BOKKIE – hier "blok" ek!
As ek ooit 'n lied moes kies wat my gedagtes onmiddelik na my vrouekind stuur, is dit die een wat geskryf is, ironies genoeg, deur 'n van der Westhuizen, nes ons.
My kind met die verstand van 'n wetenskaplike en die hart van 'n enkeling wat gedurig op reis is na dit waarvan sy nie weet nie, en wat soos 'n groot swaar klip kom nesmaak het in haar tere ou hart. Sy wat te maklik vertrou, net om gebroke te staan en te sien dat vertroue soveel makliker vernietig kan word as wat jy dit kan gee – wat swig onder die druk van 'n wereld se standaarde omdat dit lyk asof dit so moet wees, terwyl haar hart met mening sê: Jy pas nie in hierdie formaat nie – dit is nie die vorm wat ons MAKER vir jou gemaak het nie…
Ek sien haar eensame figuur soos in hierdie prentjie voor haar klavier, menigte kere – waar sy alle antwoorde van die lewe tussen die klavier se klawers sit en soek, hunkerend na iets wat beslis nie vir haar bedoel is nie!
EN STIL–STIL, LAATAAND VAL EK OP MY KNIEë NEER EN SMEEK ASB VIR GENADE, genade dat sy moet weet sy is perfek nes sy is, en is dalk in hierdie wereld huidiglik, maar verseker nie daarvan nie!!
Richard van der Westhuizen "doen' ballade vir 'n enkeling.
Koerantpapiere, baksteenmure, Neon nag
Sirenes onder 'n donker maan
Mens na mens
Donker nagte, onverwagte
En elkeen is uiteindelik
Enkeling, vreemdeling, verstoteling rug gedraai op die ligtekring
Vreemdeling, enkeling alleen
Kaart na kaart
Dans na dans is elkeen
9 thoughts on "BOKKIE"
Maart 14, 2017 at 12:34 nm
En God het haar lief, nes sy is.
Maart 14, 2017 at 3:00 nm
Hierdie is so ongelooflik teer en met deernis vir en oor haar gekryf, Elanè. Ek glo meeste van ons mammas verstaan en voel saam met jou. Daar is niks wat my so totaal kan breek soos wanneer een van die kinders in hulself swaarkry nie.
Maart 14, 2017 at 6:15 nm
Enkeling is nie noodwendig eensaam nie…
Maart 14, 2017 at 6:28 nm
Maart 15, 2017 at 8:02 vm
Jou kind klink so baie soos ek. Hierdie stukkie het vir een of ander rede sommer diep in my hart gaan sit. Wow!
Maart 15, 2017 at 8:26 vm
Partykeer dink ek praat ek dalk net te veel uit die huis uit, maar niemand "ken" my of my gesin hier nie – en hulle (my mense) weet nie eens dat ek blog nie – dit is eintlik meer soos 'n platform waar ek maar op die beste van tye vir myself probeer sin maak uit die warboel binne myself – en dan waardeer ek altyd die terugvoer wat ek kry, en voel weer minder bang om hier uiting aan my gedagtes te gee. MAW die anonimiteit hier werk baie goed vir my en dit voel soos my joernaal, privaat maar ook nie privaat nie, ek skree dit aan die wereld uit en iemand hoor en is op die beste van tye my veilige klankbord.
Maart 15, 2017 at 8:32 vm
Pragtig geskryf. Baie diep gedelf in jouself. Al wat ons kan doen is pleit vir genade vir ons kinders en n skild vir die wrede pyle wat hulle wil deurboor.
Maart 15, 2017 at 11:42 vm
Ek was nog altyd een van daardie ronde balle in 'n vierkantige wereld. My wetenskaplike brein het my weerhou om deel te word van die trop-mentaliteit van hoërskool. My Moeder het my egter twee dinge geleer – oorleef net hoërskool (die wereld gaan daarna vir jou oopgaan want daar is nog mense soos jy daar buite) en wees lief vir jouself (want hoekom wil jy inpas as die Here jou gemaak het om uittestaan ?!? ) Sterkte, Moeders soos jy is kosbaar want jy is lief vir haar soos sy is en probeer haar nie verander om te wees wat die wêreld verwag nie.