Louis IX en die laaste kruistog - Verskeie - 2022
Terwyl die kruistog hoofsaaklik 'n onderneming was wat deur die pous beslis is, lyk dit asof die herhaalde mislukkings van Innocentius III 'n noodlottige knou toegedien het op die invloed van Rome in die oorlogstog. Die kruistog van Frederik II wat, ondanks sy ekskommunikasie, steeds Jerusalem deur verdrag teruggevind het, is 'n goeie voorbeeld. Die kruistogte uit die toekoms Saint Louis ry die punt huis toe.
Die situasie versleg in die Ooste
Die vertrek van Frederik II het die Latynse state in 'n kommerwekkende toestand van onstabiliteit gelaat, ondanks die Verdrag van Jaffa en die herstel van Jerusalem en enkele ander gebiede, wat die koninkryk 'n skyn van samehorigheid gegee het. Die goeie betrekkinge van die Keiser met die Ayyubides is nie na wense van die plaaslike baronne nie, en nog minder van die militêre godsdienstige orde, die Tempeliers in die voortou. Spanning word dan vererger tussen die Siriese baronne, verbonde aan die regent van Ciprus Johannes van Ibelin, en die manne van Frederik II, soos Ricardo Falengieri; laasgenoemde moet Tyre verlaat in 1243. Nuwe kruisvaarders kom in 1239 aan; Inderdaad, die kruistog van Frederik II was nie wettig nie, aangesien hy geëkskommunikeer is, en boonop het hy Jerusalem sonder 'n geveg herstel, en die beroep van Honorius III was steeds relevant. D
Eers gelei deur die graaf van Champagne, Thibaud IV, daarna deur Richard van Cornwall, was hierdie nuwe kruistog 'n mislukking. Die eerste, wat deur die Tempeliers ondersteun word, probeer dan met Damaskus onderhandel oor die restitusie van sekere plekke in Galilea, in ruil vir 'n alliansie teen die Sultan van Egipte; dan onderhandel hy met laasgenoemde vir die terugkeer van Frankiese gevangenes! Hy het sy pelgrimstog na Jerusalem onderneem en daarna weer op 15 September 1240 vanaf Acre vertrek. Die tweede familielid van Frederik II volg sy beleid deur met die Ayyubid-sultan te onderhandel om die wapenstilstand te hernu wat in 1229 onderteken is ... Die Latyne het sommige streke teruggevind addisioneel, maar die situasie is nie noodwendig beter nie en die beskerming van die 'nuwe' koninkryk van Jerusalem word nie verseker nie.
Die verlies van die Heilige Stad
Interne probleme bly die Ayyubid-dinastie teister, wat toenemend bedreig word, ook buite. Inderdaad, 'n nuwe gevaar dreig uit die ooste, die Mongole! Laasgenoemde stoot mense om na die Middellandse See te vlug, waaronder Khwarezmiens (of Korasmiens), wat in die streek van die Kaspiese See afkomstig is. Sultan al-Salîh besluit dan om dit teen sy vyande, veral die kruisvaarders, te gebruik. Hy stuur hulle na Jerusalem, prakties weerloos gelaat deur Frederik II en sy opvolgers; die stad het op 23 Augustus 1244 geval! Erger nog, miskien, is die grootste deel van die Frankiese leër op 17 Oktober dieselfde jaar vernietig deur 'n gesamentlike mag van Egiptenare en Khwarezmians. Die sultan raak op sy momentum van sy mededinger uit Damaskus ontslae en herstel die meeste van die streke wat in vorige jare aan die Franke afgestaan ​​is: Akker word direk bedreig, en die verdeeldheid binne die Latynse state erger as ooit.
Louis IX besluit om die kruis te neem
Die koning van Capetian sou besluit het om in 1244 oor te gaan as hy die siekte sou oorleef. Maar in Europa lyk die probleme van die Ooste en die ideaal van die kruistog ver verwyderd! Die stryd tussen die Ryk en die Pous is hervat, Engeland word ook getref deur verdeeldheid en geskille teen Hendrik III. Beslis het Innocentius IV in 1245 gevra vir die kruistog, maar die keuse van Louis IX is reeds op sy eie gemaak, teen die raad van sy moeder Blanche van Castilië.
Die toekomstige heilige koning moet sy ideaal van ridderlikheid en vroomheid respekteer, en niks kan hom verhinder om sy belofte na te kom nie. Saint Louis rehabiliteer die gees van die kruistog as 'n boetvaardige pelgrimstog, ver van die "imperialistiese" drifte wat die meeste van die vorige ekspedisies gekenmerk het. Hy trek ook voordeel uit die goeie gesondheid van sy koninkryk, kalm en ryk, en sy voorbereiding verloop vlot. Hierdie kruistog sal slegs Frans wees.
Louis IX in die Heilige Land
Daar is 'n hawe by Aigues-Mortes gebou vir die vertrek van die kruistog, wat op 25 Augustus 1248 plaasgevind het. Die gekruiste vloot was op pad na Ciprus, waar dit middel September aangekom het, en die koning het sy leër georganiseer vir 'n aanval op Egipte. . Weereens slaag die kruisvaarders daarin om Damietta in te neem, ons is op 6 Junie 1249. Die Moslems was verbaas, maar daar is besluit om op versterking te wag voordat hulle na Kaïro gaan om die staatskaping te lewer; gelukkig sterf die Ayyubid-sultan, wat die moreel van die Egiptenare wat probeer onderhandel, ondermyn. Maar soos in die vyfde kruistog, weier die kruisvaarders die voorstelle, ondanks een daarvan wat sou wees om Jerusalem weer te herstel! Die Franse leër trek toe aan die einde van die jaar 1249 in die rigting van Mansourah en vind dit moeilik om die Nyl oor te steek; gewelddadige gevegte het begin, insluitend dié in Mansourah waar Robert d'Artois, broer van Lodewyk IX, op 8 Februarie 1250 met sy ridders deur die Mamelukke, onder bevel van 'n sekere Baybars, afgemaai is. Die Egiptenare het hul magte rondom Sultan Turan Shah hersaamgestel en Damietta se kruisvaardersleër afgesny. Die koning moet die terugtog beveel en uiteindelik op 6 April 1250 kapituleer; hy word gevange geneem.
Onderhandelinge lei daartoe dat hy 'n maand later vrygelaat word teen 'n swaar losprys. Intussen is die Ayyubides omvergewerp deur die Mameluks (in Egipte hou hulle Sirië), hul voormalige slawesoldate! Die Frankies moes Damietta ontruim, maar die Sultan het die grense van 1248 in die Heilige Land aan hulle verleen. Om dit te doen, werk hy om die politieke situasie in die Latynse State te stabiliseer en om sekere verswakte plekke te versterk. Aan die ander kant is die Kapenaar minder vaardig in internasionale onderhandelinge: hy slaag nie daarin om die verdeeldheid tussen Ayyubides van Sirië en Mameluks van Egipte te benut nie, en kan nie die toenadering van die kalief van Bagdad teen die Mongoolse bedreiging voorkom nie. Hy het Acre op 24 April 1254 verlaat en geglo dat hy sy bes vir die Heilige Land gedoen het.
Die 'heilige koning' sterf in die kruistog
Die agtste kruistog is veral bekend vir sy tragiese einde, die dood van Lodewyk IX. Die omstandighede wat tot hierdie nuwe oorlogsagtige pelgrimstog gelei het, is vaager; in die Ooste is die Mamelukes onder leiding van Baybars gebaseer op verswakte Latynse state, maar dit lyk asof niemand in die Weste hul hulpgeroep hoor nie. In die Middellandse See het die wedywering tussen die Italiaanse stede, of selfs die ambisies van die Angevins (waaronder Karel, broer van die Kapenaar) teen die hersaamgestelde Bisantynse Ryk, die probleem van die Heilige Land op die lappe gebring ... Dit is miskien vir dit, en om die mislukking van sy vorige poging weg te was, dat Lodewyk IX in 1267 weer die kruis neem, teen die raad van sy gevolg. Hierdie keer het hy die steun, hoewel beperk, van sommige van sy bure soos prins Edward van Engeland of James I van Aragon; ons noem selfs 'n moontlike ondersteuning van die Mongole van Persië ...
Die begin was op 2 Julie 1270, nog steeds van Aigues-Mortes. Maar die teiken het reeds verander, dit is nie meer Egipte nie! Hierdie afleiding word verklaar deur die ingewikkelde betrekkinge tussen Lodewyk IX en sy broer Charles d´Anjou; laasgenoemde, koning van Sisilië, se visier was op die Bisantynse ryk, en 'n ekspedisie na Egipte kon sy planne dwarsboom. Daar blyk toe 'n kompromie tussen die twee te wees, 'n ekspedisie teen die Hafsiede wat as 'n kruistog kan beskou word, en nie 'n latere aanval op Egipte in twyfel trek nie. Daar word ook gesê dat die Emir van Tunis self die doop opgeroep het!
Op 18 Julie het die leër veilig in die streek van antieke Kartago geland, maar 'n epidemie het dit vernietig. Die koning is self een van die slagoffers, hy sterf op 25 Augustus! Die beleg van Tunis kan nie voortduur nie, ons hoor van Mameluke-versterkings wat deur Baybars gestuur is, en selfs al word die Moslemkamp op 24 September ingeneem, besluit Karel van Anjou - wat die bevel oorgeneem het - om in November na Sisilië te vertrek, na 'n verdrag onderteken met die emir (wat nie tot bekering gekom het nie).
Dit is egter nie die einde van die kruistog nie: eers stuur Jakobus I van Aragon 'n vloot na Aigues-Mortes, daarna na Akko, maar sy kruisvaarders word verslaan deur Baybars naby Acre. Die prins van Engeland het 'n leër na Tunis gestuur net voor die ondertekening van die verdrag tussen Charles en die Emir, maar hy gee nie moed op nie, hoewel hy Tunisië verlaat en gaan na Acre. Dit was weer 'n mislukking, ondanks 'n paar ritte, en hy moes in 1272 na Engeland terugkeer ...
Die resultate van die Saint Louis-kruistogte is dus uit militêre en politieke oogpunt 'n mislukking. Hierdie mislukking is die einde van die 'groot' kruistogte, gelei deur Westerse heersers of in die formele opdrag van die pous. Die ideaal van die kruistog is net 'n herinnering ...
Aan die ander kant, vir die Kapenaar, en ondanks die ramp, is dit 'n geleentheid om sy opregte geloof en sy toewyding te bewys, wat 'n groot rol sal speel in sy vinnige heiligmaking vanaf 1297.