Illustrasie van Wikimedia.
Soms kan ons persepsies ons in die moeilikheid bring. Wat lyk so duidelik dat dit ons realiteit is, mag glad nie werklik wees nie. Of dit kan gedeeltelik korrek wees, maar nie die hele prentjie nie. Ons mense het die neiging om ons gedeeltelike ervarings as die hele waarheid te interpreteer en ander se gedeeltelike ervarings te ignoreer. Hoe dapper van ons om eintlik te oorweeg dat ons gedeeltelik reg is en dalk gedeeltelike inligting het.
Dit herinner my aan die klassieke Indiese storie: 'n Groep blindes (of eerder 'n gesig uitgedaag) het gehoor dat 'n vreemde dier, 'n olifant genoem, na die dorp gebring is, maar nie een van hulle was bewus van sy vorm nie en vorm. Uit nuuskierigheid het hulle gesê: "Ons moet dit inspekteer en ken." So het hulle dit gesoek, en toe hulle dit gevind het, het hulle daaroor gegryp. Die eerste persoon, wie se hand op die romp geland het, het gesê: "Hierdie wese is soos 'n dik slang." Vir iemand anders se hand het sy oor gekom, lyk dit soos 'n soort waaier. Soos vir 'n ander persoon, wie se hand op sy been was, het gesê die olifant is 'n pilaar soos 'n boomstam. Die blinde man wat sy hand aan sy sy geplaas het, het gesê: 'n Olifant is 'n muur. 'N Ander wat sy stert voel, beskryf dit as 'n tou. Die laaste voel sy tusk, waarin gesê word die olifant is hard, glad en soos 'n spies.
In een weergawe van die storie word die manne so verbonde aan hul persepsie van die olifant dat hulle in 'n geveg met mekaar raak. En dit is presies wat met Joyce en ek onlangs gebeur het. Dit is vernederend en verleentheid vir my om te vertel, maar dit is so perfek 'n blunder dat ek dit moet deel.
Die Drum Beats On
Ons het die einde van ons Hawaii-egpaar se Retreat bereik. Dit was soggens om 6: 30 en ons het ons strek op die klein lanai buite ons huisie gedoen. Joyce, miskien vyftien voet weg, het haar Facebook-rekening op haar selfoon gekontroleer en 'n video van ons seun gesien. Sy het op die video gekliek, bang dat sy dit nooit weer sal vind as sy dit nie in die oomblik gekyk het nie, aangesien ons so 'n beperkte ontvangs gehad het.
Aan my kant van die lanai het ek 'n gedempte gesprek gehoor, en terselfdertyd het tromslae uit Joyce se rigting gekom. Dit was vir my ontstellend, en ek was bekommerd oor die wakkerwording van die bure naby ons. Ek het Joyce uitgenooi om die volume te verlaag. Sy het geantwoord, "Barry, dit is John-Nuri wat 'n boodskap gee. Ek wil nou luister. "
Ek voel geïrriteerd. 'Joyce, dit pla my. Dit is net geluid wat uit jou selfoon kom. Skakel dit af. "Hierdie keer het ek die" asseblief "uitgelaat.
Intussen het Joyce die volume afgeskakel en die telefoon teen haar oor gedruk om te kan hoor.
Ek kon die gedempte stem nie meer hoor nie, maar die geluid van die drumpel wat uit haar rigting kom, was nog steeds ontstellend. Ek het my humeur verloor. "Joyce, ek kan nie glo dat jy so onbedagsaam is nie! Ek sal dit nooit aan jou doen nie!
Die video het 'n paar sekondes geëindig, en sy het haar foon afgeskakel.
Ek was nog steeds ontsteld oor die geluid van die dromslag wat van haar kant af kom. Ek het haar so vertel.
Sy het uitgeroep: "My foon is af. Bedoel jy die dromme wat uit die toevlugsoord kom? "
Dit was asof ek te vinnig was om so 'n skielike draai te maak. My woede was op 'n rol. Ek het skaam en dwaas gevoel. Ek het gemompel, "Jammer," met te veel van 'n skerp rand.
Joyce het niks daarvan gehad nie en het van my af weggedraai om haar strekke te voltooi terwyl die dromslag voortduur.
Dit het my 'n volle minuut geneem om my dwaas trots te verslind. Ek staan ​​op, loop oor na Joyce, lê langs haar, kwesbaar om verskoning gevra, en dan aangebied om haar vas te hou. Sy het genadiglik aanvaar en alles was goed.
'N Goddelike opstelling
Ons wil graag na hierdie soort situasie verwys as 'n "goddelike opset." Die heelal lyk asof dit 'n "perfekte storm" is, net as ons te veel vertroue in ons persepsies plaas. Dit is altyd 'n soort toets.
Ek dink die engele het die oggend 'n gesprek gehad, "Hmmm. Jy hoor dat die drumpel perfek uitgelê is, so dit klink of dit van Joyce se selfoon kom? "
"Ja, perfek. Kom ons kyk hoe Barry daardie een hanteer. "
"Oeps, nie so goed nie. O, wag, ten minste nou vra hy om verskoning. "
'N Dieper vlak van kwesbaarheid
Ek onthou die eerste tien-dag-intensiewe wat ons kort ná ons HomeCenter gehad het. Die werkswinkel het so diep gegaan, en deelnemers het so kwesbaar geraak dat ek elke dag iets gesê het of iets gedoen het wat iemand se gevoelens seergemaak het. Dan moes daardie persoon 'n risiko inneem en my voor die groep konfronteer. En ek moes die verskoning maak om verskoning te vra, wat dan tot 'n heel dieper vlak van kwesbaarheid gelei het.
Elke persoon wat ek seergemaak het, het my bedank vir die onophoudelike blootstelling van 'n dieper lae genesing vir hulle. Lyk asof ek as 'n instrument van genesing gebruik is, alhoewel ek grootliks onbewus daarvan was. Ek kan nie sê dat dit baie pret was nie, maar die diep groei vir ons almal was beslis die moeite werd.
Vra ons persepsies
Dit kan gesond wees om ons persepsies te bevraagteken, eerder as om te aanvaar dat hulle korrek is. Ons ego's hou vas aan wat regtig lyk. Egos het oombliklike aanhegsel tot wat ons oë lyk, wat ons ore lyk om te hoor en wat al ons sintuie ons vertel. Maar ons is meer as ons ego's.
Daar is 'n dieper, meer geestelike werklikheid wat ons kan vertel alles is nie net soos dit lyk nie. Dit kan 'n oomblik se pouse vereis om veronderstellings te kry. As ek 'n oomblik stilbly om myself te vra of Joyce selfs een onbedagsame been in haar lyf het, sou ek vir myself geglimlag het en nee gesê het. Ek weet sy is waarskynlik die mees bedagsame persoon wat ek ooit geken het.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Die Goddelike Opset: Is jy geheg aan jou persepsie?