Program 100. Israel in die Verdrukking
Baie mense maak die fout om Israel in die Openbaringsgebeure mis te kyk. Hierdeur gaan 'n groot deel van die Bybelse perspektief op die sewe jaar lange verdrukking verlore, asook een van die belangrikste profetiese tekens van die einde van die bedeling van die kerk, nl. die herstel van Israel en spesifiek ook hulle hoofstad, Jerusalem. As 'n algemene stelling in verband met die wederkoms word in Openbaring 1:7 gesê dat met Christus se koms elke oog Hom sal sien, ook hulle wat Hom deursteek het. Hierdeur word dit uitdruklik gestel dat Israel terug in hulle land en hulle stad, Jerusalem, moet wees omdat hulle ook in ‘n nasionale verband, as volk, 'n besluit ten opsigte van die gekruisigde Jesus sal moet neem wat tydens sy eerste koms deur hulle vaders verwerp en oorgelewer is om gekruisig te word.
Wat ons kennis oor die naderende verdrukking betref, is die status van Jerusalem die belangrikste enkele teken wat die Here Jesus oor die einde van die kerkbedeling aan ons gegee het. Nadat Hy die fisiese verwoesting van die stad Jerusalem en die internasionale verstrooiing van die Jode beskryf het (Luk. 19:41-44; 21:5-6,20-24), beklemtoon Hy die feit dat Jerusalem net tot op 'n bepaalde tydstip in die toekoms aan die beheer en vertrapping van die nie-Joodse volke onderwerp sou wees: "…en Jerusalem sal vertrap word deur die nasies totdat die tye van die nasies vervul is" (Luk. 21:24; kyk ook Rom. 11:25-26). Die woord "totdat" dui nie alleen op die feit dat Jerusalem se vertrapping in 'n stadium beëindig sal word nie, maar ook dat dit met die einde van die tye van die nasies sal saamval. Dit is dus vir ons baie belangrik om verwikkelinge in en om Jerusalem dop te hou, sodat ons die belangrikste teken van die einde van hierdie bedeling behoorlik in ag kan neem.
Hou in gedagte dat Bybelse Jerusalem die Ou Stad, of die Stad van Dawid is, wat in 1967 in die Sesdaagse Oorlog deur Israel verower is. In 1980 is Jerusalem tot hoofstad van Israel verklaar en daarna word nog net die Tempelberg deur die heidene vertrap. Ons is in die laaste geslag waarin Jerusalem progressief herstel word. Israel word ongered na hulle land herstel. In Eségiël 22 van vers 18 af sê die Here dat Hy hulle in Jerusalem bymekaar sal maak en ‘n vuur teen hulle sal aanblaas. In die benoudheid van die verdrukking sal hulle na die Here soek. In die proses van Israel se geestelike herstel sal die duiwel nie nalaat om die volk te bedrieg deur 'n valse messias aan hulle te bied nie. Die Antichris sal homself as Israel se Verlosser en beloofde Messias aanbied, en die volksleiers sal hom as sodanig aanvaar. Die Here Jesus het na hierdie tragiese besluit verwys toe Hy tydens sy eerste koms en verwerping deur die volk gesê het: "Ek het gekom in die Naam van my Vader, en julle neem My nie aan nie. As 'n ander een in sy eie naam kom, hóm sal julle aanneem" (Joh. 5:43).
Hierdie verleier wat in die Naam van Jesus kom, is die valse christus waarteen Jesus die volk uitdruklik gewaarsku het (Matt. 24:4-5). Hy is die ruiter op die wit perd wat in Openbaring 6 uitdraf as 'n oorwinnaar en om te oorwin. Hy sal geen tyd verspil om sy posisie in Israel te konsolideer nie, en groot openbare steun verwerf deur dit vir die volk moontlik te maak om die tempel te herbou. Hy sal die Messiaanse herlewing teëwerk as iets negatiefs wat in stryd met Judaïsme en met Israel se nasionale godsdiens en offerdiens is.
'n Baie belangrike gebeurtenis wat aan die begin van die verdrukking sal plaasvind, is die redding van 144 000 Jode en hulle afsondering vir die diens van die Here. Dit vind baie duidelik ná die bedeling van die kerk plaas, omdat hulle godsdienstige posisie direk met hulle volks- en stamidentiteit in verband gebring word. Dit is anders as wat gedurende die volk se verstrooiing in die kerkdispensasie die geval was, waar volksverband nie 'n oorweging vir die redding van mense is nie (Gal. 3:28). Die 144 000 is die eerste groep wat deel van die geestelike herstel van die volk Israel sal uitmaak: "En ek het die getal van die verseëldes gehoor: 144 000 verseëldes uit al die stamme van die kinders van Israel" ()p. 7:4).
Daar is geen onduidelikheid oor hierdie stelling nie, en dit is eksegeties totaal onregverdigbaar om die 144 000 Joodse evangeliste op die kerk of enige ander groep mense buite Israel van toepassing te maak. Dit is duidelik dat die Here pas nadat Hy sy bruidsgemeente kom haal het, die geestelike potensiaal van die herstelde Israel sal begin benut om sy lig in die donker nag van die verdrukking te laat skyn. Toe Elia weggeraap is, het sy mantel en profetiese bediening op Elisa geval. Ook in die komende uur van die duisternis sal die Here Homself nie onbetuig op die aarde laat nadat sy bruid weggeraap is nie.
Openbaring 7 sluit aan by 'n lang reeks profesieë in die Bybel waarin die waarborg gegee word dat die Here sy volk Israel nie alleen fisies en staatkundig in hulle land sal herstel nie, maar dat hulle in die laaste dae ook geestelik sal herleef: "Daarom, sê vir die huis van Israel... Ek sal julle uit die nasies gaan haal en julle uit al die lande bymekaar laat kom, en Ek sal julle in jul land bring. Dan sal ek skoon water op julle giet, sodat julle rein kan word... En Ek sal my Gees in jul binneste gee en sal maak dat julle in my insettinge wandel en my verordeninge onderhou en doen. En julle sal woon in die land wat Ek aan jul vaders gegee het; en julle sal vir My 'n volk en Ek sal vir julle 'n God wees" (Eseg. 36:22-28).
Daar is tans baie duisende Jode wat al aan die Nuwe Testamentiese feite omtrent Jesus se Messiasskap blootgestel is, maar nog nie 'n besluit daaroor geneem het nie. Nadat die wegraping plaasgevind het en al die Messiaanse Jode (dié wat voor die tyd reeds vir Jesus as hulle Messias aangeneem het) saam met die bruidsgemeente weg is, sal 'n ernstige herwaardering van Bybelse feite onder 'n groot groep agtergeblewenes plaasvind. Die Heilige Gees sal kragtiglik onder hulle werk (Sag. 12:10), en baie van hulle sal die Here Jesus as Verlosser aanneem.
Uit hierdie herlewing sal 144 000 weergebore Jode na vore kom, wat deur die Here vir 'n wêreldwye evangelisasietaak afgesonder sal word (Matt. 24:14). Soos Daniël se drie vriende sal hulle in die uur van verdrukking bewaar word, sodat hulle hul taak as die Here se uitverkore getuies onder uiters moeilike omstandighede sal kan voortsit en uitvoer.
Tydsraamwerk van die oordele in Openbaring
Daar is groot meningsverskille wanneer mense die tydsraamwerk identifiseer waarbinne die oordele van Openbaring sal plaasvind. Die belangrikste rede vir hierdie verwarring is omdat mense nie die Ou Testamentiese agtergrond vir hierdie tyd van oordele in ag neem nie. Die sewe jaar van oordele voor Christus se wederkoms, wat van Openbaring 6 tot 19 beskryf word, kan slegs verstaan word indien Israel se jaarweke in ag geneem word. Levitikus 25:2-8 beskryf ‘n jaarweek as ‘n periode van sewe jaar. Volgens Daniël 9:24-27 is daar in Israel se heilsgeskiedenis 70 jaarweke bepaal sedert die bevel om Jerusalem ná die Babiloniese ballingskap op te bou en herstel, tot op ‘n tydstip wanneer hierdie volk se sondes sal ophou en ewige geregtigheid in die Messiasryk vir hulle sal aanbreek.
Uit die geskiedenis weet ons dat Israel in hulle Ou Testamentiese ballingskap na Babel op 1 Nisan 445 v.C. by koning Artasásta die reg gekry het om Jerusalem en die tempel weer op te bou (Neh. 2:1-8). Daarna het presies 69 jaarweke, dit is 483 profetiese jare van 360 dae elk, tot met Jesus se kruisiging op 11 April in die jaar 32 n.C. verloop. Ná die kruisiging het Israel se verdere heilsgeskiedenis as volk tot stilstand gekom terwyl die kerkbedeling onder alle nasies sy loop geneem het. Wanneer die kerkbedeling egter verby is, moet Israel na hulle land terugkom sodat die oorblywende sewe jaar van hulle heilsgeskiedenis tot by hulle nasionale versoening met die Messias kan verloop. Dit is die sewe jaar wat ná die wegraping, maar voor die openbare verskyning van Jesus, sal verloop. In Daniël 9:26-27 word hierdie laaste jaarweek só beskryf: “’n Vors van ‘n volk wat sal kom… sal vir een week lank met baie ‘n sterk verbond sluit, en gedurende die helfte van die week sal hy slagoffer en spysoffer laat ophou; en op die vleuel van gruwels sal daar ‘n verwoester wees.”
Hierdie jaarweek is duidelik in twee helftes van 3½ jaar elk verdeel. Om nog meer spesifiek te wees, is die twee helftes elk presies 42 maande of 1260 dae lank. In die eerste helfte van die sewe jaar lange verdrukking sal die Antichris deur die hele wêreld as ‘n vredevors aanvaar en ook deur die Jode as hulle Messias vereer word. Ná die eerste 3½ jaar sal die Antichris egter in die herboude tempel in Jerusalem ingaan, die offerdiens afskaf en homself in die Allerheiligste tot God verklaar. Dan sal die 3½ jaar van valse vrede verby wees en sal daar 3½ jaar van groot verdrukking aanbreek. In die lig hiervan maak dit skielik baie sin dat die herboude tempel volgens Openbaring 11:2 vir 42 maande lank deur die heidene vertrap sal word, dat Israel volgens Openbaring 12:6 vir 1260 dae vir oorlewing na die woestyn sal vlug, en ook die feit dat die Antichris se wêreldwye skrikbewind volgens Openbaring 13:5-7, 42 maande lank sal duur.
Israel in die verdrukking
Godsdiensleiers in Israel weet baie goed dat daar eers ‘n tyd van groot oordele sal wees voordat die Messias as Koning oor die aarde sal heers. In die Ou Testament word na die tyd van oordele as “die dag van die Here” verwys. Die volgende is ‘n paar voorbeelde hiervan: “Die son sal verander word in duisternis en die maan in bloed, voordat die groot en deurlugtige dag van die Here kom” (Joël 2:31). “Naby is die groot dag van die Here, naby en baie haastig… Dié dag is ‘n dag van grimmigheid, ‘n dag van benoudheid en angs… ‘n dag van duisternis en donkerheid” (Sef. 1:14-15). Die vervulling van hierdie profesieë sal in die groot verdrukking plaasvind, en die sondaars sal weet dat die verskriklike dag van die Here aangebreek het (Op. 6:15-17).
Die herboude tempel sal 'n groot rol in Israel se godsdienstige ontwaking én misleiding speel. Die volgende verwysings word in Openbaring na die derde tempel gemaak wat deur die Antichris ontheilig sal word: "En 'n riet soos 'n stok is aan my gegee, en die engel het gestaan en gesê: Staan op en meet die tempel van God en die altaar en die wat daarin aanbid. Maar die voorhof buitekant die tempel moet jy uitlaat en dit nie meet nie, want dit is aan die heidene gegee; en hulle sal die heilige stad 42 maande lank vertrap" (Op. 11:1-2). Hierdie profesie is opgeteken 25 jaar nadat die tweede tempel, dit is die tempel van Herodes, in 70 n.C. deur die Romeine verwoes is, en kan dus slegs op 'n toekomstige herboude tempel in Jerusalem betrekking hê. Die derde tempel, wat in die eerste helfte van die verdrukking voltooi en in gebruik geneem sal word, sal deur die Antichris ontheilig word wanneer hy homself daarin tot God verklaar.
Die Antichris sal nie net die Joodse offerdiens verbied nie, maar in die plek daarvan 'n beeld van homself in die tempel laat oprig en mense beveel om hom te aanbid. Omkopery, intimidasie en militêre geweld sal gebruik word om dit af te dwing. Volgens Openbaring 13:14-15 sal almal wat weier om dié beeld te aanbid, gedood word. Die Antichris is "die teëstander wat hom verhef bo al wat God genoem word of voorwerp van aanbidding is, sodat hy in die tempel van God as God sal sit en voorgee dat hy God is" (2 Thess. 2:4). Wat hier beskryf word, is nie slegs 'n komplot teen die Joodse geloof nie, maar godsdienstige selfverheffing bo alle gelowe, sodat die Antichris universeel as die enigste God aanbid kan word.
In die tyd van massamisleiding sal die Here volgens Openbaring 11:3-12 twee baie besondere getuies stuur om aan Israel én die wêreld te verkondig dat hulle hul na die ware God moet bekeer. Volgens aanduidings in die Bybel sal dit Moses en Elia wees wat saam met Jesus op die berg van verheerliking verskyn het (Matt. 17:1-3). Wat Elia betref, is daar geen twyfel nie omdat die laaste twee verse van die Ou Testament die volgende oor hom sê: "Kyk, Ek stuur julle die profeet Elia voordat die groot en vreeslike dag van die Here aanbreek. En hy sal die hart van die vaders terugbring tot die kinders, en die hart van die kinders tot hulle vaders, sodat Ek nie hoef te kom en die land met die banvloek tref nie" (Mal. 4:5-6).
In Openbaring 12 is daar ‘n baie duidelike beskrywing van Israel waarin dié volk met ‘n vrou vergelyk word: "En 'n groot teken het in die hemel verskyn: 'n vrou wat met die son bekleed was, en die maan was onder haar voete, en op haar hoof 'n kroon van twaalf sterre; en sy was swanger en het uitgeroep in haar weë en barensnood. En 'n ander teken het in die hemel verskyn, en daar was 'n groot vuurrooi draak met sewe koppe en tien horings, en op sy koppe sewe krone; en sy stert het die derde van die sterre van die hemel meegesleep en hulle op die aarde gegooi. En die draak het gestaan voor die vrou wat op die punt was om te baar, sodat hy haar kind sou verslind sodra sy gebaar het. En sy het 'n manlike kind gebaar, wat al die nasies met 'n ystersepter sou regeer; en haar kind is weggeruk na God en sy troon. En die vrou het na die woestyn gevlug waar sy 'n plek het wat deur God gereed gemaak is, dat hulle haar daar sou onderhou 1 260 dae lank" (Op. 12:1-6).
Israel word hier met 'n getroude vrou vergelyk. Let daarop dat Israel in die Bybel dikwels met ‘n getroude vrou vergelyk word uit wie God se Seun na die vlees, Jesus Christus, gebore is. In Jesaja 54:5 en Hosea 2:15 word gesê dat die vrou, Israel, met God getroud is, en in Jeremia 31:4 word Israel ‘n jonkvrou genoem. In teenstelling hiermee word die Nuwe Testamentiese kerk altyd ‘n maagd genoem wat aan Christus verloof is en eers by die bruilof van die Lam as sy vrou aan Hom verbind sal word. As bewyse hiervoor is daar die gelykenis van die tien maagde in Mattheus 25:1-13, asook Paulus se stelling in 2 Korinthiërs 11:2 dat hy die gemeente as ‘n rein maagd aan Christus verbind het. Die vrou in Openbaring 12 het ‘n manlike kind gebaar wat al die nasies met ‘n ysterstaf sal regeer. Dit is Jesus Christus. Hieruit alleen is dit duidelik dat die vrou nie die kerk kan wees nie, want Christus is nie uit die kerk gebore nie. Hy is egter wél as die seun van Dawid uit die Joodse volk gebore. Die vrou word verder gekwalifiseer deur die 12 sterre op haar kop wat op die 12 stamme van Israel dui, asook die son en die maan wat na Jakob en Ragel as stamvader en stammoeder wys (vgl. Jer. 31:11,15). Hierdie simboliek blyk duidelik uit 'n droom wat Josef gehad het, waarin die son, maan en elf sterre voor hom neergebuig het (Gen. 37:9-10). Jakob het geweet dat die droom op Josef se ouers en broers betrekking het. Onwaarskynlik soos dit in daardie stadium mag gelyk het, sou hulle later voor Josef neerbuig nadat hy koning in Egipte geword het. Josef was ‘n tipe van die Messias.
Totdat Christus weer kom, spits die duiwel hom in sy stryd teen die koninkryk van God op die kerk én op Israel toe. Nadat die bruidsgemeente weggeraap is, sal hy weer sy volle aandag aan Israel wy om hulle óf te mislei óf dood te maak sodat die Here se plan met hulle verydel kan word. In Openbaring 12 word die vlug van Israel voor die Antichris uit na die woestyn beskryf. Dit sal pas ná die ontheiliging van die tempel en die verbreking van Israel se amptelike verbond met die Antichris in die middel van die verdrukking plaasvind. Die Joodse regering sal dan tot 'n val kom en die politieke leiers sal saam met die godsdiensleiers en burgerlikes inderhaas na die woestyn van Judéa vlug, en daarvandaan waarskynlik verder tot by Petra suid van die Dooie See. Hier sal die Here tydens die 1 260 dae, of 3½ jaar, van die groot verdrukking ‘n oorblyfsel van Israel bewaar en onderhou.
Die wederkoms van Christus wat in Openbaring 19:11-21 beskryf word, vind in Israel plaas. In dié dag sal Hy sy voete op die Olyfberg sit, wat oos van die ou stad in Jerusalem is. Dit is die hoogste punt op die omringende berge van Judéa, en is presies dieselfde plek van waar Hy na die hemel opgevaar het: "En in dié dag sal sy voete staan op die Olyfberg wat voor Jerusalem lê, aan die oostekant; en die Olyfberg sal middeldeur gesplyt word van oos na wes tot 'n baie groot dal; en die een helfte van die berg sal wegwyk na die noorde en die ander helfte na die suide. En julle sal vlug in die dal van my berge... Dan sal die Here my God kom, al die heiliges met U!" (Sag. 14:4-5). Die Here Jesus kom saam met sy heiliges wat voor die verdrukking reeds weggeraap en met Hom verenig is: "Wanneer Christus, wat ons lewe is, geopenbaar word, dan sal julle ook saam met Hom in heerlikheid geopenbaar word" (Kol. 3:4).
By hierdie geleentheid, wanneer die Olyfberg sal oopskeur en geweldige aardbewings oor die hele wêreld voorkom, sal daar 'n baie dramatiese versoening tussen Jesus en die oorblyfsel van Israel plaasvind. Tydens die benoudheid van die groot oorlog van Armagéddon sal hulle hul toevlug in die rotsskeure van die Olyfberg neem om die agtervolgende leërs van die Antichris te ontwyk. Duisternis sal oor die aarde toesak terwyl die oordele van God oor sy vyande uitgestort word (Sag. 14:6,12-13).
Wanneer die lig weer deurbreek, sal die Jode die spykermerke in Jesus se hande sien, en vra: "Watter wonde is daar tussen u hande?" Dan sal Hy antwoord: "So is Ek geslaan in die huis van my vriende" (Sag. 13:6). Dit sal 'n hartroerende oomblik wees wanneer Israel groot berou oor hulle sondes sal hê, en veral die feit dat hulle vaders die ware Messias tydens sy eerste koms verwerp het: "Maar oor die huis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem sal Ek uitgiet die Gees van genade en smekinge; en hulle sal opsien na My vir wie hulle deurboor het, en hulle sal oor Hom rouklaag soos 'n mens rouklaag oor 'n enigste seun en bitterlik oor Hom ween soos 'n mens bitterlik ween oor 'n eersgebore kind. In dié dag sal die rouklag groot wees in Jerusalem, soos die rouklag van Hadad-Rimmon in die laagte van Megiddo. En die land sal rouklaag by geslagte" (Sag. 12:10-12). Jesus sal die gelouterde, voortvlugtende en treurende oorblyfsel van sy volk aanneem en troos deur te sê: "Dit is my volk!" Hulle sal in antwoord hierop uitroep: "Die Here, my God!" (Sag. 13:9). Hierna sal Hy die vervalle hut van Dawid weer oprig (Hand. 15:16) en die wêreld uit Jerusalem regeer.
Dit is duidelik dat die Here se vyande ook sy volk Israel se vyande is, daarom sal die slag van Armageddon in en om Israel plaasvind, met die middelpunt daarvan in Jerusalem. Hoewel Israel nog steeds die Messias verwerp, gaan ‘n oorblyfsel van hulle inderdaad met die Messias versoen word en ‘n baie belangrike rol in die komende vrederyk op aarde speel.