The Siege of Kustrin 1945: Gateway to Berlin, Tony le Tissier - Geskiedenis Podcasts - 2021
Kustrin was 'n Duitse garnisoen-stad aan die Oder (nou in die moderne Pole) wat vroeg in 1945 'n twee maande lange Sowjet-soektog ondergaan het. die eerste Sowjet -troepe in Januarie 1945, toe die plaaslike militêre bevelvoerders geglo het dat die Russe nog 'n ent na die ooste was.
Die ooggetuieverslae van die gevegte kom almal van die Duitse kant, net soos die gedetailleerde beskrywings van die gevegte. Die Sowjet -standpunt word slegs werklik verteenwoordig deur die optrede van die hoë kommando en deur kort verslag van komende aanvalle. Eerstehandse rekeninge deur soldate van die Rooi Leër is toenemend beskikbaar (indien nog nie algemeen nie), maar dit was miskien minder so toe le Tissier sy navorsing gedoen het. 'N Mens vermoed ook dat die beleg van Kustrin onvergeetliker sou wees vir die mans in die stad as vir die Sowjet -troepe aan die ander kant van die frontlinie, vir wie dit slegs deel was van 'n groter veldtog, met Berlyn as die belangrikste fokuspunt .
Een gevolg van hierdie fokus op Duitse bronne is dat ons 'n duideliker indruk kry van hoe die lewe in 'n beleërde stad was as wat ons sou kon doen as die Sowjet -kant meer sigbaar was. Ons sien slegs gebeure vanuit die oogpunt van die kant wat die minste beheer oor die gebeure gehad het, en daarom kom Sowjet -aanvalle uit die bloute en word Sowjet -voornemens (in enige detail) grotendeels verborge.
Twee verslae na die geveg van Duitse leiers is ingesluit, en weerspieël die taamlik misleide houding van 'n groot deel van die Duitse leierskap tydens hierdie laat periode van die oorlog, en praat oor lesse vir die toekomstige voortsetting van die oorlog terwyl die Geallieerdes alreeds deur Duitsland gevorder het vanaf oos en wes en Berlyn sou op die punt staan ​​om direk aangeval te word.
1 - Die ontwikkeling van 'n vesting
2 - Die Vistula -Oder -operasie
3 - Verdedigingsvoorbereidings
4 - Die Russe is hier!
5 - Die beleg begin
6 - Die Russe maak toe
7 - Ontruiming
8 - Aanranding op die Neustadt
9 - Aanranding op die Altstadt
10 - Uitbreek
11 - Gevolge
Bylae A: Kustrin Garrison Units, soos op 22 Februarie 1945
Bylae B: Reinefarth se verslag oor die val van Kustrin -vesting en die uitbreek van die oorlewende garnisoen
Bylae C: Kreisleiter Korner se verslag
Jaar: 2009 hardeband, 2011 sagteband
Die bekroonde WWII -historikus en skrywer van Ren na die Reichstag beskryf die voorgeveg wat die Rooi Leër se pad na Berlyn oopgemaak het, duidelik.
In Januarie 1945 was die aankoms van Sowjet -troepe by die garnisoendorp Küstrin 'n geweldige skok vir die Duitse opperbevel. Die Sowjette was nou net vyftig kilometer van Berlyn af. Voordat hulle die hoofstad kon vorder, het die Rooi Leër die lewensbelangrike pad- en spoorbruggies nodig gehad wat deur Küstrin gegaan het. 'N Kombinasie van oorstromings en strategiese flaters het gelei tot 'n beleg van sestig dae deur twee Sowjet-leërs wat die stad totaal verwoes het.
Die vertraging in die Sowjet -opmars het die Duitsers tyd gegee om die verdediging wat Berlyn beskerm, te konsolideer. Ondanks Hitler se bevele om tot die laaste koeël te veg, het die garnisoenbevelvoerder van Küstrin en duisend verdedigers 'n dramatiese uitbreek na die Duitse linies reggekry. Die uitgerekte beleg het 'n ontsaglike menslike koste gehad, met duisende lewens aan beide kante en nog vele meer gewondes. Met noukeurige navorsing en ooggetuie gee Tony Le Tissier die verhaal van die beleg lewe.
Tony Le Tissier se boeke?
Plaas deur Vooruit00 & raquo 12 Okt 2018, 18:19
Watter boeke van hom is die moeite werd om te koop? Ek oorweeg om 'n paar daarvan te koop, maar ek kan nie besluit wat ek gaan koop nie!
Die beleg van Kustrin 1945: Poort na Berlyn
Met ons rug na Berlyn
Re: Tony Le Tissier se boeke?
Plaas deur Sheldrake & raquo 12 Okt 2018, 22:44
Ek het 'With our Backs to Berlin' geniet en sy "Battlefield Guide to Berlin" was baie nuttig.
Die Kindle -uitgawe van Slaughter at Halbe: The Destruction of Hitler's 9th Army - April 1945 kos £ 3,79, so dit is 'n goeie idee.
@ C. £ 15 elk is 'n bietjie duur om op die spesifikasie te koop of sonder 'n kommersiële rede om dit te lees.
In sy nuwe boek gee Tony Le Tissier die eerste gedetailleerde verslag van die Sowjet-Duitse konflik oos van Berlyn, wat in 1945 uitloop op die laaste groot veldslag in Europa wat deurslaggewend was vir die lot van Berlyn. Toe die eerste soldaat van die Rooi Leër die Oder op 31 Januarie bereik, het almal by die Sowjet -hoofkwartier verwag dat Marshall Zhukov se troepe die oorlog vinnig sou beëindig. Ten spyte van wanhopige gevegte van beide kante, het 'n dooiepunt egter twee maande voortgeduur, aan die einde waarvan die Sowjet -brughoofde noord en suid van Kustrin verenig is en die vesting uiteindelik geval het. Deur nie net te put uit amptelike bronne nie, maar ook op die rekeninge van die betrokke persone, rekonstrueer Le Tissier noukeurig die moeilike deurbraak wat op die Oder behaal is: die vestiging van brugkoppe, die stryd om die vesting van Kustrin, die bloedige stryd om Seelow Heights. Talle kaarte en stap -vir -stap illustrasies toon die werking van beide deelnemers in detail en onthul 'n interessantste episode in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog in Europa.
In sy nuwe boek gee Tony Le Tissier die eerste gedetailleerde verslag van die Sowjet-Duitse konflik oos van Berlyn, wat in 1945 uitloop op die laaste groot veldslag in Europa wat deurslaggewend was vir die lot van Berlyn. Toe die eerste soldaat van die Rooi Leër die Oder op 31 Januarie bereik, het almal by die Sowjet -hoofkwartier verwag dat Marshall Zhukov se troepe die oorlog vinnig sou beëindig. Ten spyte van wanhopige gevegte deur beide kante, het 'n dooiepunt egter twee maande voortgeduur, aan die einde waarvan die Sowjet -brughoofde noord en suid van Kustrin verenig was, en die vesting uiteindelik geval het.
Deur nie net te put uit amptelike bronne nie, maar ook op die rekeninge van die betrokke persone, rekonstrueer Le Tissier noukeurig die moeilike deurbraak wat op die Oder behaal is: die vestiging van brugkoppe, die stryd om die vesting van Kustrin en die bloedige stryd om Seelow Heights. Talle kaarte en stap -vir -stap illustrasies toon die werking van beide deelnemers in detail en onthul 'n interessantste episode in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog in Europa.
Slag van Berlyn 1945
Uitgegee deur History Press Limited, The (2008)
Van: Better World Books Ltd (Dunfermline, Verenigde Koninkryk)
Oor hierdie item: Toestand: goed. Skepe uit die Verenigde Koninkryk. Vertoon 'n paar tekens van slytasie, en kan aan die binnekant 'n paar merke hê. Verkoper se voorraad # GRP89271551
Küstrin het begin as 'n winsgewende doeane -pos by die aansluiting van die Warthe- en Oder -riviere, wat belangrike kommunikasieroetes gebly het totdat die Oder deel geword het van die hersiene Oos -Duitse grens aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1945 en al die rivierverkeer tot 'n stilstaan.
Die stad was oorspronklik bekend as Cüstrin en is in 1232 die eerste keer in amptelike rekords genoem toe dit tot 1262 aan die Tempeliers oorgedra is, wat die bestaande kasteel daar versterk en 'n mark gevestig het. In 1397 is die stad verpand aan die Knights of St John en is dit dan in 1402 verkoop aan die Duitse Ridderorde, wat die eerste brug daar oor die Oder gebou het, 'n kasteel gebou het om dit te beskerm en die kasteel met 'n garnisoen van gewapende beset ridders. In 1455 verkoop die Duitse Orde die stad aan die Markgraf Albrecht von Hohenzollern, in wie se familie die stad sou bly tot die abdikasie van die Kaiser in 1918.
Markgraf Hans von Hohenzollern het die nuwe Schloss (versterkte paleis) tussen 1535 en 1537 gebou, en het toe die vesting wat vandag nog herkenbaar is, laat bou deur die ingenieur Giromella, met sy vier hoekbastions (König, Königin, Kronprinzessin en Philipp) en die sentrale noordelike bastion (Kronprinz, of Hohen Kavalier).
Toe koning Gustav Adolf van Swede die Mark Brandenburg in 1631 verower, het hy ook Küstrin verkry. Die Swede versterk die vesting en voeg die Albrecht- en August Wilhelm -ravelins, sowel as twee lunettes by die Oder -brughoof. (Die oorblyfsels van die lunette langs die rivier was nog steeds sigbaar op lugfoto's van 1945.) Die Sweedse koning is in die slag by Lützen in 1632 vermoor en drie jaar later was die Mark Brandenburg weer in Pruisiese hande.
Op 5 September 1730 is kroonprins Friedrich (later koning Frederik die Grote) onder bewaking saam met sy metgesel Tweede-luitenant von Katte na die vesting gebring nadat hy gevang is terwyl hy probeer het om van sy vader se weermag te gaan. Hy was opgesluit in die Schloss, vanwaar hy later verplig was om na die onthoofding van von Katte te kyk, en bly daar tot 26 Februarie 1732 in die tronk.
Die Russiese beleg van Augustus 1758
Die beleg duur van 14 tot 22 Augustus 1758, toe Frederik die Grote die Russiese leër van agter af aanval en dit in die slag van Kutzdorf verslaan. Die planis word uit die volume geneem Neues Kriegstheater of Sammlung der merkwürdigsten Begebenheiten des gegenwärtigen Krieges in Deutschland (Leipzig, 1758).
A. Die stad en vesting van Küstrin
B. Russiese artillerie- en mortierbatterye wat die stad op 22 Augustus 1758 aan die brand gesteek het
C. Gevorderde Russiese korps wat die stad beleër
D. Die kamp van die keiserlike Russiese troepe onder veldmaarskalk Graf von Fermor
Küstrin is in 1758 tydens die sewejarige oorlog die eerste keer deur die Russe beleër, waardeur die stad tot op die grond afgebrand is. Frederick beveel die onmiddellike heropbou van die stad en binne tien dae na die brand verslaan die Russe tydens die slag van Zorndorf daar naby. Dieselfde jaar is begin met die werk aan die Friedrich-Wilhelm-kanaal toe dit in 1787 klaar was, en dit bied 'n nuwe uitlaat vir die Warthe in die Oder noord van die stad.
In 1806 is die Pruisiese leër deur Napoleon verslaan tydens die gevegte van Jena en Auerstädt. Die vesting by Küstrin is daarna oorgegee aan die Franse, wat die verdediging versterk het. Die vesting is weer van Maart tot Julie 1813 deur die Russe beleër, en daarna deur die Pruisiese Landwehr, aan wie die Franse garnisoen in Maart die volgende jaar kapituleer. Die Schloss het toe 'n kaserne geword.
In 1817 is die loop van die Warthe, waar dit by die Oder aangekom het, suidoos van die vesting geblokkeer, en ses jaar later is begin werk aan die Sonnenburger Chaussee. Die Oder-Vorflut-kanaal is in 1832 opgerig om die spanning van die stad se brûe tydens die jaarlikse oorstromings te verwyder, en is ontwerp met 'n dam daaroor sodat die water eers daaroor kan vloei sodra dit 'n sekere vlak bereik het, terwyl die besige navigasie verseker word van die Oder gedurende die somer. In die 1850's is die gevolglike 'Eiland' voorsien van Lunettes A en B om die stroomopwaartse Oder -benaderings te bedek, en Lunettes C en D om die padbrug oor die kanaal te bewaak vanaf die westelike oewer van hierdie, slegs Lunettes B en D het nog steeds oorleef in 1945. Slegs die graaf van Lunette A het oorgebly en C is heeltemal verwyder en ingevul. Die weermag was egter steeds bewus van die belangrikheid van die jaarlikse oorstroming van die Warthebruch, veral as 'n verdedigingsmaatreël.
Die eerste spoorweë het aangebreek met die bou van die lyn Küstrin - Landsberg - Kreuz in 1856–7, waarna die stad spoedig 'n belangrike spoorwegaansluiting geword het, maar die verbinding met Berlyn is eers in 1867 bewerkstellig, toe die vestings van die Oder -brughoof verwyder is na maak plek vir die Altstadt -stasie. Die tweevlak-Neustadt-stasie is in 1874–6 gebou toe nuwe lyne Küstrin met Stettin aan die Oossee en Breslau in Bo-Slesië verbind het. In 1885 is die spoorlyn Küstrin - Stargard geopen, en in 1896 die lyn Küstrin - Sonnenburg, dieselfde jaar dat die lyn na Berlyn verdubbel is. 'N Verdere verbinding is in 1884 gemaak met 'n lyn na Neudamm. Küstrin vorm nou die knooppunt vir twee belangrike sneltreinlyne wat oos na wes en noord na suid loop, sowel as die beginpunt vir die ander lyne. Die stad het vier spoorwegstasies: die hoofstasie in die Neustadt, Küstrin-Altstadt op die eiland, Küstrin-Kietz en Kietzerbusch, wat weinig meer as stilstand was.
Dit was ook 'n tyd van militêre uitbreiding. Die Neues Werke -fort is in 1863-1872 aangrensend aan die Neustadt -treinstasie gebou, en die Hohen Kavalier is aangepas om swaar gewere te neem. Na die Frans-Duitse Oorlog van 1870–1, is gepoog om die 300 jaar oue versterkings by die monding van die Warthe te bewaar, ondanks die bekendstelling van gewere met 'n groter afstand met Alfred Nobel se baie kragtiger plofstof as tot dusver, en buitenste forte is gebou op 'n afstand van 5 tot 10 kilometer oos van die Oder by Zorndorf, Tschernow en Säpzig, en in die weste by Gorgast. Vermoedelik as 'n veiligheidsmaatreël is geen van hierdie eksterne werke op die amptelike kaarte van hierdie gebied getoon nie.
Toe, in 1902–3, word die nuwe artillerie -kaserne op die eiland teenoor die Altstadt -treinstasie gebou, en in 1913 word 'n kaserne vir 'n ingenieursbataljon op Warnicker Strasse gebou. Die verswakkende verdedigingswaarde van die middeleeuse vesting kon net vir die burgers welkom gewees het, net soos by die mure en slote. Na jare se onderhandelinge het die stad daarin geslaag om 'n aansienlike hoeveelheid van die vestingseiendom van die staat te bekom om die mure te kon laat sak en die slote in te vul. Die Eerste Wêreldoorlog het hierdie proses vertraag, maar nietemin het die meeste werke in burgerlike gebruik geraak, met 'n kazemat wat die stadsmuseum geword het, een maaltyd die tuiste van 'n kanoklub en 'n ander 'n jeugkoshuis. Uiteindelik, in 1930, is 'n deel van die Hohen Kavalier saam met die noordelike walle gesloop, wat die stuk hoofpad (Reichsstrasse 1) wat deur die Altstadt tussen die Oder- en Warthe -brûe loop, kon verbeter.¹
'N Ander golf van militêre konstruksie het onder die Nazi -regering begin met die voorsiening van 'n groot voorraaddepot en bakkery. Nuwe kaserne, later 'von Stülpnagel' genoem, is gebou om 'n infanterieregiment op Landsberger Strasse te huisves, die ingenieurskaserne is uitgebrei en 'n garnisoenhospitaal is op Warnicker Strasse daar naby gebou.
Sedert die inval in Pole in Augustus 1939, het die stad 'n belangrike transit sentrum geword vir die oorlog in die ooste, maar is gespaar tot onmiddellike betrokkenheid by die oorlog tot Januarie 1945. Slegs twee keer is hier bomme neergegooi tydens die nagaanvalle op Berlyn, wat op die buitewyke sonder om merkbare skade aan te rig. Reg aan die begin van die lugoorlog het 'n oënskynlik onvoldoende verduisterde plaashuis langs die Sonnenburger Chaussee aandag getrek en die volgende dag kon die nuuskieriges sien hoe diep kraters oor die veld daar naby versprei is. Toe, in 1941, het plunderaars die skoorstene van die sellulosefabriek opgemerk wat bo die misbank uitsteek, maar slegs die fabriekstoilette en waskamers is getref.
Die skynbare gebrek aan belangstelling wat die personeel van die Anglo-Amerikaanse lugmag getoon het in die kwesbare kommunikasieknoppunt van Küstrin-vyf groot en drie kleiner spoor- en padbruggies wat oor die Oder-, Warthe- en Vorflut-kanaal strek in 'n sogenaamde multi-level treinstasie, 'n seldsame ontwerp wat die belangrike wes -ooslyn (Berlyn - Königsberg/Oos -Pruise) moontlik gemaak het om oor die noord -suidelike lyn (Stettin - Breslau) te gaan - het die vereiste vir effektiewe lugweerverdediging vereenvoudig.
Tydens die openingsfases van die oorlog is swaar flakbatterye in die oop velde naby Manschnow op die pad na Seelow ontplooi as deel van die Berlynse verdediging. Later is die vlokverdediging verminder tot die masjiengeweertroepe van die garnisoen, wat snags op verskillende punte naby die brûe gestasioneer was. Gelukkig vir die plek en sy inwoners is die doeltreffendheid van hierdie ou watergekoelde wapens nooit op die proef gestel nie, maar die sinnelose afvuur van opgeknapte spoorkoeëls in die naghemel het voorgekom wanneer die geluid van 'n vliegtuigmotor egter gehoor kon word ver.
Daar was ook 'n Home-Flak-battery wat deur skoolseuns en bejaarde mans beman is. Die kanon van 20 mm was gestasioneer by die kruispunte van die rivier, hoofsaaklik op haastig saamgestelde metaalsteuntorings, maar ook op houtplatforms op skool- en fabrieksdakke naby die Oder -brûe. Daar was ook 'n paar klein soekligte. Bedags het die wapenspanne werk toe gegaan of skool toe gegaan, en dit was om die beurt om saans by die voorlopige verblyf by hierdie posisies bymekaar te kom. Dieselfde geld vir die hele troep wanneer daar 'n lugaanval waarskuwing was. Hulle wapens het egter nooit 'n lewendige ronde in woede afgevuur nie. Twee of drie keer het hulle op 'n redelike hoogte met 'n oefen-ammunisie op 'n teiken getrek wat deur 'n enkelmotor Ju W 34 getrek is. Die werktyd van die wapenspanne is hoofsaaklik opgeneem met teoretiese onderrig, voorbereidende oefeninge en selfs met oefeninge deur 'n klein groepie gereelde Luftwaffe -personeel. Hierdie gewere kon die Anglo-Amerikaanse bomwerpervlote wat Berlyn vanaf 1944 aangeval het, nie bereik nie, met behulp van die spoor wat ooswaarts was as 'n gids na die Oder, voordat hulle noordwaarts na die Oossee draai, en uiteindelik is hulle aan die begin van 1945 afgebreek.²
Die Nazi -invloed op die stad kan gesien word in die hernoeming van strate na Nazi -helde. Brückenstrasse en daardie deel van Zorndorfer Strasse tussen die Stern en die Warthe-rivier is herdoop tot Adolf-Hitler-Strasse, Drewitzer Oberweg in die Neustadt het Schlageterstrasse geword, terwyl die gedeelte van Reichsstrasse 1 wat deur Kietz loop, Horst-Wessel-Strasse geword het. Die burgemeester van die stad, Hermann Körner, het ook verdubbel as Kreisleiter of distrikspartyleier, sy onmiddellike hoof was die Gauleiter van Brandenburg, Emil Stürtz, wie se kantore in Berlyn was, hoewel Berlyn self sy eie Gauleiter, Josef Goebbels, gehad het. Volgende in die Party -kommando was Reichsleiter Martin Bormann, Hitler se kanselier, aan wie Körner behoorlik verslag sou doen.
Vlugtelinge het op 20 Januarie per trein in die stad begin aankom. Die eerstes het op geskeduleerde treine aangekom en hoofsaaklik met 'n bestemming in gedagte. Sommige was ontruimdes uit Berlyn, wat gevlug het vir die verwoestende lugaanvalle daar en gehoop het op noodverblyf by iemand wat hulle ken. Dan was daar die families van staatsamptenare en laer rang Nazi -amptenare uit die Warthegau (die oudstes wat met die motor teruggekeer is). Dan was daar diegene wat nie gewag het vir bevele om te ontruim of om by die Volkssturm aan te sluit nie. Hierdie mense was moeg en geïrriteerd deur voortdurend vertraagde ritte in koue en oorvol treine, maar in hierdie dae het hulle nie veel verskil van ander spoorwegpassasiers in Duitsland nie. Hulle was duidelik nie vinnig voorbereid vir die reis nie, want hulle het geskikte klere gedra en die besittings wat hulle saamgebring het, was hanteerbaar en stewig verpak, gereed om gereeld uit die treine te klim. Die hulp wat hulle benodig van die geïmproviseerde dienste by die treinstasies, afgesien van die gratis verspreiding van verversings vir die reis, was baie min. Diegene wat nie daarin geslaag het om aan boord van 'n verbygaande trein te klim nie, het byna altyd in die wagkamers van die stasie gebly. Die gevaar om die volgende verbinding na die weste te mis, was baie minder daar as in die noodverblyf wat buite die stasie voorsien is.
Maar hierdie prentjie het gou verander. Eers was daar 'n paar individue, toe klein gesinsgroepe, toe begin die getalle groei totdat die waens tot op die laaste duim vol was. Nou moes hulle 'n deel van hul bagasie opoffer om 'n plek op 'n trein te kry. Die nakoming van die treinroosters was nie meer die norm nie. Vinnige en sneltreine word in die hele land vertraag, en passasierstreine kon slegs sonder spesiale permitte gebruik word vir reise tot 75 kilometer. Pendeldienste het onreëlmatig opgedaag nadat hulle haastig iewers bymekaargekom het. Byna al die treine het hul ritte by Küstrin voltooi en is daar leeggemaak, 'n feit wat deur die uitgeputte reisigers sonder protes aanvaar is. Daar was verhale van diep besneeude paaie met vermoeide wagte by treinstoppies op taklyne en, dikwels genoeg, dat ons na die volgende groot stasie moes stap. By Küstrin was daar ten minste die kans om 'n nag in 'n verhitte kamer te oornag en 'n paar uur op bondels strooi te rus. Die klaskamers waarheen hulle geneem is, kon nie verlig word nie, aangesien daar geen verduistering was nie, maar brood en koffie is in die gange uitgedeel. Diegene wat familielede verloor het, kan die name laat opskryf op die ander plekke wat skuiling bied.
So laat as Sondag, 28 Januarie 1945, het dit gelyk asof die lewe in die stad normaalweg aangaan. Die kinders in die omgewing het dit geniet met slee en skate en het min aandag gegee aan die waarskuwing van hul ouers om binne 'n oproep te bly. Niemand kon sê of die fabrieke en besighede na die naweekvakansie weer sou oopgaan nie. Maar toe begin die eerste trekke in die stad aankom, nadat hulle 'n paar dae gelede verre dorpe verlaat het. Die mense en hul diere was uitgeput. Die perde was geneig om in die strate te bly waar daar skuiling teen die wind gevind kon word, en die vlugtelinge het by die huise gevra vir warm drankies vir hul kinders. Die kolomme beweeg toe verder. Ander wou ten minste een nag onder 'n behoorlike dak bly. Sommiges het heeltemal opgegee, hulle perde is in die laaste fase deur die sneeustortings oorweldig, maar hul waens kon eers aangaan as almal afklim en die swaarste vragte verwyder totdat die wiele 'n stewige greep op die grond kon kry. Na drie of vier sulke voorvalle, is bokse en mandjies dikwels agtergelaat, want dit was nie die moeite werd om dit te red as een met die trein ry nie.
Tot op hierdie stadium was individuele gevalle te onderskei in die groot verbygaande stroom, en 'n mate van deernis was getoon volgens die behoefte, maar nou was almal wat in oop spoorwaens aankom in dieselfde laagste ellende. Dit het lank geneem om die treine te laai, maar dinge het effens bedaar toe die treine met vormlose saamgepakte figure wegtrek, op die kaal vloere van die waens. Hier en daar bied 'n stuk seildoek of selfs 'n mat 'n basiese beskutting teen die koue. Die jasse van diegene wat plekke binne gevind het, het hulle beskerm teen die stort van vonke wat uit die enjin kom.
Twee waens waarin tifus uitgebreek het, is losgemaak en mediese hulpmiddels het 'n lyk op 'n draagbaar gedra. Verskeie vroue en kinders is met bevrorenheid in die hospitaal opgeneem. Die ander mense was steeds nie in staat om iets te doen nie, terwyl hulle op die perron sit totdat hulle weggelei word, terwyl verskeie hul bagasie vergeet.
Al die verblyf naby die stasie was vol en meer. Selfs die sitplekke in die bioskope is verwyder om ruimte te bied. Twee skole in die Altstadt is ook beskikbaar gestel, maar dit het 'n wandeling van 1,5 kilometer behels, aangesien daar geen vervoer beskikbaar was nie. Niemand het daaraan gedink om 'n voldoende hulpdiens te lewer of behoorlike reëlings te tref toe hierdie ontruiming begin het nie. As gevolg van die propaganda wat deur die regering geplaas is, was die amptenare op die laer vlak nie bewus van die omvang van die naderende lawine nie. Gevolglik is slegs die relatief beperkte hulpbronne wat gebruik is vir die ontvangs van die ontruimde treine van Berlyn in die laat somer van 1943, wat 'n kort stop vir verversings bied, geïmplementeer. Nou het aansienlike improvisasie, veral met behulp van behulpsame lede van organisasies soos die Duitse Rooi Kruis, die Frauenschaft (Moedersunie) en Jungvolk (junior tak van die Hitler -jeug), nodig geword vir die bereiding van toebroodjies en warm drankies, strooi neergelê in klaskamers vir oornagverblyf en mediese sorg vir die ergste gevalle.
Die seuns het as gidse gedien vir die noodhulp wat oor die hele stad versprei was, met bagasie op hul slee, terwyl die meisies gehelp het om kos uit te deel en om te sien na die jongste vlugtelinge. Na die gevoelloos stres van die reis, vererger deur die skielike koue, uitputting en ander kwale, het baie vlugtelinge siek geword, maar daar was nou 'n tekort aan eenvoudige medisyne vir die ongeskoolde helpers in die massahuis om uit te deel. Adolessente het op eie inisiatief die vereistes bepaal en dit by 'n verstandige apteker gekry, wat gratis 'n wye verskeidenheid mediese items aan hulle gegee het. Sulke goeie wil, simpatie en vindingrykheid het die nood van die vlugtelinge verminder en oorlewing moontlik gemaak.³
Werner Melzheimer het oor hierdie tydperk geskryf:
1945 begin in Küstrin met knetterende koue en kommerwekkende gebeure. Die eerste vlugtelinge -vervoer het in die stad aangekom, wat die toestand van die ineenstorting van die Duitse oostelike front aandui. Die eerste groepe het ongeveer middel Januarie per trein gekom. Maar niemand kon glo dat die oosfront heeltemal in duie gestort het nie. Maar toe die vervoer voortgaan en die vlugtelinge in waens met 'n temperatuur van minus 15 grade Celsius en meer in oop waens aankom, word dit duidelik dat 'n katastrofe op hande is.
Die versorging van die vlugtelinge het die toewyding van alle beskikbare hulpbronne vereis. Byna sonder uitsondering het die Küstrin -vroue vrywillig aangebied om te help. Hulle het op die spoorplatforms en in die goederestasie gestaan ​​en kos uitgedeel wat in die Reichsbahn -kombuise berei is. Die vier groot stoomketels het gereeld voedingsop verhit, terwyl die Küstrin -vroue worsbroodjies vir die vlugtelinge by lang tafels voorberei het. Die aantal aankomste wat toegeneem het, het toegeneem. Eers kom hulle per spoor, maar toe raak die strate van die stad vol voertuie van alle soorte. Hulle was geblokkeer met die perde en karre met vlugtelingreise wat aangepak was met die vriesende vlugtelinge en hul noodsaaklikhede. Alle sale en skole was vol. Nuwe kombuise moes opgerig word, soos in die ou geweerklub en die Lyceum. Die bakkerye kon dit nie meer hanteer nie en die garnisoen -bakkery moes bystaan.
Die nuus wat die mense wat uit die ooste vlug, uit Oos -Pruise, Wes -Pruise, dan uit Schneidemühl en uiteindelik Landsberg op die Warthe, vloei al hoe meer dreigend. Op 31 Januarie stop dit skielik.⁴
Die Küstrin -bataljon van die Volkssturm is op 24 Januarie gemobiliseer onder bevelvoerder Hinz, hoof van die Küstrin Tegniese Skool. Volkssturmwapens moes uit partyhulpbronne kom, maar niks kon gevind word nie, sodat die bataljon ongewapen per spoor na Trebisch, noordwes van Schwerin, aan die Warthe gestuur is. Hulle toegewysde posisies was reeds beset en Hinz, wat nie verdere instruksies kon kry nie, besluit uit eie beweging om sy bataljon terug te bring na Küstrin. Intussen het die mans se vroue die plaaslike owerhede gepla vir nuus, en uiteindelik is 'n voertuig gestuur om hulle te vind. Sowat 35 kilometer anderkant Sonnenburg is die motor gestop deur wagte, wat die mans daarin gewaarsku het om nie verder te gaan nie, aangesien daar vermoedelik die Russe in die volgende dorpie was. Op pad terug, ongeveer 20 kilometer van Landsberg, het hulle 'n blaaskans geneem in 'n kroeg in die dorp wat vol soldate was terwyl Hitler se toespraak op die herdenking van die Nazi -magsoorname in 1933 ongehoorsaam op die radio was.⁵
Op die oomblik was daar 'n groep van ongeveer veertig Duitse offisiere wat in die Schloss gevange was, hoofsaaklik lede van gesinne wat vermoedelik betrokke was by die poging om Hitler se lewe op 20 Julie 1944. Dit sluit in generaals Hans Speidel (veldmaarskalk Erwin Rommel se voormalige hoof van personeel), Ferdinand Schaal, Hans-Karl Freiherr von Esebeck, Groppe, Adolf Sinzinger, Leopold Rieger en von Hollwede, asook die voormalige opperbevelhebber van die Koninklike Nederlandse Weermag, luitenant-generaal Jonkher van Roëll. Die gevangeniskommandant was majoor Fritz Leussing, 'n buitengewoon verdraagsame karakter vir so 'n rol, wat sy gevangenes toegelaat het om na geslote deure na buitelandse uitsendings te luister. By 'n inspeksie deur 'n SS -generaal aan die begin van die jaar, het die kommandant se partybewyse ontbreek en die generaal het vertrek en die lot van beide die kommandant en sy aanklagte in twyfel getrek. Generaal Speidel oorreed toe majoor Leussing om 'n reisbestelling op te stel vir almal wat doelbewus besmeer is. Speidel onderteken dit toe as 'Hoof van die Algemene Staf' en hulle vertrek op 30 Januarie na Württemburg, waar Jonathan Schmid, die voormalige hoof van die burgerlike administratiewe personeel by die militêre hoofkwartier in Parys, nou minister van binnelandse sake was. 'N Waffen-SS-eenheid het toe die Schloss ingetrek.⁶
Stalag IIIc, die groot krygsgevangenekamp aan die buitewyke van Drewitz, was reeds leeggemaak, terwyl die gevangenes na die weste verdryf is en hul besittings op tuisgemaakte sleepwaens gesleep het. Sommige van hulle het deur Küstrin gegaan, maar die meerderheid het reguit oor die bevrore Oder gekruis. Baie van die dorpsbewoners het hulle gevolg, maar 'n gelyke aantal het agtergebly terwyl die hoof van die Nazi -party op die instruksies ingewag het.⁷
Meilleurs commentaires provenant d'autres betaal
Amazon beskryf hierdie boek soos volg: "Tony Le Tissier het in hierdie grafiese en noukeurig ondersoekde gebeurtenisse gebeure in buitengewone detail opgeteken deur die lewendige ooggetuie van oorlewendes te gebruik om die verhaal van die beleg lewendig te maak."
Die boek haal in werklikheid woordeliks die woorde van twee of drie getuies aan en vul hier en daar 'n bietjie ekstra hoë inligting in, soos om 'n pad van A na B te beskryf. wat baie getuienisverklarings suggereer en daar is min tekens van 'navorsing', wat vir my suggereer dat daar 'n groter akkuraatheid van verslagdoening en/of nuwe onthullings sou wees. Maar niks!
Dit is ook 'n uiters eenkant -boek wat slegs uit die Duitse perspektief na die stryd kyk. Daar is niks van die Sowjet -perspektief nie. NIKS. SERO. 'N Mens sou sekerlik 'n gebalanseerde siening van 'n "grafiese en noukeurig ondersoekde verslag" sou verwag - nee? Wat is die punt om 'n geveg uit slegs een oogpunt te beskryf? 'N Slag is per definisie die interaksie van ten minste twee kragte. So, waar is die Sowjet -perspektief?
The Seige of Kustrin 1945 ePub (14.8 MB) Voeg by mandjie & pond 4,99
The Seige of Kustrin 1945 Kindle (16.8 MB) Voeg by mandjie & pond 4,99
It is also an extremely one sides book that looks at the battle from the German perspective only. There is NOTHING of the Soviet perspective. NIKS. SERO. Surely one would expect a balanced view from a "graphic and painstakingly researched account" - no? After all, what is the point of describing a battle from only one point of view? A battle is, by definition, the interaction of at least two forces. So, where is the Soviet perspective?