Ek en Pa ry veld toe. Dis baie, baie warm in die Namib. Ek dink nie daar was eens kraaie om te gaap nie, hoor. Niks beweeg of steek kop uit wanneer dit so warm is nie. Ons kom op ‘n duin en Pa hou so half afdraand stil. Hy beduie vir my na iets aan die oorkant.
En opeens maak Psalm 23 vir my ook sin. Ek moes dit self sien daar tussen die duine sodat ek dit kon verstaan.
Maar aan die voet van die berg was dit waar die moeilikheid was. In die laagtetjie tussen twee berge, daar waar die meeste bossies en plantegroei is, daar waar dit veronderstel is om makliker te wees vir die herder met sy skape, juis daar is die onheil. Jy sien, die jakkalse en slange en alles wat onheil belowe, skuil tussen daardie plantegroei. Dit is waar hulle die maklikste hulle prooi in die hande kan kry.
Hy wag vir hulle. Hy het ‘n fees vir hulle berei en die jakkalse en die lammervangers en die uile en watter pes ookal in die nag wandel, sal net kan toekyk en nie kan deel in die fees van onse God nie.