Wat is die eindspel van 2016 se anti-vestiging politiek?
Sal Bernie Sanders se ondersteuners saamtrek agter Hillary Clinton as sy die nominasie kry? Net so, as Donald Trump die Republikeinse nominasie ontken word, sal sy ondersteuners terug wees wie die Republikeinse knik kry?
As 2008 enige gids is, is die antwoord ondubbelsinnig ja vir albei. Ongeveer 90 persent van mense wat Hillary Clinton in die Demokratiese primaries ondersteun het, het daardie jaar uiteindelik Barack Obama in die algemene verkiesing ondersteun. Omtrent dieselfde persentasie van Mike Huckabee en Mitt Romney-ondersteuners het gekom om John McCain te ondersteun.
Maar 2008 is dalk nie 'n goeie riglyn vir die 2016-verkiesing nie, wie se mees opvallende kenmerk is woedende antipathie teenoor die politieke instelling.
Buitelanders en mavericks is dikwels aantreklik vir 'n Amerikaanse kiesers wat chronies agterdogtig is teenoor politieke insiders, maar die verkiesingsjaar se teenstellinge het 'n ander omvang gehad. Die Trump en Sanders-kandidatuur is albei dramatiese afwykings van die politiek soos gewoonlik.
As Hillary Clinton beskou word as die primêre primêre premier as gevolg van insider "superdelegates" en wedstryde wat vir onafhanklikes gesluit is, kan dit bevestig word vir die hardnekkige Bernie-ondersteuners wat die sistemiese politieke korrupsie Sanders alreeds teenstaan.
Net soos die Republikeinse Party uiteindelik iemand anders as Trump benoem wat nie byna die stemme aangeteken het nie, kan dit beskou word as bewys van Trump se argument dat die Republikeinse Party korrup is.
Baie Sanders-ondersteuners sal egter tot Hillary Clinton uitstoot van die afstoot van die Republikeinse kandidaat, veral as dit Donald Trump is. Net so, as Trump sy bod vir die nominasie verloor, sal baie van sy ondersteuners in elk geval die Republikeinse stem, veral as die Demokratiese genomineerde Hillary Clinton is.
Maar in teenstelling met vorige verkiesings, kan 'n goeie getal eenvoudig besluit om die verkiesing uit te sit as gevolg van hul selfs groter afstoot van die politiek soos gewoonlik - en die oortuiging dat dit deur die onderneming tot sy eie voordeel aangewend word.
Daardie oortuiging was nie teenwoordig tydens die 2008 verkiesing nie. Dit het later ontstaan, met die begin van die finansiële krisis 2008, toe die regering die grootste Wall Street-oewer uitgelok het terwyl onderwaterhuiseienaars verdrink.
Beide die Tea Party-beweging en die besetting was kwaad antwoorde - Tea Partiers het 'n rol gespeel in die regering se rol, besetters woedend met Wall Street - twee kante van dieselfde munt.
Toe het die Hooggeregshof se 2010-besluit in "Burgers United vs die Federale Verkiesingskommissie, "Die vrystelling van 'n stroom van groot geld in die Amerikaanse politiek. By die 2012 verkiesingsiklus, veertig persent van alle veldtog bydraes kom van die rykste 0.01 persentasie Amerikaanse huishoudings.
Dit is gevolg deur 'n wankele ekonomiese herstel, waarvan die meeste van die winste na die top gegaan het. Median familie inkomste is steeds onder 2008, aangepas vir inflasie. En hoewel die amptelike koers van werkloosheid dramaties gedaal het, het 'n kleiner persentasie werkende mense nou werk as voor die resessie.
As gevolg hiervan het baie Amerikaners die kolletjies verbind op maniere wat hulle nie in 2008 gehad het nie.
Hulle sien "krotse kapitalisme" (nou 'n belemmering van links en regs) in spesiale belastinggatgate vir die ryk, staatsubsidies en leningswaarborge vir bevoordeelde maatskappye, bankrotskapsverligting vir die welgestelde maar nie vir behoeftige huiseienaars of studentebiteure nie, toegeeflikheid teenoor maatskappye wat markkrag versamel, maar nie vir werkers wat hul bedingingsmag deur vakbonde wil verhoog nie, en handelstransaksies beskerm die intellektuele eiendom en bates van Amerikaanse maatskappye in die buiteland, maar nie die werk of inkomste van Amerikaanse werkers nie.
Verlede jaar, toe ek op 'n toer in die land se hartland was, het ek steeds bevind dat mense probeer om hul gedagtes in die komende verkiesing tussen Sanders en Trump te maak.
Hulle het die een of die ander as hul kampioen gesien: Sanders die "politieke revolusionêre" wat krag van die bevoorregte paar sou herwin. Trump, die outoritêre sterkman wat die krag van 'n stigting afwend, het dit opgedoen.
Die mense wat ek ontmoet het, het my vertel dat die geldbelange nie Sanders kon koop nie omdat hy nie hul geld sou neem nie en hulle kon nie Trump koop nie omdat hy nie hul geld nodig gehad het nie.
Nou, ses maande later, het die politieke stigting teruggeveg en Sanders se vooruitsigte om die Demokratiese nominasie te neem, is verduistering. Trump sal dalk die Republikeinse mantel wen, maar nie sonder 'n geraas nie.
Soos ek gesê het, verwag ek dat die meeste Sanders-ondersteuners steeds Hillary Clinton sal ondersteun as sy die genomineerde is. En selfs as Trump nie die Republikeinse knik kry nie, sal die meeste van sy ondersteuners saamgaan met wie die Republikeinse kandidaat blyk te wees.
Maar enigiemand wat 'n groot oordrag van lojaliteit van Sanders se ondersteuners na Clinton, of van Trump's na 'n ander Republikeinse standaarddraer, aanvaar, kan in 'n verrassing wees.
Die anti-vestiging woede in die verkiesing van 2016 kan groter wees as veronderstel.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Wat is die eindspel van 2016 se anti-vestiging politiek?