Beskut teen vrese is heg gekomponeer en ryk aan vars en verrassende beelde. Dit is ’n eiesoortige bydrae tot die Afrikaanse poësie. Die bundel is méér as aktueel. Dit is in en vir hierdie tyd van vrese waarin ons leef geskryf. Dit word ingelei deur Verse teen vrese. Corona het ons almal se insigte, vooruitsigte en drome oorgeneem. Daarom kan ons ons vereenselwig met die bedreigdes. Ons hede en toekoms word deur Corona bedreig. Alles is onseker. Die vraag is: hoe kan en moet ons leef in die tyd van Corona? Is daar nie tog sprankies hoop nie? Hoe lyk en waarheen lei die omweë van die liefde ons? Waar Corona is, is daar ook elegieë – uit die antieke en huidige wêrelde. Kan die towerfluit ons help teen Corona? Is die mens (ons) nie net ’n waagstuk nie?
Vlug van die gees. Johan Myburg, digter en resensent, skryf oor die bundel: “Die bundel getuig van harmoniese bedrewendheid én van verse wat ontwrigtend lyk en gestroop voorkom van poëtiese eienskappe. In die vertalings van Dante is “soepel omskrywings waarin sy eie poëtiese hand seëvier”. Hy woon in Pretoria.
Die meeste sterre is lankal dood is die bekroonde digter Johann de Lange se dertiende bundel. Dit bestaan uit ses afdelings, deurgaans gewy aan vlietende oomblikke vasgevang in ‘n vers (‘om met woorde die onsegbare te sê’). Die bundel het ‘n elegiese toonaard, en word oorheers deur ‘n bewustheid van verlies & verganklikheid, van “inskaduwings van die lig”. Verse oor die skryfproses figureer as teenvoeter vir die verbygaande aard van mens wees. Dit is verse vir “my mooi dooies”. In “Oggendmusiek” beskryf die digter ‘n vroegoggendkoor van voëls voor sonsopkoms, elders ‘n koorddanser, voetjie vir voetjie oor die spantou. Soos in sy vorige werk is die erotiese verse ‘n hoogtepunt in die bundel, bv. in “Ode aan die mielie”: ‘Nét so, nog aan die oggend ­­ tussen die syige bene van die dag ­­staan hy, volryp, pittig & reg.’
As jy asemhaal, hét jy mos ’n gister. Sonder jou gister kan jy nie jou unieke vandag wees nie. Elke gister het ook immers sy eie winter. Ervaringe, belewenisse en geheimenisse, wat soos winter, jou tot standbeeld vries om te besin oor jou menswees en hoekom jy op hierdie aarde is. Amper soos ’n vlinder wat terugvlug na die fases van sy metamorfose, net om seker te maak dat hy regtig Lepidoptera is.
’n Aantal liefdesverse in die bundel sinspeel ook slim op die bestaansreg van Lente wat wag na die swartryp op mislukte verhoudings.
Susanne geniet dit om in die tuin te werk en te verf. Haar filosofie oor die lewe? “Die lewe gebeur met ’n mens. Dit is hoe jy dit hanteer wat die verskil maak.”
Marais is ’n digter van die oorwoë woord en dikwels word die spel met klank ingespan soos gesien in die sonore kwatryn, “Ou wyn”:
Johann Lodewyk Marais studeer aan die Universiteit van Pretoria, waar hy in 2001 ’n DLitt-graad oor Eugène N. Marais se wetenskaplike prosa verwerf en in 2013 die graad DPhil in Geskiedenis behaal met ’n proefskrif oor internasionale reisliteratuur oor Kenia sedert 1963. Hy het vroeër onder meer ’n MA-graad (cum laude) oor opleiding in skeppende skryfwerk aan dieselfde Universiteit behaal, waarvoor die Marius Jooste-medalje aan hom toegeken is. Hy het reeds elf digbundels gepubliseer en het die Ingrid Jonker-prys vir sy debuutbundel, Die somer is ’n dag oud (1983), en die SALA-toekenning vir Diorama (2010) ontvang. Hy het ook drie poësiebloemlesings saamgestel, naamlik Groen: Gedigte oor die omgewing (1990), Ons klein en silwerige planeet: Afrikaanse, Nederlandse en Vlaamse gedigte oor die omgewing (1997, saam met die Amsterdamse digter en letterkundige Ad Zuiderent) en Honderd jaar later: Ter viering van die publikasie van Eugène N. Marais se “Winternag” op 23 Junie 1905 (2006). In 2003 verskyn sy eerste prosawerk, naamlik Lae wolke oor Mosambiek: ’n Reisboek. Sedert 2003 is hy ’n navorsingsgenoot van die Universiteit van Pretoria. In 2013 was hy Innibos se eerste feesdigter.