Leef, Lief, Lag | Martech Zone
Lewe, Liefde, Lag
Saterdag, Oktober 20, 2007 Saterdag, Oktober 20, 2007 Douglas Karr
Ek het die afgelope tyd baie gedink en saam met my seun poëties geraak oor die lewe, ouerskap, werk, verhoudings, ens. Die lewe kom in fases na u toe en u moet noodgedwonge besluite neem wat u nooit wou nie.
Fase 1: Huwelik
Ongeveer 8 jaar gelede was dit my egskeiding. Ek moes vasstel of ek nie 'n 'naweek'-vader of 'n enkele is nie. Ek het laasgenoemde gekies omdat ek onmoontlik sonder my kinders kon leef.
Tydens die egskeiding moes ek vasstel watter soort man ek gaan wees. Gaan ek 'n kwaai eksman wees wat sy eks in en uit die hof gesleep het, sy eks sleg vir sy kinders gehad het, of sou ek die seën neem om my kinders te hê en die groot pad te vat. Ek glo ek het die hoë pad gevat. Ek praat nog steeds gereeld met my eksvrou en bid selfs vir haar gesin, soms weet ek dat hulle sukkel. Die waarheid is dat dit baie minder energie op hierdie manier verg en my kinders is baie beter daarvoor.
Stadium 2: Werk
Op die werk moes ek ook besluite neem. Ek het die afgelope dekade meer as 'n paar uitstekende werk verlaat. Ek het een gelos omdat ek geweet het dat ek nooit gaan wees soos my baas wil hê ek moet wees nie. Ek het onlangs nog een verlaat omdat ek nie persoonlik vervul is nie. Ek is in 'n fantastiese werk nou dit daag my elke dag uit ... maar ek is realisties dat ek waarskynlik ook nie oor 'n dekade hier sal wees nie.
Ek twyfel nie, maar net gemakliker met my 'nis' in Bemarking en Tegnologie. Ek hou daarvan om vinnig by die werk te beweeg. As sake stadig raak en maatskappye die vaardighede benodig wat my nie interesseer nie, besef ek dat dit tyd is om aan te gaan (binne of buite). Ek het agtergekom dat ek 'n baie gelukkiger mens is as ek my sterkpunte bekommer as ek my kragte benut.
Stadium 3: Gesin
Ek is nou 40 en het op 'n punt in my lewe gekom waar ek ook met my verhoudings moet besluit. In die verlede het ek baie energie daaraan bestee om 'n gesin te hê wat 'trots op my' is. In baie opsigte was hulle mening belangriker as my eie. Mettertyd het ek besef dat hulle sukses baie anders gemeet het as wat ek ooit gedoen het.
My sukses word gemeet aan die geluk van my kinders, die kwaliteit en hoeveelheid vaste vriendskappe, my netwerk van medewerkers, die respek wat ek op die werk kry en die produkte en dienste wat ek elke dag lewer. U kan opmerk dat titel, roem of rykdom nie daarin was nie. Dit was nie en sal dit ook nooit wees nie.
As gevolg hiervan was my besluit om mense agter te laat wat my probeer aftrek in plaas van my op te hef. Ek respekteer, hou daarvan en bid vir hulle, maar ek gaan net nie meer energie spandeer om hulle gelukkig te probeer maak nie. As ek volgens hulle nie suksesvol is nie, kan hulle hul opinie behou. Ek is verantwoordelik vir my geluk en hulle moet verantwoordelikheid vir hulle aanvaar.
As vader is ek verheug oor wie my kinders tans is, en ek is onvoorwaardelik lief vir hulle. Ons gesprekke gaan daagliks oor wat hulle daarin kon slaag, nie oor hul mislukkings nie. Dit gesê, ek is moeilik vir my kinders as hulle nie hul potensiaal nakom nie.
My dogter se grade het verlede week aansienlik gedaal. Ek dink die meeste daarvan was dat haar sosiale lewe belangriker geword het as haar skoolwerk. Dit het haar egter gepynig toe sy haar grade gekry het. Sy het die hele dag gehuil omdat sy gewoonlik 'n A / B-student is. Dit was nie hoe teleurgesteld ek was nie, maar dit was hoe teleurgesteld sy was.
Katie hou daarvan om in die klas te lei en haat dit om onder te wees. Ons het 'n paar veranderinge aangebring - geen besoekende vriende op weeksaande en geen grimering nie. Grimering was die taaiste ... ek het regtig gedink sy gaan gate in my verbrand met haar oogballe. Binne die week het haar grade egter begin terugkom. Sy brand nie meer gate in my nie, en het selfs nou die dag in die motor vir my gelag.
Dit is 'n moeilike optree, maar ek doen my bes om die positiewe te beklemtoon, nie die negatiewe nie. Ek probeer hulle in die rigting van die pragtige see stuur en hulle nie altyd herinner aan die storm agter hulle nie.
Namate my kinders gemaklik raak met wie hulle is, raak ek meer lief vir wie hulle word. Hulle verbaas my elke dag. Ek het ongelooflike kinders ... maar ek het geen wanopvattings oor wie 'ek dink hulle moet wees' of 'hoe hulle moet optree' nie. Dit is vir hulle om uit te vind. As hulle gelukkig is met hulself, hul rigting in die lewe en met my ... dan is ek bly vir hulle. Die beste manier waarop ek hulle kan leer, is om hulle te wys hoe ek optree. Boeddha het gesê: "Wie my sien, sien my leer." Ek kon nie meer saamstem nie.
Fase 4: Vreugde
Ek onthou a kommentaar lewer 'n rukkie terug van goeie 'virtuele vriend', William wat gevra het: "Waarom moet Christene hulself altyd identifiseer?". Ek het nooit die vraag beantwoord nie, want ek moes baie daaroor nadink. Hy was reg. Baie Christene kondig wie hulle is aan met 'n 'heiliger as jy'-houding. William het die volste reg om mense hieroor uit te daag. As u uself op 'n voetstuk stel, wees bereid om te antwoord waarom u daar is!
Ek wil hê dat mense moet weet dat ek 'n Christen is - nie omdat dit is wie ek is nie, maar omdat dit is wie ek eendag hoop. Ek het hulp nodig met my lewe. Ek wil 'n vriendelike mens wees. Ek wil hê dat my vriende my moet herken as iemand wat omgee, 'n glimlag op hul gesig sit of hulle geïnspireer het om iets anders met hul lewens te doen. Terwyl ek by die werk sit met 'n hardnekkige verkoper of 'n fout wat ek in sirkels oplos, is dit maklik vir my om die geheelbeeld te vergeet en 'n paar woorde uit te spreek. Dit is vir my maklik om kwaad te word vir die mense by die maatskappy wat my moeilik kry.
My (beperkte) siening van die leerstellings waarin ek glo, vertel my dat die mense by daardie ander onderneming waarskynlik hard werk, uitdagings het wat hulle probeer oorkom, en dat hulle my geduld en respek verdien. As ek vir u sê dat ek 'n Christen is, bied dit my kritiek wanneer ek 'n huigelaar is. Ek is dikwels 'n huigelaar (te gereeld), en laat my gerus weet dat ek nie 'n goeie Christen is nie, selfs as u nie dieselfde oortuigings as ek het nie.
As ek stadium 4 kan uitvind, sal ek hierdie wêreld 'n baie, baie gelukkige persoon verlaat. Ek weet dat ek ware vreugde sal ervaar ... Ek het sulke vreugde by ander mense gesien en wil dit vir myself hê. My geloof vertel my dat dit iets is wat God het wil my te hê. Ek weet dat dit iets is om te neem, maar dit is moeilik om slegte gewoontes te verwerp en ons hart te verander. Ek sal wel daaraan bly werk.
Ek hoop dit was nie 'n te sterk pos vir u nie. Ek moes 'n bietjie waag oor my familiekwessies en om deursigtig te skryf, help my baie. Miskien sal dit u ook help!
Tags: brandmerkaanbiedingspublisiteitSlidegroei van skyfiessm-beleiddie swart swaanwp_footerwp_kop
Kyk na hierdie wedstryd: wen 'n iMac van DevDad!
Wenke van die blog: Catalyze, 'n sosiale netwerk vir kundigheid vir sagteware-ontwikkeling en bruikbaarheid
Okt 20, 2007 by 3: 45 PM
GROOT boodskap! En ek hou daarvan om te weet dat ek nie die enigste ouer is wat die grimering wegneem nie. My dogter dink oogomlyner is haar beste vriendin. Dit is verbasend hoe vinnig sy dit kry as sy dit nie mag hê nie. 🙂
Okt 20, 2007 by 4: 04 PM
Eyeliner is die vader-van-'n-13-jarige se vyand. 🙂
Ek dink grimering is 'n gladde helling. Ek was nog nooit 'n fan van baie grimering nie, en my teorie is dat vroue meer en meer gebruik omdat hulle ongevoelig raak vir hoe mooi hulle regtig is. Dus ... as jy 13 is, lyk jy soos 'n Picasso teen die ouderdom van 30.
Met 'n make-up break hoop ek Katie kan sien hoe mooi sy is en dan later minder gebruik.
Okt 20, 2007 by 10: 54 PM
Ek stem saam. Alhoewel my dogter se eyeliner-vaardighede vanaand baie handig te pas gekom het, was ek gereed vir die Heartland Film Festival Crystal Heart Awards-gala. Sy het verkondig dat ek 'verkeerd doen' en my smaakvol opgemaak. Ja, ek is nie 'n groot fan van grimering nie, meestal b / c, ek hou nie daarvan om die tyd daaraan te spandeer nie. Baie vroue wat dit met 'n troffel aantrek, moet keer op keer as hulle eintlik mooi is onderaan. U is 'n goeie vader om u dogter te probeer leer wat skoonheid regtig is.
Okt 21, 2007 by 1: 53 AM
Sjoe, wat 'n boodskap Doug! Ek hou baie van u houding.
Daar is 'n groot oorvleueling tussen die Christendom en die Islam as dit by gesins- en sosiale waardes kom. Baie van wat u gesê het, glo u baie van Islam se leerstellings. Dit is snaaks dat soms nie-Mulsims soos jy beter werk om Islamitiese waardes te demonstreer as sommige Moslems.
Daarom salueer ek u! Hou aan met die positiewe houding. Jy is 'n wonderlike blogger, en jy klink seker soos 'n helse pa.
Okt 21, 2007 by 8: 18 AM
Dit is snaaks dat jy dit sê. Ek het die Koran gelees en het 'n paar vriende wat Islamities is. Elke keer as ons bymekaarkom, vind ons soveel in gemeen tussen ons godsdienste. Dankie ook vir u komplimente - ek dink nie ek is so 'n goeie ouer as wat ek kon wees nie, maar ek probeer dit!
Okt 21, 2007 by 5: 25 AM
Jammer dat ek dit gesê het, maar in hierdie boodskap moet ek die vraag of ek my inteken of nie - om 'n paar redes:
1. Dit is 'n blog oor bemarking (of dit is my indruk). Alhoewel dit goed is om persoonlikheid by te voeg en goed te praat van u oortuigings, het ek 'n lang boodskap oor godsdiens van die hand gewys.
Moet my nie verkeerd verstaan ​​nie; godsdiens is goed en ek respekteer jou oortuigings. Maar godsdiens is persoonlik, en ek dink nie dit het 'n plek op 'n sakeblog nie. As ek oor godsdiens wil lees, sal ek inteken op blogs met godsdienstige sienings.
2. As ek skryf oor 'n tienermeisie wat die hele dag huil oor slegte grade, voel ek my maag siek. Die kind is nie teleurgesteld nie, sy is waarskynlik bang vir u reaksie!
3. As ek skryf oor die straf van 'n kind vir slegte punte nadat sy die hele dag gehuil het (wat nie regtig 'n normale tienermeisie-reaksie is nie), voel ek nog sieker. Straf iemand as hulle iets verkeerd gedoen het, en is beslis nie spyt nie. Maar as iemand 'n slegte keuse gemaak het, dit besef, daaruit geleer het en gereed is om volgende keer beter te doen, laat dit dan. Laat die meisie selfvertroue opbou. Laat haar beter doen omdat sy wil - nie omdat sy bang is vir straf nie.
Ek respekteer dat u met my saamstem of nie. Ek het net gedink dat u dalk wil weet waarom hierdie blogboodskap die punt by my heeltemal gemis het.
Okt 21, 2007 by 8: 30 AM
Dankie dat u die tyd geneem het om te skryf. As u verplig is om uit te teken, sal ek jammer wees as u gaan, maar dit is goed met my. Dit is nie 'n korporatiewe blog nie, dit is 'n persoonlike blog. As sodanig adviseer ek my lesers oor my ambag, maar ek is ook deursigtig om my oortuigings met my lesers oor te dra.
Met verloop van tyd het ek baie bevriend geraak met lesers van my blog - meestal omdat ek my werk en my lewe met my lesers deel. Ek doen; Hou egter my persoonlike boodskappe in my kategorie "Tuisfront" sodat u dit nie kan lees as u wil nie.
Ek respekteer u opinie oor wat ook met my dogter gebeur het. My dogter is nêrens opgesluit nie :), sy het nogal 'n opstel ... selfoon, mp3-speler, rekenaar, televisie, ensovoorts, en daarom word sy skaars 'gestraf', alhoewel die make-up dit moeilik gemaak het. Ek kan u waarborg dat sy nie bang is vir my nie. Sy kan ontsteld raak as sy dink dat sy my teleurstel, maar ek het Katie nog nooit 'n rede gegee om 'bang' te wees nie.
Ek is nie so seker nie, op 13 sou ek haar ooit moes toelaat om grimering aan te trek, maar sy is 'n goeie meisie met goeie punte en 'n goeie houding - daarom probeer ek haar die vryheid gee wat sy wil hê. As sy my wys dat sy dit kan hanteer, plaas ek nooit grense op haar nie. As u 'n ouer is, weet u hoe moeilik hierdie situasies is.
Ek hoop jy hou vas en leer my ken! Daar is goeie inligting op hierdie blog en ek deel graag wat ek in die bedryf leer.
Okt 21, 2007 by 9: 28 AM
Redelik genoeg, Doug. Ek het ook 'n sakeblog met 'n kategorie genaamd "Personal Ramblings" vir dieselfde soort dinge. Die uitleg en dekking van die webwerf tot dusver het my die indruk gewek dat dit 'n streng sakeblog is.
Ek bevind my in 'n baie vreemde posisie op die internet. Ek is 'n Kanadees, en ons kultuur is meer stil oor godsdiens as ons Amerikaanse bure, waarvan baie baie ekstremisties is (volgens my en ek sê nie dat u ekstremisties is nie). Ek respekteer mense se oortuigings en het ook my eie, ek hou nie daarvan om met geweld gevoer te word nie.
Ongelukkig het hierdie ekstremisme my baie versigtig laat voel dat ek in die Bybel geslaan word, en dit lyk asof my radar vir die inkomende gestamp op hoë sensitiwiteit ingestel is. As ek dus nie hier stamp nie, hou ek vas. Regverdige ooreenkoms?
Wat dogters betref ... Dit is goed om te hoor dat u herken dat tieners daardie vryheid nodig het, en dankie dat u dit opgeklaar het. Ek glo vas hoe strenger die leiband is, hoe meer probleme kry ouers daarvoor. Ek kry ook nie ouers wat 'n swaar hand met hul kinders hanteer nie. Dit is net nie die antwoord nie.
En ... het self 'n 14-jarige en 'n kleuter gekry, sodat ek my kan vertel van die uitdagings van ouerskap en die krag van grimering.
Nogmaals dankie vir u reaksie. Ek het 'n bietjie (okay, baie) knie-reaksie op die boodskap gehad, so om 'n bietjie oor my te deel sodat u nie dink dat ek 'n volledige gat is nie, lees my berig oor knie-ruk-reaksies.
Okt 21, 2007 by 10: 24 AM
Ons Amerikaners hou daarvan om alles in almal se gesig te druk - oorlog, rykdom, tegnologie, musiek, godsdiens ... noem maar op en ons is trots op hoe sleg ons dit deurmekaar maak! As een van ons opreg is, is dit moeilik om ons ernstig op te neem.
Ek het 6 jaar in Vancouver gewoon en daar aan die Hoërskool gegradueer. Trouens, my ma se kant van die gesin is almal Kanadese. My oupa is 'n afgetrede offisier van die Kanadese magte. Ek is 'n groot aanhanger van Kanada en kan steeds die volkslied sing (in Engels, ek het die Franse weergawe vergeet). My ma is Quebecois, gebore en getoë in Montreal.
Ek spot met my maatjies op hoërskool dat Amerika nie vir 'n beter toque as Kanada kan vra nie!
Dankie vir u deurdagte reaksie ... ek het dit nooit so aanvaar nie.
Okt 21, 2007 by 10: 59 AM
Dit lyk soos u hoofgeskiedenis. Maar u boodskap het regtig 'n bietjie gushy. Hoop jy kry elke dag meer vreugde!