fonds het ook in sy jongste stabiliteitsverslag gesê dat die wêreldwye finansiële stelsel ongetwyfeld veiliger geword het sedert die ekonomiese en finansiële krisis. Hy wys daarop dat banke wêreldwyd deur die wet gedwing is om hul ekwiteitsverhoudings en likiditeitsreserwes te verhoog, hul risikobestuur te verbeter en onderworpe is aan nuwe regulasies, reguleerders en stresstoetse.
Dit wil voorkom asof dit nie saak maak dat lande hul fiskale en sentrale banke se monetêre beleid verloor nie weens hul pogings om die ekonomie te laat herleef weens die hoë skuldvlakke.
Globale skuld - wie besit die state presies?
Wie besit die EU-staatseffekte? Langtermynskuldeffekte, 3Q 2018, in miljard euro
Die goeie nuus is dat daar agter elke aanspreeklikheid ook 'n fortuin is, en verkieslik ook verbruik of belegging. Maar dit is nie so maklik om te bepaal wie dit sal geniet nie. Aan die een kant is daar geen aandeelhouersgids vir staatseffekte nie, en aan die ander kant neem state dikwels 'n 'lening' van baie duisende beleggers tegelyk met 'n verband, wat dan voortgaan om daarmee te handel. Vir die eurosone versamel egter Europese Sentrale Bank (ECB) sorgvuldig om inligting ten minste 'n insig te kry in die aandeelhouerstruktuur van die 19 euro-lande.
Dit maak dit maklik om te sien aan wie die euro-lande 'behoort': twee vyfdes aan banke en byna 'n vyfde aan die buiteland en versekeringsmaatskappye. Terloops, twee derdes van die Oostenrykse staat 'behoort' aan die buiteland en 'n vierde aan die banke.
Professor Schäfer beskou hierdie finansieringstruktuur as betreklik soliede, omdat banke en versekeringsmaatskappye 'n betroubare groep beleggers vir die state is. Banke het op hul beurt stabiele beleggingsgeleenthede met vaste rentekoerse nodig. "Wat ons ekonome baie bekommer, is die feit dat banke toenemend in effekte uit hul eie lande belê," sê Schäfer.
In werklikheid het staatseffekte baie gewild geword sedert die wêreldwye en Europese opvolgingskrisisse. Dit is nie net omdat dit 'n veilige toevlugsoord vir beleggers is nie, maar bowenal omdat die banke nie die aandele hiervoor hoef opsy te sit nie.
Dit is veral gewild by die Europese Sentrale Bank, wat sedert 2015 op groot skaal effekte uit lande van die eurosone opkoop. Die volumes het tussen 15 en 60 miljard euro gewissel - maandeliks, let op. "Die ECB het die afgelope paar jaar probeer om verbruik en inflasie 'n hupstoot te gee, maar dit het nie regtig geslaag nie. Wat sy egter daarin geslaag het om te doen, is om stabiliteit te verseker, "sê Richard Grieveson.
Waar is die vars geld?
In kombinasie met sy zero-rentekoersbeleid, oorstroom die ECB die markte met vars geld. Maar waar is die geld? Die werkende en nie-welgestelde deel van die bevolking sien baie min daarvan. Inteendeel: 'n Aansienlike deel van die EU-burgers loop die gevaar van armoede en ly aan huishoudelike tekorte (17 persent). Goed opgeleide mense en gesinne sukkel ook om bekostigbare behuising te vind. Boonop gee toenemende nasionalisme, vyandigheid teenoor mense en die EU 'n insig in die algemene stemming en vertroue van die Europese bevolking.
Ongelukkig beland die geld nie in verbruik of in beleggings nie. Dit vloei verby die reële ekonomie en beland eerder in die aandelemarkte, vaste eiendom en staatseffekte. Alhoewel hierdie stelsel ekonomies kan werk, lewer dit nog steeds 'n aaklige ongelykheid met al die sosiale en politieke gevolge daarvan.
Globale skuld: reële vs. Finansiële kapitalisme
Stefan Schulmeister is een van die min ekonome wat presies hierdie vraag hanteer: Hoe kan geld van die finansiële markte na die reële ekonomie gelei word? Hy tref 'n wesenlike onderskeid tussen twee spelreëlings in ons ekonomiese stelsel: reële kapitalisme, wat kapitaal in produktiewe, waardeskeppende aktiwiteite lei en sodoende werk en welvaart op 'n breë basis skep, en finansiële kapitalisme, wat slegs bates lewer deur waardeverskille in rentekoerse, wisselkoerse, kommoditeit en Eiendomspryse word gegenereer en vermenigvuldig met die 'gebruiksfooie vir bestaande bates'. Laasgenoemde oorheers die wêreldekonomie vandag, wat produksie demp en werkloosheid, openbare skuld en ongelykheid skep.
Volgens Schulmeister is die hoofrede dat die opbrengste op die finansiële markte hoër is as wat uit tradisionele entrepreneurskap verwag kan word. Met ander woorde, die rykes word baie vinniger ryker deur finansiële spekulasie as deur klassieke ondernemerskap.
'N Sleutelinstrument om hierdie ontwikkeling teen te werk, is die instelling van 'n belasting op finansiële transaksies, wat die strewe na wins uit korttermyn-finansiële transaksies na langtermynaktiwiteite op die goederemark beveel. Schulmeister beveel ook die oprigting van 'n Europese Monetêre Fonds aan om lande te finansier. Sy effekte moenie verhandelbaar wees nie en sou finansiële alchemiste die geleentheid gee om te spekuleer oor veranderings in rentekoersverskille tussen geldeenhede of die bankrotskap van individuele lande. Vir sy kollegas is die aanbeveling 'n heroriëntering van 'n neoliberale 'markgodsdienstigheid' terug na onderwys en deelname aan die werklike materiële omstandighede van die mense.