Tydsame voetstappe kom nader, toe staan hy in die badkamerdeur, twee dasse in die hand, sy hemp reeds toegeknoop. “Watter een, rooi of blou?” Hy hou die dasse een na die ander teen sy keel.
“Dis die eerste woord wat ek daarvan hoor.” James kon ’n beter tyd van die jaar gekies het om verstrooid te wees.
“Het ek vergeet? Dis seker nie so erg nie, is dit? Ons sal agt wees – jy maak net bietjie meer van alles wat jy in elk geval vanaand vir ons sou gemaak het.”
Daar is nie tyd daarvoor nie, anders het sy haar hande teen haar kop gedruk oor dié manlike logika. “Ons sou vanaand hamburgers geëet het. Ek is op terreindiens en moet die kinders op die pawiljoen gaan oppas terwyl hulle atletiekliedjies oefen. Ek kom eers seweuur by die huis.” Sy voel lus om hom te verdelg. Agtien jaar getroud en hy doen so iets aan haar. “Jy het gehoor wat Renske sê: Ek moet haar mall toe vat. Jy sal vir die mense vleis moet braai.”
“Jammer, braaivleis is uit.” Hy hendsop en trek sy skouers op. “Twee van die vrouens is vegetaries. Dink jy maar aan iets wat almal sal pas en laat my weet wat ek moet doen. Ek sal die tafel solank dek en vir almal drankies skink as hulle opdaag voor jy hier is. Jy kom doen net die finishing touches. Tensy jy natuurlik jou diens met iemand wil uitruil.” Na ’n skramse soen op haar wang vlug hy motorhuis toe om te ontsnap na die veiligheid van die kantoor.
Dis die laaste strooi. Mandie se moermeter tref die gevaarmerk met ’n feitlik hoorbare pieng, en sleep haar andersins lae bloeddruk daarmee saam die hoogte in.